Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Przy obecnym kursie nie zbliżymy się do punktu przekazania na czas.
Zostajemy na powierzchni.
Czy zaaranżował pan wszystko na przybycie łodzi?
- Chcę więcej pieniędzy. - Co?
Myśli pan, że znajdzie kogoś, kto potrafi to, co ja?
Oczywiście, legacja niemiecka nie potrzebuje przypominania
o konsekwencjach angażowania się w nielegalne działania?
- Na naszej ziemi? - Zapamiętamy na przyszłość.
Mam brata. Aresztowali go.
Mówili, że to komunista. Ale Da Costa...
Powiedział, że wycofa oskarżenia, jeśli pomożesz mu mnie schwytać.
Chcę uporządkować sprawy z mężem.
Prosze zrobić to dla siebie i dla Fanny.
Bardzo mnie wspierał
w przekonaniu Naczelnego Dowództwa do przyjęcia nowej zasady.
Jakiej zasady?
Aby każdy U-Boot wypływał z członkiem partii na pokładzie.
Mój ojciec jest tam, za tymi drzwiami. Muszę z nim porozmawiać!
Nie tutaj. To zbyt ryzykowne.
Przygotować się na przyjęcie rozbitków.
Już czuję smak piwa, które mi postawisz.
Czy naprawdę myślisz, że wrócę do domu?
Oczywiście. Musisz zwrócić te rzeczy.
Wiadomość od Naczelnego Dowództwa.
Mamy dokładne współrzędne.
W końcu.
Zatoka Sesimbra.
Chcą, żebyśmy tam byli dwie godziny wcześniej.
Co? Do diabła.
Czego od nas chcą?
Przy obecnym kursie i prędkości nie mamy już czasu na objazd.
Nie możemy mieć gości na pokładzie, gdy dostarczymy całe złoto.
To prawda.
- Nowe rozkazy dotyczące więźniów... - Nie.
Nie porzucę nikogo na morzu.
Nigdy więcej.
Kto dowodzi?
Zatoka Sesimbra to miejsce, gdzie ma być dostarczone złoto.
I wiemy kiedy. To nasza szansa.
Myślisz, że ma rację?
O Da Costa?
On jest chciwy.
Jestem pewna, że potrafię skłonić go do spotkania.
To może się udać. Ale zakładając, że masz rację co do Weissa...
Wiem, że mam rację co do Weissa.
Kłamał, że nie zna Schrödera.
Co robili, wzmacniając tamte ciężarówki?
- Próbuje ukraść złoto. - A co z tym, co powiedział mi Gardiner?
Oddamy je Weissowi, a bez wolframu Niemcy nie będą mogły walczyć dalej.
Reżim będzie musiał szukać pokoju.
To się nie stanie.
A skąd pan to wie?
Francja? Polska?
Czytam alianckie gazety.
Te historie są prawdziwe?
Mają tam swoje własne sposoby.
Dobrze.
Dobrze.
Co?
Większość ludzi przyjeżdża do Lizbony, by uciec przed wojną.
Jesteś jedyną osobą, która kiedykolwiek próbowała do niej wrócić.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI OKRĘT I TWIERDZA
OKRĘT
Tutaj. Dwie mile od wybrzeża.
I mamy tratwę, której możesz użyć.
Porzucacie nas?
Dajemy wam szansę.
Czy twój dowódca zrobiłby to samo dla nas?
A, pierdolę to.
Tam.
To tu. Szybko!
Jestem pewien.
Na razie nic.
Wypatrujcie sygnału.
Wchodzimy z prądem,
ale z powodu naszego ciężaru będziemy bardzo blisko mielizny.
- Dlaczego się tak spieszą? - Kto wie.
Wpłyniemy bardzo powoli i pozwolimy przypływowi nas wnieść.
- Przygotujcie złoto do przekazania. - Tak jest, sir.
Sztabki złota do sterowni do wydania.
Zaczynamy.
Sygnał.
Słuchajcie.
Jesteśmy na wodach neutralnych,
ale możemy zostać uznani za jeńców wojennych i skonfiskują nasz okręt.
Robimy swoje, wypływamy i to koniec.
Żadnej broni.
Są tu zdecydowanie za wcześnie.
Oby Da Costa był na czas.
Ma rację, że to wody neutralne.
Mimo to... lepiej dmuchać na zimne.
Przygotować do cumowania.
- Gotowy. - Tu!
Rzuć linę rufową.
- Przybywacie późno. - Najwcześniej możliwie.
Ładunek?
- Hasło? - Oczywiście.
Gdańsk.
Proszę załadować to wszystko na ciężarówkę.
Rozładujcie to, chłopaki!
- Dzięki za pomoc, kolego. - Jasne.
Wyrzucono mnie z Marynarki Niemieckiej za jakieś błahostki,
a potem pakują takich idiotów, jak on Do U-bootów.
Ale zetrę te głupie uśmiechy z ich twarzy.
Prawie skończyli. Da Costa spóźnił się.
To była ostatnia.
- Wszyscy na pokład! - No dalej, chłopcy.
Poczekajcie, nie tak szybko.
Mała nagroda za waszą ciężką pracę.
Z wyrazami uznania od Rzeszy.
Jedno piwo.
A może chcesz, żebym zgłosił, że nie wypiłeś za zdrowie Fuhrera?
Nie bądźcie tacy nieśmiali, chłopcy. Darmowe piwo od Admirała.
A może u was się nie pije?
No, proszę.
Nie bądź taki nieśmiały. Starczy dla wszystkich.
Za Führera!
Dowódca rozkazuje wszystkim zejść na ląd. Tam jest piwo.
No dalej. Zasłużyliście.
W górę!
- A pan? - Nie lubię piwa.
Nie możemy pozwolić im odjechać.
- Na zdrowie! - Za Führera!
Na zdrowie!
Co? Chcą zatopić łódź.
- Wynoś się stąd! Idź! - Hoffmann!
Chcą zatopić łódź i was zabić!
Wycofujcie się! Wszyscy na pokład!
- Chrońcie się! - Szybciej!
Co się tam dzieje?
Ruszajcie! Na pokład!
- Szybciej! - Idź! Ja was osłaniam. Biegnij!
- Ruszajcie, chłopcy! - Dalej!
Uważaj!
Strzelaj do niego!
Ty też, Müller. Ruszaj!
Stop! Nie jesteście prawdziwymi ludźmi U-Boota!
Ja jestem prawdziwym człowiekiem U-Boota!
Wszyscy jesteście hańbą!
Uciekaj!
Opuść broń.
Forster! Wychodź.
Wychodź, albo rozwalę mu łeb, kimkolwiek jest.
Czyli ma rację.
Chcesz ich wszystkich zabić i zatopić U-Boot.
I tak wkrótce wszyscy zginą.
Nie było cię tutaj.
- Przygotować się do wypłynięcia. - Tak. Przygotować się do wypłynięcia.
Zechce pan wyjaśnić?
Jestem akredytowanym członkiem niemieckiej legacji w Lizbonie.
Powołuję się na dyplomatyczny immunitet.
Zapamiętam.
Dziękuję.
Wyszło ci idealnie.
Trochę trzeba go było przekonywać.
Wszystko tak, jak ustaliliśmy. Umowa to umowa.
- Prawda? - Oczywiście.
Bardzo dobrze.
Bardzo dobrze.
Proszę pani.
Chyba się rozluźniłeś.
Obecność kapitana Hoffmanna trochę mnie niepokoiła.
Zauważyłam.
Ale teraz pozbyliśmy się jego i pieprzonego interesu z wolframem.
Berlin przyznaje mi stanowisko, które chcę.
Wszystko zostaje po staremu.
Dzień dobry.
Mam dobre wiadomości, Panie Pierwszy Konsulu.
Złoto na dodatkowy wolfram, którego potrzebuje pański kraj
zostało zebrane przez portugalskie władze dziś rano.
- Dziś rano? - Mimo dość bezczelnej próby kradzieży.
Kradzieży? Przez kogo?
Pan Weiss z sekcji konsularnej.
Teraz, niestety, nie żyje.
Wszyscy wiemy, jak przebiega wojna na morzu.
Prawda, panie Gruber?
Pani Gruber.
Kim pan jest?
Kogo to dziwi, że okręt nie dociera do celu?
Co się dzieje? Co...
Na szczęście byliśmy na miejscu, by udaremnić plan.
Pozbyliście się zdrajcy.
Znaleźliśmy człowieka odpowiedzialnego nie tylko za bombę w terminalu,
ale też za śmierć szanowanego członka mojego oddziału.
- Ale myślałem, że to był... - Herr Giese? Nie.
Pomyłka tożsamości.
Ciekawe, co wywoła większą złość w Berlinie.
Czy to, że pozwolił pan się szantażować i pomógł wrogowi,
czy zdjęcia, które umożliwiły szantaż.
Ty idioto.
Ale ma pan szczęście. Pana dobra reputacja jest mi potrzebna.
Jeżeli zrobi pan, co każę.
To jest całkowicie nie do przyjęcia. Żądam...
Słuchamy.
Bardzo dobrze.
Oto, co się wydarzy.
Zorganizuje pan konferencję prasową.
Mój ojciec wygłosi przemówienie.
Otrzyma pan od nas tekst wyjaśniający...
Poranek nie został zmarnowany.
Śmierć pana Weissa, choć niefortunna,
elegancko zamknęła sprawę.
A zatrzymanie brata pani Ines zostało ponownie rozważone.
Za pięć sztabek złota.
Wszystko dobre, co się dobrze kończy, choć nie dla pana.
Jest pan niezałatwioną sprawą.
Mam przeczucie, że mogą pojawić się kłopoty, jeśli pan tu zostanie.
Więc...
Brazylia?
Pierwsza klasa.
- Pan i Pani Walters? - Bilety można przekazywać.
Były w posiadaniu Weissa.
To tylko kwestia zmiany nazwiska.
Może pan zabrać kogoś ze sobą.
To pańska droga ucieczki.
Nie każdy dostaje taką szansę.
Jestem.
Jestem.
Jestem.
Klaus.
Widzisz, w pełni wykonałem swoją część umowy.
Nasza sprawa jest zakończona, Herr Giese.
Będziemy pod wodą przez dłuższy czas.
Zadbaj o odpoczynek.
Co? To wszystko?
Bez obelg?
No już.
Willi! Willi, nie uwierzysz...
Willi?
Willi.
- Strzał w powietrze? - Nie.
Będziemy na morzu tylko kilka dni. Zaniesiemy go do domu.
Będzie miał prawdziwy pogrzeb.
Chciałem wrócić z pełną załogą.
Stracić tylko jednego człowieka po tym wszystkim to...
...jeden za dużo.
Co za bezsensowna śmierć.
Napiszę list do jego rodziców.
Poinformuję ich, jakim był dobrym kucharzem.
I jak bardzo był lubiany przez załogę.
Czy to odpowiednie?
Jest odpowiednie.
Dowódco.
Nawiasem mówiąc miałem pomysł.
W sprawie naszego emblematu.
Masz pojęcie, co mi wyrządziłeś?
A twojej siostrze?
Nasza rodzina się przez to rozpadła.
Nie mam wymówek.
Ale nic nie miało sensu po tym, co wydarzyło się na U-Boocie.
Bunt?
Dönitz nic mi o tym nie powiedział. Przeczytałem dziennik okrętowy.
Szybko jednak zorientowałem się, że zawierał głównie kłamstwa.
Twój główny inżynier.
- Ehrenberg? - Tak.
Nie mógł mi spojrzeć w oczy, ani razu.
A co myślisz o tym, co ci właśnie powiedziałem?
- O tym, dlaczego tu jesteś? - Twój kontakt nie żyje.
A admirała Kentona, któremu bym ufał, nie ma tu.
Jakie mam więc gwarancje?
Mówimy o zamachu stanu.
To polityka, nie sprawa wojskowa.
Teraz to już nie ma znaczenia.
Chcesz, żebym zdradził ojczyznę?
Żebym złamał przysięgę?
Może teraz prawdziwy patriota musi to zrobić.
Forster?
To Hagen Forster. Gestapo.
Proszę mu powiedzieć, co pan zrobił w imię ojczyzny.
Proszę opowiedzieć mu o Francji
i o Polsce.
Niech pan mu powie.
Ja...
25 stycznia 1943 zostałem przeniesiony do Polski.
Żydowski sektor, za który byłem odpowiedzialny, był...
średniej wielkości.
Po zakończeniu ostatniej deportacji do obozów
pozostało około 2 000 Żydów.
Ich "racjonalizacja" była ustalana w zależności od terenu.
Dekret z 27 lutego 1943, paragrafy od drugiego do piątego.
Racjonalizacja?
Co to znaczy?
Działaliśmy systematycznie.
Od domu do domu. Zawsze licząc zapasy amunicji.
Co to znaczy?
- Co on mówi? - Nie chce pani wiedzieć.
Kobiety i dzieci?
Wszyscy.
Jak mógł pan coś takiego zrobić?
- Wykonywałem rozkazy. - Nie, nie może się pan za tym kryć!
To pan to zrobił!
Taka była moja praca.
Niech pan się stąd wynosi.
Niech idzie, niech pan się wynosi! Teraz!
Rozumiesz mnie teraz?
Musimy coś z tym zrobić.
Nie dla Amerykanów, ale dla siebie.
Nie.
Nie.
Więc chcesz poświęcić tysiące niemieckich marynarzy dla tego?
Jestem tylko zmęczonym starym człowiekiem.
Możemy to zrobić razem.
Ojcze.
Jak?
Wrócę.
Wrócę do domu.
Jak?
Dziękuję za uwagę.
Wielkie dzięki.
Teraz znacie państwo wszystkie szczegóły
tego niezwykłego i niespodziewanego zwrotu losu.
Syn spotyka się ze swoim szanowanym ojcem.
Wspaniały dzień dla Rzeszy Niemieckiej i dla Portugalii.
- Chodźmy. - Musi pan być bardzo szczęśliwy...
Wciąż pan tu jest?
- Już niedługo. - Zrobiliśmy, co pan chciał.
Mój mąż potwierdził heroiczne opowieści Hoffmanna.
Międzynarodowa prasa przekaże to światu.
I myśli pani, że Berlin to kupi?
Myślę, że szanse są duże.
Piękny, młody dowódca, który uciekł z Ameryki i wrócił do domu.
Naziści uwielbiają takie historie.
Są sentymentalni.
I to czyni ich tak złośliwymi.
Każdy choć trochę inteligentny człowiek próbowałby uciec od tej wojny.
Więc o to chodziło.
Nie podoba się pani pomysł powrotu do Rzeszy.
Więc zamiast tego bierze pani złoto,
ucieka do Ameryki Południowej
i żyje życiem, które pani uważa za sobie należne.
I zostawia pani męża jako kozła ofiarnego, a 50 ludzi z U-Boota trafia na dno morza.
Ale może nie poświęciła im pani ani jednej myśli?
Wykład o moralności od człowieka z Gestapo?
Ale Dorfmann rozpracował pani plan.
Wiedział, że pani i Weiss chcieliście ukraść złoto.
Może chciał swojej części, może chciał was zdemaskować.
Tak czy inaczej, musiał odejść.
Więc go zabiliście i wymyśliliście historię o nim.
Że wydał szpiega i musiał zostać zabity.
Obwiniliście Becka.
Potem...
potrzebowaliście tylko głupca.
Kiedy sie z panem pieprzyłam, był pan dużo mniej pomysłowy.
Dlatego się pani ze mną przespała?
By mnie ocenić? By mnie przetestować?
Jakiego mężczyznę pani zobaczyła?
Kogoś, kto wykonuje rozkazy.
Ale potem mnie pan zaskoczył.
Może nawet samego siebie.
Oczywiście, że nie ma pan dowodów.
To prawda.
Nie pobrudziła pani sobie rąk.
Cieszę się, że w Berlinie będzie się pani ukrywać przed bombami alientów, pani...
Walters.
Przykro mi, ale Wielki Admirał Dönitz poprosił nas o natychmiastowy powrót.
Nie chcemy go trzymać w niepewności. Dziękujemy.
Czekałem bardzo długo na ten dzień.
By być tutaj, w domu, z moim ojcem.
Nie mogą państwo sobie wyobrazić, jak jestem szczęśliwy.
Prosze mi uwierzyć, wszystkie doświadczenia...
Dönitz jest bardzo wyrozumiały.
Wielki Admirał wie, jak ważna jest pozycja Hoffmanna.
Politycznie.
I jak pan wie, zarzuty wobec niego zostały odrzucone.
Faktem jest,
że Hoffmann junior jest dla Goebbelsa więcej wart żywy niż martwy.
Na razie.
Opuścimy nasze wody i będziemy walczyć o to, w co wierzymy.
A w międzyczasie?
Jeśli zarzuty są prawdziwe, może wywabić innych...
niesolidnych ludzi z ukrycia.
Jak kupa gówna wabi muchy.
Inwigilacja?
Mam kogoś, kto jest mu bliski.
Jak bliski?
Bardzo.
Jesteśmy bardzo szczęśliwą rodziną.
Dobrze, jesteśmy gotowi!
Zatem do dzieła.
Trzy, dwa, jeden... puszczamy!
Nieźle, co? Wy szczury kanałowe.
Bardzo pasuje!
Nie możesz już powiedzieć, że nie należysz do nas.
- Dobra robota. - Jestem bardzo dumny.
Taki cichy jesteś, Pauli.
Myślałem.
Pamięta pan, jak panu mówiłem,
że niektóre rzeczy nie zdarzają się ludziom takim jak ja?
To nieprawda. Przydarzyło mi się.
Jak się wobec tego czujesz?
Nie wiem, to takie...
Stało się to tylko dzięki wojnie.
Wojna jest najlepszą rzeczą, jaka mnie spotkała.
Czy to źle?
Tak to odczuwasz.
Przynajmniej jesteś szczery.
A co pan czuje?
Cieszę się, że wróciłem.
Czas nauczyć się pływać.
- Laboe w zasięgu! - Laboe w zasięgu!
Tak! Nareszcie!
- Dowódca Lessing? - Jest w Berlinie. Ja dowodzę.
Pierwszy porucznik Buchner. Zgłaszam powrót U-949.
- Misja... - Wiemy wszystko o waszej misji.
Co się dzieje?
- Brakuje złota. - Przepraszam?
Portugalskim władzom brakuje sześciu sztabek złota.
Dostarczyliśmy wszystko. Podwójnie i potrójnie sprawdzaliśmy.
Główny inżynierze, proszę mu powiedzieć, że dostarczyliśmy całe złoto.
- Panie... - On nie jest dowódcą.
Pan nim jest.
- Ale nie jest pan podejrzanym. - Stop.
Wiem, że ci ludzie by tego nie zrobili.
To sie okaże.
Podczas przeszukania nic nie znaleziono.
Oczywiście nigdy w to nie wątpiliśmy. Ale musieliśmy się upewnić.
Witamy w domu.
Panowie.
Muszę zgłosić potrzebę napraw.
No więc?
Niektórzy oficerowie wygłaszali defetystyczne komentarze.
Załoga wykazała drobny brak szacunku
wobec Führera i innych liderów partii.
Więźniowie nie zostali potraktowani właściwie.
Dobrze, Erdmann. Bardzo dobrze.
Proszę to zapisać i upewnić się, że poprawnie zapisze pan nazwiska winnych.
Tak jest, proszę pana.
Naprzód, marsz!
Uważaj, mamo. Teraz my!
Za Williego.
Za Williego.
I za U-949.
Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy.
Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy, traktują nas jak złodziei.
Muszę przyznać, gdy przeszukiwali łódź, myślałem, że Pauli ukradł sztabkę.
Gdzie go znaleziono?
Wyciągnięty z rzeki. Samobójstwo.
Chyba wiem, kim jest. Czy to nie jest...
To nikt.
Pochowajcie go z pozostałymi.
Tłumaczenie: Anna Kalińska
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.