Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Masz szczęście, że nie wiesz, co to walczyć i umrzeć na morzu.
A ty masz szczęście, że nigdy nie urodziłeś dziecka...
a ktoś obcy puka do drzwi
i mówi, że już go nie zobaczysz.
Bez ojca, męża.
- Mam nadzieję, że nie jesteś samotna. - Przeżyję.
Znajomy w Lizbonie dał mi to.
Prosił, żebym przekazał to osobiście.
On nie może tu zostać.
Jeśli jego stan się poprawi, mogę przekazać go pod pani opiekę.
Chciałem przy tej okazji wyrazić najszczersze wyrazy współczucia
z powodu ataku na terminal promowy.
Czy potwierdzono liczbę ofiar?
Siedem. Ale żadnych obywateli niemieckich.
Przy naszym obecnym kursie nie dotrzemy na czas do punktu przekazania.
Zostajemy na powierzchni.
- Na północ zmierza około 40 U-Bootów. - Nie ma potrzeby osłony lotniczej.
Sam chcę go trafić.
- Wychodzisz? - Muszę.
Musimy być ostrożni, jeśli...
Jeśli co?
To dopiero początek.
Nie chcę zawstydzić Albrechta.
Rozumiesz to, prawda?
Też nie chcę. Oczywiście, że nie.
Cenię sobie dobrą współpracę z nim.
Bardzo mnie wspierał
w przekonaniu Naczelnego Dowództwa w sprawie nowej zasady.
Jakiej zasady?
Aby każdy U-Boot wypływał z członkiem partii na pokładzie,
zaufaną osobą, która będzie czuwać nad załogą.
I nad ich postępowaniem.
By mieć pewność, że wszyscy są całkowicie lojalni.
Podobno spotkało się to z dobrym przyjęciem w Berlinie.
A podróż Albrechta...
Miałeś z tym coś wspólnego?
Teraz częściej będzie jeździł do Berlina.
No dalej!
Stawiam śniadanie. Chodźmy coś zjeść.
Chodźmy.
Chodźmy coś zjeść.
WYKŁAD I SESJA AUTOGRAFÓW KAPITAN WILHELM HOFFMANN
NA PODSTAWIE POWIEŚCI OKRĘT I TWIERDZA
OKRĘT
Poważany. Nienaganna reputacja.
Jest w tym coś więcej.
Muszę się dowiedzieć, dlaczego naprawdę tu jest.
A co z człowiekiem z Gestapo? Zająłeś się nim?
Z Forsterem?
Nic.
Jeśli nie jest szaleńcem, to już opuścił Lizbonę.
A jeśli nie? Wciąż może nam sprawiać kłopoty.
Nie podejmę takiego ryzyka.
U-Boot musi przybyć wcześniej, by przechwycić ładunek zanim go przekażą.
Bettina, Schröder mówi...
Nieistotne, co mówi. Nie zaczekam dłużej niż trzeba.
Jesteśmy już tak blisko. Musisz...
Skontaktuj się w imieniu mojego męża z Naczelnym Dowództwem.
Ale upewnij się, że się o tym nie dowie.
A jeśli ktoś zapyta o powód?
Powiesz, że Portugalczycy się stawiają i mogą się wycofać.
A ja dowiem się, czy nasz gość ma mi coś do powiedzenia.
- Kapitanie. - Pani Gruber.
- Pana wykład jest już wyprzedany. - Jak miło.
I spodziewamy się wielu wielbicieli na sesji autografów.
To dobrze. Cieszę się.
Może mogę jako pierwsza dostać podpisany egzemplarz?
Oczywiście.
- Jak pana pobyt? - Wspaniale. Dziękuję.
Cieszę się.
Może chciałby pan zobaczyć Lizbonę?
Mogę pokazać panu miasto i przy okazji się poznamy.
To też ucieszyłoby mojego męża. Wie pan, jesteśmy...
Można powiedzieć, że jesteśmy jak jedno.
Może mi pan powiedzieć wszystko to, co jemu.
- Czyżby? - Tak.
Nie przyjechałem tu, by zwiedzać.
Najpierw muszę odbyć swoją sesję autografów.
Dla kogo wpisać dedykację?
Przyjaciele mówią do mnie Bettina.
Opowiada pan o cudownych przygodach.
Jak podobał się rozdział o Neapolu?
To mój ulubiony.
Nie ma rozdziału o Neapolu.
Jest pan całkowicie pewny?
Tak powiedział Da Costa.
Człowiekiem, który zginął, był Amerykanin Gardiner.
A co z dostawą złota na zapłatę za wolfram?
Nie znamy jeszcze dokładnej godziny.
Bardzo dobrze.
Plan na niedzielny wieczór jest gotowy.
Wykład kapitana?
Pójdzie gładko.
Zarezerwuj mu najwcześniejszy lot powrotny do Rzeszy.
Oczywiście.
- Wróciłam. - Cześć.
Rzeźnik dał mi trochę wieprzowiny za naprawę okularów.
Możemy zjeść dziś wieczorem i ugotować rosół na jutro.
Rosół byłby dobry dla taty. Zobacz, co potrafi.
Może już sam podnieść obie ręce.
Skóra taty jest szorstka. Łaskocze.
A ta jak się nazywa?
Lanzarote.
Po wojnie zbuduję tam dom.
Naprawdę?
A co będzie pan tam robił?
Będę malował.
Co pan maluje, panie poruczniku?
Łodzie.
A czasem statki.
Co się stało, szefie?
Jest spokojnie.
Sześć godzin temu nad naszym rejonem latały samoloty rozpoznawcze.
Dlaczego nie wróciły?
Jak tylko miniemy Isla de Alegranza, wyjdziemy z kanału na otwarte morze.
Nie martw się.
Podejdź bliżej do zawietrznej strony wyspy.
Utrzymuj silniki w ruchu.
- Pamiętaj o pasacie północno-wschodnim. - Nie usłyszą nas?
Według zgłoszenia płyną po powierzchni. Usłyszą tylko własne silniki.
Dobrze. Będę ich wypatrywał wraz z panem Walshem.
Proszę przejąć mostek, Mercer.
- Proszę wprowadzić nas do akcji. - Tak, kapitanie.
Dziękuję, kapitanie.
Wie pan, dlaczego odrzuciłem pana prośbę o przeniesienie?
Nie, sir.
Celuje pan zbyt nisko.
Nie chce pan być pod jakimś głupcem.
Jak wrócimy, polecę pana Francombe'owi, żeby dostał pan własne dowództwo.
Pana syn zasługuje na ojca kapitana.
Tak, kapitanie. Dziękuję, kapitanie.
Sterówka. Nowy kurs.
- To on, panie Walsh? - Powiem panu, sir.
Płynie całkiem szybko jak na U-Boota.
To prąd Tarfaya.
Musi się spieszyć, by ryzykować tak odsłoniętą trasę.
Cel na kursie 115, na południe od małej wyspy Roque del Este.
Kieruje się na północ niewiarygodnymi 22 węzłami.
- Proszę zająć pozycję, panie Mercer. - Tak jest, komandorze Swinburne.
Mostek do sterówki. Nowy kurs.
105, bakburta 75. 1000 jardów, cała naprzód.
Działa pokładowe, stanowiska bojowe, panie McCoy.
To były ostatnie Wyspy Kanaryjskie.
Następny przystanek: Portugalia!
- Alarm! - Alarm!
- Wszyscy na dół! - Na dół!
To ten sam!
- Śledził nas aż tutaj? - Na dół!
Szybciej!
Właz wieży zamknięty!
- Wentyle przygotowane. - Na 170, szybko.
Skos zanurzenia 20 stopni na rufie. 10 na dziobie.
Zamknij wentyl!
Uważaj!
- Ustąp! - Z drogi!
Ruszaj! Zabezpieczcie ładunek! Pakujcie do skrzyń!
Wszyscy pomagajcie!
Idziemy na dno jak kamień.
Pięć ton ładunku. To po prostu za dużo.
- Co teraz robimy? - Jaka tu jest głębokość?
W tej odległości od brzegu, 300 metrów.
Zatrzymajmy spadek
zanim utkwimy na dnie i zostaniemy zmiażdżeni.
- Obie płetwy w górę. - Obie płetwy w górę.
Toniemy za szybko.
Cofnij się!
Prędkość dziesięć węzłów.
- ASDIC? - Kurs celu 105.
Odległość 2000.
Wkrótce będą tuż pod nami, Mercer.
Głębokościowe ustawione na maksymalną głębokość.
Ustaw ładunki, panie McCoy. 450 stóp.
Gotowi.
Zrzut.
Bomby głębinowe!
- Zalanie! - Ekipa od przecieków do sterowni!
Zamknij wentyl!
Zamknij wentyl!
210 metrów. Dlaczego nadal toniemy?
- Silniki pełna wstecz! - Silniki pełna wstecz.
220 metrów.
Cholera! Nie mogę zatrzymać łodzi.
Zalanie zatrzymane!
Nie mamy wyboru. Musimy nabrać powietrza i się poddać.
Inaczej utoniemy.
- Gotowi do wynurzenia! - Jeszcze nie, szefie.
Może pan utrzymać łódź na tej głębokości jeszcze chwilę?
Mogę spróbować, ale co potem?
Wtedy napełniamy zbiorniki i opuszczamy statek.
Jeśli chce pan się poddać, proszę zrobić to teraz, zanim trafi nas bomba.
Powiedziałem - opuszczamy statek, nie poddajemy się.
"Uszkodzony ster sprawia, że łódź dryfuje na sterburcie na powierzchni".
Prawda?
Musimy wypłynąć tak, żeby ich sterburta zrównała się z naszą.
Müller? Zna się pan na podkradaniu z kieszeni?
Zrobimy to teraz, ale ma pan tylko jedną szansę.
Pierwszy oficer, szykować torpedę trzy, opróżnić rurę jeden.
Czas na kurs przyspieszony z obsługi torped.
Chodź!
Cholera, 235 metrów! Łódź tonie.
U-Boot się oddala.
Tak, ale nie na długo.
Wkrótce go przytrzymamy. Głębokość?
Musi być bardzo głęboko. Nie trafiliśmy ich.
- To może potrwać godziny. - Mamy godziny.
Tyle, ile będzie trzeba.
Ale nie rozumiem, dlaczego nie próbuje uciekać, jak wcześniej.
Taki jest plan.
- Zrozumiano? - 240 metrów.
- Jak Willi? - Jest zbyt chory. Nie może się ruszyć.
- To musi tu zostać. - Nie potrzebujemy białej flagi?
Nie!
Nie poddamy się. Jak silniki?
Są w porządku. Problemem jest utrzymanie głębokości.
Już niedługo.
- Wszyscy gotowi? - Tak, sir!
No to do dzieła.
Podporucznik Buchner.
Wydać rozkaz napełnienia zbiorników.
Napełnić zbiorniki!
Napełnić zbiorniki!
Łódź wynurza się.
Wypuszczają balast.
ASDIC sugeruje, że wynurza się. Kurs 90 w prawo.
Działa czterocalowe, wszystkie wieże w pogotowiu, panie McCoy. Kurs 90 w prawo.
Zrozumiane. Ruszać się! Dalej, dalej!
Ruszajcie się! Dalej, dalej!
Gotowi.
Wynurza się.
No dalej, chłopcy.
- Wynurzyła się, sir! - Idę.
- McCoy gotowy z czterocalówkami? - Tak jest, sir.
- Wydać rozkaz otwarcia ognia? - Jeszcze nie.
Nie wydają się stawiać oporu,
tylko opuszczają okręt, jak tchórze.
Więc tak to się kończy.
Nie ma też białej flagi, sir.
A kiedy te dranie trzymały się zasad?
Mam ochotę spotkać tego dowódcę, zanim zatopię jego łódź.
Dość długo nam umykał.
Tym razem pan przejmuje dowództwo, panie Mercer.
Proszę się nie martwić. Nikogo nie zastrzelę. Chyba że będę musiał.
Panie Mercer.
Dobra robota.
Spójrz na to.
Jaka marynarka wysyła załogę dzieci na okręt podwodny?
- Ty głupi gnoju! - Cicho!
Chodź.
No dalej!
Ręce do góry. Nie ruszać się.
Oberleutnant.
Dowódco.
Cieszę się, że możemy się spotkać.
Przeszukać resztę łodzi.
Sprawdźcie pod kojami.
Poza marynarzem Niedermeyerem, który jest zbyt chory, by wejść do wody,
jesteśmy ostatnimi ludźmi na pokładzie, zapewniam pana.
Zapewnienia Niemca nic nie znaczą.
Trochę się spóźniliście z pozbyciem się tego.
Śruba się złamała.
Słynna niemiecka inżynieria.
Wasze księgi kodów?
Wywiad marynarki będzie zachwycony.
Jak myślisz, co jest w skrzyniach?
Kiszona kapusta i kiełbasa.
Pewnie jakieś obrzydliwe szwabskie gówno.
Marynarze, natychmiast do radiostacji.
Kapitan nas wzywa.
Tam na dole.
Miej na nich oko.
Już prawie czas. Powiedzcie ludziom, żeby odpłynęli na rufę.
Niezbyt ostentacyjnie i nie wszyscy naraz. Zacząć od tyłu.
Przenieść się na rufę. Przekaż dalej.
Na rufę.
Na rufę. Przekaż dalej.
Co oni robią?
Panie McCoy.
Nie podoba mi się to, sir.
Są w wodzie, ale łódź się obróciła.
Zaraz będzie miała czysty strzał w nas.
Zaraz.
Dowódca jest na pokładzie.
Co się dzieje, sir? Co pan robi?
Teraz!
A teraz, jeśli zechce pan dołączyć do swoich ludzi w wodzie.
Zatopimy waszą łódź.
Co do diabła?
Co się tam dzieje, do diabła?
Pięć, sześć...
Cała w lewo! Cała naprzód!
Magazyn dziobowy! Padnij!
Przygotować się!
Co za strzał, pierwszy oficerze!
Gdzie on jest?! Przyprowadzić go!
Wychodzić!
Rozstrzelam tego drania, jak Boga kocham!
Nie, nie zrobi pan tego.
Jestem Oberleutnant zur See Franz Buchner, dowódca U-949,
a wy jesteście teraz naszymi jeńcami.
Dowódco. Gdzie chcecie kap...
Znaleźliśmy tego gnojka w wyrzutni torped...
Co do...?
Proszę nakazać swoim ludziom, aby odłożyli broń.
Natychmiast.
A my ocalimy tych ludzi.
Obiecuję panu.
Odłóżcie broń, chłopcy.
No dalej.
Daj mi to.
Daj mi to!
Przygotować się na przyjęcie rozbitków.
Panie pierwszy oficerze.
- Są dyrektywy. - A niech diabli wezmą dyrektywy.
Właśnie tak.
Przygotować się na przyjęcie rozbitków.
Przygotować się na przyjęcie rozbitków.
Upewnijcie się, że ładunek jest dobrze ukryty.
I dopilnujcie, żeby tym razem był zabezpieczony.
Wróciłeś.
Jak było w Berlinie?
Wieści z Atlantyku są trudne.
Ale każde wyzwanie to także okazja.
Jeśli będziemy wystarczająco zdeterminowani, zwyciężymy.
Tak.
Przez te kilka dni, kiedy mnie nie było,
miałem czas, by pomyśleć o różnych sprawach, o sobie i o tobie.
O twoim ojcu.
O znaczeniu rodzinnej tradycji w służbie marynarki.
Hannie.
Ostatnio oboje byliśmy zdenerwowani.
Wiem, przez co przeszłaś.
Mam nadzieję, że dostrzegasz poświęcenia, jakie poniosłem.
- Te trzy tygodnie przesłuchań... - Mój brat ma wiele na sumieniu.
Tak.
Lepiej po prostu o nim zapomnieć.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
- Teraz bardziej niż kiedykolwiek. - Oczywiście. Bardziej niż kiedykolwiek.
Będę dziś wieczorem w domu na kolacji.
Powiem Tildzie.
- Mam dyżur w schronie całą noc. - Ach.
Ach.
Ocaliłam cię od śmierci, nie pomogę ci teraz umrzeć.
Gdzie on jest? Został aresztowany?
Nie. Nie sądzę.
Zdradził nas?
Gdyby nas zdradził, wiedzielibyśmy o tym.
Gdzie, do diabła, był całą noc?
Chcę, żeby śledził Weissa.
Miał swoje własne powody, żeby tu być. Prawda?
Myślę, że to może je wyjaśnić.
WILHELM HOFFMANN PODPISYWANIE KSIĄŻKI
- On tu jest? - Tu i teraz.
PODPISYWANIE 7 MAJA I 9 MAJA
Chryste, to dzisiaj.
Chodź.
Co za samochwalcze bzdury.
Idę zaczerpnąć świeżego powietrza.
- Co pan tu robi? - Wynoś się stąd!
Gardiner chciał nawiązać tu kontakt?
Nie pana interes. Puść mnie!
Proszę pomyśleć. Co się stanie, jeśli pan tam wejdzie?
Jaki mam wybór? Co?
Mój ojciec jest tam, za tymi drzwiami. Muszę z nim porozmawiać!
Proszę posłuchać, w Rzeszy uważają pana za zdrajcę.
Co się z nim stanie, jeśli wejdzie pan do środka? A może to część pańskiego planu?
Nie ma już planu, dzięki panu.
Muszę go zobaczyć.
Nie tutaj. To zbyt ryzykowne.
Ale możemy dać mu znać, że pan tu jest.
Dobrze?
Dla kogo?
Dla Klausiego.
To dla niego bardzo ważne.
Daj mu to.
Dziękuję.
Hej!
Co cię tak bawi?
Że nasi wrogowie wyglądają jak my, nie jak nasi japońscy przyjaciele.
To mnie tak bawi.
Oni zabili moich rodziców.
To biurokraci zabili twoich rodziców. Ukrywają się za takimi, jak oni.
Ci są tacy, jak my.
Dowódco Swinburne.
Zaraz wejdziemy na neutralne wody Portugalii.
Jak pan wie, są mniej wyrozumiali niż Hiszpanie.
Musimy zanurkować. Musi pan zejść pod pokład. Może pan wziąć moją koję.
"Ci, którzy na statkach schodzą na morze,
którzy pracują na wielkich wodach,
ci widzą dzieła Pana i Jego cuda w głębinach".
Psalm 107. Psalm marynarzy. Zna go pan, Oberleutnancie?
Nie.
"Rzekł i wzbudził burzliwy wiatr,
który podniósł fale morskie.
Wznoszą się ku niebu,
opadają w głębiny.
Ich dusza mdleje w niedoli".
Statek mojego syna, frachtowiec,
został zatopiony przez U-Boota.
Chciałem zemsty.
Za bardzo na niej się skupiłem, zaniedbując własnych ludzi.
"Nie ma białej flagi", powiedział Mercer. Jezu Chryste, Mercer.
Ja też straciłem syna.
Brytyjscy bombardierzy.
Jest pan świetnym marynarzem.
Dowodził pan załogą dzieci. Nawet pański dowódca to dziecko.
Przechytrzył pan niszczyciela i 170 ludzi.
Ale zrobił to pan niehonorowo.
Wojna pozbawia nas wszystkich honoru.
Nie zejdę z panem pod pokład.
- Ale musimy zanurkować. - Muszę pójść za moimi ludźmi i okrętem.
Tak trzeba, by zachować honor.
Panie poruczniku.
Gotowi do zanurzenia.
Ale co z...
Powiedział, żebym nie pozwolił wam go ratować.
Dlaczego mam ci ufać?
Bo nie oszukałbym drugiego człowieka morza w sprawie takiej jak ta.
"Chwieją się i zataczają
jak pijany człowiek,
i cała ich mądrość na nic.
Wołają wtedy do Pana w swej niedoli,
a On ich wybawia z utrapienia.
Ucisza burzę,
tak że milkną jej fale.
Radują się, że się uspokoiły.
I prowadzi ich do upragnionej przystani".
Podoba ci się? Tato!
Podoba ci się?
Wow. To fantastyczne. Chodź tu.
Och, jestem z ciebie taki dumny.
- Tobie też się podoba? - Jest wspaniała.
Och, wow.
Kanapki?
"Niechaj wysławiają Pana za Jego łaskę
i za Jego cuda dla synów ludzkich".
Tłumaczenie: Anna Kalińska
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.