Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Boże, co za gigant.
Na stanowiska manewrowe!
Wreszcie są.
Masz gorączkę.
Nic mi nie jest. Nie przejmuj się.
Wrzuciłem papiery Becka do skrytki. Niech pan je przeczyta.
- Jeśli on mówi prawdę... - Jeśli.
...Niemcy nie dostaną wolframu.
Wojna skończy się rok wcześniej lub szybciej.
Powie pani, że spędziliśmy wieczór razem?
Nawet chyba bym nie kłamała, gdyby poszedł pan do mnie.
- Żona dyplomaty nie może wiedzieć. - Proszę cię...
Lecisz do Niemiec i nie chcesz mi nic powiedzieć. Dlaczego?
Dał mi to znajomy z Lizbony.
Skąd pan to ma?
Po powrocie z Berlina wrócę do domu, a ty nadal będziesz moją żoną.
Ma pani we mnie przyjaciela. Może mi pani zaufać.
- Willi chyba jest ranny. - Zostanie pan na pontonie.
Pauli!
Pauli!
Pauli...!
Szlag!
Wszystko w porządku?
- Szlag! - Nic ci nie jest?
Harri, pocałował mnie.
- Ci Niemcy są dziwni. - Patrzą na nas, jakby byli z Marsa.
Nie!
Głowa. Guz. Krwawi.
Co on bredzi?
Głowa. Głowa, Pauli. Głowa.
Zabierzemy was na łódź
Na łódź?
Możecie nas tam zabrać?
Tam, na łódź.
Nasza łódź jest tam.
Jesteśmy.
Müller! Weidner! Dzięki Bogu! Udało wam się.
Widzieliśmy, jak wypadliście za burtę.
Harri mnie uratował.
- A Japońcy nas. - Zejdźcie pod pokład!
Niech ktoś obejrzy ranę.
Chcę raport od głównego mechanika!
To nie jego wina, poruczniku.
On tylko wykonywał rozkazy i zabezpieczał ładunek.
Ja nie posłuchałem i skoczyłem za Paulim.
Dobrze. Pod pokład.
Wiatr się wzmaga!
Kontynuujmy. No dalej!
Stary, gdzie jest Willi Kurdupel? Zwykle robi to kuk.
Ranny.
Jak twoja astma, Harri?
Przeszła mi.
To samoleczenie.
Schodzę.
Meierjohann!
Tutaj.
Nadzorować składowanie sztab złota w zęzie maszynowni.
Już się robi.
Mechaniku...
Nigdy więcej nie zostawiajcie moich ludzi. Niezależnie od rozkazów z BdU.
Ma pan szczęście, że te dwa szczury z kanałów nie złożyły skargi. Jasne?
Tak jest, inżynierze.
Cremer!
Komunikat z BdU.
Mamy zawieźć złoto do Rzeszy?
Chciałbym. Ale podróż trwa.
Szczegóły spotkania zostaną podane później.
Ale mamy być tutaj, w tym kwadrancie, pojutrze o 5.00.
Nowy kurs – Portugalia.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI OKRĘT I TWIERDZA
OKRĘT
- Dobry wieczór, pani Gruber. - Dobry wieczór, Mario.
- Nowe książki? - Właśnie dostarczono.
Na autografy.
Rozdajemy ulotki i reklamujemy się w gazetach.
Pan Gruber udzielił precyzyjnych wskazówek.
NIE BAĆ SIĘ GŁĘBOKOŚCI
Obyś miał rację. Gdzie ta skrytka?
Tam.
Rozpoznajesz go?
Nie.
Zaczekaj tu i obserwuj go.
A ty – ze mną.
Co o tym wiesz?
Przyjeżdża wygłosić wykład.
Zobaczymy, czy ten Niemiec jest tak nudny, jak brytyjski admirał.
- Nie wiedziałaś o tym? - Nie.
Czemu to ukrywał?
Jest nieprzewidywalny. Nie podoba mi się ten wyjazd.
Może mam coś, co ci się spodoba.
Skąd jesteś? Z OSS?
Czyli wywiad marynarki.
Po co Hoffman ma się spotkać z ojcem?
- Powiedział ci? - Słyszałem, jak rozmawiacie.
Słusznie.
Wykorzystałem Grubera, by ściągnąć tu Hoffmana seniora.
Niezwykłe, co zrobi facet, gdy fakt, że jest ciotą
grozi mu pobytem w obozem koncentracyjnym.
Jego ojciec przyjedzie. I co wtedy?
Wojna się kończy.
I przegraliście, koleżko.
To tylko kwestia tego, kiedy i jak.
Ludzie honoru po obu stronach muszą ukrócić to odwracanie uwagi.
Od czego?
Od prawdziwego wroga. Tego, który daje wam wycisk na Wschodzie.
A może nie wiesz, co się tam naprawdę dzieje?
Wujek Józio Stalin buduje sobie imperium, a my co?
"Wojna totalna"? "Bezwarunkowa kapitulacja"? Bzdury.
Jeśli mówisz prawdę, zawartość tej skrzynki
uratuje miliony istnień.
Co ty na to?
Wchodzę.
Masz natychmiast przetłumaczyć dokumenty.
Nie puszczaj go.
Niech pan mnie puści.
- Proszę się uspokoić. - Zabije mnie.
Morda w kubeł!
Szybciej...
Policja.
Ani mru mru.
- Muszę się stąd wydostać! - Zostanie pan.
- Widział mnie... - Siadać, mówię!
Stać!
Niech pan mnie zastrzeli!
A nie powinienem?
To była cholerna pułapka!
Ma pan cholerną rację. To była pułapka. Na mnie!
Wykorzystał mnie! Nie chodziło o Grubera.
Weiss mnie wykorzystał, a teraz chce mnie zabić.
To był stek kłamstw. Dorfmann, Beck.
Musiałem się chować jak zwierzę!
Francja, Polska...
Nie ma pan pojęcia, co...
Nie możemy tu zostać. Musimy unikać ulic.
Tam.
Chodź.
Nie musi pan we mnie celować.
Drugi raz nie zamierzam go zdradzić.
Proszę przynieść ręczniki z łazienki.
Napij się.
Przepraszam.
To będzie bolało.
- Proszę. - Jak to się stało?
- W terminalu wybuchła bomba. - Co?
Ktoś próbował mnie zabić.
Narobiłem sobie tylu kłopotów, że muszę prosić cię o pomoc.
Nie całą!
Niech pan go przytrzyma.
Pokaleczy go. Spróbuję zrobić to powoli.
Wyciągnij to, szybko!
A zatem...
kim pan jest, do diabła?
Dziękuję, wezmę je.
Są dla pani.
Chciałbym zaprosić panią na kolację dziś o 21.00.
Przyjadę po panią. Robert Schulz.
Dlaczego niespakowała cię Tilda?
Po niej musiałabym wszystko znowu prasować.
To dobry powód, by poślubić marynarza. Umiecie składać koszule.
Może jedyny.
- Gdzie jest Albrecht? - W Berlinie.
Ma spotkanie w dowództwie marynarki.
Zauważyłem, że Dönitz się bardzo zmienił.
Znacznie mniej przypomina admirała, a bardziej polityka.
Współczuję mu, że musi pracować z tymi draniami.
Cieszę się, że masz tak dobry humor.
To coś innego niż wegetacja w poczuciu starości,
czcigodności i bezczynności.
Tak, prawdziwa przygoda!
Wy, mężczyźni, macie dobrze.
- Co do naszej rozmowy... - Tato...
Wiem, jak ci było trudno. Tyle przeszłaś!
Śmierć twojej matki...
Klaus...
Ale...
może teraz wszystko się ułoży.
Tak.
Moja kochana dziewczynka...
Proszę.
Pozdrów ode mnie piękną Lizbonę.
Zrobię to.
Bez ojca, bez męża...
Obyś nie czuła się samotna.
Jakoś przeżyję.
Resztę do torpedowni!
Szybko.
- Szybciej. - Poważnie?
Zakończyliśmy ładowanie sztabek.
Zgodnie z protokołem, drugi oficerze.
Coś nie tak?
Mamy dodatkowy ciężar i uszkodzony ster...
Przy tym kursie nie dopłyniemy do punktu wymiany na czas.
Musimy przepłynąć między Wyspami Kanaryjskimi a Afryką Zachodnią.
Znajdziemy się w zasięgu bombowców. Alianci mają bazę na Gibraltarze.
Pod wodą wyciągniemy siedem węzłów.
Jeśli mamy zdążyć, musimy płynąć z prędkością 23 węzłów.
U-Boot nie osiągnie takiej prędkości.
Teoretycznie nie, chociaż ktoś mnie kiedyś o to prosił.
I co się stało?
Mogę rozpędzić silnik diesla maksymalnie do 17 węzłów.
Ale jeśli popłyniemy u wybrzeża Afryki Zachodniej,
prąd Tarfaja może nam pomóc.
To dodatkowe 6 węzłów.
Przy wynurzeniu?
Inaczej by nam nie pomógł.
Dobrze.
Huber, przygotuj wachtę i działo pokładowe.
Będziemy płynąć głównie na powierzchni.
Tak jest.
Jeśli mamy mieć szansę, musimy zaryzykować.
Postaram się maksymalnie wykorzystać silniki Diesla.
Poruczniku?
O co chodzi, Cremer?
O Willego.
Co się stało, Willi?
Nie chciałem wyjść na słabego.
Latarka.
Wszystko jest zakażone.
Zbić gorączkę i dać mu wody.
To jedyne, co możemy tu zrobić.
Nie. Musimy powstrzymać zakażenie i rozciąć ranę.
Czytałem, że to może pomóc.
Potrzebuję wrzątku i najostrzejszego noża z kambuza.
Cremer, pan i Rohr zanieście Niedermeyera na moją koję.
- Tylko uważajcie. - Tak jest, dowódco.
Spokojnie, Willi.
- Cremer. - Tak?
Nie patrz, Willi.
Uspokój się.
Uspokój się...
Willi, uspokój się.
Wszystko będzie dobrze. Nie patrz.
Niech pan to obmyje, Cremer. Gorącą wodą i czystymi ścierkami.
Musi trochę pokrwawić, a potem trzeba to zabandażować.
Tak jest, poruczniku.
Jest jeszcze?
Gardiner powiedział, co pan tu robi, przynajmniej częściowo.
Nie przejmował się tym. I tak by mnie zabił.
Zebranie wysokich rangą oficerów z obu stron, by zakończyć tę wojnę?
Myślałem, że Gruber działa przeciwko Rzeszy. Ale się myliłem.
Szantażowaliście go, by sprowadził pańskiego ojca do Lizbony.
Jak to ma wyglądać po jego przyjeździe?
Nie powiedział mi.
- A co z panem? - To już bez znaczenia.
Skoro Gardiner nie żyje, jego plan został zniweczony.
Pewnie pan się cieszy.
Szczerze mówiąc, mam to gdzieś.
Chcę tylko Weissa.
Myśli pan, że to jego bomba?
Kim on jest?
To niemiecki dyplomata w konsulacie.
Tylko on wiedział, że udam się do skrytki.
Koniecznie chciał podpisać ten kontrakt,
więc wrobił Becka i próbował mnie zabić.
Dlaczego?
Żeby Rzesza zdobyła wolfram?
I tak go dostanie.
Chodzi o coś więcej. Ale nie ujdzie mu to na sucho.
Wróg publiczny popędzi ulicami Lizbony jako mściciel?
Nie mogę tego zrobić.
Ale pan może.
Nie jestem panu nic winien.
Moje życie wysadzono w powietrze na molo.
To też pańska zemsta.
On nie wie, kim pan jest. Pana tu nie ma. Niech pan go śledzi.
Jeśli nie dla mnie, to chociaż dla niewinnych ludzi, którzy tam zginęli.
Ponieważ pan tak to lubi...
Policja jest wszędzie.
Wie pani, jak ten Niemiec, Weiss, wygląda?
- Może mi go pani wskazać? - Oczywiście.
Dziękuję.
Zaczerpnę świeżego powietrza.
Idziemy?
Był pożar u Müllera, pożar, pożar Więc biegłam, biegłam, biegłam
Była jabłoń, drzewo, drzewo Chciałam kraść, kraść, kraść jabłka
A teraz pobawimy się razem, tato.
Świetnie, tato.
Był pożar u Müllera, pożar, pożar
Fanny, przestań, proszę.
Powiedziałam ci coś. Boli mnie głowa.
Próbuję jakoś mu pomóc.
To dziecięca zabawa. Nie pomoże mu.
A jednak. Bawi się ze mną. W swojej wyobraźni.
Co jest złego w dziecięcych zabawach?
On się nie bawi! Nie słyszy cię i nie widzi!
A jednak. Poza tym, cieszę się, jest tutaj i mogę się z nim bawić.
Jego tu nie ma.
Oszalał. Jak cały ten kraj.
Był pożar u Müllera, pożar, pożar Więc biegłam, biegłam, biegłam
Dziękuję bardzo.
Dobry wieczór, pani Lessing. Dostała pani kwiaty?
Naprawdę powinnam pomagać we Wspólnocie Kobiet.
Z herbatą i plotkami poradzą sobie same. Poza tym bombowce latają wysoko.
Lecą do Gdańska albo do Gdyni.
Ma pani wolny wieczór.
Dokąd jedziemy?
Na kolację.
Czyż nie?
Ludzie będą plotkować, jeśli zobaczą nas razem w kilońskiej restauracji.
Życie żony dowódcy nie zawsze jest łatwe.
Mógłbym to pani ułatwić.
Możemy zjeść kolację w moim apartamencie.
Pytanie, jak miałabym wejść i wyjść niezauważenie.
Mam pomysł.
Zatrzymamy się w sklepie marynarki.
Wyrażamy ubolewanie z powodu działań pana Giese,
ale on nie zgłosił się do nas po pomoc, odkąd zniknął.
Zważywszy na liczbę policjantów przed konsulatem,
z pewnością już pan wie.
Jednak pański rodak jest zbiegiem, oskarżonym o zabicie policjanta.
Coś mi podpowiada, że gdy go znajdę, pewnie będzie miał co opowiadać.
Bez wątpienia.
Zapewnimy usługi tłumaczeniowe.
Oczywiście niemieckiemu konsulatowi nie trzeba przypominać
o konsekwencjach nielegalnych działań na naszej ziemi.
Doktor Salazar jasno o tym mówił.
Nielegalne działania sprawiają, że ten kraj jakoś się trzyma,
a dobry doktor ma władzę.
Bardzo by żałował, gdyby jedna strona tej wojny
była traktowana preferencyjnie.
Albo gdyby cena jego uczciwości poszła w górę.
Rozumiem.
Chciałbym skorzystać z okazji, by wyrazić głębokie współczucie
z powodu zamachu bombowego w porcie.
Niewymownie tchórzliwy akt.
Sprawcy poznają smak sprawiedliwości.
Z pewnością.
Potwierdzono już liczbę ofiar?
Siedem. Wszystkie zidentyfikowano.
Dwóch gości z Francji i czworo naszych.
- A poza tym... - Tak?
Może pan go znał.
Amerykanin. Gardiner.
Z widzenia.
Żadnych Niemców.
- Pewnie pan czuje ulgę. - Tak.
Szlag.
To Weiss.
Dziękuję.
Taxi!
Boy hotelowy musiał coś zauważyć.
Przynajmniej to, że nie jestem porucznikiem.
Nawet jeśli zauważył, nic nie powie.
Skąd ta pewność?
Bo daję mu spory napiwek za dyskrecję.
Przyprowadza pan wiele kobiet w mundurach poruczników?
Nie.
Ale czasami potrzebuję miejsca poza Kriegsmarine,
by spotkać się z kolegami.
Zaproponuje mi pan mi drinka?
Oczywiście.
Często się zastanawiałam, jak to jest w mundurze.
Tak?
Kiedy byliśmy mali, to ja byłam mistrzynią żeglarstwa.
Nie mój brat.
Wie pan o nim, prawda?
Mniej więcej. Wiem, że pani mąż również był podejrzewany.
A jednak zaprosił mnie pan tutaj.
Kara zbiorowa to niezbędny środek odstraszający.
Osobiście uważam, że nie można oceniać całej rodziny
pod kątem tego, co złego zrobiła jedna osoba.
Nie przyszłam tu dla polityki.
Zamówię nam coś.
Ani na kolację.
Tamten marynarz...
Co chciał z panią zrobić?
Chodziło o to, co ja chciałam zrobić z nim.
To znaczy?
Niemal stał się szczęśliwym człowiekiem.
- Lubi pani przejmować dowództwo? - Nie odwracaj się plecami do diabła.
Jeśli mam zgrzeszyć, chcę patrzeć w oczy.
Proszę.
Bardzo dziękuję.
Bomba wybuchła. Nie moja wina, że do szafki podszedł ktoś inny.
Tylko pańska. I tak chcę swoje pieniądze.
Przygotował pan wszystko na przypłynięcie okrętu?
Cel podróży jest zaznaczony. A to godzina przybycia.
Zatoka nie jest tu zbyt głęboka. Okręt wpłynie wraz z przypływem.
Sesimbra. 50 kilometrów na południe stąd.
Chcę więcej forsy.
Co?
Naprawdę myśli pan, że znajdzie kogoś, kto mnie zastąpi?
Kto ma odwagę zrobić to, co chce pan zrobić z okrętem?
- Pięć procent. - Dziesięć.
O co chodzi?
Wie pan, że nie można mi ufać.
Carlos.
Wiedz, że kiedy się poznaliśmy,
nie wszystko, co ci mówiłam, było kłamstwem.
Wyjazd stąd,
bar na plaży...
To była prawda.
Mam nadzieję, że ci się uda.
Może kiedyś wpadniesz?
Goi się. Nie ma śladu zakażenia.
Widziałem cię z Da Costą. Przed Europą.
Myślę, że miałaś dobry powód, żeby to zrobić.
Tego, co zrobiłam, nie da się usprawiedliwić.
I jak to zrobiłam.
Powiedz, dlaczego.
Mam brata.
Próbował sprzeciwić się władzom,
wstawić się za innymi rolnikami w Fundao.
Ludzie Salazara wyganiali ich z ziem, które uprawiali od pokoleń
bez żadnej rekompensaty.
Wiesz, dlaczego?
Dla wolframu pod ziemią.
Aresztowali go.
Powiedzieli, że jest komunistą.
Że wyślą go na Wyspy Zielonego Przylądka.
Bez procesu.
Ale Da Costa...
Obiecał, że zarzuty zostaną wycofane, jeśli pomożesz mnie złapać.
Powiedziałam mu, że widziałam, jak wchodzisz do kuchni kasyna.
Kazał mi wykorzystać nazwisko Dorfmanna, żeby się do ciebie zbliżyć...
Wszystko rozumiem.
Nie.
To, co zrobiłam, żeby cię tu zatrzymać na noc...
Było mi wstyd.
A gdy zobaczyłam tę skorumpowaną świnię u siebie w domu,
uświadomiłam sobie, że zostałam...
Chociaż pomagałam ciebie schwytać,
chciałam, żebyś uciekł.
To też rozumiem.
Skarbie!
Przedstawiam kapitana Wilhelma Hoffmanna.
Kapitanie Hoffmann. Witamy w Lizbonie.
Droga pani...
Musi pan być zmęczony i głodny po podróży. Zapraszam.
Drugi oficer woła dowódcę na mostek.
Zajmę się tym. I tak nie śpię.
Może się pan położyć na mojej koi.
Co?
Wychodzę.
Co się stało?
Samolot.
Zanurzymy się?
To samolot rozpoznawczy.
Zostaniemy na powierzchni.
Musimy zaryzykować, jeśli chcemy dotrzeć na czas.
- Jak tam środkowa wachta? - Bez wydarzeń.
Minęliśmy Zatokę Biskajską. Brak samolotów wroga.
Choć raz!
Może ci z RAF-u też w końcu wzięli się w garść.
Jutro będziemy na Gibraltarze.
Coś jeszcze?
Zauważono U-Boota, szybko płynącego Prądem Kanaryjskim.
Jesteśmy wiele mil od nich i mamy konwój do eskortowania.
Nie ma w tym sektorze innych statków?
SL129F jeszcze nie jest gotowy.
Wypłynięcie opóźniono o dwa dni.
Potwierdzono, że U-Boot dziwnie się porusza.
Herr Zygzak.
Dziękuję, że mnie poinformowałeś.
Wiadomość do Gibraltaru. Prosimy o pozwolenie na zapolowanie
na okręt koło Wysp Kanaryjskich.
Bez wsparcia z powietrza.
Chcę go wykończyć sam.
Tłumaczenie: Patrycja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.