Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Kradzież, stawianie oporu i brak dokumentów.
Nikt nie wychodzi z Moringen.
Kościół zbombardowano. Możemy zorganizować ją tutaj.
Dan, Jack. Twój syn, na Boga!
- Napompować. - Stać! Jeszcze nie!
Zginął niemiecki marynarz.
Nie w bohaterskiej walce z wrogiem. Z waszej winy.
Słyszałem statek. Mogłem temu zapobiec.
- Pan też jest marynarzem? - Tak.
Ja nadal mam żonę i dzieci. Nie chcę się utopić.
Już poznałaś pana Giese.
Mój mąż tu pracuje. Hazard go nie interesuje.
Musimy wytropić zdrajcę.
Beck.
Jeśli nie złoży pan stosownych zeznań, poniesie pan konsekwencje.
Tak się nie robi.
Tak to robię, pierwszy.
Tato, podoba ci się?
Tato?
Podoba ci się, tato?
Tato?
Tato?
Co robisz?
Przeglądam.
To można oddać do sierocińca, biednym dzieciom.
Nie. To nie zabawki.
Ktoś po nie przyjdzie.
Będziesz musiała odmówić.
Mam z tym mieszkać?
Nie będę udawał, że on nie istniał!
Słyszałam, co się zdarzyło w stoczni.
- Należało im się. - Możliwe.
Ale jeśli spędzisz tu więcej czasu ze mną...
Odpoczniesz.
Odłożę je.
Telegram!
ROZKAZ: NATYCHMIAST ZGŁOSIĆ SIĘ DO KOMODORA FRANCOMBE'A
NA PODSTAWIE POWIEŚCI OKRĘT I TWIERDZA
OKRĘT
Chce pan poświęcić chłopców?
To byłoby kłamstwo.
Jeśli wierzyć plotkom, pan też uniknął rozstrzelania dzięki kłamstwu.
Po twojej wizycie u teścia...
moja żona była bardzo zmartwiona.
Uważa, że dziennik jest podrobiony.
Mówi o swoim synu w czasie teraźniejszym,
jakby wciąż żył...
Zrobiłem, co mogłem. Ale ster boczny jest zepsuty.
Byłem u Lessinga.
I co?
Ta cholerna wojna staje się coraz gorsza.
Muszę naprawić okręt.
Wszystko w porządku?
Powiedz temu draniowi, że to się więcej nie powtórzy.
Mógłbym to samo robić w Moringen.
- I dać się wykastrować? - Nie pierdol, Harri.
Musimy to robić przez głupiego dowódcę.
Nie myśl, że obarczą go winą.
Ale to była jego wina!
Ktoś cię pytał?
Zrozum, jak to działa, idioto.
Wy dwaj. Za mną.
Natychmiast. Zanim zmienię zdanie.
Ostatni patrol. Wszedłeś na pokład U-Boota.
- Zgadza się. - Co się stało?
- Towarzyszył mi mój oficer. - To było wbrew rozkazom.
Wszystko, co miało jakąś wartość, niemieccy oficerowie już zniszczyli.
Dowódca próbował użyć broni, więc go zastrzeliłem.
Co dalej?
Wróciłem na Perseverance i rozkazałem artylerii zatopić U-Boota.
- A ocalali? - Nie było.
Dlaczego?
Zostawiłem ich, by utonęli.
Posłuchaj, Swinburne.
Nadchodzi walka o Atlantyk.
Dönitz postawił wszystko na przerwanie szlaków konwojów.
Zbierają się watahy, jak nigdy dotąd. Mamy broń, by z nimi walczyć.
Ale eskortą muszą dowodzić ludzie z odpowiednim nastawieniem.
Nie zmienię tego, co czuję.
Czemu miałby pan zmieniać?
Chcemy odwrócić sytuację.
Wykorzystać konwoje jako przynętę na U-Booty, a potem na nie polować.
Skoro mamy już sprzęt, zmienimy obronę w atak.
Nie możemy ochronić każdego statku w konwoju,
więc to prosta matematyka.
Jeśli stracimy 50 statków, żeby zniszczyć jednego U-Boota, wygrają.
Ale jeśli będzie ich dziesięć, to co innego. Dobre zakończenie.
Potrzebni nam doświadczeni pogromcy U-Bootów, jak pan,
którzy będą robić to, w czym są dobrzy.
Nowe rozkazy.
Z samej góry.
Konwój ONS185 właśnie się zbiera.
Pańska załoga ma być gotowa do eskorty.
Będziecie musieli montować nowy sprzęt na bieżąco.
W stoczni doszło do pewnego incydentu.
Nie otrzymaliśmy żadnej skargi. Chce pan ją złożyć?
Nie, proszę pana.
Nie, proszę pana.
Zaczekaj, pomogę ci.
- Spójrz tam. - To on.
Tak.
A zatem...
- Mam wejść? - Tak.
Chłopcy, puśćcie.
Złapałem rybę.
Wypijmy więc toast za nową kapitan tej łodzi,
Fanny Nussmeier.
Dziękuję.
Za Fanny.
Na zdrowie
Spójrz tutaj. Świetnie.
- Na zdrowie. - Nowa pani kapitan przejmuje stery.
Po wojnie kupię sobie łódź.
Żaglówkę, nie jedną z tych...
Uważaj, co mówisz.
Przepłynę cały Bałtyk.
Tylko Bałtyk? Ja będę podróżował po całym świecie!
A ty, Harri?
Jakie masz plany?
Chciałbym mieć dom, taki jak ten, w którym dorastałem.
I rodzinę,
taką jak wy.
My nie jesteśmy...
Poruczniku?
Te plotki,
że nie umie pan pływać...
- Nie zdążyłem się nauczyć. - Naprawdę?
Mogę pana nauczyć.
Musimy wkrótce ruszać. Wszystko w porządku?
Wędkowanie, zachód słońca, żeglarstwo...
Za dużo tego wszystkiego.
Co masz na myśli?
Przypuszczam, że pan nigdy nie żebrał na ulicy.
Nie.
Dziennie przechodzą obok nas setki, a nawet tysiące ludzi.
Niektórzy zatrzymują się i rozmawiają, jakbyśmy byli przyjaciółmi.
Jakby to cokolwiek znaczyło.
Niektórzy odwracają wzrok, w ogóle nas nie widzą.
Ale wie pan, kto jest najgorszy?
Ci, którzy na nas patrzą.
Bo nas widzą, a my ich,
i przez chwilę myślimy, że nam pomagają.
Ale potem odwracają wzrok,
bo czują się winni.
Tak jak pan, teraz.
Wie pan, o co mi chodzi?
Skąd to poczucie winy?
Leć, aniołku, leć.
"Leć, aniołku, leć"?
Niech będzie. Dobrze.
Leć, aniołku, leć.
Wow, wysoko. Jeszcze raz?
- Tak. - Okej.
Miło, że zaprosił pan chłopców.
Harri opowiedział mi o minie.
Powiedział, że uratował pan im życie.
Cieszę się, że nadal tu jesteśmy.
Aż do kolejnej kolizji?
To nie powinno się wydarzyć.
Dowódca jest po prostu za młody.
Zostanie pozbawiony dowództwa?
Przecież okrętem nie może dowodzić ktoś, kto nie umie.
- To niesprawiedliwe wobec chłopców. - Wiem!
Gdybym tylko mógł coś zrobić!
Jest pan dobrym człowiekiem, Robercie.
Gdyby mógł pan coś zrobić, zrobiłby pan to.
Chodź, mamo! Idziemy do domu!
Wreszcie plan bitwy.
Dzięki tej nowej broni to oni będą uciekali.
Kiedy wypływasz?
Jak tylko będę mógł. Chcą, bym tam wracał.
Na wojnę, która będzie prowadzona jeszcze zacieklej.
Odzyskałeś apetyt.
I rozmawiałeś ze mną więcej przez ostatnie pół godziny,
niż odkąd wróciłeś.
Szkoda, że nie z mojego powodu.
Masz tego więcej?
Ale niestety, to z powodu wojny.
Ciekawe...
Co?
Czy chcesz, żeby ta wojna się skończyła?
Giese.
Dziś spróbuję zagrać w ruletkę.
Niech pan pozdrowi ode mnie panią Gruber.
- Zna ją pan? - Poznaliśmy się.
Rozumiem.
Podobno lubiła imprezować w Berlinie przed epoką brunatnych koszul.
Każdy ma swoją przeszłość.
Tak... Powodzenia.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Doktorze Beck, chciałabym przedstawić pana Giese.
- Proszę obstawiać. - Mogę?
Pan Lomba chyba dzisiaj nie przyjdzie.
Ruletka się kręci.
To szczęśliwe miejsce.
Widziałem pana.
- W księgarni. - Tak, wiem.
Dobrze sobie przypomnieć niemieckie wartości.
Pan Giese musi przywyknąć do Lizbony.
Ma pani na myśli przebywanie tak blisko wroga, jak konsul?
Oni są z ambasady brytyjskiej.
- Mówiła pani, że mąż tu nie przychodzi. - Że nie gra.
Zagram jeszcze jedną rundę i na dziś koniec.
Przepraszam na chwilę. Zamówiłem drinka.
Co za nudziarz.
Proszę podejść za dwie minuty i powiedzieć, że jest do mnie telefon.
To ma związek z Dorfmannem.
Koniec zakładów.
Skarbie, cześć.
Myślę, że podbiję.
Panie Giese.
- Doktorze. - Gruber.
O czym tak ważnym rozmawiali z tobą Brytyjczycy?
To nie było nic ważnego.
Przypominam o jutrzejszym wydarzeniu.
Osobiście zapewniłem naszych brytyjskich kolegów,
że delegacja będzie obecna w pełnym składzie, wraz z żonami.
O kim mowa?
O admirale Royal Navy.
Z pewnością Berlin doceni liczną reprezentację Rzeszy,
która zdecydowanie wyrazi poglądy.
Miłego wieczoru.
Admirał Royal Navy.
Usiądę z tyłu i wyjdę stamtąd tak szybko, jak to możliwe.
Może pan Giese zechce przyjść?
Pani Gruber, panie Giese, proszę o wybaczenie.
Telefon do pana w recepcji.
Niech pan postawi za mnie na siódemkę.
- Naprawdę muszę... - Butelkę szampana dla doktora.
Oczywiście.
A zatem...
Na siódemkę.
LIZBONA - NOWY JORK
Prasa międzynarodowa szerzy kłamstwa na nasz temat.
Zwykle politykę zostawiam innym,
ale nie mogę się pogodzić z opowieściami, które docierają o nas z Polski.
My, Niemcy, mamy swój honor.
Niemożliwe, żeby była w tym choć odrobina prawdy.
Myślę dokładnie tak samo.
Słucham?
Poprosiła cię o pomoc. A ty odmówiłaś.
Była bezczelna!
Oczerniała Klausa!
A ty troszczysz się o jego honor?
Mam dosyć dumy i honoru Hoffmannów.
Jesteś winna coś mnie, a nie bratu.
Zniszczył mi karierę. Myślałaś o tym, kiedy ją obrażałaś?
Co ty sobie wyobrażasz?
Wykorzysta swoje koneksje, a mnie Schulzowi znowu da nauczkę.
- Twój ojciec. - Wszystko ustalone?
A zatem wszystko jasne. Przeprosisz panią Buchner.
- Nie zrobię tego. - Osobiście.
Jedna ampułka morfiny co cztery godziny.
Od razu przyszedłem, gdy się dowiedziałem.
Gdzie on jest?
Jeśli ja... albo moja rodzina...
możemy coś zrobić...
Jak on się czuje?
Jeszcze się nie obudził. Obrażenia były bardzo poważne.
Nie mieliśmy wyboru, musieliśmy amputować.
- Mógł zrobić to umyślnie? - Nie może pan tak mówić.
To byłaby dezercja.
- Muszę to zgłosić. - Nic pan nie zgłosi! To był wypadek!
To był wypadek.
Mam dla panów propozycję.
Byliśmy już na głębokości 80 metrów.
Ścigali nas, a wtedy...
kolejny łomot!
I ten zgrzytliwy dźwięk,
jakby głęboki warkot...
Cała łódź zadrżała.
Nity omal nie wyleciały.
Wtedy w końcu zrozumiałem, kto nas śledził.
To nie był wróg,
lecz wstrętny wieloryb, który próbował nas ze sobą zabrać.
Miło widzieć pana w dobrym humorze, kapitanie.
Chce pan wiedzieć, dlaczego?
Pociągi.
Pociągi?
Na myśl o przyjemnej podróży pociągiem,
czuję się jak dziewięcioletni chłopiec.
A dokąd?
Do Berlina.
Admirał Dönitz poświęci mi trochę swojego cennego czasu.
Bez wątpienia. To zaszczyt z panem się spotkać.
Mamy kilka spraw do omówienia.
Osobistych.
Brzmi ciekawie.
A zatem?
To jedyna możliwość.
Erdmann?
- Muszę się z tym przespać. - Musimy działać razem.
W przeciwnym razie załoga zupełnie straci morale.
Wiem, do czego to prowadzi.
To jedna noc.
Widzimy się jutro.
Sir.
Rozumiem, że ten nowy udzielił panu poparcia.
- Nie zgadzasz się z nim? - To pan idzie z duchem czasu, nie ja.
- Co to? - Wniosek o przeniesienie.
Niech zgadnę. Różnice osobiste, uniemożliwiające współpracę.
Powinniśmy kierować się czymś innym niż zemstą?
To wbrew zasadom marynarki Jego Królewskiej Mości.
Byłbym wdzięczny, gdyby pan to rozważył.
Mick!
Zapewnili nawet szkło.
Uczcijmy powrót do walki.
Remont jest prawie zakończony, i to w dwukrotnie krótszym czasie.
Niesamowite, ile może zdziałać jeden cios.
- Za lud pracujący! - Za lud walczący.
Walczący z ludem pracującym.
Powiedz mi coś.
Tamten U-Boot, który zatopiliśmy.
Co myślisz o tym, co zrobiłem?
Że to była wiadomość.
- Właściwa? - Jedyna możliwa.
No to postarajmy się, by dotarła do wszystkich.
Wojna zmieniła oblicze.
I nikt przed nią nie ucieknie.
Niezależnie od tego, gdzie się uczył.
Beck?
Nie do wiary.
Regularnie wpłacał duże sumy na konto w kasynie,
ale prawie w ogóle nie grał.
Chyba zbierał pieniądze, by uciec.
To nawet ma sens.
Że szef działu propagandy jest szpiegiem?
Powinien pan wiedzieć, że Beck jest człowiekiem Speera.
Od miesięcy prowadził tajne negocjacje.
W sprawie zakupu wolframu.
W dużej ilości.
Ale opóźniał ten proces z powodu byle drobiazgów.
Berlin bardzo się tym denerwował.
Słyszałem, jak kłócił się z Gruberem.
Tak, teraz rozumiem.
Wróg mu rozkazał, by opóźniał to i czekał na odpowiednią chwilę,
by skutecznie udaremnić podpisanie traktatu.
Wtedy uciekłby jak szczur.
A alianci mogliby naciskać na Portugalczyków,
by odcięli nas od dostaw wolframu.
I nasza produkcja wojenna zostałaby wstrzymana.
Odkrył pan więcej, niż oczekiwaliśmy.
Zostanie tu pan.
Należy do pana.
A zatem zamknął pan tu swoje sprawy, panie Giese.
Na to wygląda.
Ale muszę zostać trochę dłużej.
Dodatkowa papierologia.
Niech pan się nie przemęcza.
Ma pan rację.
Powinniśmy śledzić Becka. Przekazałem to Berlinowi.
Ale plan jest inny.
Jaki?
Nie chcą dłużej czekać na wolfram.
Żądają podpisu,
a Beck ma wrócić do Rzeszy.
Jak?
Podobno mają plan ewakuacji.
Nie wiedział pan o tym?
Zostawię adres w skrytce. A także pański bilet powrotny do Rzeszy.
Ale najpierw musi pan dotrzeć do Becka i go tam dostarczyć.
To nie będzie łatwe. Ten policjant już coś podejrzewa.
Niech pan poszuka okazji.
Z całej załogi jesteśmy tylko my.
Ty i ja, Harri. Musimy o tym pamiętać.
To moja wina.
- Nie. - Wiedziałem.
Nie zrobiłeś nic złego. Ukartowali to, i tyle.
Proszę o powstanie!
Usiądźcie.
Poruczniku Ehrenberg, proszę wystąpić.
Dziękuję komisji za wysłuchanie mnie.
Jako oficer szkoleniowy na U-949, byłem obecny na pokładzie
w chwili zdarzenia
i mogę z całą pewnością stwierdzić,
że porucznik Buchner nie ponosi za to odpowiedzialności.
Twierdzi pan, że wypadek był spowodowany wyłącznie
błędem hydroakustyka i sternika głębokości?
Nie.
Nie odpowiadał za to nikt z załogi.
Podczas napraw odkryłem wady mechaniczne,
które doprowadziły do niekontrolowanego wynurzenia się.
Mam pełne zaufanie do załogi i dowódcy.
Dlatego właśnie...
chcę zgłosić się na ochotnika
na miejsce rannego inżyniera Vogtsa.
Poruczniku, proszę podejść.
To było...
Rozprawa zostaje odroczona.
Nie wyraziliśmy na to zgody.
Ale bardzo nas to cieszy.
Niech pan uzna to za awarię mechaniczną i przyjmie propozycję Ehrenberga.
A Vogts?
Nie oskarżymy go o dezercję. To rzuciłoby złe światło na Buchnera.
Już pan wszystko przemyślał.
Panie Lessing.
Niezależnie od tego, co pan myśli, pani Buchner ma znajomości.
Warto o tym pamiętać.
Panowie.
Proszę u powstanie.
Usiądźcie.
Poruczniku Ehrenberg, proszę wystąpić.
Dziękuję za oświadczenie.
Komandor Schulz i ja omówiliśmy pańską propozycję.
Zastąpi pan porucznika Vogtsa na stanowisku inżyniera na U-949.
U-949 otrzymuje zgodę na natychmiastową zmianę.
Poruczniku Buchner,
pierwszy oficer ma zaopatrzyć okręt w zapasy amunicji i prowiantu.
Jutro wypływacie.
- Jutro? - Kapitanie, naprawy...
Mówił pan, że określił pan usterki mechaniczne i je naprawił.
I tak dołączacie do floty północnoatlantyckiej o wiele za późno.
A zatem...
jutro!
Zamykam posiedzenie.
Marzyłam o ceremonii absolwenckiej z prawdziego zdarzenia.
Mąż i ja nie szczędziliśmy pieniędzy.
Orkiestra, szampan... Wszystko było zapewnione.
Hannie.
Mój asystent cię powiadomił? Wspaniale. Zapraszam.
Dzień dobry.
Okręt syna pani Buchner zostaje włączony do służby.
Jego pierwsze dowództwo.
Gratuluję.
Dziękuję.
Nie mamy czasu, by to uczcić.
Jak już wspomniałem, ta awaria spowodowała opóźnienie.
Proszę.
Chyba chciałaś coś powiedzieć pani Buchner, skarbie.
Tak, to prawda.
Proszę mi wybaczyć, Ulrike.
Powinnam była udzielić pani pomocy, kiedy o nią pani prosiła.
Wszystko w porządku, Johanno.
Dobrze.
No cóż, jeśli to wszystko...
mam spotkanie Wspólnoty Kobiet.
Odprowadzę panią.
Do widzenia!
Tak...
Usprawniony typ 290...
Większe reflektory wykrywają nisko lecące samoloty w zasięgu 17 mil.
- Zasięg wykrycia peryskopu? - Zależnie od warunków...
do 5500 metrów.
Teraz ich dorwiemy!
Będą czekać na nasze statki na głębokości peryskopowej.
A my ich namierzymy.
Nie zorientują się, co się dzieje,
kiedy nasze nowe, ciche "jeże" wysadzą ich w powietrze.
Ta technologia, panowie, zapewni nam zwycięstwo.
Chodźmy do nadbudówki rufowej. Pan McCoy pokaże nam nowe zabawki.
Sir, za pozwoleniem. Mój list.
Później, Mercer.
- Dobry wieczór. - Panno de Pina!
Udaję się na tę mowę na górze, ale moglibyśmy spotkać się później.
Jestem pani coś winien za pomoc. Drinka?
Byłoby miło.
Kończę o 22.00.
Zaczekam na panią na zewnątrz.
A teraz chciałbym przedstawić głównego gościa dzisiejszego wieczoru...
- Choć nie trzeba go przedstawiać. - Do zobaczenia.
Oto admirał Timothy O'Sullevan.
Panie i panowie, rodacy i przyjaciele.
Brytyjczycy i Portugalczycy są przyjaciółmi od ponad 500 lat,
odkąd nasze wielkie, morskie narody podpisały pierwszy sojusz.
Pozwoliłem sobie...
Los się do mnie uśmiechnął.
- Obawiam się, że to może potrwać. - To prawda. Na zdrowie.
...muszą temu stawić czoło tacy kochający wolność ludzie, jak my.
Podsumowując, mam nadzieję, że to potrwa kolejnych 500 lat.
Właśnie!
Mam też nadzieję, że moje słowa dotyczące tradycji brytyjskiej marynarki
uświadomią części publiczności,
jak powinno prowadzić się walkę na morzu:
z honorem i godnością, a nie podstępnie i tchórzliwie,
co najwyraźniej odpowiada admirałowi Dönitzowi.
Jakieś pytania do admirała?
Tak. Chciałbym podziękować admirałowi za jego pouczającą mowę.
Jako konsul ambasady niemieckiej chciałbym także ogłosić zamiar
zaproszenia do Lizbony równie prestiżowego mówcy, by promował
niemiecką tradycję łodzi podwodnych, z której jesteśmy bardzo dumni.
Chociaż, zważywszy na ogromne sukcesy w zatapianiu floty aliantów,
doskonale rozumiem, dlaczego admirała to tak irytuje.
Obawiam się, że w związku z nowymi wynalazkami technologicznymi,
czekają go same rozczarowania.
Dziękuję.
Czy...
Czy ktoś naprawdę ma pytania do admirała?
Możemy na tym poprzestać. Bardzo wszystkim dziękuję.
- Źle się pan czuje? - Wszystko w porządku.
- Dygocze. Zaprowadzę go do pokoju. - Nie powinien się pokazywać w tym stanie.
Bez obaw. Mam pańskie rzeczy. Chodźmy.
Nie wiem nawet...
- Dobrze się czuje? - Tak, dziękujemy.
Pojedziemy na małą wycieczkę.
Niech pan się prześpi.
Nie wiem, czemu nie poleciał samolotem, miał wizę.
Chciał zachować się honorowo.
Dziękuję, że mnie wyciągnęłaś, Helen.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co robisz?
Jutro, podczas przypływu, wypływamy. Będę spał na statku.
Co?
Przecież... dopiero co wydawałeś się weselszy.
Jestem weselszy, bo wracam. A ty jesteś weselsza beze mnie.
Obserwowałeś mnie na ulicy?
Daisy, powinnaś żyć dalej.
- Lepiej znajdź sobie innego. - Co?
Kogoś, kto odwzajemniłby twoją miłość. Ja nie mogę.
Już nie.
Nie wierzę w to.
Moje miejsce jest na wojnie.
- Jesteś jej więźniem! - Nie!
Byłem nim wcześniej.
Mówiono mi, co mam robić i jak.
A teraz to my dowodzimy i decydujemy.
I zamierzam to robić do końca.
Jakiego końca?
Jack!
Jack!
Tłumaczenie: Paytcja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.