Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Nazywam się Giese.
Jestem z Kapp Holdings i przybyłem do Lizbony po ciało pracownika,
pana Dorfmanna.
Przypuszczamy, że został zabity przez agentów alianckich.
Rzeczy osobiste pańskiego kolegi. Obawiam się, że jest ich niewiele.
Odkrył tożsamość niemieckiego zdrajcy w Lizbonie.
Zdrajcy, który przekazał Brytyjczykom informacje techniczne.
Podobno ich konwój był w strefie ryzyka, gdy podjęto decyzję. Eskortę wycofano.
Mówisz o konwoju mojego syna?
W dzienniku pokładowym jest mowa o głównym inżynierze, Ehrenbergu.
Pan też jest marynarzem?
Zna pan odpowiedzi na jego pytania.
- Co z tobą? - Nie jestem pewien, czy dam radę.
Może udawać dowódcę przez sto lat. To i tak niczego nie zmieni!
U-949. Nasz okręt!
- To najlepsze, co nam się przytrafiło. - Może tobie.
No dawaj!
Uciekaj! Tutaj!
Co to było, do cholery?
Robię, co chcę.
Chcesz umrzeć?
Co z tego? Nikogo to nie obchodzi.
Posłuchaj mnie uważnie.
Widziałem, jak wyglądałeś, gdy nurkowaliśmy po raz pierwszy.
Wiesz, jak wszystko funkcjonuje, a i tak postrzegasz to jako cud.
Dla innych okręt to maszyna. Dla ciebie to coś o wiele więcej.
To coś, czego można się trzymać!
Mam rację?
Tak. Dobrze. Wyrzuć to z siebie.
Niech pan nie mówi innym. Proszę.
Już dobrze.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI OKRĘT I TWIERDZA
OKRĘT
Dziękuję.
- Przepraszam. Whisky sour. - Dla mnie też, skoro już robisz.
Wiem, co pan myśli. Nachalny Amerykanin.
- Ależ skąd! - Nazywam się Gardiner.
Giese.
Niemiec?
Nie ma potrzeby przepraszać. Nic pan na to nie poradzi.
Ja też nic bym z tym nie zrobił, nawet gdybym chciał.
- Wojna toczy się gdzie indziej. - Na mój rachunek. Pokój 104.
Miło pana poznać.
- Co pana sprowadza do Lizbony? - Niezależne dziennikarstwo.
Z tego płacę w barach, ale jestem pisarzem.
Piszę powieść o życiu w Lizbonie.
Po to tu przyjechałem. Po to wszyscy tu przyjeżdżają.
Brytyjczycy, Niemcy, Włosi, Francuzi.
Każdy będzie w niej postacią.
Szykuje się wielkie dzieło...
kiedy w końcu zacznę.
A co z panem?
- Krótka wizyta. W interesach. - Czym pan się zajmuje?
Pracuję w Kapp Holdings.
Tak jak ten drugi?
Dorfmann? Ciągle tu przychodził, prawda?
Zgadza się.
Bardzo miły facet. Ale słyszałem, że ktoś mu poderżnął gardło.
Według policji, padł ofiarą miejscowych przestępców.
Zwykła napaść.
Zwykła napaść czy...
pierwsze strony czyjegoś bestsellera?
Przepraszam...
Ma pan ogień?
Oczywiście.
Poproszę jeszcze raz na jego rachunek.
Znam skądś pana?
Wygląda pan znajomo.
Nie, z kimś mnie pani pomyliła.
Dobry wieczór.
Zwróciłam uwagę na pański akcent. Przy barze. Jest pan Niemcem.
- Werner Giese. - Bettina.
Nienaganne maniery. Nowo przybyły?
- W interesach. - Wyrazy współczucia.
Ja wolę przyjemności od interesów.
Dlatego tak lubię Lizbonę.
Co sądzi pan o neutralności Portugalii?
Trzeba się przyzwyczaić.
Zazdroszczę Portugalczykom. Są tylko widzami.
- Ta wojna stała się strasznie nudna. - Naprawdę?
Na początku nawet mnie to ciekawiło, przyznaję. Tyle zwycięstw!
Byłam zachwycona, jak wszyscy.
Ale teraz to stało się schematyczne. Nudne. Przewidywalne.
A ja nie lubię przewidywalności.
Proszę wybaczyć.
Moje nastawienie może szokować.
- Rzadko się to słyszy. - To kwestia otoczenia.
Cudownie być w miejscu, gdzie w nocy wciąż świecą się światła.
- Napije się pani czegoś? - Chętnie.
Szampana.
Ale niech go przyniosą do ruletki.
Zwolniło się moje szczęśliwe miejsce.
Inês.
Dla tego pana szampan.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór, doktorze. - Dobry wieczór, pani Gruber.
Jak zawsze – czarująca.
- Czy los będzie pani dziś sprzyjał? - A jakże, doktorze Beck!
- Powodzenia. - Powodzenia.
Proszę obstawiać.
To jest dobre.
- Dobre. - Dziękuję.
- Siódemka. - Kończymy obstawianie.
14, czerwone.
Boże, to nie może być prawda.
Boże, to nie może być prawda.
Dzień dobry.
Grał tu mój kolega. Nazywał się Dorfmann.
Mam zgodę, by pokryć zaległości, które mógł mieć wobec państwa.
Pożar!
Proszę, by wszyscy wyszli.
Przepraszam pana.
Wszyscy muszą wyjść.
25 tysięcy.
Di Marco.
Dwadzieścia pięć.
Beck.
Wilson.
Chartier.
Bergmann.
Dwadzieścia pięć.
Beck?
25 tysięcy.
Wygrał pan?
Nie miałem szczęścia.
To się może zmienić.
Byłam o krok od wygranej,
gdy w kuchni wybuchł pożar
i wyrzucono nas z kasyna.
- Co za niefart. - Owszem.
Może pan to otworzyć?
Pójdę się odświeżyć.
Na co dzień pracuje pan w Niemczech?
Czasami podróżuję za granicę.
A pani?
Co sprowadza panią do Portugalii?
Mój mąż tutaj pracuje.
Hazard go nie interesuje. To nas różni.
Różnimy się też w innych kwestiach, ale...
czym byłoby życie bez ryzyka?
- Nie mogę... - Ani słowa.
Powiem ci, co masz robić.
Coś nie tak?
Oczywiście, że nie.
Zaczekaj.
Mówiłam ci, żebyś zaczekał.
Cześć!
Gdzie twoja mama?
W szpitalu.
Co?
Odwiedza mojego ojca.
A ja pilnuję sklepu.
Pobawisz się ze mną?
Chciałbym.
Ale mam inne spotkanie. Niestety, ważne. Przepraszam.
Trzymaj się.
Ja...
wypiłem wasze piwo, więc za nie zapłacę.
Tak będzie uczciwie.
Przemyślałem to.
Skoro mam się utopić w puszce, to najlepiej z wami, idioci.
Proszę wejść.
Przyznaję, że jest to przekonujące,
jeśli ktoś się nie przyjrzy uważnie.
Ale ja się przyjrzałem.
Odtąd pismo się zmienia. Chce pan zobaczyć?
Cały dziennik pokładowy to kłamstwo.
Kłamstwo, w którym brał pan udział.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Prawdę!
Do cholery, straciłem syna.
Chyba nie rozumie pan, co to znaczy.
Ja też miałem syna.
Zginął w nalocie.
On i moja żona.
A więc, na miłość boską, niech pan pomoże ojcu, który również cierpi!
Klaus był dobrym człowiekiem.
I moim przyjacielem.
Szkaluje go pan!
- Nie zamierzałem. - Zasłużył na to?
- Czy ja na to zasłużyłem? - Nie!
Niech mi pan wybaczy.
Nie spocznę,
dopóki nie poznam prawdy!
Sir!
Swinburne!
Może być w tym ziarno prawdy.
Czyli to prawda.
Otrzymaliśmy informacje, że PQ 19 groził atak ze strony Tirpitza.
To wymagało zmiany strategii. Eskorcie rozkazano się wycofać.
Pozostawiając 60 bezbronnych statków kupieckich niemieckiej watasze wilków?
Powinni byli walczyć!
Korwety i niszczyciele, ochraniające konwój,
nie dałyby rady niemieckiemu okrętowi wojennemu.
- To okręty Jego Wysokości. - A co z okrętami poddanych?
I z poddanymi, którzy żeglują, karmią lud, zbroją jego siły?
Nic dla niego nie znaczą?
Statkom w konwoju kazano się rozproszyć,
żeby każdy miał większą szansę.
Oczywiście spodziewano się strat.
A Tirpitz?
Informacji nie potwierdziły zdarzenia.
Nie pojawił się?
Konwój pozostawiono na pastwę losu bez powodu.
Podjęto trudno decyzję.
Oczywiście przykro mi, że tak to się skończyło dla ciebie.
Nie jestem twoim wrogiem.
Wiem, kto nim jest.
Chcę tylko wrócić na morze.
- Wszystko w swoim czasie. - Nie, do diabła!
Mógłbym tam wrócić w ciągu kilku dni. A stoczniowcy celowo to przeciągają.
Co z tym robicie?
Coś jeszcze, dowódco?
Co tu robił mój pierwszy oficer?
Wpadł pogadać.
Sir.
Dziewiątka.
Kto tu jest brygadzistą?
Bo co?
Jestem kapitanem tego statku. Wracajcie do roboty.
Nie zamierzamy wokół pana skakać. Pracujemy na wynegocjowanych warunkach.
Włącznie z przerwami. Wracamy do pracy za 15 minut.
Dwadzieścia.
20 minut.
Wtedy zaczyna się nasza stawka za nadgodziny.
Leniwi, pazerni dranie!
Prawdziwi ludzie pracy odmrażają sobie tyłki w arktycznych konwojach,
próbując wygrać tę wojnę!
A wy tylko myślicie o grubych kopertach.
- Wracajcie do cholernej pracy! - Nie ma pan prawa tu...
Mam pieprzone prawo!
A teraz wracaj do pracy, cholerny zdrajco!
Wszyscy wracajcie!
Wszystko w porządku, pierwszy. Szykować się do ćwiczeń.
- Schodzę! - Przygotować się do zanurzenia!
Przygotować się do zanurzenia! Schodzę!
Müller, za mną.
Schodzę.
Właz zamknięty.
Głębokość 20 metrów, a następnie głębokość peryskopowa.
Zejść na 20 metrów.
Sporo na początek.
Wszystko w porządku.
Byle nie dotknąć dna.
Okręt na 20 metrach.
Wyrównać!
Jesteśmy na dnie...
Śruby wolne.
Ale się nie poruszamy.
Szlag.
Co?
Zatrzymać oba silniki.
Światło!
Utknęliśmy.
Na minie.
- Kto, do cholery, podłożył tu minę? - My.
- Podczas Wielkiej Wojny. - Nieważne!
Zaczepiliśmy się o łańcuch,
który od lat jest w słonej wodzie.
Jeden gwałtowny ruch i go zerwiemy.
Sądzi pan że, że...
...działa tak, jak ją zaprojektowano? Można tak założyć.
Co zrobimy?
Jeśli zmienimy kurs, może uda się oswobodzić.
Rudi?
Rudi.
Rudi...
Oba silniki wstecz na minimalnej.
Oba silniki wstecz na minimalnej.
Zatrzymać oba silniki.
Oba silniki naprzód na minimalnej.
Oba silniki naprzód na minimalnej.
Zatrzymać oba silniki.
Oba silniki wstecz na minimalnej.
Oba silniki wstecz na minimalnej.
Zatrzymać oba silniki!
Oba silniki naprzód na minimalnej.
Oba silniki naprzód na minimalnej.
Nabraliśmy prędkości, inżynierze.
Dobra robota, inżynierze.
Raport!
Ster na sterburcie zablokowany na trójce.
Tylny ster zablokowany powyżej piątki. Przedni ster działa.
Cofnijmy się.
Silnik na bakburcie naprzód,
silnik na sterburcie wstecz.
Panie poruczniku, na słowo.
Powinniśmy to zameldować? Oficjalnie?
Poruczniku, wkrótce dotrzemy na farwater.
Nowy szmer na 170 stopniach!
Namierzony!
Napompować!
Stać! Jeszcze nie pompować.
- Najpier peryskop! - Nie pompować!
Co pan...?
- Właz wieży otwarty. - Wchodzę!
Spojrzę w peryskop!
Niech pan zapomni o peryskopie! Trzeba było myśleć przed kolizją.
Pieprzony idiota!
Meinhard?
Pomocy!
Pomocy!
Rzucić linę.
Szybko!
Ruchy!
Niech pan przyjrzy się temu!
- Kapitanie... - Gdzie główny inżynier?
Na okręcie, poprosiłem go o ocenę uszkodzeń.
Myślę, że uszkodzony jest tylny ster, boczny i co najmniej jedna śruba.
Naprawa zajmie trochę czasu i opóźni wasz powrót.
Tymczasem, wypadek zostanie dokładnie zbadany.
Tak jest.
Baczność!
Zginął niemiecki marynarz.
Nie w bohaterskiej walce z wrogiem...
lecz z waszej winy.
Powinniście o tym pomyśleć.
O co chodzi, Harri?
Hej!
Słyszałem statek.
Mogłem temu zapobiec.
Co mam teraz zrobić?
Niech pan zostawi to nam.
Ruszajcie się.
Rozejść się.
Zróbcie miejsce.
Naprawimy ster pionowy.
Wymienimy boczny, bo będziemy kręcić się w kółko.
- Rudi. To, co się zdarzyło... - Mówiłem ci.
Prawda?
On stanowi wielki problem, a ty go nie powstrzymałeś!
Kwestionujesz jego rozkazy, on nawet nie wie, co robić.
To moja wina?
Chodzi mi o to, co się stało wcześniej.
Sparaliżowało cię.
Te plotki, te bzdury, które ludzie o tobie mówią.
Dlaczego dostałeś tę pracę, a ja...
Ja mam żonę i dzieci.
Nie chcę się utopić,
umrzeć w zimnym morzu,
mając przed oczami swoją Jenni i dzieci.
To twoja sprawka.
Ty podrapałeś soczewkę.
Masz rację.
On się nie nadaje na dowódcę.
I powiem to Lessingowi. Przysięgam.
- Dzień dobry, doktorze Beck. - Dzień dobry, Mario.
Co za dziwka...
Dzień dobry.
Nie możecie mnie zmuszać do czegoś, co uważam, że szkodzi Rzeszy.
Koniec ze spóźnieniami, Beck.
Myśli pan, że może mi rozkazywać?
Pan Giese?
Miło pana znowu widzieć.
Pracuje tu pani?
Od czasu do czasu. Kiedy mam na to ochotę.
- Nie może pan tego dłużej opóźniać. - Nie będę tolerował dalszych zakłóceń!
Dziękuję za wczorajszą noc. Miło było pana poznać.
Tak by to pani opisała?
Wszystko zależy od perspektywy.
Panie Giese, to mój mąż.
Viktor Gruber, konsul Rzeszy w Lizbonie.
- Miło pana poznać. - Mnie również.
Przepraszam. Trochę się spieszę.
Miłego dnia.
Już poznałaś pana Giese.
Tak. Rozmawialiśmy wczoraj w kasynie.
Trzymaj się od niego z daleka. Nie jest tym, za kogo się podaje.
Potrzebujemy więcej odzieży i koców. Cokolwiek da się zdobyć.
- Dzień dobry, pani Lessing. - Pani Buchner.
Chciałam zaoferować pomoc dla tych nieszczęśników.
- Nie wiedziałam, że jest tak źle. - To szokujące.
Zwłaszcza jeśli to pierwszy raz.
To dla ciebie.
Jestem pewna, że znajdziemy dla pani zajęcie.
Zapraszam.
Bardzo się cieszę, że panią widzę.
Chciałem z panią o czymś porozmawiać.
Wczoraj doszło do incydentu podczas prób.
Zderzyły się dwa statki.
To był okręt mojego syna. Wypadek. Mógł się przytrafić każdemu.
Chciałam zapytać, czy byłaby pani tak miła i nam pomogła.
Jak?
Proszę szepnąć słowo swojemu mężowi. W imieniu mojego syna.
Ma dobry charakter, cechy przywódcze.
To wzmocniłoby stosunki między naszymi rodzinami.
Zostanie wszczęte śledztwo w tej sprawie.
Tak.
Zajmie się tym komisja.
Nie będę się wtrącała.
To trzeba tam. Potrzebujemy wody, dużo wody.
Błagam panią.
Jako matka...
Wielokrotnie pani podkreślała, że wie, co to znaczy – być matką.
A ja wiem, co to znaczy dowodzić okrętem podwodnym.
Ale jeśli pani syn nie jest gotowy lub nie jest do tego zdolny,
to nic na to nie poradzę.
Nie sądzę, żeby był gorszym dowódcą niż pani brat!
Słucham?
Złoty chłopiec, który nie potrafił ukończyć jednej misji!
Nic dziwnego, że złamał serce pani ojcu.
O co pani chodzi?
Do widzenia.
Muszę z panem porozmawiać.
O czym?
O Dorfmannie.
Słyszałam, jak pan o niego pytał wczoraj w kasynie.
- Ja... - Pracuje pani tam.
- Jak się pani nazywa? - Inês.
Inês de Pina.
- Sprawdza pan, co z nim się stało? - Czemu panią to interesuje?
Rozmawialiśmy, gdy przychodził do kasyna.
Interesował się Portugalią,
mną również.
Wspomniałam, że chcę otworzyć własny bar na północy,
w swoich okolicach.
Powiedział, że wróci po wojnie i kupimy go wspólnie.
- Kiedy widziała go pani po raz ostatni? - Na dzień przed jego śmiercią.
Zachowywał się... inaczej.
Jak?
Był zdezorientowany. Powiedział, że ma kłopoty w pracy.
- Może to tylko zbieg okoliczności. - Nie... Chwileczkę.
Czy wspomniał o czymś lub o kimś konkretnym?
Rozmawiał w kasynie z innymi Niemcami?
Z jakimś biznesmenem.
- Z doktorem Beckiem? - Tak.
Czasem...
- Ktokolwiek mu to zrobił... - To nie jest moja rola.
Dam pani znać, jeśli pani będzie mogła pomóc.
Co tam się dzieje?
Ludzie starają się o wizy do Ameryki.
Kolejki się wydłużają wraz z przybyciem statku.
Pewnie niedługo będzie.
Większość odwiedza Lizbonę, by uciec przed wojną.
Choćby na trochę.
A pan?
Nie muszę uciekać.
Może nie.
Ale to szansa, by odpocząć. Niech pan na to spojrzy z tej strony.
Widzi pan...
Ta sama wojna.
Ale dwa różne światy.
W Lizbonie rozumiemy, że każda historia ma więcej niż jedną stronę.
Ale pan też to rozumie.
Jest pan świadomym człowiekiem.
CZTERNAŚCIE KLĘSK NIEMCÓW W ROSJI
Tak?
Panie Giese.
Inspektorze.
Nasze śledztwo,
dotyczące śmierci pana Dorfmanna, się zakończyło.
Tu są dokumenty, potrzebne do wydania ciała.
Możemy spotkać się w tym celu w kostnicy.
Musi je podpisać urzędnik przedstawicielstwa Niemiec.
Proponuję, żeby się z nami spotkał na miejscu.
Bardzo sprawnie.
Zaskoczony?
Chciał pan, żeby wizyta była krótka.
Chyba że nie mówił pan prawdy.
Nie dałbym się przyłapać na kłamstwie policjantowi.
Kłamstwo i być przyłapanym to dwie różne sprawy.
Tak...
W każdym razie cieszę się, że pana spotkałem.
Inspektorze.
Właściwie przyszedłem tu w innej sprawie.
Wczoraj wieczorem miał miejsce pożar.
To sprawa policji?
Jeśli ogień został zaprószony umyślnie.
Naprawdę?
Tak... Miłego dnia.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Rozkaz pompowania nie musiał być wykonany natychmiast.
- Panie kapitanie... - Radiooperator
powinien był usłyszeć okręt zawczasu.
- Z całym szacunkiem... - Obaj popełnili błędy i zostaną ukarani.
Sąd wojskowy?
Nie umieli prawidłowo zareagować i zginął marynarz.
Czy nie odpowiada za to dowódca?
To jeszcze chłopcy.
Proszę mi uwierzyć,
ja też tak uważam.
Ale ich łatwiej zastąpić niż takiego oficera, jak porucznik Buchner.
On nie nadaje się na dowódcę. Nieważne, kim są jego rodzice!
Marynarka i partia mają pełne zaufanie do porucznika Buchnera.
Marynarze Weidner i Müller zostali uznani za winnych.
- Myślicie, że można ich zastąpić. - Poniosą konsekwencje.
Jednego może być pan pewien:
porucznik Buchner
i tak obejmie dowództwo nad U-949.
A jeśli nie złoży pan stosownych zeznań, poniesie pan konsekwencje.
Panowie.
Tłumaczenie: Patrycja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.