Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Kapitanie von Reinhardtz.
Tak naprawdę chodzi o to,
czy zabijemy czy zostaniemy zabici.
- Jak to zrobimy? - Jeśli zabierze nas pani na południe...
Jeżdżę po mąkę do Angoulême. Mogę ukryć was w furgonetce.
Zaprowadźcie oficerów i resztę załogi do przedziału torpedowego.
Niektórzy z nas są po pańskiej stronie.
Ojciec i córka.
- Dubois Didier, Dubois Rosa. - Świetnie.
Sam zagroził, że wyda mnie władzom,
jeśli nie przekażę mu szczegółów systemu antyradarowego.
- Sam! - Toczy się wojna.
- Był moim przyjacielem. - Był wrogiem.
Przykro mi. Rozkaz z Berlina.
Co tu robisz?
Jest pan aresztowany, panie Duval.
To absurd.
Hagen.
Wie pan, że nie może pan odmówić tego awansu?
Jest pan na najlepszej drodze.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Szybko!
Szybko!
Dawajcie!
No dalej!
Pięć metrów.
Słyszysz coś?
- Chyba coś słyszałem. - Jakiś głos.
- Sprawdź to. - Pies coś wyczuł.
Ostatnie dobre butelki.
A jej ani śladu.
To jest to bistro, w którym pan ich widział?
Co pan robi? Nie ma pan prawa wdzierać się do domu Bożego.
Poskarżę się Forsterowi.
- Dobrze składa, kazał mi cię sprowadzić. - Niech pan przestanie!
Wieśniacy, bar się pali!
Sąsiad słyszał, jak przyjechali.
To był ten kundel Forstera, który zabił mojego brata.
- I mnie napadł. - Musimy go schwytać.
Nie. Nie możemy kierować się zemstą.
Jeśli zawsze będziemy nadstawiać drugi policzek, oberwiemy w oba!
- Margot! Camille! - To Sylvie.
- Margot! Camille! - Sylvie.
Co się stało? Gdzie David i Ruth?
Co się stało?
Czekali na nas.
Co? Gdzie David i Ruth?
Odpowiedz mi.
Nie wiem.
Już po nas.
Ktoś nas zdradził.
Duval miał rację.
Gdzie Bizet?
To nie Bizet. Nigdy w życiu.
A zatem kto?
A ksiądz? Wiedzieliśmy tylko my i on.
Żołnierze wiedzieli, że dokumenty są fałszywe.
OKRĘT
Proszę na balkon.
Panie Greenwood.
Inspektor Thomas O’Leary, naczelnik komisariatu.
Wyrazy współczucia.
Czemu nie szuka pan zabójcy mojego syna?
Moi ludzie szukają. Pański syn trzymał to w chwili, kiedy zginął.
Myślę, że mój klient...
Proszę powiedzieć koledze, by zostawił nas samych.
Spiskowanie z wrogiem podczas wojny to zdrada.
Czego pan chce?
Chcę zaoferować swoją przyjaźń. I swoich przyjaciół.
A jeśli jej nie chcę i nie potrzebuję?
Potrzebuje pan.
Dostanie pan Tammany Hall. Ale będzie pan naszym kandydatem.
A kim wy jesteście?
Uważamy,
że Ameryka nie powinna wspierać imperium brytyjskiego i sowieckich bolszewików,
wierzymy w Amerykę.
Tak...
Komisarz wkrótce przechodzi na emeryturę.
Do zobaczenia.
Cassie, do ciebie.
Wiesz, że to mało eleganckie niespodziewanie wpadać do damy?
Przepraszam.
Gdzie zniknąłeś zeszłej nocy?
Co się stało?
Nic.
Ty i Sam?
Co się stało?
- Pokaż mi. - Nic mi nie jest.
Znowu jesteście przyjaciółmi?
Tak.
Kawy?
Czy ktoś mnie tu szukał?
Nie. Dlaczego?
- Chcę, żebyś ze mną pojechała. - Dokąd?
Do Maine.
- Wyjedźmy z miasta. - To daleka droga.
Ale to ważne.
Wie pan, wojna i nasz Führer zmuszają nas do czynów,
których byśmy nie dokonali w czasach pokoju.
Zaczynam wątpić w jego plany, Heinrich.
Jestem lojalny wobec marynarki. Nieważne, kto jest przywódcą.
Pan jest w partii, musi pan wierzyć w te plany.
Tak.
Trzeba przedkładać cel ponad wszystko. Albo zrobić to, co von Reinhardtz.
Lub jego żona.
Elli?
Wie pan, jak odkryto jego zamiary?
Nie.
Jego list leżał obok jej listu pożegnalnego.
Zdrada i tchórzostwo.
Żadne z tych wyjść nie jest honorowe.
Co się stało, mechaniku?
Pękła śruba.
Ile czasu pan potrzebuje?
Muszę wyciąć nową, inaczej silnik wyleci w powietrze.
Dwie lub trzy godziny.
Ma pan godzinę.
Jedną godzinę? Serdeczne dzięki.
- Co robią aresztowani? - Siedzą cicho.
- Możemy coś zrobić, kapitanie? - Jeśli pan jest religijny,
proszę się modlić.
Wchodzę na mostek.
W sumie cztery wyjścia -
dziobowy luk torpedowy, właz kiosku...
Właz do mesy i rufowy luk torpedowy.
- Gdzie jest skrzynia z bronią? - W E-maszynowni.
A kto ma klucze?
Miał torpedysta. Kapitan mu je zabrał.
Ale...
ja mam zapasowe.
Ogunquit, Maine.
To był jego kurs. Ale teraz może być praktycznie wszędzie.
Naprawdę? Uznał, że dla niego wojna się skończyła.
Nie ma jaj, żeby walczyć z wrogiem.
Ale jednak jest na pokładzie niemieckiego U-Boota.
Dlatego będzie unikał tej trasy konwoju
i blokady amerykańskiej marynarki tutaj.
W ciągu dnia będzie płynął pod wodą, na silnikach elektrycznych,
czyli z prędkością trzech węzłów. A my płyniemy z prędkością piętnastu.
Wszystko w porządku, mechaniku?
Płynięcie po powierzchni tak blisko wybrzeża Ameryki
to dla nas ryzyko.
Mamy obowiązek wykonać swoją misję.
Może panu wszystko jedno, czy pan przeżyje, czy zginie...
Pan jest ekspertem w autodestrukcji.
Gluck panu nie uwierzył.
Wszystko jedno, w co uwierzył Gluck.
Gdy wrócimy ze skalpem von Reinhardtza, znowu będziemy bohaterami.
Kto nam się sprzeciwi?
O czym pan rozmawiał z panną Bostal?
Przekazałem jej wieści o matce. Zachorowała.
Oczywiście, jej matka.
To pan sfałszował dokumenty.
Nigdy nie była chora, sprawdziliśmy.
Czemu pan to zrobił?
Ośmieszył mnie pan.
Forster. To nie wszystko.
Może pan się opierać, żeby pańscy przyjaciele zyskali trochę czasu,
ale nie będzie pan mnie więcej ośmieszał.
Panie Desjesquier,
rozkazuję, by pan szybko go zmusił do mówienia!
Zostaliśmy sami, inspektorze.
Nie rozumiem.
Jest sługą Bożym, złożył śluby.
To tylko człowiek.
Nie mogła pani wiedzieć.
Byłam idiotką,
ufając mu.
Przepraszam, że musiał ojciec czekać.
Wyrażam oburzenie zachowaniem pańskiego człowieka, który wyrzucił mnie z kościoła.
Wolałby ojciec, żeby parafianie wiedzieli, kto jest donosicielem?
Powiedziałem panu to, co miałem obowiązek powiedzieć.
A zatem ucieszy się pan, wiedząc, że tamta rodzina została zatrzymana.
Dubois Didier, Dubois Rosa.
Proszę.
Ale zapomniał ojciec wspomnieć,
że w bistro sto metrów od kościoła działała komórka ruchu oporu.
Nic nie wiem o żadnej komórce ani o jej działaniu.
Gdzie się ukrywa Margot Bostal?
Kto z nią współpracuje?
Mógłbym ojca zabrać do aresztu
i pokazać, jak zmuszamy ludzi do mówienia.
Jestem gotów umrzeć w obronie świętości swojego powołania.
To widać. Mamy inne sposoby, by ich znaleźć.
Z biurem arcybiskupa.
Od dziecka wierzyłam w Boga.
Słuchałam tego, co mówili księża o dobru i złu.
Ufałam im.
Jako pierwszy poprosił o skrócenie cierpienia pewien stary żołnierz.
Był zmasakrowany, w agonii.
Nie wiedziałem, co robić, więc poprosiłem o radę księdza,
poprzednika Etienne’a,
który zabronił mi przeszkadzać w boskim planie.
Kazał mi się modlić o wybaczenie i pokorę.
Co pan zrobił?
Modliłem się. A Bóg wysłuchał moich modlitw.
Zakończył cierpienie żołnierza?
W pewnym sensie.
Moimi rękami.
Zrozumiałem, że księża traktują nas jak dzieci.
Mówią nam, co jest dobre, a co złe, tylko po to,
żeby nami kierować.
Nie możemy mylić swojej wiary w Boga z wiarą w duchownych.
Powinniśmy myśleć sami. Tego od nas oczekuje Bóg.
POINFORMOWAĆ VON REINHARTZA O SAMOBÓJSTWIE JEGO ŻONY
Von Reinhardtz!
Samobójstwo.
Kapitanie, pierwszy oficer prosi na mostek.
Na 330 stopniach.
To U-822.
Dlaczego się zatrzymał?
Problemy z silnikami. Albo z załogą. Nieważne.
Przygotować torpedy?
Obsadzić karabiny.
- Obsadzić karabiny. - Obsadzić karabiny.
Wchodzę na mostek! Kapitanie.
- Jak idzie Laudrupowi przy silniku? - Mówi, że już kończy.
Musi tylko coś sprawdzić.
Kapitanie!
Alarm!
Alarm!
Ognia!
Kto do nas strzela?
- Przygotować odpowietrzniki. - Silniki naprzód, połowa prędkości.
Silniki naprzód, połowa prędkości.
- Odpowietrzniki już. - Pod wodę.
- Pod wodę. - Przód poniżej 10, tył poniżej 5.
Niech to szlag.
Chyba trafili w zbiornik.
- Zanurzają się. - Ile razy trafiliśmy?
- Widziałem tylko raz. - Wstrzymać ogień.
- Wstrzymać ogień. - Co teraz?
Teraz zapolujemy.
10 metrów, okręt opada.
30 metrów.
Jeśli to Wrangel, musimy szybko się stąd wydostać.
Zanurzamy się.
Bądźcie gotowi.
Nie wierzę, że ją tak długo pieprzyłeś.
Stary pryk.
Nie mam na to czasu, Duval.
Przykro mi...
Co? Nie słyszę!
Wybacz, że cię uraziłem.
Mam gdzieś, że jest ci przykro. Za późno.
Za późno.
Spójrz!
Widzisz tę bliznę?
Jeden z twoich kolegów lubi przypalać ludzi.
To go bawi.
Wesołek!
Ale nieważne. Wszyscy jesteśmy gnojami.
Niemcy cię pożrą.
Nic nie rozumiesz, Duval.
To ja cię pożrę. Ja!
Duval...
To twoja ostatnia szansa.
Ostatnia.
Proszę.
Tak będzie najlepiej.
Co z tym zrobić?
Będę musiał wykorzystać wyobraźnię.
Forster żąda wyników.
Ja mu je dam.
Powiesz mi, gdzie ta ruda dziwka.
I jakie macie plany.
Śruba na 160 stopniach.
Słyszę diesla, kapitanie. Śledzą nas po powierzchni.
Zatrzymać silniki. Stać.
Zatrzymać silniki.
Zatrzymać silniki.
To kwestia czasu, aż nas znajdą.
Hofer, Weber.
Zbierzcie to, czego nie potrzebujemy: jedzenie, odzież, książki.
I do torped.
- Szybko. - Tak jest.
Grund. Niech pan weźmie od podoficerów wszystko,
co nie jest przykręcone, i zrobi to samo.
Proszę wypuścić trochę paliwa.
- Co? - Niech pan wypuści trochę paliwa.
Ile?
Ma starczyć na dopłynięcie do Nowego Jorku.
Dobrze.
Śruba coraz głośniejsza, kapitanie.
Potrzebuję pańskiej pomocy, torpedysto.
Z całym szacunkiem,
czemu mielibyśmy panu pomóc, skoro już pan nam nie ufa?
Jesteśmy na pokładzie tego samego okrętu. Jeśli zatonie, zginiemy.
Szybko.
Torpedy załadowane?
Jeszcze nie strzelaliśmy.
Przygotować jedynkę, a potem ognia.
Nie będę strzelał do towarzyszy.
Przygotować jedynkę i ognia.
Potem osuszcie ją
i załadujcie odzież i resztę rzeczy, żeby wystrzelić w powietrze.
Wilhelm, przygotować się do strzału pod wodą.
Jedynka gotowa do strzału.
Ognia.
Jedynka wolna!
Załadować, szybko. Ale po cichu.
- Chodź tu. - Z drogi.
Niech pan wyda rozkaz wynurzenia się.
Naraża pan na szwank wszystkich na pokładzie.
Gdyby Wrangel chciał nas zatopić, bylibyśmy już na dnie.
Fischer jest gotów wznieść białą flagę.
Proponuję, żeby wyjaśnił pan sturmbannführerowi,
jak ważne jest, by zachować ciszę.
Wystrzelcie ciało w powietrze. Będzie bardziej wiarygodnie.
- Kapitanie... - Cisza.
Widać zwłoki.
Tam! Olej!
Na pewno oberwali. Zatopił pan go.
Nie słychać już śruby.
Pewnie zatrzymali silniki.
Szuka nas.
Zanurzyli się.
Słychać coś?
Na pewno trafiliśmy w jeden ze zbiorników.
Może też w silnik.
Czy to wyglądało na całe ich paliwo, mechaniku?
Było go dużo.
Dopadliśmy ich, kapitanie.
Wracajmy do La Rochelle.
Mamy mało paliwa, a nasz korbowód trzyma się na sreberku.
Zginęli. Na pewno.
Na pokładzie było 40 ludzi, a tylko jedno ciało?
Albo wypłynęłyby wszystkie, albo żadne.
Silniki elektryczne, powoli naprzód. Będziemy pływać w kółko.
Pływają w kółko.
Poddaj się w końcu.
MOTEL ZATOKA JADŁODAJNIA 24 H
Co się stało, Robinsonie?
Chodźmy usiąść.
- Czym mogę służyć? - Poprosimy o stolik.
- Dla dwojga? - Tak.
Tędy.
Specjalnością dnia jest klops. Mamy też domową szarlotkę...
Dziękujemy.
Nie jestem głupia.
Dorastałam z facetami, którzy ciągle pakowali się w kłopoty.
Mam możliwość wrócić do domu.
Jutro, stąd.
No to się pożegnamy, Robinsonie Crusoe.
Możemy jechać dalej.
Do Kanady.
Ledwo się znamy.
- Chcę ci wszystko opowiedzieć. - To znaczy, co?
Nie jestem Szwajcarem.
Jestem Niemcem.
Niemieckim kapitanem U-Boota.
Chyba odpłynęli.
Nic.
Nic.
Musieli...
Halo!
Tutaj!
Stul pysk!
- Przygotować się do wynurzenia. - Do wynurzenia.
Zamknij się.
Przygotować się do wynurzenia!
- Powinniśmy przeczekać. - On się nie podda.
Nie sprawdziliśmy silnika.
- Czas to zrobić. - Powinniśmy wiedzieć, gdzie są.
Pokonamy ich w otwartej walce. Oba silniki cała naprzód.
Jesteśmy na 50 metrach. To potrwa.
- Przód powyżej 20, tył powyżej 10. - Przód powyżej 20.
Co pan słyszy?
Co pan słyszy?
Pompują zbiorniki. Szykują się do wynurzenia.
Pompują zbiorniki. Szykują się do wynurzenia.
40 metrów. Okręt się wznosi.
Jesteś za mną?
Czy to jakaś sztuczka? Gdzie?
- Przed nami! - Przed nami!
Peryskop!
Nadstawia się lewą burtą.
- Do wynurzenia. - Przygotować się do wynurzenia.
Przód mocno, tył powyżej 10.
- Oba silniki, cała naprzód. - Torpedy?
Nie.
Weźmiemy go żywego.
Już raz oberwali, trafimy jeszcze raz.
Czym?
- Co on robi? - Cokolwiek knujesz, zrób to.
Oba silniki naprzód, połowa prędkości.
Oba silniki naprzód, połowa prędkości.
Mam cię, kapitanie von Reinhardtz,
w cokolwiek się bawisz.
Płyniemy prosto na nich.
Cała naprzód.
To szaleństwo. Zatopi nas.
Torpedysta Grund na mostek, szybko!
Grund na mostek!
- Kapitanie? - Może pan uruchomić piątkę?
Mamy tylko jeden strzał.
Z całym szacunkiem, w co?
Lepiej niech pan się trzyma, Neumann.
Trzymać się!
Trzymajcie się!
Niech to szlag!
Oba silniki cała na prawą.
Szybko, pod pokład!
Niech pan zastrzeli go, jeśli nie posłucha.
Oba silniki cała naprzód!
Cała naprzód!
Uderzenie znowu uszkodziło silniki!
- Już jest na kolanach. - Będzie mógł do nas strzelić!
- Silniki elektryczne! - Nie mamy mocy.
Piątka gotowa do strzału nad wodą.
- Piątka gotowa do strzału nad wodą. - Piątka gotowa.
Piątka, ognia!
Ognia!
Torpeda!
Prosto na nas!
Torpeda!
Zanim cię poznałem, chciałem tylko wrócić...
...do Nazistów.
- Do Niemiec. - Żeby zabijać ludzi?
Nie. Bo to mój dom.
Ty nie zgadzasz się ze wszystkim, co się tu dzieje, ale to twój dom!
Chciałem oczyścić swoje imię z kłamstw, które mówiono.
Kłamałeś.
Pracowałeś dla Sama.
- Udawałeś Szwajcara. - Nie.
Kocham cię.
Dlatego ci powiedziałem.
Im dłużej kłamałem, tym bardziej chciałem powiedzieć prawdę.
Dlaczego mi to mówisz?
Czego ode mnie oczekujesz?
Żebyś mi pomogła stać się człowiekiem, którego we mnie widziałaś.
Nie mogę.
Mam już dosyć oszustów,
ludzi, którzy tylko chcą wykorzystywać innych.
Każdy z nich chciał, żebym wierzyła, że jest taki, jakiego udawał.
Ale ciebie jedynego uważałam
jemand wirklich ernst meint.
szczerego.
Jestem taki.
Spójrz na mnie. Jestem!
Nie, Klaus.
Okłamałeś mnie.
Jesteś kłamcą.
Co robisz?
Zakochałam się w kimś, kto nie istniał. Przeklęty nazista wywiózł mnie...
- Cassandro... - Wracam do domu.
Ty też powinieneś.
Bardzo mi przykro, ojcze.
Nie mogę dziś wysłuchać spowiedzi.
Biskup usunął mnie z parafii w trybie natychmiastowym.
Nie przyszłam się spowiadać.
François? Camille? Sylvie? To dom Boży.
Nie macie prawa tu tak wchodzić.
W takim razie ja wyjdę.
Odpowie ojciec na nasze pytania.
To, co ojcu powiedziałam, było objęte tajemnicą spowiedzi.
Nie wyjawiłem tego, co pani powiedziała.
Kłamca! A świadectwa chrztu?
Miałem obowiązek zgłosić to władzom.
Na pewno Bóg wie, że tak broni się tchórz.
Co ojcu powiedział, że ojciec zdradził tych wszystkich ludzi?
Takich jak ojciec!
Proszę mi odpowiedzieć. Co ojcu powiedział?
Groził moim parafianom.
Zapytał, czemu narażam ich, chroniąc obcych.
To znaczy Żydów? Niech ojciec powie: "Żydów".
Pan jest lekarzem.
Co pani robi?
Kapitanie, z pozostałości kiosku ktoś macha!
Tutaj!
Pomocy!
Cała załoga na pokład.
Wszyscy na pokład.
Laudrup, zajmij się silnikami.
Tak jest.
Pomocy!
Wszyscy na pokład!
Rozkaz to rozkaz! Szybko!
Spuścić liny.
Pozbierajmy ocalałych.
Chodźmy.
Witamy na pokładzie, Wrangel.
Chodzi o to, czy zabijemy czy zostaniemy zabici.
Aresztuję pana.
Z całym szacunkiem,
kapitanie von Reinhardtz,
zaraz pan zrozumie, że to ja pana aresztuję.
Komandorze Wrangel, witamy na pokładzie.
Sieg heil, kapitanie.
Wiedziałem, że w końcu górę weźmie pańskie poczucie honoru!
Koc.
Tłumaczenie: Patrycja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.