All language subtitles for Das Boot (2018) S02E04 [10Bit] [1080p.WEB-DL.H265.EAC3-AS76-FT] [GER-Lektor PL] [Alusia][pol]

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese Download
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Jak pewnie zauważyliście, mamy coś złowić.

Jednego z nas.

U-822.

Myślę, że doszło do sabotażu radia.

- Tylko Frank wiedziałby, jak to zrobić. - Pańskie wymówki nie przystoją komuś,

kto chce być podoficerem niemieckiej marynarki!

Wejdę tam i powiem im, kim jesteś.

Szukacie peryskopu.

Mógłbym cię ucałować.

Jeśli nic nam pan nie powie, poproszę kolegę,

żeby pana do tego zmusił.

Policja przesłuchuje, nie morduje ludzi!

- Forster się nie pogniewa. - To Francja!

- Ruth! - Ruth, stój!

Skoro on tu wisi, to najbezpieczniejsze miejsce.

Elias dojdzie do siebie.

Proszę mi zaufać.

Tego pan szuka?

Jedna dawka na koniec wachty.

A podoficer Grothe będzie pilnował wydzielania napojów.

Co jest naszym celem?

Biały Dom?

Jest uroczy.

Trudno go winić. Jest pani...

Jaka?

Gdzieś tam jest Ameryka.

Ameryka.

Mam ciotkę w Ameryce.

Wyjechała na krótko przed wojną.

Chciała zrobić karierę, jak ta Dietrich...

Dietrich, co za aktorka!

Błękitny anioł.

Moja żona uwielbiała ten film.

Ależ ta Dietrich miała nogi!

Moja ciotka też była niezła.

Kiedy byłem mały, brała mnie na kolana,

chociaż byłem już na to za duży. I głaskała mnie po kolanie.

Muszę przyznać, że czasem czułem między nogami pragnienie...

Kobiety...

Co teraz robi ciotka?

Nie mam pojęcia.

Od lat nie mam z nią kontaktu.

Rozumiem.

Cóż poradzić?

Wybrała niewłaściwą stronę.

Pewnego dnia staniemy na amerykańskiej ziemi.

A wtedy wszystko się zmieni.

Tak. To dopiero będzie coś.

Ameryka?

Tak myślałem.

Skąd pan wie?

Z wiadomości do naszego "ładunku" z SS.

Kiedy jeszcze radio działało.

Co chcą tam robić? Szukać Winnetou?

Teddy Suhren opowiadał mi kiedyś w barakach,

jak on i jego ludzie spacerowali po Nowym Jorku.

W mundurach. Przed wojną.

To nie dla mnie.

Tak samo jak ta murzyńska muzyka, którą dowódca pozwala panu puszczać.

Świnie...

Nie powinien pan naprawiać radia, Strasser?

Tak jest.

OKRĘT

Dzieci, proszę, coś do jedzenia.

Chcesz sera?

- Weź, Elias. - Nie jestem głodny.

Na pewno?

I co?

Ruth, nakarmisz brata i przypilnujesz go trochę?

Dziękuję.

Pogarsza mu się. Wymaga lekarza.

- Pójdę do wioski. - Ja pójdę.

- To niebezpieczne. - I dla pani, i dla mnie.

To głupota!

Pomaga pani Żydom. Chce pani zawisnąć na drzewie?

Pan ma dwoje dzieci, a ja żadnego.

Dlatego ja pójdę, a pan z nimi zostanie.

Ojciec Michel podał mi nazwisko księdza,

który nam pomoże.

Dzień dobry.

Witamy w kościele świętej Klary.

- Ojciec Etienne? - Tak.

Przysłał mnie ojciec Michel z La Rochelle.

Ojciec Michel.

To dobry ksiądz i sprawiedliwy człowiek. Był moim spowiednikiem.

Powiedział, że mogę poprosić ojca o pomoc.

O jaką?

Chcę się wyspowiadać.

Proszę za mną.

Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłam.

Minął miesiąc od mojej ostatniej spowiedzi.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, amen.

Poszłam z chorym dzieckiem z La Rochelle do St. Rémy

i jego stan się pogorszył.

Zrobiła to pani celowo, by zaszkodzić temu dziecku?

Nie miałam wyboru,

to dziecko jest prześladowane.

To nie grzech pomagać bliźniemu.

Może powinnam była zostać w La Rochelle.

Znam tam lekarzy...

Potrzebuje pani lekarza?

Tak.

Mamy lekarza w St. Rémy,

ale to nie jest dobry wybór dla takiego dziecka.

Jest jeszcze jeden, ale już nie praktykuje.

Proszę iść do bistro Camille i zapytać o doktora Bizeta.

Dziękuję, ojcze.

W imieniu Rzeszy ogłaszam,

że Niemcy i Francja stworzyły unię!

Bistro?

Rzesza przyznaje, że naród francuski wiele wycierpiał.

Chcemy zakończyć to cierpienie.

Chcemy zapoczątkować nową erę przyjaźni...

Przepraszam... Szukam Camille.

Czego pani od niej chce?

Ksiądz powiedział, znajdę tu doktora Bizeta.

Słyszałeś, Bizet?

Nazwała cię doktorem...

Dzień dobry, doktorze...

Twój bimber jest lepszy, niż myślałem, Camille.

Wydaje mi się, że widzę, jak przy moim stole

siada piękna, młoda kobieta...

Żebyśmy wam pomogli...

NOWA PRZYJAŹŃ!

...wy musicie pomóc nam.

Współpracujcie z nami,

byśmy mogli was chronić.

W tym pięknym kraju

są ludzie, którzy nie podzielają naszych poglądów.

Komuniści,

wywrotowcy,

wrodzy prowokatorzy,

uchodźcy i cudzoziemcy.

Musimy współpracować,

by pozbyć się tego elementu.

Co jest, dziadku?

Proszę. Jest stary.

Eunuch. Wy jesteście najgorsi.

Panie Desjesquier...

próbuję wytłumaczyć im, że jesteśmy ich przyjaciółmi.

Proszę mu wybaczyć. Jest młody.

Brak mu ogłady.

Oczywiście.

Młodzi ludzie potrzebują wzorców wśród takich ludzi, jak ja i ojciec.

Mam obowiązek bronić swojego stada.

Ale...

my nie jesteśmy wilkami.

Im Wręcz przeciwnie, chcemy was przed nimi chronić.

- Miałam nadzieję, że to nie pan... - Co?

Aresztuję panią?

Forster pani szuka.

Uciekła pani z Żydami, kiedy pannę Strasser...

- ...zastrzelili pańscy ludzie? - Nie moi.

Gestapo... Policja... Nie ma różnicy.

Nadal ich pani chroni?

Niech szybko opuszczą Francję.

I pani też.

Na zawsze.

Muszę wracać.

Gdyby pani czegoś potrzebowała, proszę dać mi znać.

Czemu pan zmienił zdanie?

Przez psa.

Przeszukamy domy na całym placu.

Proszę zostawić kościół w spokoju.

Potrzebujemy ich.

Możemy dotrzeć do serc ludności

tylko dzięki naszej wspólnej religii.

Oczywiście.

Gdzie pan był?

Myślałem, że mam trop, ale to był fałszywy alarm.

Chodźmy.

Mamy dziś na liście jeszcze sporo wieśniaków.

Jak długo pani tu zostanie tym razem,

aniołku?

Potrzebny mi lekarz

i nie jestem aniołem.

W wiosce mamy lekarza.

Czego chce pani ode mnie, diablico?

Wiejski lekarz mi nie pomoże.

Diablicą też nie jestem.

A więc kim pani jest?

Kimś, kto nie jest już u siebie.

Witam w klubie.

Po wojnie zabrali mi licencję.

Powiedzieli, że oszalałem.

A ja chciałem tylko

połatać zmasakrowane ciała naszych żołnierzy,

swoich byłych towarzyszy.

Kiedy mi to nie wychodziło

i krzyczeli z bólu,

łagodnie ich...

usypiałem

na zawsze.

Czy to jest

czyn godny szaleńca?

Nieważne, czy pan jest szalony.

Jest jedno chore dziecko,

które umrze bez lekarza.

Przypuszczam, że jest wyjątkowe,

inaczej pani by nie przyszła do mnie.

Jak się czuje?

Niedobrze.

Nie może jeść.

Znalazła pani lekarza?

Chwileczkę, spójrzmy.

Weź głęboki oddech.

Wdech...

Jeszcze raz.

Zapalenie płuc?

Istnieje cudowny lek,

ale Niemcy zatrzymali cały zapas sulfonamidów dla siebie.

Dlatego musimy skorzystać z medycyny tradycyjnej.

To korzeń, który rośnie w okolicy.

Tutejsi nazywają go korzeniem płucnym.

Nie znam łacińskiej nazwy.

Mam pozwolić, żeby ten pijak leczył mojego syna?

To nasza jedyna nadzieja.

Ma pan rację, jestem pijakiem,

który leczy pańskiego chorego syna,

ale to najlepszy lek

dla każdego francuskiego pacjenta.

Proszę o wodę.

Już.

Dziękuję.

Będziesz musiał to wypić.

Aż do dna.

Dzięki temu poczujesz się lepiej. Dobrze?

Otwórz buzię.

Brawo.

Ile to jeszcze potrwa?

Długo.

Dieter jest po naszej stronie.

Ale Strelitz nie. Nie lubi tych z SS,

ale pana jeszcze bardziej, szczerze mówiąc.

Kiedy przyjdzie pora, będę sam nawigował.

Rozmawiałem z maszynistami, którzy nie mają rodziny.

Mamy za sobą dziesięć patroli. Są ze mną.

Miał pan rację co do Laudrupa.

Zjednaliśmy sobie mechanika.

Tęskni za tym, by usiąść na kolanach cioci.

Tak czy inaczej...

Problem to Schiller.

Wierzy Peterowi w sprawie radia.

Wiem.

Co jeszcze?

- Jakie są nastroje wśród załogi? - Mogłoby być lepiej.

Misja SS, radio -

wszyscy się denerwują.

Rozumiem.

No cóż...

wpuśćmy tu powiew świeżego powietrza.

- Jak pogoda, Fischer? - Przejaśniło się.

Błękitne niebo, spora szansa na udar.

Jak na Karaibach!

Mechaniku, zatrzymać oba silniki.

Zrozumiałem.

Zatrzymać silniki!

Co się stało?

Panie kapitanie, co się dzieje?

Obsadzić karabiny

i dwóch dodatkowych strażników na mostek.

Tak jest, panie kapitanie.

Obsadzić karabiny!

Dwóch strażników na mostek!

Panowie,

zwołałem was tutaj, bo dziś jest sobota.

A sobota w mojej rodzinie to dzień kąpieli.

- Oszalał pan? - Co się stało, Friedel?

To pan narzekał na poziom naszej higieny.

Strasser, muzyka!

- Jest styczeń. - To Prąd Zatokowy.

Woda jest tylko trochę chłodniejsza niż w La Rochelle.

- Odmrozimy sobie jaja! - Kim jesteście?

Tchórzliwymi Angolami?

Rozpuszczonymi jankesami?

Czy to rozkaz, panie kapitanie?

Nie, Strelitz.

To próba waszej męskości.

Kto jest tu prawdziwym niemieckim marynarzem?

Do cholery, czemu nie?

Rozebrać się!

Chodźcie, panowie.

Co tak długo?

Co ten głupiec wyprawia?

- Nie mam pojęcia, sturmbannführerze. - Wszyscy poszaleli.

Zupełnie im odbiło.

Zróbcie miejsce dla Małego, cioty!

Butelka rumu dla pierwszego, który opłynie okręt!

Start!

Szybko!

Dawajcie!

Mez!

Wilhelm jest tuż za tobą!

Szybko!

Ci z maszynowni was doganiają. Nie pozwólcie im wygrać!

Dawaj, Mez!

Hej!

Samolot!

Samolot!

Kryć się.

Strzelać bez rozkazu!

Kryć się!

Opuścić pokład i mostek, wszyscy pod pokład!

Pomocy!

Pomocy!

Trzymaj się. Mam cię!

Drugi samolot na ósmej!

Strzelać bez rozkazu!

Wszyscy na stanowiska zanurzeniowe!

Szybko! Ruszać się!

Pod pokład!

Szybciej! Ruchy!

Torpeda!

Wszyscy pod pokład! Lewa burta 20.

Schiller!

Musimy zejść pod pokład!

- Przygotować się do zanurzenia. - Zanurzamy się!

Bomby głębinowe.

Ale za daleko.

Do środka, pierwszy oficerze!

Wszyscy na miejscu?

Radiotelegrafisto, czy wszyscy są na miejscu?

Tak jest!

Pod wodę!

Stójcie!

Stójcie! Człowiek za burtą!

- Schodzimy na sto metrów. - Przód poniżej 20, tył poniżej 10!

Człowiek za burtą!

Człowiek za burtą!

Człowiek za burtą!

Dziękuję.

- Torpeda na 40 stopniach. - Torpeda na 40 stopniach.

- Szybko z prawej. - Szybko z prawej.

Pudło.

Pudło.

Co pan sobie wyobrażał,

kapitanie?

Gdyby ta wojna układała się tak, jak myśleliśmy,

jak to przedstawiała propaganda, bylibyśmy w bezpiecznej strefie

i atak nie byłby możliwy.

To jest

sabotaż.

Schiller był na pokładzie. Gdzie on jest?

Trafili go,

kiedy biegł na mostek. Widziałem.

Wszystko to opiszę w raporcie.

Ilu ludzi straciliśmy? Pięciu?

Sześciu.

Powinniśmy odzyskać ich ciała.

Na morzu pozostawia się zmarłych.

Sto metrów, panie kapitanie.

Oba silniki naprzód.

Powoli.

Robinsonie,

czemu pan kryje się w mroku?

Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać.

Nieprawdopodobne, że przyjechał pan posłuchać nas w takich godzinach.

- To jedna z piosenek do Nowego Orleanu? - Nagramy ją dla potomnych.

- Jeśli się panu podoba. - Oczywiście.

Oby fortepian w studiu był lepiej nastrojony.

Może po prostu gram źle.

Pokaże mi pan?

Dobrze.

Szybciej...

O wiele szybciej!

To było dla mnie zbyt szybko.

Nie szkodzi.

Nie spieszmy się.

Wszyscy biali, proszę stąd wyjść!

Klub zostaje zamknięty!

Ruchy! Biali wychodzą!

Muszę się dowiedzieć! Spadaj!

Biali wychodzą!

Za kogo pan się uważa?

Biali wynocha! Czarni pod ścianę!

Szybko!

Nie zejdę ze sceny. Nie macie nakazu, by mnie zabrać.

Biali, wynocha!

Nie zejdę ze sceny!

Cofnąć się!

Co się stało?

Dlaczego ją aresztowano?

Nie wiem.

Czemu nie pójdzie pan do Sama?

Ma pieniądze na kaucję i zamiłowanie do tej muzyki.

Właśnie.

Wie pan, że Sam i panna Lloyd są sobie bliscy.

Ona chce jego pieniędzy, a on chce ją pieprzyć.

Ale to syn Jacka Greenwooda. Ludzie by gadali...

Dosyć tego!

Chce pan mnie sprawdzić.

Myśli pan, że nie wyciągnę waszej czarnej dziwki z aresztu?

- Nie. - Jest pan jak Sam.

- Macie mnie za nędznego adwokata. - Nie.

A do kogo pan się zwraca w kłopotach?

To nie tak.

Załatwił pan powrót Sama do Ameryki.

- To nie mogło być łatwe. - Nie było!

Nikt inny nie potrafiłby tego załatwić.

Potrafię wszystko zorganizować.

W czym mogę pomóc?

Przyszedłem po pannę Cassandrę Lloyd.

Została niesłusznie aresztowana.

Naprawdę?

- A kim pan jest? - Frederick Berger, adwokat.

Nie znam pańskiego szefa,

ale przyjaźnię się z Thomasem O’Learym, szefem komisariatu w centrum.

Skąd to zainteresowanie panną Lloyd?

Nie chodzi o mnie.

Czy może pan przekazać to przełożonemu?

O’Leary jest policjantem?

Bardzo szanowaną grubą rybą.

I wie, kim jestem?

Wszystko w porządku?

Grywałam w lepszych miejscach, ale też w gorszych.

Wezwiemy dla pani taksówkę.

Dziękuję, panie...

Po prostu, dziękuję.

- Mogę panią odwieźć? - Tak.

Panna Lloyd jest w stanie sama trafić do domu.

Do zobaczenia, Robinsonie.

Sam to bogaty głupiec.

Jeśli chce mieć na boku murzyńską dziwkę, to jego problem.

Ale nie niemiecki żołnierz!

Jeśli pan chce, żebym walczył,

- to niech pan mnie przerzuci do Niemiec! - Naprawdę?

Oczywiście.

Pomogę panu.

Ale najpierw pan pomoże mnie.

Co by oznaczało dla amerykańskiej marynarki,

gdybyśmy zniszczyli ich Akademię Morską w Maryland?

I bazę marynarki w Karolinie?

Jak pan myśli, jakie by były konsekwencje strategiczne?

To by oznaczało ogromne szkody.

Wschodnie wybrzeże byłoby odsłonięte na ataki naszej flotylli.

Amerykanie straciliby dowódców swojej nowej floty.

Jak to osiągnąć? Atak lotniczy, jak w Pearl Harbor?

Trzech ludzi

z walizką pełną dynamitu.

Potrzebuję pańskiej ekspertyzy.

Nie rozumiem.

Za parę dni do wybrzeża Maine dopłynie niemiecki U-Boot.

Pojedziemy tam i ich zgarniemy.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wróci pan na pokładzie tego okrętu

do Niemiec jako bohater.

Jest pan w kontakcie z Berlinem.

Jak powiedziałem, mam znajomości.

Z wielkim smutkiem

oddajemy cześć naszym poległym towarzyszom.

Przysięgamy, że ich poświęcenie...

Przysięgamy, że ich poświęcenie...

Zwykle mówi się, że ich poświęcenie nie poszło na marne,

ale może było

zupełnie jak poświęcenie wszystkich, którzy już polegli w głębinach,

i tych, którzy jeszcze zginą.

Na próżno.

Raport szkód, mechaniku.

Kadłub odniósł tylko powierzchowne uszkodzenia.

Silniki powinny móc pracować z pełną mocą.

Ale mamy problem z akumulatorami.

Jaki problem?

Po naładowaniu zaczynają tracić prąd.

Chyba wycieka gdzieś destylat.

Może pan to naprawić?

Tak. Mając więcej destylatu.

O wiele więcej.

W kwadracie Cezar Bruno 95

powinien być statek zaopatrzeniowy.

Nie możemy się zatrzymać

ani cofnąć, to narazi na szwank misję.

Dostaniemy części zapasowe do radia. Możemy też zatankować.

Wszyscy pod pokład.

- Wyznaczyć kurs do tego kwadratu. - Tak jest!

- A jak skontaktujemy się ze statkiem? - Przez nadajnik UKF.

Niech pan wezwie ich przez UKF.

Ustalcie miejsce spotkania.

Czy to naprawdę konieczne?

Jeśli tego nie zrobimy, to będzie podejrzane.

Proszę im powiedzieć, że nasz kod to "Skorpion".

Ale to kod U-612.

Kiedy nas zobaczą, skontaktują się z Lorient,

a tamci każą im nas zatrzymać.

Będziemy musieli im przeszkodzić.

Kapitanie,

cylinder silnika na lewej burcie wydaje dziwne dźwięki.

Musimy się zanurzyć, żeby to sprawdzić.

Pod wodą poruszamy się zbyt wolno.

Jeśli mamy schwytać von Reinhardtza, musimy się pospieszyć!

- Nie możemy... - Zostajemy na powierzchni!

Coś jeszcze?

Znowu pora, mechaniku?

Więcej nie dostaniesz.

Nadal masz dobry refleks.

Teraz pij!

Thorsten, pospiesz się.

Chłopaki czekają.

Daj mi to.

Co z tobą?

Wygramy tę wojnę!

Musimy wygrać.

Nie może być wątpliwości,

że wolność zawsze pokona opresję dyktatury.

I mówię to z dumą, bo nasza firma,

Greenwood Commercial Ventures, stworzyła technologię,

która pomoże lotnictwu i marynarce

wygrać tę wojnę.

Wybacz, ojcze, mogę coś wtrącić?

Dopiero opracowujemy prototyp.

Jeśli nie przestaniesz mówić, będziemy musieli ich zastrzelić.

Dobrze, przestanę.

Ale najpierw podziękuję ci, Sam, bo bez ciebie

to nie byłoby możliwe.

Zbyt długo cię lekceważyłem...

Dobra, tato.

Powiedz tym ludziom to, co naprawdę chcą usłyszeć.

Dobrze?

Niech będzie.

Tak, zrobię to.

Oświadczam, że zamierzam kandydować do Senatu.

Powodzenia, tato.

Dziękuję. Uda się.

Moje osiągnięcie wieczoru -

wprowadziłem ją na imprezę wyborczą ojca.

Ona i ja w tym samym pomieszczeniu, co staruszek...

Na zdrowie.

Niepotrzebnie mu przerwałeś.

Chciał cię pochwalić.

Ojcowie rzadko to robią.

Jego sposób chwalenia innych przyprawia mnie o mdłości.

Chwali sam siebie.

Nawet nie testujemy jeszcze tego radaru

i nie chcę, żeby ktoś nas uprzedził.

Jest doskonała.

Naprawdę ją kocham.

Czemu jej nie przedstawisz ojcu

jako przyszłej pani Greenwood?

Zabawne!

Sprzeciwia się segregacji. Stale to powtarza.

Są granice. Czy ty byś się ożenił z Żydówką?

Ożeniłbym się z kobietą, którą kocham.

Poważnie?

Sam!

Trzymaj.

To było piękne.

Widzisz, Thel? Ktoś słuchał.

Dlaczego się pani na to zgodziła?

Dla Sama.

Dobrze płaci, kupił mi suknię.

Ale to się pani nie podoba.

Nie.

Jak zrobilibyśmy karierę,

gdybym odmawiała występów na takich imprezach?

Skazywałabym samą siebie na segregację.

Czy mi się to podoba? To koszmar.

Zaśpiewałam swoją piosenkę,

jak do mnie należało,

chociaż nikt nie słuchał,

oprócz pana.

Chce pan stąd uciec?

Ma pan jedną, jedyną szansę.

Rano jadę do Nowego Orleanu.

A potem, kto wie?

Sława!

Oczywiście po wojnie będziemy musieli

się zająć nadmierną biurokracją.

Myślę też, że umiarkowane ulgi podatkowe dla najbogatszych

byłyby prawdziwą zachętą dla przemysłu.

Nie sądzisz, Don?

Chodź, przedstawię cię senatorowi Corwinowi...

Harlem!

W Bloomingdale’s nie znajdzie pan

tego zapachu, ale gdyby sprzedawano go w butelkach, kupowałabym.

Boi się pan moich czarnych braci?

Pani się mną zaopiekuje.

O ile pan będzie grzeczny.

Wciąż się zastanawiam...

Skąd ten nalot na klub?

Szef posterunku uznał,

że Joe może płacić mu o tysiąc więcej miesięcznie.

Joe się nie zgadzał.

- A zatem? - Chyba jednak płaci.

Hot-doga?

Dobry wieczór.

Poproszę dwa hot-dogi.

Ale to nie dlatego pan się smuci, Robinsonie.

O co chodzi?

- O nic. - Widziałam pana na imprezie.

Coś pana dręczy.

Pomogłem Samowi przy radarze.

To dobrze.

- Może przyczynić się do śmierci wielu. - Nazistów.

Niemców. Nie wszyscy Niemcy to naziści.

- To nie pańscy rodacy. - Ale nie każdy to nazista.

Pozostali ich nie powstrzymują,

więc to bez różnicy.

Proszę.

Dziękuję.

Dziękuję.

Miłego wieczoru.

Czemu pan mu pomógł, skoro pan nie chciał?

Czułem, że nie mam wyboru.

A miał pan?

Nie wiem.

Może nie byłem gotów na konsekwencje odmowy.

W ten sposób wpadamy w niewolę -

bojąc się konsekwencji.

Jedyne, czego się bałem, to tego,

że więcej pani nie zobaczę.

Boże!

Zaczekasz w moim pokoju? To tam.

Jak impreza?

Super, byli zachwyceni.

Okłamujesz Pana!

Gospodyni.

Wynajmuję pokój.

Wiem, że z niego korzystają, kiedy mnie nie ma.

Zdejmij. Nie jest tu zbyt ciepło.

Muszę ci coś powiedzieć.

Nie jestem...

Kim, Robinsonie?

Nie wiem już, kim jestem.

Odkąd znalazłem się w Ameryce, pragnąłem wrócić do domu,

ale teraz...

coś się zmieniło.

Ja się zmieniłem.

Chciałbym móc ci powiedzieć.

To powiedz.

Nie mogę.

W porządku.

Nie musimy się spieszyć.

MIEJSCE LĄDOWANIA

43 STOPNI 15,5 MINUT NA PÓŁNOC 70 STOPNI 29 MINUT NA ZACHÓD

WIECZOREM, 12 STYCZNIA

Tłumaczenie: Patrycja Miljević

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.