All language subtitles for Das Boot (2018) S02E03 [10Bit] [1080p.WEB-DL.H265.EAC3-AS76-FT] [GER-Lektor PL] [Alusia][pol]

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German Download
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish Download
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese Download
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

- Czym mogę służyć? - Chciałbym zgłosić bunt.

Panie komandorze Wrangel, mamy rozkaz pana aresztować.

Wie pan, co robimy ze zdrajcami.

- Muszę wracać do Niemiec. - To nie będzie łatwe.

Sytuacja codziennie się zmienia. W końcu trwa wojna.

Pracuję nad tajnym projektem dla amerykańskiej marynarki.

To moje dziecko.

Raczej nasze dziecko.

Klaus jest głównym doradcą.

Chcę, żeby pan znalazł Żydów, którzy się tu ukrywali.

Jest pan w stanie?

Przychodzi tu się modlić wielu Niemców.

- Co pani zamierza? - Zabrać ich do St-Rémy.

Musisz wysłać wiadomość przez swój kontakt

do niemieckiego ambasadora w Dublinie. Hoffmann tu jest.

Jeśli dostarczymy Jankesom ten złom i tamtą zabaweczkę

razem z szyframi, wojna może skończyć się o wiele szybciej.

Musimy go powstrzymać, zanim wpłynie na amerykańskie wody.

Jeśli wykona pan zadanie, będzie pan czysty.

Założę się o życie.

Pobudka, leniwe świnie!

Cała dostępna załoga do centrali!

Szybko! Ruchy!

Trochę ruchu nikomu nie zaszkodzi.

Szybciej!

Pips. Wszystko w porządku?

Ruchy!

Wyglądasz jak odgrzana kanapka.

Chodź. Ruszaj się.

Szybciej. Pospieszcie się!

Szybko!

Pospieszcie się!

Pierwszy dzień w przedszkolu!

Jak pewnie zauważyliście, zbiorniki są pełne paliwa.

- Co to panu mówi, podporuczniku? - Czeka nas długa podróż?

Nie będziemy mogli zatankować, dopóki nie wypełnimy zadania.

Musimy się pospieszyć...

bo mamy coś złowić.

Rybę.

I to całkiem sporą.

Najgorszego możliwego wroga.

Jednego z nas.

U-822.

Komandor Johannes von Reinhardtz zamierza

przekazać okręt z załogą wrogowi.

Ale my mu nie pozwolimy.

Na pokładzie są Schiller i Strasser.

Dla wielu z was to pierwsza misja,

pierwsze prawdziwe działanie wojenne.

Ale macie szczęście,

że płyniecie pod moim dowództwem.

Jedno wiem o wojnie -

pokazuje, kim naprawdę

jest człowiek.

Pokażę wam, kim naprawdę jesteście.

A oni się przekonają,

że jesteśmy myśliwymi.

Rozumiecie?

Tak jest, kapitanie.

- Rozumiecie? - Tak jest!

OKRĘT

Nie mogę się doczekać powrotu do domu.

Strasser!

To tylko raport pogodowy.

Może zbliżać się sztorm.

Śniła mi się słoneczna plaża i Jean Harlow w kostiumie kąpielowym.

Pomarz czasem o niemieckich dziewczynach!

Twój kutas jest patriotyczny?

Co tu robisz? Masz wachtę za godzinę.

Spójrz. To raport pogodowy.

Potrzeba was dwóch, żeby przyjąć jeden raport?

Nie, kapitanie.

Kraushaar, jeśli panu się nudzi,

niech pan wzmocni wachtę albo pomoże kukowi.

Oczywiście.

Ten brunatny gówniarz nie będzie zachwycony pańskim planem.

Radio nadal działa?

Trzeba to zrobić jak należy.

Nie chcę, by trop prowadził do mnie. Może pan popilnować?

- Pierwszy oficerze? - Kapitanie?

Strelitz zastanawiał się nad naszym obecnym kursem.

Powiedział, że gdyby znał ostateczny cel...

Niech utrzyma kurs.

Niech pan powie też mechanikowi, żeby utrzymał prędkość.

Może będziemy musieli coś zmienić.

Chyba zbliża się sztorm.

Pierwszy oficerze?

Gotowe?

Wybuchnie, kiedy ktoś naciśnie to.

Na pewno nie będę to ja.

Klaus,

cudownie, że pan jest. Zapraszam!

Przyszedłem nie w porę?

Moi przyjaciele.

Nie mogli się doczekać, żeby pana poznać.

Zapraszam.

Heil Hitler!

Heil Hitler!

Przyjaciele,

mam zaszczyt przedstawić naszego szacownego gościa,

porucznika kapitana Klausa Hoffmanna z marynarki wojennej.

To prawdziwy sługa wielkiej Rzeszy

i naszego wspaniałego Führera,

który w tej chwili znajduje się, jak my wszyscy,

na terytorium wroga.

Pan Thomas O’Leary.

Proszę wybaczyć nam tę niespodziankę, kapitanie,

ale musimy uważać.

Ludziom o naszym sposobie myślenia trudno się spotykać publicznie.

Stąd tak nieliczny komitet powitalny.

W 1939 20 000 członków Niemiecko-Amerykańskiego Bundu

podniosło rękę w Madison Square Garden.

Czyli nie wszyscy

jesteście Niemcami?

Nie tylko my wierzymy w wyższość białej rasy.

I w pokonanie międzynarodowego spisku żydowsko-komunistycznego.

Niektórzy uważają, że amerykańska rasa jest najwyższa.

Czekamy tylko na przywódcę.

Kiedy pan wróci do Niemiec,

może pan powiedzieć przyjaciołom, że nie są sami.

Nie wiedziałem,

że tu są przyjaciele.

Rzesza ma wielu przyjaciół, także wysoko postawionych.

Niektórzy mają nadzieję, że zajdą dalej.

Są tacy, którzy uważają, że w tej wojnie walczymy

po niewłaściwej stronie.

Spotkanie z bohaterem z U-Boota

to naprawdę coś.

Mogę... pana dotknąć?

Proszę nie straszyć kapitana.

Sznapsa?

Dziękuję ci, to była prawdziwa przyjemność.

Wspaniały wieczór.

Przystojny młodzieniec,

prawdziwy Aryjczyk.

Ale ma słabość do Roosevelta i do komunistów.

Przysiągł, że będzie z nimi walczył.

Doświadczony kapitan U-Boota może być bezcenny.

Odezwali się z Dublina?

Dam od razu znać.

Coś ci poradzę, Friedrich.

Bądź ostrożny przy kapitanie Hoffmanie,

dopóki nie uzyskasz pewności.

Już pan wychodzi?

Muszę.

Sam potrzebuje pomocy.

Może mnie pan przerzucić do Niemiec?

W czym pan mu pomaga?

Nie mówił zbyt wiele o waszej współpracy.

O co chodzi?

Nie ufa mi pan?

Przygotowuje plany...

nowej technologii radarowej,

by walczyć z naszą flotą.

- A pan mu pomaga? - Niezupełnie.

Trzymam go na długiej smyczy i podsuwam detale bez znaczenia.

A on ukrywa pana przed policją.

W Ameryce nie ma nic za darmo.

Nie będę w stanie długo tego robić.

Zaczyna robić się podejrzliwy. Przerzuci mnie pan do Niemiec?

Biorę w tej chwili udział w ważnej operacji.

Nie chcę się chwalić, ale może wpłynąć na przebieg całej wojny.

To wymaga mojej całkowitej uwagi.

Proszę przyznać, że się zgubiliśmy.

Mieszkam tu całe życie. Niemożliwe, bym się zgubiła.

To dlaczego pani cały czas patrzy na mapę?

Szliśmy całą noc, Margot.

Dzieci muszą odpocząć.

To zbyt niebezpieczne zatrzymać się tu za dnia.

Są wyczerpane.

Tylko na chwilę.

Dlaczego pani to dla nas robi?

Powinna być pani ze swoją rodziną.

Mój mąż zginął

w Dunkierce.

Jedyne, czego chciałam, to mieszkać tutaj.

Pracować jako pielęgniarka. Założyć rodzinę.

Nic więcej.

Potem...

...zjawili się Niemcy.

A teraz siedzimy tu, próbując rozszyfrować tę mapę.

Co z ich matką?

Gdzie ona jest?

Gdzieś...

tam.

Gdzie?

Próbowaliśmy zdobyć wizy kubańskie.

Dostaliśmy tylko jedną.

Ona nie chciała jechać,

ale ją zmusiłem.

Chociaż jedno z nas mogło być bezpieczne.

Ale okazało się,

że Kubańczycy nie wpuszczają uchodźców.

Nie wiem, gdzie ona jest.

I pan mnie pyta, czemu wam pomagam?

Potrzebuje pan kobiety.

I pańskie dzieci też.

Dopóki pan jej nie odnajdzie.

Tato, Elias jest chory.

Dobrze się czujesz?

Usiądź.

Usiądź.

Spójrz na mnie.

Zimno mi, tato.

- Ma gorączkę! Nie może iść dalej. - Nie możemy tu zostać.

On wymaga leków. Naszą jedyną szansą jest St. Rémy.

Musimy tam iść.

Będę go niósł.

- Chodź, Elias. - Ruth, weź torby.

Dzień dobry.

Ani śladu tych Żydów.

Chyba uciekli z La Rochelle.

Tak.

Ktoś musiał im pomóc. Zbadano jakieś tropy?

Aresztowaliśmy bratową Davida Goldblatta. Przesłuchaliśmy ją.

Ale nic nie wie.

Czyli nie dowiedzieliście się niczego.

Śledztwo trwa.

Na szczęście mam pana Desjesquiera.

Pan też nic nie znalazł?

Bertier, kłusownik, widział dziś rano w lesie jakąś dziewczyną z żydostwem.

Oczywiście.

Za pieniądze ludzie powiedzą wszystko.

Możliwe,

ale dzięki niemu wiemy, kto im pomógł.

Zidentyfikował bez wahania pannę Bostal.

Zniknęła bez śladu, nie ma jej w domu

ani w szpitalu.

Pamięta pan pannę Bostal?

Wpisał ją pan do policyjnych akt

po jej powrocie.

Zapisuję przyjazdy i wyjazdy wielu osób.

Ale tak,

możliwe...

Teraz sobie przypominam.

Czy nie była współlokatorką panny Strasser?

Tak.

Może nawet nie tylko.

Nie mogli odejść zbyt daleko.

Macie natychmiast przeszukać okolicę.

Tak jest.

We dwóch.

Ten człowiek to łajdak, a ja jestem szefem policji!

Wywęszył w tydzień więcej Żydów

niż pańska brygada w miesiąc!

Poza tym, lubię go, ma coś w sobie.

Powinniśmy rozwijać jego talent.

Nie należy do policji.

Zaraz to się zmieni.

Nie ma dla niego miejsca.

Może nie w policji francuskiej.

Ale ja mogę mianować go niemieckim oficerem pomocniczym.

Zadowolony, Duval?

Przedstawiam pańskiego nowego asystenta.

Nie może pan tego robić.

Naprawdę?

Co tu robicie?

Z całym szacunkiem dla waszych inżynierów,

nie rozwinęli oni znacząco

prototypu w porównaniu z brytyjskim modelem,

który jest obecnie w użyciu.

Nadal nie zanosi się na umieszczenie radaru w samolotach.

Jest mniejszy i lżejszy.

Firma Greenwood może w mgnieniu oka

wyprodukować po jednym dla każdego z budowanych stu tysięcy samolotów.

Nadal jest zbyt duży i ciężki.

Podczas naszych prób w Karolinie

nie był w stanie namierzyć nic mniejszego od śmieciarki.

Jasne.

Przepraszam na chwilę,

zaraz wracam.

A zatem?

Nie idzie dobrze?

Nie.

To twoja ostatnia szansa.

Musisz mi coś dać

- albo wszystko szlag trafi. - Powiedziałem, co wiem.

Umówiliśmy się. Dałem ci Bergera.

Jest zbyt zajęty własnymi sprawami.

Jest chciwy. Wynagrodzę ci to,

wywiozę cię z kraju,

wrócisz do domu.

Ale musisz coś mi dać. Teraz!

To moi towarzysze...

Zdradzili cię, zostawili na Atlantyku na śmierć.

Nie jesteś im nic winien i wiesz o tym!

Wiesz, co zrobię?

Wejdę tam i powiem im, kim jesteś.

Posłuchaj.

W Niemczech przeprowadzano pewne testy.

OK.

Odpowiedź na brytyjską technologię radarową.

To znaczy?

Jeśli się zawęzi szerokość fali, urządzenie stanie się mniejsze

i zmieści się w każdym samolocie.

Nad tym pracujemy.

Zmniejszyliśmy je, ale wciąż jest za duże.

Czego szukacie?

U-Bootów.

Kiedy okręt jest zanurzony.

Szukacie peryskopu.

- Jasne. - A jak szeroki jest peryskop?

Nie wiem.

10 centymetrów.

Dobra, 10 centymetrów.

Jasne.

Skoro tak, to trzeba...

Trzeba...

Nie wiem, jaki to ma związek.

10 centymetrów. Mamy zmniejszyć szerokość pasma do trzech cali?

Przecież nie można...

Szerokość pasma, 10 centymetrów...

Testy w Niemczech

się powiodły?

O ile wiem.

Mógłbym cię ucałować.

Jest pan nikim, Hoffman.

Nie wierzy pan w sprawiedliwą wojnę,

prowadzoną przez Niemców i Führera

dla dobra narodu!

Jest pan tylko cieniem swojego ojca!

Zdrajcą narodu niemieckiego! Tchórzem!

Jakieś wieści?

Nic. Cisza.

Pójdę się zdrzemnąć.

Idź.

Radio jest ważne, prawda?

Na okręcie

pośrodku Atlantyku?

Co, według pana, się tam dzieje?

Nie wiem...

ale się dowiem.

Musiał pan coś zrobić.

Nic nie zrobiłem. Przysięgam.

Chcę wiedzieć, co się dokładnie stało.

Sturmbannführerze,

to sprawa niemieckiej marynarki.

Panie kapitanie, to misja SS.

Friedel,

proszę wracać do swojej kwatery.

Radio działało, gdy główny radiotelegrafista kończył wachtę.

Słyszał pan początek wiadomości.

Kiedy chciałem poprawić pasmo, radio wybuchło.

Może poluzowały się jakieś kable i poszła iskra.

Nie sprawdził pan przed wypłynięciem, Strasser?

Sprawdziłem.

Nie było poluzowanych kabli?

- Może poluzowały się później. - Nie zostaliśmy ostrzelani.

Pierwszy oficerze,

teraz się nie dowiemy, jak i dlaczego poluzował się jakiś kabel.

Interesuje mnie, dlaczego sprzęt był mokry.

Od kawy.

Uczę się do egzaminu.

Rozlałem ją, kiedy doszło do wybuchu.

Nie musi się pan uczyć, Kraushaar.

Nie wyślę pana na ten kurs.

- Ale... - Dosyć!

To nie ja!

Pańskie wymówki nie przystoją komuś,

kto chce być podoficerem niemieckiej marynarki!

Musi pan się nauczyć odpowiedzialności!

Myślę, że doszło do sabotażu radia.

Kto tutaj miałby powód, by dopuścić się sabotażu?

Frank.

Kraushaar, to bardzo poważny zarzut.

- Czemu on? - Nie wiem,

ale tylko on wiedziałby, jak to zrobić.

A poza tym słyszałem wiadomość, kiedy on miał służbę,

i na pewno nie był to raport pogodowy.

A co?

Wiadomość z dowództwa w Lorient.

- Jestem pewien, że to był ich sygnał. - Nieprawda!

To był raport o pogodzie.

Dlaczego Strasser miałby niszczyć najważniejsze urządzenie?

Musiałby być szalony!

A szalone są tylko pańskie zarzuty!

To pan miał wachtę, kiedy radio wybuchło!

Najważniejsze, czy da się je naprawić. Radiotelegrafisto?

Ist eine ziemliche Sauerei.

Jest niezły bałagan - kable, gaśnica, kawa...

Ale postaram się.

Proszę robić, co konieczne.

Mamy jasną misję.

Musimy dotrzeć do celu.

Wracajcie na stanowiska!

Kraushaar,

nie chcę cię widzieć przy kabinie.

Na mostek!

Miałeś rację, Wilhelm.

Ci dranie z U-612 to wariaci.

Rozwalili radio.

Pogratulował mi.

Naprawdę.

Powiedział, że jest ze mnie dumny.

Nigdy wcześniej tego nie mówił.

To może być przełom, Hoffi.

Wiesz,

ile samolotów jest w amerykańskiej marynarce?

Nie wspominając o lotnictwie!

I w każdym samolocie radar Greenwood!

Byłeś dzisiaj świetny.

Dziękuję. Poważnie.

Przekonała ich ta informacja o paśmie.

Wybacz, jeśli byłem dla ciebie surowy...

ale musisz trochę się obudzić.

Wiesz co?

Chodźmy to uczcić. Chcę ci coś pokazać.

Dokąd pójdziemy?

Na miasto, do tego klubu jazzowego.

To mój szczęśliwy dzień.

Możemy się przejechać.

Panno Lloyd,

jakiś człowiek chce z panią rozmawiać.

O czym?

Cześć, Sam!

Przybyli mędrcy z darami, Cassie.

A raczej - z darem.

Musimy zastanowić się nad zakończeniem do nowej piosenki,

a potem wracam do domu, żeby pozszywać głupią sukienkę.

Dziś rano spełniło się moje marzenie,

więc po południu może spełnić się twoje.

Twój rydwan.

Zabierze ciebie i twój zespół z dziewczynami i kontrabasami

do Nowego Orleanu.

Ojciec trzyma go w Hamptons,

żeby przywozić ze stacji gości.

Świetnie, ale...

Opłaciłem już studio nagraniowe na dwa dni.

Ty i twoi chłopcy zdążycie nagrać ze cztery piosenki.

A co z naszym kontraktem?

Wszystko załatwione.

Puszczą was na kilka dni w przyszłym tygodniu.

Nie wiem, co powiedzieć.

To miłe. Pomyślałeś o wszystkim.

To aż się prosi o szampana. Szampana?

Dziękuję.

Zaraz wracam.

To bardzo miłe z jego strony.

Jest w pani zakochany.

Tak, domyśliłam się.

Jest uroczy.

Trudno go winić.

Jest pani...

Jaka?

Bawmy się!

Inspektorze.

- Coś nowego? - Nic, proszę pana.

Miejcie oczy otwarte.

Podobno na starość jest coraz trudniej.

Sikać.

- Tracisz czas. - To przez ciebie go tracę.

Lepiej, żebyś spadał i pozwolił mi robić swoje, staruszku.

Masz się do mnie odzywać z szacunkiem!

Lepiej, żebyś spadał i pozwolił mi robić swoje,

inspektorze.

Czujesz się pewnie przy Forsterze.

Ale raz skłamiesz i rzuci cię na pożarcie psom.

Nie poczuwasz się do lojalności?

- Wobec kogo? - Wobec Francji.

A ty dla kogo pracujesz?

Wiesz, dlaczego Forster mnie nie rzuci psom? Bo jestem psem.

W porządku,

pora wyprowadzić cię na spacerek.

Sprawdzimy gospodarstwa w okolicy, a auto zostawimy tutaj.

Mamy iść pieszo?

Zastanów się.

Jeśli któryś z gospodarzy ich ukrywa, usłyszą samochód

i uciekną.

Wszędzie pieszo?

Zgadza się. W końcu zrozumiałeś.

Pospiesz się,

jeśli wciąż chcesz być asystentem policji.

Peryskop zanurzony.

Oba silniki naprzód,

połowa mocy!

Chłopcy, idziemy! Szybko!

Ciągnąć!

Szybciej!

Ciągnąć!

Szybciej!

Ciągnąć! Uwaga!

Do diabła!

Cofnij!

Jak długo można szykować torpedy?

Cholerne ćwiczenia.

Zupełnie, jakby wrócił Hoffmann.

Czego potrzebujesz?

Osiemnastki.

Przed chwilą tu była.

Co?

Musi gdzieś być.

Pips!

Pospiesz się!

Pips?

Do środka, chłopcy.

Szybciej!

Stójcie!

I dalej.

Szybko! Do środka!

Dawać!

Zalejcie jedynkę!

Jedynka zalana.

Jedynka gotowa do strzału pod wodą.

Sześć minut 14.

Już po nas.

Są coraz szybsi.

Ale i tak zginiemy.

To wciąż niedobrze.

Jaki Lutz?

Jeden z chłopaków wyglądał jak on z tyłu! To wszystko!

- Nie powinienem tu być. - Co ty wygadujesz?

Powinienem był odejść.

Po tym, co zrobiliśmy.

Wiedziałem.

- To sprawiedliwa kara. - Posłuchaj mnie.

To już minęło, Pips.

Puścili nas.

Słyszałeś, co powiedział Wrangel.

Jeśli nam się uda, będą nam zlizywać cukier z dupy.

Wysłali nas celowo.

Celowo.

Jesteśmy mięsem armatnim.

Wszyscy kopniemy w kalendarz!

Nie ja.

I ty też nie, przyjacielu.

Nikogo nie zostawimy.

Okręt do wynurzenia!

Oba silniki,

cała naprzód.

Mechaniku?

Przygotować okręt do wynurzenia.

Oba silniki, cała naprzód.

Przygotować okręt do wynurzenia.

Oba silniki, cała naprzód.

Sterniku,

ile do przechwycenia?

Mniej więcej 2 000 mil morskich przy tej prędkości,

jeśli pańskie zbliżone koordynaty U-822 się zgadzają.

Ale nie byłbym pewien.

Moje zbliżone koordynaty?

Mówiłem, że 35 stopni na północ!

A pan, idioto, zaznaczył 30 stopni na północ!

To różnica trzystu mil morskich!

Przed zmianą kursu niech pan sprawdzi swoje obliczenia trzy razy,

a potem jeszcze raz. Czy to jasne?

Tak jest.

Gdzie, do diabła, jest Ehrenberg?

Tego pan szuka?

Potrzebuję pana w formie,

zwłaszcza, że mam załogę, składającą się z idiotów.

A pan potrzebuje lekarstwa.

Rozumiem to.

Ale nie może pan go brać zbyt wiele,

to panu nie służy.

A co ważniejsze,

to nie jest dla nas dobre.

Zamknę to pod kluczem.

Plugawy drań!

Wolę pana jako pijaka.

Ale musi się pan wziąć w garść.

A skoro pan nie potrafi,

zrobię to za pana.

Dostanie pan tylko swoją dzienną dawkę.

Nie więcej.

A podoficer Grothe będzie pilnował wydzielania napojów.

W razie gdyby go znowu poniosło.

Jedna dawka

na koniec wachty.

Cholera,

utknęliśmy w tym stalowym pudle z tym czymś.

Na pokładzie jest tuzin torped, które zawierają tego o wiele więcej.

Co jest naszym celem?

Biały Dom?

Baza marynarki wojennej w Wirginii.

Dlatego nasza marynarka była chętna do pomocy.

- Jak tam dotrzemy? - Mamy kontakt.

Spotka się z nami w punkcie zrzutu.

Do cholery, dziesięć gospodarstw.

I nic, oprócz wieśniaków.

O ile w ogóle ktoś był!

Wielu wysłano do pracy w niemieckich fabrykach.

Przynajmniej ten tu jest.

Dzień dobry!

Czego chcecie?

- No cóż... - Mamy przyjaciół.

Zbiegłych Żydów.

Musimy ich przerzucić do Hiszpanii.

Właśnie.

Wie pan coś?

Podobno może pan nam pomóc.

Nic o tym nie wiem.

Czemu ktoś, kto nic nie wie, ucieka?

Nie widziałem żadnej rudej. Ani żydowskiej rodziny,

przysięgam.

Możliwe, ale wiemy,

że udali się w tym kierunku.

Wiemy też, że tędy biegnie droga ucieczki.

Jeśli nic nam pan nie powie, poproszę kolegę,

żeby pana do tego zmusił.

Nie chciałby pan tego.

Dobrze.

Rób swoje.

Ale żadnych głupstw.

Wyciągnij tylko adresy i nazwiska ludzi, którzy pomagają zbiegom.

Możemy porozmawiać na osobności?

Oczywiście.

Von Reinhardtz?

Klaus Hoffmann.

On żyje.

- Co? - Jest w Nowym Jorku.

To niemożliwe.

- Skąd pan wie? - Od SS z Berlina.

Mają informatora, który z nim rozmawiał.

Najpierw von Reinhardtz,

teraz Hoffmann...

Dwóch pańskich dowódców popiera teraz wroga.

Jak to możliwe, że jest na wolności?

Musiał się z nimi dogadać.

Jego ojciec jest bardzo chory.

Ta wiadomość go zabije.

Ta bezsensowna wojna doprowadza najlepszych ludzi do szaleństwa.

Von Reinhardtz, Wrangel...

A teraz jeszcze Hoffmann.

To zło konieczne,

dzięki któremu stworzymy lepszy świat.

Prawda?

Oczywiście.

To zło konieczne.

Hoffmann jest sprytny.

Jego ojciec to pionier okrętów wojennych,

a on studiował inżynierię.

To nie może zagrozić naszemu zwycięstwu w bitwie o Atlantyk!

Nic ani nikt nie zagrozi naszemu zwycięstwu.

A zatem?

Wszystko wyśpiewał.

Mam nazwiska. Blisko wiosek Vallans i Coulanges.

Brawo.

To wszystko, co wiedział.

- Ty gnoju! - Zdobyłem informacje.

Policja przesłuchuje, nie morduje ludzi!

- Forster się nie pogniewa. - To jest Francja!

Obowiązuje tu prawo!

Forster będzie zadowolony.

Co go obchodzą jacyś wieśniacy? Do cholery!

Nie będzie zadowolony, jeśli ludzie go znajdą.

Pozbądź się ciała.

Zaczekam w samochodzie.

- Gotowe? - Tak.

Sprawdź, jeśli chcesz.

Ruthi, pospiesz się!

Nie wiem, co robić. Zawsze była córeczką mamusi...

Nie zasypiaj, panienko!

Wszyscy chcemy się położyć.

Ruth! Wracaj!

Ruth!

- Ruth! - Zaczekaj!

Co w ciebie wstąpiło?

Myślałam,

że to moja mama.

Musimy się stąd wynosić.

Dokąd?

Elias jest zbyt słaby.

Nie przeżyje nocy pod gołym niebem.

Kto to zrobił?

Kto?

A jak pan myśli?

Nie możemy tu zostać.

- Ruth, chodź. - David, proszę zaczekać.

Wiem, że to straszne,

ale skoro on tu wisi, to najbezpieczniejsze miejsce.

Już tu byli. Myślą, że wykończyli cały ruch oporu.

Dopóki tu wisi,

będziemy bezpieczni.

Elias dojdzie do siebie.

Proszę mi zaufać.

Chodź, Ruth.

Jest mąka i ser.

Nie możemy gotować. Byłoby widać dym.

Jecie szynkę?

Tak.

Jak to głodujący Żydzi.

Mam nadzieję, że On zrozumie.

Myślę, że tak.

Weźmiemy to i ser.

David!

Dowiem się, kto ci to zrobił!

Tłumaczenie: Patrycja Miljević

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.