Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
To misja SS. Ściśle tajna.
Proszę, żeby nie zrywał pan
pieczęci, dopóki nie znajdziecie się na 20 stopniu długości zachodniej.
Opowiedz mi o Annie.
Umieściły ją w klasztorze w Hiszpanii.
To jemu chciałem cię przedstawić. Fredrick Berger.
Pomógł mi zorganizować powrót z Europy.
Jak pan widzi, Sam mi ufa.
Pan też musi, jeśli mam pomóc.
Mam nadzieję, że uda się panu wrócić do domu.
Ale nie przed tą kolacją.
- Życie płynie dalej. - Nie dla wszystkich.
Okazano mi łaskę.
Muszę dzisiaj wypłynąć na specjalną misję.
Nasz ładunek.
Erwin Friedel, SS.
Moi koledzy, Salz i Freund.
Ma pan informacje.
Żydami opiekuje się pewna Niemka.
- Kto? - Ktoś, kogo pan zna.
Uciekajcie!
Idziemy.
Chciałem ciebie,
tylko ciebie.
Szybko, chodźcie.
Szybko.
Proszę księdza, oto David, Ruth i Elias Goldblatt.
Potrzebują od ojca pomocy.
Wejdźcie, zaprowadzę was do krypty.
Do zobaczenia.
Dziękuję za ojca łaskawość.
- Co pani zamierza? - Zabrać ich do St-Rémy. Mam tam kontakt.
Zapewnię im schronienie,
ale przychodzi tu modlić się wielu Niemców.
Wiem.
Zrobię, co w mojej mocy.
Wszystko, czego od nas żąda Bóg.
SZPITAL WOJSKOWY
Idź.
Kula pewnie trafiła w wątrobę,
możliwe też, że w trzustkę.
Szybko, morfina.
Nie.
Ona strasznie cierpi. Trzeba ją przygotować do operacji.
Ma szansę na przeżycie?
A więc to marnotrawstwo.
Proszę nas zostawić.
Precz, powiedziałem!
OKRĘT
Proszę.
Podporuczniku Ehrenberg.
Czym mogę służyć?
Słucham.
Chciałbym zgłosić bunt.
Zatrzymaj go. Podaj!
- Ralf! - Rüber!
- Do tyłu! - Tak!
- Remis! - Do tyłu!
Tak!
Patrzcie!
Co się dzieje?
- Czego oni chcą? - Nie wiem.
- Wstawać. - Idziecie z nami.
Wszyscy idziecie z nami.
Wstawać.
Wstawać.
- Idziemy! - Wstawać.
- Teraz? - Idziemy!
Panie komandorze Wrangel, mamy rozkaz pana aresztować.
Idziemy.
Nic nie zrobiliśmy!
Cicho.
Zdrowaś Maryjo, łaskiś pełna,
Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Ralf?
- Tak? - Co się dzieje?
Zapytaj mechanika.
Też musi gdzieś tu być. Prawda?
Mówisz poważnie? Doniósł na nas?
- Zapuszkowali nas wszystkich? - Tak.
Oprócz Schillera, Strassera i Laudrupa.
Mieli szczęście, przeniesiono ich.
Petera i Strelitza też.
- Rozstrzelają nas? - Za co?
Czemu mieliby nas rozstrzelać?
Nie zrobiliśmy nic złego. Prawda, Pips?
Prawda.
Mechaniku!
Słyszy mnie pan?
Kiedy nas stąd wypuszczą,
urządzimy panu wielką imprezę.
Obiecujemy.
Mechaniku!
Żydowska rodzina w La Rochelle?
Ktoś napisał w policyjnej kartotece, że opuścili miasto.
Najwyraźniej była to
panna Strasser.
I drogo za to zapłaciła.
Najwyraźniej?
Może teraz.
Wcześniej nie było to takie oczywiste, że jest zdrajczynią?
Czy może pan przymykał na to oko?
Przecież wie pan...
Wszyscy robiliście sobie ze mnie żarty?
Oczywiście, że nie...
Pan za to odpowiada, Duval.
Za wszystko.
Widział pan śmierć Hoffmanna?
Tak.
Według dziennika pokładowego, zginął w kiosku.
Jak mógł pan to widzieć, skoro był pan na stanowisku w maszynowni?
Ja...
Nie widział pan jego śmierci?
Zacznijmy od śmierci Lutza.
Był słabej budowy.
W pewnym momencie wypadł za burtę.
Wszystko zdarzyło się szybko.
- Nie byliśmy w stanie mu pomóc. - Tak jak napisane jest w dzienniku.
Dosłownie!
Tak.
Zgadza się.
- Był słabej budowy. - To wszystko, co ma pan do powiedzenia?
Jak jeden z kolegów wypadł za burtę?
Komandorze poruczniku Wrangel, za mną!
Opowieści pańskich ludzi
nie zgadzają się z wpisem w dzienniku pokładowym.
Ludzie rzadko zapamiętują
albo postrzegają zdarzenia w ten sam sposób.
Wie pan, co myślę?
Że wzniecił pan bunt
i przejął okręt siłą.
Zatuszował pan zabójstwo członków załogi
i zostawił kapitana Hoffmanna
na morzu na pewną śmierć.
Jak śmie pan się uśmiechać, słysząc takie zarzuty?
Proszę mi wybaczyć,
nie chodziło mi o zarzuty, tylko o pana.
Pomimo pańskich starań,
by zwrócić załogę przeciwko mnie,
zanim dostałem szansę się bronić...
Co za impertynencja!
To pańskie "myślę" oznacza,
że nie ma pan nic, poza słowami niepijącego alkoholika.
Przeciwko niemu świadczy dwudziestu dobrych ludzi
i ja,
udekorowany medalami, niemiecki dowódca.
Nie ma pan nic więcej do powiedzenia?
Nie.
To jeszcze nie koniec, Wrangel. Obiecuję panu.
Zabierzcie go z powrotem do celi!
Panowie, na lewej burcie i sterburcie
mamy torpedystów.
W marynarce nazywamy ich mikserami, ale ja wolę określenie "małpy torpedowe".
A nie mówiłem? Małpy.
Robią tu wszystko.
Śmierdzą najgorzej, dlatego mają miejsce przy wychodku.
Przejdźmy dalej,
wy przodem.
Z tym kijem w dupie nie będą potrzebowali wychodka.
Tutaj mamy kibel.
Na dodatek zajęty.
Nie sprzątamy, żeby nikt tu nie spędzał zbyt wiele czasu.
I tak
pachnie lepiej niż ty, torpedysto!
Tu jest kabina radiowa.
Radiotelegrafistów nazywamy dmuchaczami.
Są najlepiej poinformowani.
Wiedzą, co myśli dowódca, zanim on sam to wie.
Nie ufajcie ludziom, którzy więcej słuchają, niż mówią.
Prawda?
Chodźmy dalej.
Proszę.
Panowie przodem.
Zapomniałem ostrzec, by uważać na głowę, mały.
Oto centrala, gdzie podejmujemy decyzje na wagę życia i śmierci.
Mówię "my" z dumą,
bo zabrano mi tę czapkę
i włożono na jakiś czas białą.
Przez mały błąd zdegradowano mnie do roli kuka.
Ale znowu jestem głównym mechanikiem.
Zastępcą.
Był lepszym kucharzem niż mechanikiem, chociaż gotował fatalnie.
Ciekawa ścieżka kariery.
Odkupiłem swoje grzechy.
Raczej my, krztusząc się twoim żarciem.
W końcu mnie docenili.
Jako główny mechanik narobisz mniej szkód.
Zapraszam tutaj. Podążajcie za zapachem.
Uwaga na głowę, mały.
Proszę go tak nie nazywać.
- Nie lubi tego. - Tutaj każdy ma jakąś ksywę
i przypuszczam, że nie ja pierwszy...
Tak jest, panie sturmbannführerze.
Jak pan myśli, dokąd się wybieramy?
Ten kurs, zapieczętowane rozkazy, dodatkowe paliwo...
Do Ameryki.
Jesteśmy w samym sercu okrętu.
W maszynowni.
To ojczyzna moich chłopców, czarnostopych Indian.
Pozostali to dla mnie antylopy z górnego pokładu.
Jestem palaczem i maszynistą.
Dobra.
Gdyby chciał się siłować na rękę,
proszę się nie zgadzać.
Ma asy w rękawie.
Ale w zeszły weekend oskubałem go ze wszystkiego.
A zatem wszystko panowie już widzieli.
Przejdźmy do was i waszej misji.
Musi być wyjątkowa,
skoro potrzebny był okręt.
Dziękuję za miłą rozmowę.
Ej!
Kiedy pan powie, dokąd się wybieramy?
Utknęliśmy w tej rurze i chciałbym wiedzieć, dlaczego.
Dowiecie się, kiedy to będzie konieczne.
Gdzie moja kawa, mechaniku?
Ale...
Kawa.
Dobrze.
- Ci z Lorient się odzywali? - Nie.
Myszy i ludzie.
Szukałem po niemiecku, ale...
Ja też to czytałem.
Po angielsku?
Myszy i ludzie.
Jazz.
Chyba lubi pan amerykańską kulturę.
Chciałby pan tam się wybrać?
Gdy skończy się wojna.
O ile kiedyś się skończy,
a ja wciąż będę żył.
Pańska kawa.
Dziękuję.
Nie ma za co, kapitanie.
Straciliśmy wielu ludzi.
Zastanawiam się, w imię czego.
Ja wiem, dlaczego chcę przeżyć.
Dla rodziny?
Mam siostrę i córkę.
Okręt podwodny to chyba nie najlepsze miejsce.
Moja zmiana, podoficerze.
Puścimy te płyty.
Planuję imprezę noworoczną.
Taxi!
Przepraszam.
Dzień dobry, przepraszam.
Jak tam dotrzeć?
Na zachód i na południe, trzy przecznice.
Dziękuję.
NIEMCY OTOCZENI POD STALINGRADEM
Czytasz, to płać, kolego!
Verzeihung.Przepraszam.
Dziękuję.
Przepraszam.
Niemieccy dranie.
Obyście wszyscy zdechli na wojnie!
Zaczekaj!
Proszę wejść.
- Dziękuję. - Cieszę się, że pan zadzwonił.
Nie tak wspaniale, jak u Greenwoodów,
ale może pan mówić w ojczystym języku.
I nie musi pan udawać, że podoba się panu ta koszmarna murzyńska muzyka,
którą tak uwielbia Sam.
Sznaps z Alabamy.
Najlepsze, co obecnie można tu dostać.
Pański akcent nie jest z Pensylwanii.
Dorastał pan w Niemczech, prawda?
W tych czasach musimy ukrywać swoje pochodzenie.
To niesprawiedliwe.
Przecież nie zrobiliśmy nic złego.
Miałem szczęście.
Gdyby nie Sam...
Chyba że został pan przemycony jako szpieg.
Przepraszam, muszę być ostrożny.
Ciężko pracowałem na swoją pozycję w tym mieście.
Słuchają mnie ważne osoby.
Nie pracuję jako szpieg.
W porządku.
Jesteśmy dwoma Niemcami w obcym kraju.
Żołnierzami.
Podczas pierwszej wojny byłem posłańcem, jak nasz Führer.
Przyzwoitość nakazuje nam trzymać się razem.
Wypijmy za to!
- Muszę wracać do Niemiec. - Pomogę panu,
ale to nie będzie łatwe.
Sytuacja codziennie się zmienia. W końcu trwa wojna,
chociaż w tym mieście wszyscy udają, że jest inaczej.
Tak...
To się rozgrywa tak daleko, że czasem o tym zapominam.
Max?
Max!
Co robisz?
Hej.
Słona woda cię wykończy.
Muszę się czegoś napić.
Proszę.
Ustaliliśmy, że się podzielimy.
Potrzebujesz tego bardziej niż ja.
Nie.
Okręt! Wrócili.
Wrócili.
- Stać! Stać! - Hej!
- Jesteśmy tutaj! - Max!
Chodź tu. Max!
Jesteśmy tutaj.
Wracajcie, świnie!
Wracajcie.
Wracajcie!
Dlaczego nie wracają?
Nic tam nie ma, Max.
Nikogo tam nie ma.
Podoba mi się,
ale dziwnie to widzieć w takim miejscu.
Zaskoczona?
Dlaczego? To wielki amerykański artysta.
Dobra inwestycja i piękny przedmiot.
O mnie też tak myślisz?
O tobie?
Nie, ależ skąd.
Nie jestem pięknym przedmiotem?
Jesteś piękna, ale nie jesteś przedmiotem.
To znaczy...
Podpuszczam cię.
Tylko...
Zjawiłeś się wcześniej.
Panno Lloyd.
- Skoro jest Robinson, możemy już iść. - Dokąd?
Do eleganckiej knajpy w centrum.
Lepiej tu.
To przereklamowane speluny.
Poprosiłem tych z Plazy, żeby przygotowali bankiet dla trojga.
Nie miałabym nic przeciwko sprawdzeniu tych spelun osobiście.
Tu jest więcej prywatności.
Poza tym wiesz, co myśli moja rodzina o chwaleniu się pięknymi przedmiotami.
Pójdę się odświeżyć.
Schodki w dół, po prawej.
Dziękuję.
Nikt nie chciał przyjąć rezerwacji,
kiedy powiedziałem, że ona jest kolorowa.
- Po co mówiłeś? - Co?
Wolałbyś, żeby nas nie wpuścili?
Dałbyś kierownikowi sali parę dolców i cała restauracja by się na nas gapiła?
To przykre.
Ale może być gorzej.
Moglibyśmy być w Berlinie!
Jak ci poszło z Bergerem?
Nie tak, jak oczekiwałem.
To menonita. Nic dziwnego, że jest podejrzany.
Denerwuje mnie.
A mnie rozśmiesza.
Na pewno może mnie przerzucić do Niemiec?
Wydaje się... nikczemny.
I jest.
Dlatego radzi sobie z takimi zadaniami.
Nie rozumiem.
Masz tyle pieniędzy.
Co właściwie robisz, Sam?
Jak najmniej.
Nie...
Właściwie pracuję nad tajnym projektem
dla amerykańskiej i brytyjskiej marynarki.
Chyba nawet nie powinienem ci mówić.
To moje dziecko.
Kiedy dostarczę je na miejsce,
mój ojciec będzie musiał
zmienić swoje myślenie o mnie.
Raczej nasze dziecko.
Tak. To prawda.
Nasze dziecko.
Klaus jest kluczowym doradcą przy tym projekcie.
W czym pan doradza, Robinsonie?
Jak powiedział Sam, to...
wielki sekret.
- Czyli? - To coś nudnego.
Chodzi o radar.
Przygotowujemy plany...
Radar jest wielki i nieporęczny.
Namierza wielkie obiekty.
Nam potrzebny mały, który będzie w stanie namierzyć coś małego.
Jeśli Klaus dostarczy to, co obiecał,
wszystko się ułoży.
To, co dobre, wymaga czasu.
To znaczy?
Coś w stylu:
najlepsze przed nami.
Brzmi świetnie!
Teraz już wiesz, o czym marzę.
Żeby zyskać podziw ojca.
Marzę, by moje dziecko rozkwitło,
a Klaus -
o powrocie do domu.
A ty?
Moje marzenie...
to nagrać płytę w Nowym Orleanie.
Kilku chłopaków właśnie otworzyło tam studio.
Dźwięk i muzyka, którą nagrywają...
Czemu nie wsiądziesz do autobusu albo pociągu?
Mam pięciu kolegów z perkusją i kontrabasami.
Ich dziewczyny
im nie ufają i nie puszczą ich
ze mną w taką podróż.
Nie dziwię się.
Za nasze marzenia.
- Tak. - Za nasze marzenia.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Moja biedna Margot. Przykro mi z powodu przyjaciółki.
- Dzwoniła do mnie policja. - Rozumiem.
Porozmawiamy później.
Wiele dla pana znaczyła?
Przysięgam, panno Bostal,
że to więcej się nie powtórzy.
- Muszę pana o coś poprosić. - Już pani pomogłem,
chociaż nie powinienem.
Chodzi o przepustki do St. Rémy.
- Nie dla mnie. - Nie chcę wiedzieć.
- Wcześniej mi pan pomagał. - Wcześniej!
Forster się na mnie uwziął.
Gdy się dowie, że pani ich ukrywa, skończy pani jak przyjaciółka.
Proszę pomagać w szpitalu.
To dzieci, muszą się stąd wydostać.
Nie chcę wiedzieć.
Dokumenty.
Dzień dobry. Kontrola.
Zdaje się, że sprowokował pan niewłaściwego faceta.
Wręcz przeciwnie!
To on pożałował, że zadarł ze mną.
Rozumiem. Wierzy pan w koncepcję zemsty.
Rozsądnie, jak sądzę.
Czemu nie spał pan na górze?
Jest tam ciepłe łóżko.
Dobrze mi w piwnicy.
Zajęliśmy dom.
Może pan się tu zatrzymać.
Nawet w piwnicy.
Co mam zrobić?
Przynajmniej rozumie pan ideę czegoś za coś.
Chcę, żeby pan znalazł Żydów, którzy się tu ukrywali.
Jest pan w stanie?
To nic wielkiego.
Nie dostaję takich racji jak Simone.
Nie mogę uwierzyć, że zastrzelili ją z zimną krwią.
Dlaczego?
Dlatego że nosiła jedzenie jakiejś rodzinie?
A przepustki?
Przykro mi.
Spróbuję pomóc wam uciec do Hiszpanii.
Byle tylko się stąd wydostać.
Czy ludzie wiedzą, co się dzieje w mieście?
Oczywiście.
Ale nie wiedzą, co z tym zrobić.
Moja bratowa coś robiła.
Simone też.
I pani.
Jeśli stąd wyjdziemy i zatrzymają nas,
ojca z dwojgiem dzieci,
na schodach kościoła, być może ludzie zareagują
i coś się zmieni.
Nic się nie zmieni.
Ludzie się boją.
Udają, że nie widzą, co się dzieje przed ich oczyma.
Wszystko będzie dobrze.
Musicie udać się do St. Rémy.
Policja rozstawiła barykady na drogach.
Idźcie starym szlakiem do Santiago de Compostela.
Oto mapa.
Oby potrafili się nią posługiwać.
Dziękuję.
Jest tam młody ksiądz,
Etienne Jenut.
W razie problemów, pomoże wam.
Dziękuję.
Wyruszymy, gdy zapadnie zmrok.
Pójdzie pani z nimi?
Potrzebują mnie.
Niech Bóg ma panią w opiece.
Inspektorze, to przyszło z Berlina.
Chyba to bardzo ważne.
Chodzi o kapitana Johannesa von Reinhardtza.
Powinien pan to zobaczyć. To naprawdę zła wiadomość.
Dziękuję.
Przepraszam na chwilę.
Mam nadzieję, że pańska wiadomość nie zepsuje mi wieczoru.
To kopia listu, który Johannes von Reinhardtz
wysłał do żony.
"Moja ukochana Elli, podjąłem decyzję
i mam nadzieję, że mnie poprzesz.
Nie chcę dłużej walczyć w tej beznadziejnej wojnie.
Mam zamiar uciec do Ameryki".
Wiedział, że celem misji jest Ameryka. Pewnie otworzył rozkazy.
Dalej napisał, że chce przekazać
U-Boota i Enigmę amerykańskiej marynarce,
by "zakończyć tę wojnę".
Forster...
"Popełniłem wiele błędów.
pora je naprawić.
Kocham cię i zawsze będę cię kochał.
- Jedź do Danii, znajdę sposób..." - I tak dalej.
- Skąd pan to ma? - Nie powinno to pana interesować.
Ale mnie interesuje!
A ja mówię, że nie powinno.
Na pewno się pan myli. Wszystko tu jest.
Nic nie wskazuje na to, że zamierzał uciec.
Znam Johannesa od dwudziestu lat!
Skontaktuję się z nim i wszystko wyjaśnimy.
Dziesięć... Dziewięć...
Osiem... Siedem... Sześć... Pięć... Cztery...
Trzy... Dwa... Jeden!
Tak!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Strasser, pogłośnij muzykę!
Udanego roku, pierwszy oficerze.
Szczęśliwego Nowego Roku.
1943,
rok, w którym wygramy wojnę.
Z pijaną załogą nie wygramy.
Bez piwa nie ma świętowania.
Nasi nowi kamraci nie będą walczyć, jeśli się nie zaprzyjaźnimy.
Dieter, jest jeszcze?
Co będziecie robić w domu?
Panie kapitanie, możemy pogadać?
Chodź tutaj.
- Zdrowia w Nowym Roku, sturmbannführerze. - I nawzajem.
Wiadomość z Lorient.
NATYCHMIAST WRACAĆ DO LA ROCHELLE
Co mam odpowiedzieć?
A jeśli powiem, że płyniemy do Ameryki?
- Nie byłbym zaskoczony. - Do Nowego Jorku.
- Chciałbym tam pojechać. - Ja też.
Ale nie kiedyś,
tylko teraz.
Mógłby pan przeczekać wojnę,
a kiedy się skończy, sprowadzić córkę.
Wiem, że chciał pan zdezerterować...
Bez obaw, Gluck jest moim przyjacielem.
Mam się panem zaopiekować.
Jeśli dostarczymy Jankesom
ten złom i tamtą zabaweczkę
razem z szyframi, wojna może skończyć się o wiele szybciej.
Ale musi pan odpowiedzieć.
Cokolwiek.
A jeśli nie odpowiemy?
Nie możemy zignorować Lorient.
Czemu?
- Co by pomyśleli? - Że oszaleliśmy!
Albo?
Że zepsuło nam się radio.
- Nie jestem jedynym radiotelegrafistą. - Słusznie.
Jest Nowy Rok.
Wybaczą nam małe opóźnienie, a tymczasem się zastanowimy.
Czy na niemieckich U-Bootach zawsze się słucha murzyńskiej muzyki?
Może dowódca nie podziela naszych wartości.
"Proszę natychmiast odpowiedzieć albo dowództwo przejmie Schiller".
Nowe rozkazy, kapitanie?
Wiadomość prywatna.
Zła?
Wygląda pan blado.
Tak?
Nie dostanę Krzyża Rycerskiego.
Co za pech.
Może następnym razem.
Całe szczęście, że był pan na stanowisku.
Drugi radiotelegrafista
pewnie opowiedziałby o mojej kompromitacji załodze.
Z Lorient wysłano von Reinhardtzowi depeszę z rozkazem powrotu.
Nie zareagował.
Już wie, że wiemy. Niepotrzebnie go ostrzegliście.
Widział zbyt wiele działań wojennych.
Winię za to siebie.
Gdybym mógł z nim porozmawiać, przemówiłbym mu do rozumu.
On nie chce rozmawiać.
Musimy go powstrzymać, zanim wpłynie na amerykańskie wody.
Z odpowiednią załogą może to się udać.
Trudniej znaleźć taką załogę.
Ponieśliśmy duże straty, zostali nam tylko młodzi,
niedoświadczeni ludzie.
Moi najlepsi dowódcy są w tej chwili daleko.
Mamy tu jednego doskonałego dowódcę.
Śledztwo w sprawie kapitana Wrangela wciąż trwa.
Wkrótce odpowie przed sądem wojskowym.
Berlin nie jest z tego zbyt zadowolony.
Wrangel jest wiele wart propagandowo.
Potrzebujemy takich ludzi jak on.
- To niebezpieczny przestępca. - Jest lojalny.
Jest bohaterem.
Von Reinhardtz to zdrajca.
Kiedy wyjdzie na jaw uwięzienie Wrangela i zdrada von Reinhardtza,
panu, jako ich przełożonemu, będzie zadawane wiele pytań.
Gdyby jednak Wrangel powstrzymał go i sprawił,
że misja SS zakończyłaby się sukcesem...
To dwie pieczenie przy jednym ogniu.
Wrangel to wstrętny drań!
Ta misja też jest wstrętna!
Podporuczniku Ehrenberg. Za mną.
Otwierać!
Ruchy!
Chodzi o...
ten rzekomy bunt, który pan zgłosił.
Jak to "rzekomy"?
Będzie to bardzo trudno udowodnić.
W pańskim interesie
leży wycofanie zarzutów.
Dopilnuję, żeby to nie trafiło do pańskich akt.
Nie wpłynie to na pańskie szanse na awans,
które są bardzo duże.
Myśli pan, że skłamałem?
Zawsze są dwie wersje.
- Powiedziałem prawdę. - Oddaję panu przysługę.
- Myli się pan. - Nie rozumie mnie pan!
Przygotowałem nowe oświadczenie.
Wcześniej był pan pijany i żałuje pan
narażenia innych na niedogodności.
- Prosi mnie pan, żebym o tym zapomniał? - Nie.
Rozkazuję panu.
Wynocha!
Wstawać!
Wynoście się!
Możecie iść, chłopcy.
Co się stało?
Nieważne.
Nie pan.
Zarzuty przeciwko panu zostały wycofane.
To była tylko kwestia czasu.
Pojawiła się nowa sytuacja,
wymagająca doświadczonego dowódcy.
Chętnie służę pomocą.
Jak zwykle.
Jeśli wykona pan zadanie,
będzie pan czysty.
Założę się o swoje życie,
panie kapitanie.
- Thomas. - Friedrich.
Dziękuję, że wpadłeś.
A zatem...
kapitan U-Boota?
Został tu wyrzucony na brzeg.
- Kawy? - Nie, dzięki.
I trafił do nowojorskiego apartamentu Jacka Greenwooda?
Może to nie przypadek.
Greenwood nigdy nie był z nami w Bundzie ani w Konfederacji.
Ale inwestował w program ponownego zbrojenia Rzeszy.
Myślę, że jego kontakty biznesowe nie urwały się
wraz z wybuchem wojny.
Czy jego kumple Żydzi o tym wiedzą?
Nie.
I pewnie też nie widzą, że Hoffmann pracuje dla Greenwooda.
- Co on knuje? - Nie wiem.
Dlatego musisz wysłać wiadomość przez swój kontakt
do niemieckiego ambasadora w Dublinie.
Niech powiadomi Berlin, że on tu jest.
Oczywiście to zrobię.
Chciałbym go poznać.
Zobaczę, co da się załatwić.
Skoro mowa o Dublinie,
mój kumpel z IRA przekazał to dla ciebie.
Od ambasadora.
Chcą, żebyś się rozejrzał?
Co to jest?
Namiary na nowy zrzut albo kontakt.
Może to szansa na udowodnienie lojalności Führerowi.
Na zdrowie!
Dobre wieści, zakładam?
Tak,
zdecydowanie.
Zamknij się!
Cicho!
Do cholery, stary.
Na ziemię!
Wiesz, co to jest?
Sąd wojskowy. A my jesteśmy plutonem egzekucyjnym.
Dosyć!
Wysyłają nas na misję.
Co?
- Dopiero co nas wypuścili. - Tak, ale Gluck nas potrzebuje.
Będziemy ścigać prawdziwego zdrajcę.
A nasz Ehrenberg
jest najlepszym mechanikiem.
Ostatnio nie idzie panu najlepiej.
Nawalczył się pan ze swoimi demonami.
Chcę, by to się skończyło.
Lepiej będzie, jeśli pan swoje demony wypuści.
Mówię to panu jako przyjaciel,
Ehrenberg.
Golnij sobie.
Pański wybór.
To albo pozwolę im kontynuować,
a kto wie, kiedy skończą i czy w ogóle.
To śmieszne.
Większość ludzi nie zastanawia się, czy woli się napić czy umrzeć.
Ale pan...
No już.
Pij.
Dawaj!
Niezłe, co?
Już nigdy nas nie zdradzi.
Skąd mamy wiedzieć, że możemy mu ufać?
Nienawidzi siebie jeszcze bardziej niż nas.
Tłumaczenie: Patrycja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.