Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Kocham cię.
Znaleźliśmy to w domu.
- Zależy mi tylko na powrocie. - Wrócimy.
- Masz gdzie ją ukryć? - W gospodarstwie.
- To koniec. - Koniec będzie wtedy, kiedy ja powiem.
Mamy listę stu nazwisk. Ci ludzie zostaną straceni,
gdy zdarzy się kolejny incydent.
Na liście zakładników jest Margot.
W dzienniku
nic nie ma.
Można napisać, co się wydarzyło.
Potrzebujemy paliwa. Musimy wejść na pokład.
- Ile macie paliwa? - Wystarczająco.
Pański plan bezpiecznego powrotu załogi do domu... Może mi pan zaufać.
Tchórzliwy czyn, jakim było zabicie oficera
i porwanie ważnego funkcjonariusza marynarki, musi zostać odkupiony.
Jutro w południe rozstrzelamy pięciu zakładników.
Co godzinę będzie ginęło kolejnych pięciu.
Egzekucje ustaną, kiedy kapitan Gluck zostanie uwolniony.
To szaleństwo.
To wspaniałomyślna propozycja.
Berlin chciał od razu rozstrzelać wszystkich stu.
Żeby pan zachował głowę?
Ma pan na myśli żądanie umieszczenia mojej głowy na rynku?
Jeśli Monroe uważa, że może pozbawić narodowy socjalizm głowy, to się myli.
Znajdźcie tę dziwkę.
Inaczej dojdzie do masakry.
Ludzie Monroe wiedzieli, że przyjedziemy,
chociaż operacją dowodziło wyłącznie Gestapo.
Dom...
Prawie wszystkie dokumenty w domu zniszczono w ostatniej chwili.
Ktoś dał im cynk.
Muszą mieć wtykę wśród Niemców.
Otwarte!
Mnie też zabiorą?
Nie wiem.
Przyszłam po Annę.
- Zabiorę ją. - Dokąd?
Daleko.
W spokojne miejsce.
Chore, żydowskie dziecko w kraju, okupowanym przez Niemców?
Jak?
- Zostanie tu do powrotu ojca. - Ojca?
Jej ojciec nie żyje.
Proszę mi dać kilka jej rzeczy.
Ja...
Dziękuję za wszystko.
OKRĘT
- Wysiadać! Ustawić się! - Szybciej!
- Wysiadać! - Szybciej!
Wysiadać!
Piszcie do rodziny. Ostatnie słowa.
Piszcie do rodziny. Ostatnie słowa.
Dziękuję.
Nie ruszaj się.
Strasznie mnie swędzi.
Być może nie będę już mógł ci pomagać.
Szukają mnie Szkopy.
Ale mnie nie dostaną.
Nie żywcem.
Dasz mi broń?
Pomogę ci.
Jesteśmy na kursie do miejsca spotkania.
Załoga jest w dobrym nastroju.
Morale, nie nastrój.
Hoffman powiedziałby "morale".
Morale załogi jest dobre...
- Nie. Znakomite. - Na Boga, zdecydujcie się.
Morale załogi jest znakomite.
Morale...
Nie tylko Tennstedt, ten dupek, który w końcu nas uratował.
Ale też bunt.
I jeszcze statek widmo.
W te opowieści nikt by nam nie uwierzył.
Kiedy wrócimy do domu, będzie co opowiadać.
Albo to,
jak staliśmy w przedziale, a Frank chodził z zapałkami
i każdy musiał po jednej wyciągnąć. Wiedzieliśmy, że za chwilę możemy umrzeć.
- A wtedy nagle przyszedł Tennstedt... - Wszyscy głęboko wierzą,
że nasza nowa misja
wiele wniesie do bitwy o Atlantyk.
Jak pismo Hoffmanna.
Imponujące.
Nauczyłem się od jednego faceta, którego poznałem, rybaka z Azorów...
To był ostatni wpis Hoffmanna?
Co teraz?
Dzięki, kucharzu.
Od tej pory pisze pan, kapitanie.
Trzymajmy się jak najbliżej prawdy. Załoga to zapamięta.
Wpis do dziennika pokładowego,
4 listopada 1942.
Porucznik kapitan Hoffmann został ciężko ranny w wyniku
tchórzliwego nalotu Amerykanów podczas wchodzenia na pokład...
Przekazał dowodzenie mnie, Ulrichowi Wrangelowi,
jako najstarszemu rangą oficerowi.
Hoffmann zmarł 24 godziny później, z powodu odniesionych ran.
Wpis do dziennika pokładowego, 5 listopada 1942.
Torpedysta Max Haber zginął w wyniku ataku bombowego,
kiedy okręt U-612 utknął na dużej głębokości.
Gdyby podporucznik Tennstedt
nie poświęcił życia w skażonym chlorem
przedziale akumulatorowym,
cała załoga U-612 by zginęła.
Okręt miał uszkodzone zbiorniki i stracił dużo paliwa.
Dostrzeżono rosyjski frachtowiec i załoga weszła na pokład.
Mechanik Josef Wolf poświęcił życie w bohaterskiej walce.
Osobiście napiszę raport,
który zostanie dołączony do dziennika pokładowego.
Jesteśmy w drodze powrotnej.
Przewidywany powrót do La Rochelle - za 24 godziny.
10 listopada 1942,
komandor podporucznik Wrangel, dowódca.
To jest nasza wersja
i nikt nie może mówić nic innego niż to, co jest w dzienniku.
Nikt!
Ani słowa, jasne?
Ani kumplom, ani babci na łożu śmierci,
a już na pewno nie żadnej dziewczynie, która za dobrą historyjkę rozkłada nogi.
To nasz pakt. Zrozumieliście?
Tak!
- Zrozumieliście? - Tak!
Odmaszerować.
- Panie inspektorze. - O co chodzi?
Mieliśmy zabrać Margot Bostal. Jest na liście.
- Wiem. I co? - Zniknęła.
- A panna Strasser? Jej lokatorka? - Jest pusto.
Margot Bostal pracuje w szpitalu. Poszukajcie jej tam.
Zgnij!
Jak długo trwa podróż do Marsylii?
Autobus zatrzymuje się
we wszystkich miasteczkach.
- Muszę dotrzeć do wuja i ciotki... - Nie.
Lepiej nie wiedzieć.
Uda się.
Tak, uda się.
Nie możemy znaleźć sześciu osób z listy.
Moi ludzie czują się niezręcznie.
Bardzo mi przykro to słyszeć.
Nie lubią aresztować nauczycieli, piekarzy, zwykłych Francuzów.
- Chcą żyć w spokoju. - To my przynosimy spokój.
Pozwalamy prowadzić normalne życie, ale możemy wam to odebrać.
To cena klęski!
Musimy naciskać.
Monroe się ukrywa. Ktoś wie, gdzie ona jest.
Zauważyłem,
że panna Strasser nie dotarła na służbę.
Obstawcie drogi wyjazdowe.
I dopiszcie sześć nowych nazwisk.
DO LUDNOŚCI: PRZESTRZEGAĆ I SŁUŻYĆ
Wie pan, jak to się zaczęło?
Wracaliśmy do domu
i przez chwilę coś mnie rozproszyło.
Delfiny, skaczące nad wodą.
To...
Ten wdzięk,
piękno zwierząt, które zupełnie nie zwracały na nas uwagi.
To mnie poruszyło.
Dlatego nie zauważyłem samolotu.
43 ofiary.
Towarzysze,
przyjaciele...
Zginęli przeze mnie.
Będzie musiał pan z tym żyć.
Jak my wszyscy.
Ile osób zastrzelą za pana?
Setki.
Ale...
kiedy wojna się skończy, na ich cześć powstaną pomniki.
Na pańską - nie.
Na pewno ich to pocieszy.
Zbiorowe egzekucje to uzasadnione narzędzie walki podczas rewolucji.
Im więcej robotników strajkuje,
tym więcej zostanie straconych i tym więcej stawi opór.
Za wasz opór płacą życiem obywatele Francji.
- Nienawidzą was bardziej niż nas. - Nieprawda.
Niemcy przegrywają.
Wszędzie.
Może kiedy wygrywaliście,
miejscowi się z tego cieszyli.
Ale porażka zamienia zwycięzców w przestępców.
W morderców.
A co z panią?
Ja tylko idę naprzód.
Obraną drogą,
która staje się coraz węższa. Tak wąska, że nie ma nawet gdzie zawrócić.
Nawet gdybym chciała.
Czyli tak, jak my.
Ale moja strona wygrywa wojnę. A pańska przegrywa.
- Jeszcze się o tym przekonamy. - My?
Kiedy?
Jutro. Zostaw ciało gdzieś, gdzie z łatwością je znajdą.
- A potem? - Potem zabijemy więcej Niemców.
EMILE CHARPENTIER MA GLUCKA
Dokumenty!
Ostatnie słowa.
Przykro mi, Maurice.
Pomódlmy się do Matki Boskiej.
Sancta Maria, Mater Dei, ora pro nobis...
EMILE CHARPENTIER MA GLUCKA
Przy drodze do Villedoux?
Dom należy do Georgesa Charpentiera,
ale mieszka tam też jego syn Emile.
Zbierzcie wszystkich dostępnych ludzi!
Panno Strasser, wróciła pani na służbę?
Proszę zaczekać na mnie w biurze.
Kto to zrobił?
Kto to zrobił?
Na Boga, co się z nami dzieje?
Chcę wiedzieć, kto odpowiada za to draństwo.
Ja.
Dowodzę tym okrętem, więc odpowiadam za to, co należało zrobić.
On by nas zdradził.
Jedno życie za wiele. Konieczna strata podczas wojny.
Jeśli ktoś nie zdoła dotrzymać tajemnicy,
co będzie czekało naszych ludzi po powrocie?
Staną pod ścianą i zostaną rozstrzelani.
Naprawdę mamy dowódcę, na jakiego zasługujemy.
A zatem? Co pan napisze w dzienniku pokładowym?
Był słabej budowy.
Wypadł za burtę.
- Proszę przygotować pochówek na morzu. - Tak jest.
Niech pan puści muzykę.
Coś wesołego. Dla morale.
To rozkaz, radiotelegrafisto.
Tak jest, panie kapitanie.
- Chcesz kawy, tato? - Tak, dziękuję.
Tato!
Ruchaud, Monot,
Lebrun, Bergis,
Anglade.
Za nami.
Mamy Glucka. Żyje.
Naprawdę? A zakładnicy?
Zostaną rozstrzelani.
Podnieść broń!
Cel.
Pal!
Ja tak rozkazałem.
Pięciu zakładników to sprawiedliwa kara za wsparcie, którym cieszyła się Monroe.
Pozostałe egzekucje zostaną wstrzymane.
Chodź. Musimy porozmawiać.
Tak.
Adiutant Meinhardt. Melduję się na służbie.
- Dobrze. - Zauważono zbliżający się okręt.
Spodziewamy się czyjegoś powrotu?
- Nie, panie kapitanie. - Jaki numer?
U-612.
To okręt Hoffmanna.
- Proszę połączyć mnie z Lorient! - Tak jest.
Została zdradzona.
Zupełnie jak ja.
Na pewno nie przez tych, których znaleźliśmy w gospodarstwie.
To musiał być ktoś z zewnątrz.
Mam nadzieję, że ten ktoś zdał sobie sprawę ze swojego błędu
i wrócił na właściwą stronę.
Jeśli chodzi o Margot Bostal, twoją gospodynię, to szukam jej,
bo może jest w to zamieszana.
Nie spiesz się. Zaczekam na ciebie w biurze.
Kapitanie Gluck. Komandor podporucznik Ulrich Wrangel melduje się z U-612.
Wrangel?
Gdzie jest Hoffmann?
Tajna misja,
wymiana pasażerów,
atak pojedynczego okrętu na konwój...
To dopiero opowieść.
Ta tajna misja kosztowała wiele ofiar.
To pan był obiektem wymiany?
To dla mnie zaszczyt, że Rzesza tak bardzo mnie ceni.
Proszę mi uwierzyć, nie przywykłem do tego.
Byliśmy przekonani, że zginęliście.
Nie mogliśmy nawiązać kontaktu. Nasze radio było uszkodzone.
Bomby głębinowe. Krytyczne trafienie.
Tak jak jest w dzienniku.
- Cokolwiek się wydarzyło naprawdę... - Prawda leży przed panem.
Woli pan opowieść o zdradzie, śmierci i bólu?
Czy Rzesza wciąż ma tylu bohaterów, że można kwestionować te zapiski?
Prawda wygląda tak,
jak ją przedstawiliśmy.
Powiedz mi szczerze, myślisz, że w to uwierzą?
Nie wiem.
Jeśli tak, to dzisiaj porządnie się napiję!
Znałem jednego faceta...
Bardzo chciał wstąpić do marynarki,
szkolenie szło mu doskonale
i w ciągu pięciu lat miał szansę zostać mechanikiem.
Ale starsi oficerowie, których podziwiał, nauczyli go sztuczek,
dzięki którym mógł przyspieszyć robotę.
To nie było w porządku,
ale chciał się dostosować.
A potem raz,
przed ćwiczeniami,
zapomniał sprawdzić ciśnienie w silniku.
Silnik wyleciał w powietrze.
Zginęło przy tym trzech ludzi.
A co z nim? Zginął?
Nie. Patrzysz na niego.
Jeśli wyjdziemy z tego cało, idź własną drogą.
Inaczej skończysz jako kuk i będziesz opowiadał historie.
Nie.
Wracają.
W dwóch rzędach!
Baczność!
Do raportu przed dowódcą, w lewo patrz!
Kapitanie, załoga w pełni gotowa do musztry.
Spocznij.
Panowie.
Admirał Dönitz dziękuje wam za waszą lojalną służbę
i zachęca was do zasłużonego urlopu na lądzie!
Przed siebie patrz!
Odmaszerować!
Tak myślałem.
I co teraz zamierzasz?
Chcesz ode mnie uciec?
Ty i Monroe.
Opowiedz mi.
Kochałam ją.
Kiedy na mnie leżałeś,
myślałam o niej.
O jej pocałunkach. O jej ciele.
O tym, jak smakowało...
Czy to cię brzydzi?
Nie zrobisz tego.
Zostanie zatrzymanych i straconych 200 osób.
Ty wstrętna francuska dziwko.
Kiedy z tobą skończę, wsadzę twojego brata do aresztu.
Tak.
Wrócili. Ci z U-612.
Co pięć minut musisz luzować pasek, a potem znowu go zaciskać.
A jeśli przeżyjesz, lepiej wymyśl jakąś historyjkę,
bo prawda sama cię wykończy.
DO LUDNOŚCI: PRZESTRZEGAĆ I SŁUŻYĆ
Otwarte.
- Przepustka do domu? - Tak.
- Odwiedzę żonę i dzieci. - To dobrze.
- Do widzenia. - Miłego wieczoru.
NIE BAĆ SIĘ GŁĘBOKOŚCI
Niech pan uważa.
Udało nam się, do diabła!
Przetrwaliśmy dzięki tobie, Frank, i zabierzemy ten sekret do grobu.
A najlepsze, że wcześniej o mało nie trafiłem do pierdla.
Francuz miał mnie w garści. Ale słyszałem plotki
o parze, która chciała uciec.
I o lekarzu, który potrafił załatwić paszporty.
To bardzo zaciekawiło gliniarza.
Dlatego mnie puścił.
A potem popłynąłem z wami. Niesamowite.
Frank.
DZIENNIK WOJENNY U-612
Ma pan szczęście, że pan przeżył.
Cokolwiek się stało.
Panna Strasser jeszcze pana nie odwiedziła?
Jest teraz siostrą bohatera wojennego,
wychwalanego przez samego Dönitza.
Berlin świętuje pańskie śmiałe zwycięstwo nad ruchem oporu.
Tyle heroicznych opowieści...
Gratuluję.
Wróg znajduje się tutaj.
Jest nim słabość.
Nasze pragnienie, by komuś zaufać, by być kochanym.
Jeśli człowiek pozbędzie się tego, postępuje racjonalnie i cierpliwie,
to może pokonać tę słabość.
Co z Margot Bostal?
Schwytaliście ją?
Nie. Uciekła.
Mamy jej dalej szukać?
Nie. Możecie zwolnić zakładników.
A więc to koniec.
Nie.
Ruch oporu był tylko drobnym problemem.
Rzeczywistym jest osłabienie morale wojska.
Pański ojciec zejdzie na trzecie piętro o 17.30.
Prosił, żeby pan znalazł czas.
Coś jeszcze.
Przyszedł ktoś do pana. Mówi, że pana zna.
- Podał nazwisko? - Nie. Mówi, że pan z nim porozmawia.
- Chryste, Bonny... - Mówi, że jest pan mu winien podwózkę.
Nie mam pojęcia, co to znaczy.
- Wpuść go. - Tak jest.
Panie Greenwood.
Tłumaczenie: Patrycja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.