Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Zginąć w walce to jedno,
ale umrzeć przez zabranie na pokład pasażera, obcokrajowca...
Co za hańba.
- Szukam Nathalie. - Wpuść ją.
Rozmawiałam z nim o wszystkim, o swoim żydowskim pochodzeniu...
Frank chciał kupić paszporty.
Chcę je dostać, a potem z nami koniec.
Coś mi mówi, że dopiero zaczynamy.
Niech pani zabierze małą i ucieka.
Frank do was dołączy.
Zwolnił pluton egzekucyjny, żeby móc zastrzelić jakiegoś chłopaka.
Opowiadasz bajki.
Parada dla King Konga. Schulz to kapitan U-Boota,
który powraca jako zwycięzca.
Przetrwaliśmy naloty i ataki niszczycieli
tylko po to!
Francuska dziwka! Masz robić, co ci się każe!
Zerżnij ją!
Proszę.
Panno Strasser...
Dziękuję za stawienie się w pracy, mimo koszmaru, który wydarzył się wczoraj.
To pan Brunel, burmistrz La Rochelle.
Proszę, panie Forster.
Jak panowie wiedzą, doszło do ataku na niemiecką bazę.
Były dwie ofiary śmiertelne i wielu rannych.
Zgodnie z rozkazem OKW, do egzekucji odwetowej wybrano
stu obywateli La Rochelle.
Burmistrz ma przejrzeć listy i skreślić nazwiska tych,
którzy są niezbędni dla gospodarki wojennej.
Powstałe luki będzie trzeba wypełnić nazwiskami wichrzycieli,
przestępców i zboczeńców.
W rejestrze nie ma już żadnych Żydów i komunistów.
Każdą zmianę należy uzasadnić na piśmie.
Proszę to przetłumaczyć i przekazać wszystko mnie.
Pan Brunel pozostanie w areszcie policyjnym,
żeby nikt nie został ostrzeżony.
Niech pani poinstruuje panów.
Panie merze, proszę ze mną. Wszystko wytłumaczę.
Jestem zwolennikiem zemsty.
Ale powinna uderzyć we właściwych ludzi. Inaczej będziemy tego żałowali.
Narażamy na szwank współpracę z Vichy.
Właśnie o to chodzi tym szumowinom - żeby rozdzielić Francuzów i Niemców.
Znajdźcie winowajców. Wiem, co mogę zrobić.
OKRĘT
Inne nazwiska.
Ma mnie pani za Boga wszechmogącego?
Oni wszyscy są niewinni. A ty im wtórujesz, Pierre?
Ci, którzy zginęli w wyniku tego ataku, też byli niewinni.
Chodźmy.
Halo?
Tak, proszę ją połączyć.
Margot.
Kto?
Zaraz będę.
Coś nie tak?
Bóle głowy.
Rozmawiałam właśnie ze szpitalem, poradzono mi, żebym przyszła.
Proszę iść. Praca może zaczekać.
Zdrowie jest najważniejsze.
- Co się stało? - Proszę ze mną.
Dostała środki uspokajające, ale na chwilę odzyskała przytomność.
I powiedziała pani imię. I pani brata.
Kto jej to zrobił?
Wiem tylko, że jest ranna.
Poważnie.
W głowę i w podbrzusze.
To byli Niemcy.
Ale nie wolno nam mówić.
- Kim ona jest? - Przyjaciółką.
- Ma tu rodzinę? - Nie. Nie ma nikogo.
Raport.
Jesteśmy na kursie na spotkanie.
Przy tej prędkości dotrzemy za 21 godzin.
- Gdzie jest bosman Gunther Maas? - Ma wolne, odpoczywa.
Będę na mostku.
Proszę go do mnie przysłać, kiedy wróci na służbę.
Manewr przeciwko tej korwecie był imponujący.
Standardowy atak.
Pomijając incydent w przedziale torpedowym,
zespół wykonał dobrą robotę.
Myślę, że przydałby się nam z pana strony wyraźny sygnał,
że wspiera pan dowódcę.
Znowu by uciekł,
jak tchórz.
Na szczęście tak się nie stało.
Mogę coś szczerze powiedzieć?
- Wygląda pan na zmęczonego. - O co panu chodzi?
Pervitin to bardzo silna amfetamina.
Odświeżyć panu pamięć?
Zapomniał pan, kto panu pomógł, kiedy chciał pan wrócić?
Kto pana wspierał, gdy urzędasy kwestionowały pańską zdolność do służby?
Kiedy pił pan, jakby nie było jutra?
Kto w pana wierzył?
Oczekuję tylko takiej samej lojalności wobec mnie.
Chciał pan ze mną rozmawiać?
Spór między panem a Strasserem musi się zakończyć.
Słyszałem, co powiedział o waszym ostatnim patrolu.
Zatopiono statek szpitalny?
Zjawił się z wyprzedzeniem. Kapitan Hinz podejrzewał,
- że grozi nam niebezpieczeństwo. - A pan co pomyślał?
Ja tylko wykonuję rozkazy.
A Strasser?
Cóż...
Wróciliśmy do bazy,
a godzinę później Hinz został aresztowany.
I zawieszony. Aż do wyroku sądu wojskowego.
- Strasser na niego doniósł? - A kto?
Ja jestem lojalnym marynarzem.
I muszę oddychać tym samym powietrzem, co ten francuski sukinsyn.
A ja? Jest pan wobec mnie tak lojalny jak wobec Hinza?
Tak jest, panie kapitanie.
Miałem wartę z pierwszym oficerem, kiedy dostrzegliśmy tę korwetę.
Powinien pan o czymś wiedzieć.
Obie ofiary to Francuzi.
Po stronie niemieckiej byli tylko ranni,
dlatego na razie nie będzie rozstrzelań.
Słucham? I to ma być odwet?
Francuzi muszą drżeć przed nami. Mowa o wrogu!
Zapomniał pan o zamachu i egzekucjach w Nantes?
Robotnicy ogłosili strajk,
a gospodarka wojenna stanęła.
Boicie się kilku robotników?
Mamy tu wojnę do wygrania.
Nie możemy sobie pozwolić na strajk.
Ani na to, co wyprawiają pańscy ludzie, Schulz.
- To tylko jakaś francuska dziwka. - Uroczy.
Gdyby oderwał się pan od biurka
i wypłynął w rejs po Atlantyku, może spojrzałby pan na to inaczej.
Ci ludzie to niemieccy bohaterowie!
Już nie. Teraz to przestępcy.
Dosyć!
Mamy listę stu nazwisk.
Ci ludzie zostaną straceni tylko wtedy, gdy zdarzy się kolejny incydent.
Ale mam nadzieję, że Gestapo mu zapobiegnie.
Tak ustaliliśmy z dowództwem polowym.
Rozkazuję panu zabrać tych czterech marynarzy do bazy.
Mają tam pozostać do czasu naprawienia okrętu.
Gdy statek będzie gotowy, natychmiast wypłyniecie.
Czy to jasne?
- Tak jest. - Odmaszerować.
Co się tu stało?
Ludzie Bobby’ego Schulza chcieli się zabawić.
A Nathalie? Kelnerka?
Myślała, że jest ponad to. Mogła przecież iść na górę.
Ale zaczęła się szamotać i krzyczeć.
Po tym, co zdarzyło się w porcie,
mocno oberwała.
Zamknęliśmy lokal na osiem dni.
To telefonistka z biura Glucka.
Ten, kto wniósł bombę, musi pracować w bazie marynarki.
Tylko personel bazy ma dostęp do doków.
Przesłucha pan Francuzów, którzy tam pracują.
Znajdziemy winowajców.
A wy się nimi zajmiecie.
Obie kobiety pochowamy z honorami.
Ludzie muszą wiedzieć, że te świnie zamordowały dwie Francuzki.
Maximilian Ludwig Tassilo von Haber!
Szlacheckie pochodzenie, chłopcze z Mürwik.
Rzuciłem studia.
I co, myślisz, że stałeś się jednym z nas?
Jesteś tchórzliwym draniem.
Niczego nie szanujesz - ani losu, ani Boga.
Ale ja znam twój los.
Nie uciekniesz przed nim.
- To za Matthiasa. - To była twoja wina!
Stul pysk.
Thorsten!
Chodź tu, mały.
Pokaż, po czyjej jesteś stronie.
Uderz go.
My takich jak on nie obchodzimy.
Ale to jest przedział torpedowy i tu obowiązują nasze prawa!
Thorsten, myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.
Hej!
Jak daleko jeszcze?
Powinniśmy być tam jutro.
Ja bym się cieszył z powrotu do domu.
Strażnicy, odmaszerować.
Miejmy nadzieję, że nie złapaliście trypra.
A teraz zjeżdżać. Zjeżdżać!
Ja... dopilnuję, żeby niczego wam nie brakowało.
Co z nią będzie?
Mój brat, tata Anny, wkrótce wróci.
"Dowództwo polowe ogłosiło,
że siły niemieckie nie skorzystają ze swojego prawa do represji.
Ludność francuska ma dostarczyć wszelkie informacje,
które umożliwią aresztowanie winnych zamachu na bazę marynarki".
I teraz Niemcy są tymi dobrymi, a my jesteśmy źli. Jest sprytny.
- Kto? - Forster.
To robota Gestapo.
Odcinają politycznego wroga od otoczenia,
izolują go, żeby zaatakować.
- My też próbowaliśmy to zrobić. - Ale on nas uprzedził.
Musimy uderzyć w niego. W coś, na czym mu zależy.
Wściekli ludzie popełniają błędy. Chcą się mścić.
A ty nie?
Zemsta historii jest straszniejsza niż zemsta najpotężniejszego.
Trocki.
Brawo.
Szkopy nie zareagowały. Nikogo nie aresztowano.
- Tylko kilku drani na ulicach. - A Francuzi?
Oni też nie reagują.
Czego się spodziewaliście?
Ludzie to tchórze.
Boją się i są leniwi.
Dzięki Niemcom zarabiają pieniądze, mają pracę.
Dlatego się oszukują, nadstawiają drugi policzek.
Chyba trzeba im przypomnieć, że cały ich przeklęty kraj jest pod okupacją,
że trwa wojna.
Garstka takich ludzi jak my, w takim miejscu...
Ta bomba to był początek.
- Co dalej? - Zaczekamy, aż kurz opadnie.
Werbujmy, gdzie się da.
Kogo?
Mam pewien pomysł.
Panno Simone.
- Chciał mnie pan widzieć? - Trochę się martwiłem.
Byłam w szpitalu. Niestety trochę to potrwało.
Jak mogę panu pomóc?
Rozmawiamy po kolei z robotnikami z bazy.
Na razie nie zamierzamy nikogo rozstrzelać.
Nie było łatwo, ale dowództwo polowe się zgodziło.
Wkrótce ogłosimy to oficjalnie.
Potrzebuję pani pomocy.
95 robotników, 95 protokołów.
Wszystko to trzeba przetłumaczyć.
Chciałbym coś pani zaproponować.
Może dzisiaj przy kolacji?
Powiedzmy o 19.00?
Byłbym pani wdzięczny za towarzystwo.
O 19.00.
Musimy przypilnować, żeby nie wdało się zakażenie.
To się zdarza.
Znałem maszynistę z U-711.
Włożył łapę między tłoki.
Wyrwało mu rękę.
Dostał gangreny.
Cały okręt śmierdział gnijącym mięsem...
Kucharzu, proszę!
Wytrzyma do powrotu?
Chciałbym móc tak powiedzieć, ale...
Zdaje się, że zna pan wiele opowieści o okrętach podwodnych.
No cóż, nadstawiam uszu.
- U-311. - Hinz?
Wchodzisz?
Podbijam.
- Nie mam więcej forsy. - Na to wygląda.
A to?
- Na pewno? - Tak.
Mogę?
Trójka waletów.
Myślisz, że nie widzę, że są znaczone?
Zdaje ci się, że możesz okradać jakiegoś głupka z Afryki?
Dopiero teraz zauważyłem twój wielki nochal. Wyglądasz jak Pinokio.
Nie denerwuj się.
Nigdy ich nie puszczasz.
- Swoich płyt. - Nie. Nie na tym okręcie.
Pierwszemu oficerowi to by się nie podobało.
- To po co je wziąłeś? - Nie wziąłem.
To długa historia.
Tak?
I nie masz czasu, by ją opowiedzieć?
Po śmierci matki moja siostra musiała ją zastąpić i wszystkim się zająć.
Od niej dostałem pierwszego Armstronga. Swing That Music.
- Zna pan? - Tak.
Kupiłem więcej płyt,
tak spodobała mi się ta muzyka.
I poznałem dziewczynę. Nathalie.
Ona też uwielbia jazz. Poszliśmy potańczyć.
Mamy razem dziecko.
Dziewczynkę,
Annę.
an jest z Nowego Jorku?
Tak.
Jak tam jest?
To raj dla kogoś, kto lubi jazz.
Chodzi się do klubu Minton’s,
słucha się Dizzy’ego Gillespiego albo Monka na fortepianie...
Patrzy się na dziewczyny o brązowej skórze...
Może kiedyś to zobaczę na własne oczy.
Na pewno. Przywieziesz swoją rodzinkę do Ameryki?
Tak.
Świetnie.
Zadzwoń do mnie, kiedy przyjedziesz. Pójdziemy do Minton’s. We czworo.
- Tak. - Nie śmiej się, mówię poważnie.
Ja też.
Super. Znajdziesz mnie w książce telefonicznej.
Dobrze.
Skończ z tymi bzdurami.
Myślałem, że wszyscy wiedzą.
O Hinzu?
Gerhard Hinz. Drugi oficer z U-127.
Znałem kogoś, kto z nim pływał.
On też już nie żyje?
Niestety.
Podobno wszyscy wiedzieli
- o Hinzu i małych chłopcach. - Dlatego go wykończyli?
Przyłapano go w specjalnym burdelu.
Kiedy Dönitz się dowiedział, musiał dać przykład.
- Dlatego misja tak się skończyła. - Jak to?
- Kapitan chciał, żebym ci powiedział. - Serio?
Co? Przykro ci, że Hinz nie uważał, że jesteś słodki?
Słodziutki!
Będzie mi brakowało tych spotkań.
Wkrótce wrócicie do swojej normalnej pracy.
Powinniście mi podziękować. Te łajby często trafiają na dno.
A ja ułatwiłem wam życie.
Ja poświęcam swoje życie ojczyźnie.
Nie zrozumiałby pan.
Ojczyźnie...
Miałem brata, który tak mówił.
Z tym przekonaniem.
Ale okazało się,
że przekonanie, miłość do ojczyzny,
a nawet bycie złotym chłopcem
nie uratowały go od japońskiego pocisku.
Chrzanić ojczyznę.
Ma mu to ujść na sucho?
Nie trzeba reagować na wszystko.
Cytat z książki pańskiego ojca?
To było pierwsze danie, jest jeszcze drugie.
Nieważne. Jutro będę jadł stek.
Muszę coś pani wyznać.
- Czasem mam chwile zwątpienia. - W co?
W swoje przekonania.
A potem zdarzają się takie chwile jak ta.
Siedzimy tu razem, odzyskuję pewność, utwierdzam się.
Proszę spojrzeć na tych ludzi.
Są porządni. Rzetelni.
Sympathique.
- Sympathique... - Sympatique.
Chcę powiedzieć...
Ci ludzie są najlepszym dowodem na to, że powinniśmy tu być.
W wyzwolonej Francji. Wolnej od komunistów, anarchistów...
Od takich ludzi jak ta Monroe?
Bomba w dokach pasuje do ich sposobu działania.
Do ich poglądów.
Poglądy to przykrywka. Tych ludzi napędza czysta nienawiść.
- Nienawiść? - Do Niemiec.
Widzą porządek i radość, i obsesyjnie chcą to zniszczyć.
Panno Simone, chciałbym, żeby pani dla mnie pracowała.
Nie tymczasowo, ale oficjalnie,
jako moja osobista tłumaczka.
Panie inspektorze.
Panno Strasser,
przedstawiam kapitana Schulza.
Zdaje się, że pański dobry gust nie ogranicza się do dobrej kuchni.
Panno Strasser. Miło mi.
Homar tutaj jest doskonały.
Dałem go moim czterem ludziom, którzy nie mają tyle szczęścia.
Piękny wieczór.
Panowie... Toast.
Okręt Schulza wypływa jutro.
Niestety, Berlin potrzebuje materiału do kroniki.
Nie znoszę tego Schulza.
Ja też. Z dnia na dzień coraz bardziej.
Dlaczego?
Toleruje tych, którzy zachowują się nie po niemiecku wobec kobiet.
Co zrobili?
Poturbowali dziewczynę w barze.
Zostaną pociągnięci za to do odpowiedzialności?
Ta kobieta miała wątpliwą reputację.
A bohaterom zdaje się, że są ponad prawem.
- Czy mogę panią odprowadzić? - Tak, chętnie.
A co do pańskiej propozycji...
Co pani o tym myśli? Chce pani dla mnie pracować?
Cieszę się, że docenia pan moją pracę.
To bardzo miłe. Ale nie wiem, czy się do tego nadaję...
- Panno Simone. - Przepraszam.
Dziękuję.
Załóżmy, że bym się zgodziła.
Jakie bym miała korzyści?
Znacznie wyższą pensję, cywilny strój,
własne biuro.
Co pani na to?
Panowie, wkrótce nawiążemy kontakt z amerykańskim statkiem.
Zamierzam ich poprosić, by zabrali rannego na pokład.
Melduję, że z południa nadciąga potężny sztorm.
Miejmy więc nadzieję, że szybko się z tym uporamy.
A więc...
Poproszę Amerykanina, by zabrał pana na pokład.
W pańskim przypadku lepiej będzie zostać jeńcem.
Rozumie pan, torpedysto Leudl?
Dla pana wojna już się kończy.
Naprawdę pan go zastrzelił?
Co ma pan na myśli?
Tego młodego marynarza,
który odmówił wykonania rozkazu.
Naprawdę strzelił pan mu w twarz?
To nie było tak.
Tak myśli załoga?
A co pan myśli?
Że musimy polować na aliantów i wygrać tę gównianą wojnę.
Przynajmniej wiedziałbym, w imię czego zostałem kaleką.
Nie czuje się pan dobrze?
Muszę z panem porozmawiać.
Ta amerykańska korweta. Mogliśmy uniknąć kontaktu?
Zaatakował nas statek wroga.
Cała nasza misja została narażona na niebezpieczeństwo.
Miał pan wachtę. Mogliśmy uniknąć kontaktu?
Nie!
Była noc.
Nocą trudno z korwety zauważyć U-Boota.
Za to w drugą stronę, człowiek musiałby być ślepy.
Odwaga jest piękna, ale to rzadkość.
Jesteśmy narzędziem marynarki wojennej! Marynarka wydaje nam rozkazy!
Walka z wrogiem, poleganie na sobie nawzajem... To pańskie słowa.
Jesteśmy zdani na siebie,
ale polujemy razem.
Wilk, który porzuca stado, zostaje zagryziony na śmierć!
- To prawo natury! - Dosyć!
Domagam się podporządkowania.
Ma pan tylko wykonywać swoje rozkazy, pierwszy oficerze.
Znam swoje obowiązki.
- Pytają o naszą tożsamość. - Odpowiedz, jak było ustalone.
Popłynie pan ze mną. Kto jeszcze z załogi zna angielski?
- Strasser. I to dobrze. - Też popłynie.
Nie możemy im podawać wszystkich oficerów na tacy.
Już czas.
Wiecie?
Godzinami podziwiałem rysunki techniczne tych maszyn.
Ale nigdy nie było na nich załogi.
Nie zastanawiałem się, jak się żyje
na pokładzie z pięćdziesięcioma osobami.
Nie wiem, dlaczego się na to godzicie.
Do widzenia. A może powinienem powiedzieć: "szalom"?
Ty nazistowska świnio!
Co się z panem dzieje, do diabła?
Zupełnie panu odbiło?
Pod pokład! Natychmiast!
To koniec, Tennstedt!
Mechaniku, przejmujesz dowodzenie.
Jeśli nie wrócimy w ciągu godziny, masz zatopić ten statek.
Jasne?
- Czy to jasne? - Tak jest, kapitanie.
Naprawdę jest pan Żydem?
Nie.
Wychowano mnie jako prezbiterianina, ale tak naprawdę w nic nie wierzę.
- Porucznik kapitan Hoffman. - Kapitan McAllister.
Zdaje się, że to niezbadany obszar.
Racja.
Zgodził się pan przyjąć rannego.
- Mogę zrobić chociaż tyle. - Dziękuję.
Zanieście go do ambulatorium, a potem tu wróćcie.
Macie pasażera na wymianę?
Chce pan się przebrać?
Chcę tylko mieć już to za sobą.
Całkowicie się zgadzam.
Proszę zaczekać tutaj. Tu dojdzie do wymiany.
Co ci się stało?
Pośliznąłem się.
Podróż była udana? Dobrze cię traktowali?
Idź się umyć.
Nie. Zostanie tu, dopóki nie dokonamy wymiany.
Mogę zapytać, kim pan jest?
Jasne. Jego pracodawcą.
Co? Przecież pracujesz dla mnie, prawda?
Tak. Powiedz im.
Miałeś rację, Hoffmann. Twoi ludzie zasługują na prawdę.
Powiedz im, ojcze!
Nie prosiłem o to, ale to prawda.
Wyplątał synka z kłopotów.
Pamiętasz, jak mówiłem,
że finansowaliśmy U-Booty?
Nic o tym nie wiesz.
Obligacjami Rzeszy opłacono całą pieprzoną flotyllę!
Moja rodzina pomogła uzbroić Niemcy po zęby!
Powiedz im!
Powiedz, jaka to była dobra inwestycja.
Nie?
Dobrze.
Za każdego zainwestowanego dolara Adolf płaci nam 50.
Musicie coś zrozumieć. Wiecie, kto wygra tę wojnę?
Nie alianci, nie państwa Osi.
Tylko tacy jak on, którzy nie robią nic.
Czym jest wojna?
Motorem napędowym gospodarki.
Na tym się zarabia.
Pieniądze wywołują wojnę.
To właśnie robiłem w Szwajcarii.
Zbierałem pieniądze.
Dopóki tego nie schrzaniłeś. Jak zwykle.
Wiecie, co staruszek zrobi z tą forsą?
Postara się o fotel prezydencki.
- Chryste! - Wyobrażacie sobie?
Amerykański prezydent, który współpracuje z wrogiem,
byle tylko finansowało to jego kampanię.
Nie wiem, który z was jest bardziej żałosny, ty czy ten drugi,
którego mają zabrać.
Kto to?
Wrangel.
Dowódca U-Boota, który niedawno zatonął.
On i ja.
Ryzykowaliście życie dla nas.
To prawda. Wojna to biznes...
A wy jesteście naiwniakami!
Czujesz się lepiej, kłapiąc tak gębą?
- Nie będę dłużej ukrywał twoich tajemnic. - Myślisz, że tego potrzebuję?
- On mi uratował życie. - Tym bardziej to głupiec.
To pułapka.
Co zrobiłeś?
Opuśćcie broń, inaczej go zastrzelę!
Opuścić broń!
Już dobrze, zróbcie to.
Kazałem załodze zatopić wasz statek, jeśli nie wrócimy na czas.
Powiedz mu.
Wysyłamy sygnał naprowadzający, odkąd tu przybyliśmy.
Zmierzają tu dwa niszczyciele.
- Ile mamy czasu? - Jakieś 45 minut.
To prywatny statek. Wykonuję rozkazy właściciela.
Przykro mi. Nie jestem z tego dumny.
A zatem?
Moglibyśmy zboczyć na kilka minut z kursu.
Zyskacie trochę czasu. Możecie uciec pod zasłoną sztormu.
Mam pańskie słowo? Jako wilka morskiego?
Jeśli da mi pan słowo, że nas nie zatopicie.
Strasser!
Frank! Przykro mi.
Wracają.
- Oba silniki cała naprzód! Na południe. - W sztorm?
- Szybko! - Cała naprzód!
Zaatakują nas.
Popłyniemy prosto do bazy i doprowadzimy tę misję do końca.
To dwa statki.
Co?
Nie pozwolisz im czmychnąć?
Mają na pokładzie mojego człowieka. Rannego.
Chrzanić to.
Strasser! Pokaż mu jego koję!
Jesteś śmieciem jak kapitan?
Wszystko w porządku?
Jest dobrze.
Kiedy dotrzemy do sztormu, zanurzymy się.
Jej stan się pogorszył. Majaczyła.
Mówiła coś, czego lepiej nie powtarzać.
Zwłaszcza przy nazistach.
A jej dziecko?
Wiem, kiedy kobieta jest świeżo po urodzeniu dziecka.
Dziecku nic nie jest.
Simone, myślę, że ona nie przeżyje nocy.
Anna ma się dobrze.
Zaopiekuję się nią.
Wreszcie mamy zdjęcie Carli Monroe.
Tłumaczenie: Patrycja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.