Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Cóż, nie lata dzisiaj?
No, bole rozczucie. A to, to jest Werter, tak? No,
pojebane, tak samo jak ty.
Dlatego nie naważy.
O,
Scout.
Pięknie.
Myślę, że może w kwintach pójdę.
Mój ojciec mówił, że w życiu nic się nie wydrywa.
Za to można wszystko przegrać.
Miał rację.
Kasyno w Mariocie powinno ufundować mu za życia tablicę pamiątkową.
Ale ojciec był sztukistą.
Rysował pieniądze.
Dosłownie.
Jakby miał zaczarowany ołówek.
To odwrotnie, nie jest większość ludzi.
I biją pięć ścian i ścianę całe życie.
Widząc, że ta weźmie i w końcu zaśpiewa.
Dzień dobry.
Mogę białym borą miękkim?
Mój ojciec miał, tracił, miał, a potem miał jeszcze więcej.
Ja nie mam nic, a i tak tracę.
Nie wiem, kto jest większym sztuknikiem.
Cześć.
Gdzie sobie jesteś goście?
Bardzo śmieszne.
Nie no, ja nie żartuję.
Dzwoniłaś?
Dzwoniłam.
Liczyłeś to kiedyś?
Nie pamiętam.
30 tysięcy długu w spółdzielni.
Dzięki, kurwa.
30 tysięcy w spółdzielni niczym z czynszu.
20 tysięcy od ustawców. Nie spłacona do końca ekipa remontowa.
Dla Boga, jak można tak zjebać?
Franek.
Od tej pory jestem twoim największym koszmarem. Jak ci obiecałam.
Też cię kocham, Olga.
Muszę lecieć.
Żeby ci czas epokalipsy, przysięgam.
No, czyli jesteśmy w kontakcie. Dojadę cię, Franek.
Naprawdę cię dojadę.
Ale oprócz starodziejów takich jak mój ojciec i desperatów takich jak większość
zwykłych ludzi, jest jeszcze trzeci typ.
Ludzie tacy jak ja.
Głębinowcy.
Nazywam ich tak, bo głównie zajmują się miękkim opadaniem w dół.
Nawet tego nie zauważają.
Po prostu oddają się grawitacji.
I mógłbyś zapytać, dlaczego nie próbują wypłynąć na powierzchnię.
Po prostu.
Po drodze masz same wyjebane widoki.
No i co? Jak zwykle. Jak zwykle.
Nie bywało.
Tylko tak naprawdę jak nastolatek przed pierwszym zwykaniem.
Stajesz i rozkminiasz, czy bardziej pchniesz kolańską ojca, czy tym jak się
spoczyłeś. Ale ja się nie boję, Elka. Po prostu wiem, co się stanie.
Nic nie wiesz, tylko sobie wyobrażasz.
To na co przyjaźń naprawdę lepiej by się układała, gdybyś nie wierzyła w to, że
ja się zmienię.
Lepiej by się układała, jeżeli przestaniesz wszystko, co mówię,
zawracanie dupy.
Dobra, już.
Przepraszam.
Mam coś dla Ciebie.
Już jest pourodzina.
Robotę mam dla Ciebie.
Spierdalaj. Całą.
Na umowę.
Kopierajter w Domingu.
No bez jaj.
No weź, no przecież już to robiłeś. Ale w dziewięćdziesiątym dziewiątym roku,
Elka. Wtedy wyszło okej komputer.
No i to jest dalej moja ulubiona płyta.
Słuchaj, na pewno będziesz lepszy niż w 399 w zamkowaniu.
Wiesz, że ty to robisz dla siebie?
Tak, a ty coś wreszcie zrób dla mnie.
Okej.
Okej, komputer.
Czasami ludzie próbują ci pomóc.
Czasami nawet szczerze.
Ale tak naprawdę chodzi im o coś zupełnie innego.
Oni chcą cię zmienić.
Żebyś był taki sam, ale zupełnie inny.
Bardziej poczytalny.
Wykształcenie?
Technikum księgarskie imienia Stefana Żeromskiego.
No to jakie to jest?
Zawodowe, średnie? Prawie średnie. Prawie. Nie zdążyłem na maturę.
Doświadczenie zawodowe? Handel, gastronomia, pośrednictwo, usługi
handel walutą.
Handel zagraniczny na drobną skalę. Co to znaczy?
Prowadzałem różne rzeczy. Dybany z Maroka albo ośmiornice z Grecji.
Organizowałem koncerty, pokazy mody.
Załatwiałem dziwki dla milionerów, kryłem ich przed żonami.
A no jeszcze 10 lat stałem za barem. Robię najlepszy martini drive w tej
Europy. Obsługa komputera?
Word, Tinder, Pornhub.
Prawo jazdy?
Niestety zabrane.
Dodatkowe umiejętności?
Dma, nie?
A dlaczego chce pan pracować w naszej firmie?
Jesteście...
Narzędziem szatana na ziemi. Babilonem. Jesteście bandą tępych, głupich chujów,
która spali ten świat do reszty. Wycie go z ziemi, wody, powietrza, roślin,
rządząca wszystkim sztuczna inteligencja zarobiła kolejny trilar do dolarów.
Witamy na pokoju.
Agencje reklamowe i domy mediowe powstały 10 tysięcy lat przed naszą erą.
Wystrał je pradawny Bóg Mamon, po tym jak obżarł się wyjątkowymi idiotami.
Zarażony smrodem zahibernował je w oblodzonych, lechickich jeziorach,
gdzie wydostały się na zewnątrz wraz z ociepleniem klimatu.
Teraz żyją i rozmnażają się w niepohamowanym tempie.
Doprowadzą w końcu do upadku cywilizacji.
To miejsca, w których wstydzi się sam diabeł.
Rzucę cię na głęboką wodę.
Ale tak jest najlepiej.
Elżbieta mówiła, że pracowałeś już w takiej agencji jak, jak, jak, jak nasza.
Tak, ale to lata temu, wiesz, ojciec prać.
Pokazywała mi ten, ten, twój fanpage tej kawiarni.
Jest bardzo sprawny.
Dobre zasięgi, niezły respons.
Dzięki, dzięki.
No widzisz.
I ty też żyją.
Co z tego jest ważne?
Wszystko.
Coś bardziej?
Ale co bardziej?
Coś bardziej ważnego jest?
Brief do kompanii z Zośką Steiner.
Modelka?
Nie wiesz, kto to jest Dośka Sztajner?
Modelka, influencerka, blogerka.
Milion followersów na Instagramie, drugie tyle na TikToku.
I co tutaj mam robić?
Wymyślać.
A co mam wymyślać?
Pracujesz w kreacji, coś kreatywnego, nie?
Nie ma piwa?
I nie jest tylko kombucha.
Nie dało się z nim nic ustalić kompletnie.
Myślę, że briefe 'y w ogóle nikt nie ściąga na kompo, nie?
Chcecie?
Nie, dzięki, ja mam detoks.
Chcesz?
Możecie tak w pracy, tak?
A, zielony wtorek.
Widzę, że profesjonalista.
To jest oficjalne zioło Trabisa Scotta.
Niechawa, idziemy.
Na zdrowie.
No i fajnie.
Szukamy projektów, które są po prostu inne.
I to jest dla nas najważniejsze.
Zosia to marka, za którą idzie wyjątkowość.
Spokojnie jesteśmy po bardzo intensywnym case study.
Z tego wszystkiego śnież nam się po nocach.
Mam nadzieję, że dobrze.
No więc tak, naszą pierwszą referencją był Kill Bill.
Siła, kobiecość, feminizm, jaskrawość, niebezpieczeństwo, egzotyka. Ale później
zdecydowaliśmy się sięgnąć głębiej, do korzeni tej estetyki. Do głów, zabójca,
bang. Bang, dokładnie. HHS -owy styl.
Dachy wieżowców.
Przemoc i nostalgia.
Niebezpieczeństwo, dyscyplina metropolia.
I szybki montaż. Żyjemy w niespokojnych czasach. Wiemy o swoim zaangażowaniu w
ruch klimatyczny.
Nie chcemy taniej, kapistycznej pastelozy. Chcemy pokazać lepsze jutro,
przez pryzmat straconych marzeń.
Mamy już gotową całą komunikację, fonty, gridy na Instagram.
Wszystko pokażemy w następnych slajdach. Tak jest. Szut zrobilibyśmy w
Szanghaju. Mamy tutaj cały pion produkcyjny.
A czy ktoś ma coś jeszcze?
No właśnie.
Ma ktoś coś jeszcze?
Franek, nasz nowy człowiek w ekipie.
Franek. Ładne imię.
Zosia też ładna.
A masz jakiś pomysł, Franek?
Franek?
Śmiało.
Tak sobie słucham, bo mówicie tutaj o globalnym ociepleniu i o tej dystopii i
tak dalej.
To pomyślałem, że może Zosia, może ty.
Oczywiście to jest tylko propozycja.
Jesteśmy na wysypisku śmieci.
W Wałbrzychu. Dlaczego w Wałbrzychu? W Wałbrzychu jest najgorsze wysypisko
śmieci.
Jesteśmy w tym Wałbrzychu, gdzie jest szaro, gdzie jest totalny smog.
Bezpańskie psy wyjadają jakieś resztki dziur w ziemi, dostają radioaktywne
pręty z ziemi.
Koronawirus unosi się nad ziemią i ty idziesz w takiej masce przeciwgazowej i
trzymasz w ręku ten napój.
Mangematte.
I mówisz tak.
Ziemia umiera. Nie ma żadnej szansy na ratunek.
Sprawiły to między innymi takie napoje jak ten.
A mogłeś pić kranówkę, ale nie, nie, nie.
Musiałeś kić to posłodzone gówno, którego produkcja zniszczyła połowę wód
gruntowych na Ziemi, fabryki plastiku, transport tego syfu po całej planecie.
To wszystko sprawiło, że Ziemia zmieniła się w radioaktywne
kubkowie.
Ziemia umarła, bo ty musiałeś pić.
To gówno.
Pomyśl o tym. Globalne ocieplenie.
Upadek państw.
Globalnej gospodarki.
Apokalipsa, bo ty musiałeś pić to gówno. Musiałeś sobie zrobić dobrze.
I wtedy zajmujesz tą maskę i mówisz, żeby ci spojrzeli prosto w oczy.
A twarz masz taką poparzoną, taką zmutowaną. Musisz wybrać swoje zdjęcie
żeby ludzie wiedzieli, że to jesteś w ogóle ty.
A napój?
Napój... Trzymasz to jak koktajl Mołotowa.
Jak skończysz mówić, odpalasz go i rzucasz.
Podpalałam to zdjęcie. I zdjęciem podpalałam Mołotowa.
Dokładnie.
Tylko muszę uważać, żebym nie trafiała w te psy, o których mówiłeś, te, które
wygrzebują resztki.
Nie, to tu przecież rzucasz w drugą stronę. Albo w kamerę.
W kamerę? W sedno?
Tak.
Słuchajcie, no bynajmniej nie jest to nasza oficjalna propozycja.
Szkoda.
Bo to jest naprawdę świetne.
To właśnie tak należałoby zrobić.
No, mamy tak per oko. Możemy tak, tak.
Mamy to.
No ale pewnie nikt się na to nie zgodzi, prawda?
No.
Klient może mieć pewne zastrzeżenia.
No właśnie, piłaś ten napój? Nie.
Jest wstrętny.
Wstrętny.
Ale dzięki.
Cześć.
Do widzenia.
Franek, kurwa, jesteś mamutem.
Żeby się czegokolwiek nauczyć, musiałbyś zacząć siedzieć i słuchać ludzi 20 lat
od ciebie młodszych. Rozumiesz?
Nie umiem słuchać. Tak, tylko już nikt, kurwa, nie chce do ciebie mówić.
Nikt. Zjebałeś miesiąc fraty moich ludzi.
Jak przestaną cię nienawidzić, zaczną mieć do ciebie bekę. A beka młodych
jest straszna, człowiek.
Kurwa, straszna.
Mógłbyś teraz zacząć tylko, nie wiem, nimi rządzić.
Nie umiem rządzić ludźmi.
Naprawdę?
Przykro mi.
Nie chcę być fajniejszy.
Chcę być szczęśliwszy.
Co ty robisz?
Mam super pomysł.
Jaki?
Idziemy do dzieci morzanki.
Możemy? Pewnie, że możemy.
Kurwa! Tato, nie przeklinaj. Przepraszam.
Czeka na spacer.
No, chyba ciebie.
Dawaj, dawaj, dawaj.
Przestał. Wstępnie mam portfela z domu, chodź.
Nie, nie, nie, to tak nie działa, nie. Jak zatankujesz i nie zapłacisz, to
przyjdzie policja.
A jak cię aresztują, to nie mam jak wrócić do domu. A nie umyjmy się z
Pobierz to.
Pobierz.
A skąd ty masz te pieniądze?
To trzymałam, takie kieszonkowe.
Wszystko ci oddam.
Coś ci jest? Jesteś jakiś chory? Po prostu nie chcę, żeby twoja matka mnie
zamordowała. Teraz ma inne lekcje.
O wiele fajniejsze.
Zobacz, tato, zostałem siekierniczką.
Świetnie. Nina pójdzie do zawodówki, Matylda zabije nas wszystkich.
Czyli wcale nie martwi Matylda i nie kręci, że jest inaczej.
Zostałem bez niczego, ciotka.
Śmieszne, że zawsze tego chciałem, a teraz się nie mogę ogarnąć.
Staszek śpi na forsie. Ciocia, ja mam swoją godność. Tyle, ale wciąż mam.
To nie jest, że człowiek potrafi odróżnić poważną sytuację od
Może on w życiu nie miał poważnej sytuacji.
Ale ty masz.
Jesteś jego synem. On ci pomoże. Zawsze.
Wiem to.
Nie mam siły. Super.
Czemu wcześniej nie mogłem tu przychodzić?
Bo jest za mała, kochanie.
Ty też bawiłeś się tu jako chłopiec?
Papo, bo tu jest jakaś gazetka z gąbanią.
Co?
Musieli robotnicy zostawić, jak ucieczki remontowali.
Twoje walizce?
No patrz, grzebali mi w rzeczach.
Tu jest jeszcze jedna. A, bo mi to świństwo.
Co to za świństwo jest?
Pogadałam z twoją byłą.
No i co?
Nic.
Możecie zostać.
Ale ekstra!
To chyba coś cioci pomożemy, nie?
Jasne, oczywiście pomożemy. Ale oczywiście, że pomożecie. To nie
Chodź ma.
A co, mogę?
Możesz, możesz.
Wiesz, ciocio, bo jak... Robotnicy zostawili w walizce taty gazetki z
paniami.
Moje?
Inna sprawa, że nie zawsze trzeba się wznosić lub opadać.
Można się też zatrzymać.
Mój ojciec rysował pieniądze, a ja...
Umiem wszystko spauzować.
Aż jestem sztukmistrzem.
I to jest moja sztuczka.
Nie żartuj, to wszystko było dobre.
Chętnie bym z wami jeszcze posiedziała, ale czadam.
Idź spać, Kwiatuszku, idź spać.
Pa.
Pikwa.
Dawaj. Czasami mi się wydaje, że ona nie jest moja.
Co ty gadaj?
Brata mądra, za piękna.
Tylko ma się taka wyczarowała.
Za migotem w śladzie jest taka.
A, wyczarowała, wyczarowała.
Trzeba po nią dbać.
Chuchać na nią.
Jeżeli potka w życiu takiego, jak ja, to go zabiję po prostu.
Słuchaj, co ty pierdolisz?
To jest twoja córka, a nie twoja własność.
Po prostu mówmy się, że to ja wyczerpuję w jej życiu limit złych i głupich
mężczyzn. No i cię sobie, ty sobie, wszyscy naokoło coś.
Po co w ogóle o tym gadać? A z Niną wszystko będzie dobrze.
Ach, daj spokój.
A ja za bardzo kochamy.
No i warto, dobrze.
To ludzkie.
Jesteś ludziem, Franio.
No a nic.
Idę spać.
Dzień dobry, Nina.
Cześć. Ojciec jest w pracowni. W jakim humorze?
A kto ma wiedzieć?
Cześć, dziadku.
Cześć, akciu.
No.
Cześć. Dzień dobry.
Nina, idź zobacz. Tam obrazy dziadka.
Jak zwykle gołe panie. No właśnie, może mu podasz jakieś nowe pomysły. Nie, nie,
nie chcę.
Słuchaj.
Co?
Telefon znowu w Lombardzie?
Ty co, niby dzwonisz do nas? Zapytać się? Jak się wnuczka czuje?
Ona się nie musiła nic martwić.
Słuchaj, bo mam teraz średni okres.
Zaczynam od zera.
Średni okres. To jak wygląda twój najgorszy?
Po chuj to wyszedłeś?
Potrzebuję pięćdziesiąt tysięcy, żeby spłacić właścicielka lokalną.
Też płakać mi się, jak teraz na ciebie patrzę.
I nie za szczęścia.
Płaczę. Daję ci obraz.
Za ile go sprzedałeś?
Żałuję, że nie wyrzuciłem.
Chodź, Nina, chodź. Idziemy.
Czapciu.
Poczekaj, poczekaj.
Kup sobie, co tylko tam będziesz potrzebowała.
Dziękuję. Cześć, dziadku.
Eee... Poczekaj.
Poczekaj aż wysznie i sprzedaj.
Dobra,
dla następnego łobuzia.
Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze.
Ciężko.
Ty. Ty.
Masz kłopoty?
Nie, nic takiego.
Załatwia to.
Mówisz. Nie wierzysz we mnie?
Gdybym w ciebie wierzyła, to wiesz.
Byłyśmy razem.
Przepraszam, nie chciałam. A ten... Ale w ciecia?
Dobrze, przeżyję nas wszystkich.
Co zrobiłeś?
Ja.
Kochanie, obiad.
Cześć. Cześć.
No, to na razie.
No, to pa.
Dzięki.
No.
No tak, tak, tak, tak, wiem.
No to się nie napracowałeś. Nie.
Ale to wdrożyłem laptopa, miałem 100 maili.
Dzisiaj chcecie zrobić zdjęcie na pamiątkę?
Spierdalaj. Przepraszam cię Mariusz, ale to bardzo pyszne jest. A to może chcesz
dokładkę? Bardzo proszę. Proszę cię bardzo. Bardzo dziękuję. Tylko łyżki nie
mam.
Czekaj.
Cześć Celina.
Cześć. Chciałabym z tobą do kina.
Ale nie na średniowieczne filmy.
Celina jest dwudziesta pierwsza. A kiedy są jeszcze otwarte?
Nie, nie już.
Nie no, kochanie, nie, kochanie, daj spokój, no. Proszę cię.
Dziewczyny, bierzecie Ubera w obie strony, okej?
O północy zamykam dom i nikogo nie wpuszczam.
Jasne? Pa, pa.
Pa.
Twardy.
No dobra.
I co z wami jesz?
Może nie.
Czyście w ciąży czy coś?
Zobacz sobie.
Co to jest?
Nasz interes.
Nasz, czyli mój i Piotrka.
I twój.
Dobra, panie, poczekaj chwilę, dobra? Posłuchaj do końca, nie przerywaj, nie
przeklinaj, nie denerwuj się, bądź łaskawy do naszych naczyń, dobra? I
do końca.
Masz minutę.
Otwieramy kawiarnię.
Nie chcemy, żeby był naszym wspólnikiem.
I nie tylko wspólnikiem, i nie tylko kawiarnię.
No wszystko, nie?
Księgarnia, spotkania autorskie.
Slamy, stand -upy, całe artystyczne podziemie.
Dać nas, nie?
Zarabiamy gdzie indziej.
Otwierajcie, no fajnie. No dobra, my umiemy otwierać, inwestować, ale nie
dać miejsca tego czegoś.
Czegoś, co miała warszawska.
Warszawska miała 100 tysięcy długu.
Franek.
Mówiłem ci, że to tak nie działa.
Franek, kurczę, no. A jak to działa, no?
Muszę wyjść na teraz.
Możesz zapalić tutaj.
Mogę się przewietrzyć?
Trzeba, kurwa, zostać chwilę sam.
Na jednego.
Franek.
Ja ci mogę pożyczyć tyle kasy, ile potrzebujesz.
Tylko po co?
Ja nie chcę od ciebie pożyczki. Ja nic od ciebie nie chcę.
Ale możesz zrobić tak, żeby, kurwa, wszystkim było lepiej, no.
Tak robię, tak mam.
A ja to muszę zrobić sam.
Co, tworzyć knajpę? Nie, muszę to sam przeżyć.
Stary, proszę cię, zrozum mnie.
Próbuję, naprawdę próbuję.
Jest ciężko.
Kocham was oboje. Jesteście super przyjaciółmi.
Tylko nie róbcie tego więcej.
To bardziej uczucie.
Intuicja.
Trudno mi to właściwie nazwać.
Potrzeba.
Wiedza, że musisz zobaczyć wszystkie te przejebane widoki.
Zrodzę na dno.
Zaliczyć samemu wszystkie plany gry.
A poza tym na dnie można znaleźć coś jeszcze.
Ukryte skarby.
Rozbitych statków.
O!
Co ty?
Co ty?
Co tam w agencji?
Wyrzucili mnie.
Pięć minut po tym, jak wyszłaś. Brawo.
Do śka idziemy?
Powiedziałeś w kościelarzu, że Bóg jest głupi, więc... Zawsze tak robię.
Chodź na śniadanie.
Być może niepotrzebnie używam ciągle tego słowa.
Dno.
Dno.
Może to po prostu magiczna kraina.
Druga strona lustra.
Aby do niej wejść.
Musisz poddać się grawitacji.
Opaść.
Czekać, aż zamigocze świat.
Dzień dobry.
...to be...
Dzień dobry.
Dzięki.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.