Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
{c:$0000ff}Subtitles downloaded by MiniSubDownloader (Zasysacz Napisow): {c:$ff7070}{y:u}http://strong-gg.info
- Gorąco ci? - Nie wytrzymam.
- Mogę otworzyć okno. - Za nim jest jeszcze gorzej.
Przynajmniej droga jest pusta.
Nic dziwnego. Kto by dzisiaj wychodził z domu?
Nie mów tak.
Wciąż boli cię głowa?
Tak. Co jakiś czas.
- Od palenia ci nie przejdzie. - Ale jest mi po nich lżej.
>>>LAS CIENI
Niepotrzebnie się zamartwiasz. Wystarczy, że się wyśpię.
Podasz mi papierosa?
Na północ od Hiszpanii, rok 1978.
Potrzebuję ciszy i spokoju.
Mały przystanek, zanim wyjedziemy na pustkowie.
- Rozprostujmy kości. - Dobry pomysł.
- Idziesz? - Nie. Mam dość tej jazdy.
- Jesteś pewna? - Tak. Idź.
- Co to za miejsce? - Nigdy tu nie byłem.
- Trzymacie się? - Tak.
Nie wysiadasz?
Jestem wyczerpana. Lepiej jedźmy dalej.
- Kobiety są pełne entuzjazmu. - Twoja też nie wysiądzie?
Nie.
Chodź, napijemy się trochę wina.
Tego mi trzeba. Lester!
Proszę dwa wina.
Cudzoziemcy. Uczą się hiszpańskiego, by się schlać.
Nieładnie śmiać się z gości.
- Tu was ma. - Nalej jeszcze kolejkę!
Najpierw ich obsłużę. Witam panów.
- Gdzie nasze wino? - Już podaję.
- Anglicy? - Tak.
- Dobrze zna pan hiszpański. - Moja babcia stąd pochodzi.
Wyjechała z dziadkiem do Anglii. Jestem prawie miejscowym.
A to dobre!
- Jak się nazywała? - Begona Coloma.
Pamiętam ją. Anglika też. Mieszkali nad rzeką.
- Dom jest opuszczony. - Już nie.
Kupiłem go rok temu. Teraz jest mój.
Co tak długo?
- Co to za jedni? - Anglicy.
Uważaj, jeden zna hiszpański.
Zostaw butelkę.
Dwa dni temu drzewo przewróciło się na drogę.
Musicie skręcić w lewo za wyjazdem z wioski.
- W lewo? - Zgadza się.
Gdyby te obiboki się ruszyły, droga byłaby już przejezdna.
O kurde...
- Jedźmy już. - Musimy iść.
Dziękuję za pomoc. Ja zapłacę.
Nie, ja.
Dziękujemy.
- Ten wóz się nie nadaje. - Słucham?
Nie wytrzyma. Jedźcie tym większym.
Dziękuję. Do widzenia.
Czekałam całe wieki.
Mówią, by lepiej wziąć mój wóz. Ten nie przejedzie.
- Nie zostawię tu bryki. - Ja bym go posłuchał.
Poradzimy sobie. Jedźmy.
- Chyba go nie ukradną? - Kto miałby to zrobić?
- Jest bezpieczny. - Oby.
Kup sobie taki.
Dojedziesz wszędzie, jest mocny jak czołg.
No i ma mnóstwo miejsca dla dzieciaków.
Już niedaleko. Widzicie rzekę?
- I jak? - Super!
Staram się go odnowić.
A jak podoba się wam miejsce? Można tu odetchnąć.
Pokaż im wnętrze.
Wprost nie potrafisz się zachwycić przyrodą.
Niedługo będziemy jej mieli dość.
Trzymaj, nie ugryzie.
Spójrz tylko. Kupiłem ją rok temu.
Zejdź mi chociaż z drogi.
- Jak się wam podoba? - Sam go urządziłeś?
Kiedyś była tu stajnia.
Nadal sądzisz, że to wariactwo?
Mógłbyś tu zamieszkać. Założylibyśmy firmę.
Znowu praca? Mówisz o tym od tygodnia.
Powiedziałby, gdyby mu to przeszkadzało.
Przegapiłam coś?
Właśnie nakłaniałem twojego męża do przeprowadzki.
- Chyba wolę cywilizację. - Ty też? Popieram!
Skończylibyście jak ci z "Małego domu na prerii".
Kto by chciał?
Czy mój mały mężuś się wkurzył?
Spadaj!
- Zamarzam. - Wskakuj.
- Jestem wyczerpana.
- Za dużo kilometrów?
Za dużo Paula. A ona tak się stara...
Przestań. Wiele w to włożył.
Tak dobrze się położyć.
- Chyba się pogodzili. - I dobrze.
Nie wytrzymałabym kolejnej takiej kolacji. Zgasisz światło?
Niedługo będziemy mieli czas tylko dla siebie.
Jeździmy tak od tygodnia. Zaczynam mieć tego dość.
- Nie masz ochoty? - Nie o to chodzi.
Pomówimy o tym jutro, dobra?
- Słuchaj tylko. - Usłyszą nas.
Które z nich się śmieje?
Nadal boli mnie głowa.
- O co chodzi? - Czuję się niezręcznie.
Powiedziałam: Nie!
Zmiana klimatu miała nam pomóc.
Czujesz się inaczej, bo tu jesteś? Ja nie.
- A co czujesz? - Dobrze wiesz.
Wcale nie.
- Dlaczego tam weszłaś? - Co?
- Dlaczego weszłaś do baru? - O co ci chodzi?
Wiedziałaś, że wszyscy na ciebie spojrzą.
Chciałaś mnie wkurzyć!
Mówisz poważnie?
- Która godzina? - W pół do siódmej. Idź spać.
Dlaczego już wstałeś?
Idę z Paulem na polowanie.
- Zaraz znowu się ściemni! - Już idę!
- Podoba ci się strzelba? - Ciężka.
To dobrze. Wtedy wiesz, że jest przy tobie.
- Mówisz jak prawdziwy myśliwy. - Bo nim jestem.
Dziadek mnie nauczył. A jego miejscowi.
Może sam zdołasz coś upolować.
Skupiam się na utrzymaniu tej spluwy.
Na polowaniu się strzela!
Widzisz tę ścieżkę? Tam jest teren dla myśliwych.
Tutaj je odgradzają. Możemy nikogo nie spotkać.
Jesteś ze mną, czy wciąż leżysz w łóżku?
Zamyśliłem się.
To nie myśl. Zwierzyna ci ucieknie.
- Tu jesteś. - Chciałam posiedzieć sama.
- To ja nie przeszkadzam. - Nie, zostań. Już dobrze.
- Przepraszam za tę scenę. - Nic się nie stało.
- Dzięki, boli mnie głowa. - Bo za dużo myślisz.
Faceci... Tak łatwo ich uszczęśliwić.
Ja już tego nie potrafię. Może nie chcę.
Jest aż tak źle?
Jak poznać, czy coś można jeszcze wyprostować?
Nie wiadomo, aż jest za późno.
Chyba jest.
Oni są szczęśliwi. Niczym się nie przejmują.
I tak wciąż mnie boli.
Odkąd poznałam Paula, ciągle myślałam,
że każda wspólna noc będzie ostatnią.
Lub pierwszą w nowym życiu. Tak minęły trzy lata.
Chcesz się wyleczyć?
Chodź ze mną!
- Co robisz? - Pójdziemy popływać.
- Woda jest lodowata! - Ciągle coś ci przeszkadza.
– A jak ktoś zobaczy? - Jesteśmy tu same.
A jeśli zobaczy, zrobi mu się weselej.
Odpocznijmy.
Lester, wracaj!
Wiesz, że zabitemu dzikowi trzeba odciąć jaja?
Inaczej mięso jest niedobre.
Zanim wycelujesz...
Trzeba wziąć głęboki oddech i utrzymać go aż do strzału.
Teraz...
Jest tu tylko on...
I ja.
Nic innego nie istnieje.
Na świecie żyją łowcy i zwierzyna.
To jedyna prawda.
- Nie mogę znaleźć majtek. - Ja czasami ich nie noszę.
Pewnie zaraz wyskoczy w nich jakaś wiewiórka.
Czy skrótem nie idzie się szybciej?
Droga powrotna zawsze się dłuży. Już niedługo.
- Czyli? - Co?
Co to jest?
Wygląda na dom. Zajrzyjmy.
Może wiedzą, gdzie jesteśmy.
Chyba jest opuszczony. Wejdźmy do środka.
I tak już się zgubiliśmy.
Wcale nie! Wystarczy iść wzdłuż rzeki!
- Ja zostaję. - Cały ty.
Norman!
- Czego? - Chodź tutaj!
- O co chodzi? - Coś tu jest.
- Jakieś zwierzę? - Ono by się nie zamknęło.
- Spadajmy stąd. Śmierdzi tu. - Podejdź bliżej.
Słuchaj.
Słyszysz? To jak muzyka. Ktoś tam jest.
Pilnuj psa.
Cholera!
Norman, chodź tu!
Rany!
Widzisz miskę z jedzeniem?
Spokojnie.
Uspokój się. Nic ci nie zrobimy.
Weź lalkę!
- W porządku? - Krwawię.
Daj jej lalkę.
To twoja laleczka.
Daj mi płaszcz. Dawaj!
Zabierzmy ją do domu.
- To raczej zły pomysł. - Nie zostawię jej tutaj.
- Wezwijmy pomoc. - Nie możemy tego zrobić!
- Nie o to mi chodzi! - A o co?
- Chcę pomyśleć. - Nie myśl. Ja się tym zajmę.
Zabierzemy ją stąd i zadzwonimy po pomoc.
- Dobra. - Bierz sprzęt.
Cała jestem pogryziona.
Ściemnia się. Trzeba ich szukać.
Niby gdzie? Same się zgubimy.
Zabiję go, kiedy wróci.
- Są! - Zawsze wracają.
- Nic nie mów. - Co się dzieje?
Znaleźliśmy ją w lesie.
- Spójrzcie tylko. - Biedaczysko...
Była w opuszczonym domu.
- Co? - Od dłuższego czasu.
Boże...
Witaj.
- Rodzice pewnie jej szukają. - Ważne, że jest już wolna.
Zabierzemy ją na policję.
Spokojnie, dziecko. Wszystko będzie dobrze.
Nic ci nie zrobimy.
Trzeba ją umyć. Lucy, odkręć wodę.
- W porządku? - Tak.
Proszę.
Później to zdejmiemy. Przytrzymaj ją.
Rozbierzemy ją w wodzie.
No dalej. To tylko dziecko.
- Źle się czuję. - Nic ci nie jest?
Spokojnie! No już.
Jest przerażona!
Nic ci nie będzie! To tylko woda!
Widzisz? Woda. To nic strasznego.
Mam laleczkę... Laleczkę w błękicie...
W końcu ktoś zorientuje się, że zniknęła.
Zwierzęta.
Popytajmy w wiosce. Muszą ją tam znać.
To pewnie oni ją zamknęli. Trzeba wezwać policję.
Paul ma rację.
Przygotujcie ją, zaczekam na was w wozie.
Mam laleczkę... Laleczkę w błękicie...
W sukience i fartuszku...
Nie jedź tak szybko, jest ciemno.
W Londynie będzie o czym opowiadać.
Zwolnij. Kto mógł to zrobić?
- Chyba wiadomo, dlaczego. - To ich usprawiedliwia?
Pewnie, że nie. Ale mogli się jej wstydzić.
To normalne?
Domyślam się tylko, dlaczego to zrobili. A wy nie?
- A gdyby to była twoja córka? - Dlaczego tak mówisz?
- Co z tobą? - A z tobą?
Zamknijcie się! Mogłem zostawić was w domu.
Uważaj!
- Nic wam nie jest? - Nie.
- Jesteśmy całe. - Co się stało?
Na drodze leży drzewo.
Szlag by to...
Cholera!
Poszła oś. Nie naprawię tego.
- W porządku? - Uderzyłam się, ale to nic.
Zabilibyśmy się w twoim samochodzie.
- Co teraz? - Do domu jest pół godziny.
- Wracamy? - Nie dojdziemy na policję.
- To daleko! - A co zrobisz?
Lepiej się pospieszmy.
- Spokojnie... - Ja ją wezmę.
Niech zostanie ze mną.
Nie rozchodźcie się i patrzcie pod nogi.
Co z nią?
Chyba nigdy nie widziała księżyca.
Chodźmy.
Pies mnie obudził.
Jest niespokojny.
- W porządku? - Trochę się martwię.
Nie o tym mówię. Chodzi mi o Lucy.
Chyba widać, jak jest.
To przez dziecko?
- Nie może tego przeboleć. - Nie może, czy nie chce?
Nie rozmawialiśmy o tym.
Spróbujcie jeszcze raz.
To nie takie proste.
O co chodzi?
Coś usłyszałeś?
Co z nim?
Chodźmy.
- A pies? - Wróci.
- Dzień dobry. - Zaparzyłem kawy.
Dokąd idziesz?
Jeśli wyjdę teraz, dotrzemy na policję za kilka godzin.
- Idę z tobą. - Nie.
Będzie szybciej. I bardziej przydasz się tutaj.
Kto to?
Dzień dobry panu. Spotkaliśmy się w barze.
Pamiętam panów. O co chodzi?
Nazywam się Paco. To moi bracia: Lechon i Antonio.
I nasz kuzyn Miguel.
Z wioski zniknęła mała dziewczynka.
Dziewczynka?
Szukamy jej od rana. Nie widział jej pan?
Nie.
Szkoda.
Przykro mi, nikogo tu nie widzieliśmy.
- Oprócz panów. - Jasne.
To odlegle miejsce. Nikt się tutaj nie zapuszcza.
- A pana koledzy? - Jeszcze śpią. Jest wcześnie.
Nie chcemy, by coś się jej stało.
Pomogę jej szukać.
Nie trzeba, poradzimy sobie sami.
- Nie chcemy sprawiać kłopotu. - To żaden kłopot. Chwileczkę.
- Co robisz? - To tamci z baru?
- Uciszcie dziewczynkę. - Szukają jej?
- Co teraz zrobimy? - Oddajmy ją im.
- Nie możemy! - Idźcie na górę.
Idź do niej, proszę.
To ten drań z baru?
Nie mogą się dowiedzieć.
Dołączę do nich, bo inaczej nie odejdą.
- Oni wiedzą! - Spokojnie.
Zabiorę ich na północ. Idź z dziewczynką do głównej drogi.
W dwie godziny dotrzecie na komisariat.
Zostaw Lucy i Isabel, potem po nie wrócę.
Nie podoba mi się to.
Poradzą sobie. Spotkamy się na komisariacie.
To wariactwo.
Niedługo wrócę. Każ im się przygotować.
Wczoraj zgubił się mój piesek.
Miejskie psy głupieją w lasach.
Wróci, jak tylko mgła się przerzedzi.
Jest bardzo sprytny.
Ten też. Prawda, draniu?
Dobrze mówi pan po hiszpańsku. Niemal lepiej od nich.
- Uczę się. - To właśnie każę im robić.
Lepiej się rozdzielmy. Miguel, idź z Lechonem i Antoniem.
My pójdziemy razem.
- Dlaczego on idzie z nami? - Bo tak mówię.
Idźcie nad rzekę. Spokojnie, razem będziemy bezpieczni.
Nie obawiam się. Jak małej na imię?
Nerea.
Jak jej matka i nasza siostra.
Matki do tego nie mieszaj.
Chodźmy, nie mamy całego dnia.
Paul wkrótce wróci.
Jestem ci winna wyjaśnienia. Przepraszam cię.
Za co?
Ostatnio głupio się zachowuję. Nie robię tego umyślnie.
Spokojnie. Powiedz, o co chodzi.
Jestem trochę humorzasta, to wszystko.
Witajcie. Gdzie Paul?
Ma sprowadzić pomoc.
Nie obudziliście mnie? Poszedł sam?
Nie chciał czekać.
Nic mi nie powiedział?
Nie mógł tak po prostu wyjść.
Niedługo wróci.
Chyba zabrał Lestera? Bez psa się zgubi.
Wszystko będzie dobrze.
Idę się wykąpać.
- A jeśli nie wróci? - Nie bądź śmieszna.
Będzie musiał to wyjaśnić. Nic nie rozumiem.
Dlaczego nie możemy iść z dzieckiem na policję?
Teraz mamy okazję.
Paul prosił mnie, żeby na niego zaczekać.
Robisz, co ci każe? Nie jesteś teraz w pracy.
Co chcesz zrobić? Jesteśmy na pustkowiu.
- Zaczekamy na niego i kropka. - Nie powinniśmy tu przyjeżdżać.
Dobra, pójdziemy. Ty prowadź.
- Nie ma sensu tu siedzieć. - A jest w bieganiu po lesie?
- Jezu! - Co robisz?
Idę poszukać Paula.
"Nie ma sensu tu siedzieć"!
- Zapali pan? - Dziękuję.
Nie mamy innych marek.
Ładna strzelba. Wiele pan poluje?
Robiłem to w młodości. Teraz znów zacząłem.
To jak z jazdą na rowerze. Nie zapomina się tego.
Dobrze pan strzela?
Lepiej, niż wtedy.
- Widzi pan tamtą gałązkę? - Tak.
Nieźle.
Daruj sobie, nic nie złapiesz. I nie wkładaj znowu kasety Cohena.
Żal mi tej dziewczynki.
Zajrzę do niej.
Ostatnio siedziała skulona w kącie.
Zobaczę.
Pójdę tędy. Spotkamy się na wzgórzu.
- Radzę uważać. - Słucham?
Jeszcze się pan zgubi i jego też trzeba będzie szukać.
Trzymajmy się razem. Może być niebezpiecznie.
Norman?
Dzień dobry.
Przepraszamy za wtargnięcie. Chodzimy tak od rana
i pomyśleliśmy, że dadzą nam panie coś do picia.
Oczywiście. Proszę siadać.
Bardzo panie miłe.
Proszę zdjąć płaszcze i się rozgościć.
- Co się mówi? - Dziękuję.
Proszę.
Szykuje się na burzę. Nawet ptaki się pochowały.
Może kawy? Właśnie zaparzyłyśmy.
- Chętnie. - Dziękujemy.
- Trzeba im oddać dziewczynkę. - By znowu ją zamknęli?
- Daj im kawy, to sobie pójdą. - Oby.
- Mleka, cukru? - Nie, dziękuję.
- Lubimy mocną. - Bez cukru.
Świetna. Nie ma to jak kobiecy zmysł.
- Gdzie ten drugi? - Kto?
- Ten głupkowaty. - Lada chwila wróci.
Jasne.
- Zaczyna gnić. - Co takiego?
Królik wam gnije. Nie czujecie?
Każ im wyjść.
- Co powiedziała? - Nic.
Proszę wyjść, jesteśmy zajęte.
Nie zatańczymy? Dawno nie tańczyłem z piękną kobietą.
Tylko te brzydkie chcą. Antonio, puść coś romantycznego.
Radio nie działa.
- W sam raz. - Proszę wyjść.
Jak tylko zatańczymy. Obiecuję.
Mogłaby być milsza. To tylko taniec.
Właśnie tak.
Zgłośnij.
Zatańcz z drugą panią. No dalej!
- Nie chcę. - Nie bądź niemiły.
Przecież tego chce, prawda?
Przystojny z niego chłopak.
Dziewczyny się o niego biją, ale on ma to gdzieś.
Maminsynek.
Nie udawaj już. Pamiętam, jak na mnie wtedy spojrzałaś.
Zostaw mnie.
Masz ładny głos i jeszcze ładniejszą buzię.
Uspokój się!
Dziewczynka jest na górze. Nie róbcie nam krzywdy.
Nareszcie się wygadała. Antonio, idź po nią.
- Nie powinniśmy... - Bierz ją!
A jeśli chcecie, by tamci nie stracili zębów,
lepiej nic nie mówcie.
Dostaliście już, co chcecie! Wynocha!
Dość tej ciuciubabki. Ani drgnij.
- Stań na straży. - Mamy dziecko.
Idź na zewnątrz! Wolisz zająć jej miejsce?
Powiedz, że odłożę nóż, ale niech nic nie kombinuje.
Mów!
Odłoży nóż. Daj mu skończyć, to sobie pójdą.
Widzę, że rozumiesz.
A policja? Nie trzeba jej zawiadomić?
Nic ich nie obchodzą nasze problemy.
- Sami sobie poradzimy. - Matka pewnie się martwi.
Proszę dać jej spokój. To nie jej wina.
Tego nie powiedziałem.
- Powinienem wracać. - Wracać?
Moi przyjaciele czekają.
Lepiej wezwać policję. To poważna sprawa.
Zgadza się.
To spokojne miejsce. Ciężko pracujemy.
Może nie jesteśmy wykształceni,
ale mamy swój honor i nie lubimy kłopotów.
Dlatego zamykacie je jak zwierzęta.
Niektóre sprawy trzeba ukryć. Muszę odpokutować za obrazę boską.
Jak dziewczynka Go obraziła?
Czasami to niewinni cierpią za grzeszników.
To grzeczne dziecko.
Nie chcę, by stało się jej coś złego.
- Zostawił pan pusty dom? - Nie jest pusty.
Wiem o tym.
Coś ty zrobił?
Tak go nie przekonasz. No i byłem znudzony.
Nie ma chyba sensu pytać, co teraz?
- Daj mi pomyśleć. - Nie ma czasu. Nie żyje!
Ukrycie go nic nie da.
Nie możemy tu zostać. Wrócą pozostali.
- Dokąd pójdziemy? - Na policję.
- I co im powiesz? - Prawdę.
- Czyli co? - Chciał mnie zgwałcić!
– A ja go zabiłem. - W samoobronie.
Czyżby?
Co ja zrobiłem?
- Musimy się zastanowić. - Nad czym?
Paul będzie wiedział, co robić.
Tu jest inaczej niż w Anglii.
O czym ty mówisz? Można tutaj trzymać dzieci w zamknięciu?
Udowodnimy, jak zginął? Nie uwierzą nam.
Panikujesz. Uspokój się!
- To jeszcze do mnie nie dotarło.
- Ruszmy się! - Gdzie jest Paul?
Odpowiedz!
Poszedł z wieśniakami. Ma im pomóc szukać dziecka.
Co?
Ale ona jest tutaj.
To był jego pomysł. Nic mu nie będzie.
- Przy nich? - Umie o siebie zadbać.
Spadajmy stąd.
Dobra, zabierzcie dziecko.
- Nie idę bez Paula. - Tu nie jest bezpiecznie.
A bezpiecznie było iść z tymi ludźmi?
- Dojdziemy do samochodu? - Chodźmy.
- Nie walnąłem go tak mocno. - Zamknij się!
Prawie go zabiłeś. Dawaj.
Obudź się. Słyszysz mnie?
Zostaniesz tutaj. Wrócimy z dziewczynką.
Rozumiesz?
Pogadamy o tym, gdy będzie po wszystkim.
Postaw go na nogi.
Może mu przejdzie.
Zamkniemy cię tutaj. Sam zgubiłbyś się w tym lesie.
Wrócimy za kilka godzin. Lepiej nie kombinuj.
- Mogę iść. Nic mi nie jest. - Puść go.
- Nie strzelaj! - Sukinkot!
Tam jest!
- Zabroniłem ci strzelać! - Nie trafiłem. Daj smycz.
- Już nie mogę. Gdzie samochód? - To na pewno tędy.
Cholerny deszcz.
Staram się, jak mogę. Nie rozpraszaj mnie.
Bierz go! Tam jest!
Ty draniu!
Mała się przeziębi.
Trzymaj. Ja ją wezmę.
Zostaw ją! Nie chce z tobą iść!
Idziemy.
Ani drgnij, bo odstrzelę ci łeb.
Gdzie reszta? Gdzie oni są?
W porządku?
- Co z Lechonem? - Nie żyje.
Nie żyje?
Został w domu.
Gdzie Miguel?
Słyszeliście? Jakby wystrzał.
Może to Paul nas szuka?
Musimy się przekonać! Co ty robisz?
Trzeba sprowadzić pomoc.
- I co teraz? - Venancios.
Co to znaczy?
- To tamta wioska? - Nie, inna.
- Mogą nam pomóc. - Sam nie wiem...
Pewnie mają telefon. Daj mi dziecko.
Przepraszam, że przeszkadzam. Skończyła nam się benzyna.
- Możemy od pani zadzwonić? - Nie mam telefonu.
W całej wiosce ich nie ma. Mogę jakoś pomóc?
- Nie mają telefonów. - I co teraz?
Musimy jakiś znaleźć. Niedługo się ściemni.
- Wejdźcie, jesteście przemoczeni. - Mówi, że możemy zostać.
- Nie ufam jej. - Zastanów się.
Nie możemy dalej iść. Musimy odpocząć.
- Wejdźcie, bo się przeziębicie. - Ona nalega.
- Mam to gdzieś. - Ja nie.
- Dziewczynce pewnie jest zimno. - Bardzo się zmęczyła.
Nic jej nie jest.
Proszę tędy.
O co chodzi?
- Państwu skończyła się benzyna. - Dobry wieczór.
Dobry. Mieliście pecha. I jeszcze ten deszcz...
- Przygotuj im coś ciepłego. - Dziękujemy.
Może pan zostawić tu strzelbę?
- To diabelska broń. - Oddaj mu spluwę.
Dziękuję.
Żona poda państwu coś ciepłego, na rozgrzanie.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
Na górze są ręczniki i suche ubrania.
Mógłbym podwieźć państwo do samochodu z kanistrem,
ale drogi są całe zabłocone.
- Może nas podwieźć. - Spadajmy stąd.
Ja zostaję. Nie możemy iść po nocy, nie rozumiesz?
Co ty gadasz? Musimy iść!
Uspokój się.
Podziękuj im, wyjdziemy jak najszybciej.
Mogą się państwo przebrać na górze.
- Proszę tędy. - Chodźcie.
- Nie jest tak źle. - Mówisz o tym domu?
O wszystkim.
Paul miał rację. To piękne miejsce.
Zgadza się.
- Lucy? - Tak?
Kochasz mnie?
Że co?
Odpowiedz.
Odpocznijmy. Może wtedy zaczniemy jasno myśleć.
Gdy strzeliłem do tego faceta...
Sądziłem, że cię uratowałem.
Ale nie poczułem ulgi.
I nadal nie czuję.
Idź spać.
Nie mogę.
Mówiłem, by tu nie zostawać! Idź po dziecko!
- Boję się. - Zrób to!
Tylko dwóch? A gdzie reszta?
- Idziemy! - Co się stało?
- Chodźcie. - O co chodzi?
Ci dranie po nas idą. Musimy uciekać.
- No dalej! - Jest z nimi Paul?
Chodź.
Idziecie?
- Co się dzieje? - Jest tu tylne wyjście?
Nie rozumiem pana.
O co chodzi? Zajrzyj do nich.
- Proszę... - Gdzie Paul?
Spokojnie.
Sukinsyn...
Musimy przebiec na drugą stronę. Po cichutku.
Nie martw się. Uciekniemy stąd.
Mam cię, draniu!
Oddaj dziecko.
Proszę cię! To moja córka! Widzisz, że płacze?
Inaczej cię zabiję!
Nie rób tego.
To już koniec, Norman.
Odłóż broń, proszę.
Na litość boską! Dość tego!
Co z tobą? Błagam cię...
Nie dość już śmierci?
To już koniec! Nie rozumiesz?
Pewnie, że rozumiem.
Jedziemy na policję. Do samochodu, szybko.
Wsiadajcie.
Rozumiecie?
Rozumie mnie pan?
W porządku, Lucy?
{c:$0000ff}Subtitles downloaded by MiniSubDownloader (Zasysacz Napisow): {c:$ff7070}{y:u}http://strong-gg.info
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.