All language subtitles for In Dreams - The Roy Orbison Story - mp4 HD 1080p

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian Download
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Ik wilde altijd al zanger worden.

Toen ik een jaar of zes was, vroeg mijn vader me:

'Wat wil je worden als je groot bent?' En ik zei: 'Ik word zanger.'

Dat laat je niet meer los en daarna heb je geen keus meer.

Maar ik wist het altijd al.

Ik denk niet dat ik eenzamer was dan anderen.

Hoewel als je opgroeit in West-Texas...

kun je daar op veel manieren eenzaam zijn.

Ik ben graag alleen. Het is het eenzaamste beroep.

Maar erg bevredigend.

Ik speelde gitaar om te ontspannen.

De gitaar is goed gezelschap.

Een piano neem je niet zomaar even mee.

Daarom is de gitaar zo belangrijk bij allerlei soorten muziek.

Je kunt een gitaar overal mee naar toe nemen.

Maar soms speelde ik gewoon ter ontspanning.

Of ik nu iets probeerde te schrijven of niet.

Ik kreeg op mijn zesde verjaardag een gitaar van m'n vader.

Hij vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde en ik zei: 'Een mondharmonica.'

Hij zei: 'Wat dacht je van een gitaar?'

En ik leerde erg snel spelen en zingen.

Ik mocht langer opblijven dan andere kinderen.

Dus ik bleef op met de volwassenen en ik leerde erg snel.

Toen ik naar Wink, Texas verhuisde, ging ik spelen in het schoolgezelschap.

Er werd een stuk opgevoerd en dan zong ik en speelde gitaar.

Toen was ik tien jaar.

En toen ik vijftien was, had ik m'n eigen groep.

En we speelden op radiostations in West-Texas.

Johnny Cash kwam op een avond langs om zijn show te promoten.

En ik vroeg John: 'Hoe heb jij een platencontract voor elkaar gekregen?'

En hij zei: 'Waarom bel je Sam Phillips van Sun Records niet?'

'Zeg maar dat ik heb gezegd dat je moest bellen.'

Dat deed ik. Ik zei Mr Phillips dat ik van Johnny Cash moest bellen.

En dat hij mij erg geschikt vond voor het label.

En Sam zei: 'Johnny Cash is niet de baas van mijn platenmaatschappij.'

En hij hing op.

Ik ging naar Clovis, New Mexico, en nam 'Ooby Dooby'op.

Dit is de allereerste plaat die ik heb gemaakt.

Hij is al heel wat jaartjes oud, maar ik ben erg jong begonnen.

En dat stuurden we naar Sam Phillips.

Hij belde onmiddellijk en zei: 'Kun je hier binnen drie dagen zijn?'

En heel snel daarna zaten we op het label.

Iemand zei eens: 'Als je op zoek bent naar Sun Records...

kijk dan uit naar een roodachtig gebouw, waar allemaal Cadillacs voor staan.'

We hadden twee sporen bij Sun Records, een voor de zang...

en een voor de echo.

Wat destijds hét geluid was.

Ik moest sologitaar en alle slaggitaarpartijen spelen.

Ik had een slaggitarist, een drummer en een bassist.

Door mijn vele optredens in nachtclubs en honky-tonks in Texas...

wist ik dat ik hard moest zingen om boven de jongens in Memphis uit te komen...

Boven de drums uitkomen, valt niet mee.

Maar daardoor ontwikkelde ik wel een goed stel longen.

Bij Sun Records kon iedereen zo binnenvallen.

Er was altijd volk. Het lag op de weg naar het centrum.

Je kwam erlangs op weg naar andere dingen.

Dus iedereen wipte gewoon aan.

Figuren als in Fibber McGee en Molly kwamen regelmatig langs.

Ze belden en vroegen of ik wilde gaan touren.

Ik zei: 'Ja, ik kon er meteen aan.'

Ik ging twee weken voor het eindexamen van school...

en ben nooit meer teruggegaan.

Toen ik in 1954 de luchtmacht verliet...

hoorde ik muziek op de radiostations in Memphis...

die we nu rockabilly, rock and roll noemen.

Elvis heeft de deuren voor velen van ons geopend.

Ik kreeg de kans en daarna Jerry Lee Lewis, Roy Orbison...

Carl Perkins, Warren Smith.

De man met het minste volume destijds...

vond ik Roy Orbison.

Sam Phillips zei dat hij een microfoon in z'n strot moest duwen om wat te horen.

Maar volgens mij had Sam de verkeerde microfoon.

Ik reisde met alle jongens met wie ik werkte...

op de achterbank van auto's en we schreven nummers samen.

Ik heb meegeschreven aan 'You're My Baby'.

En Roy maakte het verder af en noemde het 'You're My Baby'.

Toen ik voor het eerst op tournee ging in 1955...

deed ik dat met Roy Orbison, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins.

Er was altijd ruzie over wie als eerste moest optreden.

Wie de show zou openen, wie er na mij moest.

Als voorlaatste. En het was meestal Roy Orbison die zei: 'Laat mij maar.'

Ik vertrok in 1957. Ik voelde me niet meer thuis bij Sun Records.

Ze brachten dingen uit die ik net had gemaakt om te zien...

of het iets voor een plaat was.

Ze brachten dat gewoon uit. Ik had geen controle, dus ik vertrok.

Ik ging terug naar West-Texas om gewoon voor de lol nummers te schrijven.

Ik schreef 'Claudette'.

Ik had The Everly Brothers nog nooit ontmoet. Ik was erg onder de indruk van ze.

Ik vond hun platen erg goed.

We deden een show in Hammond, Indiana.

Ik reed van Texas naar Indiana.

En backstage ontmoette ik de jongens.

Iedereen backstage was op songs uit.

Ze zeiden: 'Zing de jongens eens een paar nummers voor. '

Ik zei: 'Ik wil me niet opdringen.' En ik ging weg.

En zij weer: 'Roy, heb je geen nummers?'

Ik zei: 'Ik heb één nummer.' Dus dat zong ik voor ze.

Ze bedankten me zeer en noteerden de tekst op een schoenendoos.

Zo kwam ik aan mijn eerste geld en kon ik naar Nashville verhuizen.

Tot ik weer terug verhuisde naar West-Texas om op een houtje te bijten.

En weer bij mijn ouders in moest trekken. Tot 'Only The Lonely'.

En dat wereldwijd een nummer één hit werd.

Dus ik zei: 'Nou, misschien moet ik me op schrijven toeleggen.'

En dat deed ik een tijd.

Nooit een single voor Roy.

Als hij wat opnam, was het een demo.

En The Everly Brothers zijn...

Dat was hoe ik het me herinnerde.

En toen ik het uitzocht, was het allemaal van Roy.

Dat hoorde ik toen ik het begon te spelen en naar de tekst luisterde.

De verbeelding en de charmante onschuld van Roy in die song zijn erg uitgesproken.

Nashville is de winkel.

En daar waren er toentertijd niet veel van.

Als je wat wilde verkopen, je songs, je muziek...

moest je ermee naar een plek, waar ze er wel raad mee wisten.

En Nashville was zo'n plek.

Wesley Rose kreeg op een of andere wijze met Roy te maken...

en hij bracht hem onder mijn aandacht.

Ik had natuurlijk wel over hem gehoord.

En ik tekende hem voor RCA.

Ja, je gaat van een kleine naar een grote maatschappij...

wat in theorie een verbetering inhoudt. Maar zo werkt het niet altijd.

We maakten een paar behoorlijk goede platen.

Maar ze waren typisch Nashville.

En we probeerden niet iets anders uit.

Dat neem ik mezelf kwalijk.

Ik had zijn grootsheid en kwaliteit moeten herkennen.

Hij was een grote inspiratie voor me.

Een echte heer en zo talentvol.

Maar het lukte niet.

Hij adviseerde me om naar Monument Records te gaan.

Ik hoorde over Roy zo rond '59...

toen Wesley Rose's manager belde en vroeg of ik hem kende.

En ik zei: 'Ja.'

Hij zei: 'Wil jij hem hebben?'

Ik had een klein label, met een paar artiesten.

En hij was het soort act waarin ik wel geïnteresseerd zou zijn.

Ik wilde hem wel. Hij zei: 'Dan is ie van jou.'

We ontmoetten elkaar hier in Nashville.

We hebben vier dagen voor de sessie wat zitten brainstormen.

Hij had één nummer dat ik goed vond en verder niet zo veel.

En hij vroeg me of hij strijkers mocht gebruiken.

Ik zei: 'Prima.'

Ik viel op mijn rug omdat ik bereid was ervoor te knokken.

En het eerste nummer uit Nashville met strijkers...

en niet met fiddles, noemden we 'Uptown'.

Ik weet niet of Roy's zelfvertrouwen een knauw had gekregen...

omdat RCA hem had gedumpt. Ik weet het werkelijk niet.

Hij was nogal timide en kwam niet echt lekker over.

We begonnen met 'Uptown' en de strijkers en zo waren er...

en ik maakte me echt zorgen.

Ik vroeg Bill Porter, de technicus: 'Wat zou er gebeuren...

als we Roy in de hoek zetten, achter de kapstok...

zodat zijn microfoon de band niet oppikt?'

Hij zei: 'Geen idee, we kunnen het proberen.'

En we zetten niet alleen de kapstok met jassen ervoor...

maar we hingen ook dekens tegen de muur.

Die hoek werd goed geïsoleerd.

Dat werkte geweldig.

We hadden er een bescheiden hit mee.

Ik begreep dat hij van ver was gekomen.

Hij had een zware tijd achter de rug.

Hij vertelde dat hij het jaar voor hij bij mij onder contract kwam...

$1.700 had verdiend.

En dat hij en z'n vrouw opgerolde deegballen aten.

Opgerold deeg, gebakken als maaltijd

Ik schreef 'Only The Lonely' in een auto voor het huis.

Want binnen hadden we niet genoeg ruimte.

Dat was een eenzame situatie om te schrijven...

Maar schrijven is nu eenmaal eenzaam.

'Only The Lonely' was een song met 32 maten...

met een uit het tempo couplet, een ad lib of rubato-couplet.

Het couplet duurde ongeveer 2½ minuut.

Dus 'Only The Lonely' was erg kort.

De basis van het nummer.

Maar hij had een prachtig nummer...

dat 'Come Back To Me, My Love' heette.

Het ging over z'n schoolvriendinnetje dat overleed op zijn 16e verjaardag.

Er zat een prachtig achtergrondvocaal-arrangement in.

Daar was ik helemaal weg van.

Ik liep het een beetje te neuriën...

En ik ging in mijn hoofd niet terug naar 'Come Back To Me My Love'.

Maar naar 'Only The Lonely'...

Ik stond op een parkeerplaats...

en nam het hele nummer door. Ik kreeg bijna koude rillingen.

Ik klopte op zijn deur en maakte hem wakker en zei:

'We hebben 't.' Hij zei: 'Wat?'

'We nemen het vocale arrangement uit 'Come Back To Me My Love'...

en doen dat in 'Only The Lonely'. Schrap het couplet en we hebben 't.'

Hij zei: 'Ik weet niet of dat werkt.' Ik zei: 'Ja, ik heb het uitgeprobeerd.'

'Pak je gitaar en je zult het zien.'

Nu waren het 16 maten en hij zei: 'Dank je, dit is goed.'

Zo deden we het de volgende dag.

We namen 'Only The Lonely' op in april of mei 1960.

En ongeveer 90 dagen later stond het in de hitlijsten.

Ik zei: 'Dat is je eerste.'

Want hij zei altijd dat als ik hem een toptien-plaat zou bezorgen...

hij me er nog twee zou geven. Dat vond ik een goeie deal.

De eerste Roy Orbison song die ik hoorde, was op de radio.

Ik zat in de woonkamer van het ouderlijk huis.

En mijn moeder zat er met m'n tante en 'Only The Lonely' werd gedraaid.

En ze zeiden allebei: 'O, wat vreselijk.'

Want het was te sexy voor ze.

En ik was toen een jaar of 13 en zei: 'Wow, dat is fantastisch.'

Roy kwam in mijn leven toen ik 12 was.

'Only The Lonely' was zijn eerste grote hit in Engeland.

En ik kocht die plaat.

Ik liep 's morgens een krantenwijk...

en ik hield al van zwarte Amerikaanse muziek.

Muziek uit New Orleans, Chicago...

maar die stem, net als die van Presley...

waren een soort voorbode voor me...

van wat er stond te gebeuren in mijn puberteit.

Hoe vaker je naar Roy's muziek luistert...

des te verbazingwekkender is het dat die platen zo zijn gemaakt.

Want alles was live.

Het zou vandaag de dag onmogelijk zijn zo'n geluid te krijgen.

Om zo'n geluidskwaliteit en uitvoering te krijgen in één take...

En ze klinken nu ook nog ongelooflijk goed.

Het waren technisch hoogwaardige opnamen. Gewoon de opnamen zelf.

Dat leer je door live band in de studio...

Iedereen trekt zich daaraan op, in tegenstelling tot computers...

met een emotionele begrenzer...

op het ogenblik dat er iets magisch kan ontstaan.

Ik vind dat je er veel van kan leren.

Het gaat echt om songs en zangers.

En daar moet je afblijven.

Probeer 't beter te maken, maar...

Maak jezelf niet belangrijker.

Ik weet niet of het in sterren stond geschreven...

Ik weet niet of het de chemie tussen mensen is...

Maar ik weet dat Roy en ik elkaar prima aanvoelden.

Hij was slim genoeg om op het juiste ogenblik een stap opzij te zetten.

Hij wist het als het goed klonk...

Een betere producer kun je niet hebben.

Als het goed klinkt voor de producer, is het fantastisch.

Ik wist dat 'Only The Lonely' een monsterhit zou worden en dat klopte ook.

Maar ik wist ook dat hij alle hoge noten in falsetto deed...

Dat vond ik prima, tot we aan 'Running Scared' begonnen.

We hadden er een arrangement voor bedacht:

acht stemmen, vier blaasinstrumenten...

acht of negen strijkers.

Complete ritmesectie.

En als je aan het slot komt met zo'n bezetting...

past daar geen falsetto bij.

Ik vroeg hem of hij het met z'n normale zangstem wilde proberen.

Hij dacht dat ie dat niet kon. Hij wist zeker dat het vreselijk werd.

Hij wilde het proberen maar niemand mocht het horen.

'Geen zorgen', zei ik, 'dan wissen het gewoon.'

'Dan moet het arrangement veranderd worden.'

Maar hij dat vond hij nou juist zo goed.

Ik zei: 'Ik ook.'

We kwamen aan het eind en ik wist dat het een magische take was.

Dat voel je soms.

En hij haalde die laatste noot aan het einde perfect.

Gewoon...

Het bijzondere aan 'Running Scared' was...

dat het ook brak met de traditionele manier om een nummer te maken.

Als ik me goed herinner, heeft niet echt een refrein.

Het heeft geen refrein.

Alleen coupletten en het gaat om de emotionele opbouw.

Ik kan het verkeerd hebben, maar zo herinner ik het me.

Het was een bijzonder nummer...

dat opbouwde naar die climax, met aan het einde die mooie wending.

Je zou verwachten bij een Roy Orbison song...

dat ze ervandoor gaat met die andere vent.

En dan draait ze zich plotseling om.

Het is er zo eentje, yeah...

Ik had iets met 'Running Scared'.

En die geweldige backbeat.

En die rollende, rollende zinnen.

En het leek misschien een verre neef van Buddy Holly.

Maar Buddy Holly was altijd vrolijk.

Charmant.

Als je 16 bent en in gevecht met de wereld...

Buddy Holly sprak mij niet aan.

Roy Orbison deed dat wel door 'Running Scared'.

'Only The Lonely' was...

Nee, 'Blue Angel' was, denk ik, de eerste Roy Orbison plaat die ik hoorde.

En toen hoorde ik 'Crying' en het was gebeurd.

Voor mij was dat de stem van God.

Het is een waargebeurd verhaal.

Ik kwam een vriendin tegen, met wie het uit was...

en ik zwaaide naar haar.

Ik had mijn auto regelrecht naar haar toe moeten rijden.

Maar ik hield me groot en reed gewoon door.

En ik kreeg tranen in mijn ogen.

Het idee was dat het een tijdje best goed ging.

Tot je weer contact kreeg, haar tegenkwam of dat ze belde.

In dit geval kwam ik haar tegen.

Toen dat nummer uitkwam, was het niet geaccepteerd...

dat een man huilde als daar aanleiding toe was.

Het schrijven was niet zo moeilijk.

Het was moeilijk als ik het beeld in gedachte zag.

Joe en ik schreven iets en dan namen we het op.

En als het was uitgebracht, gingen we weer schrijven.

En als een nummer af was, was het weer tijd om op te nemen.

Andere nummers, zoals 'Candy Man' en 'Dream Baby'...

waren van Cindy Walker.

Een fantastische componist.

Ik belde Cindy Walker...

een groot songwriter in Texas die talloze hits heeft geschreven.

Ze zei: 'Ik zal eens kijken wat ik heb.'

Ze maakte de beste nummers.

Cindy belde de volgende dag en zei:

'Ik heb drie dingen die misschien wat zijn.'

'En ik heb gisteravond wat geschreven, maar dat zal wel niks zijn.'

Toen ik 'Dream Baby' hoorde, wist ik dat we dat nodig hadden.

Ik belde Roy en zei: 'Hier moet je eens naar luisteren.'

We probeerden gewoon een zo goed mogelijke plaat te maken.

Meer niet.

Ik dacht nooit aan de verkoopcijfers.

We hielden ons niet bezig met de wereld om ons heen...

als we met de muziek bezig waren.

Het maakte niet uit wat er in de buitenwereld gebeurde.

Onbelangrijk.

Hij was iemand die intenser overkwam, door gewoon stil te staan.

Ik moest in het rond springen en keihard werken.

Hij kon dat alles door op één plaats te blijven staan.

En het mysterieuze werkte ook erg goed.

Helemaal in het zwart, en met die donkere zonnebril.

Ik wist niet waarom hij altijd een zonnebril op had.

We dachten dat hij slechte ogen had of zo.

Ik was mijn bril vergeten toen ik naar Europa ging.

En ik had alleen een zonnebril.

En er werden allemaal foto's genomen die de hele wereld over gingen.

Als je succes krijgt, wil je niet al te drastische veranderingen.

Na het succes van 'Only the Lonely'...

'Blue Angel', 'Crying', 'Running Scared'...

'Candy Man' en rond die tijd 'In Dreams'...

schreef de secretaris van mijn Engelse fanclub:

Je gaat touren met The Beatles...

en iedereen zal zien hoe goed je bent.

In de show deed ik vooral ballads.

En zij speelden alles up-tempo.

'Twist And Shout'...

de Chuck Berry-nummers, tot en met hun hit.

The Beatles wilden erg graag de show afsluiten.

Ze zeiden: 'Jij verdient bakken met geld. Laat ons de show afsluiten.'

En ze hadden gelijk. Ik verdiende twee keer zo veel als zij.

Om het evenwicht te bewaren, zei ik: 'Oké.'

Ze hadden het over spelen na Roy Orbison.

George en ook Paul vertelden me dat ze in de coulissen stonden...

en dachten: O nee, wat kunnen wij hierna nog doen?

Dat vond ik grappig omdat ze eigenlijk een beetje bang waren om na hem te spelen.

En overal hingen levensgrote posters met "Beatles'.

Ik werd 15 keer of zo, teruggeroepen.

En The Beatles wilden de show afsluiten.

Na de 14e keer, pakten John en Paul me...

ieder bij een arm en zeiden: 'Yankee, wegwezen.'

En die tour was...

The Beatles en ik zetten er onze naam mee op de kaart in Europa...

en daarbuiten.

En toen kwamen we erachter dat op onze eerste trip naar Australië...

hij met ons tourde, wat we fantastisch vonden.

Hij had al eerder met The Beatles getourd, dus...

hij had geen moeite met ons.

En we zagen er toen best raar uit voor de gemiddelde Amerikaan.

Het was geweldig. Hij was de hoofdact.

En dat was niemand van ons een probleem.

We speelden in die tijd met meer mensen die de hoofdact waren...

en die werden gesloopt door het publiek.

We veegden ze gewoon van het toneel.

Maar we speelden voor een gemêleerd publiek.

Er waren veel Orbison fans en wij waren daar nog nooit geweest.

Een zeer gemêleerd publiek dus.

Het was een soort uitdaging.

Ik vond het niet de juiste combinatie.

Op die manier was de balans wat zoek.

Maar zij waren nu eenmaal een rock and roll band.

Misschien was het niet handig...

want een groot deel van het publiek kwam alleen voor hem.

Niet erg handig dus...

Maar hij was gewoon een grappige gast.

We hebben erg gelachen. Hij had een erg grof soort humor.

Want dat overtrof niemand, hè?

Sommigen denken dat ze goed zijn, maar niemand kan dat beter.

Voor mij kon hij dat het beste.

Iedereen heeft het altijd over Roy, de zanger.

Iedereen heeft bewondering voor zijn stem, en terecht.

Maar waar wat mij betreft niet genoeg over wordt gepraat...

is hoe vernieuwend en radicaal anders zijn manier van songs schrijven was.

En naarmate ik geïnteresseerder raak in songwriting...

kom je vroeg of laat Roy Orbison tegen.

Hij maakte emotie acceptabel.

Dat het oké was om over emoties te praten en te zingen.

Dat mannen over emoties zongen die ertoe deden in het leven.

Daarvoor deed niemand dat.

Niet omdat het niet cool was, maar omdat een man dat niet hoorde te doen.

Het aangrijpende van de combinatie van tekst en stem was prachtig.

Het dramatisch effect was enorm. En hij schreef aangrijpend.

Het paste bij zijn stijl.

Hij zei dingen ook zo afwijkend van wat de norm was.

Hij was een van de eerste top-40 artiesten...

die afweek van de traditionele manier om dingen onder woorden te brengen.

Ik ging meestal met iemand samen zitten schrijven.

En soms zaten we twee weken en werd het niks...

en plotseling was daar de inspiratie.

De meeste goede songs kostten 20, 30 minuten.

De slechte ongeveer zes maanden.

Roy schreef nummers als een professioneel songschrijver.

Zoals Leiber en Stoller...

Rodgers en Hammerstein, Rodgers en Hart...

en Cole Porter en die mensen.

Zo goed vind ik hem als songschrijver.

Door die nummers realiseerde ik me wat een popsong kan doen.

Een popsong kan je laten huilen en laten lachen.

Het merendeel van de popmuziek gaat over...

een gebroken hart of een eerste ontmoeting met iemand.

Maar hoe maak je zo'n nummer? Zodat iedereen 'm wil horen.

Je kunt een persoonlijke ervaring gebruiken.

Maar dan moet je nog steeds...

Het moet wel op een of ander manier een kernachtig, pakkend nummer worden.

Zijn manier van songs struktureren, is heel invloedrijk geweest.

Ik denk dat hij onbewust snapte, wat mensen ontroerde.

Songs zijn geschenken. Zegeningen...

Die je bijna in de schoot worden geworpen.

Als God je goedgezind is, dan voel je de drang om te schrijven...

Het nummer komt als Hij dat wil.

Maar ik kijk altijd naar mijn co-writer en schud hem de hand...

en dan omhoog en zeg: 'Dank U'. En opeens is ie daar.

Hij schreef dat samen met Bill Dees.

Roy kwam met die riff aan.

Jerry Kennedy zei: 'Dit is goed...

maar waarom begin je niet met één gitaar en dan eentje erbij...

en dan de derde enzovoorts.'

Zeg eens, Roy, hoe weet je dat een vrouw mooi is met deze op?

Met die op, is alles mooi.

Hier is iemand die al drie weken bovenaan de Britse hitparade staat.

De grootste kick was de tv-show van Ed Sullivan.

We hadden iets van 1.100.000 miljoen stuks van 'Pretty Woman' verkocht.

Het was een perfect optreden...

en het was zinderende televisie.

Op de maandag na die zondagavondshow...

kreeg ik een bestelling voor nog eens 100.000.

Dinsdag weer 100.000.

Zo ging het twee of drie weken lang: 100.000 per dag.

En Sullivan kreeg zo veel verzoeken, dat hij hem terug moest vragen.

En die twee optredens stuwden de verkoop op tot vele miljoenen.

Het was ongelooflijk.

Ik heb een zwembad in de woonkamer, de gastenkamer en zes baden.

Zo hoort het ook, als je een bepaald niveau hebt bereikt.

Er zijn drie niveaus.

En...

Ik heb een paar watervallen naast de trap...

die uitkomen in het zwembad.

En die zijn meer voor het lekkere geluid, dan voor de show.

Ik krijg namelijk niet al te vaak gasten.

En...

Een fantastische keuken...

vooral voor het snel opwarmen van kant-en-klaar maaltijden...

want ik wil eten als ik trek krijg.

Het is eigenlijk mijn mancave.

Het steeg hem niet naar z'n hoofd. Veranderde hij als persoon? Nee.

Natuurlijk had hij nu genoeg geld om te doen wat eerst niet kon.

Erg fijn en prettig allemaal, maar hij kreeg er geen groot ego door.

Hij was gewoon erg aardige kerel.

Zijn manager Wesley en ik hadden problemen.

Hij wilde van mij een garantstelling...

voor 1 miljoen dollar...

een filmcontract...

en 20 prime time televisie-optredens.

En dat miljoen had ik best willen doen.

Maar ik had geen filmstudio.

Die garantie kon ik niet geven.

En volgens mij kon zijn manager de telefoon pakken...

en 20 televisieshows regelen, na al die grote hits.

Dat was een van die dingen die niet lekker liepen...

en Roy kwam erdoor in een lastig parket.

Dus heb ik hem geen aanbod gedaan om 'm te houden.

Dat had gekund. Ik kon hem geen filmcontract aanbieden.

Een erg verdrietige tijd voor mij en ook voor Roy.

Dat heeft ie me later verteld.

De film die ik maakte: 'Fastest Guitar Alive'...

was bedoeld als een serieuze film. Dus ik schreef erg serieuze songs.

'There Won't Be Many Coming Home' en 'Best Friend'.

En terwijl Bill Dees en ik die nummers aan het schrijven waren...

veranderde de filmmaatschappij het script, zodat het meer een komedie werd.

Hij had niet veel gedaan sinds de dood van Claudette...

behalve een film, die eigenlijk gewoon een truc was van Wesley Rose...

om zijn gedachten te verzetten na het overlijden van Claudette.

Hij had een week opgetreden in het Birmingham Theatre in september 1968...

en de volgende dag zouden we het laatste concert doen in Bournemouth.

En daarna zou hij terugvliegen naar de VS. De tour was afgelopen.

Ik zat bij hem in de kleedkamer en hij opende z'n portefeuille.

Hij haalde er foto's van zijn kinderen uit en liet ze mij zien.

En daarna foto's van zijn huis.

Er was een foto bij van een glazen wand...

en tussen de glasplaten stroomde water, als een soort waterval.

Er was ook een foto van een grote stenen open haard...

Ik zei: 'Prachtig' en ik maakte de opmerking:

'Als er met die haard iets fout gaat, kun je het blussen met dat water.'

En hij zei: 'O, het huis is ontzettend brandveilig.'

En terwijl wij het daarover hadden, stond het huis in brand.

Op datzelfde ogenblik stond de boel in lichterlaaie.

Dat vergeet ik nooit, want het was...

verschrikkelijk.

Je hebt flink wat tegenslag gehad in je leven.

Dat klopt. - Vind je het goed als ik zeg...

dat je vrouw tragisch is omgekomen bij een motorongeluk...

Je huis is afgebrand terwijl jij weg was...

en je bent twee kinderen verloren. - Twee kinderen, ja.

Je hebt een drievoudige bypass-operatie gehad.

Toch kom je heel beheerst over.

Velen zouden er daaraan onderdoor zijn gegaan.

Ik heb geprobeerd in balans te blijven en me ervoor af te sluiten.

Ik heb destijds geprobeerd de emoties te scheiden van wat ik doe.

En pas later kijk ik erop terug. De tijd heeft dus een helende werking.

Als ik heel eerlijk ben, dacht ik op dat ogenblik...

dat we hem nooit meer zouden terugzien.

Maar in 1969 belde hij vanuit Londen...

en zei dat hij terugkwam.

En of we weer op dezelfde voet door konden gaan.

And dat wilde ik maar al te graag. En...

Van toen af aan was ik zo'n beetje een vaste kracht.

O, hij was enorm groot.

Geen twijfel mogelijk, hij was een enorme...

Hij was een eerste klas ster.

We zouden optreden in de Batley Variety Club...

en dat was groot nieuws in Engeland, ongelooflijk.

Elke krant, elke zondagskrant had speciale bijlagen. Voorpaginanieuws.

Ik ontmoette Roy voor het eerst...

was in de Batley Variety Club in Yorkshire in Engeland.

En grappig genoeg werkten wij daar in een van onze mindere perioden...

om onze Engelse belastingschuld af te betalen.

En daar zagen we Roy die avond.

En het was net als op de plaat.

Sommige plekken in Ierland waren letterlijk 'in the middle of nowhere'.

Het was vaak een soort schuur ergens op het platteland.

We hebben hier in Ierland een traditie qua livemuziek.

Op de meest afgelegen plekken...

zijn optredens voor duizenden mensen.

Echt in 'the middle of nowhere'.

Dat noemen ze ballrooms.

Het was zo vol, dat er niet werd geapplaudisseerd.

Want je kon je armen niet omhoog krijgen om te klappen.

Het was het unieke van die periode...

eind jaren '60, begin jaren '70...

Je had nog steeds de groepen:

The Stones, The Beatles en zo...

En de jaren '70-bands: Pink Floyd en Cream enzovoorts.

En...

schijnbaar totaal afwijkend van de heersende smaak...

was daar die enorme aantrekkingskracht van Roy Orbison.

Als ik optreed, zing ik...

en dat is wat het publiek te zien krijgt.

Ik speelde een keer in een nachtclub in Engeland.

Ik had alleen maar concerten gedaan...

em ik was gevraagd voor die beroemde nachtclub.

En iedereen vroeg: 'Wat ga je doen?'

En ik zei: 'Ik ga zingen.'

Roy heeft hier in een aantal obscure tenten gespeeld.

En hij bleef terugkomen.

Als hij optrad in het VK, speelde hij ook altijd in Ierland...

zelfs toen 'The Troubles' begonnen.

We verbleven altijd in het Europa Hotel in Belfast.

En de manager verwelkomde ons en zei:

'Hallo, ik ben Sean O'Connelly,' of wat z'n naam ook was.

'Welkom in het Europa Hotel.'

'We hebben hier 38 bomaanslagen gehad.'

Wat waar was.

En daardoor had hij hier in Ierland...

een streepje voor op andere artiesten...

Omdat hij ze tijdens 'The Troubles' niet in de steek liet.

Hij blijft een mysterie voor mij.

Al die lange nachtelijke autoritten...

van Cork naar Dublin, 250 kilometer...

en die openhartige gesprekken die we voerden.

We hadden het er vaak over: Waarom ik? Waarom hij?

Waarom al die tragedie?

Waarom het succes?

En zo ging dat door.

En hoe hij Barbara had ontmoet.

En wat een enorm grote rol ze in zijn leven speelde.

Toen ik Barbara voor het eerst ontmoette...

nam ik aan dat ze de vriendin voor deze tour was.

Maar later realiseerde ik me dat deze vrouw totaal anders was.

Dat ze echt hield van de man met wie ze was...

dat ze geïnteresseerd was in alles wat er gebeurde.

Ze was zeer content met de relatie...

want terwijl hij de ster was op het podium...

leek het of zij de ster daarbuiten was.

Vooral de Engelsen waren erg aardig...

erg warm en erg... Ze waren hem niet vergeten.

En als je uit het vliegtuig stapte...

wist de bagageassistent, de piccolo, iedereen, wie Roy was.

Maar als je in Dallas uit het vliegtuig kwam...

was het: 'Wie is die gast met die zonnebril?'

'Wat komt ie hier doen?'

Toen ik opgroeide in de jaren '70...

was Roy eigenlijk iets van vroeger.

Hij was niet van die tijd.

En...

de mensen met wie ik omging, hadden geen Roy Orbison albums.

Echt niet.

Daar kon ik echt kwaad om worden.

Hij werd totaal niet op waarde geschat, met name in de muziekindustrie.

Niet de fans. Maar de branche zelf...

Om de zo veel tijd schrijven ze een artiest af...

'Oké, dat was jouw tijd, nu is het tijd voor vers bloed.'

Het is nu nauwelijks te geloven, maar er was een tijd dat...

hij niet werd gedraaid op de radio en er niet meer toe deed.

Behalve voor de mensen die het snapten en iets van muziek wisten.

Er waren andere helden. En als ik naar de platenwinkel ging...

en om Roy Orbison vroeg, zeiden ze: 'Wie?'

Het gaat altijd met pieken en dalen, het is een achtbaan.

Niemand blijft aan de top.

Zonder tegenslag en...

Het publiek realiseert zich vrijwel nooit wat voor ellende iemand kan meemaken...

in zijn privéleven. Ze zien alleen de buitenkant.

Hij had een soort innerlijke kracht die hem in staat stelde...

om te accepteren wat er ook gebeurde.

En dit was wel de man die die geweldige nummers had geschreven.

In 1978 gingen we naar San Francisco voor een show in het oude Waldorf.

Toen we daar aankwamen, was het management totaal niet geïnteresseerd.

Er was zelfs geen kleedkamer voor ons.

En...

toen het publiek binnendruppelde voor de eerste show...

kwam de manager langs met zo'n drankentrolley en zei:

'Pak maar wat je nodig hebt.'

En ik dacht: wat is dit voor een rare houding?

Hij had zich niet om ons bekommerd sinds we waren gearriveerd.

En toen vertrouwde hij me toe...

dat er nogal wat beroemdheden onder het publiek waren.

Die waren die avond in de stad en ze wilden de show zien.

Bette Midler was er, The Eagles...

Boz Scaggs was er.

Voor mij betekende dat het begin van Roy's tweede jeugd.

Dat Roy erachterkwam dat...

er mensen in de showbusiness waren...

die hem geweldig vonden.

En dat had een enorme invloed op hem.

Het was veruit de belangrijkste reden...

dat hij uiteindelijk naar Californië verhuisde.

Mijn eerste ontmoeting met Roy Orbison was in...

mijn huis in Studio City, Los Angeles.

En ik weet niet welke krachten er hebben samengespannen...

zodat Roy Orbison in mijn woonkamer zat.

Maar we waren met een heel stel mensen. En hij zat niet allen in mijn kamer...

Roy Orbison zong in mijn woonkamer.

En ik dacht bij mezelf: dit huis ga ik nooit verkopen.

En zelfs nu nog, wou ik dat ik dat huis nog had.

Want zijn noten zitten nog steeds ergens in het plafond en in de vloeren.

Overal in dat huis.

De huidige eigenaren hebben waarschijnlijk geen idee.

We werden gevraagd om een nummer te schrijven voor een film, Roadie.

En ze stelden voor om dat nummer samen met Emmylou te doen.

Hij hield van de platen die ik maakte met Brian Ahern...

mijn toenmalige producer en echtgenoot.

Hij had dat nummer gemaakt en wilde met mij en Brian aan de plaat werken.

En voor ik het wist, zong ik samen met iemand...

die echt deel was van de muziek uit mijn jeugd.

Gewoon het idee dat ik samen met Roy Orbison zong...

Ik moet mezelf soms nog steeds even knijpen.

Prachtig. Ze was...

We deden het live.

We waren allebei op dezelfde tijd op dezelfde plaats.

Toen hij begon, kwam je gewoon binnen en zong.

Je had het of je had het niet.

En je had niet de luxe om het 25 keer in te zingen...

en wie weet zit er iets tussen dat goed klinkt.

Ik ben ervan overtuigd dat toen Roy platen maakte...

hij gewoon binnenstapte en het nummer zong.

En live met strijkers of wat er dan ook nodig was.

Dus hij ging ervoor.

We hadden het geluk dat we er een Grammy voor kregen.

Het was mijn eerste, echt grote countryhit.

De laatste tijd gebeurt er van alles.

'Blue Bayou' bijvoorbeeld was voor mij een hit in '61 en '62...

en een grote hit voor Linda Ronstadt.

En 'Crying' was een grote hit voor mij in '61 en '62.

En pas geleden een internationale hit voor Don McLean.

Hier en daar werd gespeculeerd...

en verwacht dat er weer iets stond te gebeuren.

En dat gebeurde niet. - Roy had het imago...

van een duistere, trieste figuur.

Zijn roem was al tientallen jaren voorbij toen ik hem leerde kennen.

Dus we kenden de weelde van 20 jaar, waarin Roy Orbison onbekend was.

Wij raakten op een erg ongedwongen wijze bevriend.

We gingen samen vissen en hingen wat rond.

Hij vertelde veel over zichzelf.

Ik weet dat hij ermee zat...

dat ik hem in het begin vertelde dat het mij ergerde...

dat mensen zo'n verkeerd beeld van hem hadden.

En hier en daar werd hij herkend en soms ook niet...

en zo was het ook met de pers.

Degenen die hem kenden, wisten hoe gevoelig hij was...

Hij was geen rock and roll ster... Het was lastig om...

Omdát hij Roy Orbison was, hij had zichzelf uitgevonden.

Hij was dat...

dat unieke talent.

Ik zou niet weten hoe ik mijn sound moet omschrijven.

Ik ben niet professioneel geschoold...

en als ik een nummer maak, denk ik niet in termen van...

twee coupletten en een refrein. Of de gangbare manier van songwriting.

Ik begin gewoon en ik zie wel welke kant het opgaat.

In '84 vroeg Nic Roeg...

of ik wat nummers wilde schrijven voor de film 'Significance'.

En ik vroeg Roy, want ik werd er wat door overvallen...

en Roy was geïnteresseerd.

En er werd iets geregeld en de sessies waren geboekt voor...

donderdag opnemen en vrijdag mixen.

Ik werd gebeld door iemand die voor Roy werkte en die zei...

dat Roy een beetje verkouden was.

'Dus hij komt niet voor de opnamesessie.'

'Maar jij kunt gewoon verder gaan met de tracks.'

'Hij gaat vroeg onder de wol...

en dan komt hij ze vrijdagmiddag inzingen.'

En ik word geacht zaterdag naar Londen te vertrekken mét de plaat.

Ik had Roy die hele week geen noot horen zingen.

Een beetje neuriën...

De melodielijntjes.

En hij gaat de zangcabine in en de band wordt afgespeeld.

En hij...

Er komt een geluid uit, een beetje als...

En ik kijk naar de technicus...

Hij zegt...

En ik zei: 'Ik heb 'm deze week ' nog niet horen zingen.

En opeens dacht ik: wat als hij het niet meer kan?

Wat is dat geluid?

Hij zei: 'Jongens, ik ben zo ver.'

En hij gaf ons... Of de ruimte oplichtte.

Hij had zich gewoon, van begin tot eind, ingeleefd in dat nummer...

en daar was het.

Hij was het soort artiest, poëet, zanger, muzikant...

dat spontaan opkomt vanuit de uitgestrekte leegte van West-Texas.

Als een visioen, een droombeeld.

Ergens tijdens de voorbereidingen van 'Blue Velvet', hoorde ik 'Crying'...

en ik vond meteen al dat dat in de film moest.

Ik moest die plaat hebben.

Ik kocht 'Roy's Greatest Hits' en zette die op.

En ik hoorde 'In Dreams' en daardoor vergat ik 'Crying' totaal.

Toen Roy de film zag, was hij er kwaad over...

Die song betekende iets voor Roy, en niet zoals ie in de film werd gebruikt.

Maar toen hij hem nog een keer zag, veranderde hij van gedachte.

Hij keek er met andere ogen naar en kon het wel waarderen.

En toen ik Roy ontmoette, was hij best gelukkig met "Blue Velvet'.

En dat nummer kwam uit zo'n hippe, cultfilm...

op zo'n surrealistische wijze...

dat het voor ons de springplank werd...

om hem als fenomeen terug te brengen. Hoewel hij nooit was weggeweest.

Die film bracht hem terug. Hij verrichtte wonderen.

Door die film heb ik Roy leren kennen. Dat was een grote eer.

U2 speelde in Londen in... Ik denk midden jaren '80.

Midden of eind jaren '80.

En ik had 's nachts geen oog dichtgedaan...

door de spanning van dat grote concert in Wembley de volgende dag.

Wembley Arena. Maar ik had een Roy Orbison album op staan...

Of niet Roy Orbison...

maar David Lynch's soundtrack van 'Blue Velvet'...

En die draaide ik steeds opnieuw.

En met name 'In Dreams'.

Ik kon niet slapen en dat nummer kreeg ik niet uit m'n kop.

Toen ik 's morgens wakker werd, had ik een nummer in mijn hoofd.

Ik dacht dat dat ook een Roy Orbison nummer van die sountrack was.

Maar ik kon het niet vinden en dacht: welk nummer is dat?

Heb ik het misschien zelf bedacht?

Ik speelde het voor de band bij de soundcheck.

Ze vonden het goed.

En ik zei: 'Het is beetje Roy Orbison-achtig, hè?'

En zij: 'Ja, Roy Orbison, mooi.'

Ik was erg onder de indruk van de groep U2 toen ik laatst in Londen was.

Mijn vrouw en kinderen waren naar U2 geweest en vertelden over hen.

Ik had ze nog nooit gehoord of gezien.

En toen ik in Londen was, ging ik naar een van hun concerten.

Na de show pakte ik m'n gitaar weer om het nummer af te maken.

En ze zeiden: 'Je draaft wel een beetje door met dat nummer.'

Ik zei: 'Ja, ik weet niet waarom, ik krijg het niet uit mijn hoofd.'

Geheimzinnige vrouw. Ze is een mysterie voor me. Ik probeerde het af te maken.

En dit klinkt als een sterk verhaal, maar er werd op de deur geklopt...

en John, onze man van de beveiliging zei:

'Roy Orbison en zijn vrouw Barbara staan buiten...

Kan ik ze binnenlaten?'

'Ze willen jullie graag ontmoeten.' De band kijkt naar mij en ik...

Ze dachten dat ik ze in de maling nam of dat ik aan voodoo deed.

Ik zei: 'Ik had geen idee dat hij er was...

Dat zweer ik', en hij kwam binnen.

Hij zei met die rustige stem: 'Ik vond het een goede show.'

'Ik weet niet precies waarom, maar ik heb genoten.'

'Jullie hebben toevallig niet een nummer voor me?'

'Of zullen we samen een nummer schrijven, want, weet je...

Ik doe ongeveer hetzelfde wat jullie doen.'

Niemand wist meer hoe ie het had...

Ze konden hun oren niet geloven.

En ik speelde hem ter plekke 'She's A Mystery To Me' voor.

En dat...

beviel hem wel.

Ik kwam Danny Goldberg tegen, zijn toenmalige manager.

En dat was een oude vriend van me.

Ik vroeg wat hij zoal deed. Hij zei: 'Manager van Roy Orbison.

Ik zei: 'Die wil ik wel tekenen.'

Hij vond het geweldig.

Hij had een erg goed gevoel bij het Virgin-team.

Het ging bij hem puur om vertrouwen.

En er werden creatieve ideëen uitgewisseld...

en Jeff Ayeroff en Jordan Harris hadden plannen met hem.

Hij was voorzichtig, want hij had last van koudwatervrees.

Hij had al lange tijd geen plaat meer gemaakt.

Maar niemand had het gevoel dat we iemand een dienst bewezen.

Hij bewees ons een dienst door een plaat bij ons op te nemen.

Ik dacht altijd: die Roy Orbison komt uit bed, neemt een koude douche...

dan richt hij zich naar Mekka, geselt zichzelf, of wat dan ook.

Dat wordt bidden en vasten om hem hier te krijgen.

Dus toen hij in de studio was, waar ik als producent van de sessie optrad...

vroeg ik: 'Wat kan ik je aanbieden? Mexicaanse danseresjes? Wat wil je?'

Hij zei: 'Heb je toevallig Coca-Cola?'

Ik stond naast Roy bij het opnemen van 'Mystery Girl'.

En hij deed zijn mond bijna niet open.

Ik vroeg me zelfs af of ie bezig was de boel in de maling te nemen.

Fluisterde hij alleen maar om krachten te sparen voor de volgende take?

Maar uiteindelijk bleek het een van de mooiste vocalen ooit.

Ik dacht: dat is die andere stem.

Heel anders en bijna engelachtig.

Maar zo talrijk waren zijn vocale mogelijkheden.

We stonden erop te wachten... Elke zanger weet waarover ik het heb.

Dat moment waarop je stem een eigen leven lijkt te gaan leiden.

En... hij scheen dat regelmatig te hebben. Mazzelpik.

Ik vind 'Mystery Girl' een tijdloos nummer.

Het gaat in wezen terug tot eind jaren '50.

Maar als je er nu naar luistert, is het ook erg jaren '90.

Het heeft iets tijdloos.

Ja, ik ben bezig met een nieuw album.

We zijn begonnen in juli en...

we hebben een paar nummers af. En het gaat lekker.

Ik werd gevraagd speciaal dit nummer op te nemen met Roy Orbison.

En ze wilden het wat meer opleuken of moderniseren...

Of er een duet van maken.

KD Lang was nieuw in de scene en ze wilden haar ervoor vragen.

Ze vroegen of ik het met hem wilde zingen.

En Roy en Barbara hadden veel banden beluisterd.

En Barbara zegt dat toen ze mij hoorden...

Roy zei: 'Ja, ik denk dat we het wel met KD Lang kunnen doen.'

'Gaan we 'Crying' opnieuw doen?'

'Dat is of je Mount Rushmore een face-lift wilt geven.'

En toen we het nummer repeteerden...

bleek snel dat onze stemmen goed bij elkaar pasten.

En ik mag graag denken dat er een hogere kracht in het spel was.

Een deel van het album is klaar, en tussendoor heb ik twee opnamen gemaakt.

Hopelijk is het eind van het jaar af. Allemaal nieuw materiaal, erg spannend.

Roy's vocale prestaties en kwaliteiten kwamen uit zijn ziel.

En dat is de absolute basis voor een goede zanger.

Daarom ging het hem zo makkelijk af.

Je merkte dat hij zich enorm had ingeleefd in wat het betekende zanger te zijn.

Bewust of onbewust.

Het ging hem gemakkelijk af. Maar het was niet zonder inspanning.

Toen we aan 'Crying' werkten, was ik zo onder de indruk van hem.

Ik was zo met ontzag vervuld om in een studio te zijn met de man...

naar wie ik luisterde met een transistorradio onder mijn kussen.

Ik had het nummer uitgeschreven voor de muzikanten.

En er zit niet veel logica in die song.

Ik weet het niet meer precies, maar het eerste couplet is bijvoorbeeld 13 maten.

Het volgende weer 15½ maat.

Hij brak met de regels van de moderne compositie.

Het is zo lastig uit te leggen wat Roy's energie precies was.

Want zijn energie en aanwezigheid vulde een ruimte, zonder dat hij een woord zei.

Hij was zo standvastig en sterk, en zo zachtaardig en kalm.

Hij was er gewoon.

In '75 gingen we de studio in om 'Born To Run' op te nemen.

Ik wilde een plaat maken met Bob Dylan-achtige teksten...

die klonk als Phil Spector.

Maar ik wilde vooral zingen zoals Roy Orbison.

Nu weet iedereen dat niemand zingt als Roy Orbison.

Ik wil alleen maar zeggen: gefeliciteerd...

bedankt voor de inspiratie en 'Ooo, mercy.'

Ik vond het spannend dat ik hem mocht introduceren.

Het was een mogelijkheid hem iets terug te geven...

voor alles wat ik door zijn muziek had gekregen.

En hij was zo blij. Hij kwam op en omhelsde me.

Ik had mijn speech op een paar velletjes papier gekrabbeld.

Hij zei: 'Mag ik die hebben?'

Ik zei: 'Natuurlijk.'

Dank u zeer. Ik heb 30 jaar geprobeerd...

cool te lijken en nu ben ik zenuwachtig.

En ik moet alweer naar de wc.

Het is...

Wat prachtig, om de mensen in rock and roll te eren.

En die mensen op hun beurt de rock and roll.

Ik ben echt onder de indruk. Ik vind 't fantastisch.

Zeker, en dan omhoog. Snap je?

Hoe eindigt dit nummer, Roy?

En nog een keer.

En dan omhoog...

Misschien moet jij lager zingen. - Ja, misschien wel.

We deden het live op één avond...

en ik zou wat in harmonie met hem zingen.

Hij vroeg of ik met hem door zijn microfoon wilde zingen.

Ik zei: 'Vind je dat wel prettig? Je zingt nooit met iemand naast je.'

Dat was ongebruikelijk.

Hij hield z'n gitaar aan een kant. Een groots gebaar.

Het was of hij er niet was. Je zag zijn ogen niet.

Z'n mond bewoog bijna niet.

Maar toch kwam zijn geluid prima over.

Het was altijd meeslepend.

En op een of andere manier werd hij nooit een nostalgische act...

zijn nummers klonken nooit als gouwe ouwe.

Zelfs als hij ze precies zo deed als op de plaat.

Hij had iets in zich, waardoor het erg actueel was.

Dat kwam eigenlijk gewoon door zijn talent.

Je hoorde iets prachtigs en zo eigentijds.

Hij behandelde die nummers met groot respect.

Hij had echt de tijd van z'n leven.

Met al die nieuwe artiesten. Hij had soortgenoten gevonden.

Met wie hij omging en samenwerkte.

Ik denk dat hij jarenlang als het ware opgesloten had gezeten.

Waar hij dat allemaal niet had.

Dus hij bloeide echt helemaal op.

Ik werd gebeld door Roy dat hij in Malibu was en aan het werk wilde.

Ik zei: 'Fantastisch.'

Hij kwam langs en we schreven 'You Got It' die middag.

En we namen het op in Mike Campbell's garage.

Een overgetelijke ervaring om Roy te produceren.

Het was van: 'Kan hij het wel? Is hij het wel echt?'

En de band loopt en hij luistert 'm één keer af.

Hij mompelt wat mee, zo van...

En dan: 'Oké, ik ben zo ver.'

Dus wij dachten dat hij het op dat geluidsniveau ging zingen.

Hij doet z'n mond open en alle meters: 'BOING'.

En de microfoon begint rond te zingen en...

Ontzettend veel harder dan bij het oefenen.

Dus het moest opnieuw.

'Geef even aan hoe hard je gaat zingen.'

Het stond er in drie pogingen op en...

we hebben misschien nog een zinnetje veranderd en dat was 't.

Het was fantastisch. Ik was zo opgewonden dat...

ik steeds naar de VU-meters keek of het wel echt werd opgenomen.

Deze memorabele, wonderbaarlijke gebeurtenis dat ik Roy Orbison produceerde.

Toen ik met George Harrison aan zijn album 'Cloud Nine' werkte...

zei George: 'Het zou leuk zijn weer een eigen groep te hebben, toch?'

'En wie zou jij daarin willen?'

Ik zei: 'O, wat dacht je van Roy Orbison? Die zie ik wel zitten.'

Hij: Oké, ik wil Bob Dylan.' En ik werkte toen ook met Tom Petty.

Ik zei: 'Tom moet er ook bij.' George zei: 'Ja, dat is zo.'

Dus die fictieve groep...

is eigenlijk op één middag bij elkaar bedacht.

Ongelooflijk, ja. Prachtig.

We zijn allemaal fan van elkaar.

Ik krijg elke dag een handtekening van Roy.

George wil die van hem niet geven.

Roy was zo op z'n plek...

en hij was zo op zijn gemak tussen z'n medemuzikanten.

Het is fantastisch. Ik ben erg blij dat ik meedoe.

En ook met het soort muziek. Ik voel me beter bij goede muziek.

Toen we met The Wilburys bezig waren, had hij een concert in Anaheim.

We gingen er met de voltallige Wilburys naartoe.

Hij speelde de tent plat en we stonden allemaal onze kelen schor te schreeuwen.

Ze vroegen me vaak hoe ik herinnerd wilde worden.

Mijn antwoord was altijd dat ik gewoon herinnerd wilde worden.

Ik denk dat als ik op een of andere wijze een bijgedrage heb geleverd...

die iemand blij heeft gemaakt...

of mensen bij elkaar heeft gebracht, dan zou dat prachtig zijn.

Roy Orbison overleed op 6 december 1988, 52 jaar oud

In 1989 was hij de eerste zanger sinds Elvis met twee albums tegelijk in de top-5

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.