Original subtitles

Dat is 'm. Dat is Alex.

Bijkomen!

Hee, dat laat ik me niet zeggen.

Ik laat niet met me sollen. Ik ben geen Maffe Marietje.

Ik ben Madame Jean.

Kom je even, luitenant? Dan ruimen we de kadavers op.

De leeggezopen flessen.

Hij gaat hartstikke dood. Kom 's hier, zuiplap.

Help ons even.

Ik ben 't zat om steeds anderen te helpen. Help ons 's.

U bent geboren in...?

Geboortedatum?

Hij is pleite!

Je hebt me al drie keer geslagen. - De Heer roept je tot zich.

Kappen nu.

Alex, je moet ook 's wat tegen mij zeggen.

Zeg 's wat.

Wil je niks zeggen?

Je moet wat zeggen. Ik neem je mee naar het zuiden.

Daar woont m'n vrouw.

En m'n twee dochters, Laura en Muriel.

Daar hebben we 't beter.

Beter dan hier in Parijs.

Ik moet terug naar de brug.

Ik ben net als jij.

Ik leef maar ��n keer.

Snap je?

Ik leef maar ��n keer, en dat wil ik goed benutten.

Ik wil m'n eigen leven leiden.

Ik ga terug naar de brug. - Alex...

Luister nou, Alex.

Denk nou 's na.

Denk nou 's heel even na. Heel even maar.

Voor 't te laat is.

GEVAAR

Renovatie van de Pont-Neuf. De pijlers zijn verzakt.

De brug is afgesloten voor auto's en voetgangers.

Heropening: zomer 1991.

Hans?

Ik ben 't.

Ik ben 't.

Voor de zoveelste keer:

Als je in de put zit...

..moet je bij mij komen...

..en niet naar de fles grijpen.

Wat heb je? - Niks.

M'n enkel. Komt wel goed. - En dat?

Ik ben gevallen.

Heb je een slaapmiddel voor me?

Hebben de smerissen je opgepakt?

Moest je naar Nanterre? - Ja.

Eikel.

Ga slapen.

Er slaapt al iemand, naast jouw plek.

Geen idee hoe hij daar gekomen is.

Morgen gooi ik 'm eruit.

Sta op, jij.

Sta op!

En neem je rotzooi mee.

Wegwezen.

Laat ik je nooit meer zien. Nooit meer!

Vooruit!

Juffrouw...

Shit.

Dat ben ik.

Dat ben ik. - Ja.

Uit m'n hoofd.

Waar heb je me gezien?

Ik dacht dat je dood was.

Mag ik 'm hebben?

Nee.

Wil je die tekening echt?

Als je nu voor me poseert, krijg je 'm.

Een portret.

Niet naar mij kijken.

Daarheen.

Julien, Julien...

Julien! - Dat ben ik niet.

'Mijn Mich�le...'

Mijn Mich�le, ik maak me zorgen, heb nachtmerries, voorgevoelens.

Hoe leef je? En waarvan?

De tekeningen van Julien hangen er nog. Ik kijk ernaar en denk aan je.

Laat iets horen, Mich�le. Dikke zoen, liefs. Je Marion.

Shit, het is al donker.

Ik ben flauwgevallen, h�?

Onder het tekenen? - Ja.

Louisiane...

Heb jij me hierheen gebracht? - Ja.

En die ouwe die me wegstuurde? - Geeft niet.

Iets eten?

Rauwe vis.

Zoals in Japan.

Is ie vers?

Dat heet 'sushi' in het Japans.

Wij hoeven geen sushi meer te maken.

Hoe heet je? - Alex.

Ooit ga ik je misschien tekenen.

Ik moet eerst bijslapen.

Kan ik hier echt rustig slapen? - Ja.

Dank je.

Morgen gooi ik haar eruit.

Hier.

Alweer vis.

Waar ligt Saint-Cloud? - Saint-Cloud?

Achter het Bois de Boulogne, Suresnes.

Hoezo? - Zomaar.

Dat meisje moet een paar dagen blijven.

Geen sprake van. - Jawel.

Een paar dagen. Ze is ziek. - Ik wil haar niet zien.

Waarom niet? - Ik wil haar niet zien. Hoor je me?

Hier, ga slapen. - Nee.

Alex... Alex!

Hou je hand op.

Die meid...

Een paar dagen dan.

Ze mag niet drinken. Geen druppel.

En zorg dat ze me nooit onder ogen komt.

Nooit.

Alleen een paar dagen.

Een paar dagen.

MlCH�LE en JULlEN de liefde van een meisje voor een jongen

Mich�le?

Wie is daar?

Wat wil dat zeggen?

'Eerste liefde'?

Julien... Julien...

Hij was haar enige liefde.

Heel lang.

Ik snap er niks van.

Niks.

Haar eerste liefde.

Hem heeft ze ook getekend. Maar alleen hem.

Hij maakte... muziek.

Alleen voor haar.

En toen is er iets gebeurd.

Ik snap er niks van.

Geruzie. Triest.

Op een dag gaat hij ervandoor.

Zij wacht op hem, nog altijd.

Daarom heeft ze die oogziekte.

Ze kan hem niet vergeten.

Daarom houdt ze van hem.

Daarom leeft ze op straat.

Misschien zoekt ze hem.

Je hebt goed gewerkt.

Ik ga werken.

Hier.

Heb ik voor jou gekocht.

Dank je.

Kan je het nieuws horen zonder van de brug te hoeven.

Ik ga werken.

De hoofdstad maakt zich op voor de viering van 200 jaar...

Dit is mijn gang. Als je terugkomt, mol ik je instrument.

Hallo.

Heb je die gozer met die cello gezien?

Geen gozer, een vrouw.

Ze heeft de metro genomen.

Kan niet.

Een dikke vrouw.

Wie is daar?

Mich�le.

Wat kom je doen? Hoe heb je me gevonden?

Doe open, Julien.

Haal je vinger weg. Ik zie niks. - Doe open.

Nee, het is uit. We moeten elkaar vergeten.

Ik kom geen liefde vragen. - Nee.

Er is iets wat je niet weet, over mij.

Doe niet zo gemeen.

Haal je vinger weg.

Ik moet je zien.

Een laatste keer.

Ik moet je schilderen. - Nee.

Dat kan je niet weigeren. - Jawel.

Liefste...

Als je weigert, zal je wat zien.

Ik heb ook dorst.

Wat heeft ie?

Weet je dat?

Ik geloof... - Weet je 't niet zeker?

Wat hij ook zegt, We gaan samen drinken.

Maar niet zoals jij drinkt.

Ik heb je door. Je bent een zuiplap.

Altijd beneveld.

Ik wil me met jou bezatten om je te zien lachen.

Ik wil niet zuipen met een ouwe lul.

Rotjes en vuurwerk!

Wacht, wacht...

Hoe kom je daaraan?

M'n vader is kolonel bij de luchtmacht.

Shit.

Kijk 's...

..of er een kogel ontbreekt. - Ja.

Wat ja? - Nee, niet eentje.

Echt, zitten er nog 15 in?

Ja, 15.

Des te beter!

Ik heb ook zin om te schieten.

Om alles op te blazen.

Zeven kogels voor jou en zeven voor mij.

We houden er eentje voor de toekomst.

Vangen!

Schieten!

Overal spelen bandjes.

Zullen we naar de Bastille?

Nee, hier is 't beter.

Kom!

Niet te hard?

Ik versta je niet, maar je bent heel mooi!

Gaat 't, Louisiane?

Is ze Egyptisch? - Abessijn.

Cadeau gekregen.

Droog me af, jongen.

Goed dat je hier bent.

Ik val zo in slaap.

Niet met natte haren gaan slapen.

Hier.

Gooi 'm in het water.

Ik krijg nachtmerries met dat ding op zak.

Gooi weg.

Plons, plons...

Ik ben kapot.

Wacht even.

Hans...

Word wakker. Ik moet slapen.

Geef me een ampul.

Een ampul.

Heb je je andere schoen niet teruggevonden?

Vlug, ik moet een ampul. - Nee, je hebt te veel gedronken.

Vlug. Het meisje valt zo in slaap en dan ben ik alleen.

Hans! - Nee.

Rot op.

Rot op!

Iemand houdt van je.

Jij ook van hem? Zeg morgen dan: 'De hemel is wit.'

Dan zeg ik: 'Maar de wolken zijn zwart.' Dan weten we 't van elkaar.

Mich�le, Mich�le...

Ga naar boven. Probeer te pitten.

Nee, gaat niet.

Wil je een ampul?

Te laat.

Ze houdt niet van me, geloof ik.

W�t geloof je?

Zoek jij dan ook liefde?

Zoals iedereen?

Tederheid, zoals iedereen?

Kijk om je heen. Dit is geen plek voor liefde.

Je moet een slaapkamer hebben, geen tocht.

Zo is je leven niet.

Zet 't uit je hoofd.

En die meid kan niet blijven.

Ze moet weg.

Ga weg.

Ik heb een houten kop.

Je moet weg.

Het enige wat u te zeggen hebt: Wegwezen.

Ik ben hier op de brug...

..omdat ik m'n redenen heb. Waar moet ik heen?

M'n ogen laten 't afweten.

Luister. - Als ik probeer te schilderen...

..puilt dit oog...

..bijna uit m'n hoofd, als een slak.

Vanmiddag ben ik naar het museum geweest.

Voor een schilderij op de tweede verdieping.

Een laatste keer, voor ik niks meer zie.

Maar er hangt een neonbuis bij die in m'n oog brandt.

Het doet te veel pijn. Ik heb niks kunnen zien.

Luister, ik heb een voorstel.

Wegwezen? Krijg de klere!

Kijk.

Zie je dit?

Ik ben 30 jaar van m'n leven nachtwaker geweest.

In fabrieken, flatgebouwen...

..vuurtorens, kerkhoven... Ik heb alles nog.

Op een nacht gaan wij samen naar het museum.

Ik ben er hoofdwacht geweest, ik heb de sleutels.

Dan kan je je schilderij zien.

Met een kaars.

Dus u bent niet altijd zo geweest?

Nee.

Vaste baan, huurwoning...

..niet lelijk.

De vrouwen noemden me 'camembert'.

Camembert?

Omdat u stonk?

Nee, omdat ik goedgebouwd was.

Hoe heette ze?

Florence.

Ze was jong, mooi.

Het leven was mooi met haar.

Ze hield altijd al van drinken. Ze had een vrolijke inborst.

Maar na de dood van ons dochtertje...

..met steeds minder plezier.

Wat doe je daartegen?

Niet dat ze niet van me hield.

Maar het verdriet stond tussen ons in.

Florence kon me niet meer aankijken zonder tranen.

Op een dag is ze weggelopen.

Ik heb haar wekenlang gezocht...

..en teruggevonden.

Als een wrak.

Overdag zwierf ze over straat...

..en sliep op het station.

Ik ben bij haar gebleven.

Ik volgde haar overal.

Op haar 33ste was ze dood.

Ze leek wel 50.

Ik heb haar lijk in het water gegooid.

Jawel, meneer de rechter.

Daarginds...

..bij de boten waar ze zo van hield.

Ze leek een beetje op jou.

Behalve haar neus.

Kunt u me daarom niet uitstaan?

Luister.

Een vrouw die op straat leeft, Wordt geslagen.

Verkracht.

Ze zuipt, raakt niet meer ongesteld.

Ze wordt debiel. Allemaal!

Dit leven op straat...

..is het enige voor mij en Alex.

Voor jou is 't niks gedaan.

Jij moet hier weg, en daarna...

..gaan leven!

De hemel is wit vandaag.

De hemel is wit.

Maar de wolken zijn zwart. - H�?

Noem me Mich�le. - Mich�le.

Blijf bij me.

Wacht.

Je moet geduld met me hebben.

Ooit zal ik je alles over mezelf vertellen.

We gaan ook vrijen, maar nu nog niet.

Later.

Wil je een eind lopen? - Ja.

De hele stad ligt op ��n oor. We gaan lopen.

Kijk!

Werkt 't snel? - Heel snel. Het is sterk.

Neem je 't vaak? - Ja, anders kan ik niet slapen.

Waar smaakt 't naar? - Het is smaakloos.

Ik weet wat.

De laatste keer dat je dat gif neemt.

Ik zal je leren om zonder iets te slapen.

Met mij.

Alex!

Nog 900 franc.

Kom, we gaan 't opmaken.

Heb je al 's de zee gezien? - Nee, maar...

De horizon? - Hoeft niet.

Kom!

Mich�le! - Alex!

De zee, de zee!

Ik word nat!

Ik val zo in slaap.

Niks vergeten? - O ja.

Hier.

Slaap lekker, lieverd.

Ik ben blij dat ik je heb leren slapen.

Dat ik 't ben.

Een bewijs van liefde.

Ik kan de horizon niet zien.

Mijn oog reikt niet zo ver.

Maar jij ziet de zee voor 't eerst en je kijkt naar je voeten.

Ik wil terug naar de brug. - 'Ik wil terug naar de brug...'

Slaap je nog? - Nee.

Ik zie nog minder dan gisteren.

Wil je een appel?

Nog niet.

Heb je 't geteld?

Ik ben helemaal stijf.

Als ik niet oppas, word ik een moeke.

Bijna 10.000 franc.

Wat we daar niet allemaal van kunnen doen...

's Zomers gaat 't nog, maar 's winters... - Dan gaan we naar beneden.

Daar stinkt 't.

Ik moet een stok.

De poen!

Nee!

Onhandig kutwijf!

Blinde vink!

Ik kan niks meer.

Sorry, Alex.

Dit is eenhoog.

Weet ik.

Hierheen.

Zeg niet steeds sst.

Hou op!

Je schoenen kraken.

Wat doe je daar? Kom 's hier.

Ik breng je bij je zus.

Mich�le?

Daar.

Doe uit.

Ik zie niks.

Gaan we?

Waar ben je, waar ben je?

Hee, jij daar!

Gaat 't? - Wees maar niet bang.

Kijk naar het schilderij.

Ik moet terug naar de brug.

Probeer niet zo te lijden.

Ik heb zin om dingen met je te beleven. Of meer dan zin.

Maar je bent te gesloten.

Je moet wat opener worden.

Doe dat nooit meer!

We worden onafscheidelijk.

Straks zie ik helemaal niks meer.

Jij wordt m'n laatste beeld, op m'n netvlies gegrift.

Wie staan er nog meer op je netvlies?

Niet veel. - Zeg op.

Gezichten op schilderijen.

M'n ouders. Marion, een jeugdvriendin.

De kleine Louisiane.

En Hans.

En een jongen die Julien heette.

Die Julien heet.

Dat vertel ik je nog wel 's. - Ja, dat is goed.

Weet je...

..eigenlijk kan ik niet wachten om in het stikdonker te leven.

Want de dingen en mensen zijn zwakke vlammetjes voor me geworden...

..die voor m'n ogen krioelen.

Dat ben ik zat.

Word jij m'n witte stok?

M'n trapleuning?

M'n blindengeleidehond?

Doe 's een hond na.

Zelfs van dichtbij zie ik al geen kleinigheden meer. En die zijn toch het mooist.

Het spannendst.

Als je vaag glimlacht, zie ik 't niet.

Je moet breeduit glimlachen.

Je moet alles voor me overdrijven.

Wacht.

Waar ga je heen?

Wat doe je?

Zie je me?

Mich�le?

Ja, ik zie je.

Grapjas.

VERMlST

Waar ben je?

De politie staat te controleren. Dat is link.

We gaan terug naar de brug.

Waar is de brand?

Mich�le Stalens (24) heeft een zeldzame oogziekte.

Met een operatie kan ze Worden geholpen. Nu of nooit.

Neem contact op met kolonel Georges Stalens.

Zie je, Louisiane? Een los contact.

Dat moet Alex repareren.

Als je 't over de duivel hebt...

..trap je op z'n staart.

Hou me vast.

Hou me vast.

De radio gaat kapot.

Ik heb je jas aangetrokken.

Ik was bang, Mich�le.

Ik rende onder water. Ik had een nachtmerrie. Hou me vast.

Het was nacht. Je was niet meer op de brug.

Je was verdwaald in het donker.

Ik zocht je en zag je nergens.

Ik ben hier. Waar anders? - Gelukkig. Hou me vast.

De dochter van kolonel Stalens wordt al maanden vermist.

25 jaar, 1,67 meter, donker haar.

Ze weet waarschijnlijk niet dat professor Destouches haar ogen kan redden.

Als u iemand kent die aan het signalement voldoet...

De radio...

Hoor je dat? Het ging over mij.

Mijn ogen!

Nog hoop...

Nu of nooit.

Dat zou te mooi zijn.

Het einde van de nachtmerrie.

Stel je voor, Alex.

Mijn ogen!

Kom.

We gaan lekker zuipen.

Nog eentje? - Ja.

Alex...

IK HEB NOOIT ECHT VAN JE GEHOUDEN. VERGEET ME. MICH�LE.

Niemand...

..kan me leren om haar te vergeten.

Sta op.

Vooruit, sta op.

Alex Vaugan, ben jij dat?

Heet jij Alex Vaugan?

Meekomen. Het gaat om die verkoolde man.

Beken, beken!

Die jongen heeft je gezien!

Vuile schoft!

Vooruit!

Sta op, verdachte.

De rechtbank acht u schuldig aan de doodslag die u ten laste is gelegd.

U wordt veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf.

Bijna twee jaar geleden.

Wist je dat ik 't was?

Zal ik weggaan?

Ik wou je zien.

En ik wou ook dat je mij zag.

M'n ogen.

Zeg je niks?

Je bent mooi.

Gek om je te zien.

Je bent net als in m'n...

Ik dacht dat ik je eindelijk was vergeten.

Maar al wekenlang, bijna elke nacht...

..zie ik je voor me.

Daarom ben ik gekomen.

Gestuurd door m'n dromen.

Mensen van wie je droomt, zou je de volgende dag moeten bellen.

Dat zou het leven vergemakkelijken.

'Hallo, ik heb van je gedroomd.'

'De liefde maakte me wakker.'

Je kijkt.

Je probeert te zien wie ik was.

Je herkent me niet meer.

Maar mijn beeld klopt precies met hoe je bent.

Je haar ook.

Hoewel je bent veranderd.

In m'n dromen glinsterden je ogen ook zo.

En we renden allebei voort...

..door steden...

..valleien en hoogvlakten...

..met zevenmijlslaarzen.

Je hinkte niet meer.

Ik hink niet meer. - Wat?

Ik hink niet meer.

Zie je?

Niets is echt onherstelbaar.

Gisteren ging ik naar de brug. Hij is gerepareerd.

Hij is weer stevig.

Waarom wilde je me vergeten?

Ik heb je nooit over mezelf verteld.

Door dat rare leven van ons.

Waarom ben je nooit gekomen?

Ik wachtte op je.

Ik ben soms bang voor ons.

Vaak.

Je bent laf.

Nee.

Kan je nog van me houden?

Ja...

..zoals eerst, maar niet hetzelfde.

Zal ik elke week komen?

Nee, nooit meer. - Maar ik mis je.

Ik moet nog bijkomen van binnen. Ik ben nog niet zover.

Je moet me in ��n keer ontdekken. - Een ander mens.

Ik kom over zes maanden vrij. - Ik zal er zijn.

Om middernacht op de brug. - Dan maak ik eindelijk je portret.

We nemen wijn mee. - Hele goeie.

Geen bocht. - We gaan in een hotel.

Ik heb geld. Ik werk.

Ontbijt op bed, let maar op.

Onze dijen onder de boter, honing en jam in onze navel.

Croissant-kruimels in ons schaamhaar.

OOG-CHIRURG

Louisiane...

Ik ben bij je ogen.

Bij de schaduw om je mond.

Klaar.

Kan beter.

Vind je 't mooi?

Ja.

Ja ja of ja nee?

Ja.

Shit.

Kluns. Doe je handschoenen uit.

Nee, het gaat wel.

Je ziet er gelukkig uit! - Ja!

Ik ben bezopen van liefde!

Ken je die mop van die gelukkige man? - Nee.

Twee kerels zitten in een caf�.

Ze vragen zich af of ze vaak genoeg vrijen om gelukkig te zijn.

De eerste zegt: Ik vrij eens in de twee weken.

De tweede zegt: Ik ��n keer per maand.

Dat vinden ze niet veel.

Aan de bar zit een derde man.

Hij zit in z'n eentje koffie te drinken met een brede grijns op z'n hoofd.

Die twee vragen zich af Waarom hij zo gelukkig kijkt.

Ze vragen hem een beetje benauwd hoe vaak hij vrijt.

De derde man zegt meteen: Heren...

..ik vrij elke drie weken, nee, elke drie jaar.

Wat? E�n keer per drie jaar? Waarom ziet u er dan zo gelukkig uit?

Waarop de derde man zegt:

Omdat 't vanavond is!

Omdat 't vanavond is.

Ik heb pijn in m'n hoofd.

Omdat 't vanavond is...

Omdat 't vanavond is.

Is 't al drie uur?

Ik heb 't geen twee uur horen slaan. - Omdat 't vanavond is...

Alex, ik moet naar huis.

Ik ben kapot.

Wat is er, lieverd?

Je bent niet moe. - Wat?

Je bent niet moe. - Jawel.

Vlakbij is een hotelletje.

Hotel Louisiana, net als je kat.

Ik ben wezen vragen.

Ontbijt op bed is bij de prijs inbegrepen.

Ik moet naar huis, lieverd.

Waar dan?

Niet schreeuwen, vertel ik nog wel. - Wat?

Niet schreeuwen.

Ik heb dingen kapot laten gaan, dat kost tijd.

Dwing me niet om 't te vertellen, niet vanavond.

Ik word gek van je.

Je moet geduld met me hebben.

Welnee.

Leugens.

Leugens!

Leugens.

Bent u zandhandelaar? - Nee, we vervoeren 't alleen.

En dit is onze laatste reis.

Waar gaat u heen met uw boot?

Tot het eind. - Naar Le Havre.

Le Havre?

Wij ook.

Wij ook, h�?

Mogen we met u mee?

Ja. - Dat kan wel.

Ja. - Jawel hoor.

Word wakker, Parijs!

vertaling: Erik Pezarro