Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Napisy pobrane z https://kickasssubtitles.com
Naukowcy są potrzebni żywi. Nie ruszać go!
Protomolekuły nie wysłano tu przypadkiem.
Opanowując ją, możemy się nią posłużyć. Zostać bogami.
Bez tej pracy ludzkość pozostanie bezbronna...
Mars zniszczył pustą, niepotrzebną bazę.
Trzeba stanowczo odpowiedzieć.
Deimos był najmniejszym, co mógł przełknąć sekretarz generalny.
Zautomatyzowana stacja, minimalna załoga.
- Niewiele ofiar. - Mamy zaatakować marsjański księżyc?
To wypowiedzenie wojny.
.:: GrupaHatak.pl::. Facebook. pl/GrupaHatak
THE EXPANSE [2x03] Zakłócenia
Tłumaczenie: kat Korekta: Igloo666
STACJA RADAROWA FWMRK Deimos
Cała 17-osobowa załoga zginęła na miejscu.
Siła eksplozji rozerwała księżyc.
Przez jego rozproszone fragmenty wstrzymano do odwołania loty orbitalne.
Trwa nadzwyczajne posiedzenie Kongresu.
Minister obrony określił atak mianem aktu bezprawia i tchórzostwa.
Rozwalili nasze cholerne niebo.
Usadź swoje ciężkie kości.
Będzie wojna. Nie ma innej opcji.
Zawsze wiedziałam, że oni uderzą pierwsi. No nie, Ziemniaku?
- Jak mnie nazwałaś? - Słyszałeś.
Nie dziś!
Jasne, żołnierzu? Nie obrażaj drugiego Marsjanina.
Jest takim samym Pylarzem jak my wszyscy.
- Marines, dla kogo walczymy? - Dla Marsa.
- Dla kogo walczymy? - Dla Marsa!
Zakładajcie pancerze. Musimy trenować.
Będzie wojna.
Mars nadal nie wydał oficjalnego oświadczenia.
Nie przeprowadzili też uderzenia odwetowego.
Nazwaliśmy nasze planety imionami starożytnych bogów.
Deimos jednak nie był bogiem,
lecz uosobieniem straszliwej trwogi, jaka towarzyszy wojnie.
Wyobrażasz sobie, jak by to było: stracić Księżyc?
Nasz Księżyc. Nie zobaczyć go już nigdy na niebie.
To nie to samo.
Deimos widziany z Marsa to tylko jasna gwiazda.
Tak jak Wenus dla nas.
Martwisz się o Arjuna i wnuki, ale potrafimy ochronić Lunę.
Powinniśmy właśnie rozplątywać ten węzeł, póki da się to zrobić.
Ja się nie boję.
MWNZ może jest starsza i wolniejsza, ale mamy przewagę liczebną.
Nasza flota może wystrzelać FWMRK. Załatwić Marsa na zawsze, jeśli trzeba.
Wiesz, że marsjańscy marines zawsze trenują w pełnej ziemskiej grawitacji?
Latają w bojowych warunkach. Wojna rozegra się nie tylko w kosmosie.
Jeśli nie zaprzestaniemy prowokacji, Mars w końcu rozpocznie inwazję.
Mars to wyspa.
Bez swojej floty nawet do nas nie dolecą.
A jeśli dolecą i nas zbombardują, zapewne najpierw ten przeklęty budynek?
Staniemy oko w oko z marsjańskimi marines.
To nasza ostatnia szansa na zwycięstwo, Chrisjen.
Jak zawsze powtarzałaś:
Ziemia jest najważniejsza.
STACJA TYCHO Pas planetoid
I jak, Amos?
Wrota i pancerz rozjebało na amen. Wszystko jest nieszczelne.
Trzeba wyjść ładownią.
Dobrze.
Sprawdźmy nasze jet packi. Prędkość rotacji to 40 m/s.
Nieźle nas szarpnie, kiedy będziemy wyskakiwać.
Remont Roci wcale nie będzie łatwy.
Roci to w tej chwili nasze najmniejsze zmartwienie.
- Jazda! - Lubicie zabijać Pasiarzy?
Diogo!
Zabierz ich do aresztu. Pod straż.
- Millera też? - Jego zostaw.
On ma się nie zbliżać do więźniów!
I się nie zbliży. Do aresztu z nimi.
- Się robi, bosmang. - Jazda.
Macie ich nie krzywdzić, jasne?
Wyjazd z tej stacji!
Chcesz mi coś wyznać?
- I to cholernie! - Przestań!
Dość.
Holden! Chodź.
Miał ciężki dzień.
Codziennie odlatuje stąd wiele statków. Wybierz któryś.
Załatwię ci miejsce na nim.
Pora odejść.
Oddasz mi broń?
Kapitan kazał nam wynieść twoje rzeczy.
Naomi dorzuciła ci leki przeciwnowotworowe.
Chcesz się napić?
- Darmowego się nie odmawia. - Barmanka!
Zostawiła butelkę, żeby nie musiała wciąż dolewać.
No to za...
- To co, chwilowe wkurwienie? - Nie.
To na stałe.
Kapitan nie chce cię już na pokładzie.
I my też.
Ja tam cię rozumiem. On zabił twoją pannę, a ty jego.
Nie.
Facet po prostu musiał zginąć.
Kapitan zawsze się wkurza, kiedy zabija się ludzi bez pogadanki.
No tak, ty byś na pewno spytał o pozwolenie.
Widzisz, ty i ja jesteśmy do siebie podobni.
Znamy życie.
Ale kapitan... on naprawdę ma prawy charakter.
Jeśli mówi, że wylatujesz z pokładu, to tak ma być.
Jak na moje, to pewnie ma rację.
A na pewno ma na to większą szansę ode mnie.
Wciąż zadzierasz z niewłaściwymi ludźmi.
Proszę.
Może być?
Skoro Fred funduje nam pobyt do czasu naprawy Roci,
to trzeba korzystać, ile tylko się da.
- Daj już spokój. - Walczyliśmy na próżno.
Zginęli ludzie. My niemal też.
- A Miller... - Wyprowadził cię z Erosa.
Strzelił w głowę nieuzbrojonemu człowiekowi.
Masowemu mordercy.
- Bronisz go? - Nie rozumiesz.
- Chodziło mu tylko o zemstę. - Nie. O nas wszystkich.
- Dresden chciał gadać, mogliśmy... - Co niby?
Dogadać się z nim?
Z facetem, który ot tak wymordował kupę Pasiarzy?
Dresden zagrażał wszystkim i to dlatego Miller go zastrzelił.
- Nie miał prawa o tym decydować! - Ale ty masz?
Ja muszę teraz po nim posprzątać.
Hola, hola.
- Yam seng. - Yam seng.
Panowie, trochę jestem zajęty.
Zabiłeś tego kurwiego syna, beratna. Świętujemy. Jesteś bohaterem!
Nie mówcie tak. Nie jestem żadnym...
Byśmy wywalili więźniów w kosmos, ale szef zakazał.
To Ziemniak.
Jestem zwykłem gliną. Psem.
Kiedyś byłem.
Forsa ci się skończyła.
Mój napiwek. Jazda mi stąd.
Już, już. To gdzie mieszkasz?
- Masz pazurki, lubię to. - Pewnie nie wiesz, jak się to robi.
Diogo tak cię obsłuży, że serce ci wysiądzie.
Oye, pampa!
- Baba cię wyrzuciła? - No, coś w tym rodzaju.
- I co, pójdziesz do hotelu? - Może.
Kurwa, Miller, przecież jesteś spłukany.
- Będziesz spał w dokach? - No raczej.
Chodź, zamieszkasz u mnie.
- Teraz jesteś jednym z nas. - O nie...
Tędy.
Macie kupę dziur po różnych pociskach.
Na szczęście mamy tu cały osprzęt, by zrobić wam na nich nowe poszycie.
A tu pocisk o włos chybił wasz reaktor.
Rozpieprzyłoby was w okamgnieniu.
Chryste.
Mnie też chybiło o włos.
Gdyby pocisk przebił wewnętrzne poszycie, rozerwałoby cię na pół.
Większość statków byłaby po tym w kawałeczkach.
Ale nie Roci.
Szanuję, że w ogóle udało się wam wrócić.
Jesteś z Marsa, prawda? Masz tam rodzinę?
- Nie wiem. - Nie kontaktowałeś się z nimi?
Po Deimosie.
Sądzą, że nie żyję.
Że zginąłem na Donnagerze.
Śmiercią bohatera.
No to co, naprawicie Roci?
Nie martwcie się. Zaopiekujemy się jak własnym.
A tobie chyba przydałoby się gdzieś wyżyć.
Jesteś z Pasa. Może poodbijamy?
O tak, pashang.
Na stacji nie było poważnych sił, a moi bojownicy zbyt ochoczo strzelali.
Tylko ci tu przeżyli.
Sami młodsi technicy i ochrona stacji.
Poza jednym wyjątkiem.
Siedział w centrum danych. Jego więc przesłuchamy najpierw.
Musi wiedzieć o protomolekule więcej niż inni.
Dresden wiedziałby więcej.
Zdobyliśmy informacje o nich.
Ostatnie dwa lata mają wymazane z życiorysów.
Ale przedtem wszyscy byli zatrudnieni w tej samej firmie: Protogenie.
To ziemski dostawca usług biotech. Ma placówki w całym Układzie.
W tym tę, którą zniszczono wraz z Febe.
Do środka!
Pod ścianę, jazda!
To będzie ciekawa rozmowa.
Proszę bardzo. To dla nas.
- Sprytne. - Może to nas zmotywuje.
- Dopieszczona na maksa. - Znowu zaczynasz?
Chwalę cię.
Piękny Teksas. To twoje rodzinne miasto?
Twoje nazwali waszym nazwiskiem.
Twoja rodzina rozmnaża się w tempie wykładniczym.
Pylarzy potrzeba jak najwięcej. Na Marsie rośnie za dużo Ziemniaków.
No i co?
Przecież widzę, że patrzycie na mnie wilkiem.
Jak gdyby nie było tu dla mnie miejsca.
- Nie kwestionujemy twojego patriotyzmu. - Luzuj, kowboju.
Ja chociaż zapracowałem na swoje, Hilly. Tobie rodzina kupiła mundur.
- Dość tego. - Spokój!
Aport.
- Jasna cholera. - No.
Usiądź.
Paolo Cortázar.
- Byłeś członkiem zespołu badającego... - Specjalistą od nanoinformatyki.
- Brzmi jak coś ważnego. - I tak jest.
Chcemy wiedzieć wszystko o protomolekule.
Spytajcie doktora Dresdena.
- Nie żyje. - Słucham?
- Już nie ma nad tobą władzy. - Ale co z projektem?
Odpowiesz za ludobójstwo na Erosie.
- Albo będziesz współpracował. - Przejmiecie projekt?
Opracujesz szczepionkę.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Wychowałeś się w Londrinie. Rodzina żyła z zasiłku.
Musiało być ciężko.
- Można z tego wyjść. - Ciebie podziwiam tym bardziej.
W końcu straciłeś matkę.
Nie potrafię sobie wyobrazić, jak trudno jest oglądać śmierć matki.
Pląsawica Huntingtona. Nieludzko okrutna choroba.
Matka nie narzekała.
Dlatego zacząłeś pracę w Protogenie? By odkryć lek?
By inni nie musieli przez to przechodzić?
Moim zdaniem to naprawdę szlachetne pobudki.
Załatwimy ci powrót, jeśli nam pomożesz.
Jej mózg źle funkcjonował.
Nie wiedziała, że jest na coś chora.
Nawet gdy ślina cały czas ciekła jej z ust i zasychała na podbródku.
Albo gdy spadała z sedesu w środku sikania.
Żyła sobie dalej, niebiańsko spokojna.
W sumie więc nie była to zła śmierć.
Na Erosie jest inaczej.
Ból i okropna śmierć.
Możesz teraz postąpić słusznie. Dresdena już nie ma.
Już przed nim nie odpowiadasz.
Gdyby był tu z nami, dziękowałbym mu.
Uczynił mnie tym, kim dziś jestem.
Wyświetl ostatnią symulację.
Użyj danych czujników z prawdziwej bitwy, by skorygować parametry.
Rozpocznij symulację od początku.
Teraz 9 stopni, 3 G. Wyceluj działka. Ognia.
Cofnij o minutę. Rozpocznij od nowa.
I z czego się cieszysz, skoro przegrałaś?
Bo... dobrze się czuję.
- Pierwszy raz od dawna. - Chodź, trzeba się nawodnić.
Piwkiem.
Możesz wyłączyć to gówno?
Ale to nowa nutka. Prosto z Erosa!
Nikt na Erosie nie produkuje już muzyki.
Produkujemy tutaj, ale muzyka jest stamtąd.
Że co? O czym ty do mnie mówisz?
Eros mówi, pampa.
Śpiewa.
Czyli niby co, to są dźwięki z Erosa?
Najlepsza didżejka na Tycho piraci też dla SPZ.
Zhakowała zaszyfrowany sygnał z tamtej stacji.
- Ten z Erosa. - Wyłącz to.
Pasiarze, których głosy miksujecie, albo umierają, albo już nie żyją.
Albo i gorzej.
Dlatego to nasz hymn, pampa. Wojenny zew.
Poważnie? Wybierasz się na wojnę?
Wszyscy idą na wojnę. Ziemia, Mars, Pas.
Przecież ty nawet nie wiesz, o co chcesz walczyć.
Zabiłeś tego typka, więc o co ty walczysz?
Odciąłem jedną głowę, ale zostało ich tam jeszcze wiele.
Więc my odetniemy wszystkie i system będzie nasz.
Zawsze będziesz niewolnikiem systemu.
Tak już jest.
To tym bardziej wybieram walkę.
Nie masz żadnego wyboru.
Rodzisz się po którejś stronie i tak już żyjesz.
Kiedy Wewnętrzni połapią się, co się dzieje na Erosie,
wybiją nas wszystkich, by się do tego dorwać.
- Nas? - Pasiarzy.
Nas, Pasiarzy.
Beltalowda.
Wyceluj działka. Ognia.
Cofnij o minutę.
Kurwa mać!
Zablokowano mu neurony w prawym styku skroniowo-ciemieniowym.
- To jakiś socjopata? - Nie urodził się taki. Zmieniono go.
Obstawiam przezczaszkową stymulację magnetyczną.
- Wymazano mu część płatu skroniowego. - Którą?
- Tę odpowiedzialną za empatię. - Można to zrobić magnesem?
Czytałam o tej procedurze. Da się to zrobić. Jest nieinwazyjna.
Czyli co, ktoś przesuwa mi magnes przy głowie,
dzięki czemu nagle mam w dupie agonię stu tysięcy ludzi?
Zbadałam pozostałych. Zrobiono im to samo.
Ochrona na stacji była uzbrojona pod tłumienie zamieszek.
Pilnowali, by wzajemnie się nie pozabijali.
To nie obsesja na punkcie morderstwa. Cudze życie nie ma dla niego znaczenia.
A czy da się to jakoś... odwrócić?
Obawiam się, że nie.
Jak można w ogóle dotrzeć do takiej osoby?
Dlaczego szeregowy Travis ma pęknięty oczodół?
- Spytał pan go, poruczniku? - Proszę się nie mądrzyć.
Ziemia dalej będzie nas jebać, czy wreszcie to zakończymy?
A co to ma wspólnego z pobiciem szeregowego przez sierżanta?
Wytrzymałość na obelgi kiedyś się kończy. Potem człowiek wybucha.
Wiem, że szeregowy urodził się na Ziemi i że zbiera za to cięgi.
Gdyby chciał gadać, siedziałaby pani w celi.
Ale nie chciał. Po marsjańsku.
Brzmi to teraz źle, ale to jeden z najtwardszych Pylarzy, z jakimi służyłam.
- Czyli chodzi o panią. - Całe życie się do tego szkoliliśmy!
Mamy teraz wojnę i wszyscy chcemy walczyć.
- Im szybciej złoimy Ziemian, tym lepiej. - Rozczaruję panią.
Nie lecimy na Ziemię, a na Ganimedesa,
- by zabezpieczać dostawy żywności. - Jak pastuchy? Marines?!
Służymy tam, gdzie nam rozkażą.
Wykonacie rozkazy z dumą i zaangażowaniem właściwym żołnierzom Republiki.
Rozumiemy się, sierżancie?
- Tak jest. - Odmaszerować.
- Oby to było to. - Zabezpieczona linia do Johnsona.
Poproszę.
Co prawda chciałbym ujrzeć, jak cię aresztują, ale...
Powiedz, że nie da się tego wyśledzić i że Johnson odbierze wiadomość.
To gwarantuję, ale w SPZ jest pełno szpicli.
Daj mi to i idź.
Teraz to tylko zły pomysł.
Gdy wyślesz wiadomość, stanie się on zdradą.
Jeśli nic nie zrobię, mogą zginąć miliony ludzi.
Daj mi to, proszę, i odejdź. Nie musimy zawisnąć razem.
Na pewno nie powieszą nas na jednej szubienicy.
Z twojej będzie lepszy widok.
Pułkowniku Johnson, nazywam się Chrisjen Avasarala.
Z pewnością słyszał pan, jak o wszystko publicznie pana obwiniam.
Wszystko to kłamstwa.
To fasada, za którą się chronię. Miał pan rację.
W moim rządzie są politycy skłonni zaprowadzić nas na skraj zagłady.
Wciąż nie znam ich motywów.
Ale podobnie jak pan pragnę zapobiec wojnie.
Proszę więc o pańską pomoc.
Potrzebuję dowodów.
Wszystkiego, co pozwoli mi uzyskać zawieszenie broni między Ziemią a Marsem,
nim będzie za późno.
Jeśli ma pan jeszcze jakiekolwiek karty w ręku,
to nadszedł czas, by nimi zagrać.
Nie sądziłem, że dożyję tego dnia.
Twoim zdaniem mówiła poważnie?
Tak.
I chyba mam coś, co jej się przyda.
Wyrzuciłeś przez śluzę szefa Czarnego Nieba,
bo zlecili zamach na tę kobietę.
Jeśli dowiedzą się, że teraz jej pomagasz, sam staniesz się celem SPZ.
W takim razie nikt nie może poznać tej słodkiej tajemnicy.
Byłem na Erosie. I widziałem Julie Mao.
Usiądźmy.
Pokój hotelowy, w którym ją znaleźliśmy,
był kompletnie zdewastowany.
Wszystkie wyświetlacze i lampy rozbite na kawałki.
Nie w akcie zaplanowanej przemocy. Jak wtedy, gdy rozbiłeś typowi głowę.
Zaczepiał cię, więc znalazłeś rozwiązanie.
To w pokoju hotelowym było czystym szaleństwem.
Cuchnącym rzygami i śmiercią.
Obaj wychowaliśmy się w slumsach. Wiem, że znasz odór, o którym mówię.
Pośrodku łóżka była niebieskobrązowa kałuża szlamu.
Ślad z niej ciągnął się dalej po podłodze.
Czołgała się jak zdychające zwierzę.
Niebieskobrązowe to wydalina.
Siedziała w kabinie prysznicowej.
Niebieskie skorupy wystawały jej z ust. Narosły na całym ciele.
Pnącza błękitu pięły się z jej włosów, zaczepiając o ścianę.
A pośrodku była ona, naga jak w dzień narodzin.
- Przepiękna. - Umarła.
Przepięknie umarła.
Nie umarła.
Doznawała przemiany.
Te zeskorupienia?
Protomolekuła próbuje dopasować się do wzorca.
Struktury krystaliczne naśladują harmonijki beta. Ulepszają je.
Tworzą układy regulacji jak tkanka mózgowa.
I inne, podobne do serca.
A w samym środku
znajduje się samotna cząstka, taki... zarodek krystalizacji.
I wymaga, i dostarcza olbrzymich ilości energii.
Czyli dlatego Julie rozbiła lampy i wyświetlacze?
- Próbowała odciąć źródła energii. - Był jakiś efekt?
Substancja wciąż się ruszała? Wiem, jak ona wygląda.
Ale co robiła?
Zaczekaj! Nie idź sobie.
Proszę, powiedz mi!
Co ona robiła?!
ZGUBIŁEŚ SIĘ? MY WIEMY, DOKĄD ZMIERZAMY
- Mogę w czymś pomóc? - Być może. Nie wiem.
Jest pan czymś zatroskany. Wszystko w porządku?
- Trochę mi się śpieszy. - Dokąd pan zmierza?
O to chodzi. Widziałem waszą reklamę.
"My wiemy, dokąd zmierzamy".
Chyba ja też wiem już teraz, dokąd powinienem zmierzać.
Skąd ta pewność?
Niech pan opowie mi o swojej podróży.
- Urodziłem się mormonem, ale nigdy... - Nie.
Chodzi mi o tę wielką podróż. Na Nauvoo.
Gadałeś kiedyś z pedofilem?
Spytaj takiego, jak mu się gwałci dzieci. Nic nie odpowie.
Ale jeśli pokażesz mu parę zdjęć, to nie przestanie o tym nawijać.
Pogadałem sobie z tym Cortázarem. Eros jest dla niego jak pedofilia.
Mówiłeś o powstrzymaniu tego. Chciałeś mu zabrać Erosa.
Dlatego nie chciał ci pomóc.
To stacja Febe. Byłem tam.
A to marsjańscy naukowcy.
- Co się z nimi stało? - Jak widać, wykorzystaliśmy ich,
by obserwować postęp infekcji w ludzkim gospodarzu.
- Po czym obserwowaliście ich śmierć? - Jej pracę.
Protomolekuła to dowód na istnienie innego drzewa ewolucyjnego niż nasze.
Nie załączono do niej instrukcji obsługi.
- Żywiliśmy ją najlepiej, jak zdołaliśmy. - Febe wam nie wystarczyła.
Stacja była wspólna, więc spaliliśmy ciała, wymazaliśmy dane i odlecieliśmy.
Na dwóch statkach. Na jednym naukowcy, na drugim próbka.
- Doktor Dresden obawiał się skażenia. - I słusznie.
Doszło do niego na Anubisie. Widziałem skutki.
Naprawdę? Co zrobiła protomolekuła?
- Zabiła wszystkich na pokładzie. - Niewątpliwie.
Ale co potem? Proszę o konkrety.
Opowiedz mu o reaktorze.
Gdy przylecieliśmy, reaktor był wyłączony.
Protomolekuła zamarzła wokół jego rdzenia.
Była wygłodzona. Włączyliście go ponownie?
Zaczęła się poruszać. W moim kierunku.
Mógłbym to jakoś obejrzeć?
Zniszczyliśmy okręt wraz z zawartością.
Ale protomolekuła wciąż ma się świetnie na Erosie.
Ty też tam byłeś?
Ona się uczy, wiesz? Za każdym razem tworzy coś innego.
Im więcej dostanie biomasy, tym szybciej się uczy i zmienia.
Więc rzuciliście jej na pożarcie Erosa.
Całą stację. Sto tysięcy ludzi.
Sto tysięcy okazji.
Nauczymy się, jeśli pozwolimy jej na to samo.
- Można ją kontrolować? - To właśnie próbujemy robić.
A ty to potrafisz?
Musiałbym mieć swoje dane.
I wszystko, co wychodzi z Erosa.
Tylko w ten sposób mogę wam powiedzieć więcej.
Dwa kilometry długości, pół szerokości.
Dziesięć poziomów inżynierii środowiska, kwater, szkół, oczyszczalni ścieków,
warsztatów i zakładów, zaś w samym środku...
fragment Ziemi wygiętej w cylindrze.
Nasz Eden.
Nigdy nie byłem na Ziemi, ale to wygląda jak wielki, metalowy tunel.
Cylinder zostanie uszczelniony,
a po osiągnięciu prędkości przelotowej wprawiony w ruch obrotowy.
- Będą tu tereny uprawne. - O kurwa.
Zaprojektowano go, by tworzył iluzję łagodnego światła i ciepła.
Jak w letni dzień.
- I jesteście gotowi? - Ja jestem.
- Czekamy tylko na statek. - A skąd to opóźnienie?
Silniki pięknie pracują,
ale systemy atmosferyczne od początku stanowiły problem.
To stuletnia podróż bez zapasu powietrza.
Normy go dotyczące są bardziej restrykcyjne.
Również nasi wykonawcy bywali niechętni współpracy.
Problem ze związkami zawodowymi?
Zabieranie rodzin w podróż, której końca miały nie doczekać wnuki,
- było dla niektórych nieludzkie. - Naoglądałem się nieludzkich rzeczy.
- To nie jest jedna z nich. - To nasza świątynia.
Jest pan w niej mile widziany. Oferujemy zbawienie.
Brzmi dokładnie jak coś, czego mi potrzeba.
Czy to...?
To jeden ze strumieni danych, które zbierał Dresden.
Prosto z Erosa.
To chujstwo leci w knajpach. Myślałem, że to jakiś kicz.
To coś nowego. Daj.
Wszechświat właśnie ucałował mnie w policzek.
- To ludzie coś mówią? - Nie. To rytm.
Jak w zegarku.
Nie, teraz przyśpiesza.
Nie.
Odlicza.
Ona buduje... coś.
Co takiego?
Tego się dowiemy.
Co to ma, kurwa, być?
OKRĘT STEALTH WSPÓŁRZĘDNE
Jasna cholera!
Dobra, zacznij jeszcze raz. Od początku.
Co ty robisz?
Przecież widzisz.
W zestrzelonej kapsule było 25 ludzi. Miałem ich ochronić.
Ocaliłeś Amosa.
A przez ten wybór zginęło 25 innych osób.
- Nie chodzi o... - Powiem ci, o co chodzi.
Następnym razem ocalę wszystkich.
Włącz symulację. Zacznij od początku.
Coś sobie zrobiłaś?
Przesadziłam z ruchem. Nic mi nie jest.
Miło, że Roci znów jest sprawny.
- Między nami wszystko ma grać. - Przecież gra.
Na Erosie coś się dzieje.
Protomolekuła coś buduje. Nie wiemy co.
- Skąd... - Jeden z więźniów zechciał gadać.
W przesyłanych z Erosa danych pojawiają się słowa.
- Głosy. - Ludzie coś mówią?
Ale widzieliśmy, co stało się z Julie Mao.
Twierdzisz, że ci ludzie wciąż żyją?
Jedyny, który to wiedział, nie żyje.
To jeszcze nie koniec Erosa.
Nie sądzę, że można go ocalić. Ale coś musimy zrobić.
A bez ciebie sobie nie poradzę.
Zrobimy to razem.
- Już wiesz, dokąd chcesz lecieć? - Na Erosa.
Że co?
- Tam się dzieje coś niedobrego. - Wiemy o tym.
Wiesz zatem, że trzeba go zniszczyć.
- Sądzę, że masz rację. - A ja wiem, że ty wiesz,
że Dresden by się z tego wykręcił.
Nie zabiłem go dlatego, że był szalony.
Zrobiłem to, ponieważ mówił rozsądnie.
- Masz pomysł, czym zestrzelić asteroidę? - Owszem.
Tym czymś.
.:: GrupaHatak.pl::.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.