All language subtitles for tt0112641-pl

Napisy pobrane z https://kickasssubtitles.com

NA PODSTAWIE
PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ

Gdy kogoś kochasz, to ufasz tej osobie.
Nie ma innego wyjścia.

Trzeba powierzyć jej klucze
do wszystkiego co twoje.

Bo inaczej, jaki miałoby to sens?

Przez jakiś czas myślałem,
że zaznałem takiej miłości.

KASYNO

NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
NICHOLASA PILEGGI

Zanim zacząłem prowadzić kasyno
i dałem się wysadzić w powietrze,

Ace Rothstein był mistrzem
w zakładach, mówię wam.

Byłem tak dobry, że niszczyłem kursy
wszystkich bukmacherów w kraju.

Poważnie, byłem w tym tak dobry,
że aż otrzymałem raj na Ziemi.

Powierzono mi jedno
z największych kasyn w Las Vegas,

Tangiers.

Ale to zasługa facetów,

którzy mogli zdobyć
dla mnie takie pieniądze,

62 700 000 dolarów.

- Nie znałem wszystkich szczegółów.
- Prawdę mówiąc, nikt ich nie znał,

ale to wydawało się idealne.
W końcu miał mnie, Nicky'ego Santoro,

najlepszego kumpla,
który pilnował jego tyłka,

no i miał Ginger,

kobietę, którą kochał.

Ale koniec końców,

spieprzyliśmy to wszystko.
Mogło być tak słodko.

To miał być ostatni raz,
gdy takim gościom z ulicy jak my

powierzono coś tak cennego.

W tamtym okresie
Vegas było miejscem,

gdy miliony frajerów
przepuszczało swoją forsę,

zostawiając tam miliardy dolarów.

Nocą nie było widać pustyni,
która otacza Las Vegas.

A to właśnie na niej rozwiązywało się
wiele problemów miasta.

Na tej pustyni jest wiele dołów

i wiele problemów
pogrzebanych w tych dołach.

Trzeba to robić dobrze.

Mieć dziurę wykopaną, zanim
przyjedzie się z paczką w bagażniku.

Inaczej czeka cię pół godziny
lub 45 minut kopania.

Bo kto wie,
kogo może licho przywieźć.

Zanim się obejrzysz,
będziesz musiał kopać nowe doły.

Można tam spędzić
całą pieprzoną noc.

THE STRIP

LAS VEGAS

10 LAT WCZEŚNIEJ

Kto by się temu oparł?

W każdym innym miejscu tego kraju
byłem tylko bukmacherem, hazardzistą,

spoglądającym przez ramię,
dzień i nocy kłopotany przez gliniarzy.

A tutaj jestem panem Rothsteinem.
Działam nie tylko legalnie,

ale prowadzę kasyno,

a to jest jak sprzedawanie
ludziom marzeń.

Zatrudniłem starego kumpla,
Billy'ego Sherberta,

na stanowisko kierownika
i zabrałem się do pracy.

Las Vegas oczyszczało z grzechu
ludzi takich jak ja.

To coś w stylu
moralnej myjni samochodowej.

Robiło dla nas to,
co Lourdes dla garbatych i kalek.

Działaliśmy legalnie
i zarabialiśmy forsę,

całe tony pieniędzy.

Bo myśleliście,
że co my robimy pośrodku pustyni?

Jesteśmy tu dla kasy.

Oto produkt końcowy świecących neonów,
wyjazdów służbowych,

szampana,
darmowych apartamentów,

dziewczyn i gorzały.

To wszystko po to,
byśmy mogli zdobyć twoje pieniądze.

Tak wygląda prawda o Las Vegas.

Tylko my jesteśmy zwycięzcami.
Gracze nie mają żadnych szans.

Cała ich gotówka wędruje ze stolików
do naszych kasetek,

przez kasę do najświętszego miejsca
w całym kasynie.

Miejsce, do którego spływa cała kasa,
najświętsze ze świętych,

liczarnia pieniędzy.

To miejsce było niedostępne,
nawet ja nie mogłem tam wejść.

Ale to ja zapełniałem
to miejsce forsą.

Mieli tam tak zajebiście
dużo pieniędzy,

że mogłeś wybudować
dom ze studolarówek.

A najlepsze było to, że zarząd
nie miał pojęcia, co jest grane.

Myśleli, że wszystko
idzie jak trzeba.

Prawda?

Nieprawda.

Kolesie z liczarni

siedzieli tam po to,
by osuszyć to miejsce.

Naliczali mniej, gubili kwity.

Kradli nawet wprost z kasetek.

Zadaniem tego faceta,

stojącego przed około
dwoma milionami dolarów,

było zgarnięcie forsy
bez niczyjej wiedzy,

ani urzędu podatkowego,
ani nikogo innego.

Zauważcie, że ludzie z liczarni
nigdy niczego nie widzą.

Zawsze każdy patrzy
w inną stronę.

Spójrzcie na nich.
Wyglądają na zajętych, co?

Liczą pieniądze.
Kto by im przeszkadzał?

Boże uchowaj, mogliby się pomylić
i zapomnieć ukraść.

Wchodzisz i wychodzisz.

Mijasz tępego strażnika,

który dostaje tygodniowo
dodatkową stówę za pilnowanie drzwi.

To jest rutyna,
biznes jak co dzień.

Wchodzisz, wychodzisz,
dzień dobry, do widzenia.

I to wszystko.

Kolejny gruby chuj,
który wychodzi z kasyna z walizką.

Ta walizka jechała w konkretne miejsce,
prosto do Kansas City,

które było najbliższym miejscem
od Las Vegas,

gdzie bossowie ze środkowego zachodu
nie musieli obawiać się aresztowania.

Bossowie pragnęli tylko tej walizki
i pragnęli jej co miesiąc.

Ten stary, pieprzony Mormon

musiał latać z tą walizką
co miesiąc, spokojna robota.

- Coś ładnie pachnie.
- Robią nam coś do jedzenia.

Bossowie zjeżdżali się zewsząd:
Detroit, Cleveland, Milwaukee,

z całego środkowego zachodu.

Spotykali się w spożywczaku
w Kansas City.

Nikt o tym nie wiedział.

Matka jednego z nich im gotowała.

Ci starzy makaroniarze może na takich
nie wyglądali, ale uwierzcie mi,

to oni potajemnie
kontrolowali Las Vegas.

Kontrolowali związki przewoźników.

Tam właśnie musiałeś się udać,

gdy chciałeś pożyczyć pieniądze
na kupno kasyna.

Nikt nie dostał pożyczki od związków,
dopóki goście w tym pokoju

nie upewnili się,
że będą dostawać swoje walizki.

Tacy goście
jak ten antyk z Detroit.

Albo tacy jak Remo Gaggi,
główny szef tej ekipy.

Najważniejszy gość w tym pokoju.

Jakieś 10 kilo.
To około 700 tysięcy.

Wiem, że to za wczesna pora
jak na Las Vegas,

ale chciałbym przywitać panie i panów
z przemysłu hazardowego...

W oczach świata Andy Stone,

szef funduszu emerytalnego
związku przewoźników, działał legalnie.

Potężny człowiek.

Grał nawet w golfa z prezydentem.

W imieniu funduszu emerytalnego związku
z radością wręczam...

Ale Andy również przyjmował rozkazy.

Gdy kazano mu dać pożyczkę
Philipowi Greenowi...

...na 62 700 000 dolarów
na nowy Tangiers.

...zrobił to, co do niego należało.

On był idealną przykrywką.
Jak mogło być inaczej?

Nie wiedział zbyt wiele,
nie chciał wiedzieć zbyt wiele,

zwłaszcza że to dzięki bossom
związek pożyczył mu pieniądze.

Wierzył, że związek dał mu
te pieniądze, bo był bystry.

Dobrze wiem, że w tym mieście
istnieje duża konkurencja.

Skąd oni wzięli Greena?

A kto to, kurwa, wie?

Wiem tylko, że Green robił przekręty
na nieruchomościach w Arizonie,

ale ledwo starczało mu
pieniędzy na benzynę,

by przyjechać odebrać swój czek.

Rozkazy wydawał Andy Stone,
człowiek wysłany przez bossów,

- a nie prezes zarządu Philip Green.
- Rozumiem.

Rozumiem.

Teraz potrzebowali kogoś zaufanego
do prowadzenia kasyna.

Kto byłby lepszy od Ace'a?

Był w Vegas od kilku lat
i miał to miejsce całkowicie obcykane.

Cały Ace,

pozwól mu prowadzić kasyno,

a on spróbuje cię odwieść
od tego pomysłu.

Nie wiem, czy dam radę,
nawet gdybym chciał.

Komisja gier
nigdy nie da mi licencji.

Mają na mnie ze dwa tuziny spraw
za hazard i bukmacherkę.

Nie musisz mieć licencji,
by pracować w kasynie.

Wystarczy, że będziesz
się o nią ubiegać.

Prawo stanowe mówi,
że możesz pracować w kasynie

podczas rozpatrywania wniosku.
Oni mają 10-letnie zaległości.

- Co będzie, jeśli się w końcu dowiedzą?
- A czemu mieliby chcieć się dowiedzieć?

Włożyliśmy w tę pustynię 100 milionów.
Dlaczego mieliby nas zamykać?

Poza tym nigdy się nie dowiedzą.

Po prostu zmieniaj nazwę
swojego stanowiska.

Na przykład z kierownika kasyna
na szefa zaopatrzenia.

Wezmą twoje podanie
i położą na spodzie stosu.

Znam gości, którzy pracują
30 lat bez licencji.

Ciężka sprawa, Andy.

Gdybym się zgodził,
musiałbym dostać wolną rękę.

- Dostaniesz.
- Mówię poważnie, żadnego wtrącania się.

Nikt nie będzie się wtrącał
w twoje prowadzenie kasyna.

Gwarantuję ci to.

I takim sposobem namówili Ace'a.

Chcieli go, bo wiedzieli,
że hazard to jego sens życia.

Wymyślili mu też
niezłą nazwę stanowiska:

dyrektor public relations
kasyna Tangiers.

Ale to on zarządzał kasynem.

Pierwszy zakład obstawił,
gdy miał 15 lat,

i zawsze wygrywał pieniądze.

Ale on nie obstawiał tak jak wy i ja,
wiecie, żeby mieć z tego frajdę.

Gdzie ty się uczyłeś rozdawać?

Obstawiał jak chirurg.

Układaj żetony porządnie.
Tak to się robi.

Musiał o wszystkim wiedzieć.
Znał wszystkie wewnętrzne sprawy

i na to stawiał swoje pieniądze.

Nawet w domu, dawno temu,
gdy zaczynaliśmy naszą znajomość,

wiedział, czy rozgrywający
jest na haju...

lub że jego dziewczyna zaszła.

Zdobywał informacje o prędkości wiatru,
by ocenić strzały na bramkę.

Wiedział nawet, jak odbije się piłka

na danym parkiecie
na danej hali koszykówki studenckiej.

Studiował to wszystko dniami i nocami.
Wiedział wszystko o każdej grze.

Ace obstawił, że przegrają 6 punktami.
Obstaw mi tak samo.

Sezon po sezonie
ten kutas zawsze wygrywał,

ale brał to tak poważnie,
że wątpię, że się cieszył z tego.

Ale taki już był.

Wtedy szefów gówno obchodziło to,
czy się cieszy, czy też nie.

Był dla nich kasą fiskalną.

Oni tylko naciskali guzik
i wyjmowali forsę.

Zwłaszcza Remo,

który był zdegenerowanym hazardzistą,
co zawsze przegrywał.

Chyba że Ace za niego obstawiał.

Ace zarabiał dla nich
więcej w jeden weekend

niż ja ze swoich
miesięcznych rabunków.

Wszystko, co Ace usłyszał na ulicy,
przekazywał Remo.

Chodzi mi o ustawione walki,
konie na dopingu,

przekupieni sędziowie,
zamknięte zakłady.

Mówił pieprzonemu Remo
o wszystkim.

Będąc szczerym,
nie obwiniam go o to.

Zadowolenie Remo było najlepszą
polisą ubezpieczeniową na świecie.

Sukinsynu. Jak żeś przewidział
wynik meczu Oklahomy z Michigan?

Nikt nie trafił.

- Jak żeś to zrobił?
- Dlatego tak dużo płacili.

Widzisz? Nigdy nic mi nie mówi.
Ace, jak obstawiamy za tydzień?

Jest za wcześnie.

Myślę, że w czwartek
będę wiedział. W porządku?

- Dobra. Wpadniesz do mnie?
- Wpadnę.

- O siódmej.
- O siódmej.

Dobra robota.
Tak trzymaj, jasne?

- Nicky. Chodź tu.
- Zaraz przyjdę.

Nicky, widzisz go?
Miej go na oku.

Zarabia dla nas kupę forsy

i tak powinno zostać,
więc miej go na oku.

Nie jak pieprzeni federalni,
oni nie używają mózgu.

A to dla mnie?

Teraz najważniejszą rzeczą było
pilnowanie naszego Złotego Żyda.

Chase, dwie lufki dla pań.

Tworzyliśmy zgrany duet.

Ja obstawiałem, a Nicky pilnował,
że otrzymamy kasę.

Szefowie nas kochali,
bo czemu nie mieliby?

Zarabiali na nas.

Jak Nicky zbierał forsę?
Nie pytajcie.

Gdzie są, kurwa, te pieniądze?
Nie widzę ich tutaj.

- Cześć, Melissa, Heidi.
- Cześć, Sam.

- Co to za jeden?
- To była dziewiąta.

Ósma. Ace, powiedz mu,
która to była linia w meczu Bearsów.

Ósma.

Jak on nie wie, to nikt nie wie.
Mówiłem, że ósma.

To czemu obstawiłem dziewiątą?

- Bo jesteś idiotą.
- Przepraszam.

- To pańskie pióro?
- Tak.

A co?

Ładne. Nie wiedziałem,
czy to pańskie, czy czyje.

Nie chciałem, aby się zgubiło.

Dzięki. Może weźmiesz to pióro
i wsadzisz je sobie w dupsko,

pieprzony idioto?

- Ja tylko...
- Pieprzony dupek.

Co to? Słyszysz
małą dziewczynkę, Frankie?

Słyszysz małą dziewczynkę, Ace?

Czy to mała dziewczynka?

A gdzie ten twardziel,

który kazał mojemu przyjacielowi
wsadzić to sobie w dupę?

Spokojnie, Nicky.

Gdy ja się zastanawiałem,
dlaczego ten facet to powiedział,

Nicky go po prostu zaatakował.

Nieważne jak wielki byłby koleś,
Nicky by go załatwił.

Zaatakowałeś Nicky'ego pięściami,
on wróci z pałką.

Zaatakowałeś go nożem,
on wróci z pistoletem.

A jeśli zaatakowałeś go z pistoletem,
to lepiej go zabij,

bo będzie ciągle wracał,

dopóki jeden z was nie zginie.

Ja ochraniałem Ace'a,
a on zbijał fortunę dla bossów.

Dzięki temu trafił do Vegas.

Był jak bankomat.

Był żyłą złota dla tych gości.

Gdy tylko zajął się kasynem,
podwoił dochody.

Wcześniej to kasyno
nie widziało takich pieniędzy.

A bossowie
nie mogli być szczęśliwsi.

W Vegas musiałem zatrudnić
kilku kowbojów z kontaktami.

Byli blisko ze starą elitą.

Bez nas ci goście
sprzątaliby gówna z ulicy.

Musisz dbać o czystość.
Potrzebujesz płynu, niech ci przyniosą.

To się już nie powtórzy, Sam.

Panie Rothstein.

To się już nie powtórzy,
panie Rothstein.

- Kolejny tępy białas? Co z nim?
- Potrzebujesz go.

- Nie mogę go wywalić?
- To kuzyn członka Komisji Hrabstwa.

Nie dałbym temu przybłędzie
nawet szmaty.

Nie miałem wyjścia,
musiałem o takich dbać.

Te wieśniaki rządziły stanem.

To oni ustalali prawo,
mieli sądy w kieszeni.

Każdego tygodnia przez moje kasyno
przewijały się tuziny polityków i oficjeli.

Dlaczego miałbym
ich nie uszczęśliwiać?

Dla takich polityków
jak nasz senator stanowy

wszystko było na koszt firmy.

Ci goście wygrali los na loterii,
gdy ich wybrano,

więc czemu nie mieli
z tego korzystać?

Politycy nie kosztowali nas dużo.

Powinieneś obserwować
takich ludzi jak K.K. Ichikawa,

który od ręki obstawia
30 tysięcy w bakaracie.

Grał szybko i o duże sumy, ma gotówkę
i mógł łatwo puścić cię z torbami.

Rok temu oczyścił
kilka kasyn na Kajmanach.

Na dole ogrywa nas na dwa miliony,
na górze zabiera darmowe mydło,

szampony i ręczniki.

Kolejny miliarder sknera,
który uwielbia darmowe pokoje,

darmowe prywatne odrzutowce
i nasze dwa miliony.

Ale odzyskaliśmy swoje.

Kazałem pilotowi powiedzieć,
że samolot ma awarię.

Nie wiem, co się stało.
Strasznie mi przykro. Nie rozumiem.

Techniczne usterki ciągle się zdarzają.
Ale lepiej tutaj niż w powietrzu.

Spóźnił się na komercyjny lot
do Japonii.

Wrócił do nas i oddaliśmy mu
do dyspozycji całe piętro.

- Przepraszam pana.
- Może odzyska pan swoje pieniądze.

Żadnego hazardu.

Gdy wrócił, grał ostrożnie.

Obstawiał tysiąc
zamiast zwyczajowych 30 tysięcy.

Ale ja wiedziałem,
że takie grube ryby jak Ichikawa

nie potrafią długo grać ostrożnie.

Nie myślał o tym,
że wygrywa 10 tysięcy,

tylko że przegrywa 90 tysięcy.

Więc podbił swoją stawkę.

Aż w końcu stracił
wszystko, co wygrał,

i dorzucił jeszcze milion
z własnej kieszeni.

W kasynie panuje zasada:
pozwalaj im grać i spraw, by wracali.

Im dłużej grają, tym więcej tracą.
Na końcu wszystko zgarniemy my.

W Vegas każdy musi
każdego obserwować.

Gracze chcą orżnąć kasyno,

więc pilnują ich krupierzy.

Żetoniarze pilnują krupierów.
Szefowie rewirów pilnują żetoniarzy.

Ich pilnują szefowie sali.

Szefów sali pilnuje kierownik zmiany.

Kierownika zmiany
pilnuje menadżer kasyna.

Ja pilnuję menadżera kasyna,
a oko nad nami pilnuje nas wszystkich.

Mamy dodatkowo tuzin facetów,
byłych oszustów,

którzy znają każdą sztuczkę.

- Dziękuję. Bardzo ładnie.
- Mówiłam, że mam dziś szczęście.

Dzięki. Trzymaj się, Steve.
Korzystaj z okazji, jeździj szybko.

To dla ciebie, kochana.
Dzięki za poświęcony czas.

- Daj spokój.
- O co chodzi?

Zarobiłam dla ciebie kupę forsy,
chcę swoją działkę.

Jaką działkę?
Widziałem, że ode mnie podkradasz.

"Jaką działkę"? Spójrz na te żetony.
Chcę swoją połowę.

- Cały czas cię obserwowałem.
- Chcę swoją forsę.

- Masz torbę pełną żetonów.
- Niczego od ciebie nie ukradłam.

- Spadaj, Ginger. Spadaj!
- Mam spadać?

Co powiesz na to?

Ale numer.
Zakochałem się.

Ale w Vegas miłość do takiej
dziewczyny jak Ginger

sporo kosztuje.

Muszę iść przypudrować nosek.

- Życiowym celem Ginger były pieniądze.
- Zaraz wracam.

Była królową kasyna.

Sprowadzała poważnych graczy
i pomagała im wydawać ich pieniądze.

- Cześć.
- Cześć, Ginger. Co słychać?

W porządku. Mam coś dla ciebie.
A ty dla mnie?

- Masz. Wielkie dzięki.
- Trzymaj się.

Mam dla ciebie pigułki szczęścia.

Kto by nie chciał Ginger?
Była jedną z najbardziej znanych,

najlepiej wyglądających i najbardziej
szanowanych naciągaczek w mieście.

Potrafiła trzymać przy sobie
faceta dwa, trzy dni,

zanim odsyłała go spłukanego
do jego żony i bankowców.

Zostało ci coś?

Po drodze sobie zagrałam.

Wciskała mi kit,
schowała sobie te pieniądze.

- Co dziś u ciebie słychać?
- W porządku. A u pani?

Ginger miała swój kanciarski kodeks.

Jeden dla ciebie.

Wiedziała, jak dbać o ludzi,
a o to chodzi w Vegas.

- 6800.
- Dzięki.

To miasto potrafi się odwdzięczyć.

Dbała o krupierów, szefów rewirów,

szefów sali, ale najbardziej
troszczyła się o parkingowych.

Ci goście potrafili załatwić
dla ciebie wszystko.

Ginger dbała o parkingowych,
bo oni zajmowali się ochroną,

którzy zajmowali się policją,
która pozwalała jej działać.

- Nie ma sprawy.
- Jesteś boski.

Robota parkingowego
była tak dochodowa,

że musieli płacić menadżerowi,
by dostać pozwolenie.

Nie rozumiałem tylko jednej rzeczy.
Potrafiła wszystko kontrolować

poza swoim byłym alfonsem,
Lesterem Diamondem.

Gin, wiesz, że mam wspólników.

Chcę, żebyś zrozumiała,
że robię to dla ciebie. Jasne?

Wszystko ci oddam,
w pierwszej kolejności. Jasne?

Gdzie odpływasz? Gdzie jesteś?
Jesteś gdzie indziej.

- Jestem tutaj.
- Nieprawda. Gdzie jesteś?

Gdzie jesteś?

Zawsze jestem przy tobie.

- Jesteś moją kobietą.
- Wiem.

Ginger, jaką znam,
nawet nie spojrzałaby na tego odmieńca.

Powodzenia.

Był złodziejem, oszukiwał w karty,
prostackim naciągaczem, szumowiną.

- Zabiłby za kilka dolców.
- Uważaj na siebie.

Facet zawsze był spłukany,
zawsze miał wymówkę,

ale jakoś nie mogła go spławić.

Ginger widziała w nim
po prostu pechowca.

Ktoś musiał się nim opiekować.

Za to o Nicky'ego
nikt nie musiał się troszczyć.

Podzielę się z tobą,
jak coś znajdziesz.

Radził sobie aż za dobrze.

Dlatego gliniarze
chcieli go przyskrzynić.

Tak ładnie to wszystko ułożyłam,
okazałby pan odrobinę szacunku.

Nie patrz na mnie,
ja z nią muszę mieszkać.

Nawet po urlopie
przetrzepywali go na lotnisku.

Czekał na niego Frank Marino,
ale również gliniarze.

Tym razem chcieli go aresztować
za kradzież diamentów w Antwerpii.

Byli gotowi obwinić go za wszystko,
nieważne, gdzie to miało miejsce.

Zazwyczaj mieli rację.
Nicky uwielbiał życie gangstera

i nie obchodziło go, kto o tym wie.

Piękne!

Martwiło mnie to,

bo okazało się,
że Nick ma być wysłany do Vegas.

- Jeszcze.
- To chyba wszystko.

- Jeszcze kilka zostało.
- To wszystkie.

Nie rzucaj się.
Mogły się zaplątać we włosach.

To wszystkie?
A to co?

To już wszystkie.
Dziękuję, skarbie.

Nie mogłem się doczekać Vegas.

Ale bossowie nie wysłali mnie,
bym się tam bawił.

Miałem pilnować,
by nikt nie leciał w chuja z Ace'em

i by nikt nie wpieprzał się
w ściąganie forsy.

- Spójrz tylko na to.
- Niesamowite.

Witajcie w Vegas.

- Nieźle, Sammy.
- Fajnie, nie?

- Jasna cholera. Coś ty tutaj robił?
- Kochanie, podejdź.

To Jennifer i Nick,

- moi najdrożsi przyjaciele.
- Cześć, Jennifer.

Miło mi.

Nieźle, Sammy.

Po tym jak zjedliśmy,

zostawiliśmy Jennifer i Ginger
i pojechaliśmy porozmawiać.

Wtedy mnie zaskoczył.

Co myślisz o tym,
bym się tu przeprowadził?

- Masz coś przeciwko temu?
- Oczywiście, że nie.

Czyli mam twoje pozwolenie?

Masz, ale muszę ci powiedzieć,
że tu nie ma żartów.

Nie wolno się wychylać.

Tu nie jest jak w domu.
Tu nie lubią takich jak my.

Tutejszy szeryf to prawdziwy kowboj.

Nawet gliniarze
grzebią ludzi na pustyni.

Nie obchodzi mnie to.
Chcę pobyć przez chwilę z dala od domu.

Jestem zmęczony tamtym gównem.

Spójrz na to miasto,
zbudowane jest z pieniędzy.

A wiesz, co jest w tym najlepsze?
Nikt nie będzie nam patrzał na ręce.

Nikt nie będzie nas pilnował,
wszyscy zostali tam.

Nick, zgarnęli mnie
dwa razy bez powodu.

Musisz być bardzo ostrożny.

Prowadzę legalny biznes,
wszystko zgodnie z prawem.

Nie bój się, nic nie zrobię.

Nic, co dotyczyłoby ciebie.

Ace postrzegał Vegas po swojemu.

- Uprzedziłeś go, że przyjadę?
- Oczywiście.

Ale ja postrzegałem je inaczej.
Dla mnie było nietknięte.

Byli tu bukmacherzy, alfonsi

i dilerzy, którymi
można było potrząsnąć.

Do kogo by, kurwa, poszli?
Więc zacząłem wszystkich ustawiać.

Najlepsze jest to,
że pierwszy raz w życiu

znalazłem sposób,
by nic nie stracić.

Tak, miał niezawodny plan.
Nic nadzwyczajnego, ale działało.

Gdy wygrywał, odbierał pieniądze,

gdy przegrywał,
kazał bukmacherom spierdalać.

Co mieli zrobić, podskoczyć Nicky'emu?
To Nicky wszystkim podskakiwał.

- Tony. Co słychać?
- Cześć. Co u ciebie?

- Masz coś dla mnie?
- Co? Myślałem, że odpuszczasz.

- Odpuszczam? Nie, odbieram forsę.
- Jesteś pewny?

- Tak.
- Zbiłeś mnie z tropu.

Zbiłem cię z tropu?

Może jak wsadzę twój łeb w to okienko,
to wrócisz na ten trop.

Dawaj forsę.

Przepraszam.
Nic złego nie miałem na myśli.

- Dlatego miałeś kasę ze sobą.
- Mój pieprzony łeb.

Pieprzony łeb?
Nie leć w chuja, Tony.

A teraz Nicholas Santoro opowie nam
o naszym pierwszym prezydencie.

Jerzy Waszyngton urodził się...

Przez jakiś czas było spokojnie.

Ginger i ja przedstawialiśmy
Nicky'ego i Jennifer

jako zwykłe małżeństwo.

Ace zapisał mojego syna,
małego Nicky'ego,

do małej ligi, co było fajne.

Okazało się, że jeden z trenerów
był tajniakiem z policji.

Tu chodziło tylko o dzieci.

Musi wiedzieć, że nie wszystkie wybicia
będą home runem.

Ciągle mu to powtarzam,

ale on już taki jest.

Ale Nicky, jak to Nicky,
zaznaczył swoją obecność.

Zwłaszcza w kasynie,
gdzie nie pracował,

ludzie zrozumieli,
z kim mają do czynienia.

Po to przysłali mnie tu bossowie.

Miałem się upewnić,
że nikt nie obrobi tego miejsca.

Tak jak ci dwaj tutaj.

Chcieli nas zrobić na 200 tysięcy.
Akurat.

- Co słychać? Co tu robisz?
- Teraz siedzę tutaj.

- Tutaj?
- Tak, z nimi.

- My czekamy na Carmine'a.
- Tak, czekamy na niego.

Był tu wcześniej, widziałem go.
Wyszedł z walizką.

- Carmine wyszedł?
- Carmine wyszedł?

- Wyszedł?
- Nie ma go tu?

Carmine wyszedł?

Może poszedł do tego miejsca
na przeciwko lub gdzie indziej.

Słuchaj,

- powodzenia w prowadzeniu tego miejsca.
- Dzięki, Eddy.

- Tak, powodzenia.
- Wzajemnie.

- Zapomnieli się podpisać.
- Co?

- Zapomnieli się podpisać.
- To już im nie będzie potrzebne.

Z szacunku do nich
konkurencję ostrzegaliśmy.

Cała reszta musiała uważać.

Jak te wieśniaki, którzy nie słyszeli
o Nickym ani o bossach,

bo to ci idioci sprawiali
najwięcej kłopotów.

Nawet gdy ich łapaliśmy,
to i tak próbowali wracać

z ubranymi sztucznymi
brodami, perukami i nosami.

Można ich rozpoznać
po sposobie obstawiania.

Jak ten koleś.

Obstawia lawendowymi
500-dolarowymi żetonami,

tyle że jest mały problem.

Zawsze trafia.

Gdyby nie był tak kurewsko zachłanny,
to trudniej byłoby go wypatrzyć.

Ale oni wszyscy są zachłanni.

Zauważyłem, że krupier był słaby,
ale nie był w to zamieszany.

Po prostu nie osłaniał kart.

Za wysoko je podnosił.

Ten koleś podgląda kartę krupiera

i daje znak temu,
co siedzi przy tym stoliku.

Tego właśnie szukają tacy oszuści.

Krążą po kasynie,
szukając słabych krupierów

jak lew szukający słabej antylopy.

Centrala, tu pan R.

Przyślijcie mi Armstronga i Fridaya
do drugiego rewiru.

Stolik do blackjacka numer 19,
drugi stołek, brodacz.

Centrala, ekipa urodzinowa.
Głośno.

Człowiek zasłabł!

Sprowadźcie lekarza.
To chyba zawał.

Nic mu nie będzie.
Proszę się odsunąć.

Nigdy nie wiedzą, czym oberwali,
a gdy dowiadywali się, że to był oścień,

żałowali, że to nie był
prawdziwy zawał.

Okazało się, że on i jego kumple

- ogołacali to miejsce od lat.
- Ma gdzieś kabel.

- Co wy robicie?
- Jest.

To jest sąd dla oszustów.

Chciałem, żeby wszyscy się dowiedzieli,
że tutaj się pozmieniało.

Te palanty miały być dowodem na to,
że zabawa się skończyła.

Tak się zastanawiam.

Zauważyłem, że przekładasz
żetony prawą ręką.

- Potrafisz to obiema rękoma?
- Nie.

- Nie potrafisz?
- Nie.

- Potrafisz to lewą ręką?
- Nigdy nie próbowałem.

- Więc jesteś praworęczny?
- Tak.

Teraz będziesz musiał
się nauczyć lewą ręką.

- 100 tysięcy. Albo 110.
- Zgadza się.

Witam.

Kupa pieniędzy,
by liczyć je publicznie.

Może przejdziemy do mojego biura
i tam przeliczymy? Będzie dyskretnej.

Przy okazji, przyślij
dobrą butelkę szampana.

- Oczywiście.
- Coś wyjątkowego.

Jestem Billy Sherbert, menadżer.

- Dobrze się pan bawi?
- Tak.

Lepiej przeliczyć
pieniądze dyskretnie, żeby...

Muszę zdążyć na samolot do Cleveland.
Mogę odebrać wygraną?

Zobacz, co zrobili z moją ręką.

Dam ci wybór.
Możesz mieć wygraną i młotek

albo stąd odejdziesz.
Nie możesz wybrać obu.

- Co wybierasz?
- Chcę stąd odejść.

Powiedz kumplom, co się z nimi stanie,
jak będą chcieli nas orżnąć.

Zrozumiałeś?

- Przepraszam, popełniłem ogromny błąd.
- Masz pieprzoną rację.

Jeśli zobaczymy was tu jeszcze,
to rozjebiemy wam głowy.

Widzisz tę piłę?

Wiem, jak jej używać.
Nie próbujcie nic tutaj, jasne?

- Zjeżdżaj.
- Dziękuję.

Powiedz gliniarzom,
że potrącił go samochód.

Niedługo wszystko się poukładało.
Pozbyliśmy się kanciarzy,

poziom się podniósł,

bogowie byli zadowoleni,
na tyle, na ile zadowoleni być mogą,

a ja postanowiłem
skomplikować sobie życie.

Dla kolesia, który lubi pewniaki,

postawiłem na niepewną kartę.

Nie stajemy się młodsi.
Nie sądzisz, że już czas?

Nie męczy cię już to?
Naciąganie? Oszukiwanie?

- Chcesz mnie uziemić?
- Lepiej.

Chcę się z tobą ożenić.

Chcesz za mnie wyjść?

Mówię poważnie.

- Chcę się ustatkować, założyć rodzinę.
- Trafiłeś na złą dziewczynę, Sam.

Wiem, że byłbym dobrym ojcem,
a ty dobrą matką.

Nie znasz mnie.

Poznaliśmy się dwa czy trzy miesiące temu.
Co o mnie wiesz?

Mam 43 lata.
Nie chcę dłużej czekać.

Znam cię na tyle, by wiedzieć,
że cię bardzo kocham.

Nie wyobrażam sobie lepszej żony,
a dłużej nie chcę czekać.

Znasz jakieś szczęśliwe małżeństwa, Sam?
Bo ja nie znam.

Wiem o tym.

Zależy mi na tobie,
ale nie czuję tego samego do ciebie.

Przykro mi.
Nie kocham cię.

Rozumiesz?

- Przepraszam.
- Nie, ja...

To uczucie może się narodzić,
o ile tylko będzie wzajemny szacunek.

Jestem realistą.
Potrafię to zaakceptować.

Czym w ogóle jest miłość?
To wspólny szacunek,

oddanie, wzajemna troska
jednej osoby o drugą.

Gdybyśmy mogli zbudować
jakiś fundament,

oparty na tym wspólnym szacunku,

to w końcu polubisz mnie na tyle,
że mi to wystarczy.

A jeśli to się nie uda,
to co będzie ze mną?

Wiesz, powodzi mi się,
a będzie jeszcze lepiej,

więc cokolwiek się wydarzy,

jeśli się między nami nie ułoży,
to zapewnię ci dobrobyt do końca życia.

A gdybyśmy mieli dzieci,
to zadbałbym o ciebie lepiej niż...

- Co ty mi proponujesz?
- To, co mówiłem.

Będziesz ustawiona do końca życia.
Obiecuję ci to.

Zaryzykujesz?

Żeniąc się z Ginger,
znałem jej reputację.

Ale gówno mnie to obchodziło.
Jestem Sam Rothstein. Zmienię ją.

Cały Ace.

Zaprosił najważniejszych ludzi w mieście
i wiedział, że się zjawią,

bo wszyscy coś od niego chcieli.

U Ace'a nie ma taryfy ulgowej,
nawet dla Ginger.

Z nią też grał w otwarte karty.
Zanim się pobrali, musieli mieć dziecko.

Poprosił Jenny i mnie o opiekę nad Amy,
gdy wyjechali w podróż poślubną,

ale nie przeszkadzało mi to.
Kochaliśmy to dziecko.

Czujesz na sobie mój wzrok?

Czujesz, jak zaglądam ci w serce?

Czujesz mnie w swoim brzuchu?

Czujesz mnie w sobie?

W swoim sercu?

Nie zmuszaj mnie,
bym tam przyszedł.

Odpowiedz.

Kocham cię.

Ale czy wiesz,
że ja ciebie też kocham?

- Wiem, Lester.
- Wiesz o tym?

Tak.

Ale to było najlepsze,
co mogłam zrobić.

To prawda.

- Wszystko będzie dobrze.
- Obiecujesz?

- Życzę ci szczęścia.
- Naprawdę?

Oczywiście.
To najlepsze, co mogłaś zrobić.

Mówię poważnie.
Masz zapewnione bezpieczeństwo.

Skarbie, wyrobisz sobie
pozycję w Vegas.

To świetna sytuacja dla nas.

Będę tu zawsze dla ciebie.
Nigdzie nie odejdę.

Patrzę teraz na ciebie.

Widzę cię po raz pierwszy w życiu.

Widzę cię.
Czuję, jak bije mi serce.

Widzę cię w wieku 14 lat,

widzę cię w pierwszej chwili,
w której cię ujrzałem.

Widzę długonogiego źrebaczka
z głupim aparatem na zębach.

Za każdym razem
widzę cię właśnie taką.

Pogadamy później.

Pa.

- Dobrze się czujesz?
- Tak.

Dlaczego płaczesz?

Nie płaczę.

- Może nie powinnaś tyle pić.
- Nic mi nie jest, ja tylko...

Musisz coś zrozumieć.
Znam Lestera od dziecka.

Chciałam się z nim pożegnać.

Chyba miałam do tego prawo.

W porządku.

Ale ta część twojego życia
się zakończyła. Prawda?

Teraz jesteś ze mną.

- Jesteś pewna?
- Tak.

Idziemy?
Wracajmy do gości.

Jest wspaniały.

To są moje ciuchy.
Mój Boże.

Przywiozłeś wszystkie moje rzeczy.

- Przymierz, jest twoje.
- Żartujesz.

- Co to jest?
- Szynszyla.

Jakie miękkie.

Ładne, prawda?

Nikt nigdy nie był
dla mnie tak dobry.

Myślisz, że to nie wypada
nosić je wszystkie na raz?

Możesz robić, co tylko chcesz.

- I co, dotrzymuję obietnic?
- Jest cudownie.

Biżuteria też nie jest zła.

Ale nie powinniśmy trzymać tego
w domu, tylko w banku.

Przestań.
A mogę to zatrzymać w domu?

Posłuchaj mnie.

To, co ci powiem, jest bardzo ważne.

Te wszystkie rzeczy nic nie znaczą.

Pieniądze, to,
nic nie znaczą bez zaufania.

Muszę mieć pewność,
że mogę ci zaufać.

Z biżuterią wartą milion dolarów

schowaną w banku w Vegas,
która była tylko dla Ginger,

była zabezpieczona i szczęśliwa.
Uwielbiała to.

Ale człowiek, który zajmuje się
tym co ja, musi mieć na boku forsę.

Przekupni gliniarze i porywacze
nie przyjmują czeków.

Pomóc panu, panie Collins?

W banku w Los Angeles
zdeponowałem 2 miliony

pod nazwiskiem państwa Collins.

To były pieniądze przeznaczone
wyłącznie na szantaże i okupy.

Gdybym trafił do pudła lub gdyby
mnie zamknięto w jakiejś klitce,

gdzie potrzebowałbym
pieniędzy najbardziej,

dałem Ginger
jedyny kluczyk do gotówki,

która mogła
mnie przywrócić do życia.

To dokument założenia konta.

Więc jeśli ona to podpisze, to tylko ona
będzie miała dostęp do kasetki,

nikt inny, nawet ja?

Zgadza się.
Tego chciałeś, prawda?

Sam, pozwól, że zadam ci pytanie.

Musisz ufać swojej żonie.

- Oczywiście. A co?
- Nic, to dobrze. Tylko dość niezwykłe.

Będąc szczerym, wielu moich klientów
nie ufa swym żonom.

Z Ginger i pieniędzmi
czułem się bezpieczniej.

Aby dobrze to rozegrać,

zmieniłem swoje stanowisko pracy
na kierownika zaopatrzenia.

Dzięki temu nikt nie będzie
męczył mnie o licencję.

Vegas było dla mnie jak marzenie.

Problem w tym,
że Nicky marzył o własnym Vegas.

Wkładałem pieniądze w ulicę,
potrącając 3% tygodniowo,

na zachętę dla krupierów.

Nie każ nam ciebie szukać.

Nie będziecie musieli.
Doceniam to. Dzięki, Nicky.

To byli zdegenerowani
hazardziści i ćpuny.

Wkrótce miałem w kieszeni
połowę krupierów w Tangiers.

Potem wziąłem się
za ostro grających pokerzystów.

To było aż nazbyt oczywiste.

Taktyka Nicky'ego
była oparta na znakach.

Jeden dawał znak drugiemu.

Nicky myślał, że nikt go nie obserwuje.
Ale się mylił.

Nie chciałem mieć u siebie
żadnego agenta.

- Cztery asy.
- Nie wierzę.

Chciałem, żeby Nicky
i jego ekipa się wynieśli.

Ale co mogłem zrobić?
Wrócić do domu i rozpętać wojnę?

Nicky to gangster, ja nie.
Nie potrafiłbym.

Ostrożnie.
Są tu agenci z komisji gier.

Mam farta.
Nie mogę mieć farta?

Masz farta od tygodnia.
Oni chcą ciebie dorwać.

Ace tak bardzo przejmował się kasynem,
że zapomniał, po co tu przyjechaliśmy.

Milion razy chciałem mu krzyknąć
do ucha: "To jest Las Vegas!

Przyjechaliśmy tu, by kraść,
głupi, pojebany żydku".

Nie obchodzą mnie jego znajomości,
każ mu zabrać nogi ze stołu.

Myśli, że to jakaś stodoła?

Proszę pana, mógłby pan zdjąć nogi
ze stołu i założyć buty?

Mógłbym, ale źle mi dziś idzie.

- Pieprzony dupek nie ustąpi.
- Wezwij ochronę.

Jak się pan miewa?

Dobrze.
A pan?

Może pan zdjąć nogi ze stołu
i założyć buty?

Pierdol się.

Macie wywalić tego gościa,

a do otwarcia drzwi
użyjcie jego pieprzonego łba.

Proszę pana, musi pan wyjść.
Pójdzie pan z nami na zewnątrz?

- Pieprzysz. Nigdzie nie pójdę.
- Wypad stąd!

Pierdol się! Wiesz,
z kim zadzierasz? Wiesz?

Pieprzony pedale!
Wiesz, z kim zadzierasz?!

Puszczajcie!

Godzinę później zadzwonił telefon.

Ace, co jest? Wiedziałeś,
że ten koleś był ode mnie?

Nie wiedziałem.
A wiesz, co on zrobił?

Podszedłem do niego grzecznie,
a ten kazał mi się pierdolić.

A potem nazwał mnie pedałem.

Podejdź tu.

Nazwałeś mojego przyjaciela pedałem?
Kazałeś mu się pierdolić?

To mu powiedziałeś?
Kazałeś mu się pierdolić?

Pieprzony wieśniaku!

Wrócisz tam i go przeprosisz.
Módl się, by cię wpuścił.

A jeśli znów zadzwoni,
to tak ci obiję ryj,

że nie będziesz mógł założyć
swojego kowbojskiego kapelusza.

Pieprzony wieśniak.
Sammy, słuchaj.

Ten koleś najwyraźniej
nie wiedział, z kim gada.

Nie wiedział, że jesteśmy
dobrymi przyjaciółmi.

On bardzo tego żałuje.

Ale gdybyś mógł go
dla mnie wpuścić,

to obiecuję ci, że już nie będziesz
miał z nim problemów.

Jeśli znowu coś wywinie,
to wyleci na dobre.

Nigdy więcej go tu nie wpuszczę.

Jest mi naprawdę przykro.

W porządku, Ace?

Dzięki.

Zdjąłeś buty
i położyłeś nogi na stoliku?

Ty gówniany, śmierdzący,
wąchający koński nawóz skurwysynu!

Wykręcisz jeszcze raz coś takiego,
a zakopię cię na pustyni.

- Jedź go przeprosić!
- Nicky, przepraszam.

Ace potrafił być bardzo
przewrażliwionym człowiekiem.

Zwłaszcza gdy jego pozycja
w mieście rosła.

Jak wtedy, gdy zatrudnił
Jonathana i Davida z Palace,

zbudował im nową scenę
i kupił im srebrnego rolls-royce'a.

Mówię wam, on wiedział,
jak przyciągnąć tłumy.

Znał wszystkie możliwe sposoby.

Z Paryża ściągnął
cały zespół Femme Fatale.

Ale zapomniał,
że europejskie tancerki są leniwe.

Raz w tygodniu je ważył,

by upewnić się, że nie pękną
jak pieprzone balony.

- Ponad 3 kilo za dużo. Dlaczego?
- Panie Rothstein, sir...

Daruj sobie z tym "sir".

- Dlaczego waży za dużo?
- Chciałem panu okazać szacunek...

Wystarczy "pan Rothstein".

Czasami trudno
jest wytrzymać taką presję i...

Wystarczy, że będziesz mi udzielał
dobrych odpowiedzi.

Myślę, że się boi, że jak nie zrzuci
nadwagi, to straci pracę.

Masz rację, straci pracę.
A zresztą, odeślij ją do Paryża.

- Dosyć tego.
- Ta dziewczyna to instytucja...

W tym tkwi problem.
Jest leniwa.

Muszę mu jedno przyznać.
Robił coś oczywistego.

To jedyne miejsce w kraju,
gdzie zakłady bukmacherskie są legalne.

Więc czemu na tym nie skorzystać?

Zebrał wszystkich bukmacherów z ulicy
i usadził ich w kasynie.

W przeciągu kilku lat

wszystkie kasyna na The Strip
zaczęły go naśladować.

Dzięki moim innowacjom...

i zapałowi Nicky'ego do jego pracy...

prowadziłem najlepsze przedsięwzięcie
na The Strip.

Lepiej uważaj, mają na ciebie oko.

Co?
Ktoś się skarżył?

Usłyszałem od ochroniarzy.
To byli policjanci.

Szeryf chce cię umieścić
w Czarnej Księdze.

Czarna Księga to ściema.

Mają w niej tylko dwa nazwiska,
a jedno z nich to nadal Al Capone.

Jeśli cię w niej umieszczą,
to będziesz miał kłopoty.

Nie będziesz mógł wejść
do tego kasyna.

Ja tylko zarabiam na życie,
to wszystko.

Tylko nie mów,
że cię nie ostrzegałem.

Jego ciężka praca, poświęcenie
i nowa krew wpompowana w Las Vegas

zapewniły Samowi nieodzowne
członkostwo w naszej społeczności.

Mam zaszczyt, jako prezes
Tangiers Gaming Corporation,

przywitać Sama Rothsteina

w Vegas Valley Country Club.

U nas za to, co robię,
wsadziliby mnie do pudła,

ale tutaj dają mi nagrody.

Z wielką przyjemnością
przyjmuję ten dowód uznania

od fundacji charytatywnych
miasta Las Vegas.

Gratulacje, kochana.

Sam uzbierał więcej
niż ktokolwiek wcześniej.

Ale największą przyjemność
sprawiało mi oglądanie mojej żony,

przechadzającej się po sali.

Wszyscy ją uwielbiali.
Jak można było jej nie uwielbiać?

To była chyba najbardziej
czarująca kobieta na świecie.

Ludzie lubili jej towarzystwo.

Wprawiała wszystkich
w dobry humor.

- Gratuluję, Sam.
- Dzięki.

Witam, pani Rothstein.
Jak się pani miewa?

Jest pani najbardziej uroczą kobietą,
jaką widziałem. Jest pan szczęściarzem.

Dziękuję za ten komplement.

To był dzieciak z kasyna.
Miły, bystry chłopak.

Miał jaja.
Następnego dnia go zwolniłem.

Ginger miała taki wpływ na ludzi.
Myślę, że nawet ich zachęcała.

Chcesz zobaczyć to?

Tatuś dał mi całą tę biżuterię,
bo bardzo mnie kocha.

Mimo że tak bardzo ją uwielbiali,
to nie wiedzieli, jak ją zdobyć.

Spójrz na to.
Tatuś dał mi to, bo...

Skoro Ginger była szczęśliwa,

ja mogłem się skupić
na tym, co robię najlepiej.

- Automaty stoją tam z tyłu.
- Czemu tam?

Nawet ich nie widać.
A gdzie te z dużą kumulacją?

Są poukrywane,
a to nasze najlepsze automaty.

Ściągają najwięcej graczy.

Nic dziwnego, że obroty spadają.
Ustaw je z przodu.

Dobrze, ustawię.

Posłuchaj mnie uważnie.
Mamy tutaj trzy sposoby działania:

właściwy, niewłaściwy i mój.

- Rozumiesz?
- Rozumiem, zaraz się tym zajmę.

I dziękuję.

Nie dziękuj, tylko weź się za to.

To twoja działka,
nie powinienem cię pouczać.

Cholerka, ma pan rację,
panie Rothstein. Przepraszam.

Pracowałem jakieś 18 godzin dziennie.
A Ginger cieszyła się życiem w Vegas.

Proszę za mną.
Mam dla pani lepszy stolik.

- Co powiedziałaś temu palantowi?
- Że jestem żoną Sama Rothsteina.

W końcu musisz coś z tego mieć.

W końcu stało się to,
czego się obawiałem, że się stanie.

Nicky dostał zakaz wstępu
do wszystkich kasyn w Las Vegas.

Od tej chwili nie mogłem
z nim rozmawiać w Vegas

- ani nawet w jego okolicach.
- Co to w ogóle znaczy?

"...szkodliwość dla hazardu
i będzie wyrzucony

z każdego kasyna w Las Vegas.
I będą musiały płacić sto tysięcy

za każdym razem, gdy się w nich pojawi".
Uwierzysz w to gówno?

Tak.
Dostałeś zakaz.

"Za powszechnie znaną
podejrzaną reputację".

Skurwysyny.

- Znasz sposób, by to obejść?
- Nie ma takiego.

Powiedzmy, na przykład,

że chcę wejść do restauracji,
która mieści się w kasynie,

by zjeść kanapkę,
którą tak bardzo lubię.

Zapomnij. Nie możesz nawet
postawić stopy na parkingu.

To poważna sprawa.

- Innymi słowy, jestem w dupie?
- Dosłownie.

Nie docierało do niego
znaczenie Czarnej Księgi.

Zakaz chodzenia do kasyn to jedno,

ale dzięki tej księdze

twoje nazwisko wyrywa się w umyśle
każdego stanowego agenta FBI.

Widniał obok Ala Capone,
ale Nicky'ego to nie obchodziło.

Muszę coś zrobić.
Nie pozbędą się mnie tak łatwo.

Nie pozbędą się mnie.
Zostaję tu.

Jebać ich.

Jebać ich.

Wyskoczyli z takim gównem,

więc postanowiłem robić coś,
czego w Vegas jeszcze nie robiono.

By mieć na wszystko oku,

sprowadziłem z domu młodszego brata,
Dominicka, i kilku desperado

i zaczęliśmy obrabiać poważnych graczy,
szefów kasyn, bukmacherów.

Wszystkich w mieście.

Miałem zajebiście dobrą ekipę.

Miałem Sala Fusco,
świetnego włamywacza.

Jack Hardy.

Pracował w firmie zajmującej się sejfami,
zanim dostał sześcioletni wyrok.

Był jeszcze Bernie Blue.
Potrafił obejść każdy alarm.

Było jak za dawnych czasów.

Otworzyłem też własny
sklep jubilerski, Gorączka Złota.

Czasami sam robiłem jakiś włam
dla własnej przyjemności.

Ale nie lubiłem, gdy ludzie,
których obrabiałem, patrzeli na mnie,

więc odwracałem
ich pieprzone zdjęcia.

Co tak długo?

Skurwiel nie chce wyjść.
Zaraz wyjdzie.

Naucz się je otwierać,
byś nie musiał ich wyjmować.

Niektóre diamenty mają ryski.
Powiedz Pepe, że jeśli je podmienia,

to niech lepiej wraca
na wielbłądzie do Nigerii.

- Są w apartamencie K.
- Sami?

- Sami.
- Wyszli?

- Tak. O nic się nie martw.
- Dzięki.

Miał wtyczki w całym mieście.
Recepcjoniści.

- Musisz się pospieszyć.
- Jasne.

- Parkingowi.
- Właśnie się meldują.

Dobrze, powiem mu.

- Szefowie sal.
- Pokój 1230 w Scirocco.

Dobrze, 1230.

- Sekretarki.
- Monety prosto z mennicy.

Prosto z mennicy?
Dobrze.

- Wszyscy otrzymywali część z łupu.
- Nadjeżdża samochód.

Byli bardzo ostrożni.
Zawsze omijali alarmy,

a jeśli nie, to wiercili tyle dziur,
by rozwalić ścianę młotem.

Nicky brał wszystko, co się dało.

Nikt tam nie spodziewał się
kogoś takiego jak on.

Dla Nicky'ego Las Vegas
było Dzikim Zachodem.

Właśnie przyszła dostawa
brylantów z Izraela.

Czego się, kurwa, po mnie spodziewali?
Musiałem jakoś zarabiać, prawda?

- Ten diament ma skazę.
- Nie ma.

Nie pouczaj mnie.
Siedzę w biznesie od 25 lat.

Lepiej przetrzyj lupę,
bo diamenty są bez skaz.

Gdy tylko mieliśmy lokalny towar,

to wysyłaliśmy go
do Palm Springs, Arizony lub L.A.

Znałem tam kilku pustynnych
czarnuchów, wiecie, Arabów.

- Co to ma być, spotkanie towarzyskie?
- Znam jego język. Pogadam z nim.

- 40 tysięcy za cały towar.
- 20. Moje ostatnie słowo.

Nagle zna angielski?
Ponegocjujmy. 25 tysięcy.

Zamieniłem sypialnię w skarbiec,
gdzie trzymałem wybrane rzeczy.

Nie mogłem tego trzymać
w Gorączce Złota,

na wypadek gdyby
gliniarze zrobili nalot...

albo moja ekipa.

Ja miałem jedyny klucz.
Jennifer miała to gdzieś.

Każdego wieczora zasypiała
na kanapie przed telewizorem.

Te wszystkie rzeczy były moje.
Bossom nic nie wysyłałem.

I tak nie mogłem,
bo nie powinienem był tego robić.

Bossowie zarabiali
tyle forsy na kasynach,

że nie chcieli,
by ich ktoś na coś narażał.

Odpaliłeś każdemu działkę?

- Zająłem się wszystkimi.
- Tak?

Dlatego właśnie przed moim przyjazdem
uliczne życie Vegas było niezorganizowane.

Ale ile pieniędzy
można upychać do szafy?

Na pewno pan rozumie,
że w takich przedsięwzięciach

musi być pan przygotowany
na poniesienie strat.

Część pieniędzy powierzyłem
Charliemu Clarkowi, bankowcowi Ace'a.

Załatwi mi to pan, panie Clark?
Daje panu 50 tysięcy w gotówce.

Część inwestowałem w legalne interesy,
na przykład w moją restaurację.

Kierował nią
mój młodszy brat, Dominick.

Skurwiele.

Proszę, chłopaki.
Smacznego.

Udławcie się.
Jak leci?

Tak, Nicky uwielbiał restauracje.
Znał się na ich prowadzeniu.

Dobrze na nich zarabiał.
W Vegas miał Krzywą Wieżę.

To było bardzo popularne miejsce.

Przychodzili tam politycy,
tancerki i aktorzy.

Show we Flamingo
staje się coraz lepszy.

Sammy kazał przekazać,
byś zadzwonił do niego w wolnej chwili.

- Z ciebie też zrobił posłańca?
- Zrobię wszystko za dolara.

- Każdego w to wkręci. Smacznego.
- Dzięki.

Ale muszę wam powiedzieć,
że Nicky najbardziej lubił tancerki.

Dla nich Nicky był gwiazdą filmową.

Nie zauważasz mnie?

- To jest Shelly.
- Miło cię poznać.

To jest Stacy.
A to jest Nick.

Chcą z nami zjeść kolację.

Dobrze, ale najpierw
sprawdzimy kuchnię. Wybaczcie.

Codziennie przywożą mi świeże rzeczy.
Chleb z domu, ryby z Kalifornii.

Tak dobrą kuchnię jak nasza rozpoznasz
po cielęcinie wyhodowanej na mleku.

W tym tkwi sekret.

Cielęcina wyhodowana
na mleku jest bielutka.

Tutejsza jest różowa.

Przesuń się.

Różową cielęcinę
możesz rozbijać dwa dni.

Ale nigdy nie będzie krucha.
Rozumiesz?

Wyszedłem stąd z forsą.
Napadli mnie na ulicy.

Kilku gości, którym wisiałem kasę,
więc im oddałem.

- Tak właśnie było.
- Tak? I nazywasz siebie mężczyzną?

Wiesz, że jesteś kłamliwym śmieciem,
pierdolonym, zdegenerowanym hazardzistą?

Wiesz o tym?
Masz dwójkę małych dzieci.

Daję ci pieniądze, byś opłacił czynsz,
zrobił zakupy, zapłacił za ogrzewanie.

Wiesz, że twoja żona
dzwoniła do Frankiego

i powiedziała, że odcięli je wam?

I mówisz, że nie przegrałeś
tych pieniędzy?

- Nie?
- Nie...

Nie rób mnie w chuja, Al.

Chcesz mnie zawstydzić,
zrobić ze mnie idiotę? Nie grałeś?

Powiedz mi, że grałeś,
a dam ci pieniądze na ogrzewanie.

Grałeś?

Pieprzony degenerat.

Masz pieprzone dzieci.

- Masz. Wypierdalaj stąd.
- Dzięki, Nick.

Tak, dzięki.

Niech tylko się dowiem,
że je przejebałeś,

to załatwię cię na miejscu.

- Ile zjesz?
- Dwa.

Około 6:30 rano,
nieważne, gdzie był ani co robił,

zawsze przyrządzał śniadanie
swojemu synowi.

Wiem, że lubisz z tym.
I trochę masła, tak? Nie za dużo.

- Wiesz dlaczego, prawda?
- Bo zatyka serce.

Moje mądre dziecko.

Jedz.

Co dwa tygodnie wysyłałem Marino
do bossów z częścią moich zarobków.

Niewielką część, ale co oni wiedzieli?
Siedzieli 1500 mil stąd.

Nie znam nikogo,
kto widzi z tak daleka.

Spotykali się w warsztacie,

gdzie Remo i jego ludzie
liczyli miliony.

Gliniarze wiedzieli,
ale mieli to w dupie.

Z pozdrowieniami od Nicky'ego.

Wiedziałem, jak uszczęśliwić bossów.

Gdy dali mi jakieś zadanie,
wysłać komuś wiadomość,

wypełniałem je co do joty.

Jak wtedy, gdy Tony Dogs,
nowy wariat w mieście,

zaatakował jeden z barów Remo.

Koleś zastrzelił dwóch ludzi Remo
i biedną kelnerkę,

która pracowała w swój wolny dzień.

Ten facet błagał,
by zrobić z niego przykład.

Frankie, chcę nazwiska ludzi,
którzy z nim byli.

I nie obchodzi mnie to,
jak je zdobędziesz, jasne?

Zajmę się tym, Remo.

Będąc szczerym, podziwiałem pojeba.

Jeden z najtwardszych Irlandczyków,
jakich spotkałem. Twardy skurwysyn.

Tłukliśmy go przed dwa dni i dwie noce.
Nawet kłuliśmy jego jaja soplami lodu.

Lepiej, żeby podał nazwiska,
bo inaczej podam mu twoje, Frank.

Wielkie dzięki.

- Ale nic nie powiedział.
- Ty byś już dawno sypał.

W końcu musiałem
wsadzić mu łeb w imadło.

Dogs, słyszysz mnie?

Posłuchaj, Antony.
Wsadziłem ci łeb w pieprzone imadło.

Rozgniotę ci łeb jak grejpfruta,
jeśli nie podasz mi nazwisk.

Nie zmuszaj mnie.

Nie każ mi być złym gościem.

- Pierdol się.
- Skurwysyn.

Uwierzysz?
Dwie pieprzone doby.

Mam się pierdolić, skurwysynu?!

Pierdolić moją matkę?!
To chciałeś powiedzieć?!

Ty skurwielu!

- Dawaj to pieprzone nazwisko!
- Charlie M.

Charlie M?

Pozwolisz, by wyjebało ci oko,

tylko po to, by chronić
zasranego Charliego M?!

- Ty głupi skurwysynu!
- Zabij mnie, pojebie.

Skurwielu!

Frankie, wyświadcz mu przysługę.

Rozeszła się wieść,

że w końcu znalazł się w mieście
prawdziwy gangster.

Nicky został
nowym bossem Las Vegas.

Charlie M.

Cztery siódemki.
Trzy wygrane po 15 tysięcy.

Wiesz, jakie jest prawdopodobieństwo?

Cholerka, jak jeden do miliona,
może więcej.

Trzy główne wygrane w 20 minut?
Czemu mnie nie wezwałeś?

To stało się tak szybko.
Wygrało trzech gości.

Nie zdążyłem cię wezwać.

I nie widziałeś przekrętu?
Nie widziałeś, co się dzieje?

Nie da się tego sprawdzić.

Da się. Jest niezawodny
sposób, wygrywają.

To jest kasyno. Ludzie muszą
od czasu do czasu wygrać.

Ward, wkurzasz mnie.
Obrażasz moją inteligencję.

Myślisz, że jestem
pieprzonym kretynem?

Dobrze wiesz, że ktoś
przestawił rolki w automatach.

Prawdopodobieństwo na jednym automacie
to jeden do miliona.

Na trzech - do kilku miliardów.

To niemożliwe.
Co jest z tobą?

Nie widziałeś, że cię ojebali
przy drugiej wygranej?

- Nie widziałeś, że cię ojebali?
- Myślę, że pan przesadza.

Pieprzony wieśniaku,
cackam się z tobą, odkąd tu jestem.

Zabieraj swoje rzeczy i wynoś się stąd.

- Wyrzuca mnie pan?
- Wypieprzam cię stąd.

Może pan tego żałować.

Żałowałbym bardziej,
gdybym cię zostawił.

Tak się nie traktuje ludzi.

Gdybyś nie wiedział,
jesteś za głupi na tę robotę.

Może nawet byłeś w to zamieszany.
Tak czy inaczej, wylatujesz. Jazda.

Z tego, co wiem,
koleś jest już historią.

Nie możesz go zwolnić.
To szwagier komisarza hrabstwa.

No i?
Każdy z kowbojskimi butami

jest w Komisji Hrabstwa
lub jest z nim spokrewniony.

- Mam już tego dosyć.
- To ich stan.

Jego wujek
jest sędzią przewodniczącym,

a jego szwagier przewodzi
Komisji Hrabstwa.

Musisz przyjąć go z powrotem.

Ty zajmujesz się finansami,
siedzisz na górze, nie tutaj.

Nie masz pojęcia, co jest grane.

Mam tysiące graczy i 500 krupierów.

Każdy z nich codziennie
chce mnie wyrolować.

Muszą wiedzieć, że obserwuję ich
przez cały czas.

Że nie ma żadnej rzeczy,
którą przeoczę.

Spójrz na swojego.
Spójrz.

A teraz spójrz na to.

Puste. Spójrz, ile borówek
ma twój muffin, a ile ma mój.

- O czym ty mówisz?
- Jest tak jak z resztą tego miejsca.

- Musisz wszystko robić samemu.
- Gdzie idziesz?

Od teraz chcę, byś nadziewał

taką samą ilością borówek
każdego muffina.

Taka sama ilość borówek
w każdym muffinie.

- Wie pan, jak dużo czasu to zajmuje?
- Nie obchodzi mnie to.

Ma być po równo w każdym muffinie.

Skarbie, jeszcze trochę.

Zuch dziewczynka.

- Rety, chcesz do mamusi?
- Chcesz do mamusi? Spokojnie, skarbie.

Musimy porozmawiać.
Potrzebuję pieniędzy.

- Ile potrzebujesz?
- Trzymasz ją?

- Dużo. Więcej niż zazwyczaj.
- Czemu nie weźmiesz z konta?

Wzięłabym, Sam, ale...

potrzebuję więcej.
Potrzebuję 25 tysięcy.

25 tysięcy?

- Dla siebie?
- Tak.

Po co ci aż tyle?

Co to za różnica?
Po prostu potrzebuję.

Muszę zapytać. To dużo pieniędzy.
Nie prosisz o kartonik popcornu.

Wiem o tym. Nie musimy robić
z tego afery. Nie musimy się kłócić.

To dla mnie ważne, ale mniejsza z tym.
Chciałam coś zrobić.

Kto tu się kłóci?
Powiedz tylko, po co ci one są.

Dlaczego nie możesz mi powiedzieć,
po co ci one?

Wiesz co?
Teraz chcę wiedzieć.

Moja żona przychodzi
i prosi mnie o 25 tysięcy.

Co chcesz, futro?
Jeśli je chcesz, to dostaniesz.

Nie chodzi o pieniądze,
ale muszę wiedzieć.

Nie mam prawa do tego?

Całe życie byłam niezależna.
Nikogo o nic nie musiałam prosić.

A teraz każesz mi błagać.

- Co ty mówisz?
- Zawstydzasz mnie.

Czemu chcesz, by mi było przykro?

Prosisz o 25 tysięcy.
Nie chcę sprawiać ci przykrości,

chcę mieć pewność,
że mogę ci zaufać.

Chodzi o zaufanie.

Muszę mieć pewność,
że mogę ci ufać całym sercem.

Rozumiesz?

Mogę ci zaufać?

Mogę ci zaufać?

Mogę ci zaufać?
Odpowiedz. Mogę ci zaufać?

Możesz.

Dobrze. Więc powiedz mi,
po co ci te pieniądze.

Właśnie wychodzi z banku.

Dobra, będę ją śledził.

Co to ma znaczyć?

Znam to spojrzenie.
Co ono mówi?

Mówi, że mam pieniądze.

Co słychać, Les?
Jesteś Lester, prawda?

Sam.

O ile mnie pamięć nie zawodzi,
nie jesteś czasem karcianym rekinem,

mistrzem golfa,
alfonsem z Beverly Hills?

Jeśli się mylę, to popraw mnie,
bo nie wiedziałem, że jesteś złodziejem.

Skoro tak jest, to wiesz co?

Masz, weź też moje.

Śmiało, bierz.
Od niej już wziąłeś.

Ona jest moją żoną.

Spójrz na mnie.

Wiedziałeś o tym?
Wiedziałeś, że jest moją żoną?

- Spójrz na mnie.
- Wiedziałem.

- Wiedziałem.
- Wiedziałeś?

Jeśli kiedykolwiek wrócisz,
by zabrać jej pieniądze,

przynieś ze sobą pistolet.
Będziesz miał jakieś szanse.

Bądź mężczyzną,
nie pieprzonym alfonsem.

Wyświadczysz mi przysługę?
Wynoś się stąd.

Chcę zostać z moją żoną.
Wstawaj i wypierdalaj stąd.

- Pieprzony zasraniec.
- Co za gówno.

Pamiętasz, jak do niego zadzwoniłaś,
by się z nim pożegnać?

Nie powiedział: "Nie żeń się.
Zaraz do ciebie przyjadę". Prawda?

- Nie.
- Nie. A co powiedział zamiast tego?

"Pieprz się z nim.
Zabierz wszystko, co posiada".

Chodź, chcę ci coś pokazać.

Każ im przestać!
Nie!

To nie jego wina, tylko moja!

Czemu sam mnie nie pobiłeś,
tchórzliwy lachociągu?!

Co za palant.

Najął gości z hotelu,
żeby go pobili.

Sam nie chciał go pobić.
Nie, nie ubrudziłby sobie rąk.

Dlaczego to zrobił?

Powiedz.

Wiem, że to nie było
najprzyjemniejsze...

Bez jaj.

Musisz zrozumieć. Nie wiedział,
czy facet cię nie szantażuje...

Nie. Powiedziałam mu o nim,
zanim się pobraliśmy.

- To nie była dla niego niespodzianka.
- Powiedziałaś? Nie wiedziałem.

To mój przyjaciel,
chciałam mu pomóc. I co?

Wiesz, gdy zobaczyłem was razem
po raz pierwszy,

nigdy wcześniej nie widziałem go
tak szczęśliwego.

Wiem, że walnięty z niego Żyd
i w ogóle,

ale nigdy nie widziałem,
by przy kimś innym tak się zachowywał.

Myślę, że on ma fioła na twoim punkcie.
On naprawdę cię kocha.

Świadomie weszłam w ten związek.

Wiedziałam, że w każdej chwili
może się rozpaść.

Jestem pracowita.

Myślisz, że pchałabym się w coś takiego,
gdybym nie miała żadnego zabezpieczenia?

Jasne, rozumiem.

Odłożył dla mnie w banku biżuterię.
Dużo biżuterii.

- Drogiej biżuterii? Ile?
- Chcesz ją ukraść?

Nie.

Pytam z ciekawości. Zastanawiam się,
ile mógł w coś takiego zainwestować.

Ponoć jest warta około miliona,
może więcej.

Proszę bardzo. Co ci to mówi?
Milion dolarów w biżuterii.

Mówiłem ci, że ma fioła
na twoim punkcie.

Nie powinnam była
za niego wychodzić.

Jest spod znaku bliźniąt.
Potrójnych bliźniąt. Dwoista natura.

Bliźnięta są jak węże.
Wężom nie wolno ufać.

- Naprawdę.
- Rozumiem cię.

Posłuchaj, Ginger.

To pewnie nie jest...
Ja i tak nie znam odpowiedzi.

To pewnie nie jest to,
co chcesz usłyszeć,

bo jesteś wkurzona na Ace'a,
rozumiem to.

Myślę, że powinnaś spróbować
zapomnieć o tym.

Zwolnij tempo.
Zobacz, co się wydarzy.

Mógł go zabić.
Nie musiał go pobić.

To nie jest tak,
że ja z nim sypiam.

Muszę się wymykać,
by spotkać się z przyjaciółmi.

O co tu, kurwa, chodzi?

To przez to, że cię kocha,
jest zazdrosny, zamartwia się.

Jakby go obchodziło to, co robię.

Spróbuję się dowiedzieć, o co mu chodzi.
Jak się z nim spotkam, to z nim pogadam.

- Dobrze?
- Tak.

Dzięki.

To za to, że mnie wysłuchałeś.

Wyluzuj z tym gównem.
To może tylko pogorszyć sprawę.

Jesteś piękną kobietą.

Znam wiele dziewczyn,
które skończyły przez to marnie.

Jesteś taki miły.

Spokojnie.
Nie chcę, byś się smuciła.

Dzięki.

- Dziękuję.
- W porządku.

Panie Rothstein, przyszedł
przewodniczący komisji, Pat Webb.

- Daj mi chwilę.
- Za momencik pana przyjmie.

- Panie Webb, mogę coś panu podać?
- Nie, dziękuję, panienko.

Dobra, wpuść go,
ale wezwij mnie po 4 minutach.

Panie Rothstein.

- Jestem Pat Webb. Miło mi pana poznać.
- Dużo o panu słyszałem.

Dziękuję.
Widzę, że interes ma się świetnie.

Pieniądz się kręci. Doceniam to,
że znalazł pan czas dla zwykłego cywila.

- Może pan usiądzie?
- Dziękuję.

Przyszedłem tutaj osobiście,
by wyjaśnić

nieporozumienie w pewnej sprawie.

Może pan o tym nie wiedział,

ale Don Ward jest cenionym
człowiekiem w tym mieście.

Ma wielu przyjaciół, miłą rodzinę,

której wkład w rozwój miasta
sięga wiele lat wstecz.

Przyjaciele głosują.
Rodzina i pieniądze głosują.

To ważne dla mnie i dla pana.

Jeśli spojrzy pan na ten problem
z ich perspektywy,

proszę wybaczyć, że to powiem,

to okaże się, że być może
nie zasłużył on na zwolnienie.

Przykro mi, ale on wiedział
o trzech dużych wygranych z rzędu

i nic nie zrobił w tej sprawie.

Więc albo w tym siedział
albo, proszę mi wybaczyć,

był zbyt głupi,
by zauważyć, co się dzieje.

Tak czy inaczej, taki ktoś
nie może u mnie pracować.

Zanim zaczniemy
oczerniać starego Dona,

lepiej się upewnijmy,
że są na to jakieś dowody.

Proszę uwierzyć, gdybym mógł to udowodnić,
już dawno siedziałby w pudle.

Czy zależy nam na tym,
by komisja gier

przyjrzała się pańskim aktom
i takim znajomym jak Nicky Santoro?

Przekracza pan granicę,
mówiąc takie rzeczy.

To zniesławienie

i nie ma pan prawa
podważać mojej oceny.

Pomagałem temu dzieciakowi,
jak tylko mogłem.

Jest słaby i niekompetentny.
Naraża to miejsce na niebezpieczeństwo.

- Nic więcej nie mogę dla niego zrobić.
- Tu mnie pan ma.

Stary Don jest tak bezużyteczny
jak cycki u knura.

Ale to mój szwagier

i będę to uważał za osobistą przysługę,
jeśli przyjąłby go pan z powrotem.

Nie mogę tego zrobić.
Doceniam to, że to pański szwagier

i chciałbym panu pomóc.
Lubię wyświadczać przysługi.

Wiem, kim pan jest,
ale tego zrobić nie mogę.

Czy znalazłoby się dla niego
mniej odpowiedzialne stanowisko?

Przykro mi, nie mogę nic zrobić.

Jest niekompetentny
i nie można mu zaufać.

Dobrze. Dzięki.

To wszystko, przykro mi.

Panie Rothstein, pańscy ludzie
nigdy nie zrozumieją,

jak to tutaj wszystko działa.

Jesteście tylko naszymi gośćmi,

ale zachowujecie się,
jakbyście byli u siebie.

Powiem coś panu.
Nie jesteście u siebie.

Ale odeślemy was do siebie.
Wystarczy słówko do gubernatora.

- Dziękuję za poświęcony czas.
- Żaden problem.

- Przykro mi.
- Oby.

Gdzie są moje pigułki?

Nie wystarczy ci picie,
musisz też brać moje pigułki?

Nie wzięłam ich.

Na moje wrzody biorę tylko pół pigułki,

a to tylko wtedy,
gdy ból jest nie do zniesienia.

Miałem zapasy na trzy miesiące.

- Co z nimi zrobiłaś?
- Nie musiałeś go pobić.

- Co?
- Ja tylko chciałam mu pomóc.

- Przecież ja z nim nie sypiam.
- Skąd mam to wiedzieć?

Nie możesz zabronić mi
troszczyć się o innych.

Co?

Co?

Powiedziałam, że nie możesz
zabronić mi troszczyć się o innych.

Posłuchaj.

Ginger, staram się najlepiej jak mogę.

Jesteś moją żoną, na litość boską.

- Ludzie cię tu znają. Nie wiem, co...
- Wiesz co, Ace?

Mam to w dupie.
Wyjeżdżam stąd.

Musisz się opanować.

Jeśli nie dla mnie,
to chociaż dla Amy.

Rozumiesz? Twoje picie
wymyka się spod kontroli.

Zapiszę cię na odwyk.
Jest sporo dobrych miejsc.

- Nie potrzebuję.
- Potrzebujesz. Zapewnią ci dyskrecję.

Twojego nazwiska
nie będzie w papierach.

Tylko na tym ci zależy.

- Na mnie ci nie zależy.
- Zależy.

- Właśnie że nie.
- Czemu tak mówisz?

Jesteś piękna, niszczysz siebie.

Nie potrzebujesz tego. Nie musisz
utrzymywać tej pieprzonej pijawki.

Znam cię lepiej niż ty sama.

Jesteś tygrysicą,
jesteś silniejsza ode mnie.

Kiedy się zdecydujesz coś zrobić,

to robisz to lepiej niż ktokolwiek.

- Dasz radę. W porządku? Zrobisz to.
- Boże.

Spróbuję. Spróbuję.

Naprawdę.

Ale nie złość się na mnie, dobrze?

Zrobię to.

UWAGA
ZAKAZ WSTĘPU

Nieważne, jakie problemy
toczyły się poza liczarnią,

interes nadal miał się dobrze.

Gotówka wciąż spływała,

a walizki przychodziły i odchodziły.

Coś wam powiem,
liczyła się tylko forsa.

Jedyny problem w tym,
że po pewnym czasie

bossowie zauważyli,
że walizki stały się lżejsze.

Chwila.
Chcesz mi powiedzieć,

że ktoś podkrada forsę,
którą my kradniemy?

Ktoś nas okrada?

Zadajemy sobie tyle trudu,
a ktoś nas okrada?

Jak już mówiłem, to część tego biznesu.
To brany pod uwagę wyciek.

Z dupy ci cieknie.
Chcę gościa, który nas okrada.

Nawet John Nance, człowiek,
który rządził tym przekrętem,

wiedział, że wiele
nie może zrobić w tej sprawie.

Musisz wiedzieć, że koleś,
który pomaga ci kraść,

nawet jeśli dobrze o niego dbasz,

i tak zwinie coś samemu.
To ma sens, prawda?

Spróbujcie przekonać o tym
tych zatwardziałych makaroniarzy.

Jaki jest sens w kradzeniu,
skoro nas okradają?

To mija się z celem.

Biorą tę forsę, bo to moi ludzie,
więc daj im trochę swobody.

Ale bossowie nigdy
nie wierzyli w swobodę,

więc posłuchajcie, co zrobili.

Kazali Artiemu Piscano,
bossowi z Kansas City,

pilnować, by nikt nie kradł
kradzionych pieniędzy.

- Co tam robiłeś?
- Byłem ze swoją dziewczyną.

- Dziewczyną? Co z nią robiłeś?
- Strzeliłem ją w pysk.

Problem w tym, że Piscano to katastrofa.
Facet potrafił zjebać filiżankę kawy.

- Co ty tam robiłeś?
- Jestem tam częściej niż tutaj.

Gdyby ktokolwiek wiedział,
do czego to doprowadzi,

to pewnie wybraliby
odprawianie modłów.

Wrócisz tam i z nim pogadasz.

Nie dostałem zwrotów kosztów
za ostatni raz.

Jakie wydatki?

Za wszystko płacę sam
i nikt mi nic nie oddał.

- Musisz tam wrócić.
- Od teraz zacznę zapisywać wydatki.

Nie, Artie. Co z tym zrobisz?
Zaczniesz płacić podatki?

Nie mogę sam płacić na wszystkie podróże
i nie dostawać zwrotu.

- O co tu chodzi? Co to ma być?
- Jedziesz do Las Vegas na mój koszt.

Nieważne, ile zdrowasiek odmówiłeś,

nikt nie przewidział tego,
co miało stać się z kasynem.

- Nie wierzę, że to robisz.
- Mieliśmy umowę.

Przyszedłeś do mnie, pamiętasz?

Okazało się, że Phil Green, Pan Uczciwy,

miał wspólniczkę,
o której nikt nie wiedział,

która zaczęła domagać się
forsy z Tangiers.

Dlaczego mi to robisz?

- Bo się mylisz.
- Wcale nie.

- Mylisz się.
- Nie!

- Green chciał ją wykołować...
- Zadbam, żeby nie uszło ci to na sucho.

...więc ona go pozwała.

Sąd wysłucha teraz pozwu Anny Scott
przeciwko Tangiers Corporation

- i jego prezesowi, Philipowi Greenowi.
- John Marmot, reprezentuję pana Greena.

Victor Oberon,
reprezentuję panią Annę Scott.

Panie Oberon, proszę zaczynać.

Dziękuję, wysoki sądzie.

Uważam, że to sprawiedliwy wyrok
i jestem z niego zadowolona.

Mamy problem.

Nie poszło dobrze.
Green musi ujawnić księgi

i wskazać źródło finansowania.

Nie jest dobrze.

Poszło jej całkiem nieźle w sądzie,
ale gdy tylko zaczęła liczyć pieniądze,

bossowie zdecydowali,
by rozwiązać tę sprawę poza sądem.

Więc wysłali mnie.

- Skomentuje pan morderstwo Anny Scott?
- O czym pan mówi?

Znaleziono ją wczoraj wieczorem,
strzał w głowę.

Byliście wspólnikami
w handlu nieruchomościami?

Jej prawnik mówi,
że byliście wspólnikami.

Kilka lat temu
prowadziliśmy współpracę,

ale nie byliśmy wspólnikami.

Teraz gliniarze, zamiast
ciągłej obserwacji Nicky'ego,

zainteresowali się również Greenem.

A miał być naszą czystą przykrywką.

Udzieliłem więc kilku wywiadów,
by zapewnić, że kasyno jest w porządku.

Więc jak często go pan zastępował?

Green jest tutaj
dwa, trzy razy w miesiącu,

jest zbyt zajęty nieruchomościami.

Więc pod nieobecność Greena
pan tu rządzi?

Z przyjemnością wypełniam
polecenia prezesa zarządu,

a do moich obowiązków należy
codzienny nadzór nad kasynem.

- Codzienny? Czyli jest pan szefem?
- Można powiedzieć,

że jestem szefem,
gdy nie ma pana Greena.

Można tak powiedzieć.

Czytaliście?
To o panu Rothsteinie.

"Bukmacher ze środkowego-zachodu
z mafijnymi powiązaniami,

mówi, że jest prawdziwym szefem

wartego 100 milionów dolarów
kasyna Tangiers". Uwierzycie?

- Naprawdę tak powiedział?
- Oczywiście. Wszystko jest tutaj.

Czy ten człowiek
ubiegał się w ogóle o licencję?

Nie wiem.
Musielibyśmy to sprawdzić.

Czy więc moglibyście
zająć się tą błahostką?

Przyjrzyjcie mu się dokładnie,

bo może trzeba będzie
wykopać żydka z miasta.

Dziękuję.

Niedługo rozpocznie się
śledztwo komisji gier

w sprawie Sama Rothsteina,

który prowadzi kasyno Tangiers
bez licencji.

Rothstein, który zajmuje się
operacjami kasyna,

oraz jest przyjacielem
szefa mafii w Las Vegas,

Nicky'ego Santoro,

może stracić prawo do pracy w kasynie...

Muszę spotkać się z Czyściochem. Co z Chez Paris?
(Muszę się spotkać z bankowcem Charliem u ciebie.)

Nie możesz.
Musisz się wcześniej umówić.

Ma zarezerwowane terminy.

Nie da rady. Ciężko jest się z nim umówić.
(Nie chcę spotkania w moim domu.)

W porządku. Wejdę przez drzwi dla służby. Będę o dziewiątej.
(Przyjdę od strony pola golfowego o szóstej.)

Walka pomiędzy oficjelami
komisji gier a szefem Tangiers,

Samem Ace'em Rothsteinem, się zaostrza.

Dziś spojrzymy na próbę pozyskania
przez Ace'a Rothsteina licencji stanowej,

pomijając oskarżenia

o kryminalne powiązania
organizacji Rothsteina.

Czy przyjaźń Rothsteina

z postacią przestępczego światka,
Nickym Santoro,

powstrzyma Rothsteina
przed prowadzeniem kasyna?

Czy rzetelność praw hazardowych
może zostać narażona przez przyjaźń?

Może już z tym przestaniesz?

Pomogę ci zejść.
My musimy tu porozmawiać.

Zejdź na dół.

Nie pozwól, by cię to zamartwiało, Ace.
Nie przejmuj się tym.

To tylko polityczne
polowanie na czarownice.

- Napijesz się? Charlie, dolać ci?
- Z chęcią.

Ja nie chcę.
Witam, panie Clark.

Trudniej się do pana dostać
niż do prezydenta.

- Byłem zajęty.
- Ale mógłbyś chociaż oddzwonić.

Słuchaj, Nicky.
Rozmawialiśmy o tym.

Wyjaśniłem ci,
że istnieje prawdopodobieństwo

poniesienia przez ciebie strat.

Chcę swoje pieniądze z powrotem.

Co zrobisz, zastraszysz mnie?

Myślę, że masz o mnie
błędne mniemanie.

Myślę, że najuczciwiej by było,
gdybym wyjaśnił, czym się zajmuję.

Jutro rano wstanę wcześniej,
przejdę się do banku,

wejdę i cię zobaczę,

a jeśli nie będziesz miał
moich pieniędzy,

rozwalę ci czaszkę
na oczach wszystkich w banku.

I gdy ja będę wychodził z więzienia,

ty, miejmy nadzieję,
będziesz wybudzał się ze śpiączki.

I wiesz co?

Znów ci rozpierdolę czaszkę,
bo jestem popierdolony.

Mam w dupie, czy pójdę siedzieć.
To mój biznes, tym się właśnie zajmuję.

Dobrze wiemy, co ty robisz.

Zabierasz ludziom forsę
i z nią znikasz.

- Nie pozwolę tak do siebie mówić.
- Głupi Irlandczyku, uśpiłeś moje pieniądze.

Oddawaj forsę
albo ja uśpię twój mózg.

To nie dotyczy Sama.
To osobista sprawa.

Przyjdę jutro.
Możesz być pewny, grubasie.

Możesz być pewny.

- Myślisz, że załapał?
- Co ty robisz? To porządny facet.

Nie można go tak traktować.
Jeszcze zgłosi to FBI.

Jebać FBI.

Koleś unika mnie od trzech tygodni,
a ty mówisz mi, co mam robić.

Nie mówię,
ale przekraczasz granicę, Nick.

Gdzie masz głowę?

Gdzie mam głowę?
A gdzie ty masz jaja?

Wiesz, że szykuję coś dużego.

Wiesz, o czym mówię.

Jak mogę na tobie polegać,
skoro zachowujesz się w taki sposób?

Dużo rzeczy ulegnie zmianie.

Jeśli ich chcesz, Sammy,
to musisz działać po mojemu.

Nick, zrozum moją sytuację.
Jestem odpowiedzialny za tysiące ludzi.

Rocznie przez to miejsce
przewija się 100 milionów.

To wszystko się skończy,
jeśli nie dostanę licencji.

Jeśli ja na tym ucierpię,
to razem ze mną ucierpi wiele ludzi.

Zapomnij o tej pieprzonej licencji.

Gdy wywieszę własną flagę,
to nie będzie ci ona potrzebna.

Nie wiem, co w tym jest, Sammy,
ale im więcej z tobą rozmawiam,

tym bardziej czuję, że nie chcesz
ze mną współpracować.

Nie o to mi chodzi,
jestem po prostu z tobą szczery.

Nie chcę mieć nic wspólnego
z tym, co mówiłeś.

Chcę prowadzić czyste interesy.

Chcę otrzymać licencję.
Chcę, żeby nie było zamieszania.

Takiego zamieszania?
"Jestem szefem"?

To zostało wyjęte z kontekstu.
Ronnie i Billy tam byli, powiedzą ci.

Dla bossów w domu
nie wygląda to za dobrze.

Nie wygląda? Powiem ci,
co nie wygląda za dobrze.

Za każdym razem, gdy jesteś w telewizji,
to wspominają o mnie.

To nie wygląda za dobrze.

Co się, kurwa, z tobą stało?
Powiesz mi?

Co się ze mną stało?
Co z tobą się stało?

- Straciłeś kontrolę.
- Straciłem kontrolę?

Spójrz na siebie.
Łazisz jak John Barrymore.

Różowy szlafrok i pieprzona cygarniczka?
I to ja straciłem kontrolę?

Nie chciałem tego wywlekać,

ale dużo ludzi traktujesz
bez szacunku, nawet własną żonę.

- Moja żona? Co ona ma z tym wspólnego?
- Przyszła do mnie, była zdenerwowana,

zwłaszcza o ten incydent
z Lesterem Diamondem.

Nagle jesteś osobą,
której można się wypłakać?

Powiedziałeś jej chociaż
o swojej roli w tej sprawie?

Nie, nie o to tu chodzi.

Chodzi o to, że ona jest zdenerwowana,
a ty masz pieprzony problem.

Doceniłbym to, gdybyś
nie wtrącał się w moje życie osobiste.

Nie podobałoby ci się,
gdybym ja robił to samo.

Przyszła do mnie pogadać.
Miałem ją wyrzucić?

- Nie wtrącaj się. To nie twoja sprawa.
- Nie moja sprawa?

Tydzień temu to była
moja sprawa, a teraz już nie.

Więc potrzebujesz mnie
tylko do załatwiania spraw?

Tak samo, jak ja załatwiam
dla ciebie to, co spieprzysz.

Teraz będę musiał
załatwić sprawę z tym facetem.

- On zgłosi to na FBI.
- Masz łeb większy niż twoje kasyno.

Oto twój problem.

Wiedziałem, co chciał zrobić,
i nie chciałem mieć z tym nic wspólnego.

Nicky chciał przejąć władzę.

Chciał przejąć kontrolę
nad wszystkim i nad wszystkimi.

Poza tym przestał prosić bossów
o pozwolenie na to, co chciał zrobić.

Zginął szef kasyna i jego żona.
Gliniarze przesłuchiwali Nicky'ego.

Krupier z The Scirocco.
Przesłuchiwali Nicky'ego.

W bagażniku znaleziono informatora.
Przesłuchiwali Nicky'ego.

Prawnik.

Przesłuchiwali Nicky'ego.
Gdy zaczęli znikać lichwiarze,

nazwisko Nicky'ego pojawiło się
w każdej gazecie.

Przesłuchiwano go
w sprawie dwóch tuzinów morderstw,

ale zawsze go puszczano.

Nigdy nie było żadnego świadka.

Gliniarze obwiniali mnie
o najmniejszą sprawę.

Uważaj, nie przewróć się.

Ktoś pośliznął się na skórce od banana,
obwiniali za to mnie.

Bossowie wcale nie byli lepsi.
Narzekali, że sprawy nie idą gładko.

W mojej pracy nie wszystko
idzie gładko. Przykro mi.

Ja mam tu do czynienia
ze zdegenerowanymi zwierzętami.

Ale co to obchodzi bossów?

Oni siedzą na dupie i piją anisette,
a ja walczę na linii frontu.

Pieprzeni bossowie,
myślą, że tu jest jak na wakacjach.

Frankie, na pustyni
znaleźli głowę faceta.

- Wiesz coś o tym?
- Tak, słyszałem.

Wszyscy o tym mówią.

Robią zamieszanie.
Piszą o tym wszystkie gazety.

- Co zrobisz?
- To nic dobrego.

Powiedz mu, żeby trochę lepiej
zajmował się takimi sprawami.

Powiem mu, Remo.

Pieprzeni bossowie,
palą sobie De Nobilis,

jedzą włoszczyznę
ze smażonymi świńskimi flakami,

a ja, by pogadać na osobności,
muszę iść na przystanek.

Co ich to obchodzi?
Przecież wysyłam forsę.

Tak, ale narzekają.

A niech narzekają.
To ja odwalam tutaj całą robotę.

- Nie podoba się to komuś, jebać go.
- Twoja decyzja.

Chcą wojny?
Ja jestem gotowy.

Wystarczy, że załatwię
czterech, pięciu z nich,

a reszta się rozpadnie.

A kuku, chujce.

Widzę was, skurwysyny.

Problem w tym, że Nicky
ściągał uwagę nie tylko na siebie,

ale również i na mnie.

FBI obserwowało każdy jego krok,
ale jego to nie obchodziło.

Jeśli oni obserwują mnie,
ja będę obserwował ich.

Wydałem na to trochę forsy.

Co im do tego? Miałem
najnowszy sprzęt antypodsłuchowy

z tego samego miejsca,
gdzie zaopatruje się CIA.

Miałem specjalne częstotliwości
policyjnego radia,

deszyfratory FBI, kamery,
które widzą w ciemnościach.

I dzięki temu te żałosne sukinsyny

nigdy nie przyłapały mnie na niczym.

Ja mam robotę,
a ten bawi się w najlepsze.

Obserwuje go każdy stanowy gliniarz,
a on gra sobie w golfa.

I to w najgorszym dla mnie okresie.

Zbliżało się przesłuchanie w sprawie licencji
i nie chciałem ryzykować.

Skoro nie mogę pracować
w Vegas, to gdzie?

Był pan bardzo otwarty.

Pokazał pan księgi i dokumenty.
To dużo znaczy dla komisji.

Ja proszę tylko
o uczciwe przesłuchanie.

Taka szczerość
może to panu zagwarantować.

Chciałbym jeszcze,
żeby powiedział pan o Kansas City.

Co to, kurwa, ma być?

Gdzie on chce wylądować?
Na bieżni?

To pieprzeni agenci, Frankie.
Spójrz na nich.

Federalni tak długo
obserwowali grę Nicky'ego,

aż skończyło im się paliwo.

Tego właśnie potrzebowałem,
i to przed członkami komisji.

100 dolarów dla tego,
kto trafi w samolot.

Gdyby tego było mało,

wpadkę zaliczył Piscano,
boss z Kansas City.

Prowadzi warzywniak,
gdzie zwożone są walizki.

Znowu jęczą przez te walizki.
Wiesz, co to oznacza?

Kolejną wycieczkę do Vegas
i stratę kilku tysięcy.

Prowadził sklep ze szwagrem,
ale głównie wyżalał się

swojemu szwagrowi i matce
o wyjazdach do Vegas.

Musisz uważać,
bo inaczej cię wykiwają.

Nie wykiwają.

Wszystko spiszę.
Każdego pierdolonego centa...

- Co jest z tobą?
- Wszystko tu jest.

- Od kiedy tak się wyrażasz?
- Przepraszam.

Jeśli mnie wykiwają, powiem,

że pieprzę walizki,
i wyłupię mu pieprzone oczy.

Znowu.

Nie przekląłem.
Powiedziałem "pieprzone oczy".

- Dość tego.
- Przepraszam.

Co się potem wydarzyło?
Nie uwierzycie.

Kto by podejrzewał,
że FBI podsłuchiwało sklep,

szukając informacji w sprawie
starego zabójstwa kolesia,

którego zabito
Bóg wie, z jakiego powodu.

Co go powstrzymuje
przed braniem tego, co chce?

Pieprzony Nance przywozi
z Tangiers dwie walizki.

A może wywozi trzy, cztery?

Nie ma go kto obserwować.
Takie są reguły.

Nie możemy nawet tam wejść,
by zobaczyć nasze pieniądze.

Uwierzysz w to kowbojskie gówno?

Ma tam swoich ludzi,

ale z kolei oni wszyscy mogą
w tym siedzieć, żałosne skurwiele.

Dowiem się. A jeśli to Green,
to pochowam drania.

Nigdy mu nie ufałem.

Oni ufają temu śmieciowi, ja nie.

- Załatwię ich dwóch pierdoloną łopatą.
- Uspokój się.

Przepraszam.
Popychają mnie z każdej strony.

Przepraszam, jestem zdenerwowany.

- Wiem, ale już wystarczy.
- Nie zniosę już tego.

Jeżdżę tam i z powrotem.

- Spokojnie. Jeszcze dostaniesz zawału.
- Jestem zdenerwowany.

Trzeba to zakończyć.

Najgorsze jest to,
że usłyszeli wszystko o Las Vegas,

kasynach i walizkach.

Zacznę załatwiać sprawy tak,
jak załatwiałem dawniej, skopię kilka tyłków.

I ich zakopię. Wszystkie koszty
muszę pokrywać z własnej kieszeni.

Uwierzylibyście,
że takie rzeczy się zdarzają?

Każdy agent FBI w kraju
nasłuchiwał teraz bardzo uważnie.

Piscano praktycznie
zatopił nas wszystkich.

Panie przewodniczący,
członkowie komisji,

jest dziś tu z nami pan Rothstein.

I gdy ten dzień w końcu nadszedł,
byłem gotowy.

Byłem pewny siebie, wystarczyło
tylko przedstawić swoją sprawę.

Mamy dokumenty, raporty
emerytowanych agentów FBI,

które całkowicie oczyszczają
pana Rothsteina ze wszelkich oskarżeń.

- Chciałbym...
- Proszę wybaczyć, ale przerwę panu.

Komisja zgłasza wniosek odmowny
w sprawie podania pana Rothsteina.

- Czy ktoś popiera ten wniosek?
- Panie przewodniczący, popieram wniosek.

- Kto jest za?
- Panie przewodniczący.

Wniosek przeszedł.
Przesłuchanie odroczone.

Odroczone?
Jak to?

Panie przewodniczący, senatorze,
obiecaliście mi przesłuchanie.

Nie zajrzeliście nawet do raportów FBI.

Senatorze, gdy był pan
gościem hotelu w Tangiers,

czy nie obiecał mi pan przesłuchania?

- Nigdy nie byłem w pańskim hotelu.
- Nigdy? I nic panu nie fundowałem?

Nie gościłem pana
trzy, cztery razy w miesiącu?

Chciałbym odpowiedzieć.

Pan Rothstein kłamie
w typowy dla siebie sposób.

W Tangiers byłem tylko na kolacji
z Barneyem Greensteinem.

Czy ja też na niej byłem?
Proszę odpowiedzieć.

- Kręcił się pan w pobliżu.
- Czy byłem na kolacji?

- Był pan w budynku.
- Byłem w budynku?

Dobrze pan wie,
że byłem na tej kolacji,

i przysiągł mi pan, że będzie
przesłuchanie. Prawda?

Prawda?

Proszę chociaż powiedzieć,
że byłem na tej kolacji.

Chociaż tyle.

Tak, był pan.

Dzięki za nie nazwanie mnie
kłamcą, sukinsynu.

Dobry wieczór państwu.

To, co miało być
rutynowym przesłuchaniem,

zamieniło się wczoraj w harmider,

gdy krzykliwy szef kasyna Tangiers,
Sam Ace Rothstein,

zaczął oskarżać członków komisji
o korupcję i hipokryzję.

...gdy korzystał pan z usług
mojego hotelu za darmo

i prosił o kopie rachunków,
by wrzucić to w koszty.

Po dzikim wybuchu,
gdy odmówiono mu udzielenia licencji,

Rothstein podążał za zszokowanymi
członkami komisji do korytarza,

gdzie kontynuował swoją tyradę,

dopóki nie uspokoili go
jego prawnicy i przyjaciele.

Ja mam przeszłość i pan ma przeszłość,
moja wcale nie jest gorsza od pańskiej,

ale myślicie, że osąd was nie dotyczy.

Podejrzewany o prowadzenie
Tangiers bez licencji

miał być wczoraj przesłuchany
i rozliczony z przeszłości,

by sprawdzić,
czy można mu udzielić zezwolenia.

Pieprzeni hipokryci!

- I co on teraz zrobi?
- Pojęcia nie mam.

Co on wyprawia?

Przecież wie, że ci goście, na których
się wydzierał, to nasi przyjaciele.

- Co z nim jest? Narobił nam bałaganu.
- Mógłby zmienić posadę.

To nie jest najlepsze wyjście,
ale co zrobimy?

Musi prowadzić sprawy
w dyskretniejszy sposób.

Niech się zaszyje na górze.

Powiedz, że jest woźnym,
gówno mnie to obchodzi.

Ale proszę cię,

cokolwiek będzie robił, upewnij się,
że będzie robił to po cichu.

Panie i panowie, hotel Tangiers
z dumą prezentuje

nowe show Sama Rothsteina,
"Aces High".

Dzisiaj przedstawimy państwu na żywo
premierę "Aces High" z nowo otwartej sali,

z orkiestrą Sashy Semenoffa...

i tancerzami Sama Rothsteina.

Pan Rothstein
jest profesjonalnym hazardzistą

i najlepszym handicapperem
footballowym w Ameryce.

Człowiek, który wprowadzi was
w świat Las Vegas

jak nikt inny do tej pory.

Panie i panowie,

nowy dyrektor artystyczny
hotelu i kasyna Tangiers,

pan Sam Rothstein.

Witam w Sam Rothstein Show.
Cieszymy, że możecie być dziś z nami.

Ta młoda dama po mojej lewej
nazywa się Trudy,

jest nową solistką naszego
wspaniałego show z Paryża.

Naszym pierwszym dzisiejszym gościem...

jest Frankie Avalon.

- Miejcie na niego oko.
- Mam dużą rodzinę.

Ile masz dzieci?

Z dumą mogę powiedzieć,
że mamy ośmioro dzieci.

- Ósemka dzieci.
- Nie, proszę.

- Niesamowite.
- To nic takiego.

To była czysta przyjemność.

Ace, nie rób tego.

O nie.

On żongluje.

Nie traktujmy Pata Webba zbyt poważnie.

Ostatnio zaprosiłem go do programu
na rozmowę, ale odmówił.

Czym się martwisz, Pat?
Nie musisz przysyłać mi żadnych pytań.

- Możesz mnie pytać, o co tylko chcesz.
- Co on robi w telewizji, do cholery?

Całą noc mówił,
że odwoła się do Sądu Najwyższego.

Odbiło mu.
Chce z tym iść do Waszyngtonu?

- Odchodzi od zmysłów.
- Współczuję takiej hipokryzji.

Niektórzy ludzie robią to, co chcą,
a inni muszą za to płacić. Takie życie.

Andy, jedź do niego.

Powiedz mu, że chyba już czas,
by się wycofał.

Po pierwsze, to, co zrobili,
było niekonstytucyjne.

Czekamy na rozprawę przed Sądem
Najwyższym Stanów Zjednoczonych.

Gówno ich obchodzi Sąd Najwyższy.
Oni chcą uspokoić sytuację.

- Chcą, żebyś się wycofał.
- Wycofał? Nie mówisz poważnie.

Jak mogę się wycofać?

Nie widzisz, co tu się dzieje?
O jaką stawkę gram?

Staruszek powiedział,
że może powinieneś się wycofać.

A jego "może"
jest jak bulla papieska.

Nie tylko powinieneś
się wycofać, ale i uciekać.

Mój problem leży w tym,
że gdy pada moje nazwisko,

lachociągi podają także
nazwisko Nicky'ego.

Jak to ma, kurwa, pomóc?

Gorączka, którą za sobą ciągnie,
jest zabójcza.

Wydział policji był pomocny,
ale tak ich wkurwił,

że nic nie mogą zrobić.
Co ty na to?

- Co proponujesz?
- Nie wiem. Nie słucha się mnie.

Mógłby wybrać się na urlop.

Oni nigdzie Nicky'ego nie wyślą.

To by dało ludziom
czas na wykonanie ruchu.

Zapomnij o wykonywaniu ruchów.
Ja bym po prostu odpuścił.

Nie mogę.

Oczywiście, jak tylko
Andy wrócił do domu,

Nicky dowiedział się
o naszej rozmowie.

Następnego dnia, wczesnym rankiem,
otrzymałem telefon.

Idę na zakupy.
Przyłączysz się?

Telefonowanie do Nicky'ego
nie było proste.

Nie dało się nawet mówić kodem.
Wymyśliliśmy więc coś innego.

Jeśli telefon był na podsłuchu,

federalnym było wolno słuchać rozmów
dotyczących wyłącznie przestępstw.

Więc gdy był to zwykły telefon,
musieli się rozłączać po kilku minutach.

Zwichnęłam sobie łokieć.

Spotkajmy się o trzeciej.

- W Caesar's?
- 100 metrów od drogi.

- Dlaczego?
- Nie zadawaj pytań. Bądź tam.

Suzy Cream Cheese
ma taki sam kostium.

Widziałam coś.

Coś ślicznego.

Dobra, wychodzi.
Brązowy samochód.

Jest z ochroniarzem.
To chyba Frankie.

Nicky wyjechał wcześniej,

bo jemu trudniej
było się ostatnio poruszać.

Nicky często musiał
zmieniać wóz sześć razy,

zanim udawało mu się zgubić ogon.

A z powodu samolotów
musiał korzystać z podziemnych garaży.

Spotkania na środku pustyni
zawsze mnie denerwowały.

To przerażające miejsce.

Oczywiście wiedziałem
o grobach na pustyni

i wszędzie, gdzie spojrzałem,
mógł być taki grób.

Normalnie moje szanse na to,
że wrócę żywy ze spotkania z Nickym,

wynosiły 99 na 100.

Ale tym razem, gdy powiedział:
"Kilkaset metrów wzdłuż drogi",

dawałem sobie 50% szans.

Dlaczego obgadujesz mnie
przed ludźmi za moimi plecami?

Jakimi ludźmi?

- Jakimi? Myślałeś, że się nie dowiem?
- Nie wiem, o czym mówisz, Nick.

Powiedziałeś, że sprowadzam
na ciebie gliny.

Przez ciebie mam wysłuchiwać kazań?

Chcesz, żebym odszedł?
Lepiej załatw sobie armię.

Nie chcę, żebyś odchodził,
ani nikt inny.

Powiedziałem Andy'emu Stone'owi,
że ściągasz gliny i w tym tkwi problem.

Chcesz, żebym opuścił własne miasto?

Niech to gówno się zakończy,
bym mógł spokojnie prowadzić kasyno.

Jeśli coś złego się wydarzy,
ja oberwę po dupie, nie ty.

Nie wiem, czy wiesz,

ale masz to pieprzone kasyno
tylko i wyłącznie dzięki mnie.

To ja się tutaj liczę.

Nie twoje pieprzone kluby
i programy telewizyjne.

I co ty w ogóle robisz w telewizji?
Codziennie do mnie dzwonią.

Oni myślą, że ci odjebało.

Jestem w telewizji tylko po to,
by być w pobliżu kasyna.

Mogłeś pracować jako szef zaopatrzenia
bez występów w telewizji.

Ale ty chciałeś być w telewizji.

Tak, w ten sposób mogę się odgryźć.
Ludzie mnie rozpoznają.

Teraz nie mogą ze mną pogrywać,
bo jestem znany.

Robisz z siebie wielkie widowisko.

Ja? Nie byłbym w tej sytuacji,
gdyby nie ty.

Przez ciebie jest na mnie ta nagonka.

Gdy spotykam kogoś,
zawsze mnie pytają, czy znam ciebie.

Więc teraz chcesz
wszystko zwalić na mnie?

Nie. Nicky, co ci powiedziałem,
gdy zapytałeś, czy możesz tu przyjechać?

I tak byś przyjechał, ale zapytałeś.
Pamiętasz, co ci powiedziałem?

Poczekaj, kurwa, chwilę.
Zapytałem cię?

Kiedy cię pytałem,
czy mogę tu przyjechać?

- Wbij to sobie do łba...
- Nie pytałeś...

Wbij to sobie do łba,
ty żydowski skurwysynu.

Istniejesz tutaj tylko dzięki mnie.
To jest jedyny powód.

Beze mnie byłbyś nikim i każdy gangster

mógłby się dobrać do twojej
pieprzonej żydowskiej dupy.

I co byś wtedy zrobił?
Zostałeś, kurwa, ostrzeżony.

Nie wtrącaj się więcej w moje sprawy,
ty skurwysynu.

Mamy towarzystwo.

Widzicie to?

Głupi Żyd. Dorastaliśmy razem,
a teraz udaje, że mnie nie zna.

Wiem, że powinniśmy siebie unikać,
ale bez przesady.

- Jebać go.
- Za Abrahama Lincolna.

Nie przejmuj się.

A wyglądam, jakbym się przejmował?

Czemu miałoby mnie to obchodzić?

I pieprzony Oscar.
Dałem palantowi tyle forsy.

Nawet się nie obejrzy.
Jaki on ma problem?

- Żydzi trzymają się razem.
- Przyszli się zabawić.

Tak jak i my.

- Sam, mamy problem.
- Jaki?

Chodzi o tego małego.

Nikt mu nie powiedział,
że ma zakaz wstępu,

więc odwróciliśmy głowy
i udajemy, że go nie znamy.

Siedzi przy stole do blackjacka
i przegrywa.

Wtopił już 10 tysięcy
z własnej kieszeni.

Jest bardzo wkurwiony.

- Chce kredyt na 50 tysięcy.
- Nie, daj mu na 10 tysięcy.

- Zaraz tam będę.
- Damy panu 10 tysięcy.

50 tysięcy. Powiedziałem 50 tysięcy!
Przynieś je. Nieważne, skąd je weźmiesz.

Skurwiele.
Zabierają, ale nie oddają.

Jak możesz się uśmiechać?

Jak możesz się uśmiechać?

Wiesz, ile tu wydałem?
Obchodzi cię to?

Daj sobie z płaskiego w ryj.

Patrz, jaką ślicznotkę przysłali.
Sherbert przysłał cię, byś mnie okradł?

Całą noc opierdalasz klientów?
Zabierasz ich forsę?

Co, palancie?
Rozdawaj.

Zabieraj tę kartę
i wsadź ją sobie w dupsko.

Dawaj nową.

Tę wsadź w dupę twojej siostry.
Następna.

Tak, zerkaj na niego.
Gdybyś miał jaja, to też byś kradł.

Dawaj następną.
Po chuja się na niego gapisz?

Zobacz to. 20 punktów pod rząd.
Dawaj kolejną.

Przyszedł.

Powinieneś wypłacać
tak szybko, jak zabierasz.

Co robisz?
Musisz stąd wyjść.

Powiedz temu Żydowi,
by dał mi kredyt na 50 patyków.

Nicky, nie słuchasz mnie.
Chcę ci pomóc. Co z tobą?

Przez ciebie obaj
będziemy mieli problemy.

- Daj mi te pieniądze, Sammy.
- Zgodzę się na 10 tysięcy.

A potem wyjdziesz,
zanim dopadną cię gliny i gazety.

10 tysięcy, to wszystko.

Na co się gapisz,
ty łysy żydowski palancie?

- Spokojnie. Chodźmy stąd.
- Dorwę cię, skurwielu.

Chodźmy stąd?
Dostałem kredyt.

Rozdawaj.

To zmienia stan rzeczy.

Mówi pani o rozwodzie.
Mówi pani o alimentach,

- opiece nad dzieckiem.
- Chcę to, co dostaje każda rozwódka.

Ona jest trzeźwa
tylko dwie godziny dziennie.

Od 11 rano do 13.

Dam jej pieniądze i biżuterię,
a ona je przepije w rok.

I gdzie się wtedy znajdzie?

Gdzie się wtedy znajdziesz?

Wrócisz do mnie. Prosto do mnie.
Albo znajdziesz inną wymówkę, by...

Mieliśmy umowę.
Pamiętasz?

Powiedział, że jeśli
między nami się nie ułoży,

to mogę zabrać swoje rzeczy i odejść.

Spójrz mi w oczy.

Spójrz mi w oczy.

Znasz mnie.

Czy widzisz w tych oczach
coś, co każe ci myśleć,

że pozwolę komuś w takim stanie
odebrać mi dziecko?

Widzisz?

Wiesz, że tak się nie stanie.

Przez cały ten czas,
mimo że bardzo się starałem

i bardzo tego pragnąłem,
nigdy nie potrafiłem do niej dotrzeć.

Nie potrafiłem sprawić,
by mnie pokochała.

Myślałem, że mi się to uda,

dzięki pieniądzom,

byciu kimś po raz pierwszy
w jej życiu, domowi, dziecku.

Ale tak się nie stało.
Nie udało się.

Co mieliśmy zrobić?

Po jakimś czasie odsapnęliśmy
trochę od siebie. Taka mała separacja.

Pamiętam, jak Ginger zabrała Amy
do Beverly Hills na zakupy.

Tak, panie Rothstein?

Połączcie z hotelem Beverly
w Beverly Hills.

- Hotel Beverly.
- Z panią Rothstein poproszę.

Przykro mi, pan i pani Rothstein
już się wymeldowali.

Pan i pani Rothstein?

Cześć, mała Dale Evans.

Tak, oboje się wymeldowali.

Dziękuję.

Moja żona jest w L.A.
z dawnym przyjacielem.

Taki jeden śmieć.

Lester Diamond.

Jest z nimi moja córka.
Myślę, że chcą ją porwać.

- Mógłbyś tam kogoś wysłać?
- Zajmiemy się tym.

Mamy numer telefonu i adres.

- Czy to Lester?
- Kto mówi?

Sam Rothstein.
Chcę rozmawiać z Ginger.

- Daj ją.
- Nie ma jej tutaj, Sam.

Lester, posłuchaj mnie bardzo uważnie.
Chcę porozmawiać z Ginger.

Chcę odzyskać swoje dziecko.
Ma natychmiast wsadzić je do samolotu.

- Wiem, że ona tam jest. Nie leć w chuja.
- Nie śmiałbym, Sam.

- Nigdy tego nie bierz.
- Zrozumiałeś? Daj ją do telefonu.

Sam, nie wiem, gdzie ona jest.

Posłuchaj.

Mogę do ciebie oddzwonić
za kilka minut?

702-472-1862.

- 1862. Za chwilę do ciebie oddzwonię.
- Za chwilę.

Idiota.
Dobra, kupiłem nam kilka minut.

Chcesz się uwolnić od tego palanta?

Dobra, ile masz w skrytce, 2 miliony?

Masz chwilkę?
W skrytce są 2 miliony, tak?

Pozwolisz mu zatrzymać biżuterię.

Weźmiemy tylko forsę
i drugą rzecz, na której mu zależy.

Jej Wysokość.
Polecimy do Europy.

- Ufarbujesz włosy.
- Nie chcę do Europy.

Chcę zobaczyć Człowieka Słonia.

Nie zobaczysz, lecimy do Europy.
Pozwól dorosłym rozmawiać.

Ufarbujesz włosy.
Zrobisz operację plastyczną.

Ile zapłaci za nią...

- Nie chcę jechać do Europy.
- Zamknij się. Wiesz, po kim to ma?

- Sam się zamknij.
- Mam cię uderzyć? Przestań!

To było nasze marzenie,
a teraz je spełnimy.

- Lester, on tutaj zadzwonił.
- Tak.

- Rozmawiałem z nim.
- Czyli wie, gdzie jesteś.

- Czyli już kogoś tutaj wysłał.
- Ginger, on siedzi przed telefonem

- jak jakiś debil i czeka, aż oddzwonię.
- Tak, siedzi jak debil i czeka, aż oddzwonisz.

Co zrobimy?! Jego ludzie
już pewnie czekają na zewnątrz!

- To jest popierdolone!
- Bierz swoją walizkę! Idziemy!

- Co jest popierdolone?! Chcesz o tym pogadać?!
- Skończyłaś się wydzierać?

- Szybko, idź do samochodu!
- Spokojnie. Nikt nikogo nie zabije.

- Myślę, że on chce mnie zabić.
- Oddzwoń za godzinę.

Zobaczę, co uda mi się zrobić.

Zadzwonię za godzinę,
a ty tam będziesz?

Tak, będę tu.

Słuchaj, nie rób niczego głupiego.
Wszystko gra?

- Przestań.
- To ona zaczęła. Ja sobie stałem.

Nie będziesz prowadziła.
Nie będę jechał z wariatką.

- Zaczynasz mnie wkurzać!
- Siadaj obok!

A dziecko wyślę do Boliwii w skrzynce!

Gin...

Ginger do mnie dzwoniła.

- Powiedziałem, że do mnie zadzwoniła.
- I czego chciała?

Bała się zadzwonić do ciebie.

Znów jest z tym lachociągiem.
Mają Amy.

Dlatego tu jestem. Ona chciała wrócić,
ale bała się, że ją zabijesz.

Chcą porwać moje dziecko.
Czego się spodziewałeś?

Nie wiem.
Czemu nie przyszedłeś do mnie?

To sprawa rodzinna, nie interesy.

Dzwoniąc do bossów,
sprawiasz, że to źle o nas świadczy.

Rozumiesz?
Dzwonisz do nich w kółko,

a w międzyczasie ona i tak ucieka.
Mam rację?

Co ja mam zrobić z tą kobietą?

Ona doprowadza mnie do szału.

Wiesz, myślę, że jak zapewnisz,
że nic jej nie zrobisz, to wróci.

Doprowadza mnie do szału.

Pomyśl o tym.
Z nią wróci twoje dziecko.

Ona chce wrócić.
To jest najważniejsze.

Chcesz odzyskać córkę, prawda?

Cześć, to ja.

- Chciałeś ze mną pogadać, prawda?
- Słuchaj.

Nie będę pytał, gdzie jesteś.
Proszę tylko,

wsadź Amy do samolotu, jakiegokolwiek,
by wróciła tutaj. Proszę.

Tylko o to proszę.

Sądzę, że nie powinna sama lecieć.

- O co ci chodzi?
- O to, że...

Myślisz, że gdybym...

że gdybym wróciła...

Myślisz, że mógłbyś mi wybaczyć?

- Nie wiem.
- Rozumiem.

Wiem, że nawaliłam.

Co z pieniędzmi?
Gdzie jest skrytka?

Muszę ci przyznać,

że popełniłam błąd
i trochę wydałam.

- Ile?
- Dość dużo.

- Jak dużo?
- Ponad 25.

- Ponad 25 tysięcy?
- Tak.

A reszta z tych 2 milionów
nadal tam jest?

- Tak, mam resztę.
- W porządku. To nic takiego.

On dostał 25 tysięcy.

Przeżyję to.
Więcej bym nie przeżył.

Gdzie jesteś?
Wyślę po ciebie odrzutowiec.

Cześć, Sam.

- Więc co z nimi zrobiłaś?
- Z czym?

Z pieniędzmi.

Potrzebował ubrań.

Ubrania za 25 tysięcy?

Chciał też zegarek.

25 tysięcy na ubrania i zegarek?

- Dobry wieczór, signora. Tędy.
- Gino.

Najlepsze w tym wszystkim
było to, że odzyskałem Amy.

Więc wróciliśmy do domu,

poprosiliśmy gosposię, by została,
położyliśmy małą do snu.

Ja się uspokoiłem
i poszliśmy na kolację.

Chciałem zachowywać się
grzecznie i uprzejmie, ale sami wiecie.

25 tysięcy za trzy garnitury?

Bez sensu.

Po pierwsze, on nie będzie nosił
garniturów za tysiąc dolarów.

Powiedzmy, że będzie,
mimo że nie będzie,

to jak można mieć
25 przymiarek w trzy dni?

Jak można zrobić to tak szybko?

Ja tego nie potrafię,
a płacę dwa razy więcej za garnitury.

- Dostał też zegarek.
- Tak.

Ale nawet jeśli kupiłaś mu
naprawdę ładny zegarek,

to on i tak nie wie,
co to dobry zegarek.

Powiedzmy, że dałaś 5, 10, 12 patyków,

maksymalnie, co dla niego
jest nieosiągalną sumą.

Plus co najwyżej trzy garnitury,
tysiąc dolarów za sztukę. Ile zostaje?

- Około 10 tysięcy?
- Możesz przestać, Sam?

- Chcę to po prostu zrozumieć.
- Nie ma tu nic do zrozumienia.

Jestem w domu.
Uda nam się.

Już to kiedyś słyszałem. "Uda nam się".
Myślisz, że wracając,

po tym co mi zrobiłaś, zabierając Amy,
wyświadczasz mi przysługę?

Wliczając w to zegarek,

plus jakieś cztery tysiące
wydane przez weekend,

dzięki którym dobrze się bawiłaś.
Wiem, że on się dobrze bawił, to pewne.

Wiem, że ten pieprzony zasraniec
dobrze się bawił.

Za moje pieniądze.

Równie dobrze mogłaś się z nim przespać,
co pewnie i tak zrobiłaś.

Patrzysz na mnie w ten swój sposób.

Będziesz płakać?

Jesteś zdenerwowana.
Jesteś dobrą aktorką, wiesz o tym?

Kurewsko dobrą aktorką.

Potrafisz wzbudzać współczucie u innych.
Ale ja nie jestem klientem. Zrozumiano?

Myślałaś, że nim jestem, ale nie.
Nie jestem frajerem.

Pieprzony alfons.
Ma szczęście, że wtedy go nie zabiłem.

Ma szczęście, że żyje.
Gdybyś tam została z Amy,

gdybyście uciekli, on by już nie żył.
Oboje byście byli martwi. Martwi.

Nie mogę tak żyć.

Nie, to nie jest w porządku.

Nie wraca do domu na noc.

Ja już tego nie zniosę.
Czemu miałabym to znosić?

Nie taki był układ.

Zachowuje się tak, jakbym tylko ja
miała za sobą nieciekawą przeszłość.

Nigdy nie da mi o tym zapomnieć.
Oczywiście, że się starałam.

Oczywiście, że tak.
Myślisz, że po co tu wracałam?

Nie. Chcę, żeby umarł.
Mam już tego, kurwa, dosyć.

Pomożesz mi?

Chcesz się mnie pozbyć?
Jestem tu.

Śmiało.
Załatw mnie.

Nienawidzę cię!
Dłużej tego nie zniosę!

- Tak, chcę cię zabić! Nienawidzę cię!
- Nienawidzisz mnie?!

- Mam już dość bycia z tobą!
- Pójdziesz ze mną.

Masz się stąd wynieść.

Masz się stąd wynieść!

- Zabieraj walizki i wynoś się!
- Pójdę, ale chcę swoje pieniądze!

- Dostaniesz je, spokojnie.
- Nasza umowa jest zerwana!

- Nie żartuj!
- Chcę pieniądze teraz!

Nie możesz mnie
tak po prostu wyrzucić na ulicę!

Nigdy nie byłaś ze mną uczciwa!
Nigdy mnie nie kochałaś!

Przy tobie muszę mieć
oczy z tyłu głowy, ty suko!

Jak miałam cię kochać?!

- Traktujesz mnie jak psa!
- Jesteś gorsza od psa!

- Pierdol się!
- Proszę. Tyle ci wystarczy?!

Starczy ci to chociaż na dwa dni?!
Bierz! Bierz je, zachłanna suko!

- Bierz te pieprzone pieniądze.
- Pójdę do banku i wezmę moją biżuterię!

Dobrze. Otwierają
o dziewiątej. Bądź tam.

I nie wysyłaj swoich ludzi,
by mnie powstrzymali!

- Nie będę cię powstrzymywał.
- Nie wyrzucisz mnie z jedną walizką!

- Jutro weźmiesz resztę. Wynocha.
- Dobra.

- Zabieram Amy.
- Nie weźmiesz jej.

- Zaraz ją obudzę.
- Jesteś ćpunką.

Nie jestem!
To też moja córka!

Napisz do mojego prawnika,
do jasnej cholery!

Nie ujdzie ci to na sucho!
Nie odbierzesz mi jej!

Skurwiel!

Najzabawniejsze jest to, że mimo wszystko
nie chciałem, by odchodziła.

Była matką mojego dziecka.
Kochałem ją.

Później zdałem sobie sprawę,
że nie dałem jej pieniędzy,

bo gdybym to zrobił,

nigdy więcej bym jej nie zobaczył.

Udanego dnia w szkole, aniołku.

Od tej pory muszę cały czas wiedzieć,
gdzie jesteś z Amy.

Masz tu pager.

Chcę, żebyś go nosiła.

Jest bardzo lekki.
Będę mógł wezwać cię w razie potrzeby.

I co zrobisz? Chcesz to
kontynuować? Nie możesz.

Jeśli dwójce ludzi nie wychodzi,
to trzeba w końcu z tym skończyć.

To znaczy, to nie moja sprawa,
ale tak się to załatwia.

Masz rację.

- Ale...
- Co?

- Nic.
- Co chciałaś powiedzieć?

Powiedz.

Pomyślałam, że może
znasz kogoś w banku,

kto pomógłby odzyskać moją biżuterię.

Jest dużo warta.

Odwdzięczę się każdemu,
kto mi pomoże.

Muszę pomyśleć.

Kogo ja tam znam?

- To musi być ktoś, komu mogę zaufać.
- On inaczej mi nie odda tej biżuterii.

Kluczyk nosi zawsze przy sobie,
pewnie trzyma go w dupie.

Masz rację. Cały Sammy.
Pewnie naprawdę go tam trzyma.

Pieprzony szczęściarz.
Mogłam go zniszczyć.

Mogłam polecieć z dzieckiem do Europy.

- Ale pewnie by mnie namierzył i zabił.
- Nie zabiłby.

Ja bym to zrobił.
I miałby rację. Poważnie.

- Nie uciekasz z dzieckiem faceta.
- Nie uciekłam.

Uciekłam, ale zrobiłam to,
co powiedziałeś, i wróciłam.

Wróciłaś. To prawda.
I to mi się podoba.

To mi się w tobie podoba.

- Słusznie postąpiłaś.
- Zrobiłam to, co mi powiedziałeś.

- To prawda.
- Ty zawsze dobrze mi doradzisz.

- Nieźle mu odpierdoliło, co?
- Tak.

Wbija sobie różne rzeczy do tej głowy.

Zmienił się.
Nie jest już sobą, prawda?

Nie jest.

- Naprawdę myśli, że jest kimś ważnym.
- Dokładnie.

On mnie nienawidzi.

Spokojnie. Jesteś twarda.
Zniesiesz to.

- Nie płacz.
- Nie jestem taka twarda, jak myślisz.

Jesteś.

On mnie przeraża.
Nigdy nie wiem, co zrobi.

- Nie bój się.
- Potrzebuję pomocy.

Potrzebuję pomocy.

Musisz mi pomóc.

Potrzebuję nowego sponsora, Nicky.

- Potrzebuję nowego sponsora.
- Na pewno?

- Nowego sponsora?
- Tak.

Nie martw się.
Nikt już z tobą nie zadrze.

- Zajmę się tobą. Tego chcesz, prawda?
- Tak.

Chcesz tego?

Widzisz to?
To żona Ace'a.

Wspaniale.

Szef się ucieszy.

- Nie odpowiedziałaś na pager.
- Wyrzuciłam go.

Wyrzuciłaś?

Próbowałam, wiem, że chciałeś,
bym go miała, ale...

Jadę autostradą,
a to gówno zaczyna piszczeć.

Albo gdy jestem w restauracji.
To krępujące.

Nie chcę tego nosić.

Gdzie jest Amy?

- Położyłem ją spać.
- Kupiłam ci papierosy.

Oscar chciał, byś do niego zadzwonił.

- Z kim jadłaś lunch?
- Z Jennifer.

- Gdzie pojechałaś?
- Do Riviery.

Co zamówiłaś?

Sałatkę.

A Jennifer?

To samo.

Chcę, żebyś zadzwoniła
do Jennifer, i powiesz jej,

żeby ci powiedziała,
co jadłaś na lunch.

Ja będę słuchał z drugiego telefonu.

Dlaczego to robisz?

Dobrze wiesz.

- Po prostu to zrób.
- W porządku.

Tylko coś wezmę.

Zajęte.
Nikt nie odbiera.

Cześć, Jennifer.
Tu Sam.

W porządku.
Nie jadłam z Jennifer.

Z kim byłaś?

Z kimś.

Wiem, że z kimś byłaś.
Kto to był?

Mam nadzieję, że to nie był ktoś,
o kim myślę.

Mam nadzieję, że nie.

Wiedziałem, że się puszcza.

Robiła to, co robiła,
a ja to, co musiałem zrobić,

ale...

Jezu, Nicky był najgorszą
z możliwych opcji.

A jeśli nie przestanie?

To mogło zabić nas oboje.

Mogę go spławić.

Była bardzo przekonywująca,
gdy to mówiła.

I oto, jak go spławiła.

Ginger, nie zapominaj,

gdy cię o coś zapyta,
zaprzeczaj wszystkiemu.

Rozumiesz?

Nie chcę, by doniósł o wszystkim bossom.
To spowodowałoby duże kłopoty.

Musimy być ostrożni. On nie jest głupi.
Rozumiesz mnie, prawda?

Wiem. Nie musisz mi o tym mówić.
Myślisz, że jestem głupia?

Czy myślę, że jesteś głupia?
Nie. Myślę, że jesteś piękna.

Ale muszę już spadać.

Nicky'emu teraz nie szło na ulicy

i za każdym razem,
gdy Marino wracał do bossów,

walizki były coraz lżejsze.

Gdy tam wchodził, to nie wiedział,
czy zostanie ucałowany, czy ubity.

Frankie, chcę cię o coś zapytać.

To zostanie między nami.
Ale chcę, byś powiedział prawdę.

Oczywiście, Remo.

Chcę usłyszeć prawdę.

Zawsze mówię ci prawdę, Remo.

Frankie, ten mały,

on nie przeleciałby
żony tego Żyda, prawda?

Bo jeśli tak, to mamy problem.

Co mogłem powiedzieć?
Gdybym udzielił złej odpowiedzi,

Nicky, Ginger, Ace,
wszyscy skończyliby w piachu.

Stara szkoła nie lubi jednej rzecz

To złe dla interesów.
Więc skłamałem,

mimo iż wiedziałem,
że okłamując Gaggiego,

też mogłem zginąć.

- Nie, nie zauważyłem czegoś takiego.
- Jesteś pewny?

Tak.

- Sprawy tam strasznie się popierdoliły.
- Wiem. Dlatego pytam.

Głównym zmartwieniem jest Nicky.

Chcę wiedzieć, czy u niego
wszystko w porządku.

Tak, wszystko gra.

Proszę cię, Frankie,
byś miał oko na Nicky'ego.

- Zrób to dla mnie.
- Nie ma sprawy.

Nie chcę wystawiać naszych przyjaciół
na niebezpieczeństwo.

- Rozumiesz?
- Tak.

- Frankie, porządny z ciebie człowiek.
- Dzięki, Remo.

Tymczasem Nicky i jego ekipa
znaleźli się na dnie.

Vegas go dopadło.

Alkohol, koka, laski.

Stał się niechlujny.
To już nie był ten sam Nicky.

- Przestań tyle pić.
- Spierdalaj.

Słyszałem, że raz musiał walnąć gościa
trzy razy, by się przewrócił.

Kiedyś Nicky powaliłby go jednym strzałem.
A gdy jeszcze dodasz to gówno...

Być może Vegas dopadło nas wszystkich.
Jego ekipa poszła za nim nad krawędź.

Przez połowę czasu
wszyscy byli naćpani.

Zaczęli robić głupie rzeczy.

Najgorszy był Blue.

- Czego chcecie?
- Policja! Nie wysiadać!

Nigdy nie wiedział,
kiedy ma siedzieć cicho.

Gliniarze go zastrzelili.

Zastrzelili Blue, bo myśleli,
że jego kanapka to pistolet.

Mogli mówić prawdę, ale kto to wie?

- Jaki pistolet? Przecież on trzyma kanapkę.
- Czego chcesz? Przecież jest ciemno.

Jest w folii.
Wyglądała jak pistolet.

Imbecylu, teraz przez dwa miesiące
będę wypełniał papierki.

W akcie zemsty
ekipa Nicky'ego się naćpała

i zaczęli ostrzeliwać domy gliniarzy.

Nie mogli już nawet
rozmawiać w Gorączce Złota,

bo federalni założyli podsłuch.

Ale nawet gdy rozmawiali na zewnątrz,
musieli zakrywać usta,

bo federalni sprowadzili
osobę czytającą z ruchu warg.

Nicky dowiedział się o tym od kasjera,
który wisiał mu forsę.

Znów pytał o ciebie i żonę Żyda.

Idź, idź.
Co powiedziałeś?

- Znów pytał o ciebie i żonę Żyda.
- I co mu powiedziałeś?

Że o niczym nie wiem.

Jiggs i Goryl Tony powiedzieli,
że gdyby to była prawda,

miałbyś przejebane.

Myślisz, że wrócił do domu,
by narobić mi koło dupy?

Dowiedziałbyś się.

Co go powstrzymuje?

Wiem, wiem.

Nie ufam mu już, ale bossowie
nie zgodzą się na sprzątnięcie go.

Tak, ale ciągle o to pytają.

Pewnie, bo zarabiają na palancie.

Mam dziwne przeczucie,
że on rozpęta jakąś wojnę.

Nie jestem pewny,
ale wiesz, co chcę, byś zrobił?

Co to za facet?

Nikt.

Wiesz, co chcę, byś zrobił?

Weź dwóch gości,
żeby wykopali dziurę na pustyni.

Niech ci pokażą, gdzie kopali.

- Angelo i Buster.
- Dobra, ale nie jestem jeszcze pewny.

Zrobią to.

Gdy będę gotowy, dam znać.
Pojedź do Żyda

i spraw, że zniknie.

Tylko daj znać. Ale musisz
być gotowy. Rozumiesz?

Czy kazałem ci to zrobić?
Powiedziałem, że nie jestem pewny.

Dam ci znać.
Jeszcze się nad tym zastanowię.

Gdzie te palanty siedzą?
Dominick mówił, że w motelu?

Tam albo w pieprzonym banku.
Nie wiem.

Są wszędzie.

Zaraz wracam.
Zaraz wracam.

Rudy, wszelkie telefony przełączaj
do pana Sherberta. Zaraz wrócę.

Jadę na chwilę do domu.
Zaraz wrócę.

Jedzie do domu.

- Ginger?
- Na pomoc, tatusiu!

- Amy? Amy, otwórz drzwi.
- Nie mogę! Jestem związana!

- Co się stało? Kto ci to zrobił?
- Mama.

- Pójdę po nóż i cię uwolnię.
- Nie, proszę.

Tatuś zaraz wróci.

- Kiedy to się stało, kochanie?
- Nie wiem.

- Kiedy mama cię związała? Kiedy wyszła?
- Nie wiem.

- Sammy.
- Kto mówi? Nick?

- Tak. Wszystko w porządku?
- Nie. Skąd wiedziałeś, że tu jestem?

Chciałem z tobą porozmawiać.

Ginger zniknęła. Związała Amy
i zamknęła ją w pokoju.

Muszę ją znaleźć.
Nie wiem, gdzie ona jest.

Słuchaj, Ginger jest ze mną
w Krzywej Wieży.

- Jest z tobą?
- Tak.

Zaraz tam będę.

- Jedzie tutaj.
- Super.

- Ace, tylko nie rób scen.
- Chcę z nią pogadać.

Nie wiedziała, do kogo ma się zwrócić.
Ona stara się ratować to małżeństwo.

Nicky, chcę porozmawiać
z tą pieprzoną suką.

Bądź grzeczny.
Uspokój się.

Bądź grzeczny.
Nie spierdol niczego.

Cześć, Sam.

Związałaś nasze dziecko
i zamknęłaś drzwi?

Odbiło ci? To nasze dziecko.
Odpierdoliło ci?

Tylko na chwilę.
Nie było opiekunki.

Powinienem wysłać cię do wariatkowa.
Zrób to raz jeszcze, a...

Wyszłam tylko na chwilę.
Ona spała.

- Wróciłabym, zanim by się obudziła.
- Posłuchaj mnie, pierdolona pizdo.

Posłuchaj mnie.

Powiem ci coś.
Słuchaj mnie uważnie.

Jeśli znów ją dotkniesz,
jeśli znów zrobisz coś takiego,

to cię, kurwa, zabiję.
Słyszysz?

- Zabiję.
- Dlaczego mnie po prostu nie zostawisz?

Podpiszę, co tylko zechcesz.

Chcę tylko klucz do mojej biżuterii
i żebyś mnie zostawił.

Chcesz swoją biżuterię? Mam ci pozwolić,
byś mnie zhańbiła, pierdolona świnio?

Wstawaj i bądź matką.
Idź do samochodu i wracaj do domu.

Wstawaj.

- Wstawaj.
- Nie robiłabym tego na twoim miejscu.

Ruszaj się. Wstawaj! Grozisz mi?
Zabiję cię tutaj, w tej chwili.

- Wstawaj i wracaj do domu.
- Już idę!

Potrzebujesz jego zgody,
by wrócić do domu?

Co z tego? Kto ci obciągnął na parkingu,
zanim wszedłeś do restauracji?

Rzygać mi się chce, ty...
Dziwka zawsze pozostanie dziwką.

Pierdol się!

Pierdol się, Samie Rothsteinie!
Pierdol się!

- Poproszę z Billym Sherbertem.
- Kto mówi?

Billy, później ci to wytłumaczę.
Masz w domu broń? Przywieź.

Spokojnie. Przywiozę.

Niech tutaj stoi.

Gdzie on jest?!
Chcę, żeby ten żydowski drań zginął!

- Schowaj jej wóz na tyłach.
- Nie trzeba. On i tak wie.

Co mówiłem? Może poszedł
do bossów i narobił zamieszania?

Powtórz dokładnie,
co mu powiedziałaś.

Ja? Nic nie powiedziałam.
Gdy coś pytał, odpowiadałam "nie".

Mówiłem ci, że to niebezpieczne.

Mówiłem: "Ginger, to niebezpieczne.
Bądź ostrożna".

Jeszcze mi przytakiwałaś.

Skoro to niebezpieczne,
to czemu go nie zabijesz?

- Nie zabiję go. Zamknij się.
- Każ go zabić i zakończ to.

Nie bądź taka przemądrzała!

Znam go od 35 lat
i mam go dla ciebie zabić?!

Kurwa mać.

- Wiedziałem.
- Co z moimi pieniędzmi?

Jak ja mam, kurwa,
zdobyć teraz twoje pieniądze?

Myślisz, że ci je po prostu da?
Oszalałaś?

Zobacz, co zrobiłaś z tym facetem.
Gdybyś tylko potrafiła siedzieć cicho.

Po co ja się męczę?
Nie powinienem był się w to mieszać.

- Spokojnie. Uspokój się.
- Wstawaj!

Nie powinienem był się mieszać!

- Zabijesz ją. Spokojnie.
- Zabierz ją stąd.

Nie potrzebuję cię!
Sama zabiorę te pieniądze!

- Pójdę do FBI! Nie boję się!
- Bądź ostrożna.

Ostatni raz mnie wyruchałeś!

Bądź ostrożna.
Dobra, wracajmy do środka.

- Uwierzysz?
- Spójrz na to.

Spieprzyłem sprawę, Frankie.
Tym razem poważnie.

Nie powinienem był zaczynać z tą babą.

Spokojnie.

Co miałeś zrobić? Przecież
sama do ciebie przyszła, prawda?

Znalazłem się w złym położeniu, wiesz?

W złym położeniu.

Córkę zostawiłem u sąsiadów,

a milion dolarów w gotówce i biżuterii
kazałem schować Sherbertowi w hotelu.

Schowaj to w hotelowym sejfie
i zaraz wracaj.

Jest sama. Weź strzelbę
i idź do pokoju Amy.

Zaczekaj tam na mnie.

Wyjdź porozmawiać ze mną,
do cholery!

Nie ignoruj mnie, skurwysynu!

Mówię poważnie!

Przyjdź tutaj w tej chwili!
Wyjdź porozmawiać ze mną!

Pierdolę cię!
Niech cię cholera, chodź tu!

Albo ci wjadę do salonu!

Pieprzony tchórzu!
Ty skurwysynu!

- Wyjdź i porozmawiaj ze mną, chuju!
- Przestaniesz?

- Jesteś pijana i naćpana.
- Nie jestem!

- Pożałujesz, jeśli nie przestaniesz.
- Nie strasz mnie!

Nie strasz mnie!

Nie będziesz mi już groził!

Ty skurwielu!
Mam ciebie dość!

Pieprzę Nicky'ego Santoro!
To mój nowy sponsor!

I co ty na to, pojebie?!
Na co się gapicie?! Wypierdalać!

Wracajcie do domów!
To nie wasza sprawa!

Nie muszę już ciebie znosić!
Pójdę do FBI! Pójdę na policję!

Nie muszę już cię kryć, ty chuju!

Panie Rothstein, przepraszamy.
Dostaliśmy zgłoszenie o awanturze.

Chcę wejść do swojego domu,

- a on mnie nie wpuszcza.
- Przykro mi, Randy, nie wpuszczę jej.

- Nie po tym, jak się zachowuje.
- Nie wpuścisz?

- Nie wiem, co zrobi.
- Jak to, co zrobię?

Od dwóch dni chodzę w tym samym.
Chcę zabrać kilka ubrań.

Panie Rothstein, może ją pan wpuści?
Połowa domu należy do niej.

Boję się ją wpuścić do środka.

Nie boisz się, skurwielu!
Wpuść mnie!

Powinieneś się bać
po tym, jak mi groziłeś!

Panie Rothstein,
ułatwmy wszystkim sprawę.

Weźmie swoje rzeczy,
a my stąd odjedziemy.

Wpuszczę ją, gdy się uspokoi.

- Jestem spokojna!
- Jeśli się uspokoi,

to wpuszczę ją na pięć minut,
jeśli zostaniecie, by ją wyprowadzić,

gdyby nie chciała wyjść.

- Mogę wejść?
- Żaden problem.

- Jeff, pójdziesz z panią?
- Świetnie.

Pierdol się!

Nawet nie wiecie,
jaki podły on jest.

Zamknął moje najważniejsze rzeczy.
Moje papiery.

Nie wpuszczajcie go tutaj.
Wiem, że trzyma je w biurku.

Uważajcie.
Może tu przyjść w każdej chwili.

Pilnujecie go?

Mam je.

- Nie chcę jej tam widzieć za 4 minuty.
- W porządku, my też mamy własne sprawy.

Pospieszę ją.

Jak się mają inne sprawy?

- Dobrze. Jak twoja rodzina?
- Nieźle. Moja żona znów jest w ciąży.

- To wspaniale. Gratulacje.
- Dzięki.

Cieszymy się z tego powodu.

Wezmę jeszcze jedną rzecz
i możemy iść.

Już mnie to wkurza.
Proszę się nie przejmować.

Byłoby dobrze,
gdybyście mnie odprowadzili,

bo on mi groził.

Muszę tylko wybrać trochę gotówki.
Moglibyście pójść ze mną?

- Charlie, musisz ją powstrzymać.
- Co ja mogę zrobić?

To pieprzona ćpunka.
Odbiło jej.

Ona ma klucze. Skrytka jest
nadal na wasze nazwiska.

Chciałbym pomóc,
ale nie mogę nic zrobić.

Ona nie może tego zabrać.
Połowa tego należy do mnie.

- Nie mogę nic zrobić.
- Jadę tam.

Będę potrzebowała torby.
Poproście o nią.

Idź po tę torbę

- Proszę.
- Nie mogę tego przyjąć.

Byliście dla mnie tacy dobrzy.

Trzymaj ją otwartą.

Boże, to on. Powstrzymajcie go.
Powiedział, że mnie zabije.

Powstrzymajcie go.

Panie Rothstein, proszę zaczekać.

- Ona odjeżdża.
- Nic na to nie poradzimy.

- Nic na to nie poradzimy.
- Patrzcie.

Nie możecie jej zatrzymać za jazdę?
Zobaczcie, co ona robi.

- Nie mogliśmy nic zrobić. Miała klucz.
- Jej nazwisko jest na rachunku.

- Zatrzymajmy ją na stacji Citgo.
- W porządku.

- Aresztujemy panią...
- Za co?

Aresztujemy panią za pomoc
i nakłanianie do przestępstw.

Mimo że się odgrażała i gadała głupoty,

okazało się, że Ginger
nic im nie powiedziała.

Ale federalni jej nie potrzebowali.

Mieli wszystkie elementy układanki.

Wszyscy zaliczyliśmy upadek,
jeden po drugim, jak domino.

Dzięki Piscano narzekającemu
przy podsłuchu,

Nicky'emu, Ginger,
mnie i mojej licencji,

spieprzyliśmy dany nam
ten kawałek raju.

- Mamo.
- Ktoś jest przy drzwiach.

Uciekłem, gdy zrobiło się gorąco.
Na co komu takie gówno?

- Mark Casper, agent specjalny FBI.
- Mogę, kurwa, zadzwonić?

Może pani zadzwonić,
ale proszę uważać na język.

Dorwali prawie każdego.

Proszę bardzo.
Mamy wszystkie sumki.

Co z Greenem?
Nawet nie pytajcie.

Nie. Dlatego było nieważne.
Byłem szantażowany.

Powiem wam wszystko,
co chcecie wiedzieć.

Nie mam nic do ukrycia.

A teraz najlepsze.
Sam nie mogłem w to uwierzyć.

Rejestr wydatków Piscano.

Równie dobrze mógł im dać
szczegółowy plan działania.

Były tam wszystkie nazwiska,
adresy, daty, wszystko.

Spójrzcie tylko.
Dziękujemy, panie Piscano.

- To miłe z pana strony.
- To zapiski mojej matki.

Co za idiota.

Biedny Artie tak się zdenerwował,
że aż dostał zawału

i umarł na oczach własnej żony.

Na koniec dnia przyszli
do mnie ze zdjęciami.

Po co chronić kogoś,
kto pana tak zdradził?

Ale nie chciałem ich oglądać.

Nie chciałem też patrzeć
na tych, co je przynieśli.

Wysoki sądzie, jak widać, moi klienci
są w podeszłym wieku i niedołężni.

Wtrącenie ich do więzienia

może spowodować
poważne pogorszenie zdrowia.

Niektórzy bossowie byli tak starzy,

że w sądzie musieli
mieć przy sobie lekarzy.

- Żądam ustalenia kaucji przed procesem.
- Ogłaszam przerwę.

Wyglądało na to, że dostaną od 25 lat
do dożywocia za okradanie kasyna.

Chorzy czy zdrowi,
wiadomo było, że polecą głowy.

W dniu rozprawy odbyło się
spotkanie na zapleczu gmachu sądu.

Gdy dzieją się takie rzeczy,
to wiadomo, co się wydarzy.

Lepiej załatwić to bez świadków.
A co z Andym?

Nie będzie sypał.
Stone to porządny dzieciak.

Tak samo jak jego ojciec.
Tak ja to widzę.

Zgadzam się. Jest w porządku.
Był w piechocie.

On zawsze był w porządku.
Remo, jak ty uważasz?

Po co ryzykować?

Takie przynajmniej jest moje zdanie.

Zadzwoń do Artiego.

Powiedz mu, że nieważne jak,

ale ma być u mnie
w czwartek przed 11:00.

Powiedz mu, że to ważne.
Muszę z nim porozmawiać.

Mimo że go lubili,
to i tak nie był jednym z nas.

Nie był Włochem.

Wiedzieli, że może sypnąć.
Inaczej Stone byłby żywy.

KOSTARYKA

Pierwszym, który uciekł,
był John Nance.

Znalazł miłe, ciepłe, odosobnione
miejsce na Kostaryce.

Myślał, że nikt go tam nie znajdzie.

Ale federalni złapali
jego dzieciaka za prochy.

Bossowie się przestraszyli,
że wyjdzie ze swojej kryjówki,

by ratować dzieciaka,
i wsypie ich wszystkich.

Więc...

Gdzie idziesz, palancie?

Tak czy inaczej, każdego to czekało.
Wszyscy padali jak muchy.

Zanim się obejrzałeś,
każdy, kto coś wiedział, ginął.

Po tym jak Ginger wyjechała,
nie było z niej żadnego pożytku.

Obracała się w towarzystwie alfonsów,
ćpunów i motocyklistów z L.A.

W ciągu kilku miesięcy
przepuścili całą jej forsę i biżuterię.

Gdy znaleźli jej ciało,

wynająłem prywatnie lekarza,
by przeprowadził ponowną sekcję zwłok.

Powiedział, że dali jej zatrute prochy.

Na końcu została z 3600 dolarami
w używanych banknotach.

Nieważne, co mówili federalni
i co pisały gazety o zamachu na mnie,

była to robota amatora.

Ktokolwiek podłożył bombę,
podłożył ją pod fotelem pasażera.

Ale nikt poza fabryką nie wiedział,

że ten model miał metalową płytę
pod siedzeniem kierowcy.

To uratowało mi życie.

Do zamachu nikt się nie przyznał,
ale chyba wiedziałem, kto odpalił lont.

Bossowie również.

Minęły miesiące,
zanim wszystko się uspokoiło.

Moi ludzie w końcu
powychodzili za kaucją,

a bossowie kazali mi
wysłać mojego brata do Vegas.

Jak zwykle chodziło o pieniądze.

Zawsze chodzi o pieprzone pieniądze.

Niebezpiecznie było dla mnie
zbliżać się do Vegas.

Umówiłem więc
spotkanie poza miastem.

Nie chciałem,
by ktoś wyjebał mojego brata.

Co racja to racja.
Ich nie obchodziło...

- Dawaj, skurwysynu!
- Twardziele!

Ty i twój pieprzony braciszek!
Pierdolony śmieciu!

- Frankie!
- Koniec z tym! Patrzysz? Patrz!

- Frankie, ty zasrańcu!
- Pierdol się, skurwysynu!

Zabierzcie tego skurwiela!

Frankie, zostawcie go w spokoju.
On jeszcze oddycha. Zostawcie go.

Dobra, rozbierzcie go.

Nie macie jaj.
Nie macie, kurwa, jaj.

Zakopcie ich.

Plota się rozeszła.
Bossowie mieli dosyć Nicky'ego.

Ile mogli to znosić?

Zrobili więc przykład
z niego i jego brata.

Zakopali ich, gdy jeszcze oddychali.

- Nic się panu nie stało?
- Uwaga!

Nic panu nie jest?

Mieli wobec mnie inne plany.

Miał pan dużo szczęścia.

To miasto już nigdy
nie będzie takie samo.

Po Tangiers na rynek
weszły wielkie korporacje.

Dziś miasto wygląda jak Disneyland.

Gdy dzieciaki bawią się w piratów,

mamusia i tatuś przegrywają w pokera
opłaty za dom i kasę na ich studia.

Za dawnych czasów
krupierzy znali twoje imię,

wiedzieli, co pijesz, jak grasz.

Dziś czujesz się,
jakbyś był na lotnisku.

Jeśli zamówisz sprzątanie pokoju,
to masz farta, jak przyjdą do czwartku.

Wszystko jest inaczej.

Gdy zjawia się gruba ryba
z 4 milionami w walizce,

to jakiś 25-letni recepcjonista

zażąda od niego
numer ubezpieczenia społecznego.

Gdy zamknięto związek przewoźników,

korporacje zburzyły
prawie wszystkie stare kasyna.

Skąd się wzięły pieniądze
na budowę piramid?

Obligacje śmieciowe.

Nadal nie jesteś pewny?

Możliwe, ale raczej wątpliwe.

Powiadom mnie, jak tylko się dowiesz.

Na końcu znalazłem się
tam, gdzie zaczynałem.

Znów typowałem zwycięzców

i nadal zarabiałem forsę
dla ludzi w domu.

Po co psuć coś, co jest dobre?

I to by było na tyle.

Tłumaczenie: Altair
Korekta i synchro: laciu