All language subtitles for tt5112584-pl

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian Download
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Napisy pobrane z https://kickasssubtitles.com

[SERCE BIJE RÓWNOMIERNIE]

[STRZAŁ Z KARABINU MASZYNOWEGO]

[Kobieta dyszy]

[EKSPLOZJA]

- [SERCE BIJE DALEJ] - [MĘŻCZYZNA KRZYCZY NIEWYRAŹNIE]

[Kobieta dyszy]

[OGIEŃ Z KARABINU MASZYNOWEGO]

[GŁĘBOKI ODDYCH]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[EKSPLOZJA]

[WYSOKI DZWON]

[ZNIEKSZTAŁCONY KRZYK]

JONESY: Musimy się ruszyć. No dalej!

Bomby wybuchły. Żołnierze zostali zastrzeleni.

[BRZĘK SZKŁA]

MŁODY MĘŻCZYZNA: Tak. Spodziewam się takich rzeczy

wydarzyłoby się na wojnie.

Cóż, jeśli wiesz,

to nie ma dla mnie powodu

aby nadal odpowiadać na Twoje pytania.

MŁODY MĘŻCZYZNA: Odpowiedziałeś na jedno? Musiałem przegapić.

Czego się spodziewasz?

"Wyjść z tego"?

Jeśli uważasz, że to trudne pytanie,

może powinieneś rozważyć ponowne przemyślenie swojej przyszłości dziennikarskiej.

Jestem ciekaw.

LEE: To nigdy nie wróży nic dobrego.

Cóż, może dla ciebie.

Robisz wielką aferę z niczego.

To tylko zdjęcia.

Nie wierzę w to. [WZDYCHA]

Muszą kryć się za nimi jakieś historie.

Dlaczego to ważne?

MŁODY MĘŻCZYZNA: Powinni zostać wysłuchani.

Czy nie chcesz, żeby świat dowiedział się o Tobie?

[KLIKNIĘCIE LŻEJSZE]

No i czyż nie dlatego tam pojechałeś?

Myślisz, że poszedłem na wojnę, żeby ludzie znali moje imię?

- Tego nie powiedziałem. - Myślę, że ty powiedziałeś.

Nie próbuję cię przesłuchiwać.

Wszystkie wywiady są przesłuchaniami.

No cóż, te dobre.

Czy wszystkie zostały opublikowane?

- Niektórzy tak. - Ale nie wszyscy?

[WYDECH]

Co otrzymuję?

Co masz na myśli?

Opowiem ci o tych zdjęciach.

Opowiem ci wszystkie moje historie.

Co otrzymuję w zamian?

[CHICHOT]

Czy to musi być aż tak transakcyjne?

Cóż, takie jest życie.

[ODGŁOSY SZKŁA]

Opowiem ci historię o sobie

jeśli opowiesz mi historię o sobie.

Cienki.

[ODTWARZA SIĘ OPTYMISTYCZNA MUZYKA]

LEE: Byłem modelem,

Byłam muzą, byłam naiwną dziewczyną.

Ale już miałem tego wszystkiego dość.

[Kobiety chichoczą]

Byłem dobry w piciu,

uprawianie seksu i robienie zdjęć.

Zrobiłem wszystkie trzy rzeczy, na ile mogłem.

Życie było zabawne.

[Kobieta mówiąca po francusku]

[ŚMIECH KOBIETY]

[PO ANGIELSKU] Pięknie, pięknie, pięknie.

- [ŚMIECH KOBIETY] - LEE: To wspaniale.

[OBROTY SILNIKA]

[Kobiety śpiewające po francusku]

[ŚMIECH KOBIETY]

[ŚPIEWAJ DALEJ PO FRANCUSKU]

[PISK HAMULCÓW]

[LEE WYSCHODZI]

Ile kłótni Twoim zdaniem mieli?

- odkąd wyszliśmy? - [LEE ŚMIEJE SIĘ]

Myślisz, że oni naprawdę wstali z łóżka?

- [SOLANGE CHICHOTAJE] - Halo?

PAUL: Nie. On nie jest „wariatem”.

On jest wyrachowany. Zły. I nie przetrwa.

Ale Niemcy najwyraźniej go kochają.

Cóż, Francuzi nie.

- Vive la France, mon amour. - [PO ANGIELSKU] Podano obiad.

JEAN: Brawo. Chodź, usiądź.

Dziękuję.

SOLANGE: Proszę, dość polityki.

Więc myślałem,

powinniśmy popływać przed wieczornymi koktajlami.

- Cudownie. Zgadzam się. - [JEAN SIĘ ŚMIEJE]

Ale poważnie,

Francja nie będzie tolerować jego idei,

wystąpimy przeciwko niemu.

A gdy to zawiedzie, Anglia będzie gotowa

by raz jeszcze przybyć ci na ratunek.

- MĘŻCZYZNA: Aha. - Kochanie, jesteś tu!

Zamierzaliśmy wysłać grupę poszukiwawczą.

Anglicy uwielbiają przechwalać się, że uratowali sytuację.

Pomaga to, że zazwyczaj czekasz

aż do ostatniej sekundy. [CHICHOT]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

- Roland. - Cześć.

MAN RAY: Roland. Witaj.

SOLANGE: Czy to była strasznie długa podróż?

ROLAND: Z Cassis?

SOLANGE: Z Londynu, oczywiście.

ROLAND: Utknąłem za rolnikiem.

Znasz Rolanda, prawda?

Czy gdybym to zrobiła, polubiłabym go?

NUSCH: Jest naprawdę czarujący.

LEE: Mm. Więc nie będę się nudzić

co jeśli będziemy kontynuować ten wstęp?

NUSCH: Wątpię.

Jego galeria sztuki sprzedaje twoje cycki i tyłek.

- [GRUPOWY CHICHOT] - Ile?

Och. Mogę mówić w swoim imieniu?

Ale ewidentnie cena nie jest wystarczająco wysoka.

Sprzedane zbyt szybko.

Chciałbym zatrzymać je na dłużej.

Pasuje mi. Nigdy nie lubiłem się tu kręcić.

Nie słyszałeś? To właśnie robią wszystkie byłe modelki.

Podróżują po świecie

i udawaj kogoś interesującego.

[GRUPOWY ŚMIECH]

A co z tobą? Dlaczego cię nie znam?

Cóż, nie jestem szczególnie ważny.

Ja tylko sprzedaję ich towary.

Cóż, jeśli nie jesteś aż tak ważny,

może powinieneś obniżyć swoją prowizję?

Pracuję dla ciebie dzień i noc, mój drogi człowieku.

Oh.

Nie wyglądasz na kogoś, kto pracuje dniem i nocą.

A na rękach masz farbę,

więc zakładam, że jesteś też artystą.

Widzę, że nie zmywasz tego,

czy to dlatego, że chcesz, żeby ludzie wiedzieli?

Czy zostawiasz to tam, bo potrzebujesz?

aby przekonać samego siebie, że nim jesteś?

I nalewasz sobie własne wino

zanim zapytasz gospodarza, czy możesz.

[SZEPCZĄC NIEWYRAŹNIE]

Założę się, że członkowie każdej dużej rodziny w Anglii

poznaj swoje imię zanim przekroczysz próg drzwi.

Jesteś częścią establishmentu,

i tego nienawidzisz.

Czy mam rację?

Moi ludzie to kwakrzy. Niezupełnie establishment.

Ale poza tym...

Ona nas wszystkich widzi.

Czy mogę spróbować?

- Proszę. - [ROZPROSZONE CHICHOTKI]

MAN RAY: Powodzenia!

Hmm. Ty...

dorastałem w typowej klasie średniej,

co oznacza, że ​​byłeś biedny dla bogatych ludzi

i bogaty dla biednych,

więc czujesz, że nigdy nie pasowałeś do żadnego z nich.

Jesteś przyzwyczajony do tego, że ludzie się rozpraszają

po prostu na ciebie patrząc.

Nauczyłeś się to wykorzystywać.

Co czyni Cię mądrzejszym od większości.

Nie lubisz nikogo, kto cię podważa,

zwłaszcza gdy wiesz, że się mylisz.

[CICHA MUZYKA FORTEPIANOWA]

I masz sekrety.

Wiele...

którymi nigdy się nie podzielisz.

- Nigdy się nie mylę. - [GRUPOWY ŚMIECH]

MAN RAY: To nasz Lee.

A ja też potrafię nalać sobie własnego wina.

- [BRZĘK SZKLANKI] - JEAN: Salute!

[GRUPA MÓWIĄCA PO FRANCUSKU]

Znam cię prawie tak długo, jak znam Jean.

A ja kocham cię niemal tak samo mocno.

Tęsknimy za Tobą.

Wróć z nami do Paryża.

[WZDYCHA]

Już nie wiem, kim jestem w Paryżu.

Pytanie brzmi,

Kim chcesz teraz być, Lee Millerze?

I co zamierzasz z tym zrobić?

[ODGŁOS SZKŁA]

[ODCHYLANIE SIĘ KROKÓW]

[LEE WYSCHODZI]

[CICHA MUZYKA FORTEPIANOWA]

ROLAND: Widziałem twoją pracę, wiesz.

[CICHO SIĘ CHICHOTAŁ]

Cycki i tyłek,

Pamiętam.

Nie, mam na myśli twoją prawdziwą pracę,

Twoja praca fotograficzna.

Jesteś naprawdę imponujący.

Dziękuję.

Wolę zrobić zdjęcie niż...

być jednością.

[LEE JĘCZY CICHO]

Czy mogę wejść?

Znasz mnie od czterech godzin.

Wyobraź sobie, co mogę wiedzieć po pięciu latach.

[LEE JĘCZY]

[ŚPIEWANIE PTAKÓW]

[WDYCHA]

[WZDYCHA]

Rolanda?

Rolanda?

[WZDYCHA]

[CHICHOT]

[WZDYCHA]

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

SOLANGE: Ach.

Cześć.

LEE: Dzień dobry.

[LEE WYSCHODZI]

Przyjmowaliśmy zakłady

o której godzinie będziemy się dzisiaj widzieć.

Mm. Kto wygrał?

- Zgadnij. - [LEE CHICHOTAJE]

Cóż, jest o wiele mniej kwadratowy niż myślałem.

[ŚMIECH KOBIETY]

[MÓWIĄCY PO FRANCUSKU]

NUSCH: Ach, żyje. ROLAND: Dzień dobry.

[CHICHOT]

ROLAND: Ledwo.

- Dzień dobry. - LEE: Dzień dobry.

- [SOLANGE CHUCKLING] - Mogę?

Proszę.

- [KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ] - Teraz spójrz tutaj.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[CHICHOT]

Jeśli spadnę z tych schodów i umrę,

pamiętaj, żeby mówić o mnie miłe rzeczy.

Nie pozwól Man Rayowi wygłosić jednego ze swoich wywodów.

„Żyła tak, jak wyglądała,

„lekkomyślnie i z przygodami”.

Nie jestem lekkomyślny.

Nie jestem. [CHICHOT]

Co dalej?

Dobrze...

[Gwałtownie wydycha]

Na pewno nie tam na dole.

[WZDYCHA]

Wyjeżdżam jutro.

Jedziesz ze mną do Londynu?

[WYDECH]

Kiedy ostatnio spędziłeś więcej czasu?

niż kilka miesięcy w jednym miejscu?

[GRANIE DELIKATNEJ MUZYKI INSTRUMENTALNEJ]

Jak możesz wiedzieć wszystko, co jest do poznania?

jeśli cały czas będziesz w tym samym miejscu?

I znajdujesz w tym jakiś sens?

Cóż, może nic nie znalazłem

wystarczająco interesujące, żeby mnie zatrzymać.

Coś lub ktoś?

[CIĄG DALSZY TRWA ŁAGODNA MUZYKA INSTRUMENTALNA]

- Boże. - [ROLAND CHICHOTAJE]

- LEE: Nie uciekaj. - [ROLAND CHICHOTAJE]

LEE: Cóż...

- Czy mógłbyś po prostu... - [OBOJE SIĘ CHICHOTAJĄ]

LEKTOR: Ta mała dama na Targach Obuwia i Skóry

prezentuje eleganckie obuwie dla policjantów.

Ale poważna strona programu

ma dla ciebie kilka bardzo ładnych rzeczy do obejrzenia.

Możesz też popatrzeć na buty.

- [ODGRYWANA MUZYKA JAZZOWA] - [NIEWYRAŹNE GADANIE]

Przechodząc od jednej skrajności do drugiej,

kiedy Hitler będzie miał 48 urodziny,

robią z tego wielkie widowisko.

Właściwie tam,

przepis na udane przyjęcia urodzinowe

wygląda na coś takiego

wystawić na paradę kilkaset ludzi,

prezentują kilkadziesiąt kolorów trzepoczących na wietrze...

- Jezu, spójrz na nich wszystkich. - To idioci.

[LEKTOR KONTYNUUJE NIEJASNO]

ROLAND: Ale niebezpieczne.

PICASSO: Wszyscy mają wyprane mózgi.

Nie każdy może w to uwierzyć.

Na pewno widzą kim on jest.

PAUL: Ale nie. Spójrz na nich.

- [Oklaski tłumu] - To nie jest występ.

PICASSO: Jedyna rozsądna odpowiedź

tyranią jest malowanie.

- Tworzyć. - I pić.

PAUL: I pisz! JEAN: I tańcz!

[ODTWARZA SIĘ OPTYMISTYCZNA MUZYKA]

[Spokojna muzyka instrumentalna]

MŁODY MĘŻCZYZNA: Wciąż nie rozumiem

jak nikt z was tego nie przewidział.

Działo się to tak powoli,

jednak niejako z dnia na dzień.

Obudziliśmy się pewnego ranka

a Hitler był najpotężniejszym człowiekiem w Europie.

Nawet gdy to się działo, nie wydawało się to prawdziwe.

Więc co zrobiłeś?

Dobrze...

LEE: Kontynuowałem swoje życie.

W tym czasie Europa była już w stanie wojny.

Ale to wszystko wydawało się bardzo daleko od Londynu.

Roland, jako artysta i osoba sprzeciwiająca się służbie wojskowej ze względu na przekonania,

został zatrudniony do opracowania technik kamuflażu

na potrzeby wysiłku wojennego.

I czuliśmy się bezpiecznie.

- [DRZWI SIĘ ZAMYKAJĄ] - LEE: Roland?

ROLAND: Kochanie, wróciłaś.

[RADIO GRA NIEWYRAŹNIE]

O cholera.

Twoja kolej.

MĘŻCZYZNA: [PRZEZ RADIO] Który zaatakował Włocha...

Proszę pozwolić mi zacząć kolację.

No cóż, dokonałem przełomu.

- Obiecałeś. - Nie obiecałem.

Staram się nigdy niczego nie obiecywać.

- Dobrze. - [ROLAND CHICHOTAJE]

- Jak było w mieście? - Okropnie.

Znalezienie taksówki zajęło wieczność.

- Gdzie mnie chcesz? - Tutaj, proszę.

MĘŻCZYZNA: [PRZEZ RADIO] ...poważny cios

do Mussoliniego...

Jesteś gotowy?

[WZDYCHA]

[WZDYCHA] Dobrze, uczyń mnie niewidzialnym.

Jeśli mogę uczynić cię niewidzialnym

- wtedy mogę ukryć cokolwiek. - [CHICHOT]

MĘŻCZYZNA: [PRZEZ RADIO] ...że utrata niemieckich samolotów

do obrony przeciwlotniczej...

Pospiesz się, umieram z głodu.

Kolejki były straszne.

Ale dziś znalazłem trochę masła.

ROLAND: Mhm.

A w Fortnum's mieli chili w proszku,

więc jeśli musimy jeść szczury,

przynajmniej będą dobrze doprawione.

[MĘŻCZYZNA MÓWI NIEWYRAŹNIE PRZEZ RADIO]

[ŁAGODNA MUZYKA]

[LEE WZDYCHA, CHICHOTAJE]

Koncentrat.

To jest dość trudne do zrobienia.

[LEE JĘCZY CICHO]

[CICHO] O, Boże.

O Jezu!

- AUDREY: Hmm? - [CECIL WYSCHODZI]

Nie bądź zaborcza, Audrey.

Chyba masz na myśli słowo redakcyjne.

[Pukanie do drzwi]

Przepraszam, panno Withers.

Przyszedł do ciebie Lee Miller.

Lee Miller?

Co ona robi w Londynie?

AUDREY: Ojej. Wprowadź ją, Maud.

MAUD: Proszę wejść.

Dziękuję.

- Cześć, Cecil Beaton. - No cóż, no cóż.

Masz coś do powiedzenia?

Lee Miller. Słyszałem, że jesteś odpowiednią kobietą, żeby się z tobą spotkać w sprawie pracy.

Audrey Withers, matka Audrey.

I tak, jestem. Proszę, usiądź.

Dziękuję.

Czy mogę?

Nie zatrudniamy starszych modelek.

Och, żebyś się nie wkurzył.

- Już nie jestem modelką. - Ojej.

- Kim więc właściwie jesteś? - Cecil.

Czy mógłbyś dać nam chwilę?

Proszę.

Wrócę, żeby naprawić tę katastrofę.

- Przepraszam za Cecila. - [DRZWI OTWIERAJĄ SIĘ I ZAMYKAJĄ]

- Potrafi być trochę... - Potworem?

Nie. Nigdy nie potrafił ukryć swojego rozczarowania

że kobiety się starzeją.

To prawda.

I nie dotyczy to wyłącznie mężczyzn w modzie.

Ale jest irytująco utalentowany, więc daję radę.

[SZELEC PAPIERU]

- [GASP] - [LEE ODCHRZUJE GARDŁO]

AUDREY: Gdzie to zostało zrobione?

To jest, hm, Syria.

No cóż, moja praca w studiu jest tutaj.

No cóż...

O, te są naprawdę dość spektakularne.

Mmm, dziękuję.

Ale obawiam się, że Cecil ma rację.

W tej chwili nie prowadzimy rekrutacji.

Szczerze mówiąc, biorąc pod uwagę wszystko, co się dzieje,

nie jesteśmy pewni, jak długo jeszcze pozwolą nam to robić.

Pozwól mi przejść do następnego numeru,

zobaczmy, na czym stoimy i porozmawiamy ponownie.

Jak to brzmi?

Ona nie powiedziała nie.

Ona nie powiedziała tak.

Patrzysz na to ze złej strony.

Och, proszę. Nie było cię tam.

Chcę po prostu zrobić swoją część, czy to może być trudne?

Znajdziesz coś, kochanie.

Boże, jakie to protekcjonalne.

- [LEE WZDĘWA] - [KLIKNIĘCIE ZAPALNICZKI]

Kochanie, muszę ci coś powiedzieć.

Co?

Słyszałem, że ludzie w Paryżu

schodzą do podziemia.

Co masz na myśli?

Robi się niebezpiecznie.

Paul, Nusch, Solange, Jean,

Wszyscy będą się ukrywać przed nazistami.

MŁODY MĘŻCZYZNA: Dlaczego nie wróciłeś do Paryża?

Nie mogłem. Nie wtedy.

Paryż został zajęty przez nazistów,

a Brytania była zupełnie sama,

i byliśmy całkowicie odcięci.

Co jeszcze warto wiedzieć?

LEE: O, mnóstwo.

I chociaż moi przyjaciele żyli pod okupacją,

nawet oni coś robili.

Paul i Nusch przyłączyli się do ruchu oporu.

Ale wtedy o tym nie wiedziałem

i nie miałem możliwości się z nimi skontaktować.

I, eee...

A potem każdy zaczął dokładać swoją cegiełkę.

Roland spędzał większość nocy poza domem pełniąc funkcję strażnika obrony przeciwlotniczej.

I poczułem się bezużyteczny.

A im bardziej popadałem w depresję, tym mniejszy stawał się mój tyłek.

Co zazwyczaj jest odwrotne.

Ale czy ostatecznie dała ci tę pracę?

Och, tak, uległa dość szybko.

Myślę, że zdała sobie sprawę, że kłótnia z Cecilem Beatonem

byłoby o wiele fajniej z inną kobietą w pobliżu.

[MŁODY MĘŻCZYZNA CHICHOTAJE]

Cecil Beaton...

Fuj.

[MĘŻCZYŹNI KRZYCZĄ NIEWYRAŹNIE]

- Czy wszyscy są w porządku? - Na szczęście tak.

Gdzie jest Audrey?

- No. - [AUDREY PISUJE]

Tak naprawdę nie jest tak źle, jak wygląda.

Konstrukcja jest solidna.

Ale na jakiś czas będziemy musieli przenieść się do piwnicy.

Czy zbankrutowaliśmy?

Och! Nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy tak robić.

Rozmawiałem dziś rano z Ministerstwem,

i mamy przydział papieru.

- Cóż, to ulga. - Mamy też misję.

Aby zachęcić kobiety w Wielkiej Brytanii do wypełniania swoich obowiązków.

Czy mógłbym je pożyczyć na chwilę?

- Oczywiście. - LEE: Dziękuję.

Maud, chodź ze mną.

No i ty też.

- Czy chciałbyś do nas dołączyć? - Ona jest taka kreatywna.

LEE: Po prostu przytrzymaj go w tej pozycji...

- Dobrze. - ...z tym śmiesznym

pasek.

- MAUD: Nic nie widzę. - Nic nie widzę?

- Nie widzę. - LEE: O mój Boże.

Tutaj, to jest twoje... Tutaj. No dobrze, zaczynamy.

Tam!

[ODTWARZANA PODNOSZĄCA NA DUCHU MUZYKA]

No i to wszystko.

KOBIETA: O mój Boże.

Maud, możesz usiąść tutaj. Dobra, zaczynamy.

Nie zwracaj uwagi na płonący budynek

przez ramię.

- [OBIE KOBIETY CHICHOTAJĄ] - [KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

LEE: Blitzkrieg wywrócił domy do góry nogami,

ulice do góry nogami,

i wywołało chaos wśród mieszkańców Londynu.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

Ale wszyscy kontynuowali

i zrobiłem, co mogłem, żeby to uchwycić.

Mężczyzn wysyłano do walki.

Żony pozostały same, opiekując się dziećmi.

Bez tej odpowiedzialności

mogliśmy być jednomyślni.

Pracowaliśmy całą dobę.

[DRŻENIE] Wszystko, byle tylko wydać kolejny numer.

Miesiące mijały...

- [EKSPLOSJA] - ...spadł deszcz bomb.

Stało się częścią codziennego życia.

Były chwile, kiedy zamarzaliśmy na kość,

ale my po prostu kontynuowaliśmy.

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

Audrey była świetną szefową

i zostaliśmy przyjaciółmi.

Nie było w tym nic więcej.

[ŚPIEWANIE PTAKÓW]

Och, Audrey.

Dzieci?

O Boże, nie. A ty?

O Boże, nie.

Czy mogę?

MŁODY MĘŻCZYZNA: Więc tak naprawdę nigdy nie chciałeś mieć dzieci?

Cóż, nigdy nie sądziłem, że potrafię.

[LEE CICHO SIĘ CHICHOTAŁ]

Nigdy nie miałam predyspozycji do bycia matką.

[WZDYCHA]

Dlaczego zadajesz tyle pytań starszej kobiecie?

[CHICHOT]

- No weź, nie jesteś taki stary. - Och. [CHICHOT]

Czy to nie jest typowe dla mężczyzny?

Po pierwsze, nie jestem wystarczająco młody, a po drugie, nie jestem wystarczająco stary.

Próbuję po prostu zrozumieć.

Co?

Próbuję cię zrozumieć.

[ODGRYWAJĄCA MUZYKA]

[WYCIE SYRENY]

KOBIETA: Cel...

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

[SILNIKI SAMOLOTU SZUM]

LEE: Byłem ambitny.

Byłem dobry w strzelaniu samemu.

No cóż...

Może ustawcie się w kolejce.

Z mojego doświadczenia wynika,

Partnerstwo robocze było trudne.

A szef może być tylko jeden.

Wieczór, panie.

LEE: Ale potem pojawił się Davy Scherman z magazynu Life.

- Cześć. - Cześć.

Nie do końca to miejsce, o którym myślałem

Znalazłbym innego Jankesa.

LEE: Uh-huh.

DAVY: Jest trochę ciemno.

LEE: Wiem.

- [KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ] - Czy mogę?

[WZDYCHA]

LEE: Nagle to nie była już rywalizacja, tylko drużyna.

Wydawało się to łatwe.

- Trochę zostało. - Tak, proszę pani.

- Powiedz „Blitz”. - KOBIETY: Blitz!

- [WSZYSCY SIĘ ŚMIEJĄ] - Dziękuję.

- Dziękuję. - Proszę bardzo.

[BUCZENIE SILNIKÓW SAMOLOTU]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

[NIEWYRAŹNY KOMUNIKAT PRZEZ GŁOŚNIKI]

OFICER: Obawiam się, że to wszystko, co pani może zrobić, proszę pani.

LEE: Nie, ja... ja jestem z magazynu Vogue.

Spójrz, ona jest ze mną.

Potrzebujesz akredytacji wojskowej

poza tym punktem.

[DRIGNIE] O, Boże.

Publikacje zostały poinformowane, proszę pani.

Dostęp tylko dla kobiet, które nie są członkami wojska.

Proszę udać się w kierunku bloku socjalnego.

Jezu. [WZDYCHA]

Myślałeś, że odpuszczą, po tym jak spędziłem godziny

w tym cholernym samochodzie.

Przepraszam.

[ŁAGODNA MUZYKA]

[SKRZYPIENIE DRZWI]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[DRZWI SIĘ OTWIERAJĄ]

Oh.

- Cześć. - LEE: Och, przepraszam.

Jestem Lee Miller. Pracuję dla Vogue.

O! Ann Douglas, ATA.

Wow, latasz.

Tylko przewozimy nasze bombowce między bazami. Ale...

Tak, popieram.

Czy miałbyś coś przeciwko gdybym zrobił ci zdjęcie?

O, nie ma problemu.

Twoja praca, ona naprawdę, hmm...

Pozwala nam dowiedzieć się, co dzieje się na zewnątrz.

Dziękuję.

Odepchnijmy cię z powrotem tutaj, do drzwi.

Spróbujmy.

- [ANN CHICHOTAJE] - No i masz.

Sprawdź, czy uda nam się umieścić Cię w magazynie.

O. Czy tego typu rzeczy są publikowane?

LEE: Mam nadzieję.

- [OBOJE CHICHOTAJĄ] - [KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

Czy mógłbyś zdjąć kapelusz?

- Wspaniale. No to zaczynamy. - [KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

Tam.

Nie chcę zabierać Ci więcej czasu.

Miło było Cię poznać.

Miło mi panią poznać, panno Miller.

- [SZELEST PAPIERU] - [DRAPANIE PIÓRA]

Nadal mieszkasz w tym cholernym hotelu?

Nie potrwa to długo, jeśli nadal będę przynosić do domu rozbite lustra.

Mm. No cóż, możesz tu zostać.

- Mamy pokój. - DAVY: Jesteś pewien?

A Rolandowi to nie przeszkadza?

Jedyni ludzie, którzy się przejmują

o mężczyznach, z którymi sypiam

to mężczyźni, z którymi nie sypiam.

[OTWIERANIE, ZAMYKANIE DRZWI]

Z dala?

Gdzie?

Wybrzeże.

Jestem tylko kilka godzin drogi.

Jak długo?

ROLAND: Przypuszczam, że trochę potrwa.

Przygotowujemy się, prawda?

Do inwazji na Europę.

Och, obawiam się, że wiem tyle samo, co ty.

Zamaskuję czołgi tak, żeby wyglądały jak stoiska z lodami,

ale ja ci tego nie powiedziałem.

Davy, zrób nam zdjęcie zanim wyjdzie.

Tak.

- ROLAND: Ojej. - [KLIKNIĘCIE MIGAWKI KAMERY]

LEE: [CICHO] Nie idź. ROLAND: To nie potrwa długo.

[CICHO] Zatrzymaj się.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

CECIL: Nie. Nie. Nie!

Nie, nie chodzi o intymne części ciała jakiejś biednej kobiety!

Jeśli Lee Miller myśli, że może...

Nie chodzi o to, co myśli Lee Miller

albo nie myśli, Cecil.

To nasz obowiązek wobec czytelników.

Ci z nas, którzy nie mają gospodyń domowych

lub gorąca woda

interesują mnie o wiele więcej niż tylko moda.

- To nie jest miejsce dla Vogue'a... - To nie jest twoje miejsce!

Spodnie pozostają na linii. Dziękuję.

Zawietrzny.

Cecyl.

Cóż, myślę, że tak to nazywacie, Anglicy

doprowadzając Cię do szału.

[Kobiety chichoczą]

Tylko kobieta mogła to zrobić.

No cóż, dziękuję.

[WZDYCHA] Audrey, posłuchaj mnie.

Kiedy nadejdzie czas, wyślijcie mnie do Europy.

Ministerstwo wyraziło się bardzo jasno

że gdy nadejdzie czas, naszym obowiązkiem będzie...

Żeby zrobić swoją część. Tak, tak, tak. Wiem, wiem.

Ale dlaczego to mężczyźni powinni decydować, co to jest?

Dlaczego kobiety nie mogą iść na linię frontu? Dlaczego?

Jakkolwiek podziwiam twoją wytrwałość, a tak jest, Lee,

to nie zadziała.

Nie będziesz w stanie nam nic oddać

bez zezwolenia wojskowego.

To po prostu nie ma sensu.

Przepraszam.

Zapytaj ponownie.

[CHICHOT]

DAVY: Tak. Tak.

Będę tam.

No dobrze, do zobaczenia.

[ODBIORNIK UDERZA W KOŁYSKĘ]

[Zbliżające się kroki]

- Kiedy jedziesz? - [WZDYCHA]

- Dakota wyjeżdża rano. - [DRŻĄCA]

Ty nawet nie mówisz po francusku.

[KLIKNIĘCIE JĘZYKIEM]

[WZDYCHA]

- [OTWIERANIE DRZWI] - [DAVY GWAŁTOWNIE WDECHNĄŁ]

DAVY: Cześć.

LEE: Odsuń się.

DAVY: Co się dzieje? Wszystko w porządku?

[CHRZĄKNIĘCIA] To bzdura.

To bzdura!

[WZDYCHA] Wiem, że to nie twoja wina.

Ale powinienem mieć takie samo prawo do chodzenia, jak ty.

Jedyny powód, dla którego możesz tam pojechać

ponieważ masz jaja.

[CHICHOT] Lee, spałem.

Słuchaj, nie chcę nigdzie iść.

Czuję się dobrze, leżąc z tobą w tym łóżku.

- Rozumiem, naprawdę. - [WZDYCHA]

Brytyjczycy i ich cholerne zasady,

Nigdy cię nie wyślą.

Poza tym jesteś Amerykaninem.

O kurczę.

[GRA WESOŁA MUZYKA INSTRUMENTALNA]

O kurczę!

To prawda, jestem Amerykaninem.

[DRIGNIE] Jestem Amerykaninem.

[CHICHOT] Jesteś geniuszem, Davy Scherman.

Jesteś pieprzonym geniuszem! [CAŁUSY]

Okazało się, że szczekałem pod złym drzewem.

Brytyjczycy nigdy nie mieli zamiaru wysyłać

kobieta-korespondentka w strefie działań wojennych.

Ale Amerykanie byli inni.

Nie ograniczała ich tradycja.

Jesteś absolutnie pewien, że chcesz to zrobić?

Tak. Tak, tak, tak, tak, tak.

Czy wszystko będzie w porządku?

Miejmy nadzieję.

Proszę zachować ostrożność.

- Proszę. - Spróbuję.

[AUDREY SIĘ CHICHOTA]

[URUCHAMIANIE SILNIKA]

[DRZWI TAKSÓWKI SIĘ ZAMYKAJĄ]

LEE: Urodziłem się zdeterminowany.

I nigdy nie czułam się tak żywa.

Dla mnie to wszystko była przygoda.

Musiałem być tam, gdzie działo się coś ważnego

i to była Europa,

i dotarłem.

I w końcu miałem okazję zobaczyć wszystko na własne oczy.

[ŻOŁNIERZ KRZYCZY NIEWYRAŹNIE]

Kobiety nie mają wstępu na konferencje prasowe.

Chyba żartujesz.

[WZDYCHA]

Czy jest tu gdzieś toaleta?

SPENCER: Wróg jest dobrze wyszkolony,

dobrze wyposażony,

i zaprawieni w boju.

Nasza ofensywa powietrzna zmniejszyła ich siłę w powietrzu

i ich zdolność do prowadzenia wojny na lądzie.

Jak zapewne wiecie, my wraz z naszymi sojusznikami,

zwiększyli liczbę bombardowań nad Niemcami

w ciągu ostatnich kilku tygodni.

Teraz każdy z was zostanie przydzielony do konkretnej jednostki

ponieważ nadal wywieramy presję

w sprawie ataku lądowego tutaj we Francji.

Jest tam bardzo żywo.

Uważajcie na swoje plecy i na swój przód.

Skup się na drodze.

Odwołany.

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

Ty!

No cóż, ty pewnie jesteś Lee Miller?

No cóż, to strefa wojny, pułkowniku.

Tylko Lee jest w porządku.

No cóż, „Tylko Lee”, nie ma kobiet

na konferencjach prasowych.

Zakładam, że otrzymałeś instrukcję.

Chyba źle usłyszałem. [CHICHOT]

Czy mnie teraz słyszysz?

Tak, proszę pana.

Nie wysyłamy kobiet do walki.

No cóż, to problem, bo ja tu jestem.

Co oznacza...

A to oznacza, że ​​muszę się z tobą rozprawić.

Podążaj za mną.

Ci lekarze wykonują ponad 100 zabiegów dziennie.

Codziennie.

[ODTWARZANA MUZYKA]

PIELĘGNIARKA: Proszę po prostu pozostać nieruchomym.

[ŻOŁNIERZ JĘCZY]

Przepraszam.

PIELĘGNIARKA: Tutaj potrzebne są nożyczki.

[ŻOŁNIERZ KASZLE]

DOKTOR: Jezu Chryste! Światłości!

Potrzebuję tu światła.

LEE: Tutaj. Tutaj, tutaj. DOKTOR: Tutaj z tym.

- Światła! - LEE: O.

Chodź tutaj.

- [PĘKANIE TKANKI] - [BRZĘK METALU]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

LEE: Nawet gdy chciałem odwrócić wzrok...

Wiedziałem, że nie mogę.

Roland pisał do mnie co tydzień

błagając mnie, żebym wrócił do domu.

Nie rozumiał, dlaczego chciałem tam być.

Były chwile, kiedy ja też tego nie robiłem.

[MUZYKA ZAMYŚLONA TRWA]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[CISKI]

- Mogę? - Oczywiście.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

Musimy iść dalej.

SPALONY ŻOŁNIERZ: Hej.

Widziałem cię tu.

Kim jesteś?

Jestem Lee.

- Jestem z magazynu Vogue. - Tak?

- Szukasz modelek? - [CHICHOT]

Nie muszę, już cię znalazłem.

Jak masz na imię?

Kurt.

Masz piękne oczy, Kurt.

Mam oczy po mamie.

Szczęściarz.

[CHICHOT] Mówią mi, że idę do domu.

[KURT WYSCHODZI]

Hej,

możesz mi zrobić zdjęcie?

Kiedy wrócę do domu i będę cały przystojny

Chcę, żeby moja dziewczyna zobaczyła, jaki byłem odważny.

Oczywiście.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

SPENCER: Millera.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

Czy upewnisz się, że to wydrukują?

Obiecuję.

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

Weź swój zestaw. Jedziesz do Saint-Malo.

Możesz nawiązać współpracę z Wydziałem Spraw Cywilnych.

Naprawdę?

Napisz własny nekrolog i wyślij go swojemu redaktorowi

zanim wyjdziesz.

Standardowa praktyka.

Nie denerwuj się. Miasto jest spokojne.

[STRZAŁ Z KARABINU MASZYNOWEGO]

- [EKSPLOSJA] - [LEE DYSZA]

[ŻOŁNIERZ KRZYCZY NIEWYRAŹNIE]

- [EKSPLOSJA] - [WYK]

[OGIEŃ Z KARABINU MASZYNOWEGO]

[EKSPLOZJA]

[LEE DYSZA]

[DYSZENIE]

- [STRZAŁ Z KARABINU MASZYNOWEGO] - [GŁĘBOKI ODDYCH]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[EKSPLOZJA]

ŻOŁNIERZ: Do cholery! Wynoś się stąd! Ruszaj się!

Co?

Hej! Musimy się ruszać, chodź.

Co ty tu, do cholery, robisz?

Powiedzieli tylko, że sytuacja się uspokoiła.

Nie, nie. Nie możesz tu być, kobieto.

[EKSPLOZJA]

Zostań tam!

- No to jedziemy! Patrzcie na mnie! - [KASZEL]

ŻOŁNIERZ 1: Charlie Trzy!

To jest Baker Jeden-Pięć.

Nadal jesteśmy ostrzeliwani przez wroga. Odbiór!

[DYSZENIE, KASZEL]

[ŻOŁNIERZ 1 KRZYCZY NIEWYRAŹNIE]

[STRZALE]

ŻOŁNIERZ 2: Współrzędne...

Współrzędne 325...

[EKSPLOZJA]

ŻOŁNIERZ 3:364. ŻOŁNIERZ 2:364. Odbiór.

Nie przejmuj się mną.

W górę 100, w lewo 200.

W górę 100, w lewo 200.

Ja bym trzymał się z daleka od tego okna, Mac.

Mają snajperów.

- [EKSPLOSJA] - [BRZĘCZENIE PRZEDMIOTÓW]

[WSZYSTKIE KASZLE]

JONESY: Co to, kurwa, było?

- Jezu Chryste, znowu ty? - Powiedziałeś, żeby tu zostać.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

- Na dół, teraz. Już! - Nie, czekaj.

JONESY: Chcesz być użyteczny,

W piwnicy jest grupa Francuzek.

- Słuchaj, kolego... - Znajdź mi jednego

który mówi po angielsku. Boże!

[PO ANGIELSKU] Tak, kochanie, wszyscy tak mówią.

JONESY: [PO ANGIELSKU] Co masz?

[LEE WYSCHODZI]

Ta zła czarownica mówi, że jej sąsiad

Dałeś Niemcom znać o twoich nocnych zrzutach.

A blondynka?

[DALEKIE DUŻO]

To po prostu dziewczyna, którą wykorzystano.

ŻOŁNIERZ 1: Jasne, że tak.

Co powiedziałeś?

[DRIGNIE] Wszyscy tak mówią.

- JONESY: Szeregowy. - Jak śmiesz?

Co do cholery?

ŻOŁNIERZ 2: Wywiesili białą flagę!

Dupek.

[LUDZIE KRZYCZĄ NIEWYRAŹNIE]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[URUCHAMIANIE SILNIKA]

Heil Hitler.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[WZDYCHA]

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

[WZDYCHA]

[ODGRYWANIE MASZYNY DO PISANIA]

Pierdolić.

[WZDYCHA]

[OTWIERANIE DRZWI]

DAVY: Z kim mam spać?

żeby zjeść tu kolację?

[LEE WZDYCHA, CHICHOTAJE]

Już najwyższy czas.

Nie chcę być sentymentalny, ale...

Cieszę się, że nie umarłeś.

LEE: [CHICHOT] Miło cię widzieć.

- [DAVY SIĘ CHICHOTAŁ] - [LEE WZDĘWA Z ULGĄ]

LEE: No dalej.

DAVY: Więc...

[LŻEJSZE KLIKNIĘCIA]

Czy wszystko w porządku?

Tak.

Tak, wszystko w porządku.

[WZDYCHA] Ta cholerna pusta strona.

Mówi jak prawdziwy pisarz.

Chcę, żeby było dobrze.

Chciałbym, żeby to była prawda, ale ja...

Chcę, żeby było dobrze.

Najpierw martw się tą prawdziwą częścią.

Później to naprawisz.

[LEE WYSCHODZI]

- Cieszę się, że cię widzę. - DAVY: Tak, ciebie też.

To był napalm, prawda?

Cóż, nie wiedzieliśmy, że to napalm

aż do znacznie późniejszego czasu.

Audrey nie mogła tego pojąć

dlaczego cenzorzy odmówili wydrukowania tego. [CHICHOT]

Nigdy jej nie podziękowałem.

Po co?

Dobrze...

Za próbę.

[MASZYNA DO PISANIA SZUMI]

[ODGRYWANIE MASZYNY DO PISANIA]

[LOT SAMOLOTU]

DAVY: Co to jest?

To jest wiersz.

Przez Paul Eluard.

Kim on jest?

On jest... On...

On jest moim przyjacielem.

[MÓWIĄCY PO FRANCUSKU]

[PO ANGIELSKU] „W moich podręcznikach szkolnych.

„Na moim biurku.

„I na drzewach.

„Na piasku.

„Na śniegu.

„Piszę twoje imię.”

[Kobieta krzyczy po francusku]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

[MÓWIĄCY PO FRANCUSKU]

[KRZYCZĄCY TŁUM]

[ODTWARZANA MUZYKA DRAMATYCZNA]

LEE: [PO ANGIELSKU] Przepraszam.

Wszystko!

[PO ANGIELSKU] Przepraszam.

[MÓWIĄCY PO FRANCUSKU]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[PO ANGIELSKU] Co oni mówią?

Że jest dziwką.

Brudna, współpracująca dziwka.

[DRAMATYCZNA MUZYKA TRWA DALEJ]

Nikt nie jest w stanie opisać, jak to jest.

Wstyd.

Istnieją różne rodzaje ran.

Nie tylko te, które możesz zobaczyć.

Wyzwolenie.

To słowo było tak radosne, jak się czułem.

Ludzie świętowali.

Ale Paryż był tylko jednym miastem.

Wojna trwała w całej Europie.

Walka była daleka od zakończenia.

A dla mnie, cóż, sprawy dopiero się rozkręcały.

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

DAVY: David Scherman i Lee Miller.

Jakieś paczki dla Lee Millera?

- [MÓWI PO FRANCUSKU] - Dziękuję.

- DAVY: Mhm. - [LEE CHICHOTAJE]

Kolejna miłosna metafora?

- Mhm. Hmm. - [ŚMIECH]

[WZDYCHA, WĄCHA]

Och! Niech Bóg cię błogosławi, Audrey Withers.

Jeśli wychodzimy, czy mogę, hm, czy mogę się najpierw ogolić?

W porządku. Ja, eee...

Muszę zobaczyć się ze znajomym.

- Niedługo wrócę. - Dobrze.

[LEE ODCHRZUCA GARDŁO]

[BICIE DZWONU]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

MĘŻCZYZNA: Zrelaksuj się. No dalej. Zdejmij to.

KOBIETA: Nie. MĘŻCZYZNA: Ty tego chciałeś.

KOBIETA: Nie. [MÓWI PO FRANCUSKU]

MĘŻCZYZNA: [PO ANGIELSKU] No dalej.

Zatrzymaj się. Proszę.

KOBIETA: Nie. [MÓWI PO FRANCUSKU]

- [PO ANGIELSKU] Nie. - MĘŻCZYZNA: To jest to, czego chcesz.

- [KOBIETA MÓWI PO FRANCUSKU] - [MĘŻCZYZNA MÓWI NIEWYRAŹNIE]

[Kobieta mówiąca po francusku]

MĘŻCZYZNA: [PO ANGIELSKU] Zamknij się. Zamknij się... Cicho!

KOBIETA: Nie! MĘŻCZYZNA: Zamknij się.

- Ty kurwa, kurwa! - Co?

- Zejdź z niej! - MĘŻCZYZNA: Zejdź ze mnie.

- Szalona suka. - LEE: Odejdź od niej.

- Kurwa, zostaw ją w spokoju! - Jezu Chryste.

- Dupek! - [MĘŻCZYZNA JĘCZY]

- Jezu Chryste. - [DYSZĄC]

Myślisz, że byliby bardziej wdzięczni.

LEE: Wynoś się stąd.

Wypad stąd! No dalej!

MĘŻCZYZNA: [CHICHOT] Głupia suka.

Pierdolony...

- [LEE DYSCHA] - [DRZWI SIĘ ZAMYKAJĄ]

Czy wszystko w porządku?

Tutaj. [DYSZĄC]

Następnym razem...

odetnij to!

[DZIECI GADAJĄCE, ŚMIEJĄCE SIĘ]

[DZIECI WRZESZCZĄ NIEWYRAŹNIE]

[MĘŻCZYZNA WRZESZCZY NIEWYRAŹNIE]

Przepraszam, proszę pani.

Pani.

[GRA MROCZNA MUZYKA]

Solange?

Zawietrzny.

O, Solange!

Solange, proszę pani.

Oh!

[LEE SZLOCHA]

O mój Boże. Sama skóra i kości.

Jest ci zimno.

SOLANGE: Tak.

[SKROBANIE KRZESŁA]

LEE: Usiądź.

Chodź, usiądź. Usiądź.

Solange...

[WZDYCHA]

Już ich nie ma.

Wszyscy odeszli.

Mój syn odszedł.

Próbował dotrzeć na przedmieścia Paryża

aby powitać Amerykanów.

Już jesteśmy tutaj.

Wszystko będzie dobrze.

Zastrzelili go.

- Niemcy. - Co?

Jean kazał mu obiecać, że nie przyłączy się do ruchu oporu.

Ale ja...

Nie mogłem go powstrzymać

po tym jak zabrali mu ojca.

- Zabrali Jeana? - Tak.

Dokąd go zabrali?

Szukałem go po tym, jak mnie wypuścili.

Uwolniłem cię z...

Skąd... Skąd, Solange? Nie rozumiem.

Musisz zadać te pytania

ponieważ cię tu nie było.

Więc nie wiesz.

[CICHO] Nie.

Wróć ze mną do hotelu.

A co jeśli Jean wróci i nie będzie mógł mnie znaleźć?

A co jeśli wróci i zastanie tam bałagan?

Proszę, chodź ze mną.

Obiecuję, że się tobą zaopiekuję.

Obietnica.

Nie składaj obietnic, których nie możesz dotrzymać.

[DRZEŻĄCY ODDECH]

[LEE WYSCHODZI]

[MUZYKA DALEJ]

[WZDYCHA]

[NIEWYRAŹNY GŁOS, ŚMIECH]

Dawidzie!

[CHRZĄKA CICHO]

- [TRZYMANIE STÓP] - [BRZĘKANIE BUTELKĄ]

[BRZĘCZĄ MONETAMI]

- [BRZĘCZENIE MONET] - O.

[WZDYCHA]

[POCHRZĄKIWANIE]

[CHRZĄKNIĘCIA]

[CHRZĄKNIĘCIA]

[BRZĘK MONET]

Dawidzie!

Panie Davy Scherman!

[CICHO] Lee, co robisz?

Czy zamknęli...

[GŁOŚNO SZEPCZĄC] Czy zamknęli drzwi?

[DAVY WYSCHODZI]

Pospiesz się.

Dobrze, dobrze.

DAVY: Gdzie poszedłeś? Co do cholery się stało?

[WZDYCHA]

Masz, wypij to.

[LEE WĄCHA, WZDYCHA]

Okej. W porządku.

- [DAVY WZDYCHA] - Jesteś dobrym facetem, Davy.

Jesteś jednym z tych dobrych.

[DRŻĄCA] Jasne. Wszystko w porządku.

Naprawdę złe rzeczy się zdarzają.

Wiesz, że?

Niektórym dziewczynom zdarzają się złe rzeczy.

[WZDYCHA]

Zawietrzny...

[GRA MROCZNA MUZYKA]

[DAVY SIĘ CHICHOTAŁ]

Lee, kochanie, co masz na myśli?

- Wiesz co? - [JĘCZY]

Porozmawiamy o tym później.

Położymy cię spać, okej?

- Odchyl się do tyłu. - [WZDYCHA]

- No i masz. No i masz. - [JĘCZY]

[STĘKANIE]

- [WZDYCHA] - DAVY: Wszystko w porządku.

[LEE JĘCZY]

[ODGRYWANIE MASZYNY DO PISANIA]

Cóż, myślę, że można śmiało powiedzieć

zaczynasz się z tym oswajać.

LEE: Tak myślisz?

- Jest cholernie dobre. - O.

[Tłum skanduje po francusku]

[ŚPIEWANIE TRWA DALEJ]

[PO ANGIELSKU] „I mocą słowa

„Zaczynam swoje życie od nowa.

- „Urodziłem się, by cię poznać. - NUSCH: „Aby cię nazwać”.

WSZYSCY: Liberte!

[Wiwatujący tłum, klaszczące]

[LEE WYSOKUJE GŁOŚĆ]

Oh.

- DAVY: Dałem jej swój kask. - [NUSCH SIĘ ŚMIEJE]

Ona tam nasikała.

Wylałem to przez okno. Próbuję nie patrzeć.

Wiesz, dezynfekuje się go bimbrem.

A potem od razu mi ją oddaje.

[ŚMIECH NUSCH]

A ponieważ był to Davy, od razu założył go sobie z powrotem na głowę.

- DAVY: Tak. - [ŚMIECH]

To prawda.

Mężczyźni zazwyczaj robią idiotyczne rzeczy w pobliżu naszego Lee.

[CIĄGLE SIĘ ŚMIEJE]

Czuję...

Dziwnie jest się śmiać.

[Spokojna muzyka]

Nigdy nie mogliśmy śmiać się w ukryciu.

Ledwo mogliśmy oddychać.

Paryż jest jak uśmiech

gdzie brakuje połowy zębów.

Widziałem Solange.

Trzymali ją w więzieniu przez trzy miesiące.

Nie wiedzieliśmy gdzie.

Nie wiedzieliśmy, czy żyje.

A potem pewnego dnia wróciła.

- Dlaczego ją zabrali? - Kto wie.

Zła logika nazistowska.

A co się stało z Jean?

Do...

- Czy wiesz coś? - PAUL: Nie.

My po prostu...

Po prostu nie wiemy. Wszyscy kogoś szukają

ale nikt z nas nie ma odpowiedzi.

To pieprzeni barbarzyńcy.

I nie dotyczy to tylko Żydów.

Artyści. Komuniści. Homoseksualiści.

Czarni ludzie. Cyganie.

Każdy, kto ma swoje zdanie.

Każdy, kto nie pasował do ich ideałów.

Po prostu zniknęli. I bez ostrzeżenia.

Wszystko co wiemy to

wepchnięto ich do pociągów.

Stare kobiety.

Malutkie dzieci.

A kiedy odjadą tymi pociągami,

Oni nie wracają.

Dokąd ich zabierają?

Po prostu ich nie ma.

Tak wiele osób odeszło.

DAVY: Ludzie nie znikają po prostu.

Je sais pas. Nie wiem... Nie wiem.

Tak, tak.

LEE: Tak.

[ODGRYWANIE MASZYN DO PISANIA]

- [AUDREY SIĘ ŚMIAŁA] - [DZWONI TELEFON]

Tak. Tak! [WZDYCHA]

Audrey Withers, matka Audrey.

Dziękuję za paczkę z prezentami.

AUDREY: [PRZEZ TELEFON] Lee! Jak tam wyzwolenie gejowskiego Paryża?

Mówią, że to cudowne.

To musi być jedna wielka impreza.

Wszyscy jesteśmy ciekawi, co masz do powiedzenia,

oczywiście.

Tak naprawdę świętujemy tutaj.

Mama Maud upiekła ciasto.

[LEE WYSCHODZI]

Czy rozmawiałeś z Rolandem? Jak mu idzie?

Zawietrzny?

Jesteś tam?

Czy w mediach pojawiały się informacje o zaginięciach ludzi?

Brakuje?

- Nie rozumiem. - [DRIGNIE]

Tysiące i tysiące zaginionych ludzi.

No cóż, cokolwiek?

Przepraszam, nie jest to zbyt jasne. Kogo brakuje?

[ŚMIECH]

- Wcale się nie skończyło. - Wiem.

Ale kiedy następny numer trafi do druku

Jestem pewien, że będzie więcej dobrych wiadomości.

Eee...

Muszę iść.

- Co... - [WZDYCHA]

- Zrób... Uważaj... - [ODBIORNIK UDERZA W KOŁYSKĘ]

[ODGRYWANIE MASZYN DO PISANIA]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

[Pukanie do drzwi]

[WZDYCHA]

- [JĘCZĘ] - [PUKANIE DO DRZWI]

Co?

Spójrz, co przyniósł kot.

[Zbliżające się kroki]

[GAZPY]

[WZDYCHA, CHICHOT]

[LEE JĘCZY]

[OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ]

[LEE I ROLAND JĘCZĄ]

- LEE: O, Boże! - [ROLAND CHRZĄTA]

[WZDYCHA]

Czy wszystko w porządku?

Tak, tak.

Myślę, że powinieneś wrócić do domu.

[ŚMIECH]

Nie mogę po prostu wrócić do domu, Rolandzie.

Bardzo za tobą tęskniłam.

To wszystko niedługo się skończy.

Myślę, że teraz musisz pozwolić mi się tobą zaopiekować.

Zaopiekuj się mną?

[WZDYCHA] O, Jezu Chryste.

- Co się stało? - Dlatego tu jesteś?

Odprowadzić mnie do domu?

Nie. Nie.

Wszystko się zmieniło. Teraz wszystko jest inne.

- [LŻEJSZE KLIKNIĘCIA] - Ja mam tak samo.

Jesteś taki sam.

Wszystko wróci do normy,

-wszystko będzie lepiej. - [DRIGNIE]

- LEE: Normalne? - [UDERZENIE ZAPALNICZKĄ]

[WZDYCHA]

Chcesz, żebym wrócił do domu tylko po to, żebyś mógł poczuć się lepiej

o spędzeniu wojny na malowaniu jakichś pieprzonych szop.

Nie ma potrzeby być okrutnym.

- O czym mówisz? - Proszę mówić ciszej.

Brakuje ludzi. Naszych przyjaciół.

Nie mogę po prostu wrócić do domu, siedzieć bezczynnie i nic nie robić.

Zawietrzny.

- Nie mam wyboru. - To nieprawda.

Czy usłyszałeś choć jedno cholerne słowo z tego co powiedziałem?

ROLAND: Tak, mam.

Po prostu martwię się o ciebie.

No cóż, nie rób tego.

ROLAND: A ja cię kocham.

Wróć do domu.

Proszę.

Ja też cię kocham.

[CAŁUSY]

[LEE WYSCHODZI]

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

Roland uważa, że ​​powinnam...

„Roland myśli” to nie jest prawdziwe zdanie

Chciałbym usłyszeć, że to już koniec.

LEE: Idę na przód.

Gotowy do drogi?

[ODGŁOSY SZKŁA]

Nie spodziewałem się, że to powiesz.

[ODTWARZANA MUZYKA]

LEE: Dlaczego po prostu nie wróciłem do domu?

Myślę, że mogłem.

Ale ja zawsze wychodziłem z imprezy ostatni.

Chcesz trochę?

Wszyscy je biorą.

Łagodzi stres.

Wszystko w porządku, dziękuję.

Jak chcesz, to sobie zażycz.

[WZDYCHA]

[PRACA NA BIEGU JAŁOWYM]

Boże.

Całe moje ciało mnie boli.

[CHRZĄKNIĘCIA]

[POCHRZĄKIWANIE]

Fuj!

[OBROTY SILNIKA]

[MUZYKA ZAMYŚLONA TRWA]

Jeździliśmy miesiącami.

Nie myłem się przez tygodnie.

Pięćset mil w najgorszym momencie.

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

- Pułkowniku. - Miller.

SPENCER: Pakty samobójcze.

Spotykamy je wszędzie.

Całe rodziny połykają cyjanek.

DAVY: Jesteśmy tu pierwsi?

Tak, jesteś.

DAVY: Dziękuję.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[WCIĄGA GWAŁTOWNIE]

[ODTWARZA SIĘ NIESAMOWITA MUZYKA]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

Tyle życia jest w oczach człowieka.

Aż do momentu, w którym go nie ma.

Nie było to już coś, o czym kiedykolwiek słyszałam i co sobie wyobrażałam.

[WZDYCHA]

To było prawdziwe.

[PISK HAMULCÓW]

ŻOŁNIERZ 1: Okej, to wystarczy.

LEE: Gdy już to zobaczysz...

[DAVY CHRZĄTA]

...tego już nigdy nie odzobaczysz.

[OBOJE SIĘ KRZTUSZĄ]

[LEE ODDYCHA CIĘŻKO]

[DZIECI GADAJĄCE]

[NIESAMOWITA MUZYKA TRWA DALEJ]

[OTWIERANIE DRZWI POCIĄGU]

ŻOŁNIERZ 2: Żadnego znaku życia, panie.

- [OTWARCIE DRZWI POCIĄGU] - [LEE KRZYCZY]

ŻOŁNIERZ 2: Żadnego znaku życia.

- [LEE WYSYSUJE] - [DAVY SIĘ KRZTUSI]

ŻOŁNIERZ 2: Żadnego znaku życia, panie.

[OBOJE SIĘ KRZTUSZĄ]

DAVY: O mój Boże.

[LEE KASZEL]

[DAVY DYSZA]

[LEE DYSZA]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

- [LEE KRZYCZY] - [KLIKNIĘCIE MIGAWKI KAMERY]

- LEE: Davy. - Tak?

Davy, podnieś mnie na duchu. [WZDYCHA]

[STĘKANIE]

[OBIE JĄKNIĘCIA]

[WZDYCHA] Dobrze.

Dobrze. [CHRZĄKNIĘCIA]

[JĘCZENIE, DYSCHANIE]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[GŁĘBOKI ODDYCH]

[CHRZĄKNIĘCIA]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[GRA MROCZNA MUZYKA]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

[MĘŻCZYZNA KASZEL]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[MUZYKA DALEJ]

[Podekscytowane rozmowy]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[DYSCHA MŁODA DZIEWCZYNA]

LEE: [CICHO] Wszystko w porządku.

Wszystko w porządku.

Widzieć?

Nie zrobię ci krzywdy.

Nie zrobię ci krzywdy.

[CICHO] Nie zrobię ci krzywdy.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[DRZEŻĄCY ODDECH]

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

[LEE WYDECH]

[GŁĘBOKI ODDYCH]

LEE: Jezu Chryste.

[KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ]

DAVY: Co?

[SKRZYPIENIE DRZWI]

[LEE GWAŁTOWNIE WYDECHNĄŁ]

Dawidzie.

I idź.

- [KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ] - [TRZASK LAMPY BŁYSKOWEJ]

No dobrze, jedziemy.

Zrozumiano?

LEE: Tak.

- No dobrze, chodź. - LEE: Jasne.

[ŚPIEWANIE PTAKÓW]

[LEE WYSCHODZI]

[WZDYCHA]

Davy, zwolnij. Zwolnij.

Czy to wszystko?

Tak, lewa. Lewa.

[PISK HAMULCÓW]

Tak, Prinzregentenplatz.

[SILNIK ZATRZYMUJE SIĘ]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

[OTWARCIE BRAMY]

[BRAMA ZAMKNIĘTA]

- DAVY: Cześć, prasa. - To miejsce jest niedostępne.

Tylko dla oficerów.

- Papieros? - Dziękuję.

[LŻEJSZE KLIKNIĘCIA]

- Trochę chłodno, co? - STRAŻNIK: Pewnie, że tak.

Jestem Lee Miller.

To mój przyjaciel David Scherman.

Chcielibyśmy wejść do środka

na chwilę jeśli...

to byłoby w porządku.

Dziękuję.

[BRAMA OTWARTA]

- Dobry wieczór. - ŻOŁNIERZ 1: Proszę pani.

[BRAMA ZAMKNIĘTA]

[LEE WYSCHODZI]

[NIEWYRAŹNY GŁOS]

[ODTWARZA SIĘ MUZYKA Z NAPIĘCIEM]

[ŚMIECH MĘŻCZYZNY]

[NIEWYRAŹNE SZCZEGÓŁY]

[CIĄG DALSZY NIEWYRAŹNY GŁOS]

ŻOŁNIERZ 2: Macie jakieś prośby?

[GRANIE NUT NA FORTEPIANIE]

Witamy w skromnym domu Hitlera.

DAVY: Dziękuję.

- ŻOŁNIERZ 3: Papieros? - O. Dziękuję.

- Dziękuję. - ŻOŁNIERZ 3: Z przyjemnością.

- Cześć. - Cześć.

[SZEPTANIE] Davy.

Pierdolić.

[NORMALNYM GŁOSEM] Po tobie.

[ODGŁOSY SZKŁA]

[CIĄG DALSZY NIEWYRAŹNY GŁOS]

[PŁYNĄCA WODA]

Hej, Davy, jest gorąco.

[SZEPTANIE] Davy.

Chodź tutaj.

- Co? - Chodź, szybko. Potrzebuję cię.

DAVY: Po co?

[Trwa ciąg dalszy trzymającej w napięciu muzyki]

- [NORMALNYM GŁOSEM] Czy jest dobrze? - Zamknięte.

LEE: W porządku.

DAVY: W porządku.

Tutaj?

Tak.

- Gotowy? - Tak. A ty?

- Och. Gorąco! - Wytrzyj ramę.

- Tak. - LEE: [WZDYCHA] Kurwa, coś takiego.

Czekać.

- [TŁUCZENIE SZKŁA] - [DRŻENIE]

- [TŁUCZENIE SZKŁA] - Jezu Chryste!

[ŚMIECH]

Czy to jest w środku?

- Tylko sprawdź. - Dobrze, jest. No dalej.

Upewnij się, że nie widać moich cycków,

nigdy nie przejdziemy przez cenzurę.

[WZDYCHA]

LEE: Idź.

- [KLIKNIĘCIE MIGAWKI APARATOWEJ] - [TRZASK LAMPY BŁYSKOWEJ]

[CHLUPA WODY]

[ŚMIECH LEE]

[GRA MROCZNA MUZYKA]

LEE: Davy'ego?

[WZDYCHA] Ja... ja nie wiem...

[DAVY PŁACZE]

DAVY: Wszyscy ci ludzie.

Wszyscy ci ludzie.

Oni wszyscy byli moimi ludźmi.

[CIĄGLE PŁAKA]

[BRAMA OTWIERA SIĘ, SKRZYPIAJĄC]

[BRAMA ZAMKNIĘTA]

[URUCHAMIANIE SILNIKA]

LEE: Hitler i Ewa Braun nie żyli

kiedy byliśmy już w jego mieszkaniu.

Popełnili samobójstwo w Berlinie.

Ale o tym nie wiedzieliśmy.

Czy to zmieniło Twoje odczucia?

[SZYGANIE] Kąpiel w wannie Der Führera?

Co do cholery cię do tego skłoniło?

Uważasz, że to było złe?

Myślę, że to brzmi jak ty.

- Co to znaczy? - Być impulsywnym.

Nie myśląc o konsekwencjach

lub wygląd.

Czemu do cholery miałbym przejmować się wyglądem?

Czemu nie odpowiesz na jakieś cholerne pytania, hmm?

Cienki.

Opowiedz mi o swojej matce.

Co mam powiedzieć?

Zależy od Ciebie.

[WDYCHA]

Spędziłem całe swoje życie

myśląc, że to ja jestem problemem.

Samo moje istnienie było problemem.

Długo mi zajęło, żeby zrozumieć, że to nie ja. To była ona.

Poczułem, że mnie obwinia

za wszystko, co poszło nie tak w jej życiu.

I...

I poczułem, że wszystko jej zepsułem.

Naprawdę tak myślisz?

Czy masz inne wyjaśnienie?

To rozczarowujące.

LEE: Stój.

[CHRZĄKNIĘCIA]

Jezus Chrystus.

[PRACA NA BIEGU JAŁOWYM]

[DRZWI TAKSÓWKI SIĘ ZAMYKAJĄ]

[LEE WYSCHODZI]

[OBROTY SILNIKA]

[GRA MROCZNA MUZYKA]

[WZDYCHA]

[DRZEŻĄCY ODDECH]

[BRZĘK TŁUMIENIA TALERZY]

[DRZWI SIĘ OTWIERAJĄ]

- ROLAND: Myślę, że to tutaj. - [DRZWI SIĘ ZAMYKAJĄ]

Gdzie oni są?

- Gdzie są moje zdjęcia? - ROLAND: Nie ma ich tam?

- Daj mi spojrzeć. - Nie, kurwa, ich tu nie ma!

[MAGAZYN UDERZA W STÓŁ]

[DYSZENIE, JĘCZĘKI]

MAUD: Lee? Cześć, czy mogę ci pomóc?

[SZAFKA ZAMYKA SIĘ Z GWAŁTEM]

Szukasz... Szukasz czegoś konkretnego?

[SZAFKA ZAMYKA SIĘ Z GWAŁTEM]

MAUD: No cóż...

Czy mogę... Czy mogę pomóc?

Gdzie oni są? Co?

[SZAFKA ZAMYKA SIĘ Z GWAŁTEM]

- [DRUTOWANIE PAPIERU] - MAUD: O, Boże!

Stój! Stój! Proszę, nie możesz.

To są moje.

Ja je wziąłem. Ja decyduję, co się z nimi stanie.

- [DYSZĄC] - MAUD: Lee!

AUDREY: [KRZYCZY] Stój! Stój! Stój, stój, stój!

Przestań, to zapis historyczny.

No cóż, kogo to obchodzi? Nikt ich nie widział!

Nie wydrukowałeś ich.

Walczyłem dla nich, Lee. Walczyłem dla nich!

- Kurwa! - Te trzeba zachować.

Po co? Żeby po prostu siedzieć w szafce na dokumenty?

Ministerstwo uznało, że mogą one przeszkadzać ludziom.

Kurwa! To się stało!

- To naprawdę się wydarzyło. - Lee. Lee!

- To się wydarzyło. - Lee, Lee.

Te obrazy będą przeszkadzać ludziom

bardziej niż zostały już zakłócone.

Ludzie muszą iść naprzód.

Ruszać się? Ruszać się?

Dobrze. Ta mała dziewczynka w obozie śmierci,

zgwałcony i pobity!

Jak ona idzie dalej? Jak ona idzie dalej?

Kiedykolwiek. Kiedykolwiek. [DYSZĄC]

Kiedykolwiek. [DYSZĄC]

[JĘCZĄC]

[GŁĘBOKI ODDYCH] Chcę tylko...

[SZLOCH]

AUDREY: Wysłalam je do Nowego Jorku.

I mam nadzieję, że amerykański „Vogue”

opublikujemy je.

Naprawdę się staram, Lee. Naprawdę się staram.

[WZDYCHA]

Nie dość trudne.

Nie starasz się wystarczająco mocno. [DRZEŻĄCY ODDECH]

[AUDREY PŁACZE]

[ODDYCHA GŁĘBOKO]

AUDREY: Wiem, że myślisz, że cię zawiodłam.

I życzę

że pozwolisz mi wyjaśnić

zanim zacząłeś je niszczyć.

[CHRZĄKA CICHO]

Przepraszam.

Moja mama była chora

kiedy miałem siedem lat.

Zostałem więc wysłany, żeby zostać z

rodziny i przyjaciół, dopóki nie poczuła się lepiej.

Byli to mili ludzie.

Byli dla mnie dobrzy.

[ŁAGODNA MUZYKA INSTRUMENTALNA]

Ale przyszedł z wizytą jeszcze inny mężczyzna.

Miał ciemne włosy.

Zaopiekował się mną w domu, kiedy...

Pewnego dnia rodzina wybrała się do miasta.

Zaprowadził mnie do sypialni

i powiedział mi,

"Położyć się."

I on...

[JĄKAJĄC SIĘ] On...

Moja matka powiedziała, że ​​nigdy nie powinnam o tym mówić.

[WZDYCHA] Ona była...

Było jej tak wstyd.

Więc nigdy o tym nie mówiłem.

AUDREY: Och, bardzo mi przykro.

To nie do pomyślenia.

Ale to się zdarza cały czas.

I po prostu uchodzi im to na sucho.

[AUDREY WYSCHODZI]

[ŚPIEWANIE PTAKÓW]

[GRA MROCZNA MUZYKA]

To jest...

pukiel włosów

od pierwszego strzyżenia.

[LEE CICHO SIĘ CHICHOTAŁ]

To jest pierwsza książka, jaką ci przeczytałem.

To jest pierwszy rysunek, jaki kiedykolwiek narysowałeś.

To jest pierwsze zdjęcie

Zabrałem ciebie i twojego ojca.

Wiem, że popełniłem błędy.

I wiem, że być może nie byłam dobrą matką, Tony.

Ale naprawdę się starałem.

Dlaczego mi o tym nic nie powiedziałeś?

Chciałbym wiedzieć.

[ODTWARZANA MUZYKA DRAMATYCZNA]

[ŁAGODNA MUZYKA INSTRUMENTALNA]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.