Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Dzień dobry.
- Przejechałaś piętro? - Jestem umówiona z Michaelem.
- Wpadniesz potem na oddział? - Tak.
Niestety, muszę przełożyć spotkanie.
- Zły moment? - Nigdy nie ma dobrego.
- Ale gratuluję. - Przekroczenia budżetu?
- Słucham? - O tym mieliśmy rozmawiać.
- Potrzebuję więcej personelu. - Masz świetne statystyki.
Mniej powikłań okołoporodowych, cesarek i zgonów.
- Położne są przeciążone. - Miały urlopy.
- Dzieci rodzą się też w wakacje. - Co się tak ciskasz?
Pacjentki cierpią, nie zapewniamy im właściwej opieki.
Nie są chore.
Rodzą. Wczoraj musiałam dwie odesłać.
Nie rób tak. Za każdą tracimy 18 tysięcy.
- Miały rodzić same? - Muszę szukać oszczędności.
- Dla ciebie to powołanie. - Nie, Michael. Praca.
Przychodzą, rodzą i wychodzą. Też mi coś.
Całe ich życie się zmienia!
Powinny się czuć bezpiecznie, otoczone opieką!
Nie pozwolę, żeby wychodziły stąd rozdygotane, bezradne i we łzach,
a położne czuły, że są do niczego!
Straciły serce do pracy?
Nie, ale boją się, co będzie, gdy popełnią błąd.
DYŻUR
SIERPIEŃ
Przepraszam? Dokąd powinnam pójść?
- Dzwoniła pani, że jedzie? - Nie.
- Jak się pani nazywa? - Cecilie Kjaer.
Jestem Ella, przełożona położnych.
Proszę usiąść, zaraz ktoś do pani przyjdzie.
Wracaj do domu, twój staż i tak już się kończył.
Zgłosiła się niejaka Cecilie, zarejestrujesz ją?
Nie przyj jeszcze, oddychaj.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Cecilie? - To ja.
Pomogę.
- Zarejestrowałaś się już? - Nie, dla was nie istnieję.
- Jesteś położoną? - Pracownicą medyczną.
- Zarejestrujemy cię. - Nie pali się.
- Skurcze są częste? - Nie aż tak.
Skoczę na szybkie zakupy.
Wrócę za kwadrans.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Chodźmy, znajdę ci salę. Tędy.
Serduszko bije mocno.
- Słyszysz? - Tak.
To twoja córeczka.
Benjaminie, połóż tutaj ręce. Obie.
Bez maski? Chyba by się przydała.
- Laura sobie nie życzyła. - Leży tu od wczoraj.
- Jest prawie gotowa, żeby przeć. - To dobrze.
Naprawdę potrzebna jest maska?
Wracamy do twojego planu porodu naturalnego.
Brawo, Lauro, świetnie sobie radzisz.
- Chwyć mnie za rękę, kochanie. - Sam się chwyć!
Tine jest w trójce. Pierwiastka, rodzi bez znieczulenia.
- Jest twarda, ma 21 lat. - Najlepszy wiek na dzieci.
- Są w tym orzechy? - Migdały.
W niektórych ciastach jest frangipane.
- Co takiego? - Nie pytaj.
Nie ryzykuj, weź z dżemem.
Frangipane to ostrygi wśród kremów.
Weź swoją porcję i spadaj.
Wezwiemy cię, jak będziesz potrzebny.
- To porodówka, nie cukiernia. - Fakt.
Michael zgodził się na dodatkowy personel?
Ma szukać oszczędności, więc...
Znowu?
- Ale pomyśli o tym. - Słyszałyśmy to pół roku temu.
- Nowe pacjentki? - Cecilie, zapisałam ją.
Odeszły jej wody w poczekalni.
Benedikte, twoja pierwiastka z bliźniętami?
Ayala, zaczęła rodzić dwa tygodnie przed terminem.
Zajmę się nią, ty wracaj do domu.
- Mogę odebrać bliźnięta. - Nie, Louise, ty weź Cecilie.
To poranna odprawa?
Tine, 20 minut temu skończyłaś zmianę.
- Wreszcie zaczynają przeć. - Nie oni. Ona.
Pamiętam. Chcę zostać z nimi do końca.
Nie, pracujesz w weekend, musisz być wypoczęta.
- Nic złego się nie dzieje. - Nigdy nie wiadomo.
- Możemy ich przetrzymać do rana? - Nie, nie możemy.
- Dziękuję za dziś i do widzenia. - Dobra, cześć.
- Wzywają mnie na ginekologię. - Dobra.
Milad, trzeba sprawdzić ułożenie bliźniąt.
Zadzwoń.
Pozostałe sprawy będziemy rozwiązywać na bieżąco.
Co?
Wiem, że to nie twoja wina, ale kolejne cięcia?
Na pociechę: jesteśmy najlepszym oddziałem położniczym w kraju.
W tym sęk.
Dopóki utrzymujemy wysokie standardy, góra uważa, że jest świetnie.
Tymczasem co dzień wypisujemy zdołowane pary.
Wciąż więcej jest spełnionych i szczęśliwych.
- Powiedz, możemy ci jakoś pomóc? - Skupcie się na rodzących.
Zgłosiła się pacjentka zapisana na wywołanie,
a druga jedzie taksówką.
Drugi poród, mocne skurcze. Będzie co robić.
- Rewolucja odwołana. - Taki los.
Marianne? Zostaniesz chwilę?
Jasne.
Czwórka przygotowana, czeka.
Dziwnie to powiedziałaś, coś nie tak?
Przyjechała sama, bez chłopaka.
Za to ma fantastyczną położną.
- Podlizujesz się? - Wiadomo!
Pasta i szczoteczka. Chciała kupić gumę.
A zamiast tego ma dziecko.
Mogę rąbnąć kilka do "dziewczyńskiego pokoju"?
W mieście?
Narkotyki załatwiają prostytutkom zęby.
- Zgoda, tylko żebym nie widziała. - Dzięki.
Ella, nie lekceważ tego, co mówiła Marianne.
Inne albo boją się powiedzieć, albo mają to gdzieś.
Długo tak nie pociągniemy.
Musisz coś wymyślić.
Amanda?
I Claes? Jestem Marianne. Chodźmy.
Dasz radę?
A ty wciąż tutaj?
- Zaraz idę. - Mam nadzieję.
Schodzę z dyżuru, zastąpi mnie przełożona.
Powodzenia. Miło było was poznać.
Nawzajem.
Ledwo żyje. Dlaczego nie dałaś znieczulenia?
Chcą rodzić naturalnie.
Dziwne, że akurat twoje pacjentki sobie tego życzą.
Zobaczmy, co się dzieje, Lauro.
Chcesz wypróbować naszą maskę.
- Wspaniale, cudownie sobie radzisz. - Spróbuj, będzie łatwiej.
- Zgódź się, kochanie. - Nie rządź się!
Chcę pomóc.
Załóż jemu, niech się zamknie!
Doskonale.
Oddychaj głęboko.
To bardzo łagodny środek, ale skuteczny.
Mogę wziąć zapas do domu?
- Chociaż, właściwie nie. - Tak, może powodować mdłości.
- A u małej bestyjki? - Jest nieszkodliwy dla was obu.
Chciałabym cię zbadać.
Zaczynam.
- Spodziewacie się dziewczynki? - Tak.
Ma na imię Ella.
Naprawdę?
Ja też.
Serio?
- Urocze. - Bo ja wiem?
W szkole wołali na mnie Nutella.
A w stołówce, co za dowcip! Salmonella.
Rozwarcie 9 cm, już niedługo.
- Nałóż jej maskę. - Dobrze.
Proszę, kochanie.
Tak jest lepiej?
Dobrze.
Zajrzę do was za chwilę.
Jestem Ella, wasza położna.
Ścisz.
- Spodziewacie się pary didżejów? - Przepraszam, ale taniec pomaga.
Nie wątpię.
Położysz się?
- Skurcze są częste? - Co pięć minut.
Dobrze.
Dzieci są spore.
Dwa słonie.
Przepraszam, mam chłodne ręce.
One też sobie tańczą.
Wierzgają jak szalone.
Wszystko w porządku?
Jedno jest w idealnym położeniu, drugie trochę się przesunęło.
Poproszę lekarza, żeby się mu przyjrzał.
- Nie chcę cesarskiego cięcia. - My też staramy się go unikać.
- Co może lekarz? - Spróbuje przesunąć malucha.
- Parkowanie równoległe. - Właśnie.
Mogę wrócić do domu? Nic się nie dzieje.
- Odeszły ci wody, to już niedługo. - Wezwę taksówkę.
Nie, urodzimy.
- Po wszystkim dostanę szampana? - Nie.
Podajemy herbatę i tost z flagą urodzinową.
Chciałabym postawić kolejkę. Jesteście bardzo miłe.
Obyś nie zmieniła zdania.
Wydech...
Spróbuj lekko przeć.
Wydech i mocne parcie.
Teraz dyszenie.
Jeszcze.
Wydech. Lekkie parcie.
Dyszenie.
Dobrze.
Główka już prawie wyszła.
Poradzimy sobie, kochanie. Doskonale.
Dyszenie...
Jest!
- Wasza córeczka. - Nasza córeczka.
Śliczne maleństwo.
Brawo, tatusiu.
Dobra robota, skarbie.
Chce pan odciąć?
Każdy sposób jest dobry.
Nie, nie mogę.
Śliczne maleństwo.
Tak, jesteś śliczna, malutka.
Mogę znów ją dostać? Nie porozmawiałyśmy.
Oczywiście, jest twoja.
Sprawdzajcie ciśnienie.
Co poza tym?
Trille jest z Cecilie, zaraz tam zajrzę.
- Marianne, jakieś problemy? - Nie, to jej trzecie.
Mąż zemdlał, ale się pozbierał.
- Bliźnięta? - Mniejsze gdzieś się zaplątało.
Milad je zbada, spróbujemy uniknąć cesarki.
Nasz domek z kart właśnie runął.
Co robimy?
Trzeba je odesłać.
Dwójka się zwolniła.
Zająć się nimi? Mogę zostać.
Nie, wracaj do swoich dzieci.
Przyjmę je za pół godziny.
- Jestem gotowy. - Anestezjolog też idzie.
- Zmieściłeś się? - Tak.
- Milad. - Jacob.
Jestem Jacob, anestezjolog. Frederik jest stażystą.
Podejdź, żebyś dobrze widział.
- Ciśnienie? - 122/76.
Ułóżcie ją.
Opuścimy zagłówek.
Przekręcisz się na bok?
Podam znieczulenie zewnątrzoponowe.
Najpierw cię znieczulę.
Wszystko w porządku?
- Możesz chwycić męża za rękę. - Jestem jej bratem, nie mężem.
Anders miał egzamin.
Proszę przesunąć rękę.
Jacob jest świetny.
Podaję znieczulenie.
Nie ruszaj się teraz.
Poczujesz ucisk, ale nie będzie bolało.
- Ciasno. - Możesz trochę się wygiąć?
Gotowe.
Poczekamy chwilę i zobaczymy, co da się zrobić.
Jesteś położną, pewnie masz dużo dzieci?
Skup się na swojej pracy.
Zlituj się, Frederik pracuje tu dopiero od trzech dni.
Nie mam dzieci.
- I dlatego zostałaś położną. - Nie.
To czysta magia.
Kanapka z jajkiem?
Wątpię. Ale moja byłaby jeszcze gorsza.
- Mówiłem o porodach. - Statystyki mamy świetne.
Rozumiem. Zero magii.
Opiekunka mojego stażu powtarzała,
że poród to wypadek samochodowy od końca.
Krew, krzyki, ale po wszystkim jest o jedną osobę więcej niż na początku.
U nas na oddziale zdarzają się prawdziwe wypadki.
- Frederik? Do roboty. - Tak jest.
- Świetnie sobie radzisz. - Idzie następny, odpuść.
Teraz przyj.
Jeszcze raz.
Poradzisz sobie.
Wspaniale!
Wezwę Jerry´ego.
Zajmiemy się tym.
To dla ciebie. Jeszcze do ciebie zajrzę.
Tu Louise, jesteś potrzebny w czwórce.
Wezmę go na chwilkę.
Za niska saturacja, poniżej 90.
- O co chodzi? - O poziom natlenienia dziecka.
Ale już się poprawia.
Będziemy obserwować synka.
Co powiedział?
- Zajmie się twoim chłopcem. - Mogę cię prosić?
- Wspominała coś o uzależnieniach? - Nie, nic.
Przepraszam...!
Obiecano mi, że wyjdę tego samego dnia.
- Nie znoszę szpitali. - Już masz nas dość?
- Nie wypuścimy cię samej. - Już nigdy nie będziesz sama.
Wezmę ich do siebie, potem się zobaczy.
Niestety, nie udało się go obrócić, musimy zrobić cesarskie cięcie.
Nie!
Obiecaliście!
- Rozumiemy, że nie tego chciałaś. - Żebyś wiedziała!
Ale zajmiemy się waszą trójką.
Sprawdzę, czy blok jest wolny.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
- A jeśli sala będzie zajęta? - Ty masz pierwszeństwo.
Albo będzie nagły przypadek?
Milad ma swoje sposoby.
Niedługo zobaczysz swoje dzieci.
- Nie wiem, jak z tego wybrnąć. - Coś wymyślimy.
Musimy zmienić plany.
Przylecę ostatnim samolotem, będziesz już spał.
Zaczekam.
Będziesz zmęczony, a w końcu i tak zaśniesz.
Fakt.
- Co poza tym? - W porządku,
nie dzieje się nic szczególnego.
Jak twoja drużyna?
Odszedłem.
- Serio? - Pół roku temu.
Lubisz piłkę nożną.
Treningi kolidowały z próbami chóru.
Ale ruch dobrze ci robił.
Śpiewanie też. Chcę dobrze wypaść na konfirmacji.
Jasne. Oczywiście.
Mama zaprosiła dziadków, żebyśmy wszystko zaplanowali.
Czyli dom będzie pełny.
Tak.
Przepraszam na chwilę.
Mamy pilną cesarkę. Znajdziesz czas? Blok numer cztery.
Muszę kończyć. Ale już niedługo się zobaczymy.
Zajmie się tobą najlepszy pediatra świata. Spróbujesz usiąść?
Zaraz dostaniesz sterylną koszulkę.
Świetnie. Jesteśmy gotowi.
Pierwszy.
Proszę, to twój siostrzeniec.
Mogę go tu położyć?
Widzisz tego śpiocha?
I drugi do kompletu.
Silny i zdrowy.
Poszło jak po maśle.
- Moje gratulacje. - Trzeba tylko ściągnąć Andresa.
Wszystko poszło gładko.
Sądziłem, że to służbowy.
Córka chce forsy.
Są nienasycone. Nawet najmłodsza nosi dorosłe ciuchy.
Kosztowne w utrzymaniu.
Też czujesz hamburgera?
Nie.
Odzywają się tylko po forsę.
Nie mogę brać więcej dyżurów.
Pozostaje taksówka albo prywatna klinika.
Zostajesz tutaj. Córki mogą nosić używane ciuchy.
- Mam pytanie. - Za chwilę.
Gdzie mogę zgłosić reklamację?
Tutaj?
To nie sklep.
Można online? Lojalnie uprzedzam: wniosę skargę.
Dobrze.
Dziękuję.
Jeśli nikt nie narzeka, nic się nie zmienia.
Owszem, brakuje nam personelu, ale w waszym wypadku...
Laura była na skraju wyczerpana,
potrzebowała środka przeciwbólowego, żeby zachować siły.
Nie o panią chodzi. O tę drugą.
- Położną? - Tak, Tine.
- Wasz szpital ma świetną reputację. - Bo jest dobry.
Ale Tine zachowała się nieodpowiedzialnie.
- Jak to? - Wmówiła nam poród naturalny.
Nie wiedzieliśmy,
że wiąże się z tym... tyle bólu..
To częste przy pierwszym porodzie. Nie mamy na to wpływu.
A Tine jest świetną położną i dała z siebie wszystko.
To dlaczego dopiero z panią wszystko poszło gładko?
Bo Laura była już gotowa, by przeć.
Wracaj do niej i do córeczki. One są teraz najważniejsze.
Dostaliście już herbatę i tosty?
Dopilnuję, żeby wam przynieśli.
Trójka jest gotowa, Katrine.
Tine?
- Grafik wciąż niegotowy? - Kończę, dziesięć minut.
- Wpisz mnie na dyżury Tine. - Po co?
Chcę sprawdzić, czy nie potrzebuje pomocy.
- Będę musiała zacząć od nowa. - Doceniam i dziękuję.
- Przespałaś się? - Tak.
Norweg mówi, że coś z nim nie tak.
Jerry? Ma na imię Gjermud, ale tak go nazywamy.
Twój synek jest w dobrych rękach. Już mu lepiej?
Tak, skoro leży tutaj z tobą.
To podniesie ci cukier.
- Bułeczka rumowa. - Nie ma nic mocniejszego?
Nie.
Przestaw się na wodę.
Jego problemy mógł spowodować alkohol.
Na razie wszystko wygląda dobrze, ale pilnuj go.
Później też.
Mama ostro piła.
Moi dwaj młodsi bracia byli słabowici, często chorowali,
nie radzili sobie w szkole, dostawali uwagi, a w domu nie było lepiej.
Szykowałam im śniadania i próbowałam wyprawiać do szkoły,
ale w końcu sama byłam dzieckiem...
Najmłodszy wciąż z trudem czyta, chociaż ma swoje lata.
Ale ty pracujesz w szpitalu.
Jedyna w rodzinie zdobyłam wykształcenie.
Dziś nauczyciele i opiekunowie mają większą wiedzę.
Porozmawiaj z kimś z opieki społecznej.
Przestań pić.
Poproś o pomoc.
Teraz masz coś, co zastąpi alkohol.
Mojego synka.
Nic mu nie będzie.
- A dlaczego coś miałoby być? - Nie chciałam...
Niech pani sobie idzie. I weźmie tę bułę, chcę spać.
Śpij dobrze.
- Sądziłam, że wyjechałeś. - Nie zdążyłem na samolot.
Jadę jutro.
Przypomnij, dlaczego musimy się kryć?
Wciąż zapominam.
Uczucia nie są moją mocną stroną.
- Moglibyśmy... - Nie umiem o nich rozmawiać.
...Pójść do meksykańskiej restauracji i nie rozmawiać.
Możesz siedzieć i patrzeć w przestrzeń, a ja będę gadał.
A tak nie jest dobrze?
Bez mieszania w to życia prywatnego?
Odbywamy stosunek w pracy.
Nie mów tak, to brzmi zbyt medycznie. Zwłaszcza po norwesku.
A na pociechę: nie ucierpiały przy tym zwierzęta.
Ani klimat.
Nikogo nie zdradziliśmy.
Ja. Żonę.
Wasze małżeństwo istnieje tylko na papierze.
- W ogóle uprawiacie seks? - Stare dzieje.
Włóż bieliznę. Przestraszysz pacjentów.
Do zobaczenia, bezpiecznej podróży.
- Przyjęłaś dziś dziewiątkę dzieci. - Racja.
Faktycznie, jestem trochę zmęczona.
Spróbuj. Obiecuję, przyjadę jutro.
Kocham cię.
Przepraszam. Mówiłaś, że ktoś potrzebuje pomocy przy karmieniu?
Tak.
Młoda matka.
Może trzeba będzie zawiadomić opiekę społeczną, ale chcę dać jej szansę.
- Ładny kolor. - Prawda?
"Noc w Santiago".
- Wychodzisz gdzieś? - Tak. Louise mi dała.
- Wyciągnęliście bliźnięta? - Słodziaki.
- Coś taka wystrojona? - Idę na randkę.
Znam?
Nie sądzę.
Sanitariusz. Osiłek.
Co to znaczy?
- Osiłek czyli... bysio. - Też nie rozumiem.
- Innym razem. - Podwieźć cię?
- Musiałbyś nadrobić. - Tym lepiej.
- Kupiłem teslę. - To będę za wcześnie.
- Skąd miałeś kasę? - Z akcji Tesli.
- Aż tyle? - Tak.
- Na razie jest spokojnie. - Tak.
Jednak wniesiemy skargę na Tine za zbędne cierpienie.
Zdaje się, że Laura początkowo odmawiała znieczulenia.
Może zaszło niepororozumienie?
Zawsze przedstawiamy pacjentce opcje
i sama wybiera to, co uważa za najlepsze.
Ale oczywiście decyzja należy do was.
Wracaj do domu, ciesz się rodziną. I pamiętaj, imię jest na całe życie.
Zostaniemy przy Elli. Jak córka George´a Clooneya.
Skoro Clooney tak wybrał. Trzymajcie się.
Nie zdążyłem na samolot.
Rodziły się bliźniaki.
"Kto przyjmie to dziecię w imię moje..."
Właśnie.
Pozdrowię od ciebie Pana Boga w porannym locie.
- Mama napiekła furę ciast. - Cieszę się.
Nie mogę się doczekać.
Ja też.
Odmówimy modlitwę wieczorną?
Nie jest trochę za wcześnie?
Nigdy nie jest za wcześnie na modlitwę.
Racja, na to nigdy za wcześnie.
Gdzie jesteś?
Tylko w jednym miejscu mam tutaj spokój.
- Siedzisz na kiblu? - Tak.
Na klapie. Bez opuszczonych spodni.
Mam nadzieję! Chcesz modlić się w toalecie?
Jak widać.
Cały ty.
Nie spóźnij się jutro na samolot.
Obiecuję.
Słowo?
Tak.
Przepraszam?
- Gdzie znajdę pracownicę medyczną? - Którą?
- Wysoka blondynka. - Trille?
Chyba wyszła.
- Mogę jakoś pomóc? - Wie pani, kiedy wróci?
Po weekendzie.
- To dziewczynka? - Chłopczyk.
Jest czadowy.
- Zostajecie w szpitalu? - Oboje.
- Myśli pani, że jest głodny? - Sam się upomni.
Szkoda go budzić, ale tak słodko wygląda, jak na mnie patrzy.
- Mąż poszedł do domu? - Nie mam męża.
Wszystko w porządku?
W ciąży zachowywałam się okropnie. Naprawdę wstrętnie.
Ma pani numer Trille?
Nie mogę go podać, ale pozdrowię ją od pani.
Podziękuje jej pani? Za wszystkie rady.
Oczywiście. Obiecuję.
Dziękuję za dziś.
- Bardzo dziękujemy za wszystko. - To nie moja zasługa.
Ayala ma szczęście, że ma takiego brata. Śpi?
Tak. Dotarł jej mąż. Od razu odżyła.
Prawie wróciła do siebie.
Była bardzo zmęczona. Nerwowa. Marudna.
- Jeszcze raz dziękuję. - Nie ma za co.
Dobranoc.
Tekst: Anna Maria Nowak
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.