Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Napisy pobrane z https://kickasssubtitles.com
PIĄTEK, 11 GRUDNIA
GODZINA 14:43
Nie zdążyłaś zjeść lunchu.
Lepiej wrócę do biura.
Przedłużona przerwa na lunch przyprawia szefa o wrzody.
Zadzwoń do niego
i weź wolne popołudnie.
W końcu jest piątek. Straszny upał.
Co miałabym z nim począć? Odprowadzić cię na lotnisko?
Moglibyśmy poleżeć trochę dłużej.
O 15:00 trzeba się wymeldować.
W takich hotelach nieważne, kiedy się wprowadzasz,
ważne, kiedy opuszczasz pokój.
Sam, nie znoszę widywać się z tobą w takich miejscach.
Podobno niektóre małżeństwa umyślnie
spędzają czasem noc w tanim hotelu.
Małżeństwa wiele rzeczy robią umyślnie.
Mówisz jak mężatka.
Sam, najwyższy czas.
- Tak? Na co? - Na to.
Ukradkowe spotkania, pełna konspiracja.
Przyjeżdżasz w interesach i wymykamy się w przerwie na lunch.
Lepiej, żebyś w ogóle nie przyjeżdżał.
Wolałabyś ponure listy miłosne?
Muszę już iść.
- Przyjadę w przyszłym tygodniu. - Nie.
Specjalnie, by się z tobą spotkać. Zjemy razem lunch. W mieście.
Możemy się spotkać. Nawet zjeść kolację.
Ale przyzwoicie.
W domu. Ze zdjęciem mojej matki na kominku.
Siostra pomoże mi upiec stek dla trzech osób.
A po steku
wyślemy siostrę do kina i odwrócimy zdjęcie mamy do ściany?
Sam!
Dobrze.
Marion, chcę się z tobą widywać, kiedy to tylko możliwe.
W każdych okolicznościach, nawet przyzwoitych.
W twoich ustach przyzwoitość zabrzmiała lekceważąco.
Skąd, popieram ją całą duszą.
Wymaga cierpliwości, umiaru, wyczekiwania.
Poza tym, to ciężka praca.
Ale jeśli mogę cię zobaczyć i dotknąć, choćby tak jak teraz, niech będzie.
Mam dość tyrania na nieobecnych.
Spłacania długów ojca, który dawno jest w grobie.
Alimentów byłej żony,
która mieszka gdzieś na końcu świata.
Ja też płacę.
Płacą też ci, co spotykają się w hotelach.
Jeszcze kilka lat i moje długi będą spłacone.
Jeśli ona wyjdzie za mąż, przestanę płacić alimenty.
- Ja jeszcze nigdy nie byłam mężatką. - Ale kiedy się pobierzemy, spodoba ci się.
Sam, pobierzmy się.
I zamieszkasz ze mną w sklepie z narzędziami w Fairvale?
Będzie cudownie. Wiesz co?
Jak będę wysyłał alimenty, będziesz przyklejała znaczki.
Będę to robić.
Nie lepiej dla ciebie zakończyć to
i znaleźć sobie kogoś bez takich zobowiązań?
Myślę o tym.
Jak możesz w ogóle o tym myśleć?
- Nie spóźnij się na samolot. - Możemy wyjść razem.
Jestem spóźniona, a ty musisz jeszcze założyć buty.
Czy pan Lowery wrócił z lunchu?
Ma spotkanie z kupcem nieruchomości przy Harris Street.
Z tym bogaczem. Będzie później. Boli cię głowa?
Przejdzie.
Bóle głowy są jak uchwały.
Zapomina się o nich, jak tylko przestają doskwierać.
Masz aspirynę? Ja mam coś innego.
Lekarz mojej matki dał mi to w dniu ślubu.
Teddy był wściekły, gdy się dowiedział, że wzięłam tabletki na uspokojenie.
Dzwonił ktoś?
Teddy do mnie. I moja mama, żeby zapytać, czy dzwonił Teddy.
I twoja siostra. Mówiła, że jedzie do Tucson na zakupy
i nie będzie jej cały weekend...
Ale upał.
Dziewczęta, przekonajcie szefa, żeby was zaczął klimatyzować.
Dziś go stać.
Marion, przygotujesz kopie umowy dla pana Cassidy?
- Tak, proszę pana. - Jutro nastąpi ten dzień, moja mała.
Nie ty. Moja córka.
Moja mała.
Jutro moja słodka dziewczynka wychodzi za mąż i mnie opuszcza.
Pokażę ci zdjęcie mojej małej.
Osiemnaście lat,
a za sobą same szczęśliwe dni.
Chodź, Tom. W moim biurze jest klimatyzacja.
Wiesz, co robię z nieszczęściem?
Przekupuję je.
Jesteś nieszczęśliwa?
Nie aż tak bardzo.
Kupuję dom dla mojej małej w prezencie ślubnym.
40 tysięcy dolarów w gotówce.
To nie kupowanie szczęścia, ale przekupywanie nieszczęścia.
Nigdy nie mam przy sobie więcej, niż mogę stracić.
- Przelicz! - Kurczę!
Omijam urzędy. Dlatego tyle mam.
Tom, transakcje gotówkowe tej wysokości są niezgodne z przepisami.
Co z tego? To moje prywatne pieniądze.
Teraz już twoje.
Włożymy je do sejfu,
a w poniedziałek rano, kiedy poczujesz się dobrze...
A propos dobrego samopoczucia,
gdzie ta butelka, która miała być na twoim biurku?
Czasem trzymam język za zębami.
Lowery, potwornie mnie suszy.
Nie chcę ich trzymać w biurze przez weekend.
Zanieś je do sejfu w banku.
W poniedziałek każemy mu wypisać czek.
Dobrze.
Flirtował z tobą.
Pewnie zauważył, że mam obrączkę.
Proszę.
Kopie. Czy mogę prosto z banku pójść do domu?
- Mam lekki... - Idź do domu.
My z twoim szefem
wychodzimy się napić. Prawda?
- Oczywiście. Jesteś chora? - To tylko ból głowy.
Potrzebny ci weekend w Las Vegas, w największym wesołym miasteczku świata.
Zamierzam spędzić weekend w łóżku. Dziękuję.
Nie weźmiesz tabletki przeciwbólowej? Po bólu nie będzie śladu.
Nie da się przekupić nieszczęścia tabletką.
Pojadę do banku, potem wrócę do domu i prześpię ten ból.
Marion, jak to... Co ty tu robisz?
Oczywiście, cieszę się, że cię widzę. Jak zawsze.
Co się stało?
Proszę poczekać.
Spieszy się pani.
Tak. Nie zamierzałam spać tak długo.
W nocy omal nie spowodowałam wypadku z powodu senności,
- więc wolałam się zatrzymać. - Spała tu pani całą noc?
Tak. Jak mówię, oczy same mi się zamykały.
W okolicy jest pełno moteli. Powinna pani...
Ze względów bezpieczeństwa.
Nie zamierzałam spać całą noc. Zatrzymałam się na chwilę. Złamałam prawo?
- Nie, proszę pani. - Mogę już jechać?
Czy coś panią niepokoi?
Ależ skąd. Zachowuję się, jakby tak było?
- Szczerze mówiąc, tak. - Chciałabym już jechać.
- A więc? - A więc co?
Już mówiłam, nic mnie nie niepokoi.
Ale bardzo się spieszę, a pan zabiera mi czas.
Jeszcze chwilę. Proszę wyłączyć silnik.
Mogę zobaczyć prawo jazdy?
- Dlaczego? - Proszę.
Już idę!
- Nie jestem w nastroju na kłopoty. - Co takiego?
Jest takie powiedzenie: "Pierwszy klient - wielki kłopot".
A ja nie jestem w nastroju na kłopoty,
więc obsłużę panią tak, że będzie pani w siódmym niebie.
Mogę wymienić moje auto na inne?
Może pani robić, co jej w duszy gra. Jak to kobieta. To pani?
Tak... Jest całkowicie sprawne.
- Po prostu... - Nie może już pani na nie patrzeć.
Proszę się rozejrzeć,
może coś przykuje pani uwagę.
W tym czasie mój mechanik obejrzy pani wóz.
- Kawy? Właśnie miałem... - Nie, dziękuję.
Spieszę się. Po prostu chcę wymienić auto.
Kiedy się kupuje używany wóz,
należy unikać jednego - pośpiechu.
Ale szkoda takiego dnia na sprzeczki. Zajmę się pani autem.
Też bym go wybrał.
- Ile kosztuje? - Proszę.
- Niech go pani wypróbuje. - Podoba mi się.
Ile będzie kosztować przy wymianie na moje auto?
Nie chce pani przemyśleć decyzji?
Spieszy się pani, co? Ktoś panią ściga?
Bynajmniej. Proszę.
To pierwszy taki przypadek, by klient popędzał sprzedawcę.
Szybko licząc,
pani auto i dodatkowo 700 dolarów.
- 700 dolarów. - Na targowanie czas zawsze się znajdzie, co?
Zgadzam się.
O ile jest dowód, że auto należy do pani.
Dowód rejestracyjny i tak dalej.
Mam wszystkie dokumenty. Czy jest tu toaleta?
W środku.
Tam.
Lepiej niech go pani sprawdzi.
Nie chcę, by potem źle mówiono o kalifornijskim Charliem.
Nie trzeba. Załatwmy formalności...
Będę z panią szczery.
- Nie chodzi o to, że pani nie ufam, ale... - To o co?
Czy jest coś złego
w szybkiej decyzji spowodowanej pośpiechem?
- Podejrzewa pan, że ukradłam to auto? - Nie.
Chodźmy do środka.
Hej!
Proszę to włożyć.
Dziękuję.
Kurczę, panie władzo, pierwszy raz widziałem,
żeby klient popędzał sprzedawcę.
Ktoś ją ścigał?
Sprawdzę dokumenty, Charlie.
- Wyglądała podejrzanie? - Tak się zachowywała.
Najdziwniejsze, że zapłaciła 700 dolarów gotówką.
- Tak, panie Lowery. - Caroline, Marion wciąż nie ma?
Nie, panie Lowery, ale w poniedziałki zawsze przychodzi trochę później.
Powiadom mnie, jak tylko przyjdzie.
I zadzwoń do jej siostry. W domu nikt nie odbiera.
Dzwoniłam do sklepu muzycznego,
w którym pracuje.
Ona też nie wie, gdzie jest Marion.
To biegnij do niej do domu.
Może nie jest w stanie odebrać.
Jej siostra tam idzie. Ona też się martwi.
Nie mam zielonego pojęcia.
Ostatnio widziałem pani siostrę w piątek, gdy wychodziła z biura.
Źle się czuła i chciała wyjść wcześniej, a ja się zgodziłem.
Wtedy widziałem ją po raz ostatni... Zaraz, zaraz.
Chwilę potem widziałem, jak jedzie...
Niech pani przyjdzie do mojego biura, szybko.
Caroline, połącz mnie z panem Cassidym.
Mówiłem ci, Cassidy, żebyś nie zostawiał gotówki!
Nie biorę odpowiedzialności.
Na miłość boską.
Pracuje tu od dziesięciu lat, więc jej ufałem.
Dobra, przyjdź tutaj.
Nie mam zamiaru machnąć ręką na 40 tysięcy dolarów!
Odzyskam je, a jak będzie brakować, odpłaci mi swoją piękną buźką!
- Znajdę ją, bez obaw. - Zaczekaj, Cassidy.
Ne mogę uwierzyć... Za tym musi się coś kryć.
Sprawdzałeś w banku, tak? Nikt jej tam nigdy nie widział, tak?
I ciągle jej ufasz? Do jasnej anielki! Spokojnie siedziała, gdy je wyciągałem!
Nawet nie popatrzyła. Już coś planowała. I jeszcze flirtowała ze mną!
WOLNE POKOJE
Przepraszam, nie słyszałem pani w tym deszczu.
Proszę wejść.
- Okropna noc. - Ma pan wolny pokój?
Mamy dwanaście wolnych. Dwanaście pokoi i wszystkie wolne.
Przesunęli autostradę.
Miałam wrażenie, że zboczyłam z głównej drogi.
Na pewno.
Nikt się tu nie zatrzymuje, chyba że zjedzie z głównej drogi.
Ale nie ma sensu rozwodzić się nad naszymi stratami.
Po prostu świecimy neon i dopełniamy formalności.
Pani adres. Miasto wystarczy.
Los Angeles.
Pokój nr 1. Jest blisko, gdyby czegoś pani potrzebowała.
Przy samym biurze.
Przede wszystkim trzeba mi snu. I czegoś do jedzenia.
15 km stąd, zaraz przed Fairvale jest restauracja.
- Fairvale jest tak blisko? - 25 km stąd. Wezmę pani bagaże.
Duszno tu.
Materac jest miękki,
wieszaki są w szafie, a papeteria ma logo motelu Bates,
gdyby chciała pani wzbudzić zazdrość znajomych.
I...
- Tutaj. - Łazienka.
Tak.
W razie potrzeby proszę stukać w ścianę.
- Będę w biurze. - Dziękuję, panie Bates.
Normanie Bates.
Nie wybiera się pani na kolację do restauracji, prawda?
Nie.
Proszę mi wyświadczyć przysługę i zjeść kolację ze mną.
Właśnie miałem coś przygotować.
Nic specjalnego, kanapki i mleko.
Ale będzie mi miło, gdy przyjdzie pani do domu.
Nie zwykłem nakrywać w salonie, ale kuchnia jest bardzo przytulna.
- Bardzo chętnie. - Cieszę się.
Proszę się rozgościć i zdjąć mokre buty.
Wrócę, jak tylko kolacja będzie gotowa.
Dobrze.
Z moją sprawdzoną parasolką.
Nie! Nie zgadzam się!
Nie będziesz sprowadzał obcych dziewcząt na kolację!
Zapalisz świece w tanim, lubieżnym stylu jak ci chłopcy,
którym chodzą po głowach tanie, lubieżne myśli!
Mamo, proszę cię.
A po kolacji co planujesz? Muzykę? Szeptanie do ucha?
Mamo, to obca kobieta. Jest głodna, pada deszcz.
"Obca kobieta". Jakby mężczyźni nie pożądali obcych kobiet.
Nie będę dyskutować o obrzydliwościach, bo one mnie obrzydzają!
Zrozumiano? Idź już.
Idź i powiedz jej, że nie ukoi swego pożądliwego apetytu
moim jedzeniem ani moim synem!
A może ja mam jej powiedzieć, bo tobie nie starcza odwagi?
- Co, chłopcze? Masz odwagę? - Zamknij się!
- Sprawiłam tylko kłopot. - Skąd.
Moja matka...
Jak to się mówi?
Dziś nie jest sobą.
Niepotrzebnie się pan fatygował. Aż tak nie jestem głodna.
Przepraszam.
Oby dało się przeprosić za zachowanie innych ludzi.
Proszę się nie przejmować.
Skoro przyniósł pan kolację, to ją zjedzmy.
W biurze jest przyjemniej i cieplej.
Przestało padać.
W biurze jest zbyt oficjalnie.
- Mam z tyłu salonik. - Dobrze.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Jest pan bardzo miły.
To wszystko dla pani. Ja nie jestem głodny.
Je pani jak ptaszek.
Zna się pan na tym.
Niezupełnie.
Podobno wyrażenie "jeść jak ptaszek"
jest błędne... Błędem.
Bo ptaki jedzą bardzo dużo.
Ale tak naprawdę niewiele wiem o ptakach.
Moim hobby jest wypychanie.
To znaczy taksydermia.
Wolę wypychać ptaki,
bo nie znoszę widoku wypchanych zwierząt.
Lisów albo szympansów.
Niektórzy wypychają nawet psy i koty, ale to nie dla mnie.
Tylko ptaki wyglądają dobrze, gdy są wypchane...
Bo one są takie bierne.
To dość dziwne hobby. Bardzo ciekawe.
- Nietypowe. - Wyobrażam sobie.
I nie jest tak drogie, jak może się wydawać. Właściwie jest tanie.
Igły, nici, trociny.
Kosztowne są tylko chemikalia.
Każdy powinien mieć jakieś hobby.
To coś więcej niż hobby.
Hobby to sposób spędzania czasu, a nie jego wypełniania.
Aż taką pustkę pan czuje?
Nie.
Prowadzę biuro,
dbam o pokoje i motel,
załatwiam matce drobne sprawunki.
Pozwala mi robić tylko niektóre.
Spotyka się pan z przyjaciółmi?
Matka to najlepszy przyjaciel.
Pani nigdy nie czuła w sobie pustki, prawda?
- Jakaś część mnie - tak. - Dokąd pani jedzie?
Nie chcę być wścibski.
Szukam jakiejś prywatnej wyspy.
Od czego pani ucieka?
- Dlaczego pan o to pyta? - Nie wiem.
Ludzie nigdy nie uciekają bez powodu.
Deszcz nie padał zbyt długo. Wie pani, co myślę?
Myślę,
że każdy zamknięty jest w swojej pułapce,
unieruchomiony. I nigdy się nie wydostanie.
Drapiemy i skrobiemy,
ale tylko powietrze i siebie wzajemnie.
Nigdy nie poruszymy się nawet o milimetr.
Niekiedy celowo zamykamy się w tych pułapkach.
Ja się w swojej urodziłem. Już mi ona nie przeszkadza.
A powinna. Powinna przeszkadzać.
Przeszkadza, ale udaję, że tak nie jest.
Gdyby ktoś zwracał się do mnie tak,
jak ona do pana...
Czasami gdy tak do mnie mówi,
mam ochotę przekląć ją i zostawić na zawsze.
Albo chociaż się jej sprzeciwić.
Ale wiem, że nie mogę.
Ona jest chora.
Brzmiała jak silna osoba.
Mam na myśli inną chorobę.
Sama mnie wychowywała po śmierci ojca.
Miałem pięć lat i byłem dla niej niemałym ciężarem.
Nie musiała pracować ani nic takiego.
Ojciec zostawił trochę pieniędzy.
Kilka lat temu poznała mężczyznę.
Namówił ją na budowę tego motelu.
Był w stanie namówić ją na wszystko.
Jego śmierć była dla niej zbyt dużym wstrząsem.
I sposób, w jaki umarł...
Lepiej o tym nie mówić przy jedzeniu.
Strata była dla niej zbyt duża. Nic jej nie zostało.
Prócz pana.
Syn to marny substytut kochanka.
Czemu pan nie wyjedzie?
Żeby osiąść na prywatnej wyspie, jak pani?
Nie, nie jak ja.
Nie mogę. Kto by się nią opiekował?
Zostałaby całkiem sama.
Ogień by się wypalił.
Byłoby zimno i wilgotno jak w grobie.
Gdy się kogoś kocha,
nie robi mu się tego, nawet gdy się go nienawidzi.
Proszę zrozumieć, nie nienawidzę jej.
Nienawidzę to, czym się stała.
Nienawidzę choroby.
Nie lepiej byłoby, gdyby pan ją umieścił
w specjalnym miejscu...
Myśli pani o szpitalu psychiatrycznym? O domu dla obłąkanych?
Ludzie wolą mówić "specjalne miejsce", prawda?
Umieścić w specjalnym miejscu.
Przepraszam. Nie chciałam pana urazić brakiem troski.
Co pani wie o trosce?
Zna pani takie miejsca?
Śmiech i płacz.
Ciągła obserwacja okrutnych oczu.
Umieścić tam matkę?
Ona jest łagodna.
Tak łagodna jak te wypchane ptaki.
Przepraszam.
Miałam wrażenie, że ona pana rani.
- Chciałam dobrze. - Ludzie zawsze chcą dobrze.
Mielą językami, potrząsają głowami
i bardzo delikatnie sugerują.
Oczywiście, sam to sugerowałem.
Ale sama myśl o tym jest dla mnie okropna.
Ona potrzebuje mnie.
Ona nie jest
szalona czy obłąkana.
Czasami tylko traci rozum.
Wszystkim się to zdarza.
Pani nie?
Owszem.
Bywa, że jeden raz wystarczy.
Dziękuję.
Dziękuję, Norman.
Norman.
Chyba nie wraca już pani do siebie?
Jestem bardzo zmęczona.
Jutro czeka mnie długa podróż z powrotem do Phoenix.
Naprawdę?
Zamknęłam się w swojej pułapce
i chcę się z niej uwolnić,
nim dla mnie też będzie za późno.
Na pewno nie zostanie pani dłużej?
Żeby porozmawiać?
Chciałabym, ale...
Dobrze.
Do zobaczenia rano. Przyniosę pani śniadanie.
- O której? - Bardzo wcześnie. O świcie.
Dobrze, panno...
- Crane. - Crane. Właśnie.
Dobranoc.
Nie!
Nie!
Mamo! O Boże, mamo!
Krew! Krew!
Próbowałam wielu marek.
Dotychczas nie miałam szczęścia.
Zobaczmy, co mówią o tej.
Podają składniki
i dają gwarancję pozbycia się każdego rodzaju owada,
ale nie mówią, czy bezboleśnie.
Moim zdaniem, nieważne, człowiek czy owad. Śmierć powinna być bezbolesna.
Ta trutka ma o wiele lepsze właściwości niż inne.
Sam?
Jakaś pani chce się z tobą widzieć.
- Tak, proszę pani? - Jestem siostrą Marion.
- Ach, Lila. - Czy jest tu Marion?
- Ależ skąd. - Dziękuję.
Coś się stało?
Wyszła z domu w piątek.
Spędziłam weekend w Tucson. Od tej pory nie dała znaku życia.
Nawet nie zadzwoniła.
Nie obchodzi mnie, czy oboje maczacie w tym palce.
Chcę tylko porozmawiać z Marion,
wtedy dam jej spokój.
Bob, skocz na lunch.
- Dzięki, Sam, mam dziś lunch ze sobą. - Idź go zjeść.
W czym niby mamy maczać palce?
Przepraszam za łzy.
Czy Marion ma kłopoty? Co się dzieje?
Wszyscy porozmawiajmy o Marion.
Kim pan jest, przyjacielu?
Nazywam się Arbogast, przyjacielu.
Jestem prywatnym detektywem.
- Gdzie ona jest, panno Crane? - Nie znam pana.
Wiem, bo jeśli by mnie pani znała, nie mógłbym jej śledzić.
Jaki ma pan w tym interes?
40 tysięcy dolarów.
- 40 tysięcy dolarów? - Zgadza się.
Niech ktoś mi powie, co tu się dzieje, i to szybko.
- Nie rozumiem... - Spokojnie, przyjacielu.
Spokojnie. Pańska dziewczyna ukradła 40 tysięcy dolarów.
O czym pan mówi? Co to ma znaczyć?
Miała je wpłacić do banku, a nie zrobiła tego.
- Od tej pory nikt jej nie widział. - Ktoś ją widział.
Ktoś zawsze widzi dziewczynę z 40 tysiącami dolarów.
Nie chcą jej podać do sądu, tylko odzyskać pieniądze.
- Jeśli ona tu jest... - Nie ma jej tu.
Panno Crane, mogę o coś zapytać?
Przywiodło tu panią przeczucie czy coś więcej?
Nawet nie przeczucie. Nadzieja.
Drobna kontrola i jestem skłonny pani uwierzyć.
Nie obchodzi mnie, czy pan mi wierzy.
Chcę tylko zobaczyć się z Marion, nim sprawy zajdą za daleko.
Sprawdzałaś w Phoenix? W szpitalach? Może miała wypadek albo ją napadli.
Opuściła miasto w swoim własnym aucie.
Widział ją jej szef.
Nie wierzę w to. A ty?
My detektywi mamy skłonność do wątpienia w uczciwość osób,
które mają opinię uczciwych.
Myślę, że ona jest tutaj.
Tam, gdzie jej chłopak.
Nie ma jej wśród śrub i nakrętek,
ale jest tutaj, w tym mieście.
Znajdę ją. Do zobaczenia.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
O mało nie przejechałem obok.
Zawsze zapominam włączyć neon, ale mamy wolne pokoje.
Nawet dwanaście. Dwanaście pokoi i wszystkie wolne. Cukierka?
Nie, dziękuję.
Byłem ostatnio w tylu motelach, że mam oczy zaczerwienione od neonów,
ale pański wygląda, jakby się ukrywał przed światem.
Prawda jest taka, że nie zapomniałem włączyć neonu.
Po prostu jest już bezużyteczny.
Tędy dawniej przebiegała autostrada.
Wejdzie pan się zameldować?
Nie. Nie chcę robić kłopotu.
- Mam tylko kilka pytań. - Żaden kłopot. Dziś zmieniam pościel.
Zmieniam pościel raz w tygodniu bez względu na to, czy są goście.
Nie znoszę zapachu wilgoci, a pan?
Sam nie wiem, jest odrażający.
Chce pan kupić motel?
Nie.
Pytam, bo mówił pan,
że odwiedził ich ostatnio tak wiele, pomyślałem...
O co chciał pan zapytać?
Szukam zaginionej osoby.
Nazywam się Arbogast. Jestem prywatnym detektywem.
Szukam dziewczyny,
która zaginęła prawie tydzień temu. Jest z Phoenix.
To osobista sprawa. Rodzina jej wybaczyła.
Nie będzie miała kłopotów.
Nie sądziłem, że policja szuka ludzi, którzy nie mają kłopotów.
- Nie jestem z policji. - Ach, tak.
Mamy powody, by sądzić, że tędy przejeżdżała.
Może zatrzymała się w tej okolicy. Była tutaj?
Nikt się tu nie zatrzymywał od kilku tygodni.
Zachce pan spojrzeć na zdjęcie, nim złoży pan zeznanie?
Zeznanie?
- Mówi pan jak policjant. - Proszę spojrzeć na zdjęcie.
- Na pewno? - Tak.
Mogła używać fałszywego nazwiska.
Naprawdę nazywa się Marion Crane,
ale mogła podać inne dane.
Naprawdę nie dbam już nawet o meldowanie gości.
Powoli rezygnuję z formalności.
Niepotrzebnie zmieniam pościel,
ale stare nawyki trudno porzucić.
A propos...
- Co to jest? - Światło. Neon.
W zeszłym tygodniu była tu para. Mówili, że gdyby nie to,
pomyśleliby, że to stare, opuszczone...
Właśnie to mam na myśli.
Mówił pan, że od tygodni nie było tu nikogo,
a teraz, że para nie wiedziała, że jest czynne.
Tak.
Stare nawyki trudno porzucić.
Możliwe, że dziewczyna zameldowała się pod innym nazwiskiem.
Mogę zajrzeć do księgi gości?
- Proszę. - Dziękuję.
Dobrze.
Poszukam dat.
Widzi pan, nikogo nie ma.
Porównajmy. Mam próbkę jej pisma.
Tak.
Zgadza się.
Marie Samuels. Ciekawe.
- To ona? - Tak sądzę.
Marie, Marion.
Samuels. Jej chłopak ma na imię Sam.
Była w przebraniu?
- Chce pan jeszcze raz obejrzeć zdjęcie? - Nie kłamałem...
Wiem. Po co miałby pan kłamać?
Dni mijają tu tak niepostrzeżenie.
Wiem, wiem.
Tak.
Padało.
Miała mokre włosy.
Poza tym, to nie jest najlepsze zdjęcie.
Pewnie nie.
Niech mi pan o niej opowie.
Cóż,
przyjechała dość późno i od razu poszła spać.
Wyjechała wczesnym rankiem.
- Jak wczesnym? - Bardzo wczesnym.
Który to był ranek?
Chyba...
- Następny. Niedziela. - Rozumiem.
- Czy z kimś się tu spotkała? - Nie.
- Czy przyjechała z kimś? - Nie.
- Czy były jakieś rozmowy telefoniczne... - Nie.
Miejscowe?
Czy spędził pan z nią noc?
Nie.
To skąd pan wie, że nigdzie nie dzwoniła?
Była bardzo zmęczona...
Teraz sobie przypominam.
Pojawia mi się przed oczami obraz.
Jak się zrobi taką wizualizację...
Ma pan rację. Proszę się nie spieszyć.
Siedziała tam z tyłu...
Nie, stała i trzymała w dłoni kanapkę.
Powiedziała, że musi wcześnie iść spać,
bo czeka ją długa podróż.
- Gdzie? - Z powrotem.
Powiedział pan, że siedziała z tyłu... Gdzie?
W saloniku.
Była bardzo głodna i zrobiłem jej kanapkę.
Potem powiedziała, że jest zmęczona i musi się położyć.
Rozumiem. Jak zapłaciła?
- Gotówką? Czekiem? - Gotówką.
Gotówką, co?
- I już nie wróciła? - Po co miałaby wracać?
Tak.
Panie Arbogast, to chyba wszystko.
Obowiązki czekają, jeśli pan pozwoli.
Prawdę mówiąc, chcę zająć jeszcze chwilę.
Parę rzeczy mi się tu nie klei. Nie trzyma się kupy.
Czegoś brakuje.
Nie wiem, czego pan jeszcze ode mnie oczekuje.
Ludzie przyjeżdżają, wyjeżdżają...
- Ale jej już tu nie ma, prawda? - Nie.
Gdybym chciał sprawdzić pokoje,
musiałbym mieć nakaz?
Skoro mi pan nie wierzy, proszę ze mną. Pomoże mi pan zmienić pościel.
- Dobrze? - Dziękuję.
Zmienił pan zdanie?
Pewnie moja twarz wzbudza pańskie zaufanie.
- Czy ktoś jest w domu? - Nie.
Ktoś siedzi w oknie.
- Nie ma nikogo. - Przecież widzę. Proszę spojrzeć.
To pewnie moja matka.
Jest niepełnosprawna.
To jakby mieszkać samemu.
Rozumiem.
Jeśli Marion Crane by tutaj była, nie ukrywałby pan jej, prawda?
- Nie. - Nawet jeśli by dobrze zapłaciła?
Nie.
Przypuśćmy, że prosiłaby, by pan ją po dżentelmeńsku chronił.
Zdawałby pan sobie sprawę, że to wykorzystanie.
Nie dałby się pan ogłupić, prawda?
- Nie jestem głupi. - Ja...
Nikt nie jest w stanie zrobić ze mnie głupka, nawet kobieta.
- Nie chciałem uwłaczyć pańskiej męskości. - Powiem tak.
Mogłaby ogłupić mnie, ale nie moją matkę.
Więc pańska matka ją poznała. Mógłbym z nią pomówić?
Nie. Mówiłem już, jest niepełnosprawna.
Tylko kilka minut.
Może ma jakąś wskazówkę, którą pan przeoczył.
Stare, chore kobiety są zwykle bardzo przenikliwe.
- Panie Arbogast... - Tylko chwilę. Nie będę jej niepokoić.
- Powiedziałem już panu wszystko. - Tak, ale...
Lepiej niech pan już pójdzie. Dziękuję.
Cóż, dobrze.
Oszczędziłby mi pan wiele fatygi, gdyby pozwolił mi z nią pomówić.
- Potrzebny mi nakaz? - Tak.
Cóż, dziękuję.
Halo, panie Loomis. Mówi Arbogast. Jest tam Lila?
Czy mogę z nią rozmawiać?
Witaj, Lila.
Posłuchaj. Marion tu była.
Spędziła sobotnią noc w motelu Bates.
Przy starej autostradzie.
Nawet wiem, w którym pokoju. Numer jeden.
Młody właściciel powiedział, że spędziła noc
i wyjechała następnego dnia.
Niezupełnie.
Wypytywałem go i powiedział wszystko. Nie było już nic do dodania.
Teraz muszę poukładać te klocki.
Nie jestem w pełni zadowolony...
Ten chłopak ma chorą matkę.
Zdaje się, że rozmawiała z Marion.
Niestety, nie pozwolił mi się z nią zobaczyć.
Najpierw wrócę do motelu.
Ty zostań z Loomisem. Wrócę za godzinę.
Dobrze. Posłuchaj...
Spodoba ci się moja hipoteza.
Nasz przyjaciel Sam nie wiedział, że Marion tu była.
Do zobaczenia za niecałą godzinę.
Dobrze, na razie.
Bates?
Niekiedy w sobotnią noc dźwięczy samotność.
Zauważyłaś to, Lila?
Sam, powiedział za niecałą godzinę.
Tak.
- Minęły trzy. - Będziemy tak siedzieć i czekać?
Wróci.
Poczekajmy, dobrze?
- Jak daleko stąd jest stara autostrada? - Chcesz tam jechać?
- Wtargnąć w czasie rozmowy... - Tak.
- Może ją zaskoczyć. - Tak!
- Niemądry pomysł. - Cierpliwość nie jest w cenie.
- Jadę. - Arbogast powiedział...
Za niecałą godzinę.
- Jadę. - Nie znajdziesz tego miejsca.
- Zostań. - Czemu nie mogę jechać z tobą?
Nie wiem. Jedno z nas musi zostać, gdyby wrócił.
Mam tu siedzieć i czekać?
Tak. Zostań tutaj.
Arbogast?
Arbogast!
Arbogast!
- Nie wrócił? - Sam!
Ani Arbogasta, ani Batesa. Tylko starsza pani.
Stara, chora kobieta niezdolna otworzyć drzwi.
Gdzie on mógł zniknąć?
Może znalazł ważny trop i ruszył jego śladem.
- I nie zadzwonił? - Spieszył się.
Dzwonił, choć niczego się nie dowiedział.
Nie sądzisz, że powiadomiłby nas, gdyby coś miał?
Pewnie tak.
- Spotkajmy się z Alem Chambersem. - Kto to jest?
- Miejscowy szeryf. - Dobrze. Wezmę płaszcz.
Dobry wieczór.
Nie wiem, od czego zacząć. Może od początku.
Tak.
- To Lila Crane z Phoenix. - Miło mi.
Szuka swojej siostry. Pomagał jej prywatny detektyw i...
Zadzwonił do nas z informacją,
że ślady prowadzą do motelu przy starej autostradzie.
Chodzi pewnie o motel Bates.
Powiedział, że zamierza porozmawiać z panią Bates.
Norman się ożenił?
Nie sądzę. Chodzi o jego matkę.
Dzwonił wczesnym wieczorem. Potem słuch po nim zaginął.
Jak dawno zaginęła pani siostra?
Wyjechała z Phoenix tydzień temu i zniknęła bez śladu.
Dlaczego szukacie jej w okolicach Fairvale?
Myśleli, że pojechała do mnie.
- Wyjechała z Phoenix sama? - Tak.
Zatem nie zaginęła, ale uciekła.
- Tak. - Przed czym?
- Ukradła pieniądze. - Dużo?
40 tysięcy dolarów.
A policja nie zdołała...
Poszkodowani uznali, że jeżeli odda pieniądze,
nie zgłoszą tego policji.
Stąd ten prywatny detektyw, który namierzył ją u Batesa.
Co dokładnie mówił przez telefon?
Że Marion spędziła tam noc i wyjechała.
Z 40 tysiącami dolarów?
Nie wspomniał o pieniądzach.
Nieważne, co mówił przez telefon.
Miał wrócić, żeby zdać relację
z rozmowy z matką, a wciąż go nie ma.
Proszę, żeby pan nam pomógł.
Jak?
Przepraszam za te nerwy.
Ale jestem pewna, że coś tu nie gra, tylko nie wiem co.
Ja też uważam, że coś tu nie gra, ale nie to, o czym pani myśli.
Wasz prywatny detektyw.
Moim zdaniem dowiedział się czegoś ważnego na temat pani siostry,
być może od Normana Batesa,
zadzwonił, żeby panią uspokoić, i pojechał jej śladem.
Nie, był niezadowolony i zamierzał tam wrócić.
Zadzwoń do Normana i spytaj go, co się stało.
O tej porze?
Byłem tam niedawno i nie zastałem go w domu.
Jeśli wrócił, nie zdążył się jeszcze położyć.
Pewnie go pan zastał,
tylko nie otwierał drzwi, i nie ma się co dziwić, zważywszy na porę.
Ten chłopak żyje jak pustelnik.
Niełatwo zapomnieć o tej historii sprzed dziesięciu laty.
Proszę zadzwonić.
Florrie, połącz szeryfa z motelem Bates.
Halo, Norman? Mówi szeryf Chambers.
Dziękuję, dobrze.
Posłuchaj, niepokoimy się tutaj.
Był dziś u ciebie pewien człowiek...
Nie, nie klient.
- Prywatny detektyw, nazywa się... - Arbogast.
Arbogast.
I pojechał?
W porządku, Norman.
Był tam. Norman opowiedział mu o dziewczynie,
detektyw podziękował mu i odjechał.
Nie wrócił? Nie rozmawiał z matką?
Powiedział wam, że chce jeszcze
porozmawiać z matką Normana Batesa, tak?
Tak.
Jego matkę pochowano
na cmentarzu Green Lawn dziesięć lat temu.
Pomogłam Normanowi wybierać suknię do trumny. Niebiesko-fioletową.
To była głośna sprawa.
Jedyny przypadek morderstwa i samobójstwa w księgach Fairvale.
Pani Bates otruła mężczyznę, z którym była związana,
gdy dowiedziała się, że jest żonaty.
Potem zażyła tę samą truciznę.
Strychninę. Straszna śmierć.
Norman ich znalazł.
W łóżku.
Więc kobieta, którą widziałem w oknie, nie była matką Batesa?
Chwileczkę. Czy na pewno widział pan kobietę?
Tak! W domu za motelem!
Dzwoniłem i waliłem w drzwi, ale mnie zignorowała!
Chce pan powiedzieć, że widział matkę Normana Batesa?
Arbogast też ją widział!
A chłopak nie pozwolił mu z nią rozmawiać, twierdząc, że jest zbyt chora.
Jeżeli ta kobieta to pani Bates,
to kim jest kobieta pochowana na cmentarzu Green Lawn?
Muszę ci o czymś powiedzieć, mamo...
Wybacz, chłopcze,
ale jesteś taki zabawny, gdy chcesz mi rozkazywać.
Mamo, proszę cię.
Nie! Nie zamkniesz mnie w piwnicy.
Uważasz, że trzeba mnie trzymać pod kluczem, co?
Zostaję tutaj.
To mój pokój i nikt mnie stąd nie wyrzuci,
a już na pewno nie mój nieznośny syn.
Zaraz tu przyjdą, mamo.
On przyszedł z powodu dziewczyny, a teraz ktoś przyjdzie z jego powodu.
Mamo, tylko na kilka dni.
Żeby cię nie znaleźli.
Tylko na kilka dni?
W ciemnej, wilgotnej piwnicy? Nie!
Raz już mnie tam ukryłeś i nie zrobisz tego nigdy więcej!
Wynoś się!
- Powiedziałam, wynoś się stąd, chłopcze. - Zaniosę cię, mamo.
Norman, co ty wyprawiasz?
Nie dotykaj mnie! Nie!
Połóż mnie z powrotem! Mogę iść o własnych siłach.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Chcemy pojechać z panem do motelu.
- On już tam był. - Pojechałem przed mszą.
- Jedliście już śniadanie? - Nic pan nie znalazł?
Nic. Nie torujmy drogi.
Co mówił o mojej siostrze?
To samo co detektywowi. Używała fałszywego nazwiska.
Widziałem księgę gości.
Obejrzałem dokładnie to miejsce. Chłopak mieszka sam.
- Bez matki? - Zdawało się panu, Sam.
Wiem, że raczej nie ulega pan złudzeniom,
ale tam nie ma żadnej kobiety, a ja nie wierzę w duchy.
- To tyle. - A ja czuję, że coś...
Rozumiem. Przykro mi, że pani nie uspokoiłem.
Proszę przyjść do mojego biura
i zgłosić zaginięcie osoby oraz kradzież.
Im rychlej prawo weźmie tę sprawę w swoje ręce,
tym szybciej zobaczy pani siostrę.
Co pani na to?
- Sama nie wiem. - Jest niedziela.
Proszę przyjść zgłosić zaginięcie w porze kolacji.
Będzie nam miło.
- Pan także, Sam. - Dziękuję.
- Może czasem ulegam złudzeniom. - Nieprawda.
Podwieźć cię do hotelu czy...
Sam.
Nie uspokoję się, dopóki tam nie pojadę.
Ja też nie. Chodźmy.
Ustalmy, co powiemy na miejscu.
Zameldujemy się jako mąż i żona.
Zajmiemy pokój
i przeszukamy dokładnie cały motel.
Ciekawe, gdzie ukrył się nasz pustelnik.
Ktoś jest przy oknie. Firanka się poruszyła.
Chodź.
- Tak? - Właśnie zamierzaliśmy po pana dzwonić.
Pewnie szukają państwo pokoju.
Nie planowaliśmy postoju w drodze do San Francisco,
ale niebo nam się nie podoba.
- Chyba będzie brzydki dzień. - Tak.
- Zaprowadzę was do pokoju numer 10. - Najpierw się zameldujmy.
To nie jest konieczne.
Szef płaci za tę podróż, jadę w interesach.
Potrzebuje pokwitowań.
Wpiszę się do księgi i wezmę rachunek.
Dziękuję.
- Zaniosę bagaże. - Nie mamy bagaży.
- W takim razie pokażę wam pokój. - Pierwszy raz widzę coś takiego.
W każdym hotelu goście bez bagaży
muszą płacić z góry.
Dziesięć dolarów.
Rachunek.
Pójdę do pokoju.
Oto rachunek. Pokażę wam pokój.
Nie trzeba. Sami znajdziemy.
Musimy wejść do tamtego pokoju i go przeszukać
bez względu na to, co tam możemy znaleźć.
Wiem.
Myślisz, że to właśnie tam coś się stało?
Nie wiem.
Mając tak nierentowny interes jak ten motel,
czego potrzeba, żeby się wyrwać?
Zacząć na nowo?
40 tysięcy dolarów?
Skąd weźmiemy dowód...
Jeśli za rok otworzy motel przy nowej autostradzie...
Dowód musi się znaleźć teraz,
coś, co potwierdzi, że zabrał Marion pieniądze.
- Skąd ta pewność? - Arbogast. Polubił mnie.
Albo mi współczuł. Tobie także.
Czułam to w czasie ostatniej rozmowy.
Nigdzie by nie pojechał
bez naszej wiedzy, chyba że ktoś by go powstrzymał.
Tak się stało. Musiał się czegoś dowiedzieć.
Zacznijmy od pokoju numer 1.
Jeśli nas zobaczy, powiemy, że zażywamy powietrza.
Bates.
- Nie ma zasłonki. - Sam.
- Patrz! - Co to jest?
Obliczenia. Nie spłukało się.
Liczby dodawane i odejmowane od 40 tysięcy.
To dowód, że Marion tu była.
- To nie zbieg okoliczności... - Bates nie zaprzeczał, że tu była.
Czy to nie dowód, że dowiedział się o pieniądzach?
Może po prostu spytamy go, gdzie je ukrył?
Nie.
Ale ta kobieta, kimkolwiek jest, na pewno powiedziała coś Arbogastowi.
Niech nam też powie.
- Nie wolno ci tam iść. - Dlaczego nie?
- Bates. - Znajdźmy go.
Jedno z nas go zajmie, a drugie porozmawia z kobietą.
Nie zatrzymasz go, jeśli się uprze.
- Nie chcę, żebyś szła tam sama. - Dam sobie radę ze staruszką.
Dobrze, znajdę Batesa i go zatrzymam.
Poczekaj.
Jeśli dowiesz się czegoś od jego matki,
będziesz wiedziała, jak wrócić do miasta?
Oczywiście.
Jedź i nie czekaj, by mi o tym powiedzieć.
- Pan mnie szuka? - Właściwie tak.
Żona chce się zdrzemnąć,
a ja nie umiem być cicho, więc wpadłem na pogawędkę.
- Jest pan zadowolony z pokoju? - Tak.
Cały czas tylko ja mówię.
Myślałem, że ludzie, którzy są sami,
nie mogą przestać mówić, gdy tylko nadarzy się okazja.
A pan tylko słucha.
Mieszka pan sam, prawda?
Ja bym oszalał.
Nie sądzi pan, że to dość skrajna reakcja?
To takie powiedzenie.
Chodziło mi o to, że zrobiłbym wszystko, by się stąd wydostać.
- A pan nie? - Nie.
Pani Bates?
Nie chcę powiedzieć, że ma pan powody do niezadowolenia.
Mam jednak wątpliwości, czy jest pan szczęśliwy.
Gdyby miał pan szansę, pewnie by się stąd ulotnił.
Stąd? Tak się składa, że tu jest cały mój świat.
Wychowałem się w tamtym domu. Miałem wspaniałe dzieciństwo.
Byliśmy z matką bardzo szczęśliwi.
Wygląda pan na przestraszonego. Powiedziałem coś nie tak?
Nie wiem, co pan powiedział.
Mówiłem o pańskiej matce, o motelu.
- Jak chce pan to zrobić? - Co?
Kupić motel w innym mieście, żeby nie ukrywać matki.
Niech pan wsiądzie do auta i stąd odjedzie.
Skąd weźmiesz pieniądze, Bates?
A może już je gdzieś chowasz?
- Zamknij się! - Dużo pieniędzy. 40 tysięcy dolarów.
Założę się, że twoja matka wie, gdzie są, i co zrobiłeś, by je zdobyć.
Na pewno nam powie.
Gdzie jest ta kobieta, z którą tu przyjechałeś?
Pani Bates...
Jestem Norma Bates!
SĄD OKRĘGOWY
Jeśli ktoś jest w stanie udzielić odpowiedzi, to tylko psychiatra.
Nawet mnie nie udało się dotrzeć do Normana, choć mnie zna.
- Nie jest pani zimno? - Nie.
Rozmawiał z panem?
Nie.
Poznałem całą historię, ale nie od Normana. Tylko od jego matki.
Norman Bates już nie istnieje.
Po pierwsze, istniał tylko w połowie.
Teraz druga połowa zdominowała go zupełnie,
prawdopodobnie już na zawsze.
Zabił moją siostrę?
Tak. I nie.
Jeśli zamierza pan położyć podwaliny,
mające na celu jego usprawiedliwienie...
Psychiatra nie usprawiedliwia.
Stara się jedynie wyjaśnić.
- Ale moja siostra... - Tak.
Przykro mi.
Prywatny detektyw także.
Jeśli przeszukacie mokradła wokół motelu...
Czy ma pan jakieś niewyjaśnione przypadki zaginięć?
- Tak, dwa. - Młode dziewczęta?
- Czy przyznał się... - Jak mówiłem, to matka.
Żeby zrozumieć, dlaczego usłyszałem o tym od matki,
czyli od drugiej połowy osobowości Normana,
trzeba przenieść się dziesięć lat wstecz,
do chwili, gdy Norman zamordował swą matkę i jej kochanka.
Już wtedy był niebezpiecznie zaburzony. Stał się taki po śmierci ojca.
Jego matka była symbiotyczną, roszczeniową kobietą.
Przez wiele lat mieszkali we dwójkę zupełnie odizolowani od świata.
Potem ona poznała mężczyznę
i Norman miał poczucie, że porzuciła go dla tego mężczyzny.
To doprowadziło go do szaleństwa i zabił ich oboje.
Matkobójstwo to chyba największa zbrodnia,
a dla syna, który ją popełnia, niemożliwa do zniesienia.
Dlatego musiał ją wymazać ze swojego umysłu.
Wykradł zwłoki.
Pochowano obciążoną trumnę.
Ukrył ciało w piwnicy,
starał się jak najlepiej je zachować.
Ale to nie wystarczało.
Była z nim, lecz przecież jako trup.
Dlatego zaczął myśleć i mówić jak ona,
oddał jej połowę swojego życia.
Niekiedy był dwiema osobami jednocześnie i prowadził rozmowę.
Czasem matka zupełnie przejmowała nad nim władanie.
Nigdy nie był wyłącznie Normanem, ale często był tylko matką,
a ponieważ był o nią patologicznie zazdrosny,
zakładał, że ona też jest zazdrosna o niego.
Dlatego kiedy czuł silny pociąg do jakiejś kobiety,
matka sprawiała, że wpadał w szał.
Spotkanie z pani siostrą
poruszyło go i podnieciło.
Pragnął jej.
To obudziło zazdrosną matkę, która zabiła dziewczynę.
Po morderstwie Norman obudził się jak z głębokiego snu
i niczym posłuszny syn usunął ślady zbrodni,
będąc przekonanym, że popełniła ją matka!
Dlaczego był tak ubrany?
Jest transwestytą.
Niezupełnie.
Transwestyta to mężczyzna noszący damskie ubrania,
by zmienić płeć lub osiągnąć satysfakcję seksualną.
Norman robił, co tylko możliwe,
by utrzymać złudzenie, że matka żyje.
A gdy rzeczywistość stawała się zbyt wyraźna,
gdy niebezpieczeństwo lub pożądanie zagrażało temu złudzeniu,
przebierał się, zakładał nawet tanią perukę, którą kupił.
Chodził po domu, siadał w jej fotelu, mówił jej głosem.
Próbował stać się własną matką.
A teraz nią został.
To miałem na myśli, mówiąc, że znam tę historię od matki.
Gdy umysł mieści w sobie dwie osoby,
są one w wiecznym konflikcie.
W przypadku Normana bitwa jest zakończona.
Zwyciężyła osobowość, która dominowała.
A 40 tysięcy dolarów? Kto je zabrał?
Mokradło. To zbrodnie w afekcie, a nie z żądzy zysku.
Ma dreszcze. Mogę zanieść mu koc?
- Oczywiście. - Dobrze.
Dziękuję.
To smutne, gdy matka musi
oskarżać własnego syna,
ale nie mogłam pozwolić, by myśleli, że jestem zdolna popełnić zbrodnię.
Teraz go odepchną, jak ja wiele lat temu.
Zawsze był zły,
a na koniec zamierzał im powiedzieć, że to ja zabiłam te dziewczęta i mężczyznę,
a przecież jestem w stanie tylko siedzieć i gapić się przed siebie
jak te jego wypchane ptaki.
Wiedzą, że nie potrafię nawet ruszyć palcem. I nie ruszę.
Będę tu siedzieć w ciszy, na wypadek gdyby zaczęli mnie podejrzewać.
Na pewno mnie obserwują. Proszę bardzo.
Niech zobaczą, jaka jestem.
Nie zabiję tej muchy.
Mam nadzieję, że patrzą.
Zobaczą to
i powiedzą: "Przecież ona nie skrzywdziłaby nawet muchy".
KONIEC
Polish
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.