Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
BUDDENBROOKOWIE
SCENARIUSZ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TOMASZA MANNA
REŻYSERIA
CZĘŚĆ PIERWSZA
Jak to jest...?
Jakże...
to jest?
Tam do diabła, to jest właśnie pytanie...
- moja droga panienko. - Toniu!
„Wierzę, że Bóg...”
„Wierzę, że Bóg...
- stworzył mnie z wszelkim stworzeniem.” - Proszę!
„Do tego odzież i obuwie, jadło i napój,
dom i dwór, kobietę i dziecko,
ziemię i bydło.”
A co z pszenicą?
Podobno radzi sobie dobrze.
Ależ, ojcze, miałeś nie żartować z takich świętości.
„Ziemię i bydło...
że mnie wszystkimi potrzebami, i żywnością ciała i ducha
obficie i codziennie opatruje.”
A teraz do rzeczy, Demoiselle.
Zawsze ten sam, mój staruszek, Betsy.
„A także...
od wszelkich niebezpieczeństw strzeże,
i od wszelakiego złego broni i zachowuje.”
Ale ile bierzesz za worek pszenicy, Demoiselle?
„A to wszystko z samej ojcowskiej Boskiej dobroci,
bez wszelkiej zasługi i godności mojej,
za wszystko to...
powinnam jemu dziękować...
i jego chwalić, jemu służyć...
i posłuszną być. Amen.”
- A ja coś wiem, dziadziu. - Patrzcie!
Ona coś wie! Słyszałaś, mamo?
Ona coś wie!
Kiedy grzmot trzaska na gorąco, to mamy błyskawicę.
A kiedy grzmot trzaska na zimno, wtedy mamy piorun.
Co za szaleństwo!
Kto opowiada dziecku takie brednie?
Panna Ida Jungman z Marienwerder, rzecz jasna.
Ojczulek jest za surowy.
Wybacz, mój drogi! Przecież to idiotyzm!
Dlaczegóż by nie można mieć w tym wieku...
swych własnych, choćby i dziwacznych poglądów na takie rzeczy?
Co, piorun trzaska?
To niech zaraz trzaśnie w ciebie...
i twoją pruską guwernantkę!
Wiesz przecież, że nie mogę znieść tego ogłupiania dzieci.
Idą.
Tom i Chrystian.
I pan Hoffstede.
I wujek doktor.
To był czwartek, października 1835 roku.
W przedpokoju domu na Mengstrasse,
który rodzina Buddenbrooków niedawno nabyła,
wyczekiwano gości.
Dziękuję za zaproszenie.
Doktorze Grabow.
Tych oto młodych ludzi spotkaliśmy z doktorem na Konigstrasse,
gdy powracali z nauki.
Wspaniałe chłopaki. Tomasz zostanie na pewno kupcem,
to nie ulega wątpliwości.
Co do Chrystiana, to mały urwis, mądrala.
Musi iść na uniwersytet. To geniusz.
Młody zuchwalec.
Panowie, zapraszam na górę.
- Sos szalotkowy, konsulowo. - Już idę.
Oprócz zamieszkałych w mieście krewnych...
zaproszono również starych przyjaciół domu,
biznesmenów, prawników, maklerów,
lekarza domowego, pastora...
i najważniejszego z gości, Jeana Jacquesa Hoffstede,
poetę, który podróżował po Włoszech...
i wiedział, jak prawić wyszukane „compliments”,
o jakich młoda generacja nie miała już pojęcia.
- Witamy w naszym nowym domu. - Dziękuję.
Pastorze Wunderlich.
Tomaszu, spójrz tylko na to.
To jest sól...
i chleb przesłany rodzinie...
przez krewnych i przyjaciół z powodu zmiany zamieszkania.
Na znak, że dary te pochodzą...
z nie byle jakich domów,
chleb to w rzeczywistości...
słodkie korzenne ciastka.
Będę miał tu dużo do roboty.
To od Lebrechta Krögera.
Zawsze elegancki, mój drogi pan krewniak.
Ja nie obdarowałem go tak wspaniale,
gdy zbudował sobie willę za miastem.
Zawsze był już taki. Szlachetny!
Hojny.
Z Sèvres!
Można by to nazwać pokojem „pejzażowym”.
Mam nadzieję, że się panu podoba.
Doktorze.
Moje gratulacje, Buddenbrook!
Wiesz, jak mieszkać.
Co za rozległość, co za wytworności!
A w dodatku nic nie kosztowało.
Słuchajcie, co pan Stengel powiedział Zygmusiowi Köstermannowi.
To będzie dobre!
„Z wierzchu, moje drogie dziecko,
jesteś gładki i przylizany,
ale w środku, moje drogie dziecko,
jesteś czarny.”
Urocze! Nieporównane!
Trzeba znać Marcelego Stengla.
- Zupełnie tak samo. - A to szelma.
A może by tak został poetą, co, Hoffstede?
Nie, ależ to cudowne.
Toniu, Chrystianku, Tomaszu!
Jeszcze się nie przebraliście. Pośpieszcie się.
- Nowi goście przybyli. - Już idę.
Toniu.
Kiedy to zbudowano ten dom?
W roku, czekaj no,
w 1680, jeśli się nie mylę.
Mój syn zna się zresztą lepiej...
- na takich datach. - W 1682.
Ukończono go zimą,
firmie Ratenkamp i Ska...
zaczęło się wówczas wspaniale powodzić.
Smutny jest ten upadek firmy w ciągu ostatnich 20 lat.
Gdy się pomyśli, jakie szaleństwo sprowadziło tę ruinę.
Załamałem ręce, gdy odkryłem,
że Ratenkamp przyjął tego Geelmaacka za wspólnika.
Przekonany jestem, że z grubsza wiedział...
o machlojkach swego „associé”.
Dobrze wiedział, co się działo w jego składach,
ale był jakby zmartwiały.
No, Jean...
to jedna z twoich „idées”.
Firma skończyła się.
Stara rodzina była „passée”.
Moja droga, pani senatorowo.
- Witam serdecznie. - Dziękuję.
- Panie senatorze. - Jestem zaszczycony.
Dziękuje. Proszę.
Moja ukochano siostro,
niechże cię ucałuję.
I pogratuluję nowego domu.
Bardzo dziękuję, Anton.
Proszę, moja droga.
Okazały!
Pardon, Justusie. Mamo, jedno słówko...
Przyszedł kolejny list od Gottholda.
Nadszedł o drugiej godzinie.
- Dawno powinienem go wręczyć ojcu... - Nie, zaczekaj.
Ten chłopiec nie daje spokoju.
Nie powinno wyglądać, jakobym ja,
przyrodni brat, knuł przeciw niemu.
Gotthold sądzi, że troszczę się tylko o własne dzieci,
a ojca oddalam od niego.
Jean, może wieczorem, przed pójściem do łóżka.
Mamo.
Eleganccy ludzie spóźniają się, drogi teściu.
Ale też porządnie...
Jeśli jesteśmy wszyscy przy apetycie,
panie i panowie...
C. F. Köppen.
O tak, czym bylibyśmy bez pana!
Jest pan nader uprzejmy.
Ida...
zabierz talerz.
Panierowana szynka,
brunatny sos szalotkowy, warzywa...
i marynatę owocową konsulowej.
Podeślijcie też wszystkie przetwory owocowe.
Widział go pan kiedy, pastorze?
Bonapartego? Nie, ku swemu żalowi.
Za to pan, mój drogi Buddenbrook,
miał tę wątpliwą przyjemność w Paryżu.
Bezpośrednio przed rosyjską kampanią,
podczas parady na tuileryjskim dziedzińcu.
Tak, co za natura!
Nie pojmuję podziwu dla tego potwora.
Mój syn marzy raczej o Ludwiku Filipie.
Marzy?
Ciekawe zestawienie,
Filip Egalité i marzenie...
Zdaje się, że wiele możemy się nauczyć od monarchii lipcowej.
Przyjazne i pomocne stanowisko...
konstytucjonalizmu francuskiego
wobec nowych, praktycznych ideałów i zagadnień czasu...
jest czymś tak bardzo zastanawiającym.
W tej kwestii, muszę przyznać, całkowicie popieram pańskiego syna.
Należy mieć najwyższy szacunek...
dla rządu francuskiego i podobnych...
dążeń w Niemczech.
- W rzeczy samej. - Tak, najwyższy szacunek.
Nie wolno ci moczyć karpia, moja droga.
Z całą krwią, na miłość boską.
Tomaszu, jedz rozsądnie.
Praktyczne ideały.
Nie, to mi się wcale nie podoba.
Jak spod ziemi wyskakują zawodówki i technika,
a gimnazjum i wykształcenie klasyczne staje się nagle „une bêtise”.
Cały świat myśli tylko o zarobkach,
- kopalniach i przemyśle. - Doskonale, wszystko doskonale,
ale z drugiej strony, w końcu trochę „stupide”, nieprawdaż?
Sam nie pojmuję, dlaczego biorę to jako afront.
Chrystian, nie obżeraj się tak.
Drodzy moi przyjaciele,
pozwólmy sobie zatem...
wychylić kielich tego szlachetnego trunku...
za pomyślność...
naszych czcigodnych gospodarzy,
w ich nowym, tak wspaniałym domostwie.
Za pomyślność rodziny Buddenbrooków!
- Wiwat, niech żyją! - Wiwat!
Papa.
- Papa. - Jean.
Przepraszam.
Nie mogłem sobie odmówić.
„Z okazji przyjacielskiego współudziału
w radosnej uroczystości uczczenia...
nowo nabytego domu przy Mengstrasse.
W październiku 1835.”
Zacni Państwo! Rymem trzeba Uczcić ten radosny czas,
Gdy Wam zezwoliły nieba
W takim domu gościć nas.
Pieśń mą składam Tobie w darze,
Stary druhu, żonie Twej,
Waszych dzieci godnej parze -
Przyjąć ją łaskawie chciej.
Męską dzielność,
trudy szczere,
Wdzięki, co się tulą doń,
Znajdujemy tu Wenerą
I Wulkana pilną dłoń.
Każdą troskę niechaj skosi
Przyszłość, próżna smutnych mar,
Niech Wam każdy dzień przynosi
Wciąż radości nowej dar.
Szczerze...
będę ucieszony
Trwałym szczęściem Waszych dni.
Wzrok mój powie Wam wzruszony, Czy...
możecie wierzyć mi.
Żyjcie w ciszy tych pokoi
Stale wspominając mnie Który...
w skromnej celi swojej
Skreślił dla Was wiersze te.
Charmant, Hoffstede.
Twoje zdrowie.
To było prześliczne.
Za pozwoleniem, też chciałbym wnieść swój własny mały wkład.
Wznoszę ten kielich na cześć firmy Jan Buddenbrook,
jej dalszego rozkwitu...
i powodzenia ku chwale miasta.
Po pierwsze, jako głowa rodziny,
po wtóre, jako starszy szef firmy,
dziękuję za wszystkie przyjazne słowa.
Oby się spełniły! Panie i panowie,
niech Bóg was błogosławi!
W pokoju pejzażowym są cygara...
dla amatorów i łyk kawy.
A dla pozostałych, jeśli pani okaże się hojną, kieliszek likieru.
Nieco dalej bilardy do dyspozycji.
Tomaszu.
Dobranoc, Chrystianku. Śpij dobrze.
Dobranoc.
- Likier? - Bardzo dziękuję.
- A dla ciebie? - Dziękuję.
- Skusisz się, synu? - Nie, dziękuję.
Nie zaryzykuje ojciec partyjki?
Jan będzie grał na flecie. Muszę przecież posłuchać.
Może poproś Justusa?
Nie odmówię, papo.
- I ja chętnie. - Ja również.
No, Jean...
poprowadzisz panów do dalszych apartamentów.
Hoffstede, a pan?
Później.
Później.
Do widzenia panom.
Niech mnie diabli porwą,
to ci dopiero podróż przez wasz dom, panie Buddenbrook!
Unia celna, cóż to za pomysł, panowie!
Przy pierwszej sposobności powinniśmy przystąpić.
A nasza samodzielność?
A nasza niezależność?
Może od razu dać się wcielić do Prus, Buddenbrook?
Jestem pewien, że przystąpienie do unii celnej,
jeśli chodzi o senat, zostało już uzgodnione.
W takim razie będzie konflikt!
Nie, z całym szaconkiem, panie synatorze,
nic pan na to nie poradzisz.
Uchowaj Boże!
Oczywiście, twoje czerwone winko, Köppen,
ale poza tym nie ma żadnego importu!
Na Boga...
bywały tu dawniej inne interesy.
No, kochani przyjaciele...
Pastorze.
Mam coś dla was.
Żarcik. Coś wesołego.
Wierszyk z francuskiego.
Uważajcie tylko.
Marszałek saski raz markizę Pompadour
Karocą złotą wiózł na spacer czy na dwór,
Frelon gdy ujrzał ich -
zawołał:
patrz, kolego!
To króla miecz -
i pochwa jego!
A teraz już śpij.
Dobranoc.
Do widzenia.
Dobranoc, pani konsulowo.
Bardzo dziękuję. Uroczy wieczór.
- Widziałaś mojego męża? - Tak, jest w bibliotece.
Dobranoc.
- Wilhelm, idziesz? - Tak, idę.
To chodź, dość już wypiłeś.
Muszę ci opowiedzieć ostatnio usłyszany wierszyk.
- Merci, Jean, było niezmiernie miło. - Dziękuję.
Od dawna tak się nie najadłem,
a moje winko po cztery marki sztuka też nie było takie złe.
Bardzo dziękuję. No, wracaj, nie zazięb się.
Dobranoc, Buddenbrook.
Marszałek saski raz markizę Pompadour
Karocą złotą wiózł na spacer czy na dwór,
Frelon gdy ujrzał ich -
zawołał: patrz, kolego!
To króla miecz - i pochwa jego!
Dobranoc.
No, mój synu, jeszcze nie zmęczony?
A ja chodzę tak i słucham tego wichru.
Przeklęta pogoda!
A kapitan Kloot właśnie wraca z Rygi.
Ojcze, z boską pomocą wszystko pójdzie dobrze.
Czyż mogę na niej polegać?
Przypuszczając nawet, że jesteś na „ty” z Panem Bogiem.
Właściwie mówiąc,
nie tylko dobranoc chciałem papie powiedzieć,
- lecz też... - lecz też?
Przechodząc do sedna, jest kolejny list od Gottholda.
Nadszedł dziś po południu.
Nie chciałem cię nim zanudzać, zwłaszcza tego radosnego wieczoru.
Monsieur Gotthold.
Proszę!
Sto tysięcy...
Proszę!
Wybacz, lecz nie mam najmniejszej ochoty odmawiać tej litanii po raz drugi.
„Cena domu, nabytego obecnie na Mengstrasse,
wynosi 100 tysięcy marek,
a poza tym jest mi wiadome,
że syn Ojca z drugiego małżeństwa oraz „associé”, Jan,
odnajmuje od Ojca mieszkanie,
a po Jego śmierci odziedziczy wraz z firmą
i dom, jako jedyny spadkobierca.
Dlatego żądam,
w ramach odszkodowania,
w sumie 33.335 marek,
to jest jednej trzeciej ceny zakupu.”
On żąda!
„Nie chcę się zapuszczać w domysły, jakim godnym potępienia wpływom
zawdzięczam...
...godnym potępienia wpływom zawdzięczam...
dotychczasowe postępowanie Ojca,
ale zapewniam Ojca po raz ostatni,
że jeśli nie uzna słusznych moich pretensji,
przestanę Go szanować...
jako chrześcijanina, jako Ojca,
oraz jako kupca,
- póki żyję.” - Dość!
Nie mówmy już o tym! Kropka!
Marsz do łóżka! Dalej!
A zatem, co powiesz?
Cóż ja mogę ojcu powiedzieć?
- Jestem bezradny. - Przychodzi ci to dość łatwo.
Ojcze, cała ta sprawa z Gottholdem...
- przytłacza mnie. - To w dobrym smaku,
trzeba przyznać, ta pobożna żądza grosza!
Lepiej posłać staremu ojcu najordynarniejsze „sottises”,
niż wyrzec się kilku tysięcy talarów.
Wówczas, kiedy to się palił do tej swojej panny Stüwing,
córki tego sklepikarza, jak uczniak,
robiąc mi scenę po scenie,
i w końcu mimo mojego surowego zakazu popełnił ten mezalians,
napisałem mu: „Mój drogi synu,
poślubiłeś swój sklepik, kropka.
Masz tu 100 tys. marek w posagu,
drugie sto zapiszę ci w testamencie i basta!”
Nic na to nie odpowiedział.
Co go teraz obchodzi, że robimy interesy?
Żadna skaza nie powinna szpecić budowli,
którą wznieśliśmy z łaskawą boską pomocą.
Rodzina powinna żyć w jedności.
Trzymać się razem, ojcze.
Inaczej nieszczęście zapuka do drzwi.
Banialuki, Jean!
Uparty chłopak!
Co ty tam robisz, Jean?
Rachuję.
Załóżmy, że zapłacisz Gottholdowi kwotę odszkodowania za udział w domu,
zatem nie został on wówczas ostatecznie zaspokojony.
Po śmierci ojca może zażądać większej części spadku,
a idzie tu o stutysięczne straty dla firmy,
których ona ponosić nie może,
których ja, jako przyszły właściciel, ponosić nie mogę.
Nie, papo. Nie radzę ustępować.
No, więc, kropka!
Nie mówmy już o tym!
Takie sobie przykrości.
Dobranoc, Jean.
Odwagi, co?
Dzisiaj, dnia 14 kwietnia roku 1838 o godzinie szóstej rano,
droga moja żona, Elżbieta,
z łaskawą boską pomocą szczęśliwie powiła córeczkę,
która na chrzcie świętym...
otrzymać ma imię Klara.
# ...usłużny mąż,
# Mąż ze szarmancką minką,
# Kołysze dziecko,
# łuska groch
# I pachnie mandarynką. #
- Dzień dobry, Paula. - Dzień dobry, Toniu.
# Mąż ze szarmancką minką,
# Kołysze dziecko,
Dzień dobry, dziecko.
# I pachnie pomarańczą.
Tonia.
# Poczciwy mąż,
# usłużny mąż,
# Mąż ze szarmancką minką,
# Kołysze dziecko,
# łuska groch
# I pachnie mandarynką. #
„Najmłodszej mojej córce Klarze...
ofiarowałem polisę na 150 talarów.
Prowadź ją, o Panie, Twymi drogami...
i daj jej czyste serce, by mogła otrzymać kiedyś...
wieczny odpoczynek,
gdyż dobrze wiemy, jak trudno jest uwierzyć całą duszą.
Amen.”
Młode lata Toni...
to nic szczególnie godnego uwagi.
Chociaż młoda dama z rodu Buddenbrook miała dużo inteligencji
i dobrze się uczyła,
była dość pewną siebie istotką,
która przysparzała rodzicom sporo kłopotu.
Julcia i Herman Hagenströmowie,
którzy towarzyszyli Toni w drodze do szkoły,
należeli do rodziny, która od niedawna mieszkała w Lubece.
Hagenströmowie to wielce ambitna para,
gdy chodziło o sprawy miasta...
i zdeterminowana, aby przeciwstawiać się
członkom osiadłych tu z dawna rodzin przy byle okazji,
a zarazem próbująca dowieść,
że to oni są niezastąpieni i bardziej wydajni od nich wszystkich.
Tonia często słyszała podobne słowa,
ale ona i tak chodziła z Julcią i Hermanem,
gdyż siedzieli obok niej w klasie.
Mój ojciec ma tysiąc talarów.
A twój?
Czekolada była dziś doskonała.
Co ty właściwie pijasz na śniadanie, Julciu?
Papa ma o wiele więcej niż tysiąc talarów!
Mam maślaną bułkę.
Potrzymaj.
Z gęsiną.
Chcesz spróbować? Co mi za to dasz?
Może szylinga?
Szylinga?
Nie.
Wolałbym coś innego.
- Co takiego? - Całusa!
Puszczaj!
Ty głupia kozo!
Jestem córką konsula Buddenbrooka.
Odważ się tylko mnie dotknąć!
Nie ma się czym martwić.
Trochę sucharków, pani konsulowo,
i rosół z gołąbka.
Miłego dnia, madame.
Na wszelki wypadek doradzam...
zasięgnąć opinii dra Matthiasa.
Osobliwe.
Osobliwe.
24 stycznia 1842...
Bóg Wszechmogący zabrał...
naszą ukochaną matkę, Antoinette Buddenbrook,
z domu Duchamps,
z powrotem do siebie.
# Powiedz mi, marudna Zuziu
# Gdzie jest twój Józiu?
# W uroczym Rosemarine mieszka
# Jak była sympatia Leszka
# Ene, due, rabe
# Połknął Piotruś żabę
# A żaba Chińczyka
# Co z tego wynika?
Osobliwe.
Osobliwe.
- Jean. - Tak?
Dość.
Panie Marcus,
dziękuję za pańską pracę...
i powodzenia.
Odkąd stary pan nie chciał...
już więcej pokazywać się w kantorze,
po mieście zaczęły krążyć pięknie wydrukowane,
zaopatrzone w dwa podpisy cyrkularze,
w których Jan Buddenbrook senior pozwalał sobie zawiadomić,
że podeszły wiek zmusza go...
do rezygnacji z dotychczasowej działalności kupieckiej
i że wskutek tego...
dom handlowy Jan Buddenbrook,
założony przez nieboszczyka jego ojca w 1760,
wraz z aktywami i pasywami,
pod tą samą firmą,
przechodzi od dziś na syna i dotychczasowego wspólnika,
Jana Buddenbrooka, jako jedynego właściciela,
z prośbą, by i nadal...
obdarzano syna pełnym zaufaniem.
Z głębokim poważaniem, Jan Buddenbrook senior,
który niniejszym przestaje podpisywać.
Klara.
Toniu.
Toniu...
moje dziecko.
Chrystian...
wyrośnij na porządnego człowieka.
Tomaszu...
pomagaj ojcu.
Wszystkiego dobrego.
Jean!
I zawsze...
odwagi!
Osobliwe.
Moje kondolencje.
- Moje kondolencje. - Dziękuję, panie Grätjens.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Gotthold z całą swoją rodziną.
Dziękuję.
- Nasze kondolencje. - Dziękujemy.
Dziękuję.
Janie.
Gottholdzie.
Czy nic nie zmieniło się do końca, Janie?
Nic.
A czego mogę oczekiwać po twojej sprawiedliwości?
W tej ciężkiej i poważnej chwili...
podałem ci rękę jako bratu,
co się tyczy interesów,
to stoję przed tobą wyłącznie jako szef szanowanej firmy,
której zostałem dziś jedynym właścicielem.
Nie oczekuj po mnie niczego takiego, co byłoby sprzeczne
z moimi nowymi zobowiązaniami.
Inne moje uczucia muszą milczeć.
- Najgłębsze wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Moje kondolencje, panie Buddenbrook.
- Dzień dobry, panowie. - Dzień dobry.
Panowie, od dziś mój syn Tomasz dołącza do firmy.
Jestem pewien, że mój syn będzie gorliwie się starał
i służył jak najlepiej interesom firmy.
Panie Marcus.
Życzę wam dobrej współpracy.
Panie Marcus.
Proszę.
Mój syn Tomasz, którego znacie.
- Pan Friedrichsen. - Miłego dnia.
- I Hansen. - Miłego dnia.
Dobrze, a teraz wracać do pracy.
Wracajcie do pracy.
Ta sprawa z żytem, z firmą van Henkdom i Ska,
- zaczyna się układać. - Ile dają?
60 talarów za tysiąc kilo.
- Nieźle, co? - To doskonale.
Ojciec nieboszczyk w swoim czasie
posiadał ponad 820 tysięcy marek,
niezależnie od posiadłości ziemskiej oraz firmy.
Sto tysięcy dostał Gotthold na etablowanie się,
pozostaje 720 tysięcy.
Potem było kupno domu,
wyniosło wraz z poprawkami i odświeżeniem pełne sto tysięcy.
To daje 620 tysięcy.
Do Frankfurtu wypłacono tytułem odszkodowania sumę 25 tysięcy,
pozostaje więc 595 tysięcy.
Tak by to wyglądało po śmierci ojca,
gdyby owe luki nie zostały przez ostatnie lata
skorygowane o dwieście tysięcy marek,
- dając nam zdrowy bilans. - A wujek Gotthold?
Gotthold otrzymał kolejne sto tysięcy
i jeszcze 67 tysięcy posłano do Frankfurtu tytułem odszkodowania.
Odliczając parę tysięcy na drobniejsze wydatki,
jak na przykład zapisy w testamencie ojca
na szpital Świętego Ducha, kasę wdów po kupcach itd.,
daje nam to sumę 620 tysięcy,
plus sto tysięcy posagu twojej matki.
Nadążasz?
A przy tym, pomimo że interesy skurczyły się,
to jednak wydatki pozostały te same,
gdyż firma nie może sobie pozwolić
na zmniejszenie kosztów.
Rozumiem.
Co do mnie, nie tracę nadziei,
że Bóg zachowa mi siły do pracy,
bym z łaskawą Jego pomocą...
mógł odrobić...
stracony majątek firmy.
To ta mała Buddenbrook.
# Gdy dzień zaświta, Strzelec zuchwały
# Łuk, strzały chwyta I biegnie w skały
# Co żyje w lesie, Za swe uznaje,
# Gdzie strzał doniesie Jego to kraje.
Cięciwa pękła, napraw, ojcze!
Nie naprawię, Strzelec sam sobie radzi.
Chłopcy w tej zabawie Smakują zbyt zawczasu.
W czas się doskonali Kto chce dobrze znać sztukę.
Oby jej nie znali!
Powinny z rok wytrzymać drzwi u naszej chaty,
Topor w domu, na cieślę oszczędza zapłaty.
Dokąd pójdziesz, tato?
Do dziadunia.
- Chcesz ze mną? - Chcę.
Gesler teraz w Altorfie.
Nie chodź w tamte strony!
Nie mogę, Dałem słowo, że pójdę.
Widzisz moją trwogę.
Przynajmniej zostaw chłopca.
Nie - pójdę.
Waltuniu! Porzucisz matkę twoją?
Ja ci coś mamuniu Przyniosę od dziadunia.
Bądź zdrowa.
DEMOISELLE MEYER DE LA GRANGE
Demoiselle Meyer de la Grange?
W dół korytarza, trzecie po prawej.
Tak, proszę.
Jak pani wspaniale grała.
Patrzcie państwo na tego brzdąca Chrystiana Buddenbrooka!
Dziękuję.
Syn konsula Buddenbrooka?
Tak.
Dziękuję, Anton. Posprzątasz później.
To jest nasz syn.
Tak się rozwija.
Ależ, Boże drogi, Jean, twój ojciec uśmiałby się z tego.
Opowiedz to we czwartek u moich rodziców.
Papa ubawi się doskonale.
Na pewno się ucieszy,
że jego lekkomyślna krew i bezbożne skłonności
przeszły nie tylko na Justusa, ale i na jego wnuka.
- Jean! - Zmusiłaś mnie do tych słów!
Wydaje pieniądze na tę loretkę.
On nic nie wie, co znowu,
ale te skłonności!
To nie wszystko.
To jest sekretna książeczka naszej córki,
„Mimili” Claurena,
a jako zakładki...
używa bardzo niezręcznego, a zarazem namiętnego listu
od młodego wielbiciela!
Mój Boże, Jean, toż to dziecko.
Czy wypada, aby dziecko...
spacerowało samo z gimnazistą...
poza bramą miasta?
Tonia wymaga surowszej opieki.
W pensjonacie.
Co sądzisz o Teteni Weichbrodt?
To jeszcze dziecko!
- Jeszcze? - Dziękuję.
Ach, jakież to straszne!
Wtedy krzyknęłam:
„Złodzieje, złodzieje! Pomocy!”
Złodzieje ciągle podchodzili do mojego łóżka,
mieli takie brzydkie, czarne usta...
- i... - I...?
- I co...? - I obudziłam się.
Zawsze mam koszmary.
Ja wezmę całą cukierniczkę.
Armgardo, skończ te głupoty!
Toniu, masz zamiar skończyć jeść?
- Tak, panno Weichbrodt. - Nazywaj mnie Tetenią, moje dziecko.
Sprawi mi to przyjemność.
Oczywiście, panno Teteniu.
Gerdo, może jeszcze trochę ponczu?
Chętnie.
Dziękuję.
- To skrzypaczka. - Serio?
Ja w ogóle nie jestem muzykalna.
Gra na skrzypcach jest głupia.
Wszystkie z nas tak myślą.
Moje dziecko, próbowałaś już tego?
- Chyba nie. - No to śmiało.
Ach, Boże, jak ten doktor Neumann płynnie mówi.
Wchodzi do klasy, staje obok stolika i zaczyna mówić o Racinie.
- Ma piękne wysokie czoło. - Tak.
Tylko dlatego zaczęłaś o nim mówić, żeby to usłyszeć.
Kochasz go?
- Kawałek kiełbaski? - Kochasz go, Armgardo?
Nie mogę rozwiązać mego sznurowadła. Proszę cię, Gerdo.
Wyjdź za niego, to dobra partia.
- Zostanie profesorem gimnazjum. - Za plebejusza?
Ona jest arystokratką, jest „von”.
To jakieś bzdury.
Boże, jesteście wstrętne. Zupełnie go nie kocham.
Na pewno nie wyjdę za nauczyciela, tylko za obywatela ziemskiego.
- Szlachcica? - Nie wiem jeszcze,
ale musi posiadać wielkie dobra.
Jak się na to cieszę, dziewczynki.
Będę wstawała o piątej rano i gospodarowała.
Oczyma duszy dostrzega teraz pięćset krów.
Ja wyjdę oczywiście za kupca.
Będzie musiał mieć dużo pieniędzy,
żebyśmy się mogli wytwornie urządzić.
Muszę to zrobić dla mej rodziny i dla firmy.
To głupie!
Zobaczycie, jak u mnie będzie ładnie.
Ja pewnie wcale nie wyjdę za mąż.
Nie wiem dobrze dlaczego. Nie zależy mi na tym.
Pojadę do Amsterdamu, będę grała z papą duety,
a potem zamieszkam u mojej zamężnej siostry.
Jaka szkoda! Doprawdy jaka szkoda, Gerdo!
Powinnaś tutaj wyjść za mąż i na zawsze tu pozostać.
Powinnaś wyjść choćby za jednego z moich braci.
Za tego z dużym nosem?
Albo za tego drugiego, to wszystko jedno.
Boże, jakbyście się urządzili.
Jacobs powinien to robić, tapicer z Fischstrasse.
On ma bardzo wytworny gust. Codziennie bym do was przychodziła.
No, panienki! Spać, bardzo proszę.
Dziś wieczorem już nie wyjdziecie za mąż.
BUDDENBROOKOWIE CZĘŚĆ 1
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TOMASZA MANNA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
ZAGRAŁA ORKIESTRA POLSKIEGO RADIA W WARSZAWIE
DŹWIĘK
ASYSTENCI REŻYSERA
PRODUCENT
MONTAŻ
CHARAKTERYZACJA
KOSTIUMY
SCENOGRAFIA
KIEROWNIK PRODUKCJI
REDAKCJA
REŻYSERIA
PRODUKCJA HESSISCHEN RUNDFUNKS
W KOPRODUKCJI Z TAURUS-FILM I ORF ORAZ WE WSPÓŁPRACY Z FILM POLSKI
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.