Original subtitles

Mëngjes i ri ditë e re

Nuk shikoj prapa.

Për frymëmarrje artificiale

thjesht tund topin

Jam i dehur me kalimin e kohës.

Shumë kujtime

pra le të bëjmë sikur

dhe qëndro me kokë në të tani

raundi i fundit

nëse telefonon

raundi i fundit

para se të fikemi plotësisht

le të jetë

raundi i fundit

raundin e fundit.

- Vetëm ti je? - Duket kështu. Ku është Laske?

- Ai ndoshta është në shkollë. - Kaq vonë gjithsesi?

- Nuk do ta mbaj nën vëzhgim. - Në rregull. Atëherë do ta themi.

- Përshëndetje, babi. - Përshëndetje, Fnuggi. Të lutem shtro tryezën.

- Ash nuk është në shtëpi ende. - Duhet të jetë këtu për katër sekonda.

- Çfarë? Po e mban nën vëzhgim? - Epo...

- Hej. - Përshëndetje, Aske. Ishte pak vonë.

- As tryezën nuk e ke shtruar. - A i more aksesorët?

- Përshëndetje, zemër. - Patate të skuqura! Sa mund të kesh?

Thjesht ha. Por duhet të jetë edhe Sune.

Nuk po mësohem dot me Zërin e Thellë! Po bëhesh burrë.

- Nuk dëgjoj asnjë ndryshim. - Zëri ndryshon gjatë pubertetit.

- Sa e shijshme e bëre. - Aske ka ndihmuar me aksesorët.

- Skara ndihmoi me patatet e skuqura. - Kjo duket bukur dhe krokante.

- Mami, është pulë. - Ne nuk e hamë atë, apo jo?

Jo, dreqi ta marrë. Mirë që e morët timen. Hapni sytë ndaj stilit të jetesës vegane.

Po, bukur. A është edhe sallata e pjekur në skarë?

- Jo, është... - Është nga EFKA në qendër.

- Si e di këtë? - Ai po të shikon.

Në "Gjej Familjen Time".

Të gjithë njerëzit kanë të drejtën e privatësisë. Dhe të ushqimit.

- Ku shkove? - Po më spiunon?

Po kërkoja informacion. Shumë baballarë i mbajnë nën vëzhgim fëmijët e tyre.

Ti nuk je babai im. Nuk dua të më monitorojnë. Më fshi nga aplikacioni.

Është siguri e mirë, nëse aksidenti ndodh një ditë.

Pra, mund ta shihni: Ku është fëmija im?

- Po. Apo të dashurin tim. - Çfarë?

- Nuk mund t'i shohësh të rriturit, apo jo? - Po, sigurisht. Je pranë meje.

Po. Pra, le të bëjmë një marrëveshje, -

thjesht duke kontrolluar njëri-tjetrin në një situatë emergjente.

- E premton këtë? - Po. Bëra një gabim.

Po i mbaj gjurmët e trupave. Është përgjegjësia ime si baba që rri në shtëpi.

Ishte për të ardhur keq, të pushuan nga ajo palestër.

- Nuk po flasim për këtë. - Duhet të iki.

Do të dalësh përsëri sonte?

Po. Do të shkoj në azilin e pleqve. Dhe do të rregulloj gjërat e fundit të mamit.

Ata e pastrojnë dhomën e saj pas. Funerali është të shtunën. Është e trishtueshme.

Ajo ishte e moshuar. Kjo është mënyra e natyrës.

Pikërisht, Jørn.

- Çfarë planesh të tjera ke? - Do të shkoj në një mbrëmje kafeneje në klub.

- Do të performoj me grupin. - A nuk u ndatë ju djema?

- Jo, Benjamin doli. - Por ishit vetëm ju të dy?

Po. Por unë jam ende brenda.

- Atëherë thjesht ik. - Më duhet të ndërrohem.

- Po, dhe duhet të jesh në shtëpi më së voni në orën 10. - Po. Shihemi.

Të paktën jo më vonë se ora 11, apo jo?

Është e vështirë të jesh kujdestar, kur jep urdhra të kundërt.

- Mirëmbrëma. - Jezu Krishti.

A je gati për stërvitjen e ninxhave? Unë i paketova valixhet pak më ndryshe.

- Pra, për klubin... - Ide shumë e mirë.

- Kam bërë një lloj marrëveshjeje... - Sot? Të enjten?

- Zakonisht stërvitemi të enjteve. - E di këtë.

Po. Ndoshta nuk ka kuptim. Të stërvitesh kaq shumë.

Gjëja më e rëndësishme për një ninja është të stërvitet.

Po, po. Por tani nuk kemi më misione.

- Jo, por prapë... - Epo, Eberfroe është zhdukur.

Në realitet, kam menduar për...

Jam me ty. Dëgjoj 100% çfarë thua.

Na duhet një mision i ri. Kriminelë që mund t'i eliminojmë.

Na duhet veprim. Le të shohim, çfarë mund të gjejmë nga tipat e dyshimtë.

Shko, njeri.

Unë di një vend. Me shumë djem të frikshëm.

Vërtet? Ku?

Jemi përsëri në klub

Jemi përsëri në klub

Ne kemi qenë VIP që nga e pesta...

- Mbrëmje kafeneje në klub? - Vendi ideal për të mbajtur roje.

- Kush janë ata atje? - Nuk e di. Duken të frikshëm.

Me siguri do të ketë më shumë brenda. Mund të ndahemi në dy ekipe.

Po kërkoj brenda. Pastaj ti monitoro nga këtu.

- Në rregull. - Nuk mund të hyj me...

- Çfarë? Një arush pelushi? - Është më mirë të mos të shohin.

Duhet të jemi sekret. Hyj brenda dhe bëj sikur nuk ka ndodhur asgjë.

- Pooh-pooh. - Dhe ti prit jashtë.

Je pas vijave të armikut. Unë jam njeriu ynë në fushëbetejë.

Kjo do të jetë mirë. Do të kthehemi përsëri tek kjo.

Hyr në derë, mos harro ta shënosh me kryq.

Rripa lëkure prej qeramike

varëse çelësash të lidhura.

- Ash! Do të luash bilardo? - Teknikisht është një pishinë.

- Bilardo ka gjilpëra dhe më pak topa. - Atëherë ndalo. Po vjen?

- Më duhet diçka për të pirë. - Gëzohem që të shoh. Zakonisht?

- A mund të marrim pak shërbim? - Dy mojito të virgjëra.

- Latte me akull me një dozë të vetme, pa laktozë. - Ka pije të gazuara.

- Është e mërzitshme. - Po, shkëlqyeshëm. Dy Kola.

- Përshëndetje. - Përshëndetje.

- Ëh... Do të... - Ash, po mendoja...

- Pra... - Po po... Shumë bukur.

- Xhesika, çfarë do? - Vetëm një Kola, mendoj.

- Epo, kush fiton? - Mendoj se po.

- Përshëndetje. - Përshëndetje.

- Emily është shoqja jonë e re e klasës. - Do të filloj pas pushimeve të verës.

- Do të bashkohesh? - Tani po luajmë.

Ai do të zemërohet me ta. Pastaj duhet të paguajë.

- Për ju të dy? - Nuk mund të kënaqem vetëm me një.

Faleminderit për grindjen. Do edhe ti të të rrahin?

- Do të luash? - Ki kujdes. Ajo është e rrezikshme.

Ndalo. Po të gëlltit. Me sytë e saj, atje.

Xhesika ishte zonja e Askes. E çmendur, apo jo? Por edhe ajo iku shpejt.

- Falë Odiseut. - Me Markon.

Kush është Marko?

- Tungjatjeta. E ke? - Sigurisht, vëlla. Shikoje.

Jo, jo këtu.

Kur flitet për diellin.

- Përshëndetje. - Përshëndetje.

O Zot i madh, Xhes.

- Mut, dhe shtyp. - Djalë i mërzitshëm.

Tip gangster nga Hybengaarden. Një djalë i keq.

- Ka disa që e bëjnë. - Po.

Në rregull, fëmijë. Një, dy...

Mirë se vini. Duhet ta përfundojmë festën. Duke filluar me shfaqjen e parë muzikore.

Je gati, Sune? Jepi një dorë të fortë Funky Boys!

Uau! Faleminderit shumë.

Do të doja të luaja një këngë, e cila quhet "BFFENMW H".

Ose "Miqtë më të mirë përgjithmonë" Çfarëdo që të ndodhë"!

BFFENMWH

Para se të thuash ndonjë gjë... Ky është vëllai im.

Ai është simpatik.

Ti gjithmonë qëndron këtu pranë meje.

Në të njëjtën mënyrë shoku

- Po, ose do të kontrollojmë SoMe-në. - Hajde.

Do të kthehem pas pak, zemër.

Dhe i ndershëm

le të shkojmë.

Çfarë?

Si një dhomë festash me një festë brenda.

Çfarë mund të jetë më pas?

BFFENMWH

BFFENMWH

je shumë i dhënë pas kësaj

po, një superyll i vërtetë

Më duhet të urinoj.

Nuk mund ta përdorësh kurrë zemrën time.

- Çfarë dreqin po bën? - Më lër të lirë!

Faleminderit! Të dua shumë!

- Dreq! Më fal. U rrëzova. - Hej. Çfarë po ndodh me ty?

- Më fal. - Ajo ka mbaruar me ty.

Marko, ndalo. Ishte një aksident.

- Jo. - Të qij në djall.

Jepi një dorë Benjaminit, i cili për fat të keq nuk donte të ishte këtu.

Çfarë dreqin po bën?

Pse e lejove? Të trajtonte kështu?

Nuk të stërvita unë si ninja. Të lejosh veten të poshtërohesh nga një trafikant droge.

Ai i ka mallrat në çantën e tij. Ai është aty duke shitur. Kështu që unë vrapova brenda.

- Duhet ta mbash nën vëzhgim nga jashtë! - I bëra me dorë. Nuk pe asgjë.

- Nuk të intereson misioni? - Unë thjesht qëndrova aty duke folur.

Pra, doje vetëm të vije brenda dhe të organizoje një klub?

- Më fal, po kaloj mirë. Le të shkojmë. - Jemi në gjurmët e një krimineli.

Merr një kontroll, Batman. Ndoshta do të shesë. Diçka, por ai nuk është vrasës fëmijësh.

Ky është i dashuri i Xhesikës. Nuk mundem...

Hej, Ash! Çfarë i ndodhi atij, Marco?

Asgjë. Thjesht mendoj se ai...

Ndalo!

- Jo! - Çfarë dreqin po bën?

- Atëherë Marko mund ta mësojë. - Çfarë mund të mësoj unë?

Çfarë? Çfarë dreqin po bën, o njeri?

- Nuk isha unë. - Dreq, kjo po shkon keq.

Do t'i marr të tjerët.

Hej, eja dhe shiko! Do të ketë një sherr!

Marko, qetësohu tani.

- Do të të shtyp. - Qetësohu.

Eja tani, Marko. Thyej një.

Hajde, njeri. Në betejë.

Kaq ishte, Ash! Poshtë me të!

- Kështu. - Pastaj e qëllon me çekiç.

- Bravo, Ash. - Hej! Përshëndetje! Ndalo tani!

Nuk duhet të kemi maskulinitet toksik këtu.

Pastaj ne do të ndjekim rrugët tona të ndara. Mund të vazhdoni edhe ju, fëmijë.

Dreq!

Je gati.

- Dua të flas me ty. - Ishte një keqkuptim.

Klubi duhet të jetë një vend i sigurt.

Tolerancë zero ndaj dhunës dhe vandalizmit.

- Pra, do të futesh në karantinë katër-javore. - Çfarë? Kjo është shumë e padrejtë.

Pyete veten: "Çfarë lloj 'Dua të jem njeri?'"

A do të zgjedhësh rrugën e dhunës? Dhe do të bëhesh ngacmues, -

apo doni të takoni njerëz me dashuri?

- Epo... - Mendo pak, Ash.

Ka petulla për ju të dy.

- Duhet të argëtohemi pak. - Shihemi, Ash.

Është perfekte. Marko nuk e di, ne e dimë çfarë po bën.

Duhet t’i ngremë një kurth të mirë.

Hej! Po dëgjon?

Kam qenë në karantinë për katër javë. A ishte e nevojshme?

Nuk ke kohë për atë kopësht. Tani kemi një mision.

- Mund ta marrim Hybengaarden pas nesh. - Ata thjesht mund të mbërrijnë.

Më i miri.

Po digjet! O njeri, po digjet!

Mut!

Çfarë dreqin?

- Dreq. Çfarë po ndodh? - Kujdes. Mos u afro shumë.

- Ja ku je, babi. Ka edhe pak zjarr. - Më duhet edhe pak ujë.

- Telefono zjarrfikësit. - Ata kanë gjëra më të rëndësishme për të bërë.

Gjithmonë duhet të telefononi zjarrfikësit. Menjëherë.

- Po, këtë thashë edhe unë. - A është ajo skara jote?

- Po. - Dhe nuk ke pasur zjarr aty?

Nuk e kemi përdorur fare këtë vit. Jetojmë veganë.

Pastaj duhet të vihet zjarri. A ke ndonjë ide se kush e bëri?

- Epo... - Ke ndonjë armik?

- Jo. - Nuk ke qenë i pasjellshëm me askënd?

Ishte Marko. Dhe miqtë e tij gangsterë.

- Je i sigurt? - Pashë një makinë të zezë.

Mund të ketë qenë Hybengaarden në targë.

Tani topi është në gjysmën tonë të fushës. Duhet të kundërsulmojmë fort dhe pa mëshirë.

Kjo është e vetmja mënyrë. Për të ndaluar dikë si ai.

Jo. Mjaft me dhunë. Nuk duhet të përfshihem kurrë në atë mut.

Unë dhe Marko jemi të bardhë. Mjaft me dru zjarri në zjarr.

- Djalë motër. - Nuk e thua më këtë.

A thua akoma kurvë?

Mund t’ua kthesh shpinën problemeve, por mos u ikë prej tyre.

Pas tij!

- Ik, Ash! - Mbarove!

- Në rregull, e kapëm. - Të kap, Laske!

Uup uup. Është jashtë, djema.

Lorteunger.

- Është zonë lufte. - Jo në fytyrë.

Vitin e kaluar, dikush qau. Nuk ka kuptim.

- Është ajo, Emily. - Salcë Halloumi.

- A nuk duhej të filloje pas pushimeve? - Po. Kam një turne.

- Nga Ulla. - Mbretëresha e Tmerrit.

- Fikur. - Çfarë po ndodh?

- Po shkatërrohem. - Të dhemb?

Jo, jo, por po vrapoj. Te dentisti i shkollës.

- Epo. Mjaftueshëm i egër. - Po. Por edhe unë do të vazhdoj përpara.

Poshtë në klub me Marcon... Nuk ishte aspak...

Unë nuk jam aq i dhunshëm.

- Në rregull. Çfarë lloj djali je ti? - Unë jam një djalë shumë i mirë.

- Vërtet? - Të gjithë e thonë këtë.

"Kush, Ash?" Ai i zgjuari?"

Unë jam thjesht një kurvë shefe.

Unë thashë: "Pres që të sigurosh."

- Unë jam një princeshë. - Nuk është Dita e Ndihmës për Fëmijët.

- Ti e di nga vij unë. - Ne jetojmë në të njëjtin vend.

Çfarë thua ti, Xhesika?

- Taksa? Përshëndetje? - Kullat Binjake të Jess.

- Po bën shumë mirë, vajzë. - Po. Po vij.

I njoh të gjitha vendet e mira në qytet. Të dyja.

- Pra, po të pyes vetëm? - Mund të të bëj një turne.

- Guida ime private turistike. - Pikërisht.

Kur do të ishte kjo?

Ja ku keni, për shembull, një tunel. Shumë tipik për këtë zonë.

- Nga çfarë është bërë një llum i tillë? - Ky është çimento.

Disa nga të tjerat në zonë janë prej betoni, në fakt.

- Dhe çfarë është ajo? - Është Ndërtuesi. Ose ishte.

Po ndërtojnë një qendër. Ka ngecur.

Nuk lejohesh të qëndrosh më aty brenda.

- Tani, je zhvendosur? - Po, jemi zhvendosur.

- Për në Korijen e Ftohjeve. - Ke një rrugë të gjatë për të shkuar në shkollë.

- Ku jeton? - Këtu lart.

- Nuk ke pse të më mbash fort. - Çfarë?

Premtova t'ju tregoj përreth.

- E di çfarë ke për të më treguar? - Ëh, jo.

Dhoma juaj.

- Përshëndetje. - Hej, Lademann. Ke miq me ty.

- Përshëndetje. Emily. - A e ke parë pomadën time për hemorroide?

- Ash. Je kthyer herët në shtëpi. - Jam Jorn.

- Kërkon larg. - Njerk.

- Emily. - Një vajzë që po viziton...

Ashit i intereson më shumë të ketë shokë.

Por ia kemi dalë mbanë... Nuk kemi bërë kurrë një bisedë të madhe.

- Përshëndetje. - Ky është vëllai im, Sune.

- Ku janë patatet e skuqura? - A nuk supozohet të jesh gaforre?

Zgjodha të ndërroja rrobat nga respekti për ata që kanë alergji ndaj butakëve.

- Po iki me vrap. - Po del jashtë?

I premtova xhaxhait Stewart se do të shkoja me të. Ai doli të gjente disa rroba të zeza -

për funeralin e mamit.

- Sigurisht. - Më vjen keq, gjyshja jote ka vdekur.

Ajo është në fakt gjyshja ime. Pastaj mund ta ftosh Emilin në funeral.

Nuk i ftoni njerëzit vetëm për një funeral.

Jo. I dobët mendërisht. Je më se i mirëpritur.

Sa e ëmbël është, Ash. Energji vërtet e mirë.

- Mami, ajo... - Ëh, duhet të iki. Puthje.

- Shihemi më vonë. Mirupafshim, Emily. - Po, përshëndetje, zemër.

- Sa e lezetshme është. Jeton këtu lart? - Po. Tani do të ta tregoj.

Do të ngjitesh në dhomë?

- Është këtu brenda? - Po! Është këtu brenda.

Tani po hyjmë brenda! Të dy!

- Po, ajo është dhoma ime. - Komode.

- Zot, je ti? - Çfarë?

Ti je një hero.

Ai nuk dëshiron të lëndojë më fëmijë.

Sa super e lezetshme!

Po, apo jo? Zakonisht ndodhet këtu.

- Sa e lezetshme që ke një arush pelushi. - Unë nuk e quaj arush pelushi.

Më falni për shqetësimin. Ja një spërkatje e vogël.

- Ash, ke një minutë? - Jo?

Dy sekonda.

- Po tani? - Është mirë që ke një...

- Ven? - Domethënë.

Është përgjegjësia ime si figurë atërore...

të vishen për sfidat e jetës së të rriturve.

Burrat dhe gratë janë të ndryshëm. Gratë zakonisht kanë...

Arush pelushi i vogël... Je ti?

A je ti ai që je?

Nëse i përdorni gishtat me kujdes...

- Çfarë po ndodh? - Më dhembi.

Sikur të ishte gjallë.

- Ato janë sytë. Janë si të gjallë. - Në ferr.

Çfarë dreqin po bën? A nuk duhet të të ndjek deri në rrugë?

- Në rregull. Përshëndetje përsëri. - Epo... Në çfarë ore...?

- Shihemi më vonë. - Po.

- Pra. Atëherë mund të të telefonojmë vërtet. - Po.

- Sa keq, Jørni ishte shumë i lodhshëm. - Po babai yt i vërtetë?

Nuk e kam takuar kurrë. Duhet të ketë qenë një romancë e stuhishme.

Ata nuk kanë jetuar kurrë bashkë. Nuk ia di emrin.

A nuk ke dashur kurrë ta vizitosh?

Jo. Nëna ime nuk e do. Ajo tërbohet kur e përmend.

Sa keq. Nuk mund ta imagjinoj. Duke mos e njohur babanë tim.

Nëna ime vdiq kur isha e vogël, kështu që kam vetëm atë. Ai do të thotë gjithçka.

Dreq!

- Po na spiunojnë? - Çfarë? Jo, jo.

Faleminderit për turin. Një komunë vërtet emocionuese.

Shihemi, Lademan.

Dreq!

Hesht, Morgan. Zbrit poshtë. Pastaj mund të vraposh jashtë dhe të pish çaj.

Ai nuk bën asgjë.

- Kishe të drejtë. Ai nuk ndalet. - Më duhet përsëri kjo.

- Shokët e Markos janë pas meje! - Jo, i pari.

Kishe të drejtë! Ata më ndoqën.

Në rregull. Pra, je gati ta bësh sipas mënyrës sime?

- Nuk dua të luftoj. - Kush thotë se duhet të luftosh?

Diçka funksionon më mirë se dhuna. Frika. Ai duhet të joshet të dalë nga shkurret.

Në rregull. Pra, si do ta bëjmë?

Duke shfrytëzuar pikën më të dobët të çdo njeriu.

Proshuta.

Rrëshqit kartën

rrëshqit kartën.

- Labello është thjesht më mirë në xhepin tënd. - Sa të vegjël i ke xhepat?

- Vazelina e mjedrës është shumë e mirë. - Edhe në kutikulat e tua.

Ja ku është. Atëherë bëj siç të thashë.

- Përshëndetje, Mie dhe Fie. - Nuk e keni ditën e fundit të shkollës.

- Ndoshta je një vit më herët. - Po, maksimumi. Të paktën.

- Ulla do të flasë me ty në zyrë. - Jo, në mes të festës?

Ka diçka që nuk shkon me të. Është zgjedhja jote e shkollës së mesme.

- Ndoshta nuk jemi në të njëjtën klasë? - Apo na kanë transferuar në Ishøj.

- Nuk duhet të bësh shaka për këtë. - Atëherë do të na duhet të jemi vajza endacake.

- Do të jetë një verë, Stig Lommer. - Kush?

- Përshëndetje. - Më vjen keq për Markon.

Epo... po... A mund të të tregoj diçka?

- Po. - Mirë. Atëherë vendos telefonin këtu.

- A është ndonjë truk magjik? - Po, pak a shumë.

- Shfryhu! - Çfarë? - Çfarë?

- Duhet t'i mbyllësh sytë. - Në rregull.

- Dhe tani çfarë? - Më jep dorën tënde. Atë të duhurën.

Duhet të mendosh për ushqimin tënd të preferuar, ndërsa tregon me gisht.

Dhe pastaj unë thjesht e pyes gurin e njeriut të mençur.

Nëse të nxihet gishti, po tmerrohem.

- A mund t'i hap sytë? - Jo ende.

Më duhet të kontrolloj litarin tënd të jetës.

- Çfarë imja? - Linja e Shpëtimit.

- Është e gjatë. Po plakesh. - A mund të thuash të vërtetën?

Përshëndetje, Marko, jam Xhesika. Më mungon. A mund të takohemi në shkollë?

- Por a thotë diçka për dashurinë? - Po, në fakt.

- A e kam gjetur të duhurin? - Po, sigurisht.

- Duhet të sigurohem që të hyj brenda. - Por je me personin e gabuar.

Jam në bodrum gjatë gjimnastikës. Krejtësisht vetëm.

Zbrit tek unë, pa të të shohë askush.

Ti meritoje më mirë. Dikush që mund të shohë se ti je...

që je thjesht plotësisht...

fantastike.

Shpresoj të vish, djalë i keq. Nuk do të pendohesh.

Ke tre fëmijë dhe një qen.

Dhe telefoni yt ndërron vende. Ishte mirë, apo jo?

- Përshëndetje! Gënjeshtar i plotë - Pol! - Ajo nuk donte të fliste me ne.

Sa fëmijëror je? A do të doje të dilnim për pak vrap?

Pastaj ndoshta ishin Ana dhe Hana. Thjesht duhet t'i gjej.

- E çfarë ndodhi, Xhes? - A ndodhi diçka?

- A të kanë dhunuar? - Të pagëzoi ai?

A duhet të të ndihmojmë të vjellësh?

- Arrite ta bësh? - Po. Shko në bodrum.

Po më gumëzhin mishrat e dhëmbëve atje.

Je budalla?

nuk mund të ha më karavidhe

është i heshtur

këtu mban erë frike dhe karafil.

Hej, Xhesika?

- Xhesika? - Jam këtu brenda, djalë i keq.

- Është errësirë ​​atje brenda, ë? - Ke frikë nga errësira?

- Jo, jo. - Eja më afër.

- Ku je? Alo? - Duhet të të pëshpëris diçka.

Dreq, dreq!

- Marko... - Kush je ti?

Të kam vëzhguar. Rri në kontakt. Nga Ash, ose mbarove.

Mendoj se do të jem i sjellshëm!

Nëse ti ose shokët e tu e shikoni përsëri, -

Do të paguani çmimin përfundimtar.

- Më kuptove? - Nuk do ta prek! Betohem!

Çfarë dreqin po ndodh këtu?

Shfryj...

Lorteunger.

- Duket se funksionoi. - Po. Sigurisht.

Pra, më beson që tani e tutje?

Duhet të kthehemi në rrugën e duhur. Dhe të vazhdojmë me stërvitjen tuaj.

- Fillojmë nesër. - Do të jetë e vështirë.

- Pse ndodh kjo? - Po, do të shkojmë në një funeral.

Jemi mbledhur për t'i thënë lamtumirë Ragnhild Fedorika Habakuk Mogensen.

Gjyshja ishte gjithmonë e lumtur dhe e gëzuar. Ose të paktën e lumtur.

Nuk mund të jemi të sigurt për këtë, por ajo kurrë nuk u ankua.

Sidomos sepse ajo ishte e heshtur.

Por ndonjë shaka pak të çuditshme që thoshte herë pas here.

Gjyshja e donte shumë bukën e thekur.

Parisertoast, bukë e thekur me mish kauboji, bukë e thekur franceze.

Gjithashtu bukët e mëdha të thekura nga Net.

Shkurt, të gjitha llojet e bukës së thekur.

Bukë e thekur pothuajse pa gluten, të cilën e braktisim si Djalli.

Përshëndetje! Çfarë dreqin? A u nisët pa kapitenin?

Pastaj vëllai i vjehrrës, Stewart Stenstrom, -

brenda... kërkoi të merrte fjalën.

Mirëmëngjes, Harry. Përshëndetje, Ash. Dhe Sirene.

Duhet të veshësh pak më shumë të zeza. Mundësisht pa prerje.

- A nuk duhet t'i blesh rroba? - Vetëm kaq kishin.

- Arh, dua të... - Oh, Nënë!

Po... Mami e dashur.

Pastaj ora e vjetër që tik-takonte nuk do të funksiononte më.

Ti ishe diçka për veten tënde. Thjesht diçka për mua... për të gjithë ne.

Një zonjë e mrekullueshme. Epo, por nuk do të them shumë.

Kam shkruar një këngë për mamin, ajo duhet ta marrë me vete në rrugë.

Organist! Je brenda?

Po, zotëri. Pëlqejeni këtë. Largohuni.

Po, zotëri, e keni. Kaq ishte. Vetëm kërcim i plotë katërfish në Do maxhor.

Nënë, je e vdekur sot.

Ti je dikush për të cilin kujdesemi.

Tani trupi yt është i ftohtë dhe i ngurtë

ashtu siç bën zakonisht.

Tas! Me ty...

Hajde!

Kur gjermanët mbështeteshin te

një shef të Gestapos që pe.

Po, plus TVSH-në.

Pas luftës jo aq qesharake

kultivoi vetëm një kujtim.

Kështu ia dolëm mbanë.

Pra, shkove në Vesterbro

fitove para, ishe i mirë.

Shpejt pllaka jote u bë mermer.

Ke ardhur në vapë.

- E di përmendësh. - Më fal...

Larg! Ka edhe një varg.

Nënë.

A e mbani mend atë kohë?

Kështu ishte atëherë

i shtrënguar mirë në rrip lëkure.

- Dhe pastaj, për fat të keq, mendoj... - Hej! Më lër rehat.

Çfarë? Përshëndetje, mami. Një lamtumirë e fundit. Sa komode. Përshëndetje, përshëndetje!

- Nuk duhet ta bësh këtë! - Është benzinë! Mund ta marrësh.

- Ndalo menjëherë! - Po, xhaxha. Lëre mamin rehat.

- Nuk mundesh. - Fol mirë. Jam nervoz në mëngjes.

- Vëre prapa. - Qetësohu. Do të të jap një prostitutë.

- Nuk flitet kështu në shtëpinë e Zotit. - Pra, punëtore seksi.

Merr hekurat. Do ta ngremë.

- I fiksuar. - Gëzohem që të shoh, mami.

A mund të argëtohesh?

Para se të shkojë ndonjë gjë keq, ne ndjekim Ragnhildën deri te karroca e vdekjes, -

kush do ta çojë atë me makinë në krematorium.

Ndalo! Prit një minutë.

- Tani do ta lëmë mamin të shkojë. - Giv slip.

Po, lëre dhimbjen të kalojë. Ash, këmbëngul unë...

Largohu nga unë, dreqi ta marrë! Ti nuk je babai im!

- Mirupafshim, mami. - Ki kujdes. Do të...

- Shihemi në skarë, mami. - Ndalo!

Falas?

- Shfryhu! Emily? - Përshëndetje, Ash.

- Doja vetëm të... - Më çoje në krematorium.

- Pse? - Është një urgjencë.

- Hip lart. - Ku po shkon?

Po ngas makinën me Emily-n. Shihemi në shtëpi.

- Është ora dymbëdhjetë. Pastaj është dreka. - Shkëlqyeshëm! Po ikim.

- Çfarë do? Një picë? - Jo gjithmonë diçka nga furra.

Gati sa nuk e harrova këtë.

Dreq!

- TN! - Ndihmë!

Dreq. TN!

- Njeri, më ndihmo. - Jam këtu.

Nuk mund të hidhesh nga trupi yt? Të futesh brenda një kafshe?

TN!

- Më ndihmo, o njeri. - Çfarë po ndodh?

- Kush është aty brenda? - Mos u shqetëso.

Më nxirr që këtej!

- E di. - Ke një bisedë...

Unë nuk jam një arush pelushi.

Ai duhej të ishte kthyer mbrapsht. Por TN zgjodhi të qëndronte.

Pra, jetoni me një shpirt hakmarrës japonez 400-vjeçar?

Ishte sekret. Thuaji proshutës. Ngjyrën e tubave të tua të shkarkimit.

- Tingëllon si një vizatim i keq. - Jo, si vizatimi më i mirë në botë.

Po vrapon natën? Dhe po shpëton botën?

- Po. Nuk mund të ketë më shumë njerëz. - Mos ki frikë nga unë.

- Nuk kam frikë nga asgjë. - Po, nga zjarri.

Hajde, ne kemi një mision.

- Je i sigurt që ishte Marko? - Absolutisht. Por unë kam një plan.

Duket sikur po planifikojnë ta përkeqësojnë edhe më shumë situatën.

A do e dashura jote të vazhdojë të flasë me mua?

- Përshëndetje. - Ja ku je.

- Do të shkosh? - Po, unë thjesht do të...

Thjesht hyni brenda. E gjithë familja është atje. Do të kthehem.

Pastaj ajo iku nga bodrumi... Përshëndetje, Aske. Me një shoqëruese.

- Ke dalë në takim gjatë funeralit? - Jo, jo, unë...

Do të dal jashtë dhe do të bëj një llambë me sy. A je mirë ta fshijmë?

Me kënaqësi. Ann Beatriz, atëherë duhet të punojmë!

- Stewart, prit pak! - Kështu duhet të ndihen, gjëra të tilla.

- Është racizëm komod. - Doja të thoja për kurvat në përgjithësi.

Por të ruhet, kjo është bukur.

- Ku shkoi Sirena? - Ajo sapo iku.

- Ku po shkonte? - Po vrapon shumë këto kohë.

Mos vallë do të hedhë mjaltë? Ndoshta po i gënjen postierit.

Më duhet vetëm të kontrolloj se ku...

- Ndoshta nuk është një urgjencë. - Pra. Fnuggi, a do të...?

- Ajo është thjesht në qendër të qytetit. - A duhet të shkojmë sipër?

- Pikërisht pranë supermarketit. - Diagonalisht përballë Hotel Kødets Lyst.

Ajo do të kthehet përsëri në shtëpi së shpejti. Ata japin me qira vetëm me orë.

- Laska? Ka mysafirë. - E di këtë.

Pra, për ty.

Në rregull. Do ta telefonoj babanë tim.

- Përshëndetje, Ash. - Xhesika.

- E bëra unë. - Çfarë?

Bëra siç the ti dhe u ndava me Markon.

- Vërtet? - Po.

Në rregull... mirë...

Ai u bë i zbardhur në kokë kur të përmenda. Nuk mendoj se e pashë këtë.

Ndonjëherë duhet të përdorësh një shqelm në prapanicë. Kështu që faleminderit, Aske.

- I ruajtur. - Gjithmonë ke qenë ti.

- Ti që të gudulis barkun. - Ash, po mendoja për...

- Përshëndetje. - Përshëndetje.

Është Emily. Emily, është Xhesika.

Jezu Krisht! Uf. Ash, a ke ndonjë furçë tualeti shtesë?

- Ke disa zonja në lojë. - Nuk kishte për qëllim të ishte shqetësuese.

Unë thjesht po pres në dhomë.

Xhesika?

- Ups. - Është pjesë e familjes.

Edhe unë jam lojtar. Njëherë e një kohë kisha tre zjarre të ndezura në të njëjtën kohë.

Por pastaj më pushuan edhe mua nga puna. Si asistent për persona me aftësi të kufizuara.

- Po! - Mbarova. Marko do të më vrasë.

- Po tani? - A nuk po e bën më keq nga ç'është?

"Le të vendosim. Ndërtuesi "Në orën tetë, nëse guxon. Marko."

Guxon? A është zhdukur plotësisht? Ka mbaruar punë. Do të gjej disa armë.

- Po sikur të flasësh me të? - Hesht, sa budallallëk e tha. Apo jo?

Emily ka të drejtë. Duhet të përpiqem të flas me të.

Mos harro të pyesësh, çfarë shampoje përdor ai?

- Dhe nëse ka kafshë shtëpiake. - Do të hyj vetëm.

- Do lule? - Ndalo veten.

- Po flisja me vajzën tjetër. - Marko? Atëherë jam këtu.

A nuk mund të flasim për këtë?

Përshëndetje?

Marko?

Ki kujdes!

Këtë thashë unë. Do ta marr unë.

- Ku dreqin shkoi? - Atje!

Unë po vrapoj nga mbrapa.

Idiot.

Oh jo! TN!

Marko? Ndalo.

Falas!

TN!

Jo jo.

TN?

- Nuk mundem! - TN, je mirë?

- Çfarë ndodhi? - Nuk mbaj mend asgjë.

A e mbani mend numrin tuaj të sigurimeve shoqërore?

- Jo, nuk mendoj kështu. - Kjo tingëllon si një tronditje.

Epo, e kuptove idenë, mendon?

Do të të çojmë për një kontroll. Po ti, çfarë do të bësh?

Jo. Duhet të kujdesem për diçka.

- A nuk janë shumë të rrezikshme? - Jo, shumë të shëndetshme. Kanë aromë molle.

Ja ku është.

- Ku shkove? - Thjesht duhej të bëja diçka.

- E ke? - Sigurisht.

- Marko! - Pastaj është Turi i Francës.

- Qetësohu. - Ti thjesht rri larg.

Kjo është për Emily-n.

Mbarove së më bezdisuri! Kuptove?

Ndalo tani! Ose...

Dhe mbarove. T'i vësh flakën gjërave.

Dhe të vraposh me shkopin tënd, me çantën tënde të vogël dhe të shesësh mutin tënd!

E dini, për sa para kushton?

Do të rrihesh, nëse thua edhe një fjalë.

Relaksohu, njeri.

Kështu, o njeri. Të përshtatet të futesh në personazh.

Jam krenar për ty.

A e di ku ndodhesh?

Një vend i shëmtuar për të qenë.

Përshëndetje, e ke telefonuar Emilin.

Është Aske. Shpresoj të jesh mirë. Marko nuk do të na shqetësojë më.

- E kemi trajtuar. Në mënyrën tonë. - Më telefono sa më shpejt të mundesh. Përshëndetje.

Dëgjo këtu...

- Do diçka? - Zot, isha shumë e frikësuar.

Përshëndetje, Ash.

- A njihemi? - Po... Ose jo.

- Ti nuk më njeh. - Kush je ti?

Unë jam babai yt, Aske. Më fal nëse më dukej sikur po të përndiqja.

- Ishte e vështirë të krijoja kontakt. - Babai im?

Nuk ke pse më thërrasësh kështu. Emri im është Torben.

Epo, si...?

Unë dhe Sirena njiheshim shkurt. Shumë kohë më parë.

- Nuk duhej të isha në jetën tënde. - Mami tha që ike.

Vetëm nga respekti për vendimin e saj. Gjithmonë kam ëndërruar të të takoj.

- Dhe tani më në fund po ndodh. - Po. Unë...

Nuk dua të të bëj presion. E kuptoj nëse mendon se gara ka mbaruar.

Por unë do t'ju mësoj mega-lojërat që duhet t'i dini. A mund t'ju jap numrin tim?

- Torben? - Po, më vjen keq.

- Sa çmenduri. Unë do të... - Po, sigurisht.

- Kjo është pak shumë. - Do të iki pas disa ditësh.

Nëse keni nevojë për diçka ose thjesht doni të flisni, thjesht telefononi.

- Në rregull. - Mendo pak, Ash.

Shpresoj se do të duash të më shohësh. Kujdesu për veten.

Përshëndetje, përshëndetje.

- Pra, ishte babai yt në makinë? - Ëh, po. Sigurisht.

- Ndalo, kjo është budallallëk! - Ku ishe dje?

Vrapova në EFKA për të marrë më shumë kafe.

Pastaj hasa rastësisht Hanne Fletgaard nga qeramika.

Pra, ju dhe Hanne Fletgaard stërviteni në Hotel Kødets Lyst?

Jørn, a më ke parë? Patëm një marrëveshje!

- Nëna jote është një budallaqe... - A nuk duhej të studioje për provimin?

Ne shkuam në kafenenë në katin përdhes. Sapo pimë një filxhan çaj.

- Fatura thotë diçka tjetër. - A më kontrollove çantën?

- Të gjithë kanë të drejtën e privatësisë. - Dhe ushqimit.

- Biftek tomahawk i pjekur mesatarisht. - Hanne e mori uria.

Të premtoj. 850 gramë? Një dron për një grua 47 kilogramëshe.

Gjithçka ka kuptim! Takimet, grimi, orët shtesë.

Kush është ai, Sirena?

Tani më duhet.

- Mirëmëngjes. - Je ti nëna e Askes?

Po. Për çfarë bëhet fjalë?

Ne duam të kërkojmë falje pa rezerva.

Çfarë?

Djali yt e ka sulmuar Markon pa asnjë provokim.

- Nuk mendoja se ishe kështu. - Mami, përpiqu të dëgjosh...

Nuk i njeh gjithmonë, jeton me ta.

- Ti? - Ai e ka ngacmuar Markon gjithë javën.

- A është e vërtetë kjo? - Dhe çfarë bën djali juaj?

- Marko është djalë i mirë. - Më sulmoi mbrëmë.

- Dhe ai e çoi Emilin në spital. - Për çfarë po flet?

Marko ishte ulur duke bërë detyrat e shtëpisë, derisa u takua me miqtë e tij.

E pashë! Ti ikëve me një skuter.

Skuteri im ka bërë zigzag.

Skuteri dhe helmeta e Markos u vodhën dje.

Nëse e ka marrë djali yt, na e kthe.

Djali yt i furnizon të gjithë në klub me drogë.

- Çfarë? Kjo është gënjeshtër. - Shikoje vetë.

- Çfarë po bën? - Çfarë dreqin?

Marko ka një biznes të suksesshëm. Ai tregton letra të rralla Pekimun.

Pekimun? Sa qesharakë që janë! A e ke parë këtë?

Do të preferoja të shihja se çfarë ka vënë në praktikë Hanne.

- Jorn... - Ki kujdes. Janë mjaft të shtrenjta.

Djali yt e hodhi çantën e Markos në ujë. Dhe shkatërroi një kartë me vlerë 8,000 krona.

- Fonsilansepus. - Në evolucionin e tretë!

- Isha i sigurt... - Kjo ia kthen Askes.

- Koktej me karkaleca. Dy copë. - Jørn, ndalo.

Do ta sqarojmë nëse Aske i kërkon falje Marcos.

- Thjesht mungonte. - Po zjarri?

- Për çfarë po flet? - Brinjët janë opsionale?

- Na u dogj kasollja! - Ma theve gomën!

- Pulë krokante? - Po zjarri në hambar?

- Nuk isha unë! - Pranoje!

- Këmbë derri të egër! - Mjaft me akuza.

- Ai donte hakmarrje! - Marko nuk ia vuri flakën asaj hangare.

- Gjoks viçi... - Si e di?

Sepse isha unë!

Çfarë?

I vura flakën hambarit në një aksident. Harrova ta fikja skarën.

Po, Jørn, po piqja salçiçe tinëzisht! Nuk munda t’i rezistoja tundimit.

A ke ngrënë mish? A do të thotë kjo...?

Mos ma hidh në fytyrë. Isha unë. Vetëm. E hëngra të gjithin!

- Më vjen turp. Dëshira ime... - Mendon se hëngra sallatë nga dëshira?

Ndoshta duhet të...

Brinjë të lira! Mendova... se kishe një lidhje të pafajshme, -

dhe pastaj çmendesh me produktet shtazore!

- Sa kohë ka që ndodh kjo? - Vetëm një muaj.

E shohim që ke disa probleme, duhet të punosh me to. Hajde, Marko.

A kishte shije të mirë? A morët salcë barbeque për ato brinjë?

- Marko, më fal. - Mos. Ke bërë mjaftueshëm dëme.

Jam i mjerë. Më fal.

Ndoshta nuk jam i aftë për këtë. Ky është mashtrim.

- Po e shikoj Emilin. - Ti qëndro këtu, djalosh!

- Je nën arrest shtëpiak! - Nuk do të funksionojë. Ti nuk je babai im!

Unë jam nëna jote dhe e mbështes Jørnin. As nuk të njoh më.

Je në arrest shtëpiak për një muaj. Është një vendim i përbashkët.

Ju pëlqen vendimi i përbashkët për të jetuar vegan?

Dëgjova gjithçka. A nuk ishte Marko? Pra, ai nga Byggereni është ende atje jashtë.

Prit pak! Është gjithë faji yt!

- Mendova se Marko... - Ti mendove se gjithçka ishte e mundur!

Ai ishte i pafajshëm, dhe unë e shkatërrova për shkakun tënd.

Më bëre diçka, që nuk dua të jem.

- Për një ninxha. - Në rregull, pra dëgjo këtu.

Nuk dua të jem më ninja. Jam 14 vjeç!

Mund ta përballoj veten. Urime, misioni yt u krye.

Nëse rrëshqet, nuk mund të të mbroj.

Mund të telefonoj policinë. Si njerëzit normalë.

Atëherë ndoshta duhet të kthehem në përjetësi. O copë mosmirënjohëse!

- Po, ndoshta duhet. - Nuk e ke parasysh këtë!

Jam lodhur duke dëgjuar se çfarë duhet të bëj. Ti nuk je babai im.

- Ti je një... - Nuk po e thua këtë.

Ti je një arush pelushi!

Përshëndetje, Emily. Do të jem në spital. Shpresoj të të gjej.

Emily? Të dërguan në shtëpi? Je mirë?

Ndihem më mirë tani. Për fat të mirë nuk ishte një tronditje.

E kam zbuluar, nuk ishte Marko.

E di këtë. E pashë kush e bëri.

A mund të më shpjegojë dikush ju lutem?

Mendova

Ti shkon dhe beson verbërisht

por mbaron me.

Tani unë jam duke qëndruar këtu.

Realiteti ka dalë krejtësisht nga rruga e drejtë.

Nuk e di më.

Lë pas një aromë grejpfruti

nuk kam më asgjë për të thënë'

çfarëdo që kishim.

- Je mirë? - Ai ka ikur.

- Kush? - TN. Ai është kthyer.

- Edhe ti do të shkosh, apo jo? - Unë do të rri këtu. Me ty.

Është në rregull. Kam folur me babanë tim.

Nga rruga, kam folur edhe me babanë tim.

Ai pyeti nëse duhej të takoheshim.

- Atëherë duhet ta bësh këtë. - Nuk e di...

- Ai do të largohet pas disa ditësh. - Atëherë bëje tani.

Hej... Po vij me ty.

- Duhet të më kishe lejuar të hyja. - Duhet ta kisha bërë këtë.

- Dua të ndaj gjithçka me ty. - Gjithçka?

- Edhe një biftek tomahawk 850 gramësh? - Oh, Jorn!

Me salcë shtesë me piper?

Je i keq! Jørn!

Reklamë!

- Përshëndetje, Fluffy. - Çfarë po ndodh?

Unë dhe Sirena do të shkojmë në një hotel.

Kemi disa gjëra, duhet t'i kishim diskutuar.

- Telefono nëse ka ndonjë gjë. - Ose mos telefono.

- Do t’ia thuash Askes? Ai vrenjtet. - Është nën arrest shtëpiak dhe nuk lejohet të largohet.

Jam shumë i lumtur që më telefonove. Është mirë me mamin tënd, apo jo?

Po, po. Është Emily.

- A është në rregull nëse vjen me ne? - Shumë rehat. Hyr brenda.

Do ta marr me qira kabinën derisa të di çfarë do të ndodhë. Bukur, apo jo?

- Po, absolutisht mahnitëse. - Çfarë i thua gulashit?

Unë them një mega këshillë.

Çfarë?

- Epo, nuk ishte ndonjë gjë e rëndësishme? - Jo, jo. Aspak.

Laske? Alo? Je i/e çmendur?

Të rriturit kanë ikur. Përshëndetje?

Hej, TN. Jam vetëm unë. Mund të zgjohesh.

Hej. Përshëndetje? TN?

- Nuk mund të dal nga trupi im. - Çfarë?

Doja të kthehesha në përjetësi.

- Pse? - Nuk isha më i nevojshëm këtu.

- Duhet të ketë, meqë unë nuk... - Çfarë?

- Burri... Ai duhet të jetë në rrezik. - Pra, ku është Ash?

Po vij! Ash, je ti?

- Ku është Aske? Me Emily-n? - Mendoj se po.

Policia mendoi, unë i vura flakën Ndërtuesit mbrëmë.

U desh një orë për të kontrolluar, unë isha me Mie dhe Fie.

Kur më në fund më duhej të shkoja, e pashë këtë në tabelën e njoftimeve.

Çfarë?

Pastaj gjeta një punë. Në një agjenci reklamash në Oslo.

- Pastaj fillova të shes shkumës. - Emocionuese.

Nuk e di tani. Pak ëmbëlsirë?

- Kam një tortë me akullore në frigorifer. - A nuk duhet të shkoj ta marr?

Faleminderit. Shumë mirë nga ana juaj. Gjithashtu, mos harroni të merrni me vete një thikë.

Do të gjej një të mirë dhe të mprehtë.

- Epo, çfarë vendi i bukur, babi. - Është çuditërisht qetësi këtu.

Je shumë i izoluar. E ke pyllin të gjithë për vete.

- Uau? Çfarë po ndodh? - Çfarë mut.

Ndoshta është vetëm një fitil. Do të kthehem pas dy minutash.

- Je mirë, Emily? - Po, është nën kontroll.

- Përshëndetje, Sune. Çfarë ke? - Ku je? A është Emily aty?

- Po, burra që... - Largohu, vëlla.

- Për çfarë po flet? - Shiko foton që të dërgova.

- Është Emily! - Ajo kërkohet nga policia.

I bllokuar nga institucioni i siguruar Bornedal.

Ajo është shtruar në spital që kur babai i saj vdiq në Tajlandë.

Shiko poshtë figurës. Shiko emrin e saj!

Emily... Eberfrø.

Kjo është vajza e Philip Eberfrø-së.

Ajo dëshiron hakmarrje ndaj teje.

- Me kë po flet? - Ishte Sune. Duhet të iki tani.

- Nëna ime është sëmurë. - Epo. Çfarë i ka ndodhur asaj?

- Ajo është e çmendur! Largohu tani! - Nuk do të shkosh askund.

I thashë: Qëndro këtu!

- Dreq. - Dreq.

Emili! Qetësohuni!

- Duhet të thërrasim policinë. - Në djall policinë. Duhet ta ndihmojmë.

Dakord. Emily është kërkuar. Për 14 ditë dhe ata as nuk kanë...

Çfarë dreqin po ndodh?

Falas!

Torben! Torben. Është Emily. Ajo...

- I lirë? - Çfarë po bën?

- Ash, qetësohu. - Mjekra jote...

- Çfarë? - Çfarë po ndodh?

Ndoshta nuk ka asnjë arsye për ta bërë këtë. Për të ulur tensionin.

Ka kaluar shumë kohë, ëh, Ash? Të kam munguar?

- Foleja e derrit të egër? - Kam menduar vetëm për ty.

Kjo nuk mund të bëhet.

Çdo gjë është e mundur në Tajlandë. Nëse ke para.

Edhe një certifikatë vdekjeje e falsifikuar.

Rri këtu, Ash. Tani do të argëtohemi pak.

- Përshëndetje, Ash. - E ke takuar vajzën time të dashur.

Ajo donte ta ndihmonte të atin. Dhe nuk kishte pasur kohë për t'u argëtuar.

Ishe ti në kishë. Dhe në Builder.

U përpoqëm ta largonim arushin tënd prej pelushi. Por ia dole vetë.

Ju djema jeni të çmendur.

Ishte jashtëzakonisht argëtuese. Të të shkatërronte jetën.

Njësoj siç e prishe timen. Proshutë dite.

Është çmenduri, por që atëherë Ne jetuam me një shpirt hakmarrës japonez.

- Kjo tingëllon si një shenjë e keqe... - Duhet ta gjejmë burrin tani.

- Është një urgjencë. - Min far har "Gjej Familjen Time".

Kjo është bukur. Kjo është vërtet mirë.

- Fantastike! - Nuk mund të zbres më poshtë.

Sa e mrekullueshme! Sa e mrekullueshme!

- Ata nuk po përgjigjen. - Atëherë, çfarë bëjmë?

Ndoshta mund të hyj. Në kompjuterin e babait tim.

Fjalëkalim. Ai nuk e zgjat kurrë dorën.

- Sapo shkrove "Xhesika"? - Po, kjo është e çuditshme.

- Erdhi... - Përemrat e mi janë ai/atij.

- Bingo! - A mund ta shohësh?

Çfarë dreqin po bën ai në pyll?

Ku je, Ash? Trokit-trokit!

Do të të gjej.

- Xhaxhai Stewart! - Çfarë dreqin? A mund të rrish jashtë kaq vonë?

Emily dhe babai i saj do të më vrasin!

Duhet të ketë vend edhe për këtë. Kam ngritur kampin në pellgun Buckedammen.

Por më mbaroi Fernet Branca. Nuk mund të peshkosh ngjalë pa të.

- Kjo më duket e njohur... - Nuk mund të shkoj me makinë në qytet?

- Sigurisht. Ku po shkojmë? - Thjesht largohu.

Kam qenë atje. Është shumë e thjeshtë.

- Zemërohu. Duhet të përdorim rrugën. - Ndalo aty.

- Vetëm kalo me makinë! - Ndoshta je e lezetshme.

Por mund të gjesh një zhurmë të sheshtë, që mund të dëgjohet deri në Amager.

Ne po presim këtu për babanë tim.

A i solle mbeturinat? Në rrethana të caktuara?

Në rregull, pra ku është...

Jo! Stewart!

Përshëndetje përsëri, Ash. Duhet të kthehesh.

- Ia dolëm mirë, apo jo? - Po, po.

- Mbaje një sy tek ai. Do të dal për një shëtitje. - Po, baba.

- Pse po e bën këtë? - Për hakmarrjen e babait tim.

Dhe pastaj jetojmë të lumtur përgjithmonë deri në fund të ditëve tona.

Ai nuk interesohet për ty! Po të përdor në lojën e tij të sëmurë.

- Kjo nuk përshtatet. - Babai yt është i lig. Ai vret fëmijë!

Tani po të bën edhe ty vrasës. Këtë do?

- Hej! - Hej! Ndalo!

- Xhesika? Sune? - Dil që këtej!

- Largohu, psikopat. - TN!

- Dreq. - Të kam.

Më ke borxh. 400 korona për një taksi.

- TN, sill shpatën tënde. - Po.

Po vjen këtu.

- Po, do të takohemi përsëri, fëmijë kukull. - Ti?

Por këtë herë kam edhe lodrat e mia me vete.

Ke ndonjë problem? Pra, merre me vete.

Po, kjo është ajo që bëjnë arushët prej pelushi, apo jo? Si një kafshim gjarpri.

- E more nga goja e vetë kalit. - Jo! Sune!

Pra, uluni.

Ata janë!

TN, duhet të hidhesh jashtë atij trupi.

Vajza ime e ëmbël më tha se ti nuk e do zjarrin.

Jo!

Tani, Ask? Po ngrin. Do ta ndezim siç duhet.

Është mes ne të dyve! Mbajini Sunen dhe Jessicën jashtë.

Kjo quhet "tkurrje natyrale". Emily, a do ta marrësh çantën?

- Po, por... - Emily, mund ta ndalosh këtë tani!

- Emily? - Babi? Ndoshta është më mirë nëse ne...

- Mund të mbështetem tek vajza ime, apo jo? - Dhe...

Pra, merrni çantën!

Tani, do të vazhdoj përpara. Ti do të vdesësh.

Do të mendoj për ty, kur të pjek bukë.

Babi? Ka vetëm një biletë avioni.

- Emily, të lutem. - Nuk do të më marrësh me vete?

Nuk të duroj dot duke vrapuar. Mbi thembra për kohë dhe përjetësi -

për shkak të aferës sime me kuzhinierin.

Dhe njëri prej nesh duhet të qëndrojë prapa. Dhe ta marrë fajin përsipër.

Je i mirëpritur ta bësh këtë. Për babanë tënd të dashur?

- Premtove, babi! - Epo... Arh, dreqi ta marrë.

Je i çmendur!

"Vajza e çmendur e prodhuesit të ndjerë të lodrave -

vret veten dhe adoleshentët vendas me zjarrvënie."

Kjo tingëllon shumë mirë, atëherë. A nuk mendon kështu? Tuttelu.

Hiri? Çfarë bëjmë?

- TN? Hidhe në diçka. - Jo...

- Duhet të lëshosh pe. - Nuk mund të bëja asgjë.

Por tani mundeni!

- TN, na duhet ti. - Çfarë?

Kam nevojë për ty. Të lutem!

- TN! - Njerëzor...

Pra, pra.

Jo!

Oh jo. Nuk më intereson vërtet kjo.

Tani je i imi, vrasës fëmijësh! Duro, njeri. Jam këtu.

Jo, mos e bëj!

Jo, jo, jo!

Ash, hajde. Duhet të ikim që këtej.

- Falas! - Emily, vågn op! Kom.

- Dil shpejt që këtej! - Po ti?

Do të rri këtu.

Av. Çfarë po ndodh? Jo.

TN! TN!

- I lirë! - Njeri, ndalo.

Për mua mbaron këtu.

- Shpirti im është gati të gjejë paqe. - Po ne?

I lirë, nuk ke më nevojë për mua.

- Epo... - Je gati të ndjekësh rrugën tënde.

- Kujdesu për veten. - Hajde!

- Nuk do të shkosh askund, bijë. - Më jep gabim!

- Ndihmoje babanë tënd. - Ti nuk je babai im!

- Ash, hajde. - Jo!

TN...

Hej, fëmijë. Duhet të kem rënë në gjumë.

A po ndez një zjarr të madh?

Kam një frankfurter në xhepin e jelekut. Epo, duhet ta kem ngrënë unë atë.

Grila e re është e mirë.

Ka shije të mrekullueshme.

- A mund të pjekim pak bukë të thekur në skarë? - Brinjë të shijshme.

A ka më shumë birra?

- A doni ju të dy salçiçe nga unë? - Ëh, ofenduese!

Ik, Frodo.

Mirë se vini të gjithë. Urime, Fnuggi, për provimin e shkëlqyer.

- Jo. - Papritmas po bëhesh kaq i madh.

Ai gjithmonë ka qenë.

- Ishte turp për dhjamin. - Ke shpinë të gjerë. Mund ta përballosh.

- Gëzuar gjithsesi. - Gëzuar. Urime, vëlla.

Pastaj do të marr fjalën unë. Një moment këtu.

Tani është mjaft e qartë se cila është dita e madhe e Sune-s.

Por Ash, e di që ke menduar shumë për babanë tënd biologjik.

Kush është ai, ku jeton. Ishte e vështirë për mua të flisja për të sepse...

Po, ishte një lidhje njënatëshe.

Unë dhe babai yt kaluam vetëm një natë të çmendur.

- Uf, kjo ishte e çmendur. - Burra...

- E kisha gjithë kokën time... - Sirenë? A duhet të...?

Secili ka të drejtë të dijë nga vjen,.

Po. Dhe ushqim.

Kështu që e kam ftuar babanë tënd këtu sot, Aske.

Kjo ndoshta ishte sinjali im.

- Çfarë? - Tani duhet të më kesh kërkuar falje.

Përshëndetje, Aske. Ne njihemi me njëri-tjetrin. Pak më parë.

Ju të gjithë e dini kush jam unë, por marr një rol të ri si babai i Askes.

Mendova, Duhet t’i këndonim njëri-tjetrit.

Merrni një instrument.

- Jørn. Unë jam Askes... - Jørn është babai im i dytë.

Çfarë përgjegjësie ke marrë përsipër. Je një mik i vërtetë.

Po e bën hapin e parë?

E di çfarë? Unë nuk do të shkoj askund.

Të shtëna me armë.

Hashtag mik i keq.

Disa kanë vetëm një nënë

dhe pastaj ka fëmijë

ka nga ata që nuk i njoh

dhe të tjerët nuk e kanë idenë sa të këqij janë

Të shoh atje.

Por shikoni përreth.

A je i vetmuar?

Thjesht shtrihuni dorën.

Unë jam ti je

të gjithë kanë një marrëdhënie.

Edhe ti.

Ka njerëz me fëmijë të kujdesshëm

dhe pastaj ja ku janë.

I detyruar.

Njëri bëhet fëmijë i vetëm

dhe disa ofrohen në një filxhan.

Nuk duhet ta pini.

Dhe nëse nuk mund ta shihni

prandaj mbaje mend.

A je i vetmuar?

Thjesht shtrihuni dorën.

Unë jam ti je

për sa kohë që kemi një lidhje.

Pastaj është solo!

Ose vetëm imja.

Nëse thjesht e mbledh veten

pse të shkosh.

Merr dorën që të ofroj.

Ne nuk jemi thjesht njësoj.

A e ndjen? Është zemra ime që po rreh.

A je i vetmuar?

Thjesht shtrihuni dorën.

Unë jam ti je

Më lejo të jem i afërmi yt... përsëri

pavarësisht nga mosha juaj

Jo, në rregull, po tall unë.

Po!

- Pikërisht, Jørn. - Bëra çmos.