Original subtitles

Pra, ëh, Hillel,

Çfarë duhet për të qenë, ëm, një kitarist G për Chili Peppers?

Nuk e di.

Ata nuk do të më tregojnë se çfarë duhet. Unë vazhdoj të pyes...

I pyes pothuajse çdo ditë se çfarë duhet, por nuk më thonë.

A mund të na tregosh pak?

- Të të tregoj pak? Ëëë… - Po, sigurisht.

Bëj pak zhurmë! Bëj pak zhurmë!

Për Red Hot Chili Peppers!

Mendoj se duhet të jesh... Pak a shumë, të luash si unë.

Patjetër që mund të bëhesh kitarist për Peppers.

Ne ishim një treshe

të miqve më të mirë.

Kishte kaos, dhe kishte paqe, dhe kishte funk, dhe kishte ngjyra.

Ne ishim të egër, dhe ishim të rinj, dhe ndiheshim të lirë.

Ne thjesht po mbronim pretendimin tonë në botë.

Është kaq e lehtë të ushqehesh me energjinë e njëri-tjetrit.

Ne vërtet ndihemi mbi të gjitha.

Ne nuk aspironim të bëheshim këto entitete profesionale.

Ishim të lumtur vetëm duke e bërë njëri-tjetrin të qeshnim.

Dhe ne kemi arritur të bëjmë muzikë përmes gjithë kësaj.

Hillel ndryshoi gjithçka në jetën time

dhe më dha jetën që kam sot.

Nuk do të kisha luajtur kurrë bas pa të.

Chili Peppers nuk do të kishte filluar kurrë pa të.

Gjithçka rreth Red Hot Chili Peppers

ishte e gjitha vizioni i Hillelit.

Unë kam miqtë më të mirë në botë.

E di që kjo do të çojë në një brez të ri të rokut.

Thjesht… koha është një faktor kundër meje.

Në rregull.

Sapo isha zhvendosur në Hollywood

nga ky qytet i vogël i çuditshëm i Midwest-it

të jetoja në një vilë në Hollywoodin Perëndimor me babanë tim,

i cili sapo kishte dalë nga biznesi i trafikimit të drogës

dhe u fut në biznesin e aktrimit.

Sapo isha zhvendosur në Los Anxhelos.

Unë kam lindur në Australi.

Erdhi në Los Anxhelos në vitin 1972.

Isha një fëmijë i ri.

E di, nuk njihja asnjë shpirt.

Dhe pastaj, kur erdhi koha për të shkuar në shkollë të mesme,

Unë shkova në shkollën e mesme Fairfax.

Dhe… aty takova Flean.

Unë dhe Anthony u takuam,

thjesht të lidhura si magnete që ngjiten së bashku.

Ne thjesht u bëmë dyshe kudo që shkonim.

Dhe në atë pikë, emri i tij ishte Mike, ose Michael nga nëna e tij.

Isha një fëmijë i çuditshëm. Disi i vetmuar, disi i çmendur, e kupton?

Doja të bëhesha një trombetist xhazi.

Kisha, si, miq, por thjesht nuk isha...

Ëëë… Po, nuk isha i mirë. Le ta themi kështu.

Gjithë dashurinë që më mungon ta dua.

Ne ishim bërë miqtë më të mirë.

Ne ishim, si, këta lloj të përjashtuarish, të papërshtatshëm,

të dy nga shtëpi mjaft të rrënuara.

Antoni ishte gjithashtu i çuditshëm, por në një mënyrë tjetër.

Ai ishte shumë agresiv dhe i hapur ndaj të tjerëve dhe gjithmonë kishte diçka të zgjuar për të thënë.

E di, edhe ne ishim budallenj të vegjël punk.

E di, le të... le të jemi të qartë, ne ishim djem adoleshentë që po shkaktonim kaos.

Gjithë dashurinë që më mungon ta dua.

Jeta jonë sillej rreth vjedhjes në dyqane dhe pirjes së marijuanës.

Të vjedhësh gjëra, të shkatërrosh gjëra, të jesh i sjellshëm, të jesh i keq.

E di, ne ishim kudo në hartë.

Ne ishim kafshë, e di.

Dhe pastaj ekspozimi ynë i parë ndaj Hillel Slovak

mund të ketë qenë një koncert rock and roll gjatë drekës

me pjesëmarrjen e grupit Anthym.

Ata ishin Jack, Alain, Hillel dhe Todd Strassman në bas-kitarë.

Ne patëm shfaqjen e talenteve të shkollës dhe ata dolën.

E kishin pasur atë gjë bashkë, vëlla.

Ishim ndoshta rreth 14 vjeç kur filluam të luanim së bashku.

Gjithçka kishte të bënte me dhomën e gjumit të Xhekut.

Çdo ditë pas shkolle, mblidheshim bashkë dhe luanim muzikë.

Unë isha djali që ecte përreth

me shkopinj daulleje në xhep, e di.

Gjithmonë kam dashur të bëhem baterist.

Do të bënim, si Kiss dhe, e di, gjëra të Queen dhe Rush.

E di, ishte vërtet bukur.

Hillel, Jack dhe unë patëm këtë lidhje të jashtëzakonshme menjëherë.

Gjithmonë në telefon duke folur për muzikë.

"Kam një këngë të re. Dëgjoje."

Dhe unë thoja, "Oh, po, kjo është në rregull." E kupton?

Ne ishim miqtë më të mirë.

Ne thjesht u bëmë, si, gjithçka për njëri-tjetrin.

Alain ishte tashmë një muzikant i shkëlqyer.

Nuk e di pse Alain qëndroi me ne.

Dua të them, sinqerisht, nëse dëgjoj prapa, nuk ishim shumë të mirë.

Ata ishin të pabesueshëm.

As nuk më pëlqente muzika rok. Mendoja se muzika rok ishte për njerëz budallenj.

Por unë thashë, "Këta djem kanë diçka që po ndodh."

Ishte mbresëlënëse, por mua më dukej paksa e modës së vjetër.

Më kujtohet që mendova, "Uau, këta djem janë, si, e dini,

i bllokuar disa vite më parë."

Por unë thashë, "E mrekullueshme."

"Këta djem 16-vjeçarë po shkëlqejnë... në atë që u pëlqen të bëjnë."

Dhe ku shkoi që andej?

Unë dhe Anthony gjithmonë bënim diçka.

Dhe një ditë kishim shkuar në Hollywoodin e Veriut për të…

Mendoj të përpiqesh të ngisësh makinat me parakolp.

Dhe ne bënim autostop kudo që shkonim.

Pra, ne po bëjmë autostop dhe shohim këtë Datsun B210 të gjelbër

duke ngarë nëpër rrugë, dhe është Hillel Slovaki duke e ngarë atë.

Dhe ne themi, "E njoh atë djalë!" E kupton?

Ne gjithmonë, si, nxitojmë për një udhëtim.

Ne nuk e njihnim fare, por e dinim që ai shkonte në shkollën tonë.

Vrapuam drejt nesh dhe thamë, "Hej, hej!" Po i biem makinës.

Ai tha, "Çfarë ke?" "A mundesh..." Dhe na çoi me makinë.

Unë kisha një gjilpërë të punuar me dorë të Anthym, të cilën ndoshta e ka bërë Hillel.

Dhe mendoj se njëri prej nesh mund të ketë konsumuar pak bar.

Ne thjesht u lidhëm. Sikur... Mendonim se do të ishte thjesht një udhëtim,

por ne sapo u lidhëm, e di.

Dhe, ëm, filluam të dilnim bashkë.

Sikur, unë dhe dyshja e Anthony-t u bëmë një treshe.

Absolutisht u bë një treshe.

Dua që ta godasësh.

Zot i madh, godite…

Unë, Anthony dhe Hillel ishim bashkë çdo ditë.

Hillel kishte një makinë me magnetofon.

Ne udhëtonim përreth dhe ngjiteshim në çfarëdo që mund të bënim.

Muzikë, vajza…

Duke e bërë njëri-tjetrin të qeshë.

Ne e quanim veten Fytyrat.

Po, bëmë skeçe. E harrova.

Dhe ndikimet tona ishin Three Stooges.

Ne po lidheshim për shkak të ndjenjës së stilit dhe po bënim gjëra kaotike.

Ne ishim thjesht të dhënë pas aventurave.

Sikur të rrinim zgjuar gjithë natën,

të shkoj me makinë në plazh, në orën 5:00 të mëngjesit,

noto me delfinët dhe bie në gjumë në plazh.

Mund ta tundësh në lindje, po, tunde në perëndim…

Ditë për ditë, isha sikur, "Çfarë do të bëjmë?"

Do të kalojmë kohë bashkë.

Dhe të futemi në çfarëdolloj të keqeje apo çfarëdo që mund të gjejmë

në rrugët e Hollivudit në vitet '70 për t'u argëtuar pak.

Godite.

Zot i madh, godite…

Madje edhe duke shkuar në shtëpinë e tij për të bërë spageti

ishte plani më i madh në botë.

E di, do të bëjmë spageti dhe do të dëgjojmë disqe.

Hillel kishte një sistem stereo pak të përmirësuar,

gjë që ishte një gjë e madhe për ne atëherë.

Nuk dija asgjë për muzikën rock.

Nuk më interesonte vërtet.

Dhe ai filloi të më luante muzikë rock që fillova ta doja.

Ulur aty, duke tymosur marijuanë të keqe,

dhe ne thjesht do të dëgjonim.

Ne dëgjonim Rush, Led Zeppelin dhe Bill Bruford.

Allan Holdsworth, Benny Goodman.

- Jeff Beck, Jimi Hendrix. - Blondie.

Dhe kjo ishte si ari.

Ndërsa shikoj prapa, sa më shumë kohë rrinim ulur aty duke luajtur disqe,

Sa më shumë që afroheshim, aq më shumë e kuptonim njëri-tjetrin,

dhe... dhe sa më shumë që ne, e dini,

sapo kjo mendje shkriu artin dhe vëllazërinë.

Dhe ne thjesht u afruam gjithnjë e më shumë.

Lidhjet vetëm sa u intensifikuan me kalimin e kohës.

Zot, të gjithë sollëm kaq shumë gjëra të ndryshme

ndaj miqësisë.

Unë dhe Anthony ishim gjithmonë teatralistë.

dhe duke u përpjekur të jem qesharak dhe duke pasur sukses ndonjëherë,

duke qenë i bezdisshëm herë të tjera. Do të bëja çdo gjë,

Do të thoja… E kupton çfarë dua të them? Sikur, çfarëdo qoftë.

Thjesht donim të ishim ajo që mendonim se ishte e egër, tronditëse dhe ndryshe.

Dhe Hillel ishte disi poetik prej nesh.

Ai ishte super artistik.

Ai gjithmonë pikturonte, vizatonte, luante kitarë,

kishte flokë të gjatë, vishej bukur.

Ai ishte shumë i hollë, dhe unë sikur u dashurova me të.

Ai ishte i bukur.

Ai ishte i mirë, vëlla.

Dhe jo në, si, një... Si, "Unë jam një fëmijë i njohur në shkollë" në rregull.

Sikur, ai ishte thjesht më i menduar mirë.

Ne do të ndizeshim dhe do të ishim banalë, e kupton çfarë dua të them?

Dhe ai kishte një gjë të tillë,

por ai nuk do të bëhej me ne aq qesharak dhe budalla.

Një nga gjërat që bënim ishte të shkonim te kjo urë e madhe mbi lumë

ku shkoi treni,

dhe u hidha në këtë lumë, dhe ishte një kërcim i gjatë.

Ishte mirë 9 metra.

Por ne thjesht do të hidheshim, hidheshim, hidheshim, hidheshim.

Dhe Hillel do të donte thjesht...

Ai tha, "Në rregull, do ta bëj, do ta bëj, do ta bëj."

Dhe ai do të shkonte të qëndronte në buzë dhe do të shikonte përtej buzës, dhe...

Ne themi, "Hajde! Ti mund ta bësh!"

"Hajde, vëlla, thjesht hidhu! Është në rregull, është në rregull!"

Si, duke qeshur kaq shumë duke u përpjekur ta bindësh.

Dhe më në fund, mbaj mend që ai shikoi,

dhe ai, si, e dini, u përkul pak përpara

sikur ishte gati ta bënte, pastaj ngriti gishtin dhe tha... tha ai,

"Hebrenjtë nuk kërcejnë."

Vëllai im, ai lindi në Haifa, Izrael.

Gjyshërit e mi dhe mamaja ime praktikisht i shpëtuan nazistëve

dhe arriti në Izrael.

Disa vite më vonë, u zhvendosëm në Los Anxhelos.

Dhe papritmas, ai po luan kitarë në dhomën e gjumit.

Qoftë kjo kitarë e vogël akustike lodër

ose duke luajtur me një fshesë,

Ne e dinim që ai donte ta luante që në moshë të vogël.

Babai im nuk ishte i dashur dhe divorci e preku Hillelin,

por mamaja ime na rriti që të ishim shumë të pavarur.

Hillelit i pëlqente t’i shkruante letra mamasë sime dhe mbante një ditar.

E shihja duke shkruar ditar gjatë gjithë kohës.

Dhe mendoj se ishte një gjë shumë personale dhe private për të.

Po kaloj shumë kohë me mamin dhe Jamie-n. I dua shumë të dy.

Pikturova një natyrë të qetë me vazo dhe lule.

Mendoj se do t'ia dhuroj Michaelit për ditëlindje, të premten.

Ne u rritëm në një shtëpi shumë artistike.

Mamaja ime ishte një piktore dhe artiste e mrekullueshme

dhe padyshim na ndikoi që të hynim në botën e artit.

E inspektova shtëpinë në njëfarë mënyre,

dhe vura re se kishte, si p.sh., vizatime dhe piktura.

Dhe unë thashë, e di, "Çfarë…?" Ai tha, "Po, nëna ime e bëri këtë."

Dhe unë thashë, "Nëna jote e bëri këtë?"

Mamaja e tij kishte libra të mrekullueshëm me art në shtëpi,

dhe ne thjesht do të shikonim këto libra të bukur me vepra arti.

Do të kishim këto seanca

ku do të uleshim në tryezën e ngrënies së Hillelit.

Ne do të jepnim vetëm një ide.

Si, "Le të vizatojmë dikë që ka pësuar një aksident të tmerrshëm me makinë."

Ne thjesht do të rrinim aty për 20 minuta në heshtje, duke vizatuar.

Dhe pastaj i kalonim vizatimet përreth.

Dhe mendoj se për Hillelin, kur ai vizatonte,

Ai ishte vetëm me veten, e di.

Ai mund të shprehte ndjenja vetmie ose frike, ankthi, zemërimi,

çfarëdo që të gjithë kemi, por në një mënyrë të shëndetshme.

Dhe mendoj se ai u rrit me, si, "Kjo është ajo që bën ti."

Ishte vërtet e bukur për mua si fëmijë ta ndjeja këtë, e kupton?

Vija nga një botë mjaft e ashpër dhe e frikshme.

E di, u rrita në një familje shumë, ëm… të dhunshme dhe jofunksionale.

Kur mbusha 11 vjeç, dilja deri në orën 4:00, 5:00 të mëngjesit.

Isha duke bërë rrëmujë në rrugët e Hollivudit.

Dhe kalimi i kohës me Hillelin më bëri të ndihem mirë.

Sikur, ai me të vërtetë mbushi një vend në jetën time që nuk e kisha pasur më parë.

Mendoj edhe për Anthony-n.

Ishte një shtëpi ku do të kaloja shumë kohë.

Dhe sigurisht, nëna e Hillelit

ishte një prani e ngrohtë, e dashur dhe mikpritëse në jetën time.

E di, unë dhe Flea nuk kishim familje tradicionale

ose një nënë dhe një baba që kujdesen për ne.

Ne gjetëm familje tek njëri-tjetri.

Njëkohësisht me ne që bëhemi miq,

Hillel ishte ende në Anthym.

Dhe atëherë takuam Flea-n dhe Anthony-n.

Dhe të gjithë ne rrinim bashkë gjatë gjithë kohës.

Dhe ata luajtën shumë shfaqje në shkollat ​​e mesme,

dhe kjo ishte një shpërthim.

Njëherë, drejtori sulmoi nëpër fushë

dhe shkoi të shkëputte amplifikatorët.

Dhe unë qëndrova aty si një buldog,

dhe ishte sikur, "Askush nuk i prek këto priza."

Dhe ai në fakt luftoi kundër një roje sigurie që të mos na shkëputte nga priza.

Përfundova duke qenë një lloj mbështetëse e Anthymit,

si dhe, si të jesh thjesht një balerinë spazmatike në të gjitha shfaqjet e tyre.

Anthony filloi të ishte një lloj prezantuesi i tyre.

Lawrence Welk i quan ata rokerët më të nxehtë në Los Angeles.

Grupi e quan veten autorë të muzikës rock and roll amerikane.

Ai do të thoshte, "Baballarët e tyre i quajnë të çmendur,

Vajzat i thërrasin gjatë gjithë kohës."

"Por unë i quaj ashtu siç i shoh, dhe i quaj Anthym!"

Dhe pastaj do të rrotullohesha nga skena, do të bëja një kthesë prapa,

dhe të përplasesh mbi ndonjë student të vitit të parë të varfër dhe të pavëmendshëm.

Dhe Hillel ishte thjesht shumë i mirë.

Po luaja, si të thuash, peshore.

Ai ishte sikur, e di, duke mbledhur buzët,

dhe duke u mbështetur prapa, dhe duke qenë shumë i ftohtë.

Mënyra se si ai besonte kaq shumë në muzikë,

sa shumë domethënë për të,

si, kjo ishte ajo që ai do të bënte.

Gjithmonë kam pasur në kokë, "Epo, nëse nuk jem trombëtar,

Mund... e dini, ndoshta mund të kem një 7-Eleven."

Do të kisha ndonjë plan të çuditshëm dhe të çmendur në kokën time.

E kupton çfarë dua të them? Domethënë, unë thjesht nuk dija asgjë.

Dhe unë isha si, ka diçka tjetër këtu.

Një ditë, po dal me Hillelin.

Jashtë po binte shi.

Jemi ulur përpara shtëpisë së tij me Datsun-in e tij.

Ne e dëgjonim dikur këtë djalin, Jim Ladd, në radio.

Unë jam Jim Ladd, dhe ju po dëgjoni KMET Los Angeles. Më shumë…

Dhe Jim Ladd filloi të luante këngën "Riders on the Storm" nga The Doors.

Ai tha, "Dhe kjo është e përshtatshme për këtë moment."

Më kujtohet konkretisht Hillel, ai tha, "Jim Ladd është shumë i mrekullueshëm."

I kam ulur sediljet mbrapa, dhe jemi shtrirë atje,

Ndoshta jemi të dehur apo diçka e tillë, e kupton?

Dhe ne jemi thjesht si... si ta ndiejmë momentin, e kupton?

Siç mund ta bësh vetëm kur je adoleshent,

thjesht, "Po, jemi shumë të mirë."

Kalorësit në stuhi…

Dhe në atë moment, Hillel tha, "Hej, Mike."

"E di, ëh... E di, Todd,"

basisti në Anthym, "ai nuk e pëlqen shumë atë."

"Ai nuk e beson vërtet këtë, e di."

"Dhe po mendoja ndoshta mund të mësosh bas dhe të luash me ne."

As unë nuk mund ta besoja, e di?

Unë thjesht thashë, "Uau, më do mua?"

E di, sikur askush nuk më donte. Isha një person i çuditshëm.

E di, unë isha…

E di, nuk isha i mirë.

Dhe nuk mendoj

që djemtë e tjerë më donin edhe mua.

Por ai…

Sikur, ai besonte tek unë, ai më pa.

Dhe në atë moment, e dini…

Dhe padyshim që ende,

ëm, më preku vërtet zemrën.

Të nesërmen, mendova, "Si t'i gjej paratë për të blerë një bas?"

Dhe shkova në dhomën e gjumit të Jack Irons, fillova të luaja me ata djem.

Ata thanë, "Pas dy javësh, kemi një shfaqje."

"Gazzarri është në Sunset Strip." E di, "A mund ta bësh këtë?"

Dhe unë thashë, "Unë mund ta bëj këtë."

Dhe, ëm, dy javë, isha në skenë me Hillelin.

E di, nuk kam luajtur kurrë bas më parë, plotësisht, si për shembull, me shifra.

Ëëë, por ma ndryshoi jetën përgjithmonë, e di.

Në kohë reale, mund të ndieja botët që hapeshin, e dini, njësoj si…

E pabesueshme. Ishte e pabesueshme.

Dhe Hillel ma dha atë dhuratë.

Forma e... e së ardhmes sonë po përcaktohej

nga intuita dhe ndërgjegjësimi i Hillelit për kapacitetin muzikor të dikujt,

të cilën e kishte Flea.

Pra, të gjithë diplomohemi.

Ka një fotografi të Hillel, Flea dhe meje duke u diplomuar.

Dhe të dy kanë ende qime gjigante pudelësh.

Të tre fytyrat tona janë të shtypura brenda.

Dhe mund ta kuptosh vetëm nga shprehjet e fytyrave tona, si p.sh.,

Këta djem janë një ekip, pavarësisht gjithçkaje.

Dhe ne vërtet ishim.

Isha një student shumë i keq. Mezi ia dola mbanë.

Si, nuk do të shkoja në ndonjë kolegj të mirë apo diçka të tillë.

Nëse do të mund të paguaja qira, të haja dhe thjesht të isha në një grup muzikor, mbaroi.

Ky ishte suksesi më i madh që munda ta realizoja me vetëdije.

Ne mbështeteshim te njëri-tjetri.

Duke gjetur mënyra për të siguruar ushqim, duke gjetur mënyra për të siguruar pije.

Ata djem, si, e dini, merrnin apartamente të vogla në vende paksa të çuditshme.

Ne jetonim në Wilton Hilton.

Pjesa më e keqe e imagjinueshme e Hollivudit,

por për ne ishte shtëpia.

Nuk më pëlqeu shumë ajo skenë, e di.

Kishte thjesht një energji me të cilën nuk ndihesha rehat.

Isha më shumë një njeri shtëpiak. Dhe e njëjta gjë vlen edhe për Alain-in.

Unë thjesht kisha frikë nga ajo botë.

Kisha frikë se do të pengonte muzikën dhe do të ishte dëmtuese.

Thjesht mendova se ishte më mirë për mua të rrija në shtëpi

me gjyshen dhe motrën time.

Mund të ulesha në dhomën time dhe të stërvitesha gjithë ditën dhe të lihesha vetëm.

E di, kjo ishte afërsisht koha kur u shfaqën më shumë drogëra.

Gjithmonë kishte të bënte thjesht me argëtim, me festa.

Dhe pastaj droga dukej si një aventurë tjetër.

Ishte viti 1980, duke hyrë në vitin 1981.

Los Anxhelosi në vitet '80…

O Zot, ishte, ëm, mjaft magjike.

Skena e muzikës hair metal, skena e muzikës new wave, skena e muzikës punk rock.

Grupe të çuditshme elektronike, shfaqjet e para të hip-hopit.

Të gjitha llojet e muzikës ishin vazhdimisht rreth nesh.

Dhe ne ishim të gatshëm për të gjitha këto.

Ne filluam ta gjenim këtë botë,

kjo muzikë underground e, si, valës së re dhe rokut punk.

Muzikë e vërtetë artistike, jo si grupet e mëdha rock të viteve '70.

Ishte intensive, vëlla.

Do të shkonim në një shfaqje të Flamurit të Zi

dhe ishte sikur do të të nxirrnin nga goja.

Më në fund më goditën në prapanicë,

kështu që thashë, "Në rregull, jam... do të vazhdoj me shfaqjet e xhazit."

Pa përmendur policët që presin jashtë me shkopinj nate për të të rrahur.

Në rregull, qetësohu, njeri.

Ishte thjesht çmenduri.

Reduktues sonik!

Anthym donte të ishte pjesë e saj.

Kështu që do të përpiqesha të na siguronte koncerte.

Do të telefonoja çdo klub nate që mund të na pranonte.

Dhe unë thoja, "Hej, e di, ne kemi këtë grupin Anthym."

Ata do të ishin, "Anthym, çfarë është ajo?"

Le të jesh unë.

Më lejo të jem ti.

Nëpër kohëra Dhe nëpër dhimbje.

Përgjatë ditëve të jetës sonë.

Dhe unë nuk dija asgjë, por ne... ne... ne... ne ishim paksa banalë.

Ta pranojmë, ishim paksa banalë.

Ne menduam, "Në rregull, ne... ne... ne duhet të ndryshojmë."

Kjo tingëllon... Kjo tingëllon bukur.

Më pëlqeu ajo që po bëje në fillim.

Ne filluam të shkruanim shumë më me aventure.

Thjesht pak a shumë, "Kush ka diçka?"

Do të thoja, "Kam këtë ritëm të ri."

Pastaj Flea mund të dalë me një pjesë, pastaj Hillel, pastaj Alain.

Dhe pastaj thjesht do të bënim bllokim.

Dhe ne thamë, "Anthym tingëllon si një grup i vjetër metali."

"Duhet ta ndryshojmë emrin."

Dhe mendoj se Hillel doli me emrin Çfarë është kjo.

Nuk kishte pikëpyetje. Ne thoshim dikur,

"Është një deklaratë, jo një pyetje."

I preva flokët shumë shkurt. Hillel i preu flokët e tij shkurt.

Të gjithë filluam të vishnim, si kostume të bukura nga vitet '50.

Flea po luante trombë.

Ishte si, ëh, e di, një gjë e rritjes.

Dhe Hillel filloi të zhvillonte një stil për të cilin unë isha si, "Uau!"

Kaq afër…

Nuk tingëllonte si ndonjë djalë që luante kitarë.

Tingëllonte si një djalë që po luante veten.

Si ritme të forta dhe të ashpra.

Shumë këndor, minimalist dhe unik për të.

Ne ishim të vetëdijshëm në atë moment se kjo ishte e veçantë.

Po ndodhte diçka.

Dhe ne ishim në vendngjarje. Ne po e bënim këtë.

Vetëm duke luajtur shfaqje, duke luajtur shfaqje, duke luajtur shfaqje.

Dhe filloi të bëhej vërtet aktive për ne.

- Oh, po regjistron? - Po.

Do të shkoja në të gjitha praktikat e tyre,

por unë nuk isha, e di, në grup.

Kam kaluar ca kohë në UCLA

vetëm për të parë se çfarë ishte ajo dhe shpejt vendosa se ishte thjesht…

Nuk do të funksionojë.

Ishte si fillimi i periudhës sime të pastrehë.

Surfim në divan,

dilja për të kërcyer gjithë natën dhe shfaqesha në çfarëdo shfaqjeje që... po luhej,

vetëm për ta kontrolluar.

Dhe një ditë po dëgjoja radion

dhe duke dëgjuar "Mesazhin" nga Grandmaster Flash.

Ha, ha, ha, ha Ndonjëherë është si një xhungël.

Më bën të pyes veten Si ia dal të mos fundosem.

Dhe unë thashë, e dini, "Këta djem janë shkrimtarë shumë të mirë."

...shumë, thjesht nuk është e shëndetshme Të gjithë fëmijët e mi gjatë ditës…

Më pëlqeu shumë rrëfimi i historisë, tekstet dhe atmosfera interesante.

E di, më bëri të ndihem kaq e mrekullueshme dhe e zgjuar

dhe, si p.sh., dëshira për të shkruar disa poezi.

Ne po i përthithnim të gjitha.

E di, kishte shumë galeri arti, kishte shumë hapje muzikore dhe arti.

Ne filluam të takoheshim më shumë, e dini, me artistë, piktorë,

artistët e performancës.

Dhe atëherë takuam Gary Allen-in.

Ups, është një aksident.

Uh, uau, kaq shumë gjëra.

Është e vështirë për mua në fakt… të mbaj mend gjithçka.

Isha shefi i kuzhinës së Elton John-it,

Shefi i kuzhinës së Frank Zappës,

stilist mode për Billy Idol.

Ups, është një aksident.

Jeta ime, një aksident.

Burra të falsifikuar këndojnë.

Më kthe mendjen time

Isha një djalë me ngjyrë gej që u rrita në Los Angeles,

plotësisht i mbytur në modë.

Dhe një natë të veçantë, jam në Hollywood

dhe unë jam në skenën punk,

jashtë zonës sime të rehatisë.

E pashë këtë grup të çmendur, What Is This.

E pashë Flea-n të luante,

dhe unë thashë, "Ai djalë do të bëhet i famshëm."

Dhe Hillel… ishte një magnet i fank-ut.

Ai i bëri për vete frikacakë.

Pas koncertit,

Flea më prezantoi me mikun e tyre Anthony,

dhe Anthony ishte, si, shumë i emocionuar!

Kisha një mohawk që ngrihej lart si një furçë,

dhe do të vishja një fustan të gjatë të bardhë pa asgjë poshtë tij,

dhe çizme luftarake,

dhe, si, lërini të gjitha të varen në pistën e vallëzimit.

Uau! Ishte fantastike!

Ata ishin pjesë e skenës.

Ne ishim familje pa tituj.

Një familje e madhe hollivudiane.

Gary Allen ishte një pjesë vërtet e rëndësishme e gjithë gjërave tona.

Ai më tregoi një lloj tjetër mundësie për të cilën unë nuk dija.

Ai ishte pak a shumë si Andy Warhol-i ynë i vogël.

Ai donte të festonte artin dhe shprehjen e njerëzve të tjerë.

Si, "Le të krijojmë një mundësi për ty që të bësh atë që të pëlqen."

Dhe unë thashë, "Epo, mua më pëlqen të shkruaj poezi."

Dhe ai është si, "Epo, ja ku është një makinë shkrimi."

Atëherë të gjithë morën një nofkë.

Nofka e Hillelit ishte "Slim" sepse ai ishte, si të thuash, i ftohtë në vitet '60.

Anthony ishte "Mjellma",

dhe Flea thotë, "Dua të më njohin si 'Flea'."

Unë thashë, "Pse do të doje të të quanin insekt

që të futet nën lëkurë dhe të thith gjakun?”

Dhe ai tha: "Pikërisht!"

Ne të gjithë e donim shumë.

Dhe sidomos Hillel.

Do të ishte telefonata e famshme

duke ardhur nga Hilleli për të thënë,

"Ëh, hej, ku është tofuja?"

"Tofu" ishte emri ynë i koduar për kokainën.

Do të mblidheshim bashkë, do të visheshim bukur,

dhe, e di, kalo një natë të çmendur.

Dua të them, e di, unë... Dreq, ne... ne... ne...

Ne ishim të çmendur.

Në atë kohë, punoja në klinikën veterinare.

Dhe do t'i vidhja të gjitha këto pilula nga spitali i kafshëve.

Janë, si, këto kapsula me ngjyra të ndezura.

Nuk e di çfarë ishin. Ishin, si për shembull, për de-kërmillim nga qentë,

dhe, e di, nëse të kruhet bytha në prapanicë apo diçka e tillë.

Si të gjitha këto, e dini, mjekësia veterinare.

Dhe do ta organizoja pak a shumë sikur të ishte një instalacion arti.

Dhe pastaj do të bënim një festë të madhe.

Erdhën të gjithë këta njerëz të çmendur që ne nuk i njihnim,

dhe thjesht u bëra vërtet i egër.

Njerëzit mendonin se ishin dhurata për partinë, e kupton?

Ishte d... E di, të gjithë po bëjnë sikur po bëjnë mut.

Të vjella, dreq.

Sa budallaqe.

Kaq budalla.

Mos më lër të lirohem më.

Mos më lër më të lirë…

Po bëhesha pak më i egër. Isha zhvendosur në këtë klub pas orarit të punës.

i quajtur Klubi i CASH-it.

Ishte ky klub i vërtetë nëntokësor që hapte shtatë netë në javë,

gjithë natën.

Shumë drogë, shumë egërsi.

Të gjithë të tjerët do të shkonin të kalonin kohë atje. Unë jetoja atje.

U zhvendosa. Kam një divan në cep.

Dhe fillova, si të thuash, të bëhem vërtet pjesë e muzikës underground.

Dhe një natë, mora acid dhe shkova të shihja grupin Fear.

Dhe unë isha thjesht si… "Ja ku është puna."

Dreq! Si e kemi atë ndjesinë e prekjes së vërtetë të njerëzve,

të zhvendosjes së njerëzve, të arritjes së asaj bërthame të njerëzimit?

Më pëlqen të jetoj në qytet.

Fjalë për fjalë pasi i pashë, ndoshta rreth një javë më vonë,

Shoh një reklamë në gazetë, e di,

"Fear po kërkon një basist të ri." Shkova dhe e mora punën.

Dhe, ëm, shkova në Hillel.

Dhe tha, e di, ëh,

"Ajo që po bëjmë nuk po i prek zemrat e njerëzve siç duhet."

"Ka... Thjesht mungon diçka."

"Po largohem nga grupi. Do t'i bashkohem Fear."

Dhe Hillel ishte…

Ai ishte i neveritur me mua.

Ai ishte tamam si,

"Ti humbës i mallkuar."

"Ti… Benedict Arnold, tradhtar i ndyrë."

Ai vetëm më shikoi dhe u lëndua shumë.

I inatosur, i zemëruar. Thjesht nuk tha asnjë fjalë, u ngrit dhe doli jashtë.

Ai nuk më foli për një kohë të gjatë.

Kaloi shumë kohë vetëm.

Nuk jam shumë i lumtur, por kjo do të ndryshojë.

Loja ime… është në një vend të mirë.

Të dua, çfarë ndjenje të re ka kjo?

E kisha këtë studio provash në Heliotrope,

dhe aty bëri prova grupi muzikor What Is This.

Dhe një herë, pas një prove,

Po qëndroja disi i mbyllur në vetvete,

E di, vetëm dhe duke lexuar.

Dhe Hillel hyri në dhomë, dhe më dha një përqafim të fortë.

Dhe kështu u takuam.

Këto janë ditë reflektimi.

Sot, gati sa nuk e telefonova Addie-n.

Kalova me makinë pranë shtëpisë së saj dhe ajo ishte aty.

Ndjej një mall të tillë për të.

Jam kaq i vetmuar.

Do të vija në shtëpi natën.

"O Zot, ja ku është përsëri! Makina e tij është jashtë! Oh!"

Nuk kishte asnjë mënyrë për t'u hequr qafe prej tij, në të vërtetë.

Që nga ajo pikë, ne gjithmonë synonim diçka.

Ai ishte i mbushur me dashurinë për jetën

dhe dashurinë për miqtë e tij.

Ata ishin vëllezër për të.

Gjatë kësaj kohe,

Unë dhe ai ishim sa më afër që mund të ishim... si miq.

Ka një hotel shumë të famshëm në Sunset Boulevard

e quajtur Shtëpia Continental Hyatt.

Dhe përfundimisht, gjetëm një mënyrë për të marrë ashensorin deri te shkallët,

tek kjo gjë ku mund të hipnim me shinë midis dy shkallëve,

dhe shkonim në apartamentin në çati që rrallë hapej.

Dhe kështu do ta kishim këtë restorant dhe bar vetëm për vete,

dhe ne do të bënim këto beteja repi.

Ne thjesht shikonim njëri-tjetrin dhe, e di, i pështynim njëri-tjetrit rima,

dhe ky ishte me të vërtetë fillimi i formimit të idesë

për, si, e dini, çdo gjë lirike,

ose, e dini, struktura e asaj që më vonë do të përshtatej në një këngë.

Ishte një moment i vogël dhe i rëndësishëm në lidhjen tonë krijuese.

Por me Hillel dhe Flea,

kishte ende statikë.

Kishte shumë statikë.

Dhe kisha frikë se miqësia e tyre kishte mbaruar.

Dhe kështu, në një moment fatal, Gary thjesht shpërtheu…

"Pse nuk mblidhni një grup muzikor dhe të më hapni fjalimin në shfaqje,"

E di, në... në Dhomën Grandia?

Dhe ndoshta si një akt faljeje,

Hillel dhe Flea, e di, donin të luanin përsëri së bashku, dhe…

Po, sepse nuk mendoj se Hillel donte t'i mbante mëri Fleas.

Sikur, kishte shumë dashuri atje.

Gary tha, "E di, pse nuk e lë Anthony-n të këndojë një këngë?"

Dhe Flea, Hillel dhe Jack thanë, "Je i çmendur?"

"Çfarë... Çfarë lidhje ka kjo me ndonjë gjë? Si p.sh...."

"Ne jemi muzikantë. Ai nuk është."

"Lëre të provojë. Lëre të provojë." Ai ngulmoi.

Dhe ai ishte kaq i dashur

se ata ishin si, "Në rregull, do ta lëmë të provojë."

Dhe unë thashë, "Shkëlqyeshëm, do... do të shkruaj pak këngë repi."

Nëse jo për ndonjë arsye tjetër, përveçse për t'u argëtuar për një natë.

Hillel, Jack dhe Anthony u bashkuan

vetëm në dhomën e ndenjes së shtëpisë.

Ne kishim një këngë.

Anthony kishte një rep.

Kisha një linjë bas në kokë, por asnjë amplifikator apo diçka e tillë.

Ne thjesht e luajtëm pak a shumë, dhe, si, "Jack, ti ​​luan një ritëm të çuditshëm."

E di, Hillel…

E di, unë jam…

Do t'i shihja Flea-n dhe Hillel-in, sikur të përfshiheshin në të,

dhe... sinkopa e tyre dhe kuptimi i tyre ritmik,

sikur e dinin ku po shkonin.

Dhe bëra repin tim, dhe ishte si, "Oh, mirë, të gjitha këto përshtaten."

Ne dolëm jashtë atë natë,

po atë natë që dolëm me këngën.

Dhe isha mjaft nervoz, dhe isha vetëm.

Dhe më është dashur të ec nga Hollywood Boulevard deri në Melrose.

Dhe gjatë gjithë kohës, unë thjesht po praktikoj tekstet e mia,

dhe duke u siguruar që e kam rregullimin siç duhet në kokën time.

Ata po bëhen gati për të luajtur,

dhe Anthony hyri me një boombox në shpatull,

dhe ai thjesht, sikur, hyri brenda dhe e hodhi poshtë,

dhe e grisën atë.

Au! Los Anxhelosi është vendi që ma vë mendjen në flakë…

Po përpiqemi ta bëjmë këtë, dhe po i shoh njerëzit, dhe të gjithë janë thjesht, si…

Si, të lëvizësh, e kupton çfarë dua të them? Ata nuk mund të ndalen.

Klubi ishte në një zhurmë të madhe.

Të gjithë po pulsonin dhe hidheshin përreth.

Qyteti më bën të kërcej. Kam një tufë vajzash të këqija.

Sigurisht, ka disa të meta që ende më pëlqejnë shumë…

Dhe kjo është diçka që nuk mund ta kontrollosh.

Nuk mund t’i bindësh njerëzit, “Ejani të gjithë, tundni duart lart!”

"Hajde, hajde! Çohu dhe kërce!" Sikur, nuk mund ta bësh këtë.

Nuk mundesh! Ose të lëviz shpirti, ose jo.

Anthony nuk kishte kënduar kurrë më parë në një grup apo diçka të tillë,

dhe kjo ishte tronditëse dhe e mahnitshme.

Dhe njerëzit mbetën thjesht, si të thuash, të shtangur.

Dhe ndjeva Hillelin, dhe ndjeva Jackun, dhe ndjeva Flean.

Dhe ishte sikur koha kishte ndaluar.

Ne filluam të luanim, dhe ishte thjesht…

Gjithçka pa asnjë përpjekje.

Ishte thjesht aty.

Ishte koha perfekte.

Ishte e paplanifikuar, ishte e paprovuar, ishte jo gjithçka.

Dhe vetëm kimi.

Ishte, e di, e... sigurisht, ishte miqësia jonë.

Ishte historia që ne ndanim.

Të gjitha kohërat kur isha Fytyrat, kur vrapoja përreth.

Thjesht duke qenë në rrugë, duke kërkuar diçka për të bërë.

Duke bërë skeçe komike së bashku dhe duke bërë stil të lirë së bashku,

dhe duke ngarë makinën në shi së bashku, dhe duke dëgjuar muzikë,

e gjithë kjo u shpalos në një çast të shkurtër.

Dhe me të vërtetë, ishim të gjithë ne.

Ishim të gjithë ne.

Ishin grindjet që kishim pasur, ishin keqkuptimet që kishim pasur,

Ishte dashuria e thellë dhe e përbashkët...

Dashurinë që i shprehnim njëri-tjetrit.

E di, "Të dua, të dua, të dua,"

do t’i thoshim njëri-tjetrit. E di?

Dhe, ëm, atë natë dolëm, dhe ishte thjesht…

Thjesht doli gjithçka në shesh.

Ne ishim bashkë, ishim të njëjtë, ishim një.

Kur i pashë të luanin atë këngë të vetme,

E dija që e kisha parë të ardhmen.

Isha shumë krenar për ta.

Ishte ngjarja më e madhe muzikore e jetës sime.

Dhe unë thjesht thashë, "Uau."

"Ëh-oh, kjo është telashe."

Sepse thashë, "Ja ku është... Ja ku është gjysma e grupit tim," e kupton?

"Dhe kjo është e pabesueshme,"

dhe nuk e di çfarë do të ndodhë tani."

Le ta bëjmë!

Promotori i klubit tha, "A mund të kthehesh javën tjetër, të lutem?"

me dy këngë?" Ne thamë, "Po, mendoj se mundemi."

Helikopter policie që fluturon nëpër qiell.

Energjia e Anthony ishte e çmendur.

Helikopteri i policisë po më ul mbi sy…

Një protagonist i jashtëzakonshëm. Ne nuk e kemi pasur kurrë atë.

Ato shfaqje të hershme ishin një shpërthim i mbushur me të rinj.

Ishte si, "Uau!"

Helikopteri i policisë bën një ulje me hundë.

Ne luajtëm kudo në Los Angeles që na pranonte.

Dhe sado e çuditshme, tronditëse, shqetësuese, jashtë kontrollit,

Do të ishim grupi më i egër dhe intensiv që ka ekzistuar ndonjëherë.

Ishte seksi, ishte i parespektueshëm.

E gjithë gjëja ime ishte gjithmonë, sikur muzika do të shprehë veten

përmes trupit tim aq sa përmes amplifikatorit.

Kokat tona sapo u shkëputën nga trupat tanë

sepse këta ishim ne.

E di, Chili Peppers patën këtë trajektore në rritje.

Ne luanim gjatë gjithë kohës.

Shfaqja tjetër, kishim dy këngë. Shfaqja tjetër, tre.

Të gjithë donin atë që po u jepnin.

Ishte shumë e nxehtë.

Ishte shumë e nxehtë.

Dhe kështu linda unë grupin Red Hot Chili Peppers.

U nisëm shpejt.

Mendonim se e kishim pushtuar botën,

duke luajtur për një audiencë prej 20 personash në bodrume të vogla klubesh.

Dhe turmat thjesht rriteshin e shtoheshin.

Papritmas, ishim në të gjitha rubrikat e thashethemeve

në leckat lokale.

Undergroundi na donte.

Në koncertin tonë të tretë ose të katërt, ata po rreshtoheshin përreth bllokut

të hyjë brenda për të na parë.

Por është akoma, në atë pikë…

Ëh, ishte akoma vetëm për argëtim.

Red Hot Chili Peppers në fillim ishte vetëm një shaka.

Ishte menduar të ishte thjesht një rast i vetëm.

Ishte sikur, në rregull, tani kemi një projekt anësor,

ose kishin një projekt anësor.

Unë kisha një projekt kryesor,

por të gjithë të tjerët kishin shfaqje që duhej t'i luanin

dhe paratë që duhej të paguheshin.

Unë ende luaja në Fear,

dhe Jack dhe Hillel ishin ende shumë të përfshirë në “Çfarë është kjo”.

Ata kishin qenë me Alain që nga klasa e tetë,

dhe nuk kishte asnjë mënyrë që ata ta braktisnin këtë.

Por ne thamë, "Le ta bëjmë vetë."

Ne shkuam dhe regjistruam një demo.

Ne shkuam në këtë studio regjistrimi të rrënuar

në bodrumin e sallës së bilardos.

Ishte thjesht, si, drogë,

prostituta, tutorë,

dhe një studio regjistrimi për 250 dollarë në ditë.

Për ndonjë arsye, kisha 250 dollarë.

Ishin të gjitha paratë që kisha në botë, por unë thashë, "Do t'i paguaj unë."

Ngrihu dhe hidhu.

Çohu dhe kërce

Më kujtohet qartë që fluturoja mbi trupin tim ndërsa po luanim.

Ngrihu dhe hidhu.

Ngrihu dhe hidhu.

Po, kishte një magji në të.

Producenti thotë, "Po del avull nga dërrasa."

Kjo ishte hera e parë që gjeta gjënë që dëshiroja.

Kur u largova nga “Çfarë është kjo”, shkova te Frika sepse nuk munda ta çoja atje.

Tani e kishim.

Dhe është një nga regjistrimet e mia të preferuara

që kanë bërë ndonjëherë Chili Peppers gjatë gjithë karrierës sonë 42-vjeçare.

Pra, fillojmë ta bëjmë pazar përreth.

Unë dhe Anthony shkuam në Nju Jork, u përpoqëm të rezervonim koncertet e grupit.

E di, po kërkoj të siguroj një kontratë diskografike dhe të gjitha këto gjëra.

Hillel dhe Jack ishin në të dy grupet muzikore, What Is This dhe the Peppers,

njëkohësisht.

E di, ne thjesht po luajmë koncerte, po argëtohemi, po festojmë,

duke fituar pak para.

Ishim në prag të një marrëveshjeje diskografike me Enigma EMI

për shkak të ndonjë djali të çmendur të kompanisë diskografike që i pëlqenin shfaqjet tona.

Dhe pastaj ndodhi.

Momenti më i pamundur që mund të mendoni.

Si "What Is This" ashtu edhe "Red Hot Chili Peppers"

mori oferta për kontrata rekord po atë javë.

Unë thashë, "Djema, nuk do t'ju kërkoj ju të dyve të qëndroni."

"Mendoj se ke një shans më të mirë me Peppers."

Dhe pastaj morëm një telefonatë nga Jack Irons dhe Hillel Slovak

duke na shpjeguar se po largoheshin nga Red Hot Chili Peppers.

Pra, pse…

Po, ata u larguan.

Më ktheu mbrapsht.

Nga dashuria e plotë për Alain,

Unë dhe Hillel vendosëm të qëndronim me “Çfarë është kjo”.

Gjë që ishte një tronditje, por isha vërtet mirënjohës.

Unë dhe Flea thjesht nuk mund ta kuptonim. Si, "Si po ndodh kjo?"

Ëndrrat tona po shpalosen.

Papritmas është sikur, "Oh, do të shkojmë në një turne."

"Do të bëjmë një album me një producent në një studio të vërtetë regjistrimi."

Dhe tani ishim tamam si…

I mallkuar.

Pse nuk mund ta prek?

Ishte një tragjedi tronditëse, e çrregullt… e një momenti.

Dhe po lidhemi tani, Red Hot Chili Peppers.

Gërmoj dheun dhe gërmoj pluhurin, piq në skarë…

Unë dhe Anthony bëjmë një album

me një djalë të quajtur Jack Sherman në kitarë dhe Cliff Martinez në bateri.

Është i vetmi album për të cilin më vjen disi keq.

Nuk ishte aq i mirë sa kaseta demo.

Do të hipi mbi një kalë me dhëmbë shpate përmes kodrave të Hollivudit…

Ne ramë në një lloj humnere krijuese.

Ne ishim gjithnjë e më të frustruar për sa i përket lidhjes.

Nuk është se ata djem nuk ishin muzikantë të mirë.

Ne thjesht nuk kishim magjinë me ta.

Por për çfarëdo arsye, e dini,

Unë dhe Flea kemi këtë… mos u dorëzo kurrë

element për ne.

Nuk e di çfarë tjetër do të bënim.

- Në rregull, Flea, pra ju djema… - Shiko kamerën. Shiko kamerën.

Ai po e stërvit. Flea, je gati. Bëhu një yll i madh.

- Po, bëj një pamje nga afër tani. - Përshëndetje, mami.

Ju keni bërë disa gjëra të çuditshme në skenë.

- Kjo është paksa e qetë për ty tani. - Sepse ne jemi fantastikë, vëlla.

Ne tronditemi me ♪♪♪♪♪ tonën. Ne rrëshqasim, rrëshqasim, lëvizim, bëjmë ritëm.

- Hip-hop, ne luajmë shumë mirë. - Ne e bëjmë.

- Tregoji si i mbledhim vajzat. - Ja si i mbledh ti vajzat.

Dhe, e dini, ishte rreth kësaj kohe

kur drogat filluan të hynin në skenë në një mënyrë të pashëndetshme.

Një nga djemtë me të cilin jetonim merrej me shpërndarje heroine në shtëpi.

Do të bënim drogë.

Dhe në një moment, Anthony u acarua shumë.

Dhe unë shkova në Hillel.

Unë thashë, "Dua të largohem nga Chili Peppers,

të kthehem dhe të luaj me ty në "Çfarë është kjo".

Ai tha, "Shiko, Anthony është i sëmurë."

"Duhet të besosh tek ai që të përmirësohet."

Dhe ai më bindi të mos e bëja.

Dhe shkova te Anthony. Ai ishte krejtësisht i shkatërruar, i shtrirë në shtrat.

Dhe unë i thashë, "Vëlla, je në shtrat. Është ora katër e pasdites."

E di, "Ne patëm prova. Ti nuk erdhe për një javë."

Dhe ai është si, "Po, por unë jam James Brown i viteve '80."

Dhe m'u duk shumë qesharake kur e tha. Thashë, "Në rregull."

Dhe unë qëndrova.

Dhe Jack dhe Hillel shkuan dhe bënë Çfarë është kjo,

dhe luajtën me Alain dhe bënë gjënë e tyre.

Është gjithmonë ftohtë.

Edhe në verë.

Oh, kur besimi shkatërrohet nga jeshilja…

Ne realizuam EP-në. Shkuam menjëherë në turne.

Më kujtohet që kryqëzoja shtigje pak këtu e atje

në skenën e klubeve.

Do të takoja dikë dhe ata do të thoshin, "Oh, po, Çfarë është kjo ishte këtu."

"Dhe takova kitaristin, shumë qesharak dhe i lezetshëm."

"Unë po kaloja kohë me të."

Unë thashë, "Po, po. Ai është më i miri."

Mendja ime është ende aty.

Ne bëmë një videoklip për këngën e vetme.

Ne qëndruam zgjuar gjithë natën për ta përfunduar.

Ishte vërtet shumë bukur.

Por u ndalua në Australi,

dhe disa rrjete nuk do ta luanin sepse mund të shkaktonte kriza.

Në fillim kishte stroboskop,

gjë që ishte tepër.

Nuk patëm shumë fat. Le ta themi kështu.

Nuk ishte një vrapim i suksesshëm.

"Çfarë është kjo" nuk kishte pasur sukses. Peppers ishin... po bënin më mirë.

Jo shumë më mirë. Nuk ishin thyer ende, e kupton?

Por aq më mirë sa të mund të shihja efektet e saj te Hillel.

Kjo është Videowave. Emri im është Tim Sommer.

Jemi këtu me grupin What Is This. Jam Alain, Hillel.

Tani që je në një label të madh, a është vetëm kaq?

Epo, është pak a shumë, e di… Është, ëh…

E di, ka pasur ulje-ngritje e gjëra të tjera.

A ju ofruan etiketa të tjera përpara se të nënshkruanit me MCA?

Po, kishte disa përreth.

- A ishin disa? - Në fakt, vetëm dy ose tre në atë kohë.

Nuk mendoj se kishte ndonjë. Mendoj... mendoj se e nxituam. Jo.

- Jo. - Mund të ketë pasur disa.

- Po, e nxituam pak. - Sigurisht. Kishte disa.

Ne e nxituam menjëherë. Po.

Po, e nxituam.

Tani Red Hot Chili Peppers janë një grup simpatik, shumë i nxehtë.

Ata po marrin shumë vëmendje.

- Po. - E cila, e di…

A mendoni se ndoshta keni marrë vendimin e gabuar?

Jo, nuk e bëra gabim.

Unë bëra atë të duhurin.

Kur të mbarosh turneun, do të fillosh punën për albumin?

- Mm-hmm. - Po.

Tani, duke folur me ju, jeni padyshim njerëz mendjehapur.

Në atë intervistë…

...Hillel ishte më i distancuar, si brenda kokës së tij.

Dhe është... mund ta ndieja.

Si, "Mendoj se do të ikë." E di?

Të dashur mami dhe Jamie,

Nuk i kam thënë asgjë Alainit ende,

por fola me Flea ditën tjetër dhe u ribashkova zyrtarisht me Peppers.

Të gjithë janë shumë të emocionuar. Ndihem mirë për vendimin.

Kujdesu për veten dhe më shkruaj.

Me dashuri, Hillel.

Kthimi i Hillel në grup ishte po aq i natyrshëm sa mund të ishte.

Oh, më jep një shtëpi ku enden bizonët.

Dhe vdekja e një race është një lojë…

Kompania jonë diskografike erdhi tek ne dhe na tha,

"Nëse do të mund të kishe dikë në botë,

Kush do të dëshironit të prodhonte albumin tuaj të dytë?”

Dhe…

Ne thamë, "George Clinton."

A mund të bëhemi të çuditshëm tani, George?

Hillel sapo po merrte hak me ta, por dukej sikur ishin ata të tre

kundër botës.

Sado të mirë që ishin, nuk donin të dilnin edhe aq mirë.

Ata donin të luanin sikur të ishin një shfaqje live.

...a mund të kërcejë fantazma?

Punk rock, duke kërcyer me kokë.

E di, atyre iu desh t'i ngjisnin kufjet me shirit ngjitës në kokë

kështu që ata nuk i hodhën poshtë.

Xhorxhi pa një mënyrë të re për t'u përhapur në botë përmes nesh.

Ai pa çfarë kishim brenda nesh, ai e dinte atë,

dhe ai na mbajti gjallë... derisa ne thjesht ndërhymë.

Dhe George vërtet iu bashkua grupit për ato seanca.

Mënyra e tij e prodhimit ishte të ngjallte energji.

Hillel ishte, si, një kitarist shumë i mirë,

dhe nëse soloja e tij ishte shumë e mirë, të thoshte ta hiqje.

Dhe mos e fik, hiqe.

Fshije atë.

Lëreni mënjanë "Bllokimin e Pakove...".

Ishim plotësisht të magjepsur që ishim në studio me George-in.

Ia dolëm. Krijuam një album për të cilin ishim vërtet krenarë.

Ne jemi të Nxehtit e Kuq.

- Kush? - Kili.

Çfarë thua?

Speca.

Lëreni mënjanë grupet britanike…

Ne u mblodhëm me nxitim.

Ne luajtëm shumë koncerte.

Ne ishim shumë mirë.

Ne kishim luajtur gjithë këtë muzikë funk.

Speca!

George po dilte dhe po na bashkohej, Maceo Parker.

Pastaj Jack u kthye dhe e mblodhi përsëri formacionin origjinal.

Ne bëmë turne si të çmendur.

Dua të them, bëmë 50 shfaqje në 56 ditë në 50 qytete të ndryshme.

Lëreni mënjanë gjërat e Soft Cell…

Ne kishim, si një grup të vogël e të këndshëm tifozësh besnikë.

Ne kishim një shfaqje në Bregun Lindor, dhe po ecnim në rrugë

dhe kjo tufë fëmijësh kaloi andej, dhe po këndonin,

Sepse ne jemi të Nxehtit e Kuq!

Dhe unë thashë, "Si është e mundur kjo?"

Speca!

Po ndodhte.

Por ai album, ai turne…

Droga ishte gjithmonë e pranishme.

Në fillim, ai tha, "Është një gjë rekreative."

"Unë mund ta përballoj këtë."

Hillel gjithmonë do të thoshte se është një theks, është një përforcues.

Ne ishim të rinj, e di?

Mund t’ia dalësh mbanë për një farë… pike.

Ndonjëherë do të ndihesh sikur ke gjithçka nën kontroll,

sikur të jetë një lloj feste, bën pak këtu e atje,

dhe ndonjëherë, nuk është aspak nën kontroll.

Ai dikur kishte këtë shprehje,

"Është e premte, ku është tofuja?"

Dhe kjo do të thoshte se ai po shkonte të përdorte drogë.

Por pastaj fillova të vëreja se "Është e premte, ku është tofuja?"

U bë shumë i rregullt.

Sigurisht që nuk më pëlqenin drogat.

Ata thjesht kishin mbaruar.

Ne përdornim kaq shumë kokainë të mallkuar,

dhe kokaini që pi duhan,

duke u përpjekur të gjenim heroinë ku të mundnim.

Duke përdorur sa herë që është e mundur.

Ne donim të shihnim se çfarë kishte atje jashtë. Ne donim të ndienim gjithçka.

Dhe... Dhe ne nuk... i kuptonim vërtet pasojat.

Dhe u ndjeva shumë në siklet, e dini, për këtë.

Arriti në pikën ku fillova ta urreja vërtet.

Hipokriti më i madh në botë, apo jo? Kam marrë drogë gjatë gjithë kohës.

Por mendova, si, e dini, "Epo, nuk e lejoj që kjo ta dëmtojë grupin."

"Dhe ju djema... po e shkatërroni veten."

Dhe në një moment, thashë, "Në rregull, duhet të blej disa tela të rinj për bas."

Dhe kompania diskografike tha, "Oh, të gjitha paratë kanë mbaruar."

Unë thashë, "Paratë kanë mbaruar?"

Por unë mendoj, "Ku shkoi?"

Ishte sikur, ata blenë... i shpenzuan të gjitha për... drogë.

Dhe isha tmerrësisht i tërbuar.

Unë dhe Hillel kishim qenë gjithmonë të pandashëm gjatë asaj kohe,

dhe kur ishim më të rinj dhe naivë, drogoheshim bashkë.

Por ne do të përpiqeshim ta fshihnim sapo të kuptonim se kjo nuk është në rregull.

Kjo është... Kjo është e dhimbshme.

Në rregull, do të... Do të shtrojmë një pyetje këtu nga ana anësore apo jo?

Po, vazhdo. Pyet.

Duke parë çfarë ju djema... Hej!

Ndërsa këta maniakë po bëhen gati të ngjiten në skenë, ne do të shikojmë...

Ne regjistruam një kasetë demo për albumin tonë të radhës,

Plani i Festës së Ngritjes së Mofo-s.

Dhe, ëm, e di, nuk funksionuan ato seanca.

Regjistrimet nuk shkuan mirë.

Shumë drogë, thjesht nuk... nuk po ndodhte.

Mora një kasetë demo me pesë këngë për albumin e tyre të radhës.

Dhe unë isha si,

"Kjo është vërtet e tmerrshme."

Ne jemi Red Hot Chili Peppers! Unë jam Flea!

Antoni! Hej!

Hillel! Prit.

Dua të them, muzikalisht, ato janë kudo në dyqan.

Është një rrëmujë absolute.

Por kishte diçka aty brenda.

Kjo ndjesi shumë e çuditshme, një lloj atmosfere jo-botësore.

Vazhdova ta dëgjoja këtë kasetë vazhdimisht,

në njëfarë mënyre obsesive.

Ka diçka vërtet të veçantë tek këta djem si njësi.

Dhe diçka klikoi.

Dhe unë thashë, "Dua vërtet ta bëj këtë."

Kështu që fluturova për në LAX dhe në aeroport më pritën Flea dhe Jack.

Xheku rastësisht përmendi

Dy nga djemtë kanë probleme me varësinë nga heroina.

Dhe unë thashë pak a shumë, "Hë?"

Isha një rrëmujë

dhe duke u spiralizuar poshtë.

Të rrish zgjuar gjithë natën dhe të shfaqesh i rraskapitur në prova.

Dhe kjo nuk ishte krejtësisht e re,

por po më copëtoheshin qepjet.

Me Anthony-n, ishte tepër e qartë

sepse djali nuk shfaqej për disa javë në prova.

Hillel ishte ndryshe.

Nuk e dija kur Hillel ishte nën ndikimin e drogës.

Ai ishte në gjendje të ruante një ndjenjë normaliteti

dhe një aftësi për të qenë në gjendje të përpunonte çfarëdo që po bënte.

Por ja ku është këngëtari i grupit që sapo ka dalë.

Më në fund arrita në atë pikë

ku po filloja ta dëmtoja kolektivin.

Pjesa tjetër e djemve po e shqyrtojnë këtë projekt,

duke e parë atë duke u tretur në ajër.

Duke thënë, "O Zot i madh. Jeta ime po avullohet para meje."

I thashë, "Vëlla, ndalo këtë mut. Është patetike. Po e shkatërron mendjen."

"Çfarë po bën?" E kupton çfarë dua të them? Si, ​​pse?

Ne po fillonim punën për atë që u bë "Lufto si një trim".

Disi, e çuam në një provë.

Dhe unë thashë, "Shumë mirë, ku janë tekstet?"

Antoni erdhi pa asgjë të shkruar apo ndonjë gjë tjetër.

Dhe kaq ishte.

Unë i thashë, "O dreq, si guxon të hysh në këtë studio të mallkuar?"

dhe nuk më respekton mua dhe këta djem në grupin tënd?”

"Si guxon?"

"Dil nga kjo studio menjëherë. Je i pushuar nga puna."

Dhe nofulla e tij goditi tokën.

Më përjashtuan zyrtarisht nga Red Hot Chili Peppers.

Dhe isha kaq i sjellshëm…

I varur nga mënyrat e mia,

Unë thashë, "Në rregull, kjo më jep më shumë kohë për të, e di, shkatërruar veten."

Ne nuk dinim si... shpesh herë si të ishim aty për njëri-tjetrin

në një mënyrë që duhej të kishim qenë.

Anthony ka disa javë që nuk është pjesë e grupit.

Zemra ime ndihet si një kudhër e zhytur në plumb.

Ai do të shkojë në Michigan për një kohë.

Ai tha, "Shpresoj që kur të kthehem,

Do të jem vetvetja dhe do të jem në gjendje të jem pozitiv pa drogë."

Përfundova duke shkuar në një detoksifikim të Ushtrisë së Shpëtimit

dhe pati atë moment "të bëhesha esëll".

Kaluan 30 ditë pa e përdorur,

dhe kjo ishte përpjekja ime e parë drejt heqjes dorë nga alkooli.

Lutem që Anthony të kthehet në shpirtin kozmik

dhe do të ndodhë një dashuri dhe respekt i ri.

Unë nuk predikoj për mirëqenien tonë të ndërsjellë në lidhje me drogat.

Dhe unë nuk tregoj me gisht.

Por me veten time, gjej hipokrizi.

Kur tregova interesin tim për t'u çliruar nga alkooli,

pavarësisht se cilat ishin rezultatet e... me grupin,

Ata filluan të thoshin, "Oh." E di? "Anthony është kthyer. Ai është përsëri vetvetja."

Ai ishte në formë luftimi. Sikur, nuk e kisha parë kurrë kështu më parë.

Ai ishte thjesht plot vitalitet.

Ishte pothuajse sikur të kishte rilindur apo diçka e tillë.

Dhe u ktheva, dhe gjëja ime ishte,

"Nuk do ta përdor ndërsa po bëj albumin tonë të radhës."

E cila, sigurisht, është prej nga vjen edhe shprehja "Fight Like a Brave".

Rah!

Ishte si një 180 e plotë.

I nxori ata nga çdo lloj krize në të cilën kishin qenë.

Të gjitha paketat e baterive u vendosën dhe ishin në fuqi të plotë.

Kjo nuk është përballje, kështu që hidhni…

Ata po punonin me gjithë shpirt.

Mund ta shihje këtë makinë që ishte duke punuar e duke punuar e duke punuar.

Do të bëjmë prova vazhdimisht, do të bëjmë këto regjistrime,

Do ta jetojmë këtë muzikë,

dhe ne do të jemi grupi më i mirë në botë.

Lufto si një trim.

Mos u bëj skllav.

Askush nuk mund të të thotë se duhet të kesh frikë.

Hillel ishte i shkëlqyer. Ai ishte shumë i çuditshëm dhe kishte shumë arrogancë.

Ai luajti në mënyrë madhështore.

Ai doli me këtë pjesë për këtë këngë të quajtur "Behind the Sun".

Është vërtet e bukur.

"Behind the Sun" ishte ndryshe nga një hedhje ritmike poshtë.

Më kujtohet që thashë, "Uau, kjo është si një këngë."

Krejtësisht ndryshe nga çdo gjë tjetër që kishim luajtur më parë.

Shpirti, ritmi dhe energjia,

Është vërtet shumë e mirë, shoku.

Jam jashtëzakonisht krenar për punën e të gjithëve.

Xheku dhe Fli ia nxjerrin mbanë.

Anthony sinqerisht nuk pushon kurrë së më mahnitur.

Kush tha që mund të bësh atë që bën?

Patëm një mori momentesh

ku thjesht do të shikonim njëri-tjetrin dhe do të mendonim,

"Ky është mut, ky është ai."

Një krim i çuditshëm.

Krim i çuditshëm…

Dhe më kujtohet që isha në studio me Hillelin

duke regjistruar "Funky Crime".

Krim i çuditshëm kundër një gjendjeje mendore…

Më pëlqente ajo që bënte ai, atij i pëlqente ajo që bëja unë,

dhe ne ishim shumë krenarë për atë këngë.

Shprehja e saj, formati, veçoria interesante.

Duke dëgjuar riprodhimin dhe duke shkuar,

"Kjo është e mirë. Ne ia dolëm."

Krim i çuditshëm.

Ajo muzikë dukej sikur po fillonte të formohej në një farë mënyre

kjo ishte shumë domethënëse.

Dhe për herë të parë,

Kisha një koncept se çfarë do të thoshte të…

Ji një individ i matur,

të jesh një person i kthjellët emocionalisht ose fizikisht.

Dhe… kishte një ndjenjë arritjeje

dhe, e dini, "kemi mbërritur".

Ne ndaluam dhe patëm një moment krenarie.

Meqë ra fjala, mendoj se festuam duke u tretur.

Ëëë, gjë që doli të ishte një vendim shumë i keq.

Njeri, është një helm i vërtetë.

Vërtet… të ndan.

Por ishte rreth kësaj kohe që fillova ta vëreja vërtet.

Hillel thahet pak.

Sado jashtë kontrollit dhe paksa vetëshkatërrues që isha,

Fillova të vëreja një…

Një shprehje në fytyrën e tij.

Ishte si… një rrafshësi.

Erdhi një mbrëmje,

Unë thashë, "Vërtet, Hillel, kjo nuk është më festë."

"Kjo po bëhet shumë e tepërt."

Dhe kishte vetëm këtë shprehje të errët në fytyrën e tij.

Ai thjesht ishte bosh.

Dhe ai nuk ishte aty.

Ai e fshehu nga unë.

Ai e fshehu nga familja.

Por më kujtohet një rast i veçantë,

Mami im erdhi tek unë,

tha se ndjeu se ai ishte i sëmurë ose diçka e tillë.

Diçka nuk ishte në rregull.

Hillel ishte si një... një artist i shkëlqyer.

Ai kishte lehtësi në hapat e tij.

Ai ishte shumë i gjallë. Shpirti i tij ishte aq i gjallë, sa shkëlqente.

Por tani një brishtësi fizike po fillonte të shfaqej tek të dy ne.

E di, shoh foto tona gjatë asaj kohe,

dhe të dy dukemi mjaft të rraskapitur.

Dhe fillova ta shihja duke na mposhtur më të mirën.

Kam jetuar në dhomë me Anthony-n.

Shumë drogë.

Të dy me nivel të lartë H.

Ndjenja kalimtare të frikës nga vetja,

dhe se e kam lejuar veten të zhytem në një vend shumë të frikshëm dhe të ndërlikuar.

Të vjen tinëz.

Qeni im, Honey Bear, kishte artrit,

dhe kisha shiringa që m'i kishte dhënë veterineri.

Dhe e kapa duke u përpjekur të vidhte një.

Dhe unë isha, "Hillel!"

"Zgjohu. Ndalo këtë."

Kur e mora vesh se ai ishte…

Duke përdorur kaq shumë drogë,

Nuk dija si të isha aty për të.

Isha i çmendur.

Isha shumë i fiksuar pas grupit.

Unë thashë, "Kjo nuk më shërben mua."

"Kur bën atë që po bën, nuk më shërben mua fare."

Dhe padyshim që është më thellë se kaq. Më interesonte ai.

Doja që ai të lulëzonte në vetvete.

Por zemërimi im ishte egoist.

Isha egoist.

Gjërat u përkeqësuan shumë me heroinën edhe për Anthony-n.

Ishte thjesht e frikshme për mua.

Këta ishin djemtë e mi magjikë.

Dhe do t'i shihja ata thjesht të vuanin.

Nuk e di,

me Hillelin,

nga i vinte gjithë dhimbja e tij.

Më kujtohet një herë…

Ne ishim në turne me një furgon.

Doja të luaja diçka, si pak Stevie Wonder, mendoj.

Ishte diçka, si, emocionale e Stevie Wonder.

Dhe ai tha, "Mos, mos. Mos, nuk mundem."

"E di që nëse e dëgjoj këtë, thjesht do të qaj pa pushim. Nuk mundem."

"Nuk mundem." Unë thashë, "Uau!" Sikur, unë... E di, ai ishte ulur atje.

Ne ishim ulur pranë njëri-tjetrit. Por nuk e kuptova që ai ishte…

E ulur aty në prag të lotëve për thjesht ekzistencën.

Sigurisht, si, e njëjta gjë që e shtyu të ishte po aq krijues sa ishte

e lëndoi edhe atë.

Dhe ai e mbante me vete gjatë gjithë kohës.

Pasi albumi mbaroi, shkuam në turne në Evropë.

Ne fluturuam për në Londër.

Ne luanim në Londër për herë të parë.

Jemi të emocionuar që po i sjellim shfaqjet tona botës.

Rok-n-roll!

Shumë mirë!

Rastësisht isha në Londër, dhe ata erdhën për turne.

Ata kishin një shfaqje, e cila ishte shumë e rëndësishme për ta në atë kohë.

Shko!

Dhe Hillel doli, dhe ishte një rrëmujë.

Ai ishte shumë i lodhur për t'u ngjitur në skenë. Si, "Nuk mundem."

E ula kitarën, dola nga skena.

Dhe isha thjesht, si, i shkatërruar.

Ishte e qartë në mendjen time, si, në rregull, jo më.

Xheku tha, "Vëlla, kjo është shumë keq."

"Kjo duhet të ndalet."

Unë dhe Xheku u mblodhëm pak a shumë dhe thamë: "Çfarë duhet të bëjmë me të?"

Dhe ne kontrolluam gjërat e tij dhe gjetëm drogën e tij.

Dhe unë u tmerrova për vdekje.

I thashë, e di, "Të dua. Të lutem mos e bëj." E di?

Dhe Xheku e bindi ta hidhte të gjithën në tualet.

Hillel thjesht uli kokën nga turpi.

Disa ditë më vonë, unë dhe Hillel po kalonim nëpër Norvegji.

Ne ishim të dy së ​​bashku në një kabinë treni,

vetëm ne të dy.

Dhe, e di, arrin në një pikë

ku ndalon së punuari.

Dhe ndjeva sikur të dy ishim në atë pikë.

Dhe po përpiqesha të ndaja përvojën time se si kishte qenë

kur kalova 30 ditë pa e përdorur. Isha sikur…

"Është... Është paksa argëtuese." Si, "Ja... Ka diçka në të."

Dhe unë… po thoja shumë butësisht, "Diçka për të parë."

Ai u trondit kur zbuloi se nëse ndalon së përdoruri drogë fare,

trupi yt... trupi yt mund të tërhiqet, e di,

dhe merrni pak kohë për t'u rikuperuar.

Hillel kaloi rreth një javë duke qenë shumë i sëmurë.

Por pastaj e mblodhi.

Dhe pastaj patëm një turne vërtet të këndshëm.

Unë dhe imja, unë dhe imja, unë dhe imja Unë dhe imja, unë dhe miqtë e mi.

Unë dhe imja, unë dhe imja, unë dhe imja Unë dhe imja, unë dhe miqtë e mi.

Unë dhe imja, unë dhe imja, unë dhe imja…

Ne i bëmë këto shfaqje dhe ai ishte i shkëlqyer.

Ne po luanim fort, po luanim çdo natë.

Luajta në Rex Club në Paris, ishte jashtë listave të çmimeve të mallkuara.

Unë dhe imja, unë dhe imja, unë dhe imja Unë dhe imja, unë dhe miqtë e mi.

Grupi Red Hot Chili Peppers…

E pamë në Gjermani dhe ishte vërtet i pastër.

Si, shumë e drejtpërdrejtë.

Unë dhe imja, unë dhe imja, unë dhe imja…

Kjo ishte, si, "Uau."

Kjo ishte vërtet pozitive.

Ne ishim, si të thuash, gjallë, bënim gjëra dhe të emocionuar.

Dhe unë thashë, "Jemi përsëri në shalë."

Rock-u veror i MTV-së 1988

ju sjell transmetim të drejtpërdrejtë të Red Hot Chili Peppers.

Numri i njerëzve që vinin ishte i ndryshëm.

...unë dhe imja, unë dhe imja Unë dhe imja, unë dhe miqtë e mi.

Njerëzit filluan të na donin vërtet.

...unë dhe imja, unë dhe imja Unë dhe imja, unë dhe miqtë e mi.

Dhe të gjithë po shikonim përreth duke shkuar,

"Diçka po ndryshon. Ky album ndryshoi diçka."

Një vit shumë i vështirë.

Por e di që kjo përvojë do të më bëjë më të fortë.

Në djall drogërat.

Muzika është fati im.

Përshëndetje Zotëri.

Më the ditën tjetër se ti, ëh...

me të vërtetë të mungon... të mungon familja dhe nëna jote?

Ëh, po.

E di, unë... mezi pres të kthehem në shtëpi

dhe t'i blej mamasë sime një dhuratë të bukur dhe thjesht të kaloj kohë me të.

Sepse kur... kur të shkoj në shtëpi,

Mendoj se... kam një mënyrë të re për ta parë jetën, mendoj.

Çfarë është ajo?

Kam një mënyrë të re për ta parë jetën.

- Oh, do të dish çfarë…? - Po, cila është mënyra e re?

Ëh, mirë, është disi e përfshirë,

por, ëm, një nga... një nga gjërat kryesore që kam, ëm, pak a shumë,

Kam një mënyrë të re për të… pranuar të jem shumë në turne,

të qenit shumë larg shtëpisë.

Kështu që unë... mënyra se si e shoh shtëpinë tani është paksa e ndryshme.

Është... Është shumë e komplikuar, pak a shumë diçka personale.

të cilat ndoshta mund t’i shpjegoja me orë të tëra.

- Por nuk do të hyj në të. - Preferon të mos flasësh për këtë?

Oh, mirë, jo. Do të të them vetëm se gjithçka është në rregull.

Kur u kthyem nga ajo turne,

ëndrra ime, si p.sh., të paguaj qiranë dhe të ha

pa pasur nevojë të kishim një punë u përmbush.

U dashurova me një grua.

Isha gati të lindja një fëmijë.

Isha vërtet i emocionuar. Doja shumë të bëhesha baba.

Dhe ishte një nga kohët më të lumtura të gjithë jetës sime.

Por është qesharake sepse në këtë kohë…

...do të bëheshim më të ndarë.

E dini, ne ishim bërë paksa të suksesshëm,

por nuk ishim aq shumë bashkë.

Ne ishim bashkë gjithë kohës. Jemi në një grup muzikor së bashku.

Por jo si kur je duke u endur çdo ditë,

"Si do të hamë drekë sot?" Gjëra të tilla.

E kupton çfarë dua të them? Domethënë, tani mund të përballojmë drekën.

Nevoja për atë familje rruge ishte më e vogël.

Ndiheshim kaq të rinj dhe disi të pandalshëm.

Por unë dhe Hillel, ne nuk e kishim,

E di, gjeta ndonjë lehtësim, ëm,

jashtë drogimit.

Kështu që të dy filluam ta përdorim përsëri.

Unë isha, si, në njërën anë të qytetit, dhe ai ishte në anën tjetër,

sepse kishte arritur në atë pikë

ku as nuk thoshim, "Oh, hajde të shkojmë të drogohemi së bashku."

Ishte si, "Ti shko rrugën tënde, unë do të shkoj timen."

Ne bëmë prova dhe ai u lajmërua i sëmurë.

Dhe shkova te, ëm…

Ha sushi atë natë,

dhe ja ku ishte, e dini, në barin e sushit.

Dhe unë i thashë, "Mendova se ishe i sëmurë në shtëpi?" E kupton?

Dhe ai ishte... E di, ishte nën ndikimin e drogës. Mund të shihja që sytë e tij ishin të mbërthyer.

Dhe unë thashë thjesht, "Oh, e kuptoj."

Dola në një klub, dhe ai hyri në dhomë,

dhe ai as nuk më njohu.

Sikur, ai ishte në një gjendje kaq të keqe.

Ditët janë kaq të çuditshme për sa i përket gjatësisë.

E gjatë, e shkurtër, nuk mund ta dalloj.

Ndihem i vënë në provë.

Shpesh mendoj për vdekjen,

jo në një mënyrë të dëshirueshme.

Thjesht… nuk e di.

Në një farë mënyre, ndiej se koha ime është e kufizuar.

Më kujtohet që Perry Farrell,

ëm, erdhi në shtëpinë time,

dhe Perry kishte albumin e ri Jane's Addiction,

Asgjë nuk është tronditëse.

Ai tha, "Duhet ta dëgjosh albumin tim të ri."

Unë thashë, "Në rregull, po, varësia e Jane-s."

E kupton çfarë dua të them? Ata ishin si… Ne ishim Chili Peppers.

Dhe ai e futi brenda, dhe unë thashë, "O Zot, janë vërtet të mirë."

Dhe ne dhe gruaja ime, të gjithë shkuam me makinë në shtëpinë e një shoku

për të shkuar të shikojë ndeshjen me Mike Tyson.

Jemi gati për të filluar.

Ne bëmë një barbeque të madhe.

Ishte thjesht, nuk mund të kisha qenë më i lumtur.

E kupton çfarë dua të them? Dua të them, jeta po shkonte shumë mirë, vëlla.

Ëëë, dhe mbaj mend që arrita në shtëpi. Ishte si…

"Ke 39 mesazhe," e di?

Unë thashë, "Çfarë dreqin?" E di? E mora në telefon, ishte, "Më telefono, më telefono."

"Më telefono."

Askush nuk po thotë asgjë. "Më telefono." Çfarë dreqin?

Isha duke u droguar.

Dhe kisha braktisur një të dashur, të vetmuar, e cila, e di, ishte gjithçka për mua,

dhe më në fund arrita në atë pikë ku më duhej të bëja telefonatën me pagesë

të thotë, "Më vjen shumë keq. Jam idiot."

"Të lutem më fal. Po kthehem në shtëpi."

Dhe ajo po qante pa kontroll.

Dhe unë thashë, "Premtoj, unë... do të kthehem në shtëpi."

Si, "Gjithçka do të shkojë mirë. Do të ndryshoj sjellje."

Dhe ajo tha, "Jo, nuk e kupton."

Isha me shokun tim në apartamentin tim.

Po kalojmë kohë bashkë. Dikush trokiti në derë.

Dhe ishin tre nga miqtë e Hillelit.

Unë thashë, "Hej, çfarë ke? Hajde brenda."

Dhe ata thonë, "Jo, eja jashtë."

Dhe…

Ata ishin të zbehtë.

Dhe ata thanë, "James,

vëllai yt ka vdekur.”

"Ai mori mbidozë."

E di, unë jam 21 vjeç.

Dhe kaq ishte. Ishte sikur… jeta ime mbaroi.

Isha në një gjendje aq të shokuar sa nuk i pranoja ato fjalë.

Unë thashë, "Jo, ai është mirë. Mos u çmend."

"Çfarëdo që keni dëgjuar është thashethem."

"Ky është djali im. Ai nuk ka vdekur."

Nuk mund ta pranoja. Unë...

Në atë moment, për mbijetesën time apo çfarëdo qoftë,

Unë thashë, "Ai nuk ka vdekur."

Ajo përvojë e humbjes së…

Vëllai yt, shoku yt,

është më shumë sesa mund të përballosh një ndjenjë.

U rrëzova, e di.

Nuk e di, thjesht më ra telefoni.

Këmbët më dolën nga poshtë. U rrëzova në tokë.

Dhe, ëëë…

E di ti.

Hillel ishte shumë e emocionuar për vajzën time të vogël.

Ne nuk e dinim që do të ishte vajzë, por ai gjithmonë thoshte se do të ishte vajzë.

Dhe ai, ëm, fliste për këtë gjatë gjithë kohës me mua.

Si, gjithmonë duke menduar për emra, dhe…

Ai tha, "Kjo do të jetë shumë e bukur."

Mënyra se si e përballova ishte, ëm, të mos përballesha me të vërtetën,

të mos përballemi me realitetin e hidhur

sikur familja e tij humbi djalin e tyre,

e dashura e tij humbi shpirtin binjak,

humbëm mikun tonë më të mirë.

Ëëë, ishte tepër.

Mamaja ime përfundoi duke ecur në rrathë për tre ditë rresht,

24 orë në ditë,

derisa ajo ra.

Ne bëmë funeralin.

Të gjithë miqtë e Hillelit erdhën.

Disa qindra njerëz jashtë, e di.

Pleshti ishte një bartës i patrës së varrit.

Por Anthony, ai nuk u gjet gjëkundi.

Ai nuk u shfaq.

Më kujtohet që e dëgjova, e di, nëna e tij

më mbante mua përgjegjës deri në një farë mase.

Në atë kohë kisha një reputacion të tillë si drogaxhi.

Kështu që vendosa që ky është një person…

Kujt do t'i jap hapësirë,

e di, përgjithmonë.

Dhe... Dhe jo, e di, ta kaloj atë nëpërmjet... meje.

Dhe u përpoqa… thjesht të zhdukesha.

Vazhdova të përpiqesha të drogohesha për njëfarë kohe,

dhe... dhe kjo vërtet ndaloi së funksionuari.

Sikur, asgjë nuk mund të…

Asgjë nuk mund ta më qetësonte mendjen në atë moment,

dhe, ëm, e dija që koncerti kishte mbaruar.

Ditët e konsumimit të vetëm kishin mbaruar.

Dhe pastaj realiteti, sikur, u shfaq.

Sikur, nuk do të zgjohem nga ëndrra e keqe.

Dhe, ëm…

Dhe kështu filloi puna ime…

Udhëtimi im i vërtetë i... të qenit i kthjellët,

ëm, dhe udhëtimi im i vërtetë i marrëveshjes

me… humbjen e… të Hillelit.

E di, gjëja më e keqe që mund të ndodhte, ndodhi.

Dhe unë thashë, "Djema, nuk mund të vazhdoj. E dini, thjesht nuk mund të vazhdoj."

Kështu që i lashë Chili Peppers.

Isha në një vend shumë të keq.

Përfundova në një qendër mendore për një kohë.

E di, thjesht nuk mund ta përballoja.

Gjithashtu po pyesja nëse duhej ta bëja më.

Kur Hillel vdiq,

ndryshoi përgjithmonë.

Me Hillelin, ishte sikur shikonim njëri-tjetrin dhe thjesht luanim.

Ndihej sikur mund të bënim çdo gjë.

Mund të luanim çfarë të doje dhe do të ishte bukur,

sepse po lidheshim,

dhe po bënim diçka që mendonim se ishte shumë e bukur.

Dhe do të ishim në një gjendje transi.

Ëëë, dhe kur kjo u zhduk, unë nuk e dija këtë,

ëm, do ta përjetoja përsëri atë ndjesi, e di, atë ndjesi vërtet natyrale.

Po.

Shfaqet John Frusciante,

dhe ai dinte gjithçka rreth Red Hot Chili Peppers

deri në atë moment.

Ai kishte ardhur për të parë Chili Peppers çdo herë,

dhe Hillel pati një ndikim të madh tek ai.

Si, seriozisht.

Kam shumë kujtime nga... të solo-këngëve,

dhe ata…

Ishte sikur të mos kishin shënime për to.

Ishte sikur të ishte thjesht kjo vorbull elektrike

duke më mbështjellë rreth e rrotull.

Me Hillelin, bëhej fjalë për stilin e tij.

Shumë kitaristë në vitet '80

po sakrifikonin stilin në atë kohë vetëm për të qëndruar në kohë.

Dhe Hillel kishte forcën e karakterit

që të mos preket nga asgjë e tillë.

E di, kur ajo… dritarja tragjike

zbuloi veten…

Është një natë shumë e ëmbël sonte.

…Xhoni bëri një hap përpara.

Ky është Xhoni. Ai është vetëm 18 vjeç.

Një, dy, tre, katër!

Au! Los Anxhelosi është vendi që ma vë mendjen në flakë…

Për rreth nëntë muajt e parë që isha në grup,

Ende po përpiqesha të mburrem me një sasi të caktuar.

E di, do të të godas aq fort sa godet Flea.

Ai tha, "Kjo është ajo që bën në Chili Peppers," e kupton?

Mendova se kjo ishte ajo që do t'i sillja grupit.

Po përpiqem të luaj sa më shumë nota të mundem.

Duke luajtur shpejt dhe duke bërë të gjitha teknikat e njohura.

Dhe thjesht… Nuk funksionoi.

Ndihesha sikur isha djali më i keq në grup,

dhe nuk ndjeva sikur po kontribuoja aq shumë.

Iu desh pak kohë për të gjetur rrugën e tij, thjesht për të qenë vetvetja.

Gjithmonë u bëja pyetje Fleas dhe Anthony-t.

A i pëlqeu Hillelit kjo? A i pëlqeu ai ajo?

Si p.sh., cilat ishin shijet e tij në gjëra të ndryshme.

Ato gjëra ishin të rëndësishme për mua

sepse ai kishte çelësin për të ditur si të luante

në një mënyrë që i bëri Flea dhe Anthony të tingëllonin sa më mirë që mund të ishin.

Dhe më është dashur të mësoj si të krijoj kimi me ata djem.

Ajo magji që ishte aty kur shkoja t'i shihja live,

Unë kisha përgjegjësinë të përpiqesha ta rikrijoja atë.

Dhe mora këtë vendim mendor, "Thjesht luaj si Hillel."

Jo vetëm pjesërisht, por plotësisht.

Dhe papritmas, fillova të dukesha origjinal.

Nuk kam asnjë shpjegim tjetër për këtë përveç, e dini,

Ai ishte një djalë kozmik, dhe unë isha një student i tij.

Dhe gjëja qesharake në lidhje me këtë është, si,

Kam dëgjuar njerëz të thonë se sheqeri në gjak ishte pika ku fillova të dukesha si vetvetja,

në vend që të tingëllonte si Hillel.

Ishte e kundërta.

Kur ra fjala për sheqerin në gjak, isha 100% i bindur se do të luaja si Hillel.

Dhe ishte "Behind the Sun" që më tregoi se grupi nuk ishte thjesht një grup punk-funk.

Se ka vend për atë anë melodike të vetes sime.

Xhoni më solli këtë serial hiper-melodik dhe të ndërlikuar

të ndryshimeve të akordeve.

Unë thashë, "Uau! Do të... Do të bëj çmos,

por kjo është, si të thuash, pak mbi nivelin tim të pagës atje."

Unë ngas në rrugët e saj sepse ajo është shoqja ime

Unë eci nëpër kodrat e saj sepse ajo e di kush jam unë.

Ajo e sheh të mirën time…

"Prapa Diellit" ishte gjëja që tregonte

drejt mundësisë së krijimit të një kënge të tillë.

Në atë pikë, unë vërtet i kisha hequr dorë nga të gjitha idetë e mia të mëparshme

rreth mënyrës se si t'u tregohesh njerëzve.

Dhe vërtet e lashë Hillelin të ishte pjesa qendrore e stilit tim.

Nuk dua kurrë të ndihem siç ndjeva atë ditë.

Më ço në vendin që dua…

- Të Nxehtit e Kuq… - Të Nxehtit e Kuq…

- Të Nxehtit e Kuq… - Të Nxehtit e Kuq…

Zonja dhe zotërinj, ju lutemi mirëpritni Red Hot…

…Speca djegës!

Ata kurrë nuk kanë pasur frikë të testojnë kufijtë muzikorë,

kurrë pa frikë të jesh i tepruar.

Dhe publikimi i tyre i fundit, Blood Sugar Sex Magik…

...ka shitur mbi dy milionë kopje.

Ndihej sikur Chili Peppers kishin hyrë në një mishërim krejt të ri.

Ata e kuptuan, "Hej, ne kemi një zë në këtë."

"Ne kemi potencialin të prekim më shumë njerëz."

Dhe kjo vërtet përcaktoi tonin për atë që ata u bënë.

Antoni e gjeti zërin e tij.

I thashë, "Do të bëheni të mëdhenj. Dhe kur të bëhesh i madh, mbaj mend magjinë."

"Give It Away" tingëllonte si vlerësimi i tyre për ne.

Një, dy, tre, katër!

Atë që kam, duhet t’ia japësh mamasë sate…

Në fakt, ne e kënduam atë këngë me ta në Grammy Awards.

Kishim rreth 20 persona në skenë.

Po prisni me padurim të shihni dikë në lojë të veçantë?

Speca djegës më shumë se kushdo tjetër.

Janë një nga grupet më të nominuara.

Jepja, jepja, Jepja tani.

Dhe performanca më e mirë hard rock është Red Hot Chili Peppers.

"Jepeni!"

Gjatë shkrimit të atij albumi,

Shkoja pothuajse çdo ditë te varri i tij.

Për t'u ulur me të, për të folur me të.

Deri në atë pikë sa njerëzit mendonin se isha i çuditshëm. Si, "Çfarë po bën?"

Nuk e di, thjesht më dukej e drejtë.

Kisha gjëra të ndryshme për të shkruar...

Lloji i mesazheve të mbijetesës dhe ndjenjat e humbjes.

Hillel ishte zhdukur,

por ti krijon diçka të bukur në përpjesëtim me boshllëkun që dëshiron të mbushësh.

Dhe kjo më zgjoi dëshirën për të jetuar vërtet me gjithçka që kisha.

Vdekja e tij më ka ngecur në mendje për një kohë të gjatë.

Dhe pastaj disa vite më parë,

Vëllai i vogël i Hillelit, James, më kontaktoi dhe më tha,

"Mamit tim i kanë mbetur vetëm… disa ditë, e di,"

"Mendoj se duhet të vish dhe... dhe t'i thuash lamtumirë."

Unë thashë, "Por unë mendova se ajo më urrente."

Dhe ai përgjigjet, "Jo, ajo të ka dashur gjithë këtë kohë."

Kështu që shkova ta takoja nënën e Hillelit në shtratin e vdekjes

dhe kishte një…

Një e bukur…

Një moment lamtumire me të.

Hillel ishte poet, ai ishte artist.

Ai besonte tek unë.

Për shkak të familjes sonë, miqësisë sonë, dashurisë sonë,

Vetëdija gjeniale muzikore e Hillelit

vazhdoi në energjinë e lindur të Red Hot Chili Peppers.

Gjatë dy muajve të fundit, e tëra çfarë doja të bëja

ishte thjesht të luaja këngë nga periudha Hillel.

Kjo është thjesht… Është qendra e gjithë kësaj për mua.

Stili im i kitarës vjen nga të luajturit me Flea,

dhe mënyra se si mësova të luaja me Flea-n po përpiqesha t'i hyja në kokë Hillel-it,

edhe pse…

Unë nuk e kam njohur kurrë.

Dhe ai nuk është harruar.

Po, unë dhe Flea nuk e harrojmë atë.

Herën e fundit që shkova te varri i Hillelit,

Kishte një vajzë atje. Një vajzë që unë nuk e njihja.

Dhe, ëm, ajo ishte pikërisht te varri i tij,

dhe thjesht e donte dhe donte ta nderonte.

Dhe u habita vërtet.

Unë thashë, "O Zot, ai vdiq, e di,

çfarëdo që të jetë, 30 vjet më parë,

dhe, ëm, ti je këtu."

Si, "Nuk e njihje, nuk e njihje...".

E di, ajo tha, "Jo, ai më preku vërtet."

Dua të them se i gjithë ky set i dedikohet Hillel Slovak.

Dhe çdo gjë që bëjmë nga tani e tutje i dedikohet Hillel Slovak.

Je gati për funk?

- Bëje. - Një, dy, tre, katër!

Të bërtisja nga ana tjetër e dhomës.

Dhe do të vije duke kërcyer si një budalla.

Aw, hap i përzier, o nënë e çuditshme.

Ja, eja tek unë, i gjithë i ngrohtë si mbulesë.

Pusho me mua, vëllai im i dashur.

Hej, siç e shihni, nuk ka tjetër.

Kujtim kaq i trishtueshëm dhe i ëmbël

Do të shihemi së shpejti, më rezervoni një vend.

Oh, mirë, po qaj.

Oh, tani, burri im i dashur.

Oh, po, po qaj.

Oh, tani, dhe askush nuk mundet.

Do ta mbushë ndonjëherë.

Vrima që latë, o njeri