Original subtitles

Alle Live tv, sporten, films en series WWW.ALLESIN1BOX.NL

Luister, jongens.

Als ik het zeg, hou je op met slaan en ga je uit elkaar.

Heeft de uitdager nog vragen? - Nee.

En de kampioen? Ok�, dan beginnen we.

En we kunnen beginnen.

Ik weet niet hoe 't bij u thuis is, maar hier is de spanning om te snijden.

Ik heb kippenvel. De WBC-wereldtitel in het zwaargewicht staat op het spel.

Zijn hele leven heeft Tyson voor deze avond getraind.

En Trevor wil zich bewijzen als groot kampioen. Blijft hij dat?

Tyson gaat meteen los. Trevor in de problemen.

En hij gaat neer. De scheids telt tot acht, ook al staat ie meteen weer op.

Wat 'n combinatie. Berbick weer bijna neer, maar blijft overeind.

Weer 'n rechtse. Dit houdt ie niet lang vol.

Wat een rechtse. - Hij gooit alle remmen los.

Daar komt Tyson weer. Hij kan 'm raken waar ie wil.

Trevor wankelt weer.

Tyson weet dat 't nu prijsschieten is. Hij domineert de partij.

De tweede ronde, en regerend kampioen Berbick wankelt al.

Nog even en hij kan vrij uithalen. Nu 'n rechtse tegen z'n hoofd.

Twintig jaar. Tyson wordt een van de jongste kampioenen aller tijden.

Op 't lichaam. Wat 'n uppercut.

Dan 'n linkse hoek en hij gaat neer.

Hij moet overeind komen. Of zijn z'n benen te zwak? Jawel.

Trevor Berbick in de touwen. Ik betwijfel of hij door kan.

Hij wil wel, maar zijn lichaam kan het niet meer aan.

Hij is uitgeteld. Het gaat de boeken in als knock-out.

Mills Lane heeft tot 10 geteld. Het is voorbij.

We hebben 'n nieuwe wereldkampioen zwaargewicht: Mike Tyson.

Die de titel wel 's heel lang kan houden.

De eerste vraag die we stellen, is: Wie ben ik?

Taal. De menselijke geest.

Meerdere stemmen. Met elkaar in de clinch.

Woorden. De menselijke geest. Gekte, chaos.

Wie ben ik? Wereldkampioen. Strijdende stemmen.

Gekte. De chaos in het hoofd.

Mijn vroegste herinneringen zijn aan 't ziekenhuis. Ik was vaak ziek.

Ik weet niet waarom. Misschien m'n longen, ik heb 'n longkwaal.

Daarom hield ik m'n partijen graag kort. Ik was snel buiten adem.

Mijn moeder en haar vrienden. Met hun achten. Mijn broer en m'n zus.

Ze zaten rond het ziekenhuisbed.

Mijn moeder woonde toen samen met m'n vader.

Kan m'n vader geweest zijn. Geloof ik wel. Zeiden ze tenminste.

Ging niet echt goed. Na mijn geboorte hadden ze 'n moeilijke periode.

Ze hadden ruzie en hij ging bij 'r weg. En zij kon 't niet alleen aan.

Toen verhuisden we naar Brownsville in Brooklyn.

Wie die buurt kent, snapt hoe vreselijk dat was. Een harde buurt.

Gruwelijk. Het ging daar op leven en dood.

Op school werd je gepest.

Onderweg naar huis had je kerels met pistolen die ons beroofden.

Ze jatten het beetje kleingeld dat we hadden.

Ik weet nog dat op school een stel pestkoppen m'n bril afpakten...

en in 'n melkwagen gooiden.

Op die leeftijd had ik nog nooit met iemand gevochten.

Ik kon me niet voorstellen dat een volslagen vreemde zoiets zou doen.

Ik begreep er niks van. Dus ik...

ik nam gewoon de benen.

Zo komt 't dat mensen als ik leren assertief te zijn...

agressiever en directer.

Omdat je niet wilt dat zoiets je nog 's overkomt, dat je weer vernederd wordt.

Daarom ben ik wie ik ben.

Mensen hebben een verkeerd beeld van mij.

Ik ben gewoon bang dat zoiets me weer overkomt.

Weer zo behandeld te worden.

Om op straat weer fysiek vernederd te worden.

Had ik toen maar geweten hoe je moet vechten.

Ik kon 't ook wel, maar ik durfde niet. Ik was veel te bang. Zo bang.

Maar ik hield van duiven. Dus ik stal geld en kocht duiven.

Ik vloog met postduiven. Toen vond iemand mijn duiven.

Ze probeerden ze te jatten en ik zei: Nee, dat zijn mijn duiven.

En hij zei: Wil je 'm terug? En draaide 'm de nek om.

Toen heb ik voor 't eerst geknokt.

En ik won. En vanaf toen besefte ik dat ik kon winnen.

Ik had 'n oudere jongen verslagen. Daar was ik trots op.

Ik sloeg wild om me heen, molenwiekend, als in 'n caf�ruzie.

Maar ik sloeg 'm wel in elkaar.

En toen wou iedereen m'n vriend zijn. Ze vielen me niet meer lastig.

Ik kon sieraden en mooie kleren dragen zonder dat ik werd lastiggevallen.

In de zomer van '76 leerde ik 'n stel jongens kennen.

Op 'n rollerskate-baan. Interessante jongens.

Van mijn leeftijd, maar ze kleedden zich als volwassenen. Regenjas.

Leren schoenen, pakken van Pierre Cardin.

Ze waren maar twee jaar ouder en ze hadden al scooters.

Ik dacht alleen: Die knullen zijn rijk.

Ik wist niet dat 't criminelen waren. Ik dacht alleen: Wauw, gaaf.

Ik vroeg 'n vriend: Wie zijn dat? Wat 'n gave jongens.

Die zijn cool. Dat wil ik ook.

Hij zei: Dat is de Rutland Road-bende. Die zitten in allerlei zaakjes.

Ik leerde die jongens kennen. Ze pleegden inbraken.

Ik was jonger. Zij waren al 13 of 14.

Maar ik was groter, ik was nogal dik.

Bij zo'n huis waar je marihuana of coca�ne kon kopen...

klopte je aan en gaf je het geld voor de drugs, vijf of tien dollar.

En dan kreeg je drugs.

We stuurden iemand die ze kenden. Dan ging de deur open.

En kwamen wij met 'n pistool en beroofden ze.

Ik voelde in hun zakken. Omdat ik de jongste en de kleinste was.

Dus ik voelde in hun zakken.

Een paar maten werden teruggepakt.

Dan ging 't er niet zachtzinnig aan toe. Er zijn er 'n paar vermoord.

Als ze je te pakken kregen, was je de klos.

Sommige verdwenen in de cel, sommige zijn vermoord of zwaar mishandeld.

Veel van m'n vrienden uit die tijd zijn nu dood.

Ze zijn dood of zitten in de cel.

Of ze leven als junks ergens in Brooklyn of Manhattan.

Er zijn er maar weinig met 'n normaal leven.

Toen was 't spannend. Je dacht dat er nooit 'n eind aan kwam.

Ik leef in 'n heel andere wereld dan jij. Dat kun jij niet begrijpen. Die opwinding.

Die sluwheid. Dat je iemand te slim af bent.

Niet alleen iemand neerslaan en z'n geld pakken.

Maar sneller zijn, slimmer zijn. Ook al weten ze dat je 'n boef bent.

In de bus of bij de kassa in de supermarkt.

Ze hebben je door en toch ben je ze te slim af. De meeste mensen denken:

Ze heeft me door. Ik doe 't maar niet.

Ze zijn op hun hoede, maar ze maken ��n fout en jij hebt hun geld.

Ik werd 'n keer opgepakt.

Er was 'n man in de Bedford-Stuyvesant- buurt van Brooklyn die ik kende.

Hij had de tas van 'n prostituee gejat.

Ik stond met 'm te praten en toen dacht ze dat ik 't gedaan had.

Ze gooide hete chocolademelk in m'n gezicht.

En ik werd ook meteen gearresteerd. De vellen hingen van m'n gezicht.

Ik had niks gedaan. Ik was heus geen heilige.

Ik had wel geld op zak. Ze fouilleerden me en ik had 1500 dollar op zak.

Een jongen van 12 met 1500 dollar op zak.

Dat kon ik natuurlijk niet verklaren. Dus ik verdween in 'n jeugdinrichting.

Toen zat ik wel in de rats. Het was de eerste keer dat ik was opgepakt.

En ik was nog maar twaalf.

Ik zag daar vrienden die ik in geen jaren had gezien. Die zaten daar vast.

Net 'n schoolre�nie. Jongens die ik al maanden niet gezien had.

Toen ik hen zag, was ik niet meer zo bang.

En ik belandde er vrij vaak. Een of twee keer per maand, drie keer per jaar.

Tot ze me in 'n inrichting buiten de stad stopten.

Dat was jeugdinrichting Tryon.

Daar leerde ik Bobby Stewart kennen. Onder die naam bokste hij.

Op zaterdag of vrijdag gingen ze tegen hem boksen.

Om de stress uit je lijf te krijgen. Je was dan kapot.

Ze gingen daarheen om zich bont en blauw te laten slaan...

alleen om wat spanning kwijt te raken.

Ik probeerde het ook 's. Hij stompte in m'n buik.

Ik dacht dat ik doodging. Vol in m'n maag, ik ging plat.

Ik dacht: Ik sla dat mannetje tot moes.

E�n stomp in m'n maag en ik ging plat. Ik sprong wel overeind...

maar ik voelde niks meer, mijn hart stond zowat stil.

Ik kreeg geen adem meer.

Hij zei: Loop 'n stukje.

Ik wou me groot houden, maar hij wist dat 't pijn deed. Lopen, zei ie.

Dat deed ik. En na ons partijtje zei ik: Wilt u me dat leren?

Hij zei: Je wilt 't toch niet echt leren. Ik ken die praatjes.

Dus ik moest bewijzen dat ik 't echt wou leren door me goed te gedragen.

Ik leerde me beleefd te gedragen.

Ik kreeg betere cijfers. En toen leerde hij me boksen.

Toen kwam ik weer bijna vrij en zou ik teruggaan naar Brooklyn.

Hij zei: Daar werk je jezelf weer in de nesten.

Ga 's praten met deze man, die kan je verder helpen.

En rond 1980 leerde ik Cus D'Amato kennen.

Je moet stoten en punten scoren.

Ik vertrouwde 'm niet. Ik vertrouwde toen alleen Bobby Stewart.

Hij droeg me aan Cus over, maar ik vertrouwde alleen Bobby.

Hij schoof me naar hem door en ik dacht: Wat is dit?

Ik begreep 't niet. Maar hij zei: Je moet 'm vertrouwen.

Ik vertrouw niemand. Ik geef me niet bloot aan mensen.

Maar hem heb ik leren te vertrouwen.

Want het vertrouwen dat ik hem geef, geeft hij mij ook. Groot vertrouwen.

Maar niemand kent Mike Tyson. Niemand is zijn vriend.

Wie? Ik? - Behalve Cus D'Amato.

Cus D'Amato wist wat ik nodig had. Hij hield me soms 'n paar weken uit de ring...

om te praten over de psychologie van het boksen.

Waar het om gaat: niet de fysieke maar de psychische kant.

Hij zei: zonder vechtersmentaliteit kom je er nooit, al ben je nog zo sterk.

Dat bracht hij me bij.

Je bent niet met je hoofd bij je werk.

Jawel. Ik wil... - Iets leidt je af.

Hij zei de hele tijd...

Hij zei altijd aardige dingen. Ik dacht: Is ie homo of zo?

Het was altijd van: Je bent 'n geweldige bokser, je doet 't fantastisch.

Hij bedolf me onder de complimenten. Ik dacht: Wat mankeert die man?

Ik begreep niet dat ie me gewoon zelfvertrouwen wilde geven.

En op den duur begreep ik dat wel. Toen ik ouder werd...

snapte ik dat hij me zelfvertrouwen wilde geven.

Toen had ik m'n eerste amateurpartij.

Ik kneep 'm enorm voor die eerste partij.

Dat was in de Bronx en ik zei tegen m'n trainer: Ik ga naar de winkel.

Ik dacht: Ik stap in de trein en kom nooit meer terug.

Ik wilde ervandoor, zo bang was ik. Ik wou niet boksen.

In de ring vechten is zo totaal anders dan knokken op straat.

Zelfs na al dat trainen dacht ik niet dat ik 't kon.

Ik was doodsbang om de ring in te gaan.

Maar ik vermande me, zoals Cus me had bijgebracht...

en sloeg 'm in drie ronden knock-out.

Na afloop dacht ik eerst: Dit was zenuwslopend.

Ik wilde niet echt doorgaan.

Ik woonde toen bij Cus in. Ik kwam uit 'n arme buurt.

En Cus woonde in 'n huis met veertien kamers.

Daar dacht ik eerst: Ik kan die blanken gewoon beroven, de sukkels.

Ik wist niet dat hij ook door de wol geverfd was.

Dat hij ook 'n jongen van de straat was.

Op 'n dag zei hij: Jij kunt je leven veranderen.

En dat van je familie. Jij kunt 'n grote worden.

Je kunt wereldkampioen worden.

Dat geloofde ik niet. 'Echt, jij wordt wereldkampioen. '

Je kunt iedereen aan. Niemand kan wat jij kan. Dat moet je geloven.

Ik keek 'm aan en ik dacht...

ik dacht echt: Die man is getikt.

Hij zei: Doe wat ik zeg, en als 't niet lukt, kun je altijd opstappen.

Dus ik zeg: Ok�. En ik deed alles wat hij zei.

En ik won.

Ik won elke kampioenstitel.

Alle amateurtitels die er waren, won ik.

Ik schiet helemaal vol.

Ik won elke titel omdat hij zei hoe ik het moest doen.

Ik ging in hem geloven. Ik was geen rottig diefje meer.

Tot die tijd ging ik naar de stad om mensen te beroven.

Daar stopte ik mee. Ik gooide het roer om.

Ik dacht: Ik ga boksen.

Goed zo. Nog 's.

Wie gaat 't langste door?

Stop. Heel goed.

Ik stortte me helemaal op het boksen. Ik werd 'n boksbeest. IJzeren discipline.

Hij zorgde dat ik m'n kamer aan kant had.

Hij hersenspoelde me gewoon.

Als hij zei dat ik moest bijten, beet ik. Ik was zijn hond.

Hij brak me af en bouwde me weer op. Ik werd 'n ander mens.

Hij heeft me met mensen leren omgaan. Vroeger kon ik niet met mensen praten.

Ik wou altijd alleen zijn. Nu kan ik met mensen praten. Ook over hun problemen.

Hij is als 'n vader voor me. Al is hij mijn coach.

Soms vergeet ik dat, zo dik zijn we met elkaar.

Hij nam me meteen bij hem in huis. Terwijl hij me niet eens kende.

Ik ben echt heel erg aan 'm gehecht.

Het is mijn jongen.

Hij snapt 't nooit als ik zeg dat ik veel aan hem te danken heb.

Zonder hem zou ik niet meer leven.

Het feit dat hij doet wat hij doet...

en dat ie het zo goed doet en steeds beter wordt...

dat motiveert mij om in leven te blijven.

Want een mens gaat dood als hij niet meer wil leven.

Maar Mike is mijn houvast. Hij motiveert me.

Ik blijf leven om hem 'n succes te zien worden.

Ik vertrek niet voor 't zover is.

Op m'n 14de bokste ik op de Olympische Spelen voor junioren, in 1980 geloof ik.

Ik brak alle records.

Wat doe je morgen? - Stoot tegen z'n hoofd.

Acht op z'n lijf, dan achteruit en blijven stoten.

Wat ga je doen? - Als 'n beest tekeergaan.

Ik won alles met knock-outs in de eerste ronde.

En ik brak 'n record met 'n knock-out in acht seconden.

De snelste knock-out aller tijden.

Hallo, coach.

Recht op z'n kin. Ik ga nu rusten, ik loop al genoeg naast m'n schoenen.

Bewegen met je hoofd.

Hou je hoofd laag als je slaat.

Ik hou 't laag. - Ja, maar niet genoeg.

Je moet 't perfect doen. Het is goed, maar niet perfect.

Cus behandelde mij anders dan z'n andere boksers.

Hij leerde me meedogenloos te zijn. Zowel in de ring als daarbuiten.

Wij hadden 'n heel andere relatie.

Een heel andere relatie.

Toen ik Cus leerde kennen...

was ik nog 'n jonge knul...

en hij sprak me elke avond toe over discipline en karakter.

En toen wist ik dat fysiek gezien niemand ooit nog...

met mij zou sollen.

Cus praatte met me, steeds maar weer...

elke avond, uren aan een stuk...

toen ik dertien, veertien was.

Ik wist dat niemand ooit nog met mij zou sollen.

Ik wist dat dat voorbij was.

Want toen wist ik al...

Ik kan 't niet eens zeggen.

Ik wist dat ik ze zou afmaken als ze dat zouden proberen.

Dat is wat hij...

Ik heb 'n enorm minderwaardigheidscomplex.

Ik was 'n dik kind dat altijd gepest werd.

Ik ga geen gevecht meer uit de weg.

Als iemand iets kinderachtigs zegt...

zoals 'stommerik' of 'je bent ingemaakt', dan sla ik erop.

Ik ga geen knokpartij uit de weg. Ik ga het gevecht aan.

Ik val niet aan, maar ik loop ook niet weg.

Als je op straat vecht, is het op leven en dood.

Als je 'm niet half dood slaat, komt ie terug met 'n pistool.

Of met 'n vriend of 'n hele bende.

Dus op straat sla je tot ie dood is.

Als je jong bent, is boksen heerlijk.

Niks zo gevaarlijk en vakkundig als 'n blije bokser.

Iedereen denkt dat norse types de beste boksers zijn. Dat is niet zo.

Dat is de bokser die ontspannen is, die geniet van zijn sport.

Ik was nooit heel zwaar. In mijn toptijd woog ik 98, 99 kilo.

Maar ik richtte me met m'n trainer vooral op m'n snelheid en combinaties.

Snelheid is dodelijk, zei hij altijd.

Daar is ie.

Ik nam vooral 'n voorbeeld aan lichtgewicht-boksers.

Tony Canzoneri, Kid Chocolate, Henry Armstrong.

Dat waren spannende partijen.

Ik wist dat ik dat ook kon, want ik had de snelheid en de kracht.

Hij slaat 'm haast door de vloer heen.

Hoe gaat ie?

Word je de nieuwe kampioen? - Daar doe ik 't voor.

We weten zeker dat Mike Tyson...

wereldkampioen wordt. De vraag is alleen wanneer.

Ik heb een doel in mijn hoofd...

dat ik heb gepland met Cus, Jim Jacobs en m'n trainer Kevin Rooney.

En mocht Cus iets overkomen, dan zijn wij prof genoeg om door te gaan.

Toen Cus D'Amato overleed, zat ik in Manhattan, Lower East Side.

Jim Jacobs, mijn toenmalige manager, was bij me.

En hij vertelde me...

dat Cus binnen tien uur zou overlijden.

We moesten naar de bank om geld te storten.

Een paar ton die ik had verdiend met mijn wedstrijd.

Dat moet je storten, zei hij. Dus wij naar de bank.

En toen ik dat geld ging storten, moest ik huilen.

Ik kon alleen maar huilen.

Ik was echt buiten mezelf. En de mevrouw van de bank vroeg: Wat is er?

En Jim Jacobs moest uitleggen...

dat we 'n goede vriend kwijtraakten, dat die op sterven lag.

Hij zei 't gewoon keihard. En ik was buiten mezelf van verdriet.

Jim Jacobs was doodkalm. Vertrok geen spier.

Voor mij was 't alsof ik alles verloor. Ik wist me geen raad meer.

Op de begrafenis van Cus D'Amato...

droeg ik de kist. Daar was ik heel trots op.

Ik was negentien, ik wist niet wat ik met m'n leven moest.

Er waren TV-camera 's, journalisten.

Maar ik dacht alleen maar: Ik heb mijn vriend verloren.

Ik was bang en voelde me kwetsbaar en eenzaam.

Ik voelde me naakt, een angstig klein jongetje.

Dat was 'n vreselijke tijd voor me. Een jongen van negentien.

En ik kon Cus niet meer laten meemaken dat ik kampioen werd.

Er is 'n jongen met 'n sprankje interesse. Ik wakker dat aan tot 'n vlam.

Die wakker ik aan en het wordt een vuur.

Dat wakker ik aan en het wordt een vlammenzee.

grootste bokspartijen van de eeuw

Hier heeft Louis op gewacht. Met zijn mokerslagen wint hij in ��n ronde.

Hij gooit al zijn kracht erin en maakt het af.

Als jonge knul in Catskill, in New York...

heb ik heel veel boksfilms gezien.

Ze hadden daar 'n grote collectie.

Prachtig om te zien. Ik ken al hun bewegingen.

Alles. Want ik heb 't als kind jarenlang bestudeerd.

Van m'n 13de tot mijn 21ste keek ik elke avond.

Steeds opnieuw. Ik ken al hun bewegingen uit m'n hoofd.

Ik ben Jim Stevenson. We gaan terug naar 22 september 1927.

Soldier Field, Chicago.

Ik had veel respect voor Cus. Ik geloofde alles wat hij zei.

Zijn woord is voor mij het boksevangelie.

Als hij 't over boksers had, lichtte hij hun sterke punten eruit.

De felheid van Jack Dempsey.

En de wilskracht van Rocky Marciano.

En het karakter en de persoonlijkheid van Mohammed Ali.

Hij zei dat hij de beste was omdat ie meer karakter had.

Dat vond ik maar raar. Ik was 'n kind, ik snapte het niet.

Toen ik ouder werd, ging ik 't begrijpen.

Ik had geen beeld van mezelf. Ik las over mannen die ik bewonderde.

Daar spiegelde ik me aan:

'Om een grote te worden moet je dit en dat doen. '

Ik wist niet dat ze ook slechte kanten hadden.

Ik las over mannen als Errol Flynn, Jack Johnson en Jack Dempsey.

En wat al die grote namen gemeen hebben...

is dat ze veel beroemde vrouwen veroveren.

Dus ik dacht: Je bent pas echt wat als je zoveel vrouwen hebt.

Hoe meer vrouwen, hoe groter je bent. Ik wist niet...

dat zoveel vrouwen veroveren je meer kost dan het je oplevert.

Seks hield me erg bezig. Mijn moeder en d'r vriendinnen waren nogal losbandig.

In onze buurt zeiden mensen vaak dingen als 'zuig aan m'n lul' en zo.

Een losbandige omgeving.

Ik wou veel vrouwen hebben. Dat was m'n doel.

Maar ik moest mezelf eerst intomen.

Grote boksers hadden geen seks voor de wedstrijd.

Ik wilde de jongste wereldkampioen aller tijden worden.

Dus ik heb vijf jaar geen seks gehad.

Onthouding is het fijnste wat er is.

Een tijd lang geen seks en dan weer vrijen:

Er bestaat niks wat lekkerder is.

Vrouwen hebben me altijd aangetrokken.

Ze hebben 'n magnetische aantrekkingskracht, ze intrigeren me.

En als ik 'n vrouw zie, wil ik er altijd mee praten.

Ik praat graag. Gesprekken met ze.

Soms is 't moeilijk.

Ik praat graag.

Gesprekken. Met elkaar praten.

Ik was 's op 'n feestje.

Een heel leuk feest, op Fifth Avenue.

Rond 1990, echt 'n geweldig feest.

En op dat feest zag ik 'n prachtige vrouw.

Heel beroemde mensen daar. Ik was erg onder de indruk.

En daar was 'n fotomodel, tjonge... Nog nooit zo'n mooie vrouw gezien.

En bizar genoeg sprak zij me aan. Alsof ze me kende.

Ik kende haar niet, maar zij kende mij wel en ik intrigeerde haar.

En heel raar, ze ging naar de WC...

en ik verlangde zo naar haar, ik volgde haar gewoon de WC in.

En ik ging op de wasbak zitten...

en had orale seks met haar.

Gesprekken. Praten. Ik vind 't fijn om met ze te praten.

Met elkaar praten.

En vanaf dat moment was ik los.

Ik herinner me de kampioenspartij nog goed: 22 november 1986.

Tegen Trevor Berbick.

De allergrootste was Mohammed Ali. En die was net vernederd door Berbick.

Ik was kwaad, ik wilde wraak.

Ik weet nog dat Ali de ring in kwam.

En hij zei: Pak 'm, voor mij.

Toen ik Berbick had verslagen, was ik...

Ik had seks gehad.

Maar het moet met 'n prostituee zijn geweest, want ik had gonorroe.

Een prostituee of 'n heel vies meisje. Ik weet 't niet meer.

Het brandde als 'n gek.

Maar ik schaamde me te erg om naar de dokter te gaan.

Dus ik verbeet de pijn.

Maar die gonorroe kon me niet schelen.

Ik spiegelde me aan oude boksers als Harry Greb en Mickey Walker.

Die leefden ook zo. Overal lak aan.

Die dachten alleen aan winnen. En ik ook.

Vernietigende rechtse.

Ik wou 'm vermorzelen.

Dan zou iedereen weten dat ik echt 'n topbokser was.

Veel mensen dachten dat ik alleen nog zwakke tegenstanders had gehad.

Dat is geen echte bokser, dachten ze. Daarom wou ik 'm vermorzelen.

Ik wou in ��n ronde winnen en 'm flink toetakelen.

Hij beukt erop. Een uppercut.

Dan 'n linkse hoek en hij gaat neer.

Hij vertegenwoordigde mijn toekomst. Alles wat ik in het leven wilde.

Na die partij was ik...

Ik was uitzinnig van vreugde.

Ik wist dat Cus trots op me zou zijn. Hij had 't altijd over dat kampioenschap.

Ik draag dit op aan mijn leidsman, Cus D'Amato.

Ik weet zeker dat ie vanavond meekeek.

Met 'n grote grijns.

Wat is je ambitie nu? - Alle titels pakken.

Ik heb die gordel wel drie weken gedragen.

Ik deed boodschappen met die gordel om. Apetrots was ik.

Die heavy metal-muziek kondigt Mike Tyson aan, geloof ik.

Alles wat Tyson doet, is intimiderend.

Daar komt ie. Geen jas aan.

Hij glimt al van het zweet. De spanning is hier om te snijden.

Dit heb ik niet meegemaakt sinds die dag, om 4 uur 's ochtends, in Kinshasa, Za�re.

Toen Mohammed Ali tegen George Foreman om de titel bokste.

Ik heb kippenvel op mijn armen.

En ik ben hier niet de enige.

De wereldkampioen stapt de ring in. Daarvoor zitten we hier.

Tyson met die bekende blik van hem: Hij komt alleen om te boksen.

Die smalende blik: Vooruit, begin maar.

Straks schuift ie z'n handschoenen omhoog.

Alsof ie 't liefst zijn knokkels in iemands gezicht wil planten.

En wel dat van Mike Spinks.

Een rechter tegen Spinks' hoofd. Tyson domineert de eerste ronde.

Harde stoten op 't lijf. Hij moet flink incasseren.

Uppercut.

En daar gaat Mike Spinks neer.

We tellen tot 4, en 5, en 6...

en 7 en 8. Geveld door 'n leverstoot.

Daar komt Spinks weer.

Hij gaat weer neer. Die komt niet meer overeind.

Hij ligt op z'n rug.

We tellen 5, 6, 7, 8.

Het lukt niet meer. Het is voorbij.

Mike Tyson heeft gewonnen.

Spinks viel plat op z'n rug. Knock-out in de eerste ronde door Mike Tyson.

Wat een kracht. In de eerste ronde al.

En nu is de vraag: Wie maakt nog een schijn van kans tegen deze man?

Wereldkampioen zijn is met niks te vergelijken.

Wereldkampioen zwaargewicht zijn is al fijn.

Maar 'n kampioen van dat kaliber, dat is onvergelijkbaar.

Als je in ��n adem wordt genoemd met Joe Louis en Mohammed Ali...

en de hele wereld je kent.

Je vliegt naar 'n ander land en het is of je nog steeds thuis bent.

Iedereen kent je.

Ik heb de president van Tsjetsjeni� en Istanboel ontmoet.

Ik werd bejubeld in Rusland.

Sint Petersburg, Moskou. Daar hielden ze 'n optocht.

Een optocht in Moskou voor 'n simpele jongen uit Brooklyn.

Ze spreken niet eens Engels.

In Japan zijn er stripverhalen over mij.

En kleine speelgoedpoppetjes.

Ik ben in Roemeni� geweest, in Istanboel.

In Portugal, de hele wereld rond. Wat wil je horen?

Slowakije, Thailand. Gorbatsjov ontmoet. En Berlusconi, de premier van Itali�.

Meneer Mandela heeft ook gevraagd zijn land te bezoeken.

Dat is er nooit van gekomen.

Van de reclassering mag ik niet veel reizen.

Als kampioen versierde ik overal vrouwen.

Modellen, actrices. Als kampioen ben je gewild.

Zeker als je steeds op TV bent en iedereen over je praat.

Ik was 'n opzienbarende kampioen.

Ik boekte spectaculaire zeges met knock-outs. Dat was ongekend.

Ik wil mijn tegenstander vermorzelen. De klappen die ik oploop, voel ik niet.

Ik weiger te verliezen.

Ik probeerde hun hoofd te raken...

en stelde me voor dat m'n vuist dwars door hun hoofd ging.

Het klinkt barbaars maar het is techniek, het is 'n kunst.

Als je er zo over praat vinden mensen je 'n monster.

Maar het gaat om snelheid en precisie.

Daar is mijn stijl op gebaseerd.

Hun vaardigheden zijn zo beperkt. Ze zijn ten dode opgeschreven.

Mensen weten niet hoe moeilijk 't is om 'n kaak of 'n oogkas te breken.

Ze denken dat 't om kracht gaat, maar het gaat om precisie.

Elke stoot moet genadeloos en razendsnel zijn.

Hij stond te janken. Hij gedroeg zich als 'n wijf.

Ik moest mensen pijn doen. Dat is niet waarom ik boks.

Ik win graag. Als je de klus goed geklaard hebt.

Daar haal ik mijn bevrediging uit.

Ik versloeg ze met brute kracht en intimidatie.

De meeste waren ge�ntimideerd.

Ze hadden al verloren voor ze waren geraakt.

Ik kende alle trucs, hoe ik ze psychologisch kon verslaan...

nog voor we de ring in stapten.

Ik stap de ring in met een triomfantelijke...

Nee, stop. Dat is niet waar.

Vijf minuten voor 't begint worden m'n handschoenen vastgeregen.

Dan duw ik 't leer iets omhoog.

Ik breek 't leer zodat m'n knokkel erdoor zit.

Ik voel m'n knokkel tegen 't leer van de bokshandschoen.

Ik bulk van 't zelfvertrouwen en ben doodsbang.

Bang dat ik verlies, dat ik vernederd word. Maar vol zelfvertrouwen.

Hoe dichter ik bij de ring kom, hoe meer mijn zelfvertrouwen groeit.

Tijdens de training was ik bang dat hij me kon verslaan.

Ik heb gedroomd dat ie me versloeg. Ik bleef bang voor 'm.

Nu groeit m'n zelfvertrouwen.

Eenmaal in de ring ben ik 'n god. Onverslaanbaar.

In de ring kijk ik 'm onafgebroken aan.

Ik blijf 'm aanstaren, ook als hij lijkt te popelen om mij aan te vliegen.

Ik blijf 'm aankijken, blijf 'm aankijken.

E�n scheur in z'n pantser en pats. Hij slaat z'n ogen even neer en ik heb hem.

Als we naar 't midden lopen, kijkt hij me nog aan alsof ie niet bang is...

maar hij maakte 'n fout door heel even zijn ogen neer te slaan.

Ik heb 'm. Hij gaat 'n paar ronden hard vechten...

maar ik heb 'm al gebroken.

Tijdens de partij ben ik vol zelfvertrouwen. Ik beweeg goed.

Ik ontwijk en val aan.

Ik beuk op zijn lichaam.

En ik weet dat die stoten hem te veel worden.

E�n, twee, drie stoten. Een spervuur.

Dan gaat ie neer, knock-out. En ik heb gewonnen.

Mike Tyson, de grootste aller tijden.

Heerlijke avond gisteren, Jackson.

Op 'n dag zag ik Robin Givens op TV.

Ik belde iemand en zei: Stel me aan haar voor.

Ik ging naar Engeland, maar ik belde hem elke dag om dat te vragen.

Tot hij 't uiteindelijk regelde en ik haar mee uit eten nam.

En na 'n paar weken vroeg ik 'r ten huwelijk. Na een of twee maanden.

En toen zijn we getrouwd.

Dat was 'n ramp.

Ik was nog niet toe aan 'n huwelijk.

We waren allebei te jong om te trouwen.

Ik weet niet waarom ik 't gedaan heb. Ik was verliefd, geloof ik, en we trouwden.

Ik was toen 'n smeerlap.

Ik had nogal wat pleziertjes buiten de deur.

En ik was niet...

niet erg voorzichtig...

en was niet zo handig in bedriegen dus ik werd meestal betrapt.

En daar was ze niet blij mee dus we hadden vaak ruzie.

Het was behoorlijk naar allemaal.

Michael is manisch-depressief. Dat staat vast.

Het is 'n martelgang geweest. Een hel.

Erger dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

Ik begrijp nu wat mishandelde vrouwen doormaken. Want af en toe...

verliest hij z'n zelfbeheersing. Dat is angstaanjagend

Voor mij. En m'n moeder.

Ongelooflijk dat Robin Givens voor het oog van de wereld zo zat te liegen.

Ik snap niet wat ze wilde bereiken.

Ik was met stomheid geslagen. Ik stond versteld.

Achteraf snap ik niet dat ik er zwijgend bij zat.

Maar als ik door 't lint was gegaan en haar voor de camera had geslagen...

had ik gedaan wat zij hoopten.

Dus ik hield me in. Maar ze hoopten dat ik was gaan schuimbekken.

Dat was 't plan.

Soms gaat hij echt enorm tekeer. Niet fysiek, maar verbaal.

Getrouwd met Robin Givens en met Don King als manager...

lijkt het helemaal mis te gaan met Mike Tyson.

Rechtszaken, verkeersongevallen en echtelijke ruzies.

De politie kreeg 'n melding over onenigheid in huize Tyson.

Liefde is onbestendig: het huwelijk van Mike Tyson en Robin Givens is voorbij.

Ze vraagt een scheiding aan na acht maanden te hebben samengewoond.

Heel wrang: We zagen ze op TV verslag doen van onze scheiding...

terwijl we samen in bed TV lagen te kijken.

Volgens mij wilden we niet echt scheiden.

Maar er waren te veel spanningen. Dus gingen we uit elkaar.

Ik voelde me verlaten, maar ik had 't mezelf aangedaan.

Ik voelde me alleen, 'n beetje beschaamd.

Ik voelde me een halve mens. Alsof er iets aan me ontbrak.

We waren te jong en iedereen bemoeide zich met ons.

Ik wist niet goed wat ik ervan vond. Ik was 21, zij was 22.

Emotioneel labiel. We werden allebei veroordeeld.

Ik sloeg haar, en zij was 'n golddigger. Maar we waren nog kinderen.

We waren nog kinderen.

Ik wou altijd contact met 'r blijven houden.

Ik wilde het contact met haar niet verliezen.

Wat ik in een vrouw zoek, is geborgenheid, trouw, gezelschap.

Trouw, vriendschap, gezelschap. Felheid.

Dat ze voor me opkomt, door dik en dun.

In 'n gevecht moet ze ertussen springen. Al weegt ze maar 40 kilo.

Ik hou van 'n sterke vrouw. Niet mannelijk, maar sterk.

Een vrouw die 'n bedrijf leidt bijvoorbeeld, een vrouw met veel zelfvertrouwen.

Die wil ik seksueel domineren.

Ik kijk graag naar haar. Zoals 'n tijger naar z'n gewonde prooi loert.

Ik wil dat ze zich mij herinnert. Van me houdt.

En gewoon kijken.

Ze moet afstand houden. Twintig tot dertig minuten, voor ik 'r verslind.

En in extase breng.

Ik zeg graag 'nee'. Tijdens het vrijen.

Als ze om iets vragen, zeg ik nee.

Wat ik wil, is extreem. Altijd nee.

Wat zij willen, is meestal minder extreem.

Ik geef 'n beetje en zij moeten mij veel geven.

'Draai je om.' 'Nee. '

Ik wil niet bemind worden, ik wil beminnen. Ik ontvang niet graag liefde.

Ik heb te veel liefde te geven.

'Ik draai me om als ik dat wil. Nee.' Ik wil ze overweldigen. Volledig.

Na mijn scheiding verloor ik de lust in het boksen.

Ik heb wel 'n paar partijen gebokst tegen zwakkere tegenstanders.

Toen kwam Buster Douglas. Had 'n makkie moeten zijn.

Ik had drie boksers verslagen die beter waren dan Buster Douglas.

Zonder hard te trainen.

Nee, vier boksers. E�n daarvan, Tony Tucker, had Douglas knock-out geslagen.

En ik had niet hard getraind. Ik nam Buster niet serieus.

Dus ik ging naar Japan. Ik zat vooral achter de vrouwen aan.

Ik trainde helemaal niet hard.

Ik werd zelfs neergeslagen door een sparringpartner. Zo serieus nam ik 't.

De negende ronde. Eens zien of Mike dit volhoudt.

Zijn adrenaline stroomt. Hij wil er 'n eind aan maken.

Niemand had verwacht dat 't zo lang zou duren.

Dus hoe 't ook afloopt, Buster Douglas heeft er 'n geweldige partij van gemaakt.

Tyson wil er met ��n mokerslag een eind aan maken. Dan 'n uppercut.

Buster komt sterk terug. Moet je dat zien.

Buster geeft 't nog niet op.

Buster komt terug. Ging Mike door de knie�n?

Hij dringt 'm weer in het nauw. Hij komt sterk terug.

Een flinke stoot. Nu moet ie goed opletten.

Kijk nou. Wie had dat verwacht?

We dachten dat 't bekeken was maar Buster komt terug.

Hij toont de strijdlust die we ook gezien hebben bij Lackey.

Buster heeft z'n strijdlust terug.

Nu is 't Mike die in de touwen hangt.

Zie je dat? Mike staat niet meer goed in evenwicht.

Zijn benen te dicht bij elkaar...

Fraaie uppercut.

Hij heeft Mike Tyson geveld.

Voor het eerst in zijn carri�re gaat Tyson tegen de grond.

Het is goed mis. Als ie dit maar te boven komt.

Zeven, acht... Hij haalt het niet.

Ongelooflijk.

Buster Douglas is de nieuwe wereldkampioen zwaargewicht.

Een van de meest spectaculaire zeges in de geschiedenis van de bokssport.

Buster Douglas de onbetwiste nieuwe wereldkampioen.

Ik voelde me beroerd. Ik had niet genoeg getraind. Het was m'n eigen schuld.

Buster had goed getraind en goed gebokst.

Maar ik had 't die avond heel zwaar.

Ik verloor m'n zelfvertrouwen. Na de dood van Cus en m'n scheiding.

Toen ik jong was, haalde ik m'n hart op aan wat Cus tegen me zei.

'Verliezen is een keuze' en al die mooie motto 's.

Dat had ik verloren. Ik had mijn mentor en vriend verloren.

Dat ging verloren toen hij stierf.

Wat is er gebeurd in Tokio? - Dat ging slecht, maar 't komt weer goed.

Buster Douglas was heel sterk, maar ik word weer kampioen.

Ik heb slecht gezorgd voor mezelf en m'n lijf.

Ik had al zo jong succes, ik was 19, 20.

Het ging iets te snel. Ik wil me er niet achter verschuilen, maar ik was te jong.

Ik had nooit geleerd m'n leven richting te geven.

Dat komt door m'n jeugd. Ik heb gemist wat ieder ander kind heeft.

Moeder, vader, een gezin waarin je je problemen bespreekt.

Heb ik nooit gekend. Ik moest voor mezelf zorgen.

En problemen loste ik op mijn manier op.

Ik was niet in staat om een probleem te ontcijferen, te analyseren.

Alles was ��n groot raadsel voor mij. En als het te erg werd, nam ik de benen.

Ik geloof dat ik droom.

Prachtige vrouwen, allemaal op 'n rijtje.

Stoei er even mee. - Doe ik.

Ik kan u zeggen dat er 'n aanklacht is ingediend...

wegens verkrachting...

en Mr Mike Tyson zou dat misdrijf hebben gepleegd.

Wat zeg jij erop?

Ik heb niks gedaan. Hallo, Mr Charles.

Die valse beschuldiging van verkrachting door dat kreng, Desiree Washington...

dat was de vreselijkste periode uit mijn leven.

In de gevangenis verloor ik mijn menselijkheid, mijn reputatie.

Alles waar ik zo hard voor had gewerkt.

Ik was in die tijd een rotjoch en dook met tal van vrouwen de koffer in.

Maar ik heb die vrouw echt niet aangerand.

Ik geef toe: Soms ben ik echt 'n eikel.

Ik ben wel 's grofgebekt. Maar zoiets zou ik nooit doen.

Ik had me wel 's misdragen, maar juist niet bij haar.

Ik weet niet wat ik erover moet zeggen. Ik ging eraan onderdoor.

Daarna vertrouwde ik niemand meer, zelfs mezelf niet.

Het beroofde me van m'n zelfvertrouwen bij vrouwen.

Door dat gedoe vertrouw ik zelfs m'n vrouw niet meer.

Ik bleef er maar over malen. Het liet me niet los.

Het zit me nog steeds dwars.

Ik kom er niet vanaf.

Mijn vrienden zeggen: Laat 't achter je.

Maar zij zitten er niet mee. Het is niet niks.

Door die celstraf verloor ik m'n geloof in God.

Ik werd daar wel moslim. Maar ik verloor mijn geloof in mezelf.

Het was onmenselijk. Wat ik daar zag... Ik snap niet dat mensen elkaar dat aandoen.

Wat er bijvoorbeeld gebeurde als mensen daar medicatie kregen.

Dan komt de cipier medicijnen brengen.

Dat kan de man zijn die je heeft opgesloten.

En die krijgt ineens 'n drol in z'n gezicht.

Je krijgt een drol in je gezicht. Of 'n emmer pis.

Die lui gooien met hun eigen uitwerpselen.

Ineens breekt er 'n rassenoorlog uit.

Of de jongens in de keuken brouwen zelf sterke drank.

Ze bezatten zich en gaan rellen.

Iemand gooit petroleum in je cel en probeert je te verbranden.

Of 'n vrouwelijke cipier wordt verkracht in de badkamer.

Wat daar allemaal gebeurt, je gelooft 't zelf niet.

Ze hebben daar al levenslang. Wat kan 't hun schelen?

Je kunt ze niet meer straf geven dan ze al hebben.

Dus je moet enorm uitkijken met die lui. Dat zijn gewoon psychopaten.

Die horen haast meer thuis in 'n ziekenhuis dan in de cel.

Ik ga daar niet de zware jongen uithangen.

Ik moet drie jaar zitten. Ik wil geen ruzie, met niemand.

bij Reading, in de bajes daar, heeft men een kuil infaam

waarin een arme stakker ligt verteerd door vuur en vlam

een brandend lijkkleed om zijn lijf een graf zonder een naam

en laat hem daar, tot Jezus komt, maar liggen waar hij rust

vergiet om hem geen dwaze traan en slaak geen diepe zucht

hij heeft vermoord waar hij van hield dus stierf hij zeer terecht

elk mens vermoordt wat hij bemint, het zij alom gehoord

de ene met een zoete blik de ander met een woord

de lafaard doet het met een kus de dappere met een zwaard

Ik ben vrij vaak in de isoleer gestopt.

En daar zitten is op zichzelf al krankzinnig.

Daar blijft 23 uur per dag het licht aan.

Ze behandelen je vreselijk. Het licht blijft aan, je ligt op beton.

Je wordt voortdurend gevisiteerd. Je weet nooit wanneer ze dat komen doen.

Dan ben je liever dood.

Je voelt je daar al alsof je dood bent.

Je raakt er daar zo aan gewend om alleen te zijn...

dat je in jezelf gaat praten. Je houdt jezelf gezelschap.

Niemand belt je. Bezoek blijft steeds korter.

Ik weet dat ik hier gek word, maar deze waanzin is mijn houvast.

Die waanzin houdt me gezond.

Ik weet dat 't tegenstrijdig klinkt.

Maar zo is mijn wereld op dat moment.

Alleen mijn waanzin biedt me geestelijk houvast.

De straf is uitgezeten. Drie jaar geleden verdween Tyson achter de tralies...

wegens verkrachting en pervers gedrag.

Hij werd opgewacht door zijn oude vrienden.

Maar Tyson zelf is misschien 'n ander mens.

Om 10 over 6, omringd door vrienden...

kwam hij de gevangenis uit bijna alsof hij naar de ring liep.

Na drie jaar eindelijk weer vrij man.

Hij reed meteen naar de moskee in Plainfield, niet ver van de gevangenis.

De perskaravaan volgde.

Hij bad daar 'n half uur met 200 andere moslims...

waaronder een kampioen die ooit na 3� jaar een comeback maakte.

Kort na mijn bekering was ik veel te fanatiek.

Ik werd 'n extreme moslim. Te streng, te sektarisch, te fel.

Via de islam uitte ik mijn verbittering.

Wie niet geloofde wat ik geloofde, was mijn vijand.

Maar later ging ik inzien dat dat verkeerd is.

Toen werd ik bescheidener, nederiger. Daar draait de islam om.

De islam gaat niet om oorlog. Het is 'n menslievende religie.

Dat wist ik eerst niet. Pas toen ik me er beter in had verdiept...

kwam ik er achter waar 't echt om draait.

Want ik droeg het niet goed uit.

In de gevangenis was ik zo kwaad op de maatschappij...

dat ik tatoeages van Mao en Che nam.

Ik had geen vertrouwen meer in onze overheid.

Ik was m'n tijd vooruit. Niemand had 't toen over Che.

Nu heeft iedereen het over hem.

Toen werd hij verfoeid, maar nu is ie heel populair.

Je kunt overal afbeeldingen van 'm kopen. Hij verkoopt goed.

In China was Mao dat ook. Je hebt T-shirts van 'm.

Dat had je niet toen hij nog leefde.

Mao had nooit toegestaan dat er winst gemaakt werd met T-shirts van hem.

Ik had Victor Paradox in Las Vegas verteld dat ik 'n gezichtstatoeage wilde.

Eerst dacht ik aan hartjes.

Maar hij zei: Ik weet iets beters.

Dit is van 'n stam uit Nieuw-Zeeland, de Maori 's.

Een stam van echte krijgers.

Die hadden gezichtstatoeages om de tegenstander angst aan te jagen.

Ik was eigenwijs en 't kon me niet schelen wat anderen ervan vonden.

Ik vond 't gewoon mooi.

Na mijn vrijlating kreeg je 'n rare situatie.

Tal van mensen wilden ineens mijn vriend zijn.

Want ik had 200 miljoen dollar. En dus een hoop vrienden.

Het was alsof ik nooit had vastgezeten.

Iedereen was van: Mike is top.

Maar ik was bang voor mensen, ik was 't niet meer gewend.

Mijn hoofd stond er gewoon niet naar. Ik was bang voor iedereen.

Voor iedereen.

Ik voelde me geen opgejaagd wild. Gewoon 'n bange man.

Iedereen was tegen me.

Het voelde alsof iedereen tegen me was.

Stop 'm in een dwangbuis.

Stop je moeder in 'n dwangbuis, bleekscheet.

Kom hier en ik neuk je in je kont. Flikker.

Jij kunt me niet aan. Ik vreet je op, tuig.

Krijg de klere. Zeg 't recht in m'n gezicht, dan neuk ik je in je kont.

Kom op, wijf. Lafbek.

Jij durft mij niet aan. Jij houdt 't niet uit in mijn wereld.

Je schijt in je broek als 'n wijf.

Bang voor 'n echte man. Ik neuk je tot je van me houdt, homo.

Ik was parano�de.

Lag ik in bed met m'n vriendin. Werd ik wakker en pakte haar beet.

Ik dacht dat ze 'n vent was die me iets wou doen.

Dat ze me neer wilde steken. Ik was doodsbang.

Goedemiddag. Ik heb drie jaar kunnen nadenken en mezelf verdiepen.

Ik blijf proberen 'n beter mens te worden en anderen te helpen.

Maar ik kom nu 'n verklaring afleggen over mijn toekomst als sporter.

Er is veel over gespeculeerd. Welnu: ik ga weer boksen.

In de cel werd ik heel depressief als ik over de kampioenstitel hoorde.

Die ging rond als 'n volleybal.

Ik was moedeloos, ik dacht dat ik nooit meer zou boksen.

Ik popelde om de titel weer te winnen.

Dus bokste ik voor de tweede keer tegen Frank Bruno, de WBC-wereldkampioen.

Ik trainde heel hard.

Ik wist dat ik niet de oude was.

Maar ik wist dat ik 'm nog knock-out kon slaan.

Toen ik die titel won, had ik tranen in m'n ogen.

Daar had ik in de cel van gedroomd: de titels terugwinnen.

De nieuwe WBC wereldkampioen zwaargewicht.

Ik had de dubbele titel toen ik Bruce Seldon versloeg.

Ik versloeg 'm in ��n ronde en had weer twee titels.

Ik kwam uit de cel en had binnen 'n jaar weer twee titels.

Dat had niemand ooit gepresteerd, zelfs Mohammed Ali niet.

Toen liet ik me weer gaan. Ik vond mezelf weer geweldig, een god.

Ik dacht dat ik niet meer hoefde te trainen, dat iedereen bang voor me was.

Ik vond mezelf heel bijzonder. Ik bouwde thuis feestjes.

Ik was seksueel waanzinnig actief.

En dat moest ik bezuren.

Boksfans, dan nu de grote klapper van de avond.

Dames en heren, boksfans wereldwijd.

Tijd voor de partij waarop u hebt zitten wachten.

Eindelijk, het uur der waarheid.

1996. Ik boks tegen Evander Holyfield.

Ik was vol zelfvertrouwen, ik wist dat ik zou winnen.

Goeie bokser, maar niet van mijn kaliber, volgens mij.

Ik kom de ring in, popel om te beginnen.

De eerste ronde begint en we boksen als gekken. Boem boem.

Linkse hoek van Holyfield.

Combinatiestoot tegen Tysons hoofd.

Ineens heb ik 'n black-out. Ik weet niet waarom. Geen stoot, volgens mij.

Time-out.

Wat nu weer? - De scheids legt 't weer stil.

Onopzettelijke kopstoot.

Wie bloedt er? - Tyson.

We gaan door en ik krijg weer een black-out. Ik herinner me niks meer.

Weer 'n kopstoot.

Die kwam hard aan bij Tyson.

Tyson had echt last van die kopstoot.

Ik vecht door, maar ineens krijg ik klappen. Boem boem.

Ik zie alle hoeken van de ring.

Het doet geen pijn maar hij brengt me uit m'n evenwicht.

Ik voelde de klappen niet, maar ik hoorde ze wel: Beng, beng.

En ik denk ineens: Wat krijgen we nou?

Wakker worden. Ik probeer terug te slaan.

En dan wordt 't stilgelegd.

Hij moet als 'n leeuw hebben gevochten. Briljant.

En ik was kampioen af.

Nog nooit zo'n ongelooflijke wedstrijd gezien.

Als kampioen waande ik me almachtig.

Ik had overal in 't land luxe huizen, ik had dure auto 's.

Maar ik was dol op bloedzuigers. Ik wou dat ze me uitzogen.

Dat ze m'n bloed opzogen, en dan kocht ik 't terug en liet me weer uitzuigen.

Dat werd mijn val. Ik liet mezelf in met al die bloedzuigers.

Iedereen heeft zijn eigen rol in 't leven.

Ik noem 't bloedzuigers. Niet als scheldwoord.

Want ik liet het zelf gebeuren.

In sommige opzichten ben ik ook 'n bloedzuiger.

Ik zoog hen ook uit. Het was geven en nemen.

Het was m'n eigen schuld.

Mijn filosofie was dat mensen gewoon klote zijn.

Ze belazeren je. - Iedereen?

Af en toe kom je wel 's aardige mensen tegen.

Maar dat zul je zelf ook meegemaakt hebben.

Ze hebben gewoon geen gevoelens.

Niet te vertrouwen? - Absoluut.

Mijn eerste managers, Bill Cayton en zo, dat waren slavenhouders.

Ik was nog 'n kind. Achttien, zeventien. Te jong om 'n contract te tekenen.

Maar Cus was dood en ik tekende toch 'n contract.

En zij pikten 'n derde van alles in.

En toen ik met hen brak, belandde ik bij die lul van 'n Don King.

Dat is 'n smerige slijmerige smeerlap.

Zo iemand moet dan mijn zwarte broeder zijn.

Maar het is een door en door slecht mens. Hij maakt misbruik van je.

Vermoordt zijn moeder voor 'n dollar.

Een meedogenloze stumper. Hij heeft geen greintje liefde in zich.

Het mooiste land ter wereld. Amerika.

Een vriend zei dat er veel geld ontbrak. Toen keken we eens...

en bleek al het geld dat ik had moeten hebben, er niet te zijn.

We moesten iets doen.

Toen ik erachter kwam, reageerde ik heel onbezonnen.

Ik heb geen ervaring met dat soort dingen, dus ik reageerde onbezonnen.

Ik sprak 'm erop aan en hij ontkende het eigenlijk.

En toen ben ik 'm aangevlogen.

Voor de deur van 't Beverly Hills Hotel.

Bij 't Beverly Hills Hotel vloog ik 'm aan. Voor de ogen van oude...

bejaarde blanke vrouwen. Voor hun ogen vloog ik 'm aan.

Zij zagen me vast aan voor 'n zwarte boef.

Ik beukte op hem in.

Ik wou echt niet... Ik hield van die man.

Maar ik sloeg op 'm in.

Ik weet ook niet. Ik had 'n soort black-out.

En dan krijg je natuurlijk van dat juridische gezeik.

En uiteindelijk kreeg ik...

Ik kreeg tien... Of nee, was 't twintig miljoen?

Ik kreeg 'n paar centen van 'm.

Twintig, dertig miljoen, ik weet 't niet meer. Heel weinig.

Doet er ook niet toe. Maar het maakte wel alles kapot.

Dat was 'n rotperiode.

geraas en gebral Holyfield tegen Tyson

Hun partij werd steeds weer uitgesteld.

Tot we betwijfelden of 't ooit zover zou komen.

Allemaal sinds hun gevecht in 1991.

Dus toen Tyson de partij op 3 maart liet verzetten wegens 'n trainingsblessure...

dachten velen: Zij gaan nooit meer tegen elkaar boksen.

Daarnaast was er het gevoel dat dit treffen onafwendbaar was.

Dat deze twee elkaars lotsbestemming zijn.

1997. Revanche. Evander Holyfield.

Eerste ronde. Voorzichtig beginnen.

Rechtse directe van Tyson. Holyfield geeft geen krimp.

Ik werd weer groggy tijdens 't clinchen.

Nu zie ik dat 't van 'n kopstoot kwam.

Hetzelfde gevoel als in onze eerste partij.

Tweede ronde. Weer groggy, terwijl ie me geen klap had gegeven. Weer 'n kopstoot.

Hij is langer, hoe komt zijn hoofd lager? Wenkbrauw open.

Hij kijkt naar Mills Lane. Zijn wenkbrauw ligt open.

Er moet hoofdcontact geweest zijn. - Dat zegt Mike: Hij gaf 'n kopstoot.

Een kopstoot.

D�j� vu.

Hij keek naar m'n oog en gaf weer 'n kopstoot. De scheids doet niks.

Tyson vraagt de scheidsrechter om hulp.

Ik word woest. In de derde ronde boks ik als 'n dolle.

Dat is de oude Tyson. - Een razende Mike Tyson.

Het publiek slaat om. Tyson, scanderen ze.

Ik wil 'm afmaken.

Ik ben door 't dolle heen, alle discipline kwijt.

Ik wil 'm afmaken. Ik beet 'm. Hij draaide zich om als gestoken.

Ik wou 'm in z'n kruis schoppen.

Maar ik gaf 'm een duw.

Ik wou 'm wurgen, doodmaken. Zo razend was ik over die kopstoten.

Ik verloor m'n zelfbeheersing.

Dat is 't ergste wat 'n soldaat kan doen.

Ik was kwaad op mezelf. Niet vanwege dat bijten.

Maar omdat ik m'n zelfbeheersing had verloren.

Holyfield in z'n oor gebeten. Ongelooflijk.

Ik wilde iedereen in zijn hoek kapotmaken.

De hele ring is 'n slagveld. Ik ben buiten zinnen.

Ik ben 'n goed mens, maar toen was ik krankzinnig.

De boksreglementen konden me niet meer schelen.

Hij gaf opzettelijk kopstoten om me pijn te doen.

Dus ik wou hem ook pijn doen. Toen ik weer beet en gediskwalificeerd werd...

kon me dat niet schelen. Ik wou 'm zoveel mogelijk pijn doen.

Ik was niet bij mijn volle verstand.

Hij heeft Holyfield voor de tweede keer gebeten.

Dit is oorlog.

Dit is ongelooflijk.

Het is voorbij.

Mills Lane geeft aan dat 't afgelopen is. Ze hebben er genoeg van.

Tyson zo radeloos dat ie Holyfield tweemaal heeft gebeten.

O jee.

Na de partij wordt er doorgevochten.

Tyson probeert weer bij Holyfield te komen.

Het is een gekkenhuis. Tyson maait woest om zich heen.

Chaos in de ring. Iedereen springt erin.

De bewaking probeert Tyson tegen te houden.

Ik weet niet meer wat ik dan denk. Ik ben heel boos.

Ik ben naar huis gegaan. High geworden.

Na afloop ben ik thuis 'n joint gaan roken.

En gewoon gaan slapen.

Joint gerookt, wat gedronken en gaan slapen.

Dit vraagt om de zwaarst mogelijke sanctie.

En dat is een boete van drie miljoen dollar en schorsing.

Ik was verbitterd, dus 't kon me niet schelen.

Ik had alleen mezelf ermee, maar ik was verbitterd.

Ik was kwaad op de bobo 's en wou er niks mee te maken hebben.

De kampioenstitel kon me niet meer schelen. Ik wilde wat geld verdienen.

Lennox Lewis en Mike Tyson draaien al jaren om elkaar heen.

Rond de partij tegen Lennox Lewis zag je zoveel borstklopperij.

Dat nam ik niet erg serieus.

Ik ben de meest meedogenloze kampioen aller tijden.

Lennox de veroveraar? Nee, ik ben Alexander.

Niemand is zo genadeloos als ik.

Ik moest 'n act opvoeren. Zo verkoop je 'n partij.

Ze hangen aan m'n lippen en zijn benieuwd of ik 't kan waarmaken.

Ik vreet z'n kinderen op. Allah zij geloofd.

Ze zullen het over mij blijven hebben.

Als ze me doodzwijgen, is het omdat ik geen brave burger ben.

Ik voldoe niet aan hun eisen.

De link tussen de twee partijen is het gebit van Mike Tyson...

die Holyfield in de ring heeft gebeten...

en Lennox Lewis op 'n persconferentie heeft gebeten.

Ik liep naar 'm toe, nogal intimiderend.

Daar schrok ie zo van dat hij uithaalde en zo begon de ellende.

Ik moet daar heersen, ik moet tekeergaan als 'n beest, als 'n wilde.

Om de intellectuelen en de burger- mannetjes op hun nummer te zetten...

die mij tuig vinden. Ok�, dan ben ik tuig, maar wel hemels tuig.

Je had eerst meer partijen willen boksen. Nu niet meer.

Ben je hier fysiek en psychisch klaar voor?

Ja, ik voel me prima.

Weer zo'n harde rechtse van Lewis.

Lennox Lewis wil het afmaken in de laatste minuut van de achtste ronde.

Tyson heel gemotiveerd voor deze partij.

Hij wil zijn carri�re en zijn leven weer op de rails krijgen.

Hij doet 't goed. Hij heeft strijdlust.

Een rechtse van Lewis en voor de derde keer in z'n carri�re gaat Tyson neer.

Die partij ging meer om 't geld dan om de titel. Ik wist dat ik niemand aankon.

Ik was fysiek en psychisch niet genoeg in vorm om iemand te verslaan.

Maar ik wist dat 't veel geld opleverde.

Er was 'n mooi moment in de ring na afloop...

toen jij tijdens 't interview je hand uitstak...

en bloed van Lennox' wang veegde.

Is hij diep in je hart je vriend?

We zijn al vijftien jaar bevriend.

Ik heb ook postduiven. Zo moet je 't zien. Die zitten 10 of 15 jaar bij elkaar in 'n til.

Maar als ik ze voer, maken ze elkaar af om dat zaad. Zo ook met ons.

We zijn dol op elkaar, maar wij hebben dat geld nodig.

Geld beheren is een kunst.

Ik ben 'n man van extremen: of ik heb veel geld, of ik heb niks.

Het midden houden kan ik niet. Dat lukt me niet.

Ik weet ook niet waarom ik zo ben. Niemand kan een extremist doorgronden.

Mensen hebben hun oordeel klaar, maar begrijpen me niet.

Als je zelf niet zo extreem bent, begrijp je niet...

hoe iemand drie- of vierhonderd miljoen kan verbrassen.

Ik zit boven op de berg of op de bodem van de oceaan. Ik kan geen maat houden.

Geld is bloed van papier, zeg maar.

Het houdt je in leven.

Ik help graag mensen, ik geef 't graag uit. Het maakt mensen blij.

Soms verwaarloos ik mezelf ermee en soms verwen ik mezelf.

Ik dacht dat ik te kort zou leven om ervan te genieten.

Dus ik was roekeloos. Ik dacht: Ik ga toch dood.

Ik ben veertig en ik had nooit gedacht dat ik zo oud zou worden.

Daarom leefde ik bij de dag. Nooit gedacht dat ik veertig zou worden.

Het is 'n wonder. Ik heb veel verbruikt en heb niet meer zoveel geld als vroeger.

Dat vind ik niet erg. Ik ben nooit heel geldbelust geweest.

Maar ik wou dat ik slimmer was geweest.

Maar wijsheid komt met de jaren.

Ik ben de trotse vader van zes kinderen. Dat is 't mooiste in m'n leven.

Mijn oudste dochter Gena gaat studeren. Ik ben heel trots op haar.

En dan heb je Amir en Rayna.

Hun basketbalteam is dit jaar ongeslagen. Tien en elf zijn ze.

Dat kwam zelfs op TV. Ongelooflijk.

En dan heb je Exodus en Miguel, van vijf en twee.

Die zijn jong, die hebben nog niks bereikt.

En Mikael is 16 en zit op school.

En ik ben 'n trotse vader.

Papa.

Hou je mond en boks.

Pak 'm, Rayna.

Je hebt 'm, Rayna.

Je hebt 'm KO geslagen, Rayna.

De nieuwe wereldkampioen: Rayna Iman Tyson.

Handen omhoog.

Je hebt gewonnen.

Ik heb Monica 21 jaar geleden leren kennen, via 'n wederzijdse vriend.

We kregen wat. Toen moest ik de cel in.

En zij bleef me trouw gedurende die drie jaar.

We waren veel samen en trouwden uiteindelijk.

Ze kreeg 'n dochter van me, Rayna.

En later ook 'n zoon, Amir.

We zijn zeven jaar getrouwd geweest, maar ik rommelde met andere vrouwen.

Altijd de hort op, geen goede vader.

Daardoor groeiden we uit elkaar en zijn we gescheiden.

Maar ondanks alles blijven we bevriend.

Goeie vrienden, maar 'n vreselijk echtpaar.

Zeg maar: Wij houden van papa.

Ze is 'n geweldige moeder. Ze leeft voor haar kinderen.

Ze vraagt de kinderen wat ze willen.

'Ik wil naar Canada, ik wil naar Frankrijk, ik wil naar Tibet.'

En dan doen ze dat ook. Echt uniek.

Echte jetsetters.

Niet te bevatten voor mij. Ik was op mijn twaalfde geen jetsetter.

Ik kwam niet verder dan 't eind van de straat.

Is IJzeren Mike nu Milde Mike?

Vandaag zal ie moeten slaan met de felheid...

die hem ooit zo geducht maakten.

Bij een oudere bokser is de kracht het laatste wat hij verliest, hoor je altijd.

Tegen McBride bokste ik om het geld.

Ik verwachtte helemaal niet te winnen.

Maar dat kon me op dat moment niks schelen.

Ik was uit vorm, vermoeid, ik nam 't niet serieus.

Het ging puur om 't geld.

Tegen middenmoter Kevin McBride lijkt Tyson 'n derderangs bokser.

Nog 15 seconden in de zesde ronde.

Als McBride deze ronde wint, is dat met 10 tegen 7.

Geen knock-out. McBride duwde Tyson omver.

En hij heeft moeite om overeind te komen.

Hij vraagt Joe Cortez om hulp.

Hij komt met moeite overeind bij de gong.

Hij kreeg 'n duw. - Duidelijk.

Tyson totaal van slag.

Genoeg zo. Ik ben hier de baas. Genoeg zo.

Genoeg. Ik ben de baas.

Het is voorbij.

Kevin McBride is de winnaar. Tyson geeft op.

Hij bokst geen zevende ronde meer.

Kevin McBride heeft Mike Tyson verslagen.

Had jij willen doorgaan?

Ik had wel gewild, maar ik zag dat ik klop kreeg.

Ik heb 't niet meer in me.

Trainen lukt nog wel, maar de vechtlust is eruit.

Wanneer besefte je dat? - Ik weet 't niet.

Vrij vroeg in de wedstrijd.

Jammer dat ik iedereen teleurstel. Ik heb 't gewoon niet meer in me.

Dacht je vooraf nog van wel?

Nee, ik boks alleen nog voor 't geld.

Ik heb hier de fut niet meer voor.

Ik denk nu aan m'n kinderen en hoe ik eruitzie.

Ik kan niet meer als 'n beest tekeergaan.

Stop je met boksen? - Ik denk 't wel.

Ik beledig de sport door te verliezen van boksers van dit kaliber.

Wat ga je nu doen met je leven? Je leefde voor het boksen.

Ik vind wel wat. Ik ben meer dan boksen alleen.

Jammer dat ik 't publiek teleurstel.

Ik wist dat 't er niet in zat, maar ik moet voor mezelf zorgen.

Alle respect voor Kevin, maar ik hou niet meer van 't boksen.

Ik vind 't niet leuk meer. Ik heb mijn liefde voor de sport al verloren in 1990.

Gefeliciteerd en succes, Kevin.

Dat je maar veel mag verdienen.

Ik was 't gewoon zat.

Ik voel geen liefde meer voor 't boksen.

Als ik ergens kwaad op ben, is 't wel op mezelf.

Ik heb mezelf teleurgesteld.

Ik had beter moeten weten, meer moeten bereiken.

Ik heb me misdragen tegen mensen van wie ik hou.

Als ik in de greep was van drank en drugs was er geen land met me te bezeilen.

Ik had nergens nog respect voor.

Ik verwaarloosde mijn dierbaren, mijn kinderen.

Vanwege hen besefte ik wel: Mike, je moet je laten behandelen.

Ik raakte verslaafd omdat ik depressief was.

En ik moest afkicken omdat 't een grote leegte in me achterliet.

Ik had zoveel, maar niks vulde die leegte van binnen.

Ik dacht: Als ik zoveel heb en ik blijf die leegte voelen, dan heb ik er ook niks aan.

Dus ik zocht iets anders.

Ik weet nog niet wat, maar ik werk eraan.

Daarom ben ik zo blij met dat programma.

Ik wil m'n kinderen zien trouwen en afstuderen.

Ik wil 'n kleinkind. Mike Tyson met 'n kleinkind, hoe zou dat zijn?

Ik wil hier blijven, mijn kinderen zien opgroeien.

Ik wil 'n beter mens zijn. Ik ben niet blij met hoe ik geworden ben.

Ik ben gewoon gestoord.

Ik stopte mezelf vol met drugs. Dat wil ik niet meer.

Ik wil 'n fatsoenlijk mens zijn. Dat kan ik ook.

Ik voel me stukken beter.

Ik ben optimistischer en wil dat alles beter gaat.

Het verleden kan ik niet ongedaan maken, maar ik wil 'n gezonde toekomst.

Ik bekommer me nu vooral om m'n gezondheid.

Wat ik vroeger heb gedaan is historie, en wat ik nog ga doen 'n mysterie.

Rip: onbekend Sync voor 1080p VoLoNa; luukmlgn

Resync: Goffini

Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen