Original subtitles

Ze noemen me Mac. Die naam doet er niet toe. Het is januari 1942.

De Japanners rukken op. De mariniers hebben mannen nodig...

en overal in het land melden jongens zich aan.

Dit is Baltimore, Maryland.

Detachement, halt. Links... om.

Jullie hebben een paar minuten om afscheid te nemen.

Pa en ma zijn hier.

Mevrouw, mijn broer is marinier.

Als het aan mij had gelegen, was je niet naar het front gegaan.

Begin nou niet weer. -Ik ben trots op je.

Danny, sorry dat ik te laat ben.

Bang? -Een beetje.

Als ik ��n, twee jaar wegblijf en je je bedenkt...

dan is dat erg voor ons allebei. -Ik bedenk me niet.

Ik wil je meisje blijven. -Kathy...

Dan zijn we nu eigenlijk verloofd.

Sectie 5, instappen.

Vooruit, opschieten.

Het beste, jongen.

Als ze niet goed voor je zijn, kom je meteen terug.

We kunnen elkaar niet stiekem blijven ontmoeten. Je zult me gaan haten.

Ik zal je nooit haten. -Je pa wel.

Ik krijg nooit een baan in deze rotstad.

Ik zou het hier niet uithouden, Sue.

En als je me niet kunt laten overkomen?

Ik ga sparen en dan laat ik je overkomen. Dan zijn we van je pa af.

Allemaal instappen. Vooruit, opschieten.

Ik moet gaan, schat.

Overal in het land stromen rijke en arme jongens toe...

om onze gelederen te versterken. Alle treinen rijden naar San Diego.

Zoals deze groep zijn er vele.

Oorlog maakt vijanden tot vrienden.

Bijna altijd zie je een Texaan met een gitaar...

een rechtgeaarde Amerikaanse jongen, een boer...

de trots van de Navajo 's.

Dan is er de jongen uit de sloppen, de boekenwurm...

de houthakker.

En in elke groep zit er wel ��n...

Meestal zit er een onruststoker bij.

Leg terug, je had geen punt. -Beweer je dat ik niet eerlijk ben?

Leg terug.

Het was maar een geintje. Laten we vrienden zijn.

Spanish Joe is een lastpost. -Ja, hij leert z'n lesje nog wel.

Waren we maar vast in San Diego. -Daar zijn we gauw genoeg.

Hopelijk blijven we bij elkaar. -Dat zou mooi zijn.

Heb je een meisje, Marion? -Nee.

En jij, Andy?

Een meisje? Honderden. Elke meid in het noorden kent Andy.

Ik heb er ��n, dat is genoeg. -E�n? Hij is niet goed snik.

San Diego, het eindpunt.

Als ze het opleidingskamp bereiken, wordt hun verleden afgesloten.

Terug in de rij.

Lopen, jullie.

Volg die witte lijn.

M'n kop lijkt wel een cactus. -Ik ben gescalpeerd.

Ik kam m'n wenkbrauwen naar achteren.

Naar binnen, jongens.

Doorlopen, kaalkoppen. De rest laat zich binnen ontluizen.

Ik ben sergeant Beller. Jullie zullen deze dag betreuren.

Voor mij zijn jullie geen menselijke wezens meer.

Denk niet dat jullie mariniers zijn. Jullie zijn rekruten, oliebollen.

De laagste levensvorm in het heelal.

Jullie spreken mij aan met sir.

Ok�, jullie snoepen niet, lezen geen kranten...

luisteren niet naar de radio en praten alleen als je iets wordt gevraagd.

Jullie groeten alles wat beweegt boven de rang van soldaat.

Hoe heet je, jongen? -L.Q. Jones.

Mijn naam is soldaat Jones, L.Q., sir.

Mijn naam is soldaat L.Q... Jones, sir. Edelachtbare.

Waar kom je vandaan, oliebol? -Cotton Plant.

Cotton Plant waar? -Arkansas.

Het is maar een stipje op de kaart... -Kop dicht.

Wie zei dat je wat mocht zeggen?

Is dat kauwgom?

Slik het door.

Ok� mannen, voortaan gaat alles in looppas. Geen gewandel meer.

Jullie krijgen nu voer. Persoonlijk vind ik het geldverspilling.

Rechts... om. Voorwaarts, mars.

Na deze hartelijke ontvangst worden de jongens omgesmeed tot mannen.

Pet omlaag.

Snij die riem bij.

Trek je broek op.

Wil je die knoop? -Ja, sir.

Heb je je geschoren? -Twee keer, sir.

Heb je er een scheermesje in gedaan? -Nee, sir.

Wij indianen scheren ons nooit.

Mariniers scheren zich elke ochtend, of het nodig is of niet.

De indiaanse lokroep. Er zit een bijdehandje bij.

Jullie zijn zeker aan lichaamsbeweging toe. Ok�, rechts... om.

Voorwaarts, in looppas.

Voeten optillen.

Een beetje sneller, jongens.

Zo gaat het dag in dag uit, wekenlang.

Ze leren dat het uniform duur betaald wordt.

Niet zo sloom, oliebollen. Lopen.

Dan begin je de les te leren waar de instructeur zo op hamert:

lanterfanten is er niet bij bij de mariniers.

Je weet zeker dat jouw groep de beste is van het kamp.

Lieve Kathy.

Na tien weken is morgen de opleiding afgelopen.

We hopen samen naar de telegrafieschool te kunnen.

In tenten achter hekken leven is zwaar.

Ik ben vergeten hoe een vrouw eruitziet.

Voor mij is het zwaarder. Ik weet het nog wel.

Ik ruk Beller aan stukken met m'n blote handen.

Vertel eens.

Ze draaien een film over mariniers. Daar heb ik de pest aan.

Ging 't niet over cowboys en indianen? -Ik ken die film.

Een soldaat krijgt z'n gala-uniform... - The Real Marine.

Waarin die meid verliefd op hem wordt.

Ja, hij wordt marinier omdat z'n vader dat was.

Hij haat het korps maar leert ervan te houden.

Ten slotte redt hij z'n sergeant. -Wat een stommeling.

En wat zegt Beller tegen me? Soldaat Jones...

jullie hebben vermaak nodig voor jullie moreel.

Stomme yankees, leren jullie het nooit?

Jones, borst vooruit. Heb je geen borstkas?

Ok�, stomme yankees, verstaan jullie geen Amerikaans?

Mr Christian, tien zweepslagen voor de yankees. Lik de vloer...

Val me niet in de rede. Jullie zullen de dag betreuren... In de houding.

Heren, emmers op.

Ok�, wat zijn jullie? -We zijn kaalkoppen.

Wat? -Kaalkoppen.

En stomme yankees.

En van wie houden jullie? -We houden van sergeant Beller.

Ik hoor die indiaanse lokroep weer. -Komt door het eten.

In tien jaar is dit de eerste keer dat iemand me te slim af is.

Ik weet nog steeds niet wie de vogel is. Ik geef het op.

Ok�, emmers af.

Plaats rust.

Ik kwam even zeggen...

dat jullie allemaal naar de telegrafieschool gaan.

Nog ��n ding.

Jullie zijn nu mariniers.

Als jullie morgen op inspectie naar rechts moeten kijken...

wil ik die oogballen horen klikken.

Zeg maar Jim tegen me.

Dit was de grote dag. Hun hart barstte bijna van trots.

Ze hadden met zweet en tranen betaald voor hun nieuwe naam.

Ze waren mariniers en bleven dat tot hun dood.

Dit ben ik, Mac, met de zes chevrons. Ik ben radiotelegrafist.

Majoor Wellman, onze commandant.

Hij gaf een civiele stressbaan op voor deze stressbaan.

Little Ziltch, een nieuweling, z'n ordonnans.

En dit is majoor Sam Huxley, bijgenaamd High Pockets.

Hij leidt het 2e bataljon. Ik dien met tussenpozen al jaren onder hem.

Als iemand een strijdvaardig bataljon kan opbouwen, is hij het.

Zorg dat ze zich installeren.

Bob, laat ze hun brits opzoeken.

Plaats rust. We houden het informeel.

Ik weet dat jullie hetzelfde denken als ik.

Die nieuwe jongens zien eruit en praten als mariniers...

maar wij kennen de waarheid. Anders gezegd, we hebben problemen.

Toevallig is het ook nog oorlog.

We hebben allemaal vrienden in de Filippijnen en Shanghai.

Het wordt een lange weg terug...

en we hebben hen nodig om ze terug te halen.

Ik ga ze zo hard trainen dat elke soldaat het bevel kan overnemen.

Dat kan alleen als jullie me helpen. Bedankt, dat was alles.

Hij wilde radiotelegrafisten en ik beloofde ze.

Elke beschikbare minuut liet ik ze oefenen.

Binnen drie weken konden ze code lezen in hun slaap.

H�, word wakker. Ben je chagrijnig? -De zondagen zijn vreselijk.

Vergeet het. Met meiden trek je altijd aan het kortste eind.

Ze zijn het niet waard. -Bespaar me je preek.

Ik spreek uit ervaring.

Wacht maar tot jij voor een meid valt. -Zo'n meid is nog niet geboren.

Laten we hier wegwezen. -Goed idee.

Andy en ik mogen gaan stappen. Ga je mee?

Ik moet deze hemden strijken.

Het stikt hier van de lekkere meiden. Je gaat nooit op stap.

Ik verdien hier een paar dollar mee. Ik wil Susan laten overkomen.

Ik leen je de poen wel. -Dank je, ik wil geen liefdadigheid.

Het is jouw leven.

Wees maar lekker jaloers, pennenlikker.

Ik vermoord Mac en Huxley. Ze hebben geen respect.

Die verdomde Mac liet mij weer vuil scheppen.

Ik schrijf m'n Congreslid. De deken is verscheurd.

Dat is Navajo voor afgedaan en uit.

Ja, Huxley wil ons dood hebben. 25 kilometer lopen.

Ze noemen ons Huxleys Hoeren.

En als we niet lopen, zitten we aan de seinsleutel.

Misschien moet ik Mac rooksignalen leren.

Wat zegt Crazy Horse?

Dat hij de zoon van een opperhoofd is en naar het reservaat wil.

Zeg hem dat hier op zondag niet gevloekt wordt.

Wie zou er vannacht op wacht moeten?

Volgens mij staat jouw naam daar.

Zet terug, Joseph.

Ik wilde het lenen.

De laatste keer heb ik het niet teruggezien.

Beweer je dat ik niet eerlijk ben? -Zet nou maar terug.

Denk je dat je zo slim bent omdat je altijd leest?

Ik mocht je al niet in het opleidingskamp.

Ik heb zin om een paar tanden uit je bek te slaan, zuster Mary.

Wacht nou, het was meer een geintje.

Waarom deed je dat?

Ik heb een jongen gezien die jou een hand wilde geven.

Dat was een gelukstreffer. Dat weet je wel.

Jij bent de enige die dat Spanish Joe flikt en het kan navertellen.

Wat lees je? -Plato.

Zo'n dik boek over de hond van Mickey Mouse?

Weet je, ik mag je wel, Mary.

Trek met mij op en ik help je er wel doorheen.

Wat vind je nu van Spanish Joe?

Je bent de verfoeilijkste persoon die ik ken.

Wat is verfoeilijk?

Je stinkt. -Omdat ik knoflook heb gegeten.

Je hebt lef, jongen. Wij worden dikke maatjes.

Dank je, Mac.

Wat doe jij nou met m'n pet? Juffrouw, wil je hem oprapen?

Wat mag het zijn? -Een cheeseburger en een kop koffie.

En een stuk appeltaart.

En jij? -Ik wil liever iets anders.

Ik ben Andy. Hoe laat ben je vrij?

Ik heb twee woorden voor jou. Ik vertel je ze straks wel.

Waarom niet meteen? -Later is altijd beter.

Wat doen jullie hier? -We zoeken Ski.

Toen hij z'n brief had gelezen, begon hij de kazerne te slopen.

Hij pakte al z'n geld, 400 dollar, en ging de stad in.

Mac is hem aan het zoeken. -Er moet iets zijn met die Susan.

Ze hebben hem gevonden.

Hier heb je een paar dollar. Tot straks.

Is hij er nog?

Zo'n tent is dit nou. Als hij niet in de bar zit, is hij boven.

We zoeken geen ruzie, maar hou je riem klaar.

Kan ik jullie helpen?

Ja, we zoeken onze vriend. Een marinier. Heb je hem gezien?

Die is hier niet. -Hij is hier net naar binnen gegaan.

Mogen we even kijken? -Ik zei dat hij hier niet is.

Dan hebben we ons zeker vergist.

Dank je.

Neem me niet kwalijk.

Sta op. Je moet hier weg. -Laat me met rust.

Het is mijn leven, ik doe wat ik wil.

Ze heeft hem gerold. -Waar is z'n geld? Z'n geld.

Ik heb het.

Ze krijgt een kind en is getrouwd. Dat krijg je als je voor ��n meid valt.

Neem hem mee.

Sir, we hebben geen radiocontact meer met Fox Company.

Ik laat de jongens straks een kabel leggen.

Zijn je indianen aan het werk? -Ja, hier.

Lighttower en z'n Navajo-netwerk. Die Huxley is slim.

Zo kunnen de Jappen ons niet onderscheppen.

Hij heeft gelezen dat ze in WO l Sioux gebruikten.

Hou maar op. Je leest alleen de majoor de les.

Mr Jones, als je klaar bent met je domme kop vol te proppen...

leg dan deze kabel naar Fox Company.

Komt voor elkaar, sir. In looppas.

Toe nou, ik moet iemand meenemen voor haar zuster.

Nee, dank je.

Ontspan je toch eens. -Ik vermaak me best als ik vrij ben.

Waarmee dan? -Ik ga mee met de Coronado-veerboot.

Een boottochtje. Moet je ook eens proberen, het is heel plezierig.

Ik kan er rustig nadenken.

Misschien schrijf ik wel een boek over dit allemaal.

Je vaart mee op de veerboot?

Marion, volgens mij ga je dat boek echt schrijven.

Pardon, heb je een vuurtje?

Ik heb je hier vaker gezien.

Ik ga elke avond naar Coronado. Je bent er altijd.

Ik was nieuwsgierig.

Het is hier rustig. Ik kan hier nadenken.

Eenzaam? -Niet echt.

Je denkt vast aan een meisje. -Ik heb geen meisje.

Dat hebben jullie nooit als jullie met een meisje in San Diego praten.

Zo ben ik niet. Er zijn belangrijkere dingen dan een kort gesprekje.

Dus je hebt echt geen meisje. -Dat zei ik toch?

Sorry dat ik je lastigviel.

Juffrouw...

Het spijt me. Het is moeilijk uit te leggen...

maar hier kan ik nadenken en begin ik te begrijpen...

dat dat gekkenhuis daar bijna een andere wereld is.

Waar denk je over na?

Dat ik zou willen schrijven over de oorlog, deze stad en de jongens.

Je vindt me zeker wel een rare.

Hoe oud ben je? -19.

Een eerlijke marinier. Je had 25 moeten zeggen om indruk te maken.

Is het verkeerd om 19 te zijn?

Ik heet Marion, Marion Hotchkiss.

Misschien komen we elkaar nog eens tegen.

Wie weet.

Een bourbon met scotch. -Wat?

Geef maar wat hij drinkt.

Moet je horen, vriend, ik mag Huxley niet.

Hij is een aardige vent, heus wel. Maar ik mag hem niet, snap je?

Ik mag deze rotstad en de mensen hier niet, snap je?

Ik hou van mensen.

Ik hou van mensen die van mij houden, snap je?

Maar ze willen hier alleen maar je geld. Dat vuile stinkgeld.

Heb ik je al verteld over Kathy?

Dat is m'n meisje. Ze is me er een, maar ze is lief.

Opgeknapt?

Waar ben ik?

Drink dit maar op.

Hoe ben ik hier gekomen? -Een paar mariniers brachten je.

Nooit meer.

Bedankt dat u me heeft opgevangen.

Ga maar terug naar het kamp en slaap je roes uit.

Dat lijkt me ook beter. Nogmaals bedankt, Miss...

Mrs Yarborough.

Bedankt.

Mrs Yarborough...

Zou u me naar het busstation willen brengen?

Het spijt me, ik heb het vreselijk druk.

Mag ik u iets vragen?

U zult dit wel vaker horen...

maar ik heb een half jaar niet met een vrouw gepraat. Ik dacht...

Fris je even op, dan pak ik m'n jas.

Ik ben eens verliefd geweest op een football-speler.

Waarom werkt u in de USO-club in San Diego?

De USO houdt me bezig. Vernon, m'n man, is diplomaat.

Hij is maar een paar dagen per maand thuis.

En heen en weer reizen vanuit lllinois is nogal lastig.

Daarom ben ik nu een soort zeemansvrouw.

U heeft zeker een mooi huis in Arlington Heights.

Zo is het niet altijd geweest. M'n ouders hadden negen dochters.

Maar laten we niet te veel klagen.

We maken elke vrijdagavond een ritje op een hooiwagen.

Dat is veel beter dan dronken worden.

Een sigaret?

Op straat roken is niet netjes. -Toe nou maar.

Ik ga nu maar terug.

Je hebt er geen spijt van en ik ook niet.

Ik weet niet wat me bezielde. Ik moet terug.

Tot vrijdag.

Probeer eens. -Er komt niks binnen.

Hij doet niks meer, Mac.

Repareer hem. -Repareer hem?

Majoor, de TD Y weigert weer. -Hou een paar koeriers klaar.

Die radio's zijn waardeloos.

Kun je niet werken met de apparatuur die we nu hebben?

Custer had er niks aan gehad.

We hebben ook handwapens uit WO l.

Ik wil niet elk stuk uitrusting bespreken...

maar tot we iets nieuws krijgen, doen we ons best met wat we hebben.

En we leren deze mannen om defecten te verhelpen. Is dat duidelijk?

Ben je radiotelegrafist? Doe dan je werk.

Dat was het.

Het is een prachtig verhaal, Marion.

Vond je het echt mooi? -Prachtig.

Ik vind het leuk om je hier te zien en met je te praten.

Ik ook.

Ik wil je wat vertellen over m'n verhalen.

Door jou zie ik alles duidelijker. -Hou op.

Toe nou, ik kan anders nooit de moed opbrengen om dit te zeggen.

Ik kon niet schrijven voor ik jou kende. Klinkt dat raar?

Je bent een lieve jongen. Je wordt vast een groot schrijver.

Rae, zullen we volgende keer in San Diego wat eten en uitgaan?

We kunnen toch hier afspreken? -We zien elkaar hier al een maand.

Ik kan niet.

Hoezo, je kunt niet? -Ik kan gewoon niet.

Ik dacht dat je me aardig vond. -Natuurlijk vind ik je aardig.

Zou ik hier anders tot zonsopgang met je zitten?

Als het zo'n groot geheim is, kan ik maar beter gaan.

Kom je met je volgende uitgaansverlof weer?

Ja, ik zal er zijn.

Dat was leuk. Ik heb in geen jaren zo'n ritje gemaakt.

Kom binnen.

Wil je wat drinken? -Ik ben gestopt, weet je nog?

Een ogenblikje, ik fris me even op.

Ik word gek van dat hooi. Sorry, het jeukte nogal.

Een kameraad van me leest veel. Hij kent die boeken vast allemaal.

Mooi huis heb je hier, met zwembad.

Wil je niet toch maar een borrel?

Ik kan beter teruggaan naar het kamp.

Zie ik je morgenavond?

Beter van niet.

Goed, we spreken af.

Je zou vaker plezier moeten maken. -Ik heb het te druk gehad.

Zo te zien heb je hier alles.

Ik heb alles wat ik wil, Danny. Ik had niks voor ik m'n man ontmoette.

Alles?

Ik neem toch maar een borrel.

Ik word gek van dat hooi.

Daar weet ik wel iets op. Laten we een duik nemen.

Ik heb geen zwembroek. Bovendien...

Hij is van Vernon, trek maar aan. Ik kom zo.

Ik moet terug naar de basis. -Ik breng je wel.

Vergeet mijn borrel niet. Whisky met ijs.

Als ik te laat kom, mag ik twee jaar piepers jassen.

Wat, lieverd?

Ik zei... Laat maar.

Klaar? -De kust is veilig.

Vernon is zeker een flinke eter.

Niet zo snel, straks zakt hij af.

Ik wil je zien.

Ik ga mee.

Drie azen.

Van wie zijn deze kaarten? -Van mij.

Beweer je dat ik niet eerlijk ben?

Ik heb ook drie azen. -En ik ��n.

Je wordt afgelost, Forrester. Wacht even.

Ik wil met je praten.

Het kostte mij 4 jaar om soldaat eerste klas te worden. Jou 3 maanden.

Ik dacht dat je nogal pienter was. Maar nu verklooi je elke ontvanger.

Wat voer je uit in San Diego? -Gaat u niks aan.

Wel als je werk eronder lijdt en als je gaat stappen met vervalste pasjes.

Wie denk je dat je in de maling neemt? -Ik zal beter opletten.

Dat zul je wel moeten.

De majoor kreeg een brief van je vader.

Je hebt je familie al een maand niet geschreven.

Misschien moet je ze eens laten weten of je nog leeft.

Geeft u me bevel om ze te schrijven? -Nee.

De majoor heeft een telefoongesprek geregeld om half negen vanavond.

Zorg dat je er bent.

Ga nu maar eten.

Hallo, jongen. -Hallo, pa.

Alles goed met je? -Ja hoor, prima.

Is er iets aan de hand? -Nee, nee.

Sorry dat ik niet heb geschreven. Ik stuur vanavond nog een brief.

We maakten ons al zorgen.

Is moeder daar? -Nee, maar ik wilde even zekerheid.

Er is hier iemand die je wil spreken.

Hallo, Danny. -Kathy?

Ik denk er nog steeds hetzelfde over. -Schatje, ik...

Ik hou van je.

Ik hou ook van jou, Danny.

Majoor Huxley? -Kom binnen, Mac.

Wilt u Forresters verlofpapieren tekenen?

Je vindt niet dat ik hem verlof moet geven?

Dat maak ik niet uit.

Ga zitten.

Jij en ik zijn al lang militair.

We weten dat dit het eenzaamste vak ter wereld is.

Maar deze jongens...

Een eenzame jongen kan in moeilijkheden raken.

Een paar weken thuis zal hem goeddoen.

Dat denk ik ook.

Het zijn geen beroepsmilitairen. Ze zijn hier omdat het oorlog is.

Maar we kunnen de mariniers van ze maken die we nodig hebben.

Het gaat me niet om het verlof.

Zeg het maar, Mac.

Het gaat om u, majoor. Kan ik vrijuit spreken?

Ga je gang.

Een commandant mag niet te veel betrokken raken bij z'n mannen.

Zo sterk is niemand. U zou er aan kapotgaan.

Maak dit verder in orde. -Jawel, majoor.

Het spijt me dat ik te laat ben.

Ik zou kwaad moeten zijn.

Ik heb gisteravond ook gewacht. Een uur, bij de poort.

Ik kon geen vrij krijgen.

Is er iets?

Ik vroeg of er iets is.

Waarom kwam je gisteravond niet? -Ik moest studeren.

En ik was blut. -Je weet dat dat niets uitmaakt.

Voor mij wel.

Het is voorbij tussen ons, h�?

Dan zijn we weer terug bij af.

Danny Forrester, de rechtgeaarde Amerikaanse jongen.

Ik wist wel dat je vroeg of laat weer jezelf zou worden.

Je meisje thuis? Kathy?

Je vindt mij een sloerie, h�? -Nee.

Wees niet zo aardig.

Elke man zou blij mogen zijn met een vrouw als jij.

Het is iets wat niet zou gebeuren als de wereld bij z'n volle verstand was.

Bij z'n volle verstand. Dat is mijn probleem.

Ik ben altijd bij m'n verstand geweest.

Ik ben een clubvrouw bij m'n volle verstand.

Weet je wat ik van plan was als je dit zou zeggen?

Ik wilde voor je vechten.

Niets kon me nog schelen, m'n huis, m'n man, dit leven.

Elaine, alsjeblieft.

Is vanavond...

ons afscheid?

Misschien moet ik me maar gaan bedrinken.

Misschien krijgt een andere marinier medelijden met me.

Mag ik een kop koffie? -Wat ben jij vroeg op.

Ik ben hier voor jou. -Ik had je niet verwacht.

Waar is je knappe vriend? -Danny?

Hij miste z'n meisje en ging terug naar Baltimore.

O ja, Baltimore. Daar komen de oesters vandaan.

Ja, weet je waar oesters goed voor zijn? Vitaminen.

Helaas hebben we ze niet. Maar eieren zijn net zo goed.

Ruby, ga eens mee naar het strand. Dan leer ik je duiken.

Nog meer trucjes? -Ja.

Dat was lekker, ma.

Ik heb gehoord wat jullie daar eten. Een wonder dat je bent aangekomen.

Ik ruim de borden even op.

Ik ga de jongens m'n marinierspet laten zien.

Ben je gaan roken? -Ik zit vol ondeugden.

Het is fijn weer thuis te zijn. -We zijn blij dat je er bent.

Weet Kathy dat je thuis bent?

Ze verwacht me morgen pas. Ik kon bij toeval een vlucht krijgen.

Neem de wagen maar en ga naar haar toe.

Dank je, pa.

Danny, ik hou zo van je. -Kathy.

Het geeft niet, schat.

Het spijt me. We lieten ons meeslepen.

Weet je nog die nacht dat we hier gingen zwemmen?

Laten we op het strand gaan wandelen. Het is heerlijk.

Doe niet zo kinderachtig. -Mooie marinier ben jij.

Bang voor natte voeten? -Gedraag je volwassen.

Kom, het is heerlijk. Lafaard die je bent.

H�, je maakt me nat. -Watje.

Hier krijg je spijt van.

Pak me dan, als je kan.

Schatje, het wordt laat. We moeten gaan.

Ik wil niet. Ik wil nooit meer weggaan.

Danny, we zullen zo gelukkig worden.

Je bent mooi. Ik kijk zo graag naar je.

Ben ik echt mooi? Ik wil er altijd goed uitzien voor jou.

Blijf dromen.

Danny, vind je me even leuk als dat meisje in San Diego?

Rustig maar, ik wist het al die tijd al.

Ik wist het toen je niet schreef.

Maar het is niet erg, ik heb je nu.

Er zal nooit meer een ander zijn, Kathy. Alleen jij.

Ik hou van je. -En ik van jou.

Als je lef had, haalde je je geweer. -Stil, Martha.

Ik zal zorgen dat de legerleiding je zoon flink aanpakt.

Ze kunnen wel een ongeluk hebben gehad.

Het is m'n dochter, denk daaraan.

Ze komen er aan. Hij kust haar.

Naar boven, je moet zo naar school.

Waar zaten jullie? -Je moest je schamen, zoon.

Ik zorg dat je in het cachot belandt. -Een beetje zachter.

Nee, ik sleep hem voor het gerecht. -We hebben niks misdaan.

Wacht met je moeder in de auto. -Toe nou, papa.

We zijn in Upton getrouwd. We zijn getrouwd.

Je bent nog niet droog achter je oren. -Ik hou van hem.

De hemel sta ons bij.

U heeft me laten roepen, sir? -Ja.

Wat voor mannen heb jij onder je? De bataljonsclowns?

Ik kan u niet volgen. -Dan zal ik het uitleggen.

Bij elke oefening laten je jongens kilometers kabel leggen...

en tappen kalmpjes de lijnen af terwijl anderen het werk doen.

Verder haalden ze alles uit de opslag van het 1e bataljon wat niet vastzat.

Terwijl het hele regiment saaie berichten doorseint...

Zenden jouw jongens limericks.

Ze lijken te denken dat alles draait om hun po�tische gaven.

Luister, dit is gisteren gedecodeerd.

Dit ontving de wapencompagnie toen ze om munitie vroegen.

er was een oude sjeik in Algiers

die zei tegen z'n harem: My dears...

Zo leuk is het niet. Smerigheid is het.

Ja. Ik ontving dat bericht in 1931 in Shanghai, van een jonge luitenant.

Ik geloof dat hij Huxley heette.

Laat ze tenminste wat discreter zijn en een betere code gebruiken.

Hoe zou ik dit moeten uitleggen aan het regiment?

Ik praat wel met ze. -Ok�, Mac.

Het begint een echt team te worden. Het zijn al bijna mariniers.

Ons overplaatsingsbevel? -Ja, het kan elke dag zover zijn.

Wat vind je?

Ze hebben in een maand veel geleerd. Maar wat meer tijd zou goed zijn.

Tijd is er niet. De berichten uit Guadalcanal zijn slecht.

Geef ze maar zoveel mogelijk uitgaansverlof.

Ik kan maar beter wat uurtjes bij m'n vrouw doorbrengen.

Zorg dat die meiden er zijn. -Wat dacht je dan? Natuurlijk.

De jongens gaan het serieus vieren. Kon ik maar met ze gaan drinken.

Soms wil ik m'n eikenbladeren afleggen en een gewoon mens zijn.

Misschien kunnen we samen gaan stappen, Sam.

Nee, dat is niet hetzelfde als met je makkers.

Wellman, dit uniform is het enige wat iets voor me betekent...

afgezien van Jean.

Ik heb haar geen leuk leven gegeven. -Ze is met een marinier getrouwd.

De laatste dagen zijn het ergst.

We denken aan de toekomst en worden stil.

Ik kom binnen, ze dekt de tafel.

We praten over kleinigheden alsof er niets aan de hand is.

En als het schip volgeladen klaarligt...

weten we als ik 's morgens wegga niet of het de laatste keer is.

En als ik dan 's avonds terugga...

die uitdrukking op haar gezicht als ik de deur opendoe...

En dan begint het van voren af aan en doen we alsof er niets aan de hand is.

Maar midden in de nacht begint ze te huilen.

Dan gaat ze naar een andere kamer om het niet te laten horen.

We zouden eraan gewend moeten zijn.

Hoe kan een vrouw blijven houden van een man...

van wie ze niet eens kan zeggen dat hij haar toebehoort?

Wacht even, schat.

Stil nou, straks denkt ze dat we dronken zijn.

Kom naar de club met een paar meiden.

Een dronk op de beste troep van het korps: Huxleys Hoeren.

Op de jongen die deze laatste zuippartij niet kan meemaken, Danny.

Daar drink ik op. -Ik drink niet op die zak.

Hij is getrouwd. Luisterde niet naar Andy.

Wacht maar tot hij morgen komt.

M'n trouwe indiaan en ik hebben een geweldig idee.

We houden hier na de oorlog een re�nie.

Fantastisch plan.

We vinden ook dat we bloedbroeders moeten worden. Maar dan echte.

Want bloedbroeders zijn dikker dan bierbroeders.

Fantastisch plan. -Speedy, het mes.

We snijden in onze duim.

Vooruit, snijden.

Dit wordt niks. Een goed plan, maar...

Kom op met je bloed, broeder.

Morgenvroeg, ok�?

Kom meteen.

Barman, bier. -En die meiden?

Ze komen er aan.

Maar blijf van mijn schatje af. Zij is van mij.

Ze is even goed als ze eruitziet.

Drink op, Marion. Joe laat z'n persoonlijke favorieten opdraven.

Hij drinkt niet en wil geen vrouw. Waar leeft hij voor?

Voor het korps.

Daar zijn de meiden eindelijk.

Ga zitten, ik bestel bourbon.

Dit is de enige die een marinier gek kan maken. Spanish Joe's schatje.

Wat heeft hij nou weer? -Hou je kop.

Dat krijg je nou als je voor ��n meid valt.

Rustig aan, Marion.

In november 1942, elf maanden na Pearl Harbor...

legden we aan in Wellington Bay.

De soldaten van Nieuw-Zeeland vochten in het Midden-Oosten...

en het land moest zich verdedigen met hooivorken.

Ondertussen werd een vijandelijke invasie verwacht.

We installeerden ons in Camp McKay. Het werd een wedstrijd tegen de klok.

Verder naar het noorden zette de 1e divisie de eerste stap...

op de lange weg terug.

Dit trainingsplan is opgesteld door een gek.

Vanavond en morgen 40 km lopen. -Ik heb het opgesteld.

Maar ze hebben drie weken aan boord gezeten. Dit is wel erg zwaar.

Ze krijgen het nog veel zwaarder.

Eerst maken we het kamp op orde voor iemand met verlof mag.

High Pockets besloot de laatste kreukels glad te strijken.

We waren de hele dag en de hele nacht bezig.

Klaar voor vertrek, majoor. -Vooruit maar.

Pas na tien lange dagen kregen we verlof.

De Nieuw-Zeelanders waren dol op ons en we voelden ons bijna thuis.

Hij zit vol whisky en donuts.

Verman je, anders plaatsen ze je over. Het is Marion ook gelukt.

Je verknalt elke opdracht. Wees nou verstandig.

Jullie doen of ik een kind ben. Laat me met rust.

Laat hem ontnuchteren voor de MP hem zo vindt.

Wat mag het zijn? -Een kop koffie en zo'n warm broodje.

Ik ben Andy Hookens.

Ik verstond je naam niet. -Heb ik niet gezegd.

Mooi land is dit.

Ik kom uit Washington. De staat, niet de hoofdstad.

O ja, daar zijn veel bomen. -Ik heb de meeste omgehakt.

Een bescheiden yank. Excuseer me.

Mag ik nog een kop koffie?

Ben je een aanhouder? -Ik laat nooit los.

Het is een verloren strijd. -Dat heb ik nou altijd.

Bij haar scoor je niet. -Schuif op en geef me de ruimte.

Dat is Mrs Pat Rogers. -Laat je er niet door afschrikken.

Ben je er nog?

Ik kom hier alleen aardige mensen tegen. Wil jij niet aardig zijn?

Je bent brutaal. -En eenzaam.

Ik dacht aan een avondje naar de film en dan dansen. Klinkt dat niet goed?

Er zijn hier vast massa's meisjes die willen horen wat je met een boom doet.

Zal ik je voorstellen? -Nee, ik heb er al een gevonden.

Andy, we smeren 'm. Kom op.

Vooruit, straks mis je je trein. -Ken je de dienstregeling?

Leuk geprobeerd, Andy. Even goede vrienden.

Het was me een genoegen. Ik kom volgende keer weer koffie drinken.

Je schiet er toch niets mee op.

Breng hem naar het kamp.

En jij dan? -Dat vertel ik je nog wel.

Rustig aan.

Het was leuk.

Ik was in weken niet naar de film geweest.

Nodig je me uit voor een kop koffie? -Het is erg laat.

Bederf het nou niet.

Hou op met je spelletjes. -Pardon?

Het heeft lang genoeg geduurd. -Ga nu maar.

Waar zie je me voor aan? Je bent niet anders dan andere vrouwen.

Ga nu. -Je speelt het goed, Pat.

Heb je al die tijd zitten treuren om je man die in Afrika zit?

Ik weet dat je getrouwd bent. -Hij is gesneuveld bij El Alamein.

Topeka wit.

Fox Company? Ja, sir.

Wie is Pat Rogers?

Ik kan code lezen.

Heb jij ooit je excuses aangeboden?

Wat is dat nou voor stomme vraag? -Ik bedoel...

als je iets ergs hebt gedaan en dan zegt dat het je spijt. Snap je?

Bij een meisje bijvoorbeeld. -Ja, zo vaak. Hoezo?

Zomaar, ik vroeg het me af.

Ik vraag het me af...

Laat me met rust. -Ik wil met je praten.

Ik wil niks met je te maken hebben.

Ik heb je iets te zeggen luister alsjeblieft.

Hou het kort dan.

Ik heb van m'n leven nog nooit m'n excuses aangeboden.

Ik heb nooit gezegd dat iets me speet.

Maar nu zeg ik het tegen jou.

Ik voel me rot en het laat me niet met rust.

Het spijt me heel erg, Pat. Dat wilde ik je zeggen.

Dat was aardig van je. We maken allemaal wel eens fouten.

Je wilt vast niet meer met me uit, en gelijk heb je.

Ik zal je niet meer lastigvallen.

Er draait een goede film in de Majestic.

Deze mannen zijn van een nieuw metaal, harder dan staal.

Laten we ze Huxleys Hoeren noemen. -Ja, ze kunnen zich nu wel redden.

Kan ik ze laten inrukken?

Waarom zo'n haast? -De verloftrein vertrekt zo.

Ga je met ze mee of blijf je bij ons oudjes?

Ik ga met ze mee. Misschien sla ik wat aan de haak.

Ok�, laat ze maar los.

lngerukt.

Marion, hier is je boek terug. Ik kreeg het niet uit.

Hamlet herinnert me aan m'n oom in Dayton.

Een brief van thuis? -Nee, van Rae.

Dat meisje van de veerboot? Schrijven jullie elkaar?

Ik niet. Zij schrijft me constant sinds we weg zijn uit de VS.

Alsof ik de ware voor haar ben. Ze is zelfs weggegaan uit San Diego.

Ze werkt nu als secretaresse in San Francisco.

Mac, jij loopt al een tijd mee. Wat zou jij in mijn plaats doen?

Geen idee. Jij bent de enige die dat kan zeggen.

Ik heb rare dingen zien gebeuren. Ik heb meisjes gekend als Rae...

en mariniers die de gok waagden en met ze trouwden.

Meestal liep het goed af.

Het is een raar slag vrouwen.

De juiste man kunnen ze alle liefde en begrip geven die we verlangen...

en die maar weinigen krijgen.

Maar die man moet grootmoedig zijn...

en lelijke beelden uit z'n geheugen wissen.

Gomez, hoe kom je aan die lintjes? -Uit de legerwinkel.

Doe af, straks sluiten ze je op.

Moet je die medailles zien. Hij moet overal zijn geweest.

Reken maar. Zie je deze?

De Silver Star voor bewezen moed op Guadalcanal.

Die dag vergeet ik van m'n leven niet.

We waren op patrouille op de Kokumbana-rivier.

Wat gebeurt er? Ik raak de andere jongens kwijt.

Ik kom op een open plek, 50 graden in de schaduw.

Ik zweet als een otter. En opeens, boem... de hel breekt los.

Ze zagen me vast voor een generaal aan. De Jappen zaten overal.

Ik kijk naar links, en wat zie ik? -Wat was het?

Een machinegeweer, recht op m'n strot gericht.

Wat deed je?

Ik zoek een uitweg, maar achter me zitten er drie met machinegeweren.

En een Japanse sluipschutter boven in een boom. Gruwelijk was het.

Wat gebeurde er?

Ik zeg: Joe, honderd meiden van Chicago tot St. Louis zullen treuren.

Ik kon me alleen schrap zetten en aanvallen.

Vertel op. Wat gebeurde er? -Ik werd doodgeschoten.

Ik ben er ingetrapt.

Tot straks, jongen.

Bedankt.

Lieve Rae, het was fijn om weer van je te horen.

Met Thanksgiving gingen we drie dagen naar Wellington.

Behalve Andy, die was verdwenen.

Pat had hem uitgenodigd op de boerderij van haar vader.

Heeft m'n dochter je alles laten zien?

Ja, ik had geen idee dat zoiets kon bestaan.

Kom, ik wil je iets laten zien.

Ga je mee? -Nee, ik help ma met het eten.

Hoe vind je hem? -Hij is gebouwd als een stier.

Wat voor soldaat is hij? -Geen soldaat, hij is marinier.

Marinier? O ja, die noemen ze roughnecks.

Nee, leathernecks.

Voor hem heb je een paardenhalter nodig.

Wat ik je laat zien, ligt gevoelig bij Pat, maar ze houdt van dit land.

Al liep ze dan weg naar Wellington toen ze het hoorde van haar man.

Ze kon het niet verwerken.

Toen haar broer Timmy sneuvelde, wilde ze nooit meer terugkomen.

Ik kocht dit land voor Timmy. Nu is het van Patty.

M'n zoon heeft die bijl daar nog in geslagen.

Hij wilde op een dag terugkomen om dit land te ontginnen.

Die bijl zit muurvast, Andy.

Je hanteert die bijl net als m'n zoon Timmy.

Het leven hier is eenvoudig, Andy. Heel anders dan in Amerika.

Een goede vrouw, een pijp, een hond...

en een stukje land. Dat is het ware leven.

Het spijt me dat de hele clan er was. We hebben Patty zo lang niet gezien.

We hebben af en toe een feestje nodig.

Ik hoop dat ik in de smaak viel. -Yank, ze waren weg van je.

We hebben het niet makkelijk. Zoveel van onze jongens zijn dood.

Kom, we gaan naar bed en laten ze even alleen.

We vertrekken binnenkort. Ik wil je ��n ding zeggen.

Ik ben blij dat ik hier ben gekomen en jou vond.

Je weet niet hoe verward ik ben. Zoiets schud je niet zomaar van je af.

De enige vrouwen die ik heb gekend, zaten in houthakkerskroegen.

Misschien is het goed dat we gaan en krijg ik alles weer op een rijtje.

Ik weet dat je bang bent nu je je man en je broer hebt verloren.

Denk je dat je ooit terugkomt?

Dat weet je nooit bij mariniers. We komen en gaan.

Hou op, we weten allebei dat je niet terugkomt. Die rotoorlog.

Ik weet dat we alleen vrienden zijn, maar wil je me schrijven?

Ik krijg nooit brieven zoals de anderen. Wil je me schrijven?

Je hoeft je niet te binden. Gewoon over de boerderij en je familie.

Wil je dat doen? -Ik zal je schrijven.

Ik wist niet dat er zo'n plek bestond met zulke fijne mensen.

Zoals je familie.

Lieverd, mag ik...

Nee, Andy.

Dat moeten we niet doen.

Wees niet kwaad op me.

Ik ben niet kwaad, Pat. Ik begrijp het.

Onze tijd was om.

Kerstmis 1942 werd gevierd in een havenloods in Wellington.

We gingen aan boord van de Unholy Four en vertrokken uit Wellington...

overtuigd dat we al gauw een bruggenhoofd zouden bestormen.

Een week later gooiden we het anker uit voor Guadalcanal.

Toen hoorden we dat er voor ons geen bruggenhoofd zou zijn.

Het werd 'n smerige opruimoperatie. We accepteerden het...

maar de trots van Huxleys Hoeren was gekrenkt.

Vermoeide mariniers van de 1e divisie stonden klaar om afgelost te worden.

Welke stad is dit, vriend? -Guadalcanal.

Hoe heet dat zootje van jullie? -De 6e mariniers.

Laat de fanfare maar spelen. Huxleys Hoeren zijn er.

Waar is hier ergens een kroeg?

Wat moet dit voorstellen? In het gelid, en snel.

Ga van de weg af.

We hebben gewonden. -Breng ze naar het strand.

Roep ze, Mac. -Op de weg, vooruit.

Er waren weinig schermutselingen. Onze grootste vijand werd de jungle.

Muggen, landkrabben, malaria, geelzucht en schimmel.

De hete zon en stortbuien.

We speelden een maand kat en muis met de laatste Jappen.

Eindelijk hadden we ze klem...

en kwam er een eind aan het verzet op Guadalcanal.

We voeren terug naar Wellington.

We waren uitgeput, maar veel gevochten hadden we niet.

Het ergste was onze gekrenkte trots.

In Nieuw-Zeeland hoopten we oude vriendschappen te hernieuwen.

Sommigen hoopten hun geliefde te zien.

Hallo, Pat. Ik was in de kantine, maar je was er niet.

Kom binnen.

Ik wist dat jullie terug waren, maar niet wanneer ik je kon verwachten.

Ga zitten, ik heb de thee klaar.

We kregen meteen tien dagen verlof. Ik zit in 'n hotel hier in Wellington.

Je ziet er niet goed uit. -Het is de hitte.

We hebben 'n man of twintig verloren. Herinner je je Ski? Hij ook.

Hij wilde niet meer leven.

Veel jongens zijn ziek of gewond. Over enkele weken zijn ze er wel bovenop.

Ik had hem niet zo vol moeten doen. -Ik bibber alleen een beetje.

Guadalcanal was zeker vreselijk? Ik vraag er maar niet naar.

Nou ja, ik heb verlof. Drie maanden. Drie maanden soldij, bedoel ik.

Ik ga het land maar eens bekijken. -Je bent aan rust toe.

Ga naar de boerderij. -Dat wil ik niet.

Ik heb het zo warm.

Misschien heb je malaria. -Nee, vast niet.

Je hebt koorts. Ik breng je naar het ziekenhuis.

Ik wil niet. -Doe niet zo koppig.

Daar breng ik m'n verlof niet door. Bel een taxi, ik ga naar m'n hotel.

Ik bel je over een paar dagen. Ik red me wel.

Laat me je naar het ziekenhuis brengen.

Ik heb het zo koud. Ik zit weer te bibberen.

Ik heb het koud. Mag ik een deken?

Ski, Ski, rennen. Rennen, Ski.

Rennen, Ski.

Hoe lang lig ik hier al? -Drie dagen.

Het spijt me. -Je hebt me wel laten schrikken.

Heb je wel geslapen? -Af en toe een dutje.

Je bent door een hel gegaan.

Niemand heeft ooit zoiets voor mij gedaan.

Ik was zo bang.

Ik wil niet weer wachten tot een schip aanlegt in de baai.

Deze oorlog maakt me kapot.

Ik wil je zolang je hier bent, dat is het enige wat telt.

Zo moet je niet praten.

Je bent veilig hier. Ik heb je nu even.

Dat is het enige wat telt, deze dag, deze minuut.

Ik ben het zat om in angst te leven.

Gefeliciteerd.

Ik heb ze aan m'n jongens te danken.

Macs jongens zijn weer bezig met hun limericks.

Stuur Mac even bij me langs.

Wat probeer je te verbergen? -We wilden je dit niet laten zien.

Verslag 8e mariniers, mars naar Foxton.

100 kilometer naar Foxton, betonnen weg.

Bivak in het veld. Teruggereden met trucks. Mars duurde 20 uur.

Dat is geen record. Ons bataljon kan het uren sneller.

Ik wist het wel.

Stuur dit rond naar alle compagniecommandanten.

Het 1e bataljon heeft al een mars gepland.

Maar het lijkt me te vroeg voor 100 km met volle bepakking.

Het is precies wat we nodig hebben.

We verbeteren dat record en het 1e bataljon maken we sowieso in.

Laat dat meteen uittypen, Jim.

Ik hoorde dat je jongens weer aan het dichten zijn.

En een clubhuis bouwen, betekent niet dat ze overal hout kunnen stelen.

Het zijn gezonde Amerikaanse jongens, kolonel.

Hoe weet je van m'n promotie?

Een radiotelegrafist vangt wel eens wat op.

Laat die gezonde jongens zich vanavond vermaken op het dansfeest...

want daarna... -Dat weten we ook al.

Wat weten jullie?

Die 100 km naar Foxton. We werken ook voor het communicatiecentrum.

Maak dat je wegkomt.

Kolonel Huxley, edelachtbare.

Mag ik u de dames voorstellen met wie we gaan dansen? Dit is...

Ik ben hun namen kwijt. Gaat u zitten, dan haal ik bier.

Nog gefeliciteerd met je Silver Star.

Dank je, schrijvende vriend.

We hebben de beste sergeant, de beste troep en de beste kolonel...

Excuseer, kolonel. U moet het uitzicht vanaf het terras eens komen zien.

Wat is er, Mac? -Hier ziet u het beter.

Met de complimenten van die gezonde Amerikaanse jongens.

Brandstof voor Foxton.

Kolonel Huxley, Mrs Rogers. Dit is sergeant Mac.

Mooie avond en een leuk dansfeest.

Kom, de meisjes willen ons marslied horen.

Excuseer me, kolonel, Pat.

Dus u bent Andy's meisje. Ik heb veel over u gehoord.

Dat die grote houthakker zoveel geluk zou hebben.

En u bent High Pockets.

Het spijt me, kolonel. -Geeft niet, hoor.

High Pockets is beter dan dat ze me 'de ouwe' noemen.

Dan zou ik erg kwaad worden. Trouwens, uw mannen vereren u.

Zover zou ik niet gaan, maar toch bedankt, Mrs Rogers.

Zegt u maar Pat. -Dank je, Pat.

Nee, ga nog niet weg.

Ik krijg niet vaak de kans om met zo'n knappe jongedame te praten.

Het moet moeilijk zijn om uzelf af te zonderen van uw mannen.

Ik zie dat je kunt gedachtelezen. Je bent een wijs iemand, Pat.

U bent duidelijk eenzaam, al bent u omringd door 900 mariniers.

U weet vast wel wat heimwee is.

Ik wist niet dat het zo duidelijk te zien was.

Wil je... -Uw kinderen?

Nee, we hebben geen kinderen. Dit is m'n vrouw.

Knappe vrouw. U zult haar wel missen.

Jean heeft veel gemeen met jullie Nieuw-Zeelandse meisjes.

Dat komt door deze oorlog. Jullie zijn allemaal soldatenvrouwen.

Zij kon ook altijd mijn gedachten lezen.

In veel opzichten doe je me aan m'n vrouw denken.

Het spijt me. Heb ik iets verkeerds gezegd?

U mag me niet vergelijken met uw vrouw. Ik schaam me zo.

Ik kan de oorlog niet meer als excuus gebruiken...

maar ik zag Andy als m'n laatste kans op geluk, en die greep ik.

Ik begrijp het. Maar ik wilde niet...

Je bent niet de enige die zich vastklampt aan een laatste kans.

Dat doen we allemaal wel eens.

Maar we moeten naar eer en geweten uitzoeken...

waarmee we wel of niet kunnen leven.

Jij bent de enige die dat besluit kan nemen.

Leuk feest, h�?

Ik ben een paar dagen weg. We gaan naar Foxton.

Andy, we moeten praten. -Morgen. Ik ben moe.

Het kan niet wachten. Ik maak het uit.

Wat zei je? Ik verstond je niet goed.

Het is uit, Andy.

Lieverd, ben je gek geworden? Wat heb ik gedaan?

Ik wil geen sc�ne. -Kraam geen onzin uit.

Ik weet wat je van me zult denken. Maar ik kan er niets meer aan doen.

Ik kan dit niet. Het was verkeerd te denken dat ik hiermee kon leven.

Wat jij ook als juist acht of niet... Het doet er niet meer toe.

Ik ben gek op je.

Andy, ik wil geen ruzie. Ik wil alleen maar dat je gaat.

Moet ik in dit land blijven zonder je te zien?

Schreeuw niet.

Je bent gekwetst. Maar zeg niets waar je spijt van krijgt.

Natuurlijk niet, ik hou van je. -Hou op, dat meen je toch niet.

Ik zou je nooit kunnen verlaten. Ik hou van je.

Ik weet wat, laten we gaan trouwen. Zodra ik terug ben uit Foxton.

Oorlog of niet, wij Zweden zijn taai. Ik overleef het wel.

We moeten de kans wagen.

Andy, ik ben zo bang.

De aalmoezenier, formulieren... Dat los ik allemaal wel op.

Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.

Andy... -Ja, lieverd?

Als we een zoontje krijgen...

Zou je het dan erg vinden om hem Timmy te noemen, naar m'n broer?

Krijgen we een kind?

Krijgen we een kind?

Waarom zei je dat niet? -Ik wilde geen claim op je leggen.

Had je me laten weggaan zonder het me te vertellen?

Ik hou al zo lang van je. Wat had ik anders kunnen doen?

Dan had ik tenminste iets gehad wat de oorlog me niet kon afnemen.

Hoe ver gaan we? -100 kilometer.

Waar zouden we bivakkeren? -Je zult in elk geval alleen zijn.

Het was High Pockets menens.

Het ging maar door in de regen, de hele nacht.

De zon kwam, maar de regen eiste z'n tol.

Natte voeten op een hard pad. Er waren tienduizenden blaren.

Na een mars van 17 uur stonden we op een heuvel bij Foxton.

Dit record zou niemand gauw verbeteren.

Het 1e bataljon, ze zijn er net.

Vertrokken zij niet een dag eerder dan wij?

Ik heb ze net geseind. We zijn vijf uur sneller dan zij.

We hebben het record met drie uur verbeterd.

De trucks halen ze morgen op. Zouden wij geen voorrang krijgen?

Dat hebben onze jongens wel verdiend.

Compagniecommandanten.

Meiskar, Clark, Kreb. Hookens, hier. Gomez, jij daar.

Korporaal Forrester vraagt u te mogen spreken.

Zeg het maar.

Het is wel ongepast, maar er is weinig tijd...

Kom ter zake.

Hookens is er slecht aan toe.

Z'n voeten zijn kapot en volgens mij heeft hij malaria.

Hij wil zich niet ziek melden. Kan hij mee met het 1e bataljon?

Geen sprake van. Ik verleen geen bijzondere gunsten.

Stil, Mac. Je weet dat dit niet kan. Wat is de ware reden?

Hookens en Pat willen trouwen.

We hoorden dat we ons meteen moeten inschepen.

Als hij op die trucks moet wachten, komt hij te laat.

Niet met al die formaliteiten.

Verzoek afgewezen.

Laat Wellman het bataljon opstellen, we vertrekken.

Ben je gek geworden? Ik verzet me anders nooit...

maar nu zet ik m'n voet dwars. -Pas op, hij zal wel pijn doen.

Wacht op de trucks. Je kunt ze niet laten teruglopen.

Ze hebben maar drie uur gerust.

Er zijn 20 man flauwgevallen. Je stuurt ze allemaal het hospitaal in.

Ik ben geen echte beroeps, maar wees menselijk.

Je dreef ze op op Guadalcanal om te bewijzen hoe taai je bent.

Ik laat ze hun eigen record verbeteren.

Wat wil je bewijzen? Jij hebt niets menselijks meer.

Denk je dat de vijand menselijkheid zal tonen? Dit is oorlog.

Ja, ik drijf ze op. En mezelf ook.

Ze mogen niet sterven omdat ze achterblijven...

of omdat ze zwak zijn.

Zoek anders een ander bataljon. -Als jij het haalt, haal ik het.

Commandant, stel ze op. We vertrekken. Geef het door.

Overeind, opzadelen.

Ik zou wel een koud biertje lusten. -Hou je kop.

Waarom lopen we niet door? Als ik stop, krijg ik van die steken.

Zolang we lopen, gaat het wel.

Ik hou het net zo lang vol als Huxley. -Ja, nog maar ��n dag naar MacKay.

Ok�, we gaan weer. Kom overeind.

Opstaan, jongen. Je kunt hier niet trouwen.

Onze voeten waren verdoofd, de riemen sneden in onze schouders.

Maar het moordende tempo hield aan. De sterken hielpen de zwakkeren.

Geef door, we verhogen het tempo.

Geef door, we verhogen het tempo. Aansluiten, achteraan.

High Pockets is gek.

Hij stort eerder in elkaar dan wij. -Hoeveel zet je in?

Het hele bataljon was bezeten van ��n gedachte:

om door te marcheren tot Huxley op z'n gezicht viel.

Tien kilometer voor Camp MacKay. We waren verslagen.

Als we weer gaan lopen, kap ik ermee. -Ik ook. En jij?

Ik zou het niet weten.

Ik wacht hier wel tot er zo'n grote bus komt.

Ik neem het niemand kwalijk als hij stopt.

Maar ik ga naar MacKay, al moet ik kruipen.

We zijn kapot. Die laatste 10 km gaan ons het halve bataljon kosten.

Ik weet wel waarom ze het volhielden. Ze lopen omdat ze kwaad zijn.

En ze geven het niet op omdat ze kwaad zijn.

We halen het laatste stuk wel. -Daar is een wonder voor nodig.

Misschien gaat dat nu wel gebeuren.

Willen jullie straks bij het 1e bataljon zitten huilen?

Dan laat ik die trucks terugkomen.

Sommige mensen denken dat we het niet halen. Wat denken jullie?

Laat ze straks bij de poort zien dat wij de beste troep zijn.

nee, je kunt niet met haar trouwen tenzij ze er zo uitziet

Binnen.

Hallo, Mac. Kom je spioneren voor pastoor McHale?

Dat laat ik aan G-2 over.

Dit zijn korporaal Forrester en soldaat Hookens.

Hookens heeft een probleempje. -Daar ben ik voor.

Wat is het probleem?

Dat meisje op dat affiche lijkt sprekend op mijn meisje.

Hookens... Natuurlijk. Huxley belde me vanuit Foxton.

Hij zei dat je zou komen. En dat ze te goed voor je is.

Dat spreek ik niet tegen. -Ik ben gechanteerd.

Hij zei dat als ik het niet zou regelen...

hij met z'n bataljon naar McHale zou gaan.

Alles is rond. Drie dagen verlof. Je moet hier even tekenen.

En nu naar Wellington, in looppas.

Bloedbroeder...

Dames en heren, een ogenblikje.

Een mariniersdronk op Pat en Andy.

Een schitterend bruiloftsfeest, gevolgd door een vreselijke koppijn.

Twee dagen later moesten we ons inschepen.

Wacht. Mac wil je in de corveeploeg. -Ach wat.

Wat denk je wel. De jongens hebben hun verlof opgegeven...

Zodat jij aan wal kon. -Ik stuur ze een medaille.

Rustig aan. Durf je niet? -Ik breek je in twee�n.

Niet zo'n zelfmedelijden. Ik krijg al 13 maanden alleen maar brieven.

Daar veranderen we niks aan. -Dat denk jij.

Mag ik binnenkomen?

Ik had geen tijd om je te bellen.

We hebben een probleem. Ik hoorde dat Andy van plan is te deserteren.

Ik hield hem niet tegen toen hij van boord ging. Ik kan hem laten oppakken.

Maar dat wil ik niet. Ik wil dat hij zelf terugkomt.

Ik heb geleerd me niet met de zaken van m'n mannen te bemoeien.

Maar deze keer moet ik wel. Ik mag jou te graag.

Als z'n commandant kan ik het niet goedkeuren...

als man begrijp ik het.

Je hebt veel voor hem gedaan. Je gaf hem een doel in z'n leven.

Laat hem zichzelf nu niet verraden. -Verraden aan wat? Z'n graf?

Ik kan 'n andere jongen niet vergeten, hij is begraven bij El Alamein.

Zouden jij en Andy ooit rust hebben?

Het zou jullie kapotmaken, zelfs als het lukt.

Ik wist dat dit zou gebeuren. Kolonel, waar is onze oorlog?

Waarom moet ik hem opgeven? -Hij is een man en heeft een plicht.

Jij bent niet anders dan miljoenen andere vrouwen.

Je weet wat je moet doen.

Andy, hou me vast. Hou me stevig vast.

Je bent helemaal van streek. Ik ben nu bij je.

Ik ga niet terug aan boord.

Ik zei dat ik niet terugga. -Dat verwachtte ik al.

Ik heb alles al bedacht.

We verstoppen ons in Ngaio en dan nemen we de benen.

Naar het Zuidereiland, misschien Australi�.

Over drie, vier jaar gaan we terug. -Goed, Andy.

Meen je dat, lieverd? Meen je het echt?

Laten we meteen gaan pakken.

Neem je radio niet mee. -Hoezo?

Je wilt het toch niet horen als je bataljon landt?

Hoe noemen we het kind? Het moet een gewone naam zijn.

Onze eigen naam zal niet gaan.

Maar dat is niet zo erg. -Hou op.

We moeten toch elke maand van naam veranderen. We beginnen met Smith.

Dan noemen we het kind Joe Smith. Best mooi.

Je wilt me op stang jagen. -Nee, ik ga mee.

Wat hebben we aan deze rotoorlog te danken?

Elkaar.

Je geeft niks om mij. Je wilt alleen maar dat kind.

Hoe durf je dat te zeggen?

Ik meende het niet, Pat. Ik draai gewoon een beetje door.

Als je het echt wilt, ga ik mee.

Ik lijk wel gek, Pat. Hoe kan ik je zoiets vragen?

Ik zou m'n kind nooit durven aankijken. Ik zou jou ook kwijtraken.

Ik weet niet waarom ik het vroeg.

Ik moet terug naar het schip.

Ik ga mee. -Nee, ik kan beter alleen gaan.

Hou je van me, Pat? -Heel veel, Andy.

Je schrijft me wel, h�?

Misschien hoor je een poosje niks omdat ik op zee zit.

Pas goed op jezelf en het kind. Ga naar de boerderij.

Als het meezit, zijn we hier gauw terug.

Ik kom terug zo gauw ik kan.

Heb je geen bedenkingen over ons? -Nee.

Vertel me nog ��n keer hoeveel je van me houdt.

Ik hou van je, Andy. Ik hou van je.

Tarawa. Het past in het rijtje van Bunker Hill, Gettysburg en de Alamo.

We dachten deze keer als eersten het strand te bestormen.

Maar we zouden opnieuw als schoonmaakploeg dienen...

opgesloten in het schip terwijl de anderen vochten.

Toen de rook was opgetrokken, kreeg Huxley weer bevel...

om de laatste Jappen te zoeken...

op atollen die zich over 70 km uitstrekten.

We hadden ze na vier dagen en het hoofdstuk Tarawa was afgesloten.

De verliezen vielen mee, maar we lieten de jongen achter...

die een grote roman zou schrijven: Marion Hotchkiss, zuster Mary.

In januari 1944 voeren we 4000 km om ons bij de divisie te voegen.

Huxleys Hoeren, de wezen van het korps.

Altijd bruidsmeisje, nooit bruid.

Op een afgelegen eiland van Hawa� werden we gedumpt in 'n kaal kamp...

alsof we van de aardbodem waren verdwenen.

Goedemorgen. We hebben bericht gekregen van het hoofdkwartier.

Het 1e en 3e bataljon vertrekken met de divisie.

Wij moeten ze vijf dagen later volgen. We zijn opnieuw reserves.

Over mijn lijk. Laat m'n jeep komen, Jim.

Je laat er geen gras over groeien.

Je vroeg een gesprek aan. Wat wil je?

Generaal, de rest van de divisie breekt kamp op.

Mijn bataljon moet wachten in Hawa�. -We laten ze heus niet achter.

Nee, maar als u ons weer wilt inzetten als reserves...

Ogenblikje. Staat je opdracht je niet aan?

Nee, generaal.

Dan heeft dit gesprek verder geen zin.

Wilt u m'n verzoek aanhoren?

Je begint de naam van lastpost te krijgen.

Op Guadalcanal probeerde je ook al je orders te omzeilen.

Geen man houdt meer van dit korps dan ik.

Niemand heeft meer respect voor de militaire code.

Maar m'n jongens hebben hard gewerkt. Het is een geweldige troep.

Ze moeten zich kunnen bewijzen.

Je kunt ze niet voor niets opleiden tot kampioenen.

We waren reserves terwijl de oorlog aan ons voorbijging.

Dit kan onze laatste kans zijn. Gun hem ons.

Kom hier, Huxley.

Ken je die? Het complete plan voor Operatie Saipan.

Honderdduizenden bladzijden. lnlichtingen, communicatie...

artillerie, landingsplannen, genie.

Biografie van de vijandelijke bevelhebber.

Noem maar op, alles staat erin.

Drie divisies, 60.000 man bestormen Saipan...

om een basis te hebben om Japan non-stop te bombarderen.

Jij trekt de waarde van dat plan in twijfel omdat je taak je niet zint.

Wie denk je wel dat je bent?

Gooi dat boek maar in de oceaan.

Het is niks waard zodra het eerste schot valt.

We wonnen niet op Guadalcanal...

en hielden niet stand in het moeras van Tarawa door een boek.

Mannen met geweren en moed zullen deze oorlog winnen.

Wij willen dat bruggenhoofd.

Je was zo'n verstandige jonge vent. Wel eens van insubordinatie gehoord?

Ik wist dat ik hier op twee manieren kon weggaan.

Als bataljonscommandant of als gevangene.

Sleep me maar voor de krijgsraad. Ik ga m'n jongens niet vertellen...

dat ze weer met een bezem en een blik mogen gaan zeulen.

Je steekt je nek wel erg ver uit.

Wacht tot ik wat kan veranderen in de orders.

Je bataljon krijgt de linkerflank op Red Beach.

Daar zal het felst worden gevochten. Wees maar trots op je overwinning.

Dat was alles. Maak dat je wegkomt.

Soms vind ik het zelf ook een rotbaan.

En dus voer op 14 juni 1944 ons smaldeel van de 5e vloot...

de grootste armada aller tijden, naar het Japanse bolwerk Saipan.

Die ochtend was het zover.

Meer dan 100. 000 man deden een laatste gebed.

Eindelijk kregen Huxleys Hoeren de kans om zich te bewijzen.

Hier hadden we voor getraind.

We voerden de invasie aan die de oorlog kon beslissen.

De gecompliceerde amfibische operatie kwam op gang.

Elke man was op z'n post en kende z'n taak.

De aanvalstroepen verzamelden zich. De spanning steeg.

De mannen die Operatie Granite maandenlang hadden gepland...

konden slechts wachten. De laatste seconden verstreken.

Roep Wellman op. -Geef me Texas-5.

Hier Texas-5.

In orde, uit.

We naderen het strand. -We zijn er bijna. Zet alles vast.

Zoek meteen dekking.

Red Beach, we rukten direct op. Onze verliezen waren zwaar.

De Jappen zaten op een berg.

Ze bestookten ons met alles wat los- en vastzat.

De vijand beraamde een tegenaanval op links.

Er werden continu tanks en mannen achter ons aan wal gezet...

om het bruggenhoofd te behouden.

Ga van het strand af.

Vooruit, verder.

Liggen.

Waarschuw het regiment dat hun artillerievuur toeneemt.

Ohio, hier Texas. Over.

Vijandelijk artillerievuur neemt toe.

Het veld is vlug, de lading snel. -2750, 6700.

Hier Texas. Commandopost open 13-20. Co�rdinaten: 39-54.8.

Hoe gaat het?

We hebben geen contact met het bataljon links.

George Company probeert ze te bereiken.

Aan de generator.

George Company. -Ja, kolonel.

Roep de commandant.

George-6 hier. -Hoe gaat het daar?

Houden jullie het? -Nee, we liggen zwaar onder vuur.

Jim, mortiervuur op TA-4606. George Company observeert.

Zware mortieren, doelwit: 4807-item.

Mac, proberen de Jappen nog onze lijnen af te tappen?

Ja, maar ze verstaan geen Navajo. Vraag hoe de situatie ervoor staat.

De Jappen krijgen versterking. -Waarschuw het commandoschip.

Granite, hier Texas.

Bericht van Texas op Red Beach.

Huxleys bataljon is afgesneden.

Fox Company, kolonel Huxley.

Ja, Bill. Ik kom er aan.

De Jappen ontruimen Garapan. Ze kunnen zo hier zijn.

Ik ga naar Fox Company.

Mac, geef me een jongen mee. -Hookens, vooruit.

We steken een voor een over.

Ga een hospik zoeken.

Verspil geen tijd.

Ga naar de commandopost en zeg Wellman dat hij commandant is.

Ik draag u hier weg. -Dat was een bevel. Voer het uit.

U bloedt dood.

Maak dat je wegkomt. -Jawel, kolonel.

De kolonel is gewond. U moet het overnemen.

Waar is hij? Pedro, kom mee.

Hospik.

Danny is dood. Hij is dood, ik weet het.

Het is een nachtmerrie. -Nee, ik heb hem gezien.

Kathy, je droomt. Alles komt goed.

Ik blijf wel bij je.

High Pockets was dood, maar z'n lef had de slag gewonnen.

Sam Huxley was onze strijdkreet.

Ze stuurden ons naar een rustkamp.

We gaan terug naar de VS.

Wanneer? -Over een dag of twee.

Ik ga Andy gedag zeggen in het hospitaal.

Laat maar. We waren er vanmorgen, hij smeet ons eruit.

We hadden een brief van Pat, maar hij wilde er niks van weten.

Waar is die brief? -Hier.

Als een grizzlybeer...

Hoe gaat het, Charlie? -lemand heeft m'n horloge gejat.

Wanneer? -Vannacht.

Joe, hoe gaat het? -Hallo, Mac.

Ik versta je niet. Ik ben erg ziek.

Het horloge. Horloge.

Beweer je dat ik niet eerlijk ben?

Wil je thuis een lommerd beginnen?

Hoe is dat daar nou gekomen?

Hoe gaat het, jongen? -Ga maar bij een ander preken.

Ik kwam alleen afscheid nemen. -Tot ziens.

Je zit goed fout. -Ja, ik krijg een mooi nieuw been.

Daar kun je mee bomen kappen, akkers ploegen.

Misschien kan ik bij de kermis. -Je hebt een thuis en een vrouw.

Er is een brief van Pat. Die wilde je niet eens lezen.

Laat haar er buiten.

Ze knappen je weer in een mum van tijd op.

Ja, een mooi nieuw been en dan revalideren.

Onderzettertjes en tassen maken. -Schei uit.

Geven ze Joe nieuwe trommelvliezen?

Maken ze Pedro en High Pockets weer levend?

Probeer dan in hun plaats te leven. -Ga weg.

Niet voordat ik je iets gezegd heb.

Je verdient het niet om te leven.

Waag het niet over High Pockets te praten. Je kunt niet aan hem tippen.

Het spijt me, jongen. -Laat maar, Mac.

Het is niet waar.

Het beste als je weer thuis bent.

Doe de jongens de groeten van Andy. Wil je dat doen?

Liefste, je hebt een zoon.

Het is moeilijk te zeggen op wie Timmy lijkt.

De stakker is een vreselijk mengsel.

Nieuw-Zeelands, Amerikaans, Schots en Zweeds.

Hij brult als een marinier en eet als een houthakker.

Ik denk dat ik hem maar hou.

Andy, we weten waar je bent. Onze gebeden zijn constant bij je.

Het zal even duren voor je terug bent, maar denk eraan...

het enige waar Timmy en ik voor leven...

is de dag dat je voorgoed terugkomt.

Ja, Andy kwam thuis.

Degenen die over waren, gingen ook naar huis.

Ik moest naar de families van de gesneuvelden.

Pedro 's moeder, Jean Huxley, Marions familie.

Maryland was precies zoals Danny me zo vaak had verteld.

Elk plekje kwam me bekend voor. Gelukkig was de reis bijna voorbij.

Ik herinnerde me wat High Pockets had gezegd: Maak mariniers van ze.

We maakten mariniers van ze...

en ze leidden ons op de lange weg terug.

Baltimore. Volgende station, Baltimore.

Je bent thuis.

Slaapt je arm?

Ja, dat blijft zo tot de splinters eruit zijn.

Blijf je niet een paar dagen?

Nee, ik moet naar Ski's ouders in Philadelphia...

en maandag moet ik me melden in Brooklyn. Maar toch bedankt.

Tot kijk, Mac.

Tot kijk, marinier.

Mariniers op lwo Jima, het laatste nieuws.

Voor Danny was de oorlog voorbij. Voor mij...

Er zijn altijd jongens te trainen en veldslagen te winnen.

En zoals ik al zei: Oorlog maakt vijanden tot vrienden.