Original subtitles

In onze derde reeks gesprekken over het moderne huwelijk,

delen Mr Harold Nicolson en z'n vrouw,

de bekende schrijfster Vita Sackville-West, hun gedachten

over de basis van een modern huwelijk.

Ik heb geen huwelijkscontract ondertekend, maar onderhandeld.

En ik ontdekte dat er veel meer mogelijk was

dan ik geleerd had te verwachten.

Vind je dat ook? -Ja.

Het huwelijk is niet als een meubelstuk,

maar als een plant. Iets levends dat constant gevoed moet worden.

We bezitten het niet, maar doen het groeien.

Maar daardoor krijgen we de kans

er iets van ons van te maken.

Ja, maar het lijkt erop dat mannen

zichzelf als de plant zien en vrouwen als de grond.

Dat is een slechte gang van zaken voor beide seksen.

Ik hou van mijn kwaliteiten die ze misschien mannelijk noemen.

Ik ook, liefste.

Maar ik vind dat de mannelijkste vrouw

veel vrouwelijker is dan de vrouwelijkste man.

Zulke gedachten impliceren schadelijke absolute waarheden.

Dat is er sowieso iets passiefs is aan het vrouwelijke

en dat het dus altijd de vrouw moet zijn

die haar kansen opgeeft.

Vindt u ook dat de vreugde van het moederschap

zo'n offer genoeg compenseert?

Absoluut niet.

Zegt u nu dat uw succes als schrijver van bestsellers

belangrijker is dan uw plichten als moeder?

Mijn professioneel succes bevredigt een andere maag.

Onafhankelijkheid heeft geen sekse.

Denk je dat het land geschokt is?

Hopelijk wel.

Kom je naar Bloomsbury?

Ik weet niet of ik een avond verdraag

met norse handdrukken en doodse filosofie.

Je zou ontdekken dat ze niet zo zijn.

Succes met je moeder.

Wat ben je toch lief.

Ik wil taart, mama.

Jongens, wat zeggen jullie tegen bonne maman?

Het is al goed. Tast toe.

Ik ben uitgenodigd op een feest in Bloomsbury vanavond.

Al de opwindendste kunstenaars zijn er

en alle schrijvers van de Hogarth Press.

Is die niet van die Woolfs?

Ja, daarom ben ik zo gevleid.

Maar het zijn socialisten, bohemiens.

Dit is een kans om aanvaard te worden door de intelligentsia.

Ze zou gek zijn.

Ik zou niet willen dat mensen alles geloven wat ze over mij horen.

In jouw geval is alles wat ze horen waar.

Virginia heeft een briljante geest en ik moet haar leren kennen.

Hopelijk overweeg je niet met haar weg te lopen.

Natuurlijk niet. -Als je dat nog eens doet...

Je hebt genoeg gepreekt.

Ik heb vaak genoeg gezegd hoeveel spijt ik heb van wat er gebeurd is

en dat ik me alleen als man voordeed toen ik naar Frankrijk ging met Violet

voor kopij voor mijn boek.

Sorry als je last had van de roddels.

Ik dacht dat ik kon proberen je gedrag te vergeten,

maar nu heb je beslist het de hele wereld te vertellen.

Dus je hebt het gelezen?

Het is geen roman.

Het is een nauwelijks verhuld verslag van je belachelijke affaire.

Het is al gedrukt.

Maar niet gepubliceerd.

Hou de publicatie tegen, anders krijgen jij en Harold geen cent meer.

En dan zet ik stappen om de jongens te beschermen tegen je invloed.

Ik zal mijn uitgever vragen het niet in te binden.

Ik zou heel graag een dochter hebben op wie ik trots kan zijn

en geen promiscue exhibitionist die me enkel te schande maakt.

Na al wat ik heb gedaan om aanvaard te worden in de hogere kringen.

Je moet echt beloven dat je niet gaat.

Daar ben je, Vita.

Ik weet niet of Nessa het leuk zou vinden dat je hier rondsnuffelt.

Ik kon me niet bedwingen.

Dat is m'n vrouw haar nieuwe portret van haar zus.

Het is Virginia.

Wel, kom terug naar het feest

en ik stel je voor aan de echte vrouw, als je wilt.

Ze is niet zo rustig buiten het doek, beloofd.

Duncan, ik vond Vita in Nessa's studio.

Wat zullen we met haar doen? -Veertig zweepslagen.

Je houdt meer van Nessa's werk dan van dat van Duncan, hè?

Ik wist niet dat u met Mrs Bell werkte, Mr Grant.

Constant. De helft van dat werk is van mij.

Ze hebben dezelfde kijk op de wereld, Vita.

Virginia noemt dat 'een huwelijk met de linkerhand'.

En wat is jouw huwelijk met Nessa dan?

Een overbevolkt.

Nessa en ik willen de waarheid van iets vatten door het bloot te leggen.

De essentie te vatten.

Radicale simplificatie.

Nee, je verveelt arme Vita, Duncan.

Ik heb je vanochtend op de radio gehoord.

Ik heb je laatste roman gelezen.

Waarom verkopen jouw boeken beter dan de mijne?

Populariteit is geen teken van genialiteit.

Ga je die oproken?

Lichamen, lichamen, lichamen.

Hoe voelt het?

Wat wil je zeggen? -Het huidige moment.

Waaruit bestaat het?

Het bestaat uit lichamelijke gewaarwordingen.

De lucht waait koud over de huid onder je kleren.

Een hand die je aanraakt geeft je het gevoel dat je zinkt

door het midden van de aarde.

Het moment wordt moeilijker,

besmeurd door het verlangen bemind te worden.

Om vastgehouden te worden door een andere gedaante.

Voel je het

langs je rug omhooggaan en langs je benen naar beneden?

Zie je wat er in dit moment is? Voel je het?

Ja, het is verhard.

Besmeurd door het verlangen bemind te worden.

Zo.

Knip. Het lichaam brengt ons daarheen en ook weer terug.

Het is noodzakelijk en 'n constante afleiding.

We leven niet rustig in het moment.

Wat win je erbij als je sterft?

Nee.

"Blijf, dit moment." Niemand zegt dat voldoende.

Goeiemorgen, buur.

Goeiemorgen, buur.

En het is een heel goeie morgen, buur.

Hoe was het bij Clive?

Een revelatie.

Wel, heb je haar ontmoet?

Ja.

Ik... aanbid haar.

Dat zul je ook doen.

Ze was volkomen stil tot ze iets wilde zeggen

en toen zei ze het uiterst goed.

Ik snap nog niet waarom je naar dat armoedige Bloomsbury wil.

Wees niet zo'n vreselijke snob, Harold.

Ze lijken zo onderdrukt en ernstig.

Ik wil haar uitnodigen voor mijn schrijversclubje,

tenzij jij nee zegt.

Absoluut. -Schitterend.

Zo is het nog leuker om haar uit te nodigen.

Al hoor ik constant dat ze gek is.

Gek? Wat een handige manier om haar genialiteit weg te praten.

Genialiteit.

Ik ben er niet pertinent tegen, maar ze lijkt me nogal moeilijk.

Die jongeman is als idioot geboren.

De weinige hersens die hij had zijn opgevorderd door Dora Carrington.

Hij vergat de rollen van de pers te smeren.

Hij weet niet waar de houtsneden voor je essays liggen.

Hopelijk verkopen ze beter dan de vorige.

Heb je echt hoofdpijn

door je sinussen? -Ja.

Je bent te laat opgebleven bij Vanessa.

Ga terug naar bed. -Betuttel me niet zo.

Hier zijn je verdomde houtsneden. Hij heeft het zeker gezegd?

Van de rollen? -Nee.

Die kunnen de pot op.

Hoe kan ik aan rollen denken als ik... bedrogen ben?

Dora heeft me bedrogen. -In welke zin?

Ze heeft gelogen. Ze zei dat ze Lytton niet zag en het was wel zo.

Ze was eerlijk. Ze zei dat ze Lytton wou zien.

Ik zei dat dat niet mocht. -Juist. Je zei het haar.

Ik hou van haar. Ze is van mij.

Denk je dat dat liefde is? -Absoluut.

En ik... ik lijd.

Als we nog eens personeel zoeken, mogen enkel eunuchen solliciteren.

Ik denk vaak dat romantiek betekent dat je de ander niet volledig kent.

Het is het niet weten dat je gek maakt.

Beste Mrs Woolf,

toen Clive me uitnodigde voor het feest van je zus

kwam ik om jou te ontmoeten.

En wat een bijzonder schepsel vond ik daar.

Je handelt met zo'n kracht, en helderheid.

Het is alsof je je boven ons beweegt.

Hoe slaag je daarin zonder te vallen?

Als ik dit mag vragen:

Het Pen-comité wil graag dat je bij onze club komt.

Zul je lief zijn en ze je tot lid laten maken?

Voor mij desnoods.

Een bende landedelen

die elkaar feliciteren met hun middelmatige schrijfsels.

Geef toe dat het een kwelling voor je zou zijn.

Misschien wil ik praten over hun schrijfsels.

Die van Vita verkopen beter dan de mijne.

Haar laatste boek verkocht beter dan DH Lawrence.

Hoe kun je daarom geven? -Dat doe ik niet.

Maar verbiedt het me niet.

Ik verbied je niets, maar het zou je leegzuigen

als je je briljante geest door die rijkelui laat beloeren.

Verkleedde ze zich niet als man en liep ze niet weg met Violet Trefusis?

Het moet moeilijk geweest zijn voor Nicolson

bij het ministerie. Ik haat dit soort roddels.

Je weet dat ik die aristocratische aberraties niet serieus neem.

Dan zijn we het eens.

'Ik zie in de documenten dat het een dinerclub is

'en uit ervaring weet ik dat ik niet bij dinerclubs horen.

Het spijt me echt.'

Vind je het erg omdat je wou dat Mrs Woolf

een lid werd van je club of ben je het niet gewoon afgewezen te worden?

Wat had Violet te zeggen?

Ze gaat op reis. Ze wil dat ik meega.

Je komt de 20ste naar Lausanne, hè,

om de diplomatenvrouw te spelen.

Ik zal kwaad zijn als je niet komt. -Natuurlijk.

Ze heeft echt geen scrupules.

Als je haar ziet, word je als een kwal die verslaafd is aan cocaïne.

Je weet hoe dankbaar ik ben dat je me kwam redden.

Ik had Violet vermoord als ik langer was gebleven.

Het had ons geruïneerd,

maar jij zou verstoten zijn. Je zou de jongens verloren hebben.

Ik had niets kunnen doen om je te helpen.

Ik zal haar niet meer zien.

Erewoord.

Ik ben die saffische stoet zo moe.

Ik wil niet weer in die ellende meegesleurd worden.

Het werd me bijna te veel. -Hadji, ik hou echt van je.

En ik hou van jou.

Maar je wilt wel alles, Vitie. Er is zoveel wat je wilt.

Zoveel.

Niets zou me verleiden om haar weer te zien.

Als je weer met Violet naar Frankrijk gaat,

stap ik niet op het vliegtuig om je terug te halen.

Dan schok ik het land en ga ik naar Kathmandoe met Lord Curzon.

Ik... reken op je discretie, Vitie.

Mijn leven hangt ervan af.

Je komt niet bij m'n schrijversclub,

dus voeg ik mijn nieuwste manuscript hierbij.

Ik wil graag weten wat je ervan vindt.

Als je het goed vindt, is mijn volgende voor jou.

Een geschenk.

Als de Hogarth Press het wil.

Hemel. Nu moet je het wel lezen.

Je geeft toe dat ze goed verkoopt.

Wil je dat ze voor ons schrijft? -Een bestseller zou goed zijn.

We moeten ook Tom Eliot en Sigmund Freud verkopen.

We kunnen het overwegen.

Maar niet haar poëzie, daar druk ik geen woord van.

Ik heb de zin niet verloren je beter te leren kennen.

Je moet heel aardig zijn, want ik zal heel moedig zijn en vragen:

Wil je ooit op reis gaan met mij?

Lijkt dat je een aantrekkelijk voorstel? -Ik voel me gevleid.

Mrs Woolf weet vast dat je me dat vraagt.

Natuurlijk.

We beslissen samen over de schrijvers die we uitgeven.

Ik zou haar erbij vragen, maar als er een kruis op die deur staat,

dan schrijft ze en mag niemand haar storen.

Zelfs haar man?

Zelfs haar man.

Dus ze schrijft hierbeneden.

Tussen dit alles.

Julian. Een kortverhaal of reisboek zou goed zijn. Maar jij beslist.

Tante, ik heb broodjes. -Julian.

Nicolson is hier, Virginia. -Ja?

Hoe voel je je?

Mijn hoofd voelt beter nu er wat woorden uit zijn.

Julian, ze zien er lekker uit. Heb je iets voor me om te lezen?

Als het slecht geschreven is, is het papier toch lekker.

Mr Woolf zei dat je niet gestoord mocht worden.

Ik probeerde Mr Joyce te lezen.

Ga je voor ons schrijven?

Als ik uitgedaagd word, ga ik daar graag op in.

Ik ga naar Harold in Italië.

Op bergtoppen en naast groene meren zal ik mijn verhaal schrijven.

Ik sluit mijn oren voor de razende rivieren.

Ik sluit mijn neus voor de dennengeur.

Ik zal me concentreren op mijn verhaal. Voor jou.

Ik moet nu gaan.

Zou je ooit Bloomsbury verlaten en met mij op reis gaan?

Je kunt het als kopij zien.

Ik denk dat je alles en iedereen als kopij ziet.

Tot ziens, Mrs Woolf.

Ik zou je een lange brief willen schrijven.

Een eindeloze brief.

Pagina's lang.

Sinds ik weg ben uit Engeland, lijk ik iemand die zwaar beneveld is.

Cocktails, niet gemaakt van gin en vermout,

maar van opwinding en ellende.

Avontuur en heimwee.

BESTE VITA

Zeg me wie je hebt gezien.

Zelfs als ik ze niet ken.

Dan krijg ik de sensatie je af en toe te zien.

En dan vertrek je.

We kennen niemand echt goed.

Alleen bewegingen.

Gebaren.

Niets verbonden.

Continu.

Diepgaand.

Vind je al dit intieme filosoferen niet wat vulgair?

Wat kan het je schelen wat ze denkt?

Ze boffen met je. Jouw boeken verkopen. De hare niet.

Ik wil dat ze me bewondert.

Lieve hemel.

Je wordt toch geen Bloomsbury?

Jij bent niet te geloven. Dit is onaanvaardbaar.

Probeer te kalmeren. -Kalmeren?

Hoe kun je dat verwachten?

Ik kan het niet verdragen, Vita, en dat doe ik ook niet.

Kalmeer eens.

Het heeft geen zin dat een van ons het slachtoffer speelt, Geoffrey.

Je kunt de liefde niet behandelen zoals de mijne. Echt niet.

Alles wat hier gebeurd is, was heel fijn.

We zijn volwassenen. -Goeiemorgen.

Dan is het zo.

Ik weet niet hoe ik de Woolfs onder ogen kan komen

zonder dat ze iets gezegd hebben over m'n boek.

Zouden ze het slecht vinden?

Misschien willen ze je persoonlijk zeggen hoe goed het was.

Weet je wat ik vind? Het is onzeker en artificieel.

Je probeerde als Mrs Woolf te schrijven, maar kunt dat niet.

En ik heb geen idee waarom je dat zou willen.

Dottie en Geoffrey. Je verstoort twee huwelijken tegelijk.

Het is niet serieus.

Virginia en ik zullen elkaar moeten troosten.

Ik wil het aan jou opdragen, als dat mag.

Vorige keer zei je dat je dacht dat ik alles

en iedereen als kopij zag. -Is dat zo?

Heb je haar ervan beschuldigd mensen zo te gebruiken?

Ja.

Het krenkte me echt.

Meen je ooit wat je zegt of zeg je wat je meent?

Of verbijster je graag de mensen die dichterbij willen komen?

Je weet heel goed dat ik je fantastisch graag mag.

Weet ik dat?

Verdorie.

Je moet onthouden dat Virginia kwetsbaar is

onder haar briljantheid.

Ik kan het niet verdragen dat ik je gekrenkt heb.

Waarom ben je er zo bedreven in zoveel van jezelf verborgen te houden?

Ik vermoed dat er zelfs na twintig jaar

nog altijd iets zou zijn om te openbaren.

Een laatste laag die nog niet afgewikkeld is.

Die gestolen momenten met je tergen me.

Spreek met me af, zodat we er nog een hebben.

Ik zocht je thuis.

Maar Leonard zei dat je hier was.

Ik denk niet dat ik ooit zou kunnen zorgen voor één enkel iets

met zo'n focus als Leonard voor jou zorgt.

Ik hou ervan dat de dingen wild en onmetelijk en complex zijn.

Dat heb ik gehoord. -Ik heb iets voor je.

Een zoenoffer.

Weiger niet, want ik heb er moeite voor gedaan.

Hij komt uit Caïro.

De bril met blauwe glazen

die me inspireerde om Seducers over jou te schrijven.

'Arthur Lomax ontdekte dat hij niet langer

'zijn bril durfde af te zetten.

'Realisme was niet langer iets voor hem.'

Een onbevreesde avonturier die handelt in passie, pijn en fantasieën.

Jij bent Arthur Lomax, Vita.

Je droeg Seducers enkel aan me op. Zie je dat niet in?

Wat verontrustend. -Wat?

Dat je mijn werk beter lijkt te begrijpen dan ikzelf.

Als ik jouw werk lees, weet ik niet of ik me ontmoedigd of bemoedigd voel.

Hoe bedoel je?

Ontmoedigd omdat ik nooit zo zal kunnen schrijven,

of bemoedigd omdat iemand anders dat kan.

Behoud dat. -Wat?

Het geloof dat ik dingen bereik.

Daar heb ik nood aan.

Ik ben betoverd door wat je schrijft.

Het maakt me bang van je.

Het is allemaal ritme.

Als dat er is, kun je geen verkeerde woorden gebruiken.

Een aanblik, een emotie creëert een golf in de geest,

lang voor je de woorden hebt om ze te beschrijven.

Als je schrijft, moet je dat proberen te vatten,

die golf, terwijl ze breekt en rolt in de geest.

Als je luistert, vind je de woorden die erbij passen.

Ik moet terug.

Ik bleef enkel zo lang weg omdat Leonard Mrs Dalloway leest.

Daar kon ik niet bij zijn.

Hemel, Ginia.

Gaat het wel?

Ja.

Zeg me gewoon wat je denkt.

Het is je beste tot nu toe.

Absoluut het beste.

Wees niet zo bang.

Zeker voor wat ik denk.

'Je leefsituatie in Charleston

'is niet modern, maar immoreel.' -Die vrouw.

'Je maakt je huwelijk belachelijk

'door te leven met een man die niet je echtgenoot is.

'Je weet natuurlijk dat Mr Grant een homo is.'

Waarom denken ze dat ik Clive niet alles vertel?

Je vertelt eerder te veel.

Het kan me niets schelen wat de wereld zegt over mij en mijn man of kinderen.

Zo ziet het eruit. -Ik weet niet waarom je lacht.

Ik lach met je woede, Nessa.

Je vindt Mrs Dalloway niet goed.

Jawel. -Nee.

Zeg het. -Nee.

Ze belegert 't huis als we niet uiteengaan.

Het is niet half zo losbandig als ze lijkt te denken.

Het zou leuk zijn.

Je leeft precies zoals je wilt in ons huis.

Het huis dat ook het jouwe werd.

Hoe kun je zoiets zeggen?

Leef ik precies zoals ik wil?

Je bent echt engelachtig, hè Duncan?

Niemand dwingt je hier te wonen.

Ik vond het verbluffend, ontwijkend en het maakte me woest.

Precies als jij bent.

Zie je wel.

Nessa, ik heb altijd bewonderd hoe je het leven benadert

als iets wat je kunt weggooien.

Maar er is geen enkel boek

dat ik vaker zal lezen dan The Common Reader.

Er staan passages in die ik uit m'n hoofd wil kennen.

Natuurlijk verkies je The Common Reader. Het is makkelijk.

Clive. -Het is zo.

Dalloway is een organisme.

Het leeft. -Kon je dat maar begrijpen.

Waarom denk je van niet? -Jij houdt vast aan techniek.

Als je die meester bent,

moet je ze in de lucht gooien en kapot laten vallen.

Oké, genoeg. Ik moet je iets laten zien in de studio.

Ik wil dat mijn strengste critici het doek keuren.

Kom.

Ik ben dit weekend in Knole. Kom mee.

En blijf overnachten.

Nee. Onmogelijk.

M'n kleren zijn gescheurd. Ik zou achter 'n scherm moeten eten.

Je zou je schamen en erge dingen zeggen.

Ik denk niet dat ik al ooit iets zo graag gewild heb.

Zou je heel lief zijn?

Ik kom je zaterdagmiddag ophalen.

Virginia. -Vita.

Hallo, Leonard.

Hallo, Vita.

Rij voorzichtig. -Geen zorgen.

Zijn er sandwiches en champagne?

Ja. -Heel goed.

Wat een prachtige hoed. Heel moedig.

Hallo. Hartelijk welkom.

Hallo. -Hallo, schat.

Hallo. -Hallo, schat.

Geoffrey Scott en Dorothy Wellesley.

Ik dacht dat ze ons konden vervoegen.

En dit is Virginia Woolf.

Fijn. Heel fijn dat ik erbij mag zijn.

Doe niet zo gek. Echt leuk dat je vrij was.

Sta daar niet zo. Kom mee.

Ik laat dit strijken, Mrs Woolf.

Weet je zeker dat het gaat? -Tuurlijk.

Ik snij het in stukjes.

Gedraag je.

Het is heel lekker.

Echt waar.

Wat vind je van deze plek, Mrs Woolf?

Vita zegt dat je heel moeilijk te imponeren bent.

Ik hoop dat we er allemaal mee door kunnen.

Het verleden is hier expressief, niet stil en vergeten.

Alle eeuwen lijken verlicht.

Overal in huis staat er een hele groep mensen achter je.

Helemaal niet dood.

Wat ben je obscuur.

Ik denk dat je te goed geluisterd hebt naar wat je over me gehoord hebt.

Vergeef me mijn fouten, Virginia. Het zijn dwaze, oppervlakkige dingen.

Ik wil je een plek tonen die echt iets voor me betekent.

Hier ben ik getrouwd.

Het moet heel heilig voelen.

Het huwelijk.

Een ritueel dat op deze plek werd volbracht.

Het haalde me voor altijd weg van deze plek.

Een toneelstuk

waarin het mijn rol was machteloos te zijn.

Ik werd van één lijn van mannen aan een andere overgedragen.

Maar je houdt toch van Harold?

Natuurlijk.

Heel veel.

Maar dit huis... heeft me gemaakt tot wie ik ben.

Dat we gescheiden zijn doet me het meeste pijn.

Hier is mijn ziel.

Mijn familie.

Ik ben uit mijn huis gezet.

Ik kan het niet hebben, gewoon omdat ik een vrouw ben.

Het is alsof ik jarenlang een affaire heb gehad met een minnares

die nooit volledig van mij is geweest.

We zijn gedwongen uit elkaar te gaan door stomme eeuwenoude wetten

en ik kan haar enkel bezoeken.

Gaat het, Virginia?

Ja, hoor.

Waar is ze?

Bij de Gekke Hoedenmaker, denk ik.

Weet je zeker dat je je beter voelt?

Ja. -Leonard zal razend op me zijn.

Waarom bracht je Dottie en Geoffrey mee?

Ik...

Ik kan het niet.

Ik heb het geprobeerd.

Met Leonard.

Maar ik...

Ik...

'...hij was het gewoon geraakt en hij speelde niet vaak mee.

'De kinderen, die de kroontjes uit hun knalbonbons droegen,

'stoeiden met veel lawaai.'

Misschien kan ik een werk van je in proza omzetten.

Je hebt inspiratie genoeg.

Mrs Dalloway wordt bewonderd.

Ben je er blij om?

Ja.

Soms schrijf ik verdomd goed.

Bijna zo goed als je zus schildert.

Nooit.

Maar bijna altijd beter dan jij.

Wat vindt Vita ervan?

Het doet er niet toe. Het is niet haar geest die ik bewonder.

Wat is er precies gebeurd in Knole?

Ze lijkt me als een moeder te willen beschermen,

maar haar vriendschap is nooit vrij van verlangen.

Ik vraag me af wat ze precies met elkaar doen, die lesbiennes.

Ik kan het me niet voorstellen. -Natuurlijk wel.

Het moet geweldig zijn, al die zachte rondingen die samenkomen.

Het lijkt wel jammer dat er geen echte penetratie is.

Waarom zou die er niet zijn?

Maar je mag haar, Virginia.

Ik hou van haar

rijpheid

en haar zinnelijkheid.

Denk je dat er iets mis is met mij?

Iets wat incoherent is?

Je kunt zoveel liefde geven.

En er is plaats voor vele verschillende nuances van liefde.

Ik ben bezorgd dat het me niet toegestaan is

te verlangen zoals jij dat doet.

Seks is niet het belangrijkste, weet je.

Dat zeggen mensen voor wie het makkelijk is.

Ik ben meer dan een diplomatenvrouw.

Dat ben je wel,

naast nog veel dingen waar ik geen bezwaar tegen maak.

Maar in Teheran zal ik veel verantwoordelijkheden hebben.

Ik kan er niet zonder echtgenote zijn. -Echtgenote. Zeg dat niet zo giftig.

Ik zeg het als een feit.

Moet ik die rol spelen? -Echtgenote zijn is een rol.

Ik moet bij mensen zijn met wie ik niets gemeen heb,

behalve de plek waar we ons bevinden.

Ja. Teheran zal hetzelfde zijn als mijn andere posten.

Deze keer kan ik 't niet.

Sorry dat diplomaten en hun vrouwen

niet even vlot over copuleren praten als je vrienden.

Ik wou dat je je vrienden een tijd niet zag. Het is zo'n knoeiboel.

Er is nu geen knoeiboel. -Geoffrey?

Dat stelde niet veel voor en hij is terug naar z'n vervelende vrouw.

Dorothy? -Heb ik niet gezien.

Je meid, de Franse, hoe heette ze?

Genoux. Nee.

Violet. -Ik weet niet eens waar ze is.

En Virginia. -Dat wordt nooit een knoeiboel.

Ze is onbereikbaar. -Dat maakt haar nog begeerlijker.

Ik denk dat je woede meer te maken heeft met de timing

dan met de plichten die je jarenlang hebt vervuld.

Stel je voor dat ik je zou weghalen van je dierbare geniale invalide.

Harold, hou daarmee op. Ik zeg nooit iets over jouw pleziertjes.

Ik speel nooit met vuur.

Ik heb niet de luxe te flirten met schandalen.

En ik kies altijd uiteindelijk weer voor jou.

Neem je nooit risico's? Lord Curzon, Raymond...

De regeling werkt omdat ik 't toesta.

Waag het niet dat te geloven.

Ik wil je bij mij, Vita.

We zijn dit jaar tien weken samen geweest.

Ik vind het allemaal zo zinloos zonder jou.

Het doet me pijn.

Hoe lang?

Maar vijf maanden. -Maar?

Je zult Perzië zien. -Ja.

Kun je nog een reisverhaal voor ons schrijven?

Seducers in Ecuador was zo'n succes voor ons.

Ik dacht dat je 't nooit zou vragen.

Het kan wat leven brengen in de saaie echtelijke plichten

die ik voor Harold moet vervullen.

Ik zal je nooit terugzien. -Natuurlijk wel.

Denk je dat ik ontvoerd zal worden?

Nee. -Ik weet dat je niet jaloers bent.

Je verkiest je mistige Bloomsbury.

Maar ik wou dat Leonard toestond dat ik je meenam.

Om je in de zon te zetten.

Stop met zulke dingen te zeggen. Je weet dat dat nooit zou kunnen.

Ik zal je missen.

Meer dan je ooit zult geloven.

Ze zou nooit zoiets simpels zeggen, hè Leonard?

Ze hult alles wat ze zegt

in mooie woorden zodat het z'n betekenis verliest.

Misschien begrijp je de waarheid niet die Virginia blootlegt.

Ze heeft zo'n heldere geest.

Altijd, altijd, altijd probeer ik te zeggen wat ik denk.

Ik zal je vreselijk missen.

Alles hier zal saai en somber lijken

en als je dat niet gelooft, ben je dom.

Is dat simpel genoeg voor jou?

Je kunt beter afscheid nemen, Vita.

Ik zal je verlangen niet vergroten door mezelf zo bloot te geven.

Je denkt toch niet dat ik zo meedogenloos ben?

Virginia?

Doe de deur dicht. Het is bitterkoud.

Ik kan Egypte alleen alfabetisch aan.

Albast, Amerikanen, Arabieren,

buffels, bedelaars,

kamelen, krokodillen, kolossen, derwisjen, desolaat,

Egyptenaren, elatie,

fellahin, vliegen, geiten, graniet, hotels, hiërogliefen,

imshee, onwetendheid.

Jibbahs. Kodaks.

Levantijnen, mummies, modder, miljonairs.

Nubië. Obsidiaan. Piramiden. Groeves. Ruïnes. Sarcofagen.

Toetanchamon. Utopia. Vogels. Virginia.

Ik voel me liederlijk.

En richtingloos.

Dof.

Rusteloos.

Virginia...

Het voelt alsof een donkere poel klevend water zich boven me sluit.

Omdat je hier niet bent.

Gebeurt er ooit echt iets met Mrs Dalloway?

Niet echt. Ze geeft gewoon het feest.

Jeetje. Ik ben verslingerd.

Nog meer poëzie van je farizeeër?

Hij is natuurlijk verliefd op je.

Leert hij je nog Arabisch?

Nee, dit is van Virginia.

Je hebt eindelijk je prooi gevangen.

Eigenlijk wel.

Ben je nu tevreden?

'"Mrs Ramsay," riep Lily.

'Maar er gebeurde niets.

'De angst kon je reduceren tot zo'n grote imbeciliteit, dacht ze.'

Het is goed, Ginia. Het is altijd goed.

Wat grof. Ik zou het jou eens willen zien doen.

Haar Naar de vuurtoren is net klaar.

Het is opmerkelijk.

Zo verward in haar brieven.

Wat in Vita's verleden ligt, ligt in mijn toekomst,

maar door het te lezen en tot mij te nemen

is het plots voorbij.

Ze is niet meer in Beloetsjistan. Ze rijdt in een taxi in Bagdad.

Ze slaapt. Ze is dood.

De tegenwoordige tijd is betekenisloos.

Ik heb gehoord dat ze helemaal van Luxor naar Caïro reisde

met 'n brandende trein.

Ja, er kwamen vlammen van onder de wagon.

Al die smeulende diplomaten.

In al die chaos, al dat geweld,

weet je wat ze zei? -Wat?

Gewoon dat ze heimwee had naar de Britse spoorwegen.

Ja.

Waar schrijft ze nog over?

Ze is door wallen van sneeuw gekropen.

Aangevallen door bandieten. Ze zag heuvels met kopersulfaat.

Aarden steden bij zonsondergang.

Dode kamelen waar gieren in pikten. Stervende mannen.

En wil je door haar schrijven of leven?

Allebei.

Maar hoe kan ik haar begrijpen?

Hoe bedoel je? -Al haar fragmenten.

Door haar krijg ik het gevoel dat taal enorm ontoereikend is.

En gebrekkig.

Je moet het oog alles laten oplikken.

Al die heerlijkheid.

En dan zal het brein tot rust komen

en toekijken hoe dingen gebeuren

zonder de moeite te doen te denken.

Ja, het oog likt het op, maar het brein kan dat niet.

Het brein kan niet... -Wat?

Wat? Wat?

Nee...

Virginia, gaat het? -Het spijt me.

Het oog en het brein...

Het spijt me echt.

Het oog en het brein...

Het oog en...

Het oog en...

Virginia?

Het spijt me echt.

Virginia. Wacht.

Laat haar even met rust.

Virginia.

Mijn verstand lijkt naar een uithoek van mijn lichaam verjaagd te zijn.

Maak je geen zorgen, schat. Ik breng je terug naar het oppervlak.

Geef al de kalmeringsmiddelen.

Volledige rust en stilte. Zo vermijden we misschien een crisis.

Schrijft ze?

Ze heeft net een roman afgewerkt.

Ik vrees dat het schrijven tot de instortingen leidt.

Verbied haar te schrijven en ze sterft.

Soms denk ik dat vrouwen het niet aankunnen heel slim te zijn.

Wel, ik ben geen dokter natuurlijk,

maar ik ken een paar mannen die soms labiel zijn.

Ik weet niet of dat komt door hun hoge intelligentie.

Ik denk dat er 'n gebrek is aan briljante geesten.

Ik ben blij dat er bij beide seksen zijn.

Hoe dwaas zou het niet zijn vrouwen hun stem te ontzeggen

om niet uitgelachen te worden?

BRITSE AMBASSADE, TEHERAN

De dokter schrijft bedrust voor.

Hij wou me verbieden te schrijven.

Dus dit is mijn zwanenzang.

Eén iets is een baken van licht.

De laatste zes weken in bed.

Jouw geloof in mijn kracht.

Maar ik ben niet invalide.

Ik wou dat je gezond was en me kon komen opzoeken

zodat we in het nu konden leven, samen.

Beloof dat je beter wordt.

Je bent een heel opmerkelijke persoon.

Je bent een blijvend kunststuk.

Ik heb me ermee verzoend dat ik je wil.

Hardnekkig.

Ellendig.

Trouw.

Ik hoop dat je dat aangenaam vindt.

Het is verdomd onaangenaam voor mij.

Ik moet naar huis.

Het is Virginia, hè?

Een affaire met haar zou zijn als roken bij een benzinetank.

De volgende die mijn hand kust, krijgt een mep.

Goedenavond. -Goedenavond.

Hypocrisie, Harold. Schaamteloze hypocrisie.

Je denkt duidelijk dat je verliefd bent op Virginia.

Ik zal je zeggen wat ik niet kon tijdens die vreselijke toestand met Violet.

Er zijn allerlei soorten liefde.

Jouw liefde voor Virginia leeft hier. Ze beperkt.

Ze paniekt. Ze verteert.

Ze is egoïstisch.

En slopend.

De andere

is een stroom van al het goede in je.

En die leeft hier.

Dat is wat ik voor jou voel.

Ik ga terug.

Sorry, maar ze mag niemand zien. Dat begrijp je wel.

Kan zelfs ik haar niet helpen opvrolijken?

Het is niet zo simpel als opvrolijken, Vita.

Ik kan haar er al niet toe brengen melk te drinken.

Dit kan wat ambitieus zijn.

Natuurlijk. Wat dwaas van me.

Ik denk dat je niet zo boos op me zou zijn

als je wist hoe goed ik het vind dat je zo voor Virginia zorgt.

Ik dacht gewoon dat ik het jullie wat makkelijker kon maken

als ze bij mij kwam logeren.

Ik heb dit meegebracht.

Uit Harolds bibliotheek. Om je af te leiden.

Ik ben goed voor haar, Leonard.

Ik twijfel er niet aan dat dat ergens zo is.

Laat het me wel weten als ze in... gevaar is.

Dat beloof ik.

Ze heeft een paar uur kunnen slapen en praat niet meer zo onsamenhangend.

Ze wil nog niet eten.

Ik probeer haar te overtuigen.

Zou ik Ginia naar Vita laten gaan?

Wil Virginia haar zien?

Ja.

Misschien is het goed voor haar. -Maar Vita haar reputatie dan?

Vita kan haar proberen te verleiden, maar dat zal niet echt lukken, hè.

Het is niet dat ze geen fysieke verlangens heeft.

Natuurlijk.

Als je denkt dat het haar goed doet naar Vita te gaan

dan laat ik dat toe.

Ik weet dat het moeilijk voor je is.

Ik geloof niet in jaloezie, Nessa.

Je moet het weggooien als een waardeloos manuscript.

Wat een opluchting om eindelijk weer alleen bij je te zijn.

Ik heb beloofd dat je om elf uur in bed zou liggen.

En ik hou me aan mijn beloftes. -Ik kan echt niet slapen.

Ik wil duizenden dingen, niet zozeer zeggen, maar tot je laten doordringen.

Ik vraag me af of de dood zo voelt.

Het is alsof plots

de tijd stilstaat

en je voelt je leeg.

Ben je blij?

Ja.

Maar ik ken je beter dan voordien?

Ik vind haar heel mooi, Ginia.

Ze is een aristocraat van een oud ras.

Al die voorouders hebben een perfect lichaam gekweekt.

Ik dacht dat je haar werk bewonderde.

Ik wil je op stang jagen, Ginia.

Ze verlegt niet echt grenzen. -Doe niet zo zuur, Clive.

Werken is niet simpel voor een vrouw. -Geen zorgen.

Vita kan zich vast troosten met haar rijkdom en privileges.

Vooruit, Julian. Leg je nieuwe plaat op.

Jouw generatie zal het klassenstelsel wel afschaffen.

Kom op, Virginia.

Vertel ons over je romance. Ben je al naar bed geweest met Vita?

Ja, Duncan. -Echt waar?

Leonard zal het horen. -Ik denk dat hij het vast weet.

En hoe voelt het?

Ik heb nog nooit iets ervaren wat zo perfect

onbeschrijflijk fysiek is.

De tuin is omgespit. Hagen geplant, massa's oranje lelies in de borders.

En nieuwe rozen.

Nu alleen nog de populieren weg en de sering in het bed onder het raam.

En Mrs Woolf weg uit het bed in je kamer.

Ik mag de Woolfs en je moet weten dat het gevaarlijk is.

Hadji, schat... Wees alsjeblieft niet ongerust.

Ze is mijn vriendin, maar ik ben niet verliefd op haar.

Het is iets spiritueels. Ze aardt me, denk ik.

Ze dwingt me ernstig na te denken.

Ik heb me zo slecht en eenzaam gevoeld zonder jou.

Er is niets om jaloers over te zijn.

Dit is niet hoe wij leven.

Ik...

Ik hou echt van jou.

Al die sprankelende geesten met wie je je omringt...

Geen van hen houdt zoveel van jou als ik.

Leonard zal streng zijn voor mij. Hij zegt dat ik te veel heb gedaan.

Zou je Leonard ooit verlaten en weggaan met mij?

Ik meen het.

Zul je dat doen?

Leonard verlaten? -Ja.

Dat kan ik niet.

Dan ben ik mijn houvast kwijt.

Ik kan perfect vrij zijn met hem, zonder angst.

Je hebt meer muren afgebroken dan wie ook, maar ik kan het niet.

Ik kan het gewoon niet.

Als je me in de steek laat, zal ik je pijn doen.

Dat weet ik.

Waarom wil je altijd meer krijgen?

Als ik bij je in bed lig, wil je per se fantasieën realiseren.

Jij met je angsten, ik met mijn fantasieën.

Misschien zijn onze perversies niet compatibel.

Ik snap niet waarom je niet nog een paar dagen kon blijven.

Je kunt perfect schrijven in Knole.

Ik wil je niet afleveren in Bloomsbury.

Ik moet hier zijn om helder te schrijven.

Dan zie ik je daarbeneden zitten met Leonard die je betuttelt.

Ik heb Leonard nodig.

En ik hou van hem.

Hij zorgt ervoor dat ik rustig ben.

Dat het goed gaat. -Dat is zo. Het gaat goed met je.

Het heeft me zoveel tijd gekost, de zoektocht naar

een evenwicht.

Weet je wat ik zou doen als je niet iemand was bij wie je strikt moet zijn?

Ik zou vanavond mijn auto uit de garage halen,

om elf uur in Bloomsbury zijn en stenen naar je raam gooien.

Je zou naar beneden komen en me binnenlaten.

En ik zou de hele nacht bij je blijven.

Maar dat kan ik niet met jou.

Voor een andere Virginia zou ik 's nachts naar Londen vliegen.

Je hebt zoveel van me als ik kan geven.

Vita, als je belofte een uitdaging was,

kom dan.

Kom vanavond.

Kans gemist.

Het spijt me echt.

Willen jij en Leonard Harold en mij samen ontmoeten?

Ik stel voor in het weekend van de eclips.

Harold wil graag dat jullie allebei komen.

Ik had je nog niet bedankt voor je recensie van mijn boek, Virginia.

Het is een grote prestatie.

Je schreef je personages alsof ze tegelijk echt en denkbeeldig zijn.

Biografieën vergroten ons begrip van wie mensen zijn

door spiegels op te hangen in rare hoeken.

Ik vind het essentieel dat te doen

in een tijd waarin er duizend camera's op iedereen gericht zijn.

Kranten. Politiek.

Roddels.

Roddels.

Hoe zal Vita voorgesteld worden door haar biograaf?

Als een diplomatenvrouw en romanschrijver?

Of een onverzadigbare minnares, berucht om haar rendez-vous,

en de manier waarop ze haar arme man kwelde?

Dat hangt af van hoe je eigen hoofdstuk met Vita zal eindigen.

In Charleston hebben we, het zal je niet verbazen, over de liefde gepraat.

Clive heeft het uitgezocht. Je spendeert drie uur per dag aan eten,

zes aan slapen, vier aan werken en twee aan liefde.

Vanessa zegt tien aan liefde. Ik zeg de hele dag aan liefde.

Je ziet dingen door een paarse filter.

Je bent nooit verliefd geweest, zeggen ze.

Hoeveel uur zou je aan seks spenderen?

En eraan denken?

De sensaties bekijken in je hoofd. De schim ervan.

Waar je lichaam door wordt achtervolgd lang nadat de echo's ervan voorbij zijn.

Liefste schepsel...

wanneer zie ik je terug?

Ik wil je meer en meer.

Je denkt graag dat ik ongelukkig ben.

Wat aardig van mij om jou te schrijven wanneer jij mij helemaal niet schrijft.

U BENT UITGENODIGD VOOR EEN TENTOONSTELLING

VAN DUNCAN GRANT EN VANESSA BELL

Is ze hier?

Vita?

Ik heb haar niet gezien, maar ze is uitgenodigd.

Misschien kan ze niet komen.

Heb je Vita gezien?

Nee, maar ze zei dat ze zou komen. Ze zal er wel gauw zijn.

Leonard, heb je Vita gezien?

Probeer rustig te blijven.

Je bent bijzonder laat.

Ik ben met Ben en Nigel naar moeder geweest.

Toen ik zei dat ik hierheen zou komen, werd ze hysterisch

en begon ze te roepen over al die homoseksuele gewetensbezwaarden.

Vita. -Clive. Dit is Mary Campbell.

Aangenaam. -Fijn je te ontmoeten.

Wat dwaas om zo open te zijn tegen iemand

die aspecten van haarzelf voor me verbergt.

Liefje. -Ik kan mezelf niet luchten zo.

Genoeg, Ginia. Het moet genoeg zijn.

Zei ze waar ze naartoe ging?

Nee.

Wat heb je gezegd? -Dat Vita haar bedrogen heeft.

Waarom zeg je in godsnaam zoiets? -Omdat het de waarheid is.

Het heeft geen zin pijnlijke waarheden te vertellen.

Helemaal geen. Zeker niet tegen Virginia.

Dat weet je.

Virginia?

Leonard...

Ik had een geweldig idee.

Ik kreeg al weken geen woord op papier.

Geen ideeën, niets. En plots

kwam het in me op als een vin die uit het water komt.

Ik kwam snel terug, doopte mijn pen in de inkt en schreef haast automatisch.

Orlando:

een biografie.

Wie was Orlando?

Een 16de-eeuwse man die ook een vrouw was.

Ze moet me over die voorouders vertellen.

Wie? -Ze moet over alles praten.

Wie? -Vita.

'Orlando stond daar spiernaakt.

'Geen enkel mens, sinds de wereld ontstond,

'heeft er ooit verrukkelijker uitgezien.

'Hij combineerde de kracht van een man met de gratie van een vrouw.

'We kunnen deze pauze in het verhaal benutten

'voor bepaalde beweringen.

'Orlando was een vrouw geworden. Dat valt niet te ontkennen.

'Op zijn dertigste had deze jonge edelman

'niet alleen alles ervaren wat het leven te bieden heeft,

'maar hij had ook gezien hoe waardeloos alles was.

'Liefde en ambitie, vrouwen en dichters waren allemaal even triviaal.

'Literatuur was een klucht.

'Er bleven slechts twee dingen over waar hij zijn vertrouwen in stelde:

'honden en natuur.

'Een elandhond en een rozenstruik.

'De wereld, in al haar verscheidenheid,

'het leven in al zijn complexiteit,

'was daartoe teruggebracht.'

Ga je mij projecteren

in de vorm van die Orlando?

Ja, het gaat allemaal over jou.

Je vleselijke lusten en bekoorlijke geest.

Je vliegt door de tijd als een pijl.

Je zult een man, vrouw, van vroeger en modern zijn. Wat vind je?

Wat leuk voor jou. -Het is een verzonnen biografie.

Met portretten van je voorouders, foto's, illustraties.

Je moet het opdragen aan je slachtoffer.

Ik moet je zien, regelmatig. Om naar je te zitten kijken.

Je te laten praten. Twijfels te corrigeren.

Ik wil ze ontwarren en weer in elkaar draaien,

die heel vreemde, ongerijmde kronkels in je.

Roy en Mary zeggen dat er geen warm water is. Zal ik Parsons sturen?

Ja, Hadji, schat. -Hallo, Virginia.

Roy en Mary Campbell logeren in de cottage van onze zonen.

Waarom niet?

Virginia, ik wil het uitleggen van Mary.

Me... excuseren. -Niet doen. Het zou me vervelen.

Als je jezelf aan Mary hebt gegeven, wil ik je niet meer.

Zo zal de hele wereld het kunnen lezen in Orlando.

Ik ben niet in staat één perfecte relatie te creëren.

Ik probeer het en faal er al heel mijn leven in.

Het is een vreselijke knoeiboel, hè.

Ja.

Maar als je wraak wilt nemen, krijg je daar de kans toe.

Wel...

Wanneer was het moment van je grootste desillusie?

De eerste keer dat ik een penis zag.

Het moet er als Knole uitzien.

Dat is ook zo. Vind je van niet, Duncan?

Ik bemoei me er niet mee. -Normaal wel.

Ik dacht niet dat je het meende dat je echte foto's van me in het boek wilde.

Orlando moet echt kunnen lijken.

Vooruit.

Ik voel me nogal ontbloot. -Zo willen we je.

Zit stil, Vita. Je zag er perfect uit.

Ziet ze er niet perfect uit, Nessa? -Het ziet er schitterend uit.

Maar als je je ontspant, is het nog beter.

Ik doe echt mijn best, Vanessa.

Moet je je sterker voelen dan iemand om je seksueel aangetrokken te voelen?

Hemel, wat een vraag.

Je hebt iets van een veroveraar.

Ik denk dat het me wel immens genot verschaft

iemand te kwellen?

Vind je jezelf goed of slecht?

Het was vreselijk, Hadji.

Ik had een stuk satijn rond me, m'n kleren gleden van me af

en ze bleven maar foto's nemen.

Virginia vond het geweldig, maar ik wou zo graag ontsnappen.

Heb je het gelezen?

Nee, ze wil me de tekst niet laten zien.

Hoe is Berlijn? -Vreselijk zonder jou.

Ik wil heel graag komen. Ik kijk er zo naar uit.

Wanneer kun je komen? -Over 'n paar dagen, denk ik.

Is het niet te zwaar voor je Vita zo veel te zien?

Zie ik er niet levendig uit?

Ja. Maar ben je gelukkig?

Ik ben hartstochtelijk, extatisch gelukkig.

Ik zorg voor 'n revolutie in de biografie.

Het verhaal van een held die een heldin wordt

en het blijkt fictie te zijn.

Dat zijn alle biografieën natuurlijk.

...zijn nu geëindigd.

Onze acteurs, zoals ik voorspeld had,

waren allemaal geesten die in rook opgaan. In rook.

Moet je echt gaan?

We hebben zoveel werk. -Ik moet Harold opzoeken in Berlijn.

Een diplomaat mag zijn echtgenote niet te lang missen.

Dit is belangrijk werk, Vita.

Je speelt een rol in een revolutie.

Er is nog nooit zo'n vrouwenbiografie geweest.

Kuisheid en zedigheid voorkwamen dat. -En ik heb geen van beide.

Neem toch eens iets serieus, Vita. Ik probeer je essentie te vatten.

Biografieën beschrijven altijd de dingen die mensen overkomen,

niet de persoon wie het overkomt. Ik probeer diep in je te graven.

Snap je niet hoe belangrijk dit is, hoe bijzonder?

En wat bof ik dat ik de muze ben van de grote Mrs Woolf.

Wat als je na al dat graven ontdekt dat er niets is?

Als je me hebt vastgelegd met je pen

wat ga je dan met me doen?

Of zul je klaar zijn met mij?

Ik weet het niet.

11 OKTOBER 1928

VITA SACKVILLE-WEST, 24 BRÜCKEN-ALLEE, BERLIJN.

ORLANDO: EEN BIOGRAFIE VIRGINIA WOOLF

VOOR V SACKVILLE-WEST

ORLANDO BIJ HAAR TERUGKEER NAAR ENGELAND

Lady Sackville.

Ik had u niet verwacht.

Ik had dit niet verwacht.

Je lijkt niet te zien hoe controversieel dit is

vanuit je verdorven bohemienbubbel.

Maar in de fatsoenlijke samenleving breng je Vita in groot gevaar.

Vita en haar zonen.

De enige die ooit heeft gedreigd haar Ben en Nigel af te nemen, was jij.

Je bent een gestoorde vrouw

wier succesvolle gekke verlangen het is

mensen die om elkaar geven uit elkaar te halen.

Er zit een soort van geweld in je werk

waar je je niet bewust van bent of dat je niet in toom wilt houden.

Goddank heb je zelf geen kinderen.

Ik dacht dat je in Berlijn was. -Ja, maar nu ben ik hier.

Ik ben verliefd geworden op je beeld van mij.

Was je niet gekrenkt of boos? Ik dacht dat dat wel zou kunnen.

Ik voel me als een paspop in een raam

waar je een gewaad met mooie juwelen rond hebt gehangen.

Hoe kon je zoiets schitterends op zo'n armzalige kapstok hangen?

Virginia, het is het wijste, rijkste boek dat ik ooit gelezen heb.

Liefje, wat doe je?

Ik bak een taart.

Nelly is opgestapt. Ik krijg bezoek.

Je zult ze vergiftigen.

Ik heb zo lang in je geleefd dat ik me nu ik je zie afvraag of je bestaat

of dat ik je verzonnen heb.

Ik voel me nu enorm echt.

Je hebt me teruggevonden.

Ik wil niet alleen in fictie bemind worden.

Laten we samen weggaan, nu, voor de roddels beginnen.

Alsjeblieft, Virginia.

Ja. Absoluut.

Waarom kun je niet zeggen wanneer je terugkomt?

Hoe lang zullen we gescheiden zijn? -Doe niet sentimenteel. Zo zijn we niet.

Ik ben eerlijk. Het is heel rationeel. Ik zal me de hele tijd zorgen maken.

Leonard, hou op. -Je hebt net een boek af.

Je bent op van de zenuwen tot de recensies er zijn.

En dan stort je in. -Deze keer voelt het anders.

Precies. Dit voelt anders.

Daarom wil ik niet dat je weggaat.

Orlando schrijven bracht me zo in vervoering.

Daarom is dit een gevaarlijke tijd.

Ik zal bij Vita zijn. -Dat is het net.

Het is soms bijna ongezond hoe je me wilt beschermen.

Ik zal je niet tegenhouden.

Maar ik vraag je om heel goed na te denken

over wat er volgens jou mogelijk is met Vita.

VOOR MARY LIEFS VAN ORLANDO, VITA

Virginia. Gaat het?

Wat doe je hier?

Ik vroeg me af, als de bliksem zou inslaan en het huis instortte,

hoe het zou zijn om verpletterd te worden.

Liefje toch.

Ik zie het levendig voor me.

Zou het pijnlijk zijn?

Ja.

Angstaanjagend? Ik denk van wel.

Bezwijmen, een klap.

Snakken naar bewustzijn en dan

puntje, puntje, puntje.

Ik wil niet dat je sterft. -Ik denk niet dat het vandaag gebeurt.

Ik stelde het me gewoon voor.

Doe jij dat niet? -Nee.

Ik wel.

Ik denk met intense nieuwsgierigheid aan de dood.

Het kan spannend zijn, zoals van een waterval vallen.

Maar het is de enige ervaring die ik nooit zal kunnen beschrijven.

Denk je soms dat je dingen eerder registreert dan voelt?

Je maakt die oude wond weer open.

Je hebt altijd gedacht dat ik alles en iedereen bekijk

als iets om te gebruiken voor m'n werk. -Nee.

Ik dacht aan mezelf.

Er is iets aan jou dat niet verbonden is.

Hoe bedoel je?

Je eist volledige toewijding.

Maar je lijkt omhuld door een wolk van donkere mist.

En toen...

En toen ik van je hield

voelde het alsof je er niet door kon om mijn hand te nemen

toen ik die naar je uitstak.

Het zit in je werk.

Iets ontwijkends, maar sprankelends.

Een gebrek aan trouw, denk ik.

Toen je van me hield.

Ja.

Ik hield van je.

Heel veel.

En nog altijd, maar niet op dezelfde manier.

Dus na al dat graven in me voor Orlando,

heb je ontdekt dat ik een lege huls ben?

Nee. Ik heb geluisterd.

'Als je me in de steek laat...

'doe ik je pijn.'

Ik heb die woorden op elke mogelijke manier geregistreerd.

Ik schreef ze neer.

Ik kraste ze in mijn hart.

En in Orlando liet ik je gaan.

Ik creëerde vele versies van je om onbelemmerd te leven.

Ik legde Knole vast. Ik gaf je wat je nooit zult erven.

Soms heb ik het gevoel alsof ik de dingen van buitenaf observeer

in plaats van ze te voelen.

Misschien geef je meer om dingen dan om mensen.

Deze plek raakt je nog altijd meer dan welke persoon ook.

Dus je vindt dat ik kil ben. -Integendeel.

Integendeel.

Er branden duizend kaarsen in je, Vita.

Je bent een exploderende ster

die licht breekt in het heelal.

Maar daardoor kun je je licht niet op één iets laten schijnen.

Op slechts één persoon.

En niet uiteindelijk

op mij.

Wat gebeurt er nu?

Het einde is al geschreven.

Orlando hield van nature

van afgelegen plekken.

Weidse gezichten.

En het gevoel

dat hij voor eeuwig en altijd alleen was.

ORLANDO HAD MEER SUCCES DAN AL HAAR VORIGE ROMANS

EN VIRGINIA WERD EEN POPULAIRE SCHRIJFSTER

VITA EN VIRGINIA BLEVEN NA HUN ROMANCE VRIENDEN

TOT VIRGINIA'S DOOD IN 1941.

Vertaald door: Sandra Vandenbussche