Original subtitles

จริงๆ นะไม่ได้พูดเล่นนะ

น้ำผึ้ง 40 บาทอะ

45 บาทไหมเมื่อวาน

45 บาท

45 บาท โยเกิร์ตก็ 45 บาท

ผมซื้อธัญพืชมาจากงานที่พัทยาวันก่อน

ผมพกมาคือพกมาว่าจะกินบนรถอะ

ก็เออใส่ธัญพืช

ธัญพืช 4 เซียน 8 เซียนอะ เขาเรียกว่าอะไร

นี่คุณบอกเลยว่า

โยเกิร์ตนมควายของศรีลังกานะครับ

บิสมิลลาฮ์ 3 2 1

โอ้โหอย่างดีเนี่ย

ยียังไม่ได้กินนะเมื่อวานน่ะ

อร่อยไหม

ได้กลิ่นเนาะ

ได้กลิ่นควาย

อืม ได้กลิ่นเหมือนควายอะ

ควายตัวดำไหม

ไม่รู้อะ

เนี่ยเรามาโซนนี้

เดี๋ยวผมจะพยายามหา Stilt Fishing

ผมเข้าใจว่ามันจะเป็นแบบวิถีชาวบ้านอย่างนั้น

แต่ว่าไม่อะ

เนี่ยมันเป็นการโชว์มากกว่า

ถ้าใครมาเราจ่ายตังค์ให้เขา

เขาก็จะตกปลาให้เราดู เดี๋ยวดู

ผมเข้าใจว่าเป็นวิถีชาวบ้าน

แบบที่เราไปหลายๆ ประเทศอะนะ

เนี่ยลากอวนอยู่

โหนี่เป็นวิถีชาวบ้านที่นี่อะนะครับ

นี่ได้ปลาจริงๆ มาดูนี่

ดูดิ แต่ว่าคืออารมณ์แบบว่า

ถ้าใครอยากจะมาถ่ายรูปอะนะ

นักท่องเที่ยวมาก็ต้องจ่ายตังค์ให้เขา

เดี๋ยวเขาจะตกปลาให้

เนี่ยเขาจะใช้พวกไม้อย่างนี้ แล้วก็ปีนขึ้นมา

เนี่ยดู

พี่เขาก็ตกปลาให้เราดู

เดี๋ยวไปจ่ายตังค์ก่อน

ในการที่เราจะถ่ายได้

เราก็ต้องจ่ายตังค์ให้เขานะครับ 300 บาท

ถือว่าเป็นการขออนุญาตแล้วกัน

ดูทรงแล้วเขาก็น่าจะไม่ได้ปลาหรอก

ผมว่าตกอย่างนี้

ใครมาก็มาถ่ายรูปได้นะครับ

แต่ว่าเน้นอย่างนึงคือ

มันก็เป็นที่เที่ยวเป็นการโชว์อะ

ถามว่าแปลกไหม มันแปลกนะ

ผมก็ไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้

ครั้งแรกในชีวิตเหมือนกันแต่ว่า

แต่ว่าต้องจ่าย 3,000

ต้องจ่าย 3,000 รูปี

300 บาท

นี่คือ 1 ในวิธีการจับปลาที่แปลกที่สุดในโลกครับ

สิ่งที่เรากำลังดูตอนนี้นะครับ

เขาเรียกว่า Stilt Fishing ครับ

หรือการตกปลาบนเสาไม้

ภูมิปัญญาที่เกิดขึ้นนะครับ

จริงๆ แล้วเกิดจากความจนครับ

แต่กลับกลายเป็นภาพจำระดับโลก

ย้อนกลับไปในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 นะครับ

ชายฝั่งศรีลังกาเต็มไปด้วยผู้คนที่ต้องการอาหารครับ

แต่พื้นที่ริมฝั่งถูกจับจองหมดแล้วครับ

ชาวบ้านบางคนเนี่ยจึงคิดวิธีใหม่

พวกเขานะครับเอาเสาไม้ปักลงไปในทะเล

นั่งอยู่บนคานเล็กๆ สูงจากน้ำ

เพื่อหลีกเลี่ยงฝูงปลาในน้ำตื้น

และเข้าถึงปลาที่อยู่ลึกออกไปครับ

คือถ้ามองดีๆ เนี่ย

นี่คือความคิดสร้างสรรค์ที่เจ๋งมากๆ นะครับ

วันนี้นะครับวิธีนี้แทบไม่เหลืออยู่แล้วครับ

หลังเหตุการณ์สึนามิในปี ค.ศ. 2004 นะครับ

โครงสร้างจำนวนมากถูก......ทำลาย

ชาวประมงจำนวนมากเปลี่ยนอาชีพ

เพราะวิธีนี้เนี่ยเหนื่อย

แล้วก็อาจจะได้ปลาที่น้อยครับ

สิ่งที่เราเห็นวันนี้หลายครั้ง

ไม่ใช่การตกปลาเพื่อกินครับ

แต่เอาจริงๆ คือถ้าเราไปเนี่ย

เขาตกปลาให้เราไปถ่ายรูปนั่นเองครับ

นักท่องเที่ยวเนี่ยจ่ายเงินเพื่อให้ชายคนนึง

ขึ้นไปนั่งบนเสา

แล้วก็ทำเหมือนกำลังตกปลาอะครับ

จากวิธีเอาตัวรอดนะครับ

กลายเป็นโชว์สำหรับโลกภายนอก

แต่ยังไงก็แล้วแต่นะครับ Stilt Fishing

ก็ยังคงเป็นสัญลักษณ์ของศรีลังกา

สัญลักษณ์ของคนที่ไม่มีอะไรเลย

แต่ยังคงคิดวิธีเอาตัวรอด

ด้วยความคิดสร้างสรรค์ครับ

และบางครั้งสิ่งที่ดูเหมือนธรรมดา

อาจจะซ่อนเรื่องราวของการดิ้นรน

ที่ลึกกว่าที่เราคิดไว้มากนี่แหละคือ

ค็อกกาลา (Koggala) Stilt Fishing ครับ

เขาบอกเขาเคยดูคลิปเรา

คนศรีลังกาเนี่ยนะ

เขาบอกว่าให้เข้ามาข้างในนะครับ

นี่คืออาหารเขา

ใส่โรตีนานเข้าไป

นี่คือวิถีของเขานะครับ

พี่คนนี้เราไม่ได้นัดนะ

อยู่ดีๆ เขามาทักเราตอนที่เราเดิน

แล้วก็เขาบอกว่าเขาเคยดูคลิปนะ

คุณมาจากประเทศไทย

wow this is a real

อันนี้เป็นวิถีจริงๆ

นี่แหละเขาเรียกว่าวิถี

เดี๋ยวเรามาดูกันนะครับ

ว่าวิธีการตกของคนที่ตกจริงๆ เนี่ย

เขาเป็นยังไง

ไม่น่าเชื่อว่าการตกปลาแบบนี้มีอายุกว่า 130 ปีแล้วนะครับ

ตกปลาของจริง

นี่มากันหมดเลย

เอาจริงมาเลย

อันนี้สุดท้ายมันก็คือการโชว์นั่นแหละ

อันนี้เอาตรงๆ อะนะ

เขาก็โชว์แต่ว่า

แต่นี่คือวิถีจริงๆ ตั้งแต่สมัยอดีต

แต่ ณ ตอนนี้พอนักท่องเที่ยวเริ่มให้ความสนใจ

เขาก็ทำเป็นอีกธุรกิจนึง

3-4-5 คนน่ะ

ผมถามว่าจับปลาได้จริงไหมเนี่ยแบบนี้

ดูบางคนก็ยืน บางคนก็นั่งนะครับ

จะเป็นวิถีของเขา นุ่งโสร่งโพกผ้า

ได้ปลาจริงๆ

แจ่มเลยครับ

นี่คือเขาเฉยๆ มาก

แสดงว่าเขาจับมันมาหลายปีแล้วนะ

เขาบอกว่าบางโซนเนี่ยที่เราเห็นอะ

สำหรับโชว์นักท่องเที่ยวจริงๆ อะ

แต่นี่คือมันก็ได้เงินจากโชว์ด้วย

แต่ว่าเขาเป็นชาวบ้านที่ตกปลาจริงๆ ด้วย

so expensive

เขาบอกว่าไม่มีนักท่องเที่ยวมาเนี่ย

เต็มเลยคนจีน

โดนแล้ว

โดนแล้ว

โดนแล้ว

แรกๆ จะเอา 5,000 บาท

แพงมาก

1,000 นะเนี่ย

1,000 บาท

เข้าใจโอเค

เมื่อกี้คุณวีเจเขาอยู่นู่น

เขาอยู่ตรงที่เราเดินมา

เราเดินมากับพี่คนนี้นะ

แต่ว่าไม่คิดว่าจะอย่างนี้

เอาจริงๆ ผมก็ไม่รู้ว่าเขาเคยดูคลิปเราจริงหรือเปล่านะ

เป็นการพาแล้วก็โดนแหละ แต่ว่า...

เขาขอให้เราจ่าย 50,000 รูปี

หรือประมาณ 5,000 บาท

ผมก็บอกว่าที่ผมมาเมื่อกี้

ที่ตอนแรกจ่ายคือจ่ายแค่ 3,000 รูปี

หรือประมาณ 300 บาท

จาก 300 บาทจะเป็น 5,000 บาทได้ยังไง

มันเหมือนการตกปลาแค่แป๊บเดียว

แล้วก็ต่อๆ เหลือ 25,000

ต่อแล้วผมก็จ่ายแค่ 10,000 เดียว

จริงๆ 10,000 เดียวก็ยังแพงอะ

สรุปก็คือใครมาก็ระวังนะครับ

เมื่อกี้จริงๆ ผมก็จ่ายแพงนะ

10,000 รูปี

จริงๆ คนอื่นเขาจ่าย 3,000 - 5,000 ประมาณนี้เอง

เราจ่าย 2 รอบเลย / เออเราจ่าย 2 รอบ

แล้วก็แต่อีกที่นึงเขาก็โอเคแหละ

แต่ว่าตรงนี้ระวัง

ผมก็ไม่รู้ว่าเขาเคยดูคลิปเราหรือเปล่านะ

เขาอาจจะเห็นเราถือกล้องก็ได้

อันนี้ไม่รู้นะแต่ว่าให้ระวัง

มาที่นี่ก็ต้องระวัง

แต่ว่าวิถีที่นี่เราก็ได้ความรู้เยอะอยู่นะเมื่อกี้

ว่าเขาเริ่มมาเมื่อไหร่ เขาอยู่ยังไง

อย่าไปคิดมาก

เราไปที่เมืองกอลล์ (Galle) ต่อ

จริงๆ กอลล์ก็มีแหละ

ผมว่าก็เป็นเมืองทะเลเหมือนกัน

ยังไงก็เฟลนิดนึง

ตอนนี้นะครับ

เราเข้ามาในเมืองกอลล์แล้วนะครับ

เมืองในตำนาน

1 ในเมืองที่ดังที่สุดแหละในศรีลังกาเนี่ย

เมืองนี้ก็คืออยู่ริมทะเลเหมือนกันนะครับ

แล้วก็ถ้าเราจะเห็นก็จะมีพวกตลาดปลามาขายปลาข้างถนน

นี่ก็คือวิถีเขา

เดี๋ยวเราลงไปดูตลาดปลาเขาหน่อยดีกว่านะ

ดูว่าวิถีเขาเป็นยังไงบ้าง

กลิ่นมาเลย

นี่ก็คือกลิ่นตลาดปลาแหละ

อันนี้คือวิถีชาวบ้านจริงๆ นะ

เราแทบจะไม่เห็นฝรั่ง

หรือว่านักท่องเที่ยวเลย

นี่ดูตลาดปลาในประเทศศรีลังกานะ

ปลาอะไรวะเนี่ย

น่าจะปลากะพงนะ

ไม่รู้จักเหมือนกัน

ตัวนั้นใหญ่ใช้ได้

นั่นปลาตาเดียว

ปลาตาเดียว

ปลา

ดูกุ้งนะครับ

ดูมีดที่เขาใช้ดิ

มีดคล้ายๆ ที่บังกลาเทศเหมือนกัน

แต่ว่าไม่ได้ใหญ่เท่าบังกลาเทศอะนะ

ดูหั่นปลาเป็นชิ้นๆ เล็กๆ แล้วแต่สั่ง

มีดอย่างแหลมจริง

มีดอย่างแหลม

คุณเป็นยูทูบเบอร์ใช่ไหม

ใช่ครับผม

คุณมาจากไหน / เมืองไทยครับ

นี่ตลาดศรีลังกาจริงๆ ใช่ไหมครับ

ใช่ครับ

นี่ดูเครื่องชั่งเขา

การชั่งปลาอย่างนี้แล้วก็ดูกิโลจากด้านบนอย่างนี้

เจ๋งดีๆๆ

วิถีชาวบ้านคืออย่างนี้ถือว่าโอเคผ่าน

ไม่ได้โหดเท่าบังกลาเทศ

แต่มันก็ดูโอเคอะ

ข้างตลาดปลานะครับ

เดี๋ยวเรามาดูชาวบ้านกัน

ตลาดปลาอยู่ตรงนั้น

นี่วิถีๆ ทำอวนเหรอเนี่ย

เขาเรียกว่าอวนไหม

เรือเข้าทรงนี้

เอออันนี้ๆ คือเรืออะไร

ทำไมเป็นทรงอย่างนี้

เรือประเทศศรีลังกานะครับ

อย่างแคบเลยอะ

ไม่รู้ว่าเรือนี้น่าจะเอาไปจับปลาแหละ

อันนี้ใช้ในทะไลไหม

ร้อนๆ ไม่รอดแหลง

เรือหาปลาใช่ไหม

ร้อนๆ ไม่รอดแหลง

อันนี้คือเรือเอาไว้จับปลา

เป็นเรือแคบๆ แบบนี้ไม่เคยเห็นอะ

เกิดมาเพิ่งเคยเห็นนะเนี่ย

ไม่เคยเห็นจริง

ไปอินเดีย บังกลาเทศ ปากีสถาน ไม่เคยเห็น

เห็นพร้อมกันเลยดูเห็นไหม

เป็นเรือแบบนี้ค่อนข้างใหญ่นะ

แล้วก็เป็นเรือที่

ไม่ใช่ไม้นะเนี่ย

ในอดีตอาจจะเป็นไม้ก็ได้

แต่ว่าตอนนี้ก็ไม่ใช่ไม้แล้ว

ก็เนี่ยมีที่ค้ำอะไรต่างๆ

ด้านล่าง ความกว้างก็จะประมาณนี้เอง

แคบมากๆ นะ

คนนั่งตรงไหนยังไง

คนนั่งตรงไหนยังไง

นั่งตรงนี้หรอ

เนี่ยคนก็จะนั่งตรงนี้นะครับตามที่ไกด์บอก

แล้วก็มันแคบมากนะ

นี่คือมือผมนะครับกับขนาดของเรือนะครับ

ก็ประมาณคืบๆ นิดนึงนะครับ

อารมณ์ประมาณว่านั่งบนนี้

แล้วก็พอได้ปลาเนี่ยก็โยนเข้าไปในเนี่ย

ไม่รู้อะ

อันนี้เรือแบบโบราณใช่ไหม

ใช่ครับ / ไม่มีเครื่องเรือ

นี่ก็คือวิธีการพายของเขา

ก็จะใช้เชือกมัดอย่างนี้

ดูนะเชือกประดิษฐ์เองมัดอย่างนี้

พอเวลาขึ้นเรืออะนะ

เท่าที่ผมถามเพื่อนผมอะนะ

ก็คือเราขึ้นอย่างนี้

ปุ๊บเวลาออกประมาณนี้

แล้วก็นี่เขาก็จะใช้เชือกผูก

ดูแล้วก็พายอย่างนี้

เอาตรงๆ นะ

ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนประดิษฐ์นะ

แต่มันดูใช้ยากนะ

แล้วก็ฝั่งนี้ก็จะเป็นไม้โค้งอย่างนี้

แล้วก็จะมีไม้ท่อนใหญ่ๆ ทางขวาเนี่ย

เอาไว้ถ่วงน้ำหนัก

แต่ผมไม่รู้ว่าสมมติ

สมมติว่าเราพายใช่ไหม

แล้วเราอยากจะพายฝั่งนี้ต่ออะ

เราทำไงอะ

เราออกไม่ได้อะ

ซ้ายขวาคือแคบมาก

แล้วก็ยาวไปนู่น

นี่คือเรือที่ดูเหมือนจะล้มได้ตลอดเวลานะครับ

แต่กลับอยู่ในทะเลมาเป็น 100 ปีครับ

ที่ชายฝั่งทางใต้ของศรีลังกานะครับ

ในเมืองอย่างมิริสซา (Mirissa)

แล้วก็ค็อกกาลา (Koggala) นะครับ

มีเรือแบบนึงที่เรียกว่าโอรุวา (Oruwa)

หรือว่าโอรุวาครับ

มันคือเรือที่แคบมากๆ นะครับ

ที่ถูกออกแบบมาให้แหวกคลื่นได้เร็ว

แต่สิ่งที่ทำให้มันพิเศษมากๆ นะครับ

นั่นก็คือไม้ค้ำด้านข้างนั่นเองครับ

บางคนเขาจะเรียกว่า

เอาต์ริกเกอร์ (Outrigger) ครับ

ไม้ชิ้นเดียวที่ช่วยให้เรือทั้งลำไม่คว่ำครับ

คือเอาจริงๆ มันไม่ใช่แค่ไม้ค้ำธรรมดานะครับ

มันคือระบบถ่วงสมดุล

ที่เอาน้ำหนักไปค้ำอีกฝั่ง

เพื่อแก้ปัญหาเรือที่ตั้งใจทำให้มันแคบที่สุดครับ

เพราะว่าพอเรือยิ่งแคบนะครับ

แรงต้านน้ำยิ่งน้อย

ใช้แรงพายน้อยลง

และสามารถตัดคลื่นได้เร็วกว่าเรือทั่วไป

ภูมิปัญญาชาวบ้านศรีลังกานี่เจ๋งมากๆ นะครับ

พูดง่ายๆ ก็คือเรือลำนี้ยอมเสียความนิ่ง

เพื่อแลกความเร็วนั่นเองครับ

โอรุวาโบตนะครับ

มีรากมาจากภูมิปัญญาอินเดีย-ศรีลังกาครับ

และเชื่อมโยงกับเครือข่ายเรือ

ของชาวออสโตนีเซี่ยน

ที่กระจายอยู่ทั่วมหาสมุทรอินเดียนั่นเองครับ

คือเอาง่ายๆ เรือลำนี้นะครับ

มันเป็นเรือท้องถิ่นก็จริงครับ

แต่ถ้าดูดีๆ จริงๆ นะครับ

นี่คือเทคโนโลยีทะเลที่เคยพามนุษย์

เดินทางข้ามภูมิภาคครับ

ในอดีตนะครับชาวประมง

ไม่ได้แค่ตกปลาใกล้ฝั่งครับ

แต่ต้องออกไปไกล

อ่านลมอ่านคลื่น

แล้วก็ใช้น้ำหนักตัวเองเนี่ย

เป็นส่วนนึงของการสมดุลครับ

พลาดนิดเดียวคืออาจจะหายไปกลางทะเลเลยก็ได้

แต่วันนี้นะครับ โอรุวาบางลำเนี่ย

ไม่ได้ออกไปจับปลาเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะครับ

เพราะว่าเดี๋ยวนี้นะครับ

มีเรือเครื่องยนต์เร็วกว่า ปลอดภัยกว่า

และทำเงินได้มากกว่า

และมันก็ค่อยๆ ถูกแทนที่

และนี่ก็คืออีก 1 ตัวอย่างของชายฝั่งศรีลังกา

จากเครื่องมือเอาชีวิตรอด

สู่วัฒนธรรมที่ถูกเล่าใหม่ครับ

เรือที่ดูแคบๆ แบบนี้นะครับ

มันอาจจะดูไม่ปลอดภัยและเปราะบางที่สุด

แต่สิ่งนี้เคยพามนุษย์ข้ามทะเล

มาได้ไกลที่สุดเช่นเดียวกันครับ

ที่นี่ก็จะเป็นอีกที่นึงนะที่คนเข้ามาเที่ยวกัน

หมายถึงว่ามาเดินดู

มันออกแนวพิพิธภัณฑ์

แต่ผมไม่ได้มาพาดูพิพิธภัณฑ์อะนะ

คล้ายๆ เป็นเมืองเที่ยวซะแล้วอะตอนนี้

มันจะเป็นป้อมปราการ (Fort) นะ

คล้ายๆ กับป้อมปราการหน่อยๆ ของเมืองกอลล์เนี่ย

ไม่ใช่หน่อยๆ หรอก

มันเป็นป้อมปราการจริงๆ แหละ

ถ้าไปฝั่งนู้นเมื่อกี้ผมเห็นนะ

ตอนนั่งรถมาก็มีปืนใหญ่อยู่ตรงนี้เหมือนกัน

ถ้าเราดูยุทธศาสตร์ที่นี่อะ

ข้าศึกมาจากฝั่งนู้น

เรายิงจากฝั่งนี้ปุ้มนะครับ

ถ้ามีใครบุกอะนะ

ตรงนี้ก็เป็นปืนใหญ่ ตรงนู้นก็มีปืนใหญ่ๆ

เฮ้ยเจ๋งดีนะ

เหมือนเป็นป้อมหลังเล็กๆ ด้วย

ผมไม่รู้เป็นของโบราณหรือเปล่านะ

เห็นไหมนั่นน้ำใส

วันนี้วันที่เรามาก็ฟ้าเปิดนะครับ

เห็นโขดหินโขดอะไรต่างๆ

และอีก 1 ที่ที่คนเข้ามาถ่ายรูปกันนะครับ

ก็คือหอคอยนี่แหละ

มันจะมีหอคอยทุกที่

ที่นี่ก็จะเป็น 1 ในที่ที่คนแบบ...

มาเวลามาที่กอลล์แล้วนะครับ

นี่คือเมืองริมทะเลนะครับที่ดูเหมือนทวีปยุโรป

แต่จริงๆ อยู่ในศรีลังกาครับ

มีป้อมแห่ง 1 ที่ชื่อว่ากอลล์ฟอร์ต (Galle Fort)

ที่นี่นะครับถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ครับ

โดยชาวดัตช์บนฐานของป้อมโปรตุเกสเดิม

สิ่งที่เราเห็นตอนนี้นะครับ

ไม่ใช่แค่กำแพงสวยๆ นะครับ

นี่คือระบบป้องกันเมืองครับ

ที่ออกแบบมาเพื่อรับมือทั้งคลื่นทะเล

แล้วก็การโจมตีจากเรือรบ

คือถ้าเราเดินไปเนี่ย

เราจะเห็นปืนใหญ่ที่เขาเอาไว้ตั้งนะครับ

สามารถไปถ่ายรูปได้นะครับ สวยมาก

และมีกำแพงหินหนาๆ นะครับ

โค้งรับแรงคลื่นจากมหาสมุทร

แล้วก็ป้องกันชีวิตผู้คนไว้ด้านในครับ

วันนี้นะครับข้างในเต็มไปด้วยคาเฟ่ โรงแรม

แล้วก็ถนนเล็กๆ นะครับ

ที่เราสามารถเดินเล่นได้

แล้วถ้าเราเดินไปเรื่อยๆ เนี่ย

ก็จะเริ่มรู้สึกว่าที่นี่เคยเป็นเมืองท่า

ที่คนจากหลายโลกเข้ามาแลกของแลกอำนาจ

และทิ้งบางอย่างเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ครับ

ตอนนี้นะครับ

เรามากินอาหารอาหรับแล้วกัน

เท่าที่เราเดินหาอาหารฮาลาล

นี่น่าจะฮาลาลสุดและ

เขาบอกว่าเมืองเนี่ยเป็นเมืองที่โรแมนติกที่สุดในศรีลังกา

ดูว่าจะเป็นยังไง

ถ้ามีพระอาทิตย์ดูพระอาทิตย์ตกก็น่าจะดี

เดี๋ยวนอนที่นี่กันคืนนี้

ดูดิ

เนื้อบดแล้วก็เอาไปปั้นๆ แล้วก็เอาไปย่าง

กินดู

เนี่ยดูมัสยิดสวยมาก

จริงๆ ถ้าดูผ่านๆ นะ

ดูไม่ออกว่าเป็นมัสยิดนะ

ญามิอุลค็อยรอต (Jami Ul-Khairat)

มัสยิดชื่อว่าอัลค็อยรอต

มัสยิดแห่งความดี

เนี่ยอยู่ใกล้กับปืนใหญ่เลย

เห็นไหมเนี่ยปืนใหญ่อยู่นั่น

แล้วก็คนก็จะมาเที่ยวที่กำแพง

อยู่ใกล้ๆ กับอันนี้เลยถ้าใครมา

อยู่ใกล้ๆ กับหอคอยที่เป็นแลนด์มาร์ก

มัสยิดอยู่ตรงนี้เลย

โอ้โหอย่างสวยเลย

ไม่คิดว่าในศรีลังกาจะมีมัสยิดสวยๆ เยอะนะ

ที่ผมชอบจะเป็นมัสยิดนี้อันนี้ชอบ

แล้วก็เรดมอสก์ (Red Mosque)

ที่เมืองโคลอมโบที่เมืองหลวงก็สวย

สวยแบบสวยจริง

ดูดิอย่างสวยเลยอะ

อัสลามูอาลัยกุม

มันเป็นตึกโบราณหมดเลย

ดูหลังคาสิ

อยู่ใจกลางที่เที่ยวเลยอะ

ตอนนี้เวลา 17:40 น. โดยประมาณ

อยากจะมาดูพระอาทิตย์ตกอีกแล้ว

ที่เมืองกอลล์ เมื่อวานเราอยู่ที่มิริสซา

ที่นี่มันคล้ายๆ กับป้อมปราการจริงๆ แหละ

กำแพงเมืองเนี่ยมันจะมีเป็นตุ่มตรงนั้น

แล้วก็ตุ่มตรงนี้

แล้วก็ตุ่มฝั่งหน้านู้นนะครับ

เราชิลมาสักพักแล้ว

ผมกลับไปที่พักแล้วก็กลับมาใหม่

นั่งมากับยีด้วย

จริงๆ ควรมากับภรรยาอะไรแบบนั้นนะ

เดี๋ยวผมหาเพื่อนคุยแล้วกัน

มากับยีแล้วมันเซ็ง

เอาจริงๆ

อย่างผลไม้ล่ะ

สีเหลืองเนี่ย

สีเหลืองเนี่ยอะไร

สีเหลืองสวยงามดิพี่

สีเหลือง สวยงามนะ

แสดงว่าสีเหลืองสวย

คลิปนี้นะครับ

จริงๆ เราโฟกัสในเรื่องของคนที่ไปตกปลา

เป็นวิถีของเขาอะนะ

มันอาจจะเกิดดราม่านิดหน่อย

ตอนที่ตกปลาเราก็เข้าใจว่ามันจะไม่นู่นนี่นั่น

เขาเรียกเรา 50,000 รูปี หรือว่า 5,000 บาท

ค่อนข้างแพง

แต่ว่าผมไม่ได้อยากให้มองแค่มุมเดียวของศรีลังกา

จริงๆ ตั้งแต่เรามาประมาณ 6 วัน

หรือประมาณ 1 อาทิตย์เนี่ย

เราเจอสิ่งที่ดีๆ เยอะมาก

คนที่น่ารักเยอะมาก

กฎระเบียบที่มันดูเรียบร้อย

บ้านเมืองที่มันดูดีดูสะอาด

หลายต่อหลายอย่างที่มันราคาถูกนะครับ

แม้กระทั่งเรื่องอาหารที่พักต่างๆ ก็ดีทุกวันเลย

สามารถมาได้ที่มิริสซาที่เราไปเมื่อวาน

ดูพระอาทิตย์ตกสวยมาก

แล้วก็มาที่ค็อกกาลา มาที่กอลล์

ที่นี่นะครับก็เป็น 1 ในที่ที่แบบว่า

ริมชายฝั่งทะเล

ริมหาดทะเลในศรีลังกาที่มันสวยมากๆ

ถ้าใครขับรถไปอีกประมาณ 3-4 ชั่วโมง

ก็จะเจออากาศหนาวที่นูวาราเอลิยา (Nuwara Eliya)

กับประเทศที่มันเล็กมากๆ

เล็กกว่าประเทศไทยประมาณ 8 เท่า

แต่ว่าขับรถไปมาแบบโรดทริปได้เลยนะครับ

อย่าลืมนะครับมาเที่ยวศรีลังกากัน

แล้วก็เจอกันคลิปหน้า

สำหรับคลิปนี้ผมนั่งดูพระอาทิตย์ตกก่อน

โชคดีครับ