Original subtitles

แอฟริกา

ผืนแผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้

คือที่อยู่ของสัตว์ที่พิศวงและหายากที่สุดในโลก

สัตว์เหล่านี้บางชนิดไม่ดุร้าย และอาศัยอยู่ใกล้กันได้

ในขณะที่บางชนิดดุร้าย และเป็นสัตว์ล่าเหยื่อที่น่ากลัว

ผู้ซึ่งจุดประกายความกลัว เข้าไปในหัวใจของสัตว์ป่าบนทวีป

เราจะติดตามสัตว์ที่น่าสนใจเหล่านี้บางชนิด

และดูว่าพวกมันมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร

บนพื้นแผ่นดินที่บางครั้งว่างเปล่า และภูมิประเทศที่ทุรกันดารนี้

เรายังจะได้เห็นความยากลำบากที่พวกมันต้องเผชิญ

และความสัมพันธ์ที่พวกมันสร้าง

สัตว์ที่นี่บางชนิดเรียนรู้และปรับตัว เพื่อความอยู่รอด

ในวิธีที่แปลกและไม่ธรรมดา

แต่บางชนิดต้องอพยพย้ายถิ่นฐานไปไกลๆ

เพื่อหาอาหารและนํ้า

บางชนิดสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิด แบบยาวนานชั่วชีวิต

ใช้การทำงานแบบเป็นทีม และความเป็นเพื่อนเพื่อการอยู่รอด

แต่บางชนิดอยู่รอดด้วยความดุร้าย กำลังและสัญชาตญาณ

บ้างมีชีวิตอยู่ได้เพียงเพราะสิ่งที่หาได้

นี่คือระบบนิเวศแห่งความหลากหลาย และการเปรียบเทียบ

ซึ่งคํ้าจุนสัตว์ที่น่าตื่นตาตื่นใจมากมาย

ความยากลำบากของภูมิประเทศ

ทำให้เกิดวิวัฒนาการ การปรับตัวที่น่าทึ่ง

และพฤติกรรมเชี่ยวชาญเฉพาะทางมากมาย

พื้นที่เช่นนี้ เรียกกันว่าทุ่งหญ้าสะวันนา

ปกคลุมพื้นที่ 20% ของโลก

แต่น่าแปลกที่มันเป็นพื้นที่ชนิดที่เรา เกือบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย

นํ้า คือผู้คํ้าจุนชีวิต ของสัตว์มากมายที่อาศัยอยู่ในแอฟริกา

แต่สิ่งที่อาจแปลกที่สุดเกี่ยวกับแอฟริกา

คือสิ่งที่สัตว์ทั้งหลายต้องผจญ

เพื่อไปให้ถึงนํ้าและมีชีวิตอยู่ได้

สัตว์หลายสิบชนิดออกเดินทาง

บนหนทางที่ยากลำบากและยาวไกล ไปทั่วทุ่งหญ้าสะวันนา

เดินทางจากแหล่งนํ้าแห่งหนึ่งไปยังอีกแห่งหนึ่ง เพียงแค่ให้มีชีวิตอยู่รอด

ไม่มีที่ใดในโลกที่มีการเดินทาง

โดยสัตว์จำนวนมากแบบนี้

และไม่มีที่ใดในโลก ที่การอพยพจะมีอันตรายเท่านี้

ด้วยการมีสัตว์ล่าเหยื่ออยู่ทุกหนแห่ง

และอันตรายที่แอบแฝง อยู่ในสิ่งที่ทำให้พวกมันมีชีวิตอยู่ได้

จึงไม่ต้องสงสัยว่าทำไม มีสัตว์จำนวนมากตายไปในระหว่างการเดินทาง

เพื่อให้เข้าใจความหมาย ของการอพยพของสัตว์ให้ง่ายขึ้น

เรามาดูนิสัยการอพยพของวิลเดอบีสต์ ในระยะหนึ่งปีกัน

แทนซาเนีย

เคนย่า

เดินทางระยะไกลเป็นเดือนๆ

อุทยานแห่งชาติเซเรงเกติ

กุมภาพันธ์/ มีนาคม

พวกมันเดินวนรอบอุทยานแห่งชาติเซเรงเกติ โดยไม่มีการหยุด

เมษายน

เดินไปหาแหล่งนํ้า เดินกลับจากแหล่งนํ้า

พวกมันต้องเดินอยู่ตลอดเวลา

พฤษภาคม

มิถุนายน

ในแง่หนึ่ง สัตว์เหล่านี้ทำหน้าที่เหมือน ปฏิทินธรรมชาติ

กรกฎาคม/ สิงหาคม

ไปโผล่ที่จุดใหม่ทุกเดือน

แม่นํ้ามารา สิงหาคม/กันยายน

ดังนั้นวิลเดอบีสต์จึงเป็นผู้เดินทาง ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างแท้จริง

ตุลาคม/ พฤศจิกายน

ธันวาคม/ มกราคม

แต่เมื่อผู้เดินทางที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ มีพวกม้าลายเข้ามาร่วมด้วย

พวกมันกลายเป็นสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดสิ่งหนึ่ง ที่เห็นได้ตามธรรมชาติ

แต่ตามเส้นทางวิลเดอบีสต์ต้องเดินผ่าน สัตว์แอฟริกาชนิดต่างๆ เช่นฮิปโป

ถึงแม้มันจะดูเงียบๆ

ฮิปโปเป็นสัตว์ที่ไว้ใจไม่ได้ และดุร้ายที่สุดชนิดหนึ่งของแอฟริกา

การ 'หาว' ที่มันทำบ่อยๆ จริงๆ แล้วมันเป็นการข่มขวัญชนิดหนึ่ง

ฮิปโปชอบอยู่กันเป็นฝูง ซึ่งฝูงหนึ่งอาจมีฮิปโปถึง 100 ตัว

ปกติแล้วฝูงต่างๆ เหล่านี้จะมีจ่าฝูงตัวผู้ เป็นผู้นำ

ตัวผู้ที่โตเต็มที่แล้วอาจมีนํ้าหนักถึงสามตัน

และสามารถวิ่งได้เร็ว 18 ไมล์ต่อชั่วโมง

ฮิปโปที่โตเต็มที่แล้ว สามารถกลั้นหายใจได้นานถึง 20 นาที

ว่ายนํ้าหรือเดินเลียบชายฝั่งแม่นํ้า เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย

ชื่อฮิปโปโปเตมัส หรือเรียกสั้นๆ ว่า "ฮิปโป"

ได้มาจากคำว่า "ม้านํ้า" ของภาษากรีกโบราณ

ฮิปโปใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในน้ำ

แต่สามารถขึ้นจากนํ้าไปอยู่ในป่าได้เป็นเดือนๆ

หลังจากใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันอยู่ในนํ้า หรือใกล้ๆ นํ้า

ฮิปโปเหล่านี้จะขึ้นบกไปกินหญ้าตอนกลางคืน

สำหรับสัตว์ส่วนใหญ่ แม่นํ้าที่มีนํ้าไหลเชี่ยวกรากสายนี้

จะเป็นอันตรายถึงตาย

แต่ฮิปโปอยู่ได้สบายมาก

จากในนํ้าถึงบนบก

ที่นี่ ในแอฟริกา เราสามารถพบ สัตว์ที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดในโลกได้

เช่นเสือดาว

เสือดาวเป็นสัตว์ที่ลึกลับและสง่างาม

และใช้ชีวิตส่วนใหญ่ตัวเดียว

เสือตัวเมียนี้ชอบล่าเหยื่อตอนกลางคืนเพื่อพรางตัว และเพื่อหลีกเลี่ยงความร้อนตอนกลางวัน

เสือดาวเดินรักษาเขตแดนมัน ช้าๆ และ เงียบๆ

ใช้จุดลายบนขนเป็นเครื่องอำพราง

เพื่อมันจะได้เข้าไปใกล้เหยื่อ ให้ใกล้ที่สุดก่อนกระโจนใส่

เรามาตามไปดูมันสักพัก ขณะมันหาเหยื่อเป็นอาหารเย็นกันเถอะ

นกเหล่านี้ยังไม่รู้ว่า ขณะนี้มีเสือดาวจ้องพวกมันอยู่

เสืออ่อนล้าเกินกว่าที่ออกล่าพวกมัน ท่ามกลางความร้อนในช่วงวัน

มันชอบพักผ่อน

ดังนั้นไก่ต๊อก จึงสามารถเดินออกไปได้ไกลในทุ่งหญ้าสะวันนา

และไปเที่ยวหาครอบครัวม้าลาย

ม้าลายใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการกินหญ้า

ตรงนี้มันอาจดูโดดเดี่ยว แต่จริงๆ แล้วมันเป็นส่วนหนึ่งของฝูงใหญ่

นี่คือครอบครัวของม้าลายและเพื่อนๆ

พวกมันชอบอยู่กันเป็นกลุ่ม

เพราะไม่เหมือนจระเข้ และเสือดาว

พวกมันไม่มีเขี้ยวเล็บ

เช่นเดียวกับสัตว์ที่อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนา

ม้าลายต้องพึ่งนํ้าและหญ้ามาก

และใช้เวลาส่วนใหญ่ของพวกมันกับการอพยพ

เพื่อให้แน่ใจว่าจะมีแหล่งอาหารดีๆ อยู่ใกล้ๆ

พวกมันมีความสุขที่สุด เมื่อมีที่ให้คลายความร้อนและดื่มนํ้า

แต่บ่อยครั้งที่พวกมันลืมไปว่า มีจระเข้คอยจับตามองพวกมันอยู่

ม้าลายมีความคล้ายคลึงกับม้ามาก

มีเท้าใหญ่เป็นกีบ สร้างขึ้นมาเพื่อความเร็วและการอพยพระยะไกล

ปกติม้าลายจะมีความสูงประมาณ 47 ถึง 55 นิ้ววัดจากเท้าหน้าถึงหัวไหล่

แรดดำตัวนี้ยังเดินอยู่ตัวเดียวบนทุ่งกว้าง เพื่อหานํ้าดื่ม

แม้ว่ามันจะปรับตัว ให้เข้ากับความแห้งแล้งอย่างดีแล้วก็ตาม

มันต้องหานํ้าให้เจอโดยเร็ว

นอของมันอาจดูน่ากลัว แต่จริงๆ แล้วมันเป็นสัตว์กินพืช

กินกิ่งไม้น้อยใหญ่และพืชอื่นๆ แทนที่จะกินเนื้อ

แรดจะดุก็ต่อเมื่อมันถูกรบกวน

แต่พวกมันถูกมนุษย์ฆ่ามาหลายศตวรรษ

เพราะนอของมันมีค่ามาก

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้มันเป็นสัตว์ที่ ใกล้สูญพันธุ์ที่สุดในโลก

สัตว์กินพืชเป็นอาหารอีกชนิดหนึ่ง ที่อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนา

คือยีราฟ ผู้ท้าทายแรงโน้มถ่วง

ยีราฟเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่สูงที่สุดในโลก

เมื่อโตเต็มที่จะมีความสูงประมาณ 20 ฟุต

ถึงแม้ยีราฟจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กันเป็นกลุ่ม

แต่พวกมันไม่มีความผูกพัน กับยีราฟตัวอื่นในกลุ่มมากนัก

ที่เห็นอยู่นี่คือยีราฟสองตัวกำลังกินใบอะคาเซีย

เฉพาะคออย่างเดียวก็ยาวสองเมตรแล้ว

และได้วิวัฒนาการมาเป็นล้านๆ ปี

เพื่อมันจะได้เอื้อมถึงใบของต้นไม้ที่สูงที่สุด

ตาโปนใหญ่ของยีราฟ ทำให้มันสามารถมองเห็นภาพพื้นที่กว้าง

ทำให้มันสังเกตเห็นสัตว์ล่าเหยื่อได้ดี

นอกจากจะมีคอที่ยาวอย่างเหลือเชื่อแล้ว ยีราฟยังมีลิ้นที่

สามารถขยายจนมีความยาวได้ 50 เซนติเมตร

เช่นเดียวกับรอยนิ้วมือคน

ยีราฟแต่ละตัวจะมีลวดลายบนขน ไม่เหมือนใคร

ลวดลายซับซ้อนเหล่านี้ ให้ความพรางตัวที่ดีแก่ยีราฟ

ทำให้สัตว์ล่าเหยื่อเห็นยีราฟได้ยากขึ้น

อย่างที่เห็น ในบริเวณนี้ไม่มีการขาดแคลนอาหาร

และนี่คือโชคดีของมันและครอบครัว เพราะยีราฟต้องกินเยอะ

ไม่ใช่กินแค่ใบเท่านั้น แต่รวมทั้งกิ่งด้วย

เพราะมันมีแคลเซี่ยมและโปรตีนสูงกว่า

ซึ่งยีราฟต้องการเพื่อคงอัตราการเจริญเติบโต

มันยังชอบกินหญ้า พุ่มไม้และผลไม้ด้วย

รวมๆ แล้ว ยีราฟคือสัตว์ที่หิวเก่งมาก

กินใบไม้ ยอดไม้วันละประมาณ 34 กิโลกรัม

ยีราฟย่อยใบไม้ ยอดไม้ที่กินเข้าไป คล้ายๆ กับวัว

พวกมันชอบเคี้ยวอาหาร กลืนลงไป เพื่อให้ย่อยนิดหน่อย

ก่อนที่จะส่งกลับขึ้นมาในปาก เพื่อเคี้ยวอีก

เพื่อให้เพียงพอกับความต้องการอาหาร ปริมาณมากของมัน

ครอบครัวย้ายไปกินต้นไม้ชุดต่อไป

แต่มีสัตว์ที่น่าสนใจให้ค้นหาอีกมากในแอฟริกา

ตอนนี้เรากำลังได้เห็นสมาชิกใหม่ของโขลงช้าง

ลูกช้างอายุประมาณสองอาทิตย์

เช่นเดียวกับลูกม้าลาย ลูกช้างเมื่อคลอดออกมา ก็เกือบยืนและเดินได้เดี๋ยวนั้นเลย

ซึ่งจะให้โอกาสมันหนีสัตว์ล่าเหยื่อได้ดีกว่า

และเพราะช้างชอบเดินทางไกลๆ

ลูกช้างตัวนี้จะไม่ทำให้ฝูงช้างต้องคอยนาน

แม่อุปถัมภ์ทั้งหลายพาลูกช้าง ไปยังแหล่งนํ้าแห่งใหม่

ช้างต้องการนํ้ามาก

และพวกมันใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่แหล่งนํ้า หรือกับการเสาะหาแหล่งนํ้า

ยิ่งกว่านี้ ช้างคลายความร้อนให้ตัวเอง โดยการโบกหูไปมา

เพราะในทุ่งหญ้าสะวันนานั้นร้อนมาก ช้างได้พัฒนาให้มีผิวหูกว้าง

ไปดูพวกมันอาบนํ้าตอนเช้ากันดีกว่า

ช้างอายุยืน มีสมองใหญ่ และฉลาดมาก

จึงเป็นที่มาของคำกล่าวที่ว่า "ช้างไม่เคยลืม"

ชีวิตของช้างตัวผู้และช้างตัวเมีย ต่างกันมาก

ช้างตัวเมียสร้างความสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นต่อกัน และช่วยกันเลี้ยงลูก

ขณะที่ช้างตัวผู้ชอบอยู่ตามลำพัง

จนบางครั้งพวกมันจะจากฝูงของตัวเองไป และรวมกับช้างอีกฝูงหนึ่ง

ช้างตัวนี้ขึ้นจากนํ้าพร้อมมีโคลน หนาเป็นปึกติดหลังไปด้วย

มันรู้ว่าโคลนช่วย ป้องกันความร้อนจากตะวันได้

และยังช่วยเป็นยาป้องกันแมลงได้ด้วย

เมื่อเวลาของวันผ่านไปเรื่อยๆ ในหญ้าสูงแห่งทุ่งสะวันนา

สัตว์นานาชนิดเคลื่อนไหวโดยไม่มีอะไรขัดขวาง

ที่เห็นอยู่คือชีตาห์ เป็นสัตว์ที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกชนิดหนึ่ง

เสือชีตาห์สามารถวิ่งได้เร็วถึง 75 ไมล์ต่อชั่วโมง

ชีตาห์ตัวเมียตัวนี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ของมัน หลบแดดแห่งทวีปแอฟริกาที่ร้อนแรง

แต่ไม่เหมือนกับเสือส่วนใหญ่ในแอฟริกา มันชอบล่าเหยื่อตอนกลางวันด้วย

และอย่างที่เห็น รูปร่างของชีตาห์สร้างขึ้นมาเพื่อความเร็ว

รูปร่างของมันผอมและยาว

ซึ่งเบามากสำหรับสัตว์ตัวขนาดนี้

ดังนั้นมันจึงมีขายาว กระดูกสันหลังที่งอไปมาได้

และหางยาวมากเพื่อช่วยการทรงตัว ขณะวิ่งไล่กวดเหยื่อ

การได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเหนือทุ่งหญ้าสะวันนา

ต้องเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดอย่างหนึ่งบนโลก

เมื่อแสงตะวันคืบคลานผ่านทุ่งหญ้า

เรารู้สึกได้ว่าสัตว์ป่าทั้งหลายกำลังตื่นขึ้นมา สู่วันใหม่ที่น่าตื่นเต้นอีกวันหนึ่ง

สัตว์ตัวหนึ่งตื่นก่อนใครเสมอ

มันคือไฮยีน่าลายจุดกำลังออกหากิน

คนส่วนใหญ่คิดว่าไฮยีน่า เป็นแค่สัตว์กินซาก

กินซากสัตว์ที่สัตว์อื่นฆ่าแล้วกินเหลือ

อย่างเช่นชีตาห์หรือเสือดาว

อย่างไรก็ตาม เมื่อเร็วๆ นี้เราพบว่า ไฮยีน่าลายจุด

จริงๆ แล้ว พวกมันฆ่าสัตว์ที่มันกินเองตั้ง 95 เปอร์เซ็นต์

ไฮยีน่าเป็นสัตว์ที่ดุร้ายมาก

และเคยสู้กับเสือดาว และบางครั้งแม้แต่สิงโตตัวเมีย

เพื่อรักษาอาหารของพวกมันไว้

มีข่าวว่าไฮยีน่าดุมากจนถึงขั้นทำร้ายคน

นี่คือไฮยีน่าลายจุด

มันเป็นพันธุ์ที่ชอบเข้าสังคมมากที่สุด ในบรรดาไฮยีน่าชนิดต่างๆ

และเป็นชนิดที่ล่าเหยื่อเก่งที่สุดด้วย

ไฮยีน่าลายจุด มีนํ้าหนักสูงสุดถึง 75 กิโลกรัม

แน่นอนว่าทำให้พวกมันเป็นศัตรูที่น่าเกรงขาม

ภูมิประเทศโรแมนติกแห่งนี้ ดูเงียบสงบ

แต่นี่คือความลวงตา

เพราะนางสิงโตกำลังมองหา สัตว์ที่เหมาะสมเป็นอาหาร

สิ่งที่มันไม่รู้ คืออาหารที่อร่อยที่สุดอยู่เลยภูเขาไปนิดเดียว

ควายแอฟริกาเหล่านี้เชื่องช้า และไม่ค่อยฉลาด

หมายความว่าพวกสัตว์ล่าเหยื่ออย่างสิงโต ล่ามันไปกินได้ง่าย

สัตว์ป่าทุกตัวที่แหล่งนํ้าแห่งนี้ กำลังหาประโยชน์จากความเย็นฉํ่าของโคลน

อย่างลืมอันตรายที่แฝงตัว อยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนาที่อยู่รอบด้าน

ในที่สุด สิงโตก็เห็นควายที่เพิ่งขึ้นจากนํ้า

ควายเดินออกไปจากที่นั่นอย่างช้าๆ

แต่พวกมันตัวหนึ่งหรือสองตัวดูเหมือนวิตก

พวกมันอาจจะรู้สึกเหมือน กำลังถูกจับตามอง

ควายแอฟริกามีความสัมพันธ์ แบบต่างฝ่ายต่างพึ่งกันกับนกตัวเล็กๆ

ควายให้อาหารแก่นกในรูปแบบของแมลง

ขณะรับบริการทำความสะอาด

ทันใดนั้น นางสิงโตและน้องสาว เริ่มออกวิ่ง

และวิ่งไล่กวดควายฝูงใหญ่

ควายพวกนี้สามารถเอาชนะสิงโตได้ หากพวกมันร่วมมือร่วมใจกัน

แต่ครั้งนี้ พวกมันหนีไปได้

สิงโตเป็นสัตว์สังคมและอยู่กันเป็นฝูง

นอกเหนือจากการล่าและเลียขนกันแล้ว พวกมันใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนกลางวันพักผ่อน

การทำเช่นนี้ก็เพื่อรักษากำลังไว้ และเพื่อซ่อนตัว

สิงโตโตขึ้นด้วยกันจะสร้างความสัมพันธ์ แบบครอบครัวใกล้ชิดและสายใยแห่งความเป็นเพื่อน

วันนี้ พี่น้องคู่นี้พลาดที่จะนำอาหาร กลับมาที่ฝูงได้

ดังนั้นสิงโตตัวนี้อาจต้องรออาหารมื้อต่อไปอีกนาน

แต่แอฟริกามีสัตว์ที่น่าสนใจมานำเสนออีกมาก

เช่นลิงบาบูน

ลิงบาบูนชัคมัสเหล่านี้ชอบเดินใน ทุ่งหญ้าสะวันนาเป็นกลุ่ม

หาอาหารกิน

สำหรับบาบูนเหล่านี้ สถานะทางสังคมของสมาชิก

มีส่วนสำคัญในการตัดสินใจหาอาหารกิน

สมาชิกที่มีอิทธิพลที่สุด ปกติคือจ่าฝูงตัวผู้

จะเป็นผู้นำและตัดสินใจ ว่าจะไปหาอาหารกินที่ไหน

ลิงน้อยตัวนี้สนุกกับการได้ขี่หลังแม่

เมื่อบาบูนกลุ่มนี้ไปถึงบริเวณที่ดี

พวกมันจะร่วมกันแสดง พฤติกรรมการออกหาอาหารกิน

เพื่อที่พวกมันจะได้กินอาหาร ในปริมาณใกล้เคียงกัน

บาบูนชัคมัส อยู่กันเป็นฝูงใหญ่ที่เรียกว่ากองทหาร

ในกองทหาร บาบูนตัวผู้และตัวเมีย

อาจสร้างความสัมพันธ์ที่เรียกได้ว่า "เพื่อน"

มาดูบาบูนตัวเล็กๆ เหล่านี้เล่นกัน

ปีนต้นไม้

เหมือนเด็กเล่นกันในสนามเด็กเล่น

อย่างสนุกสนานไร้เดียงสาโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว ลิงเหล่านั้นเกือบลืมไปเลย

ว่าในทุ่งหญ้าสะวันนา จะมีบางสิ่งที่น่ากลัวจ้องมองอยู่เสมอ

การบินวนบ่งลางร้ายของนก มีความหมายเพียงอย่างเดียว

ได้มีการฆ่าเกิดขึ้น

นกกินซากฉวยโอกาสพวกนี้ บินมายังที่ที่มีการฆ่าเกิดขึ้นเป็นฝูง

เพื่อพยายามจะแย่งอาหารฟรี

เหยื่อคือควายแอฟริกา ซึ่งถูกฆ่าโดยไฮยีน่า

ภาพสยองขวัญที่เต็มไปด้วยเลือดนี้ เป็นเรื่องปกติในป่าแอฟริกา

นกกินซากเช่นมาราบู

และอีแร้งมาจับกลุ่มกันที่ยอดไม้ต้นนี้

คอยเวลาที่พวกมันจะได้กินบ้าง

มาราบูเหล่านี้ปกติเป็นนกที่เดินหากินในนํ้า แต่ไม่เคยปฏิเสธอาหารฟรี

การแย่งอาหารกินใช้ความพยายามน้อยกว่ามาก และเสียกำลังน้อยกว่ามาก

ดังนั้นสัตว์ส่วนใหญ่ เมื่อมีโอกาสก็จะแย่งกิน

ไฮยีน่าพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อไล่อีแร้ง

เพราะรู้ว่าอีแร้งจะกินอาหารของมันหมด อย่างรวดเร็ว

แต่อีแร้งก็ไม่ยอมง่ายๆ

ต้องเป็นอะไรมากกว่านั้น ถึงจะทำให้มันกลัวทิ้งอาหารไปได้

ความตั้งใจมั่นของพวกอีแร้ง ได้ผลในที่สุด

ขณะที่พวกไฮยีน่ากำลังกิน พวกอีแร้งวิ่งเข้าใส่

และแย่งกินควายได้

ถึงแม้มาราบูจะสูงกว่าอีแร้ง

แต่มันเทียบพวกอีแร้งไม่ได้ ในด้านความดุร้ายและการใช้กำลัง

และถูกผลักให้ต้องดูอยู่ข้างๆ

ทุ่งหญ้าสะวันนานั้นเงียบสงบ ภายใต้แสงตะวันอันร้อนระอุในตอนบ่าย

พวกวิลเดอบีสต์ยังเดินกันต่อไป

เหล่านี้เป็นวิลเดอบีสต์สีนํ้าเงิน

และพวกมันกำลังเดินอพยพ บนเส้นทางที่ทั้งไกลและเหนื่อยยาก

ผ่านพื้นที่อันกว้างใหญ่ในช่วงฤดูแล้ง เพื่อหาหญ้าอ่อนกิน

ระหว่างการเดินทางอพยพนี้ พวกวิลเดอบีสต์ตกเหยื่อของสัตว์ล่าเนื้อได้ง่าย

เช่นพวกเสือดาว ชีตาห์ ไฮยีน่าลายจุด และจระเข้แม่นํ้าไนล์เจ้าเล่ห์

วิลเดอบีสต์ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่

เมื่อมีความเสี่ยงว่าจะถูกโจมตี จากสัตว์ล่าเนื้อสูง

เสือดาวที่อยู่บนต้นไม้สูง เห็นฝูงนี้แล้ว

มันเห็นแล้วว่ามีวิลเดอบีสต์ตัวหนึ่งในฝูง ขาบาดเจ็บ

การมีขาบาดเจ็บจะทำให้เสือดาว จับมันฆ่าได้ง่ายขึ้น

ท่าทางของมันเปลี่ยนไปเกือบจะในฉับพลัน จากแมวเกียจคร้าน

เป็นนักฆ่าฝีมือฉกาจ ที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

มันลงมาจากจุดมองหาเหยื่อบนต้นไม้ และเข้าไปในพุ่มไม้

เสือดาวเคลื่อนตัวอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ค่อยๆ ก้าวเท้าเพื่อไม่ให้เกิดเสียง

มันพยายามทำตัวไม่ให้เด่น เพื่อวิลเดอบีสต์จะได้ไม่สนใจ

พวกอีแร้งรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นและมารวมตัวกัน หวังได้กินของฟรี

มันทำให้แน่ใจว่าจะต้องอยู่ตามหญ้าสูงๆ

ใช้ขนพรางของมันให้ผลดีที่สุด

มันโดดใส่ทันทีแล้วกัดที่คอวิลเดอบีสต์

ฟันของมันกัดแน่นอยู่ที่หลอดลม ของวิลเดอบีสต์

เพื่อให้มันหายใจไม่ออกตาย

พวกอีแร้งเห็นเหตุการณ์รุนแรง ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

และรู้ว่าเดี๋ยวอาหารก็จะมาแล้ว

เสือดาวจบการล่าด้วยการลาก วิลเดอบีสต์เข้าไปในหญ้าสูง

เพื่อซ่อนไม่ให้สัตว์กินซาก และสัตว์ล่าเหยื่ออื่นๆ เห็น

เสือดาวชอบเก็บสัตว์ที่มันฆ่า

เพื่อเอาไว้กินนานๆ

บางทีมันเอาซ่อนไว้หลายตัวในเวลาเดียวกัน

และจะเปลี่ยนไปกินตัวโน้นบ้างตัวนี้บ้าง

เสือดาวต้องทำให้แน่ใจว่าซากสัตว์เหล่านี้

ซ่อนอย่างมิดชิดที่สุด ไม่งั้นก็เป็นอย่างที่เราเพิ่งเห็น

มีสัตว์กินซากนับไม่ถ้วนที่อาศัยอยู่ในถิ่นนี้

หิวโหยและยินดีกินทุกอย่างที่หาได้

ช้างถูกบังคับให้ย้ายออกจากแหล่งนํ้า

สู่ที่ราบอันแห้งแล้งและกันดาร

เพื่อหาหญ้าและพืชต่างๆ กิน

ช้างแอฟริกาที่โตเต็มวัย

กินอาหารระหว่าง 100 ถึง 150 กิโลกรัมต่อวัน

และใช้เวลาสามในสี่ของเวลาของมัน

ทั้งกลางวันและกลางคืน กินอาหาร

ตัวนี้ใช้งวง ซึ่งคล่องแคล่วอย่างเหลือเชื่อ

ดึงหญ้าขึ้นมาจากพื้นดิน ใส่เข้าปาก

งาช้างใช้ได้หลายอย่าง

รวมทั้งใช้ขุด ฉีกเปลือกต้นไม้หรือทำสัญลักษณ์บนต้นไม้

ถางกิ่งก้านและยอดใบ

และเมื่อยักษ์ใหญ่ผู้รักสงบเหล่านี้ ถูกบังคับให้สู้เพื่อปกป้องครอบครัว

งาของพวกมันจะกลายเป็นอาวุธอันตรายมาก

ช้างสามารถควบคุมงาของมันได้เป็นอย่างดี

เครื่องมืออำนาจสูงนี้ยังสามารถทำให้ช้าง หายใจขณะอยู่ในนํ้า

ทำเสียงเป่าแตรดังๆ ที่เรารู้จักกันดี

และเพื่อสัมผัสรับรู้สิ่งต่างๆ ได้อย่างแม่นยำ

แต่ประสาทสัมผัสที่สำคัญที่สุดสำหรับช้าง คือการดมกลิ่นได้

มีการประเมินกันว่า ความสามารถในการดมกลิ่นของช้าง

ดีกว่าของหมาบลัดฮาวด์สี่เท่า

ฤดูแล้งสามารถสร้างความโหดร้ายได้อย่างสุดๆ บนทุ่งกว้างในแอฟริกา

และมีสัตว์มากมายต้องตายเพราะขาดนํ้า หรืออาหาร

ดังนั้นการอพยพ คือความหวังเดียวสำหรับความอยู่รอด

ในที่สุดวิลเดอบีสต์ ก็มาถึงที่หมายของการอพยพที่ยาวนาน

ในการแสวงหาแหล่งกินหญ้าใหม่

พวกมันพบแหล่งนํ้าที่เหมาะสม ซึ่งพวกมันใช้กินนํ้าได้

หลังจากเดินไม่ได้กินนํ้ามานาน

การอพยพประจำปีที่เหนือธรรมดาของวิลเดอบีสต์

คือหนึ่งในเจ็ด ของสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่

ไม่มีที่ไหนอีกแล้วที่จะมีการเคลื่อนย้ายของสัตว์ ที่ยิ่งใหญ่เท่ากับการเดินทางของวิลเดอบีสต์

วิลเดอบีสต์ค่อยๆ พัฒนา เพื่อให้การอพยพของมันตรงเวลา

กับการตกของฝนและการขึ้นของหญ้าประจำปี

ด้วยวิธีนี้ วิลเดอบีสต์จะอยู่ใกล้แหล่งนํ้าตลอดเวลา

ขณะที่วิลเดอบีสต์กำลังดื่มนํ้าให้หายหิว

ม้าลายตัวนี้กำลังสร้างความสัมพันธ์ กับม้าลายอื่นๆ ในฝูง

ความสัมพันธ์อันใกล้ชิด มีค่ามากในสภาพแวดล้อมที่กันดารนี้

เพราะพวกมันหิวนํ้าบ่อย ม้าลายจึงไม่มีทางเลือก

และต้องเผชิญกับอันตรายที่แฝงตัวอยู่ในนํ้าตลอดเวลา เช่นจระเข้

จระเข้ตัวนี้จมตัวของมันอยู่ในนํ้าลึก เพื่อจะได้ไม่มีใครเห็นมัน

แต่ครั้งนี้ม้าลายเห็นมัน

และทั้งฝูงวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปได้

ม้าลายตัวหนึ่งเพิ่งตกลูก

ม้าลายตัวเมียโตเร็วกว่าตัวผู้มาก

และสามารถเริ่มมีลูกได้ตั้งแต่อายุสามปี

ขณะที่ตัวผู้ไม่แข็งแรงพอที่จะผสมพันธุ์ได้ จนอายุราวๆ ห้าหรือหกปี

เช่นเดียวกับม้า ลูกม้าลายสามารถยืนได้

และเริ่มเดินได้เกือบจะทันทีหลังเกิด

นี่คือการค่อยๆ พัฒนาปรับตัว เพื่อทำให้ไม่ตกเป็นเหยื่อของสัตว์ล่าเนื้อง่ายๆ

ลูกม้าลายมีลายทางขนสีนํ้าตาลและขาว แต่ลายทางเหล่านี้จะกลายเป็นสีแก่เมื่อมันโตขึ้น

ลูกม้าลายเกิดมาพร้อมมีรกติดมาด้วย

ซึ่งบางครั้งแม่ม้าจะกินรกนี้ เพราะมันเต็มไปด้วยสารอาหารที่มีค่า

และเกลือซึ่งแม่ม้าต้องการ หลังต้องเหนื่อยจากการเจ็บท้อง

รกยังเป็นอาหารที่มีคุณค่า สำหรับสัตว์อื่นได้ด้วย

นกอินทรีสีนํ้าตาลเหล่านี้ เห็นรกที่ถูกทิ้งไว้ก่อนใครๆ

แต่ไม่ช้าก็มีนกอื่นๆ เข้ามาร่วมวง

อีแร้งตัวนี้ตัวใหญ่กว่านกอินทรี

และมันได้เลือกกินก่อนใคร เมื่อพูดถึงเรื่องอาหาร

ทันใด ก็เกิดการแย่งกันกิน

เมื่อมีนกจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ และพยายามแย่งอาหารกลางวันฟรีที่มีอยู่

นกอินทรี ผู้ที่มาถึงก่อนใคร ถูกผลักดันให้ออกไปยืนดูอยู่ห่างๆ

ขณะพวกอีแร้งกำลังกิน

ลูกม้าเดินเบียดอยู่กับแม่ของมัน

อีแร้งที่หิวโซและไร้ความเมตตา คือประสบการณ์แรกในชีวิตของลูกม้าบนทุ่งหญ้าแอฟริกา

แม่ม้าลายเดินชิดกับลูก

โดยปกป้องลูกของมันตามสัญชาตญาณ จากสมาชิกอื่นในฝูง

ผู้ซึ่งในที่สุดจะเข้าใจหน้าที่ของมัน ในระดับชั้นของชีวิตสัตว์ป่าในท้องถิ่น

มาดูกันว่าลูกม้าเห็นอะไร ในช่วงสองสามวินาทีแรกของชีวิต

แม่กับลูกสาวไปเดินเล่นครั้งแรกด้วยกัน

ความสามารถในการเดินของลูกม้า ตอนเกิดใหม่ๆ เหลือเชื่อมาก

แม่พาลูกสาวไปที่แอ่งนํ้า

แม่ม้าหิวนํ้ามาก หลังเหนื่อยจากการคลอด

ไม่มีสัตว์ชนิดไหนจะมีขนที่มีสีสัน เป็นเอกลักษณ์ยิ่งกว่าม้าลาย

ไม่มีม้าลายสองตัวไหนที่เหมือนกัน

มีทฤษฎีต่างๆ มากมาย

ที่พยายามอธิบายเหตุผล เรื่องลายทางอันเตะตาของม้าลาย

เพราะความเป็นเอกลักษณ์ของมัน ลายทาง อาจช่วยให้ม้าลายจำกันได้

รูปแบบของลายทางอาจยังช่วย ไม่ให้สัตว์ล่าเหยื่อสามารถแยก

ตัวใดตัวหนึ่งออกจากฝูงที่กำลังวิ่ง และบิดเบือนระยะห่างตอนเที่ยงวัน

เพื่อการเดินที่ปลอดภัยมากขึ้น บ่อยครั้งม้าลายจะเดินทางร่วมกับวิลเดอบีสต์

ฝูงวิลเดอบีสต์ขนาดยักษ์นี้ มีสมาชิกเป็นพันๆ ตัว

ปกคลุมที่ราบทั้งหมด จนจรดเส้นขอบฟ้า

ฤดูการตกลูกเริ่มแล้วบนทุ่งหญ้าสะวันนา

ตอนนี้สัตว์หลายตัวได้ออกลูกแล้ว

ตอนนี้วิลเดอบิสต์เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง เพื่อหาแหล่งนํ้าแหล่งใหม่

แม้ในยามพักผ่อน ชีตาห์ก็ยังคงมองหาเหยื่ออยู่เสมอ

ลูกชีตาห์หายใจหอบเพื่อให้เย็น

ลูกชีตาห์เหล่านี้ยังอยู่กับแม่ และกำลังเรียนจากแม่ของพวกมัน

แม่ของพวกมันจะนำเหยื่อที่บาดเจ็บ กลับมาให้ลูกๆ

เพื่อสอนทักษะการล่าและการฆ่า

จนกว่ามันจะคิดว่าลูกๆ ของมัน พร้อมจะเผชิญกับโลกด้วยตัวเอง

หลังจากประมาณ 18 เดือน แม่ชีตาห์จะทิ้งลูกๆ ของมันไป

ซึ่งลูกๆ ของมันจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มที่เรียกว่า ซิบ

สองปีหลังจากนั้น ลูกชีตาห์ตัวเมีย จะแยกตัวไปจากกลุ่ม

ตัวผู้จะอยู่กับกลุ่มต่อไป บางครั้งจนโตเต็มที่

มันยากที่จะจินตนาการว่าลูกชีตาห์ขนปุกปุยเหล่านี้ จะกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ว่องไว

ในอีกสองปีข้างหน้า

เพราะมีลูกเล็กๆ ที่ต้องเลี้ยง แม่ชีตาห์ต้องมองหาเหยื่อตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม มันไม่แน่ใจว่าจะสู้กำลังของวิลเดอบีสต์ได้

มันไปเห็น และสนใจกวางทอมสันและลูกแทน

กวางเป็นหนึ่งในรายการอาหารโปรดของชีตาห์

ชีตาห์รู้ดีว่าการเผชิญหน้ากันครั้งนี้ อาจส่งผลถึงการฆ่า

มันจึงพาลูกๆ ไปด้วย เพื่อสอนวิธี

กวางเป็นสัตว์ที่แข็งแรงและว่องไวมาก

และสามารถวิ่งได้เร็วถึง 62 ไมล์ต่อชั่วโมง

หมายความตามปกติ มันมีโอกาสหนีชีตาห์ได้

และหนีได้ประมาณ 50% ของการถูกล่าไล่

อย่างไรก็ตาม ละมั่งแอฟริกากับลูกอ่อน

ตกเป็นเหยื่อได้ง่ายเพราะลูกละมั่ง วิ่งได้เร็วน้อยกว่าแม่มาก

ชีตาห์เห็นลูกละมั่งแยกกับแม่ของมัน

เลยเลือกโอกาสนี้เข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว

เห็นความเร็วอันเหลือเชื่อของมันได้ชัด มันวิ่งทันกวางอย่างรวดเร็ว

กวางวิ่งคดเคี้ยวและหักหลบ

แต่ชีตาห์ มีฝีมือดีพอสำหรับความท้าทายนั้น

โดยใช้การทรงตัว และกิริยาตอบสนองอันยอดเยี่ยมของมัน

วิ่งคดเคี้ยวตามกวางไป ก่อนจับมันได้ในที่สุด

การฆ่าครั้งนี้เกือบไม่ใช่ความท้าทายเลย สำหรับชีตาห์

แต่สัตว์ที่นี่จะกินอาหารทุกอย่างที่มี

แถมมันยังเป็นบทเรียนที่มีค่าสำหรับลูกๆ ของมันด้วย

ลูกชีตาห์เหล่านี้ต้องซึมซับบทเรียนอีกมากมาย จากแม่ของพวกมัน

ก่อนพยายามออกล่าด้วยตัวเอง

ลูกชีตาห์ในช่วงอายุขนาดนี้ กินเกือบไม่รู้จักอิ่ม

เพราะร่างกายของมันต้องการโปรตีน ไขมันและแคลเซี่ยมเพื่อการเจริญเติบโต

พวกมันต้องกินเหยื่อให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไม่ใช่เพราะสัตว์กินซากเล็กๆ อย่างอีแร้งและมาราบู

แต่เพราะสัตว์ล่าเหยื่อตัวใหญ่ๆ เช่นสิงโตซึ่งอยู่ใกล้ๆ

แต่ตอนนี้พวกมันกินอาหารร่วมกัน อย่างครอบครัวได้อย่างสงบ

แม่ชีตาห์พยายามทำให้แน่ใจ

ว่าลูกๆ ของมันกินเหยื่อกันจนท้องกาง

เพราะพวกมันอาจไม่ได้กินอาหารอีกนาน

แอฟริกามีให้ชมอีกหลายอย่าง

หมูป่าจะพบได้ทั่วไปในมาไซมารา

หมูป่าเป็นสัตว์ประเภทเดียวกับหมู

มันเป็นสัตว์ที่ไม่หวงพื้นที่ แต่มันชอบอยู่ในสิ่งที่เรียกว่า

"เขตหากิน" ซึ่งพวกมันหากินกันเป็นฝูง

พวกมันมีวิธีกินที่เป็นเอกลักษณ์ คือคุกเข่ากิน

มันเป็นสัตว์กินพืชเป็นอาหาร หมายความว่า ส่วนใหญ่มันกินหญ้า

ใบไม้ รากและอินทรียวัตถุ

นางสิงโตตัวนี้มองเห็นลูกหมูป่าตัวหนึ่ง

และ เหมือนกับชีตาห์ รู้ว่าสัตว์อายุน้อย

จับได้ง่ายกว่าสัตว์ที่โตเต็มที่แล้วมาก

อาหารนี้ไม่พอเลี้ยงทั้งฝูง

แต่จะช่วยเพิ่มพลังให้เพียงพอสำหรับ การฆ่าสัตว์ใหญ่เพื่อเป็นอาหารมื้อต่อไป

ทันใดนั้นสัญชาตญาณการล่า ของมันก็ถูกกระตุ้น

ลูกหมูป่าเห็นอันตรายและพยายามจะหนี

ความเร็วของมันเทียบกับของนางสิงโตไม่ได้ หมูป่าจึงถูกจับได้อย่างง่ายดาย

แม้ว่านี่จะเป็นอาหารมื้อเล็กๆ

แต่นางสิงโตตัวอื่นๆ ในฝูง ก็ยังมารุมกินอาหารว่าง

แต่มันไม่มีอารมณ์จะแบ่งให้

ด้วยความเคารพ ตัวอื่นๆ ปล่อยให้มันกินอย่างสงบ

กวางอิมพาล่าตัวผู้เหล่านี้ กำลังเพลิดเพลินกับกินหญ้าสดๆ ริมนํ้า

ตัวผู้จำได้ง่ายเพราะมีเขาใหญ่

ตัวเมียบอกได้ง่ายเพราะไม่มีเขา อยู่ไม่ไกลนัก

กำลังมองไปที่ตัวผู้ที่กำลังกินหญ้าอยู่

แต่เจ้าพวกนี้เป็นใคร มากินหญ้าอยู่ด้วย

กวางทอมสัน ที่เราได้พบแล้ว เป็นสัตว์ประเภทเดียวกับกวางอิมพาล่า

ซึ่งหมายความว่าบางครั้งมันหากินในเขตเดียวกัน

และอยู่ร่วมกันอย่างสงบ

กวางทอมสันสองตัวนี้กำลังประสานเขากัน

ซึ่งเป็นกิจกรรมที่พวกมันทำทุกปี ตอนสิ้นฤดูฝน

ซึ่งเป็นตอนที่พวกมันมีร่างกายแข็งแรงที่สุด

ตัวผู้ทำแบบนี้เพื่อแสดงความโดดเด่น และเพื่อให้เป็นที่ชื่นชมของตัวเมีย

มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่สาม อยู่ในกลุ่มของเรา

พวกนี้คือคองโกนี

พวกมันเป็นเชื้อสายเดียวกันกับทั้ง กวางกาเซลล์และกวางอิมพาล่า

ผู้ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสัตว์วงศ์เลี้ยงลูกด้วยนมกีบคู่

คองโกนีตัวใหญ่หน่อย ตัวผู้หนักประมาณ 300 ปอนด์

ตัวเมียหนักประมาณ 260 ปอนด์

โทปี ที่เห็นอยู่นี้ แข็งแรงมากกว่าที่เห็น

และสามารถวิ่งได้เร็วถึง 50 ไมล์ต่อชั่วโมง

โทปีตัวผู้มีเขา

และขนาดเขาของพวกมันช่วยบ่งชี้ สถานภาพทางสังคมภายในฝูง

แต่น่าเสียดายที่ลูกหลานอันงามสง่าของละมั่งนี้ กำลังจะสูญพันธุ์

เราเพียงหวังว่าลูกโทปีตัวนี้จะไม่ตกเป็นเหยื่อ ของชีตาห์หรือเสือดาว

สัตว์ที่มีรูปร่างไม่ธรรมดาเหล่านี้ เรียกว่าอีแลนด์ธรรมดา

และอยู่กันเป็นฝูง 10 ถึง 30 ตัว

นอกเหนือจากสีสันและลวดลายที่สวยงามแล้ว

อีแลนด์สามารถทำให้ตัวเองไม่มีเหงื่อได้ เพื่อรักษานํ้าไว้

นี่คือสิ่งสำคัญยิ่งในสภาพแวดล้อม ที่นํ้าหายาก

มันเหลือเชื่อที่จะคิดว่ากลุ่มสัตว์เลี้้ยงลูกด้วยนมกีบคู่ ของเราพร้อมกับอีแลนด์

สามารถหาอาหารได้อย่างเพียงพอสำหรับชีวิต ในความแห้งแล้งแห่งทุ่งหญ้าสะวันนา

นางสิงโตตัวนี้เป็นตัวหนึ่งในหลายๆ ตัวในฝูง พวกมันไม่มีแผงคอ

นี่คือตัวอย่างของความแตกต่างระหว่างเพศ

ซึ่งจะทำให้บอกได้ง่ายมากว่า ตัวไหนตัวผู้ตัวไหนตัวเมีย

แต่นางสิงโตตัวนี้เป็นที่โปรดปราน ของสิงโตตัวผู้จ่าฝูงมาตลอด

สิงโตไม่มีเจาะจงเวลาในช่วงปี สำหรับการผสมพันธุ์

เพราะสิงโตตัวเมียเป็นสัดได้หลายครั้ง

หมายความว่า มันสามารถตั้งท้อง เวลาไหนก็ได้ตลอดปี

สองตัวนี้แยกตัวออกมาจากฝูงบ่อยๆ เพื่อมาอยู่กันตามลำพัง

ขณะสิงโตกำลังซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า

นกมาราบูและอีแร้งที่หิวโหย ก็กำลังบินหาอาหารอยู่ใกล้ๆ

ไฮยีน่าฝูงหนึ่งฆ่าเหยื่อได้ ครั้งนี้นกมองไม่เห็น

ไฮยีน่าลายจุดได้พัฒนาให้มีฟันอันแหลมคม อยู่ด้านหลังฟันกรามสำหรับบดเคี้ยว

นี่หมายความว่ามันสามารถล่าและฆ่าเหยื่อมีชีวิต

แทนที่จะอาศัยกินซากสัตว์ที่ตายแล้ว เพียงอย่างเดียว

ตอนนี้เจ้านกมาราบูที่น่ารำคาญ ได้กลิ่นการฆ่าแล้ว

ไฮยีน่าตะกละตะกลาม และพวกมันมีกรามที่สร้างขึ้นมาโดยเฉพาะ

กับระบบย่อยอาหารที่หมายความว่า มันสามารถดูดซึมสารอาหารจากหนังและกระดูกได้

ไฮยีน่ามีความสามารถกินได้เกือบทุกส่วน ของเหยื่อยกเว้นขน

เขาและกีบ

ดังนั้นเมื่อฝูงไฮยีน่ากินเสร็จ

ก็เกือบจะไม่มีร่องรอยของเหยื่อเหลืออยู่เลย

มาราบูตะกละสองสามตัว ไล่ให้หนีไปได้ง่ายกว่าพวกอีแร้ง

และไฮยีน่าตัวนี้ก็ไม่ต้องออกแรงมาก

นี่คือหมาในกำลังพาลูกๆ กลับไปที่โพรง

ขณะเลี้ยงลูกอ่อน หมาใน อาศัยอยู่ในโพรงที่อำพรางไว้ของหมูป่า

ในโพรงใต้พื้นดินของพวกมัน ตอนกลางคืนหมาในหลับกันอย่างสบาย

พ้นจากอันตรายจากสัตว์ล่าเหยื่อ อย่างเสือดาวและชีตาห์

ฝูงม้าลายกำลังเตรียมตัวอพยพ

มีฝูงหลายฝูงมารวมตัวกันเพื่อการเดินทาง

จระเข้คิดว่าหาที่ที่เหมาะสมที่สุดได้แล้ว

ตรงที่ม้าลายและวิลเดอบีสต์ จะข้ามนํ้า

ม้าลายมารวมตัวกันกับวิลเดอบีสต์

และไปรวมกันอยู่ที่ริมนํ้าเพื่อเตรียมข้าม

สัญชาตญาณทำให้พวกมันไม่อยากลงไปในนํ้า

ครั้งนี้จระเข้เสียโอกาสไป

ฝูงสัตว์หนีขึ้นไปจากแม่นํ้า

เวลาผ่านไปประมาณ 110 วัน หลังจากเราเห็นสิงโตทั้งสองอยู่ตามลำพัง

นี่คือเป็นประมาณระยะเวลาการตั้งท้อง ของสิงโต

ตอนนี้มันได้คลอดลูกออกมาสองตัว จากการติดสัดครั้งนั้น

นางสิงโตชอบคลอดลูกในที่ลับ ที่ห่างจากฝูง

ลูกสิงโตถูกจู่โจมโดยหมาใน งู เหยี่ยว และเสือดาว

และแม้แต่สิงโตด้วยกันได้ง่าย

ลูกสิงโตเกิดมาตามองไม่เห็น และจะมองเห็นได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์หลังคลอด

ลูกสิงโตช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย ในสองสามอาทิตย์แรกของชีวิต

ต้องอาศัยแม่เกือบทั้งหมดเพื่อการมีชีวิตอยู่

ปกตินางสิงโตจะไม่พาลูกมาที่ฝูง

จนกว่าลูกจะอายุหกถึงแปดอาทิตย์

วิธีนี้จะทำให้แม่สิงโตสามารถดูแลลูก ในที่ซ่อนที่ปลอดภัย

โดยไม่มีการขัดจังหวะจากสิงโตตัวอื่นในฝูง

แม่สิงโตจะย้ายลูกจากที่ซ่อนหลายสถานที่ เดือนละหลายครั้ง

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดกลิ่น

ซึ่งจะทำให้สัตว์ล่าเหยื่อรู้ที่ซ่อนของพวกมัน

แม่สิงโตจะย้ายลูกโดยใช้ปากคาบ

ดูแล้วเหมือนลูกสิงโตจะเจ็บ

แต่พวกมันมีหนังตรงต้นคอที่ยืดหยุ่นได้มาก

แม่สิงโตใช้วิธีนี้ย้ายลูกๆ จากที่ซ่อนหนึ่งไปยังอีกที่ซ่อนหนึ่ง

คาบทีละตัวจากที่ซ่อนหนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง

ลูกสิงโตจะเริ่มเดินได้สามอาทิตย์หลังคลอด

ซึ่งต่างจากสัตว์บางชนิดที่เราได้เห็นมาแล้ว

เช่นม้าลายและช้าง

ซึ่งลูกๆ ของมันเกือบเดินได้ทันทีหลังคลอด

นี่เป็นเพราะลูกสิงโตถูกเก็บไว้ใน ที่ซ่อนที่ถือว่ามีความปลอดภัยอยู่บ้าง

ในช่วงสองสามอาทิตย์แรกของชีวิต

ลูกสิงโตเหล่านี้จะมีความยากลำบาก หลายอย่างรออยู่ข้างหน้า

ลูกสิงโต 80% ตายก่อนโตเต็มที่

ไม่เพียงสิงโตตัวเมียเท่านั้นที่พบคู่ และคลอดลูกออกมา

เสือดาวที่เกือบจะใช้ชีวิตแบบโดดเดี่ยว ก็ต้องเพิ่มประชากร

แม่เสือดาวตัวนี้ได้เลือกคู่แล้ว และกำลังพากันเดินเข้าไปในหญ้าสูง

อย่างที่กำลังเห็น มันมีระดับภาวะทวิสัณฐานทางเพศ

ระหว่างเสือดาวตัวผู้และตัวเมีย

ซึ่งตัวผู้จะตัวโตกว่าตัวเมียมาก

เช่นเดียวกับสิงโต เสือดาวสามารถติดสัดได้ทั้งปี

เสือดาวจะอุ้มท้องระหว่าง 90 ถึง 105 วัน

และชอบคลอดลูกในถํ้าหรือโพรงในต้นไม้

เสือดาวจะอยู่ด้วยกันหลายวันระหว่างติดสัด จนถึงช่วยกันล่าเหยื่อ

เมื่ออยู่กันตามลำพัง มันจะร่วมเพศกันวันละหลายครั้ง

ฝูงวิลเดอบีสต์และม้าลายยังไม่ข้ามแม่นํ้า

ฝูงวิลเดอบีสต์ที่ใหญ่ที่สุด เท่าที่ทราบ มีสมาชิกมากกว่าหนึ่งล้านตัว

เปรียบกับมนุษย์ นี่หมายถึงประชากรทั้งหมดในแมนฮัทตัน

อย่างไรก็ตาม สมาชิกของฝูงเรายังคงรวมกันอยู่บนฝั่งแม่นํ้า

เวลาผ่านไปสักหน่อย ม้าลายตัวที่กล้าหน่อย

ก็ลงไปในกระแสนํ้าที่เชี่ยวกราก แบบกล้าๆ กลัวๆ

เห็นได้ทันทีเลยว่าการข้ามแม่นํ้าครั้งนี้

จะเป็นอันตรายอย่างมากสำหรับสัตว์พวกนี้

ทุกปี วิลเดอบีสต์ประมาณ 1.5 ล้านตัว

เดินไปตามเส้นทางที่ยาวไกล เพื่อหาอาหารและนํ้า

และด้วยความโชคร้าย ทุกปี

สัตว์ประมาณ 250,000 ตัวไปไม่ถึงที่หมาย

ดังนั้น โอกาสที่จะถูกจับกินระหว่างการเดินทาง นั้นสูงมาก

มีสัตว์มากขึ้นๆ มารวมตัวกันที่ฝั่งแม่นํ้า

ทำให้เกิดความคับคั่งและอลหม่าน

แม้มันจะดูสับสน ขาดแบบแผนและบ้าคลั่ง

แต่ผลการวิจัยเมื่อเร็วๆ นี้พบว่า ฝูงสัตว์ที่ข้ามแม่นํ้า

มีสิ่งที่เรียกว่า "ปัญญารวมหมู่"

คือสัตว์จะทำงานกันเป็นกลุ่ม เพื่อแก้ปัญหา

ความเร่งรีบที่สัตว์เหล่านี้ต้องข้ามแม่นํ้า

ส่งผลให้เกิดการแออัดติดขัด ที่ฝั่งแม่นํ้าอีกฟาก

ซึ่งหมายความว่าสัตว์บางตัวติดอยู่ในนํ้า ทำให้ไม่ปลอดภัย

สัตว์ตัวอื่นเกิดความกล้าเมื่อเห็นตัวอื่น

ข้ามฝั่งได้สำเร็จ

และมีวิลเดอบีสต์และม้าลายจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ลงไปในนํ้า

อย่างไรก็ตาม มันอาจไม่ง่ายอย่างที่เห็น สำหรับบางตัว

การมารวมตัวกันอย่างมากมายของสัตว์แบบนี้ ไม่รอดสายตาของจระเข้

มันกับเพื่อนๆ มารวมตัวกันอยู่ที่ใต้ผิวนํ้าเล็กน้อย

คอยให้สัตว์ที่ว่ายนํ้าไม่แข็ง ลอยมาหาพวกมัน

กระแสนํ้าไหลเชี่ยวมากขึ้น

และสัตว์บางตัวเสี่ยงที่จะถูกพัดไปตามนํ้ามีสูงขึ้น

สัตว์บางตัวในกลุ่มที่ว่ายนํ้าไม่แข็งเริ่มตะกุยตะกาย

และถูกกระแสนํ้าดึงออกไปจากฝั่ง

ที่พวกมันพยายามจะไปขึ้น

ม้าลายและวิลเดอบีสต์ต้องว่ายนํ้าแบบสุดแรง

เพื่อไม่ให้ถูกกระแสนํ้าที่ไหลเชี่ยวพัดไป

สัตว์บางตัว แม้จะไม่มีแรงเหลือ

ยังสามารถข้ามฝั่งได้แบบหวุดหวิด

สัตว์ตัวนี้โชคร้ายที่ไม่แข็งแรงพอ

และถูกจระเข้จับได้

วิลเดอบีสต์ตัวนี้สามารถข้ามแม่นํ้ามาได้

แต่ตอนนี้มาติดอยู่บนอีกฝั่งหนึ่ง

ไม่สามารถขึ้นให้พ้นฝั่งได้

วิลเดอบีสต์สื่อสารด้วยการมองเห็น เสียง และผ่านกลิ่นด้วย

เสียงร้องของตัวผู้สามารถได้ยิน จากระยะ 1.5 ไมล์

สมาชิกในกลุ่มใช้สารคัดหลั่ง

เพื่อนำทางเพื่อนวิลเดอบีสต์ด้วยกัน ระหว่างการเดินทาง

ด้วยวิธีนี้ตัวที่ตามมาข้างหลังไกลๆ จะได้รู้ว่าจะต้องไปทางไหน

อย่างที่เห็นอยู่นี่ ในกลุ่มของเรา ไม่มีสัตว์ตัวไหนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ขณะที่พวกที่มาสายยังคงข้ามแม่นํ้ากัน

ฝูงสัตว์จะเดินตามเส้นทาง ที่ยากลำบากและยาวไกลต่อไป ทั่วแอฟริกา

ความหลากหลายของชีวิตในแอฟริกานั้นเห็นได้ชัด

สำหรับผู้ที่โชคดีพอที่มีโอกาสได้เห็นมัน

จากสัตว์ที่ชอบอยู่ในนํ้าขนาดยักษ์

จนถึงแมวดุร้ายซึ่งสะกดรอยตามและล่าเหยื่อ จากต้นไม้และพุ่มไม้

ไปจนถึงสัตว์กินหญ้าง่ายๆ

แผ่นดินแม่แห่งชีวิต ยังคง เป็นมหานครแห่งความหลากหลายชนิดต่อไป

สัตว์ทุกตัวมีการเดินทางของตัวเอง และมีเรื่องเล่าของตัวเอง

สัตว์ทุกตัว ไม่ว่าจะดุร้ายหรือร้ายกาจแค่ไหน

ต้องต่อสู้ผ่านช่วงเวลาแห่งความลำบาก เช่นเดียวกับเวลาที่มีความสุข

ความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาของสภาพแวดล้อม ที่มันอาศัยอยู่

อาจอุดมสมบูรณ์ กันดาร แห้งและเปียก

สัตว์เหล่านี้ต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดชัดเจน

เราพาคุณเที่ยวชมทั่วทุ่งหญ้าสะวันนาแล้ว

และพาคุณไปเห็นสัตว์ที่น่าพิศวงบางชนิด ที่อาศัยอยู่ที่นั่น

เราได้เห็นการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด และวิธีอยู่รอด

และร่วมมือกันทำงาน หรือการอยู่โดดเดี่ยวของพวกมันแล้ว

เราได้เห็นวงจรการเกิดและการตายประจำปี

พร้อมทั้งชีวิตความเป็นอยู่ประจำวัน ของชีวิตบนที่ราบ

แต่สิ่งที่ทำให้สัตว์เหล่านี้มารวมตัวกัน ไม่ใช่เพียงเพื่อการหาอาหารหรือเพื่อความอยู่รอด

แต่ในโลกสมัยใหม่ ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกมัน

คือหลีกเลี่ยงการสูญพันธุ์

หวังว่าสัตว์ทุกตัวที่เราได้เห็น

จะมีชีวิตที่รุ่งเรืองอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนา ให้นานแสนนานที่สุด