Original subtitles

Kayıp Günler (Víctor Erice, 1963)

Kayıp Günler

Madrid'de bir kış pazarında...

...babam öldü.

Burada, Paris'te,

...cenazesine katılmak için valizimi hazırlarken,

...yağmur yağıyordu.

Madrid'e vardığımda beni kimse karşılamıyordu.

Doğdýuğum kasaba,

...Paris'te çalışmak için ayıldığım,

...farklı bir hayat düşünerek.

Sabah 9.

İspanya Ulusal Radyosu haberleri.

Babama veda edemedim.

Zaten gömülmüştü.

Manuela Teyze benimle birlikte mezarlığa yürüdü.

Babam, La Casa de Campo'ya bakan bir mezarda yatıyordu.

Babamın cenazesini düşündüm.

Yalnızlığının ve terk edilişinin nasıl olduğu hakkında.

Ağlayamadım.

Denememe rağmen,

...yapamadım.

Ancak annem öldüğünde,

...kimse beni teselli edemedi.

O zaman 15 yaşındaydım.

Hadi teyze, geç oluyor.

Evimizde, büyük odada,

...babamın yalınız öldüğü yatak vardı.

Masada, onu çevreleyen şeyler vardı...

...son saatlerinde.

Tam da o yerde,

...savaş sırasında,

...geceleri sık sık atış sesleri duyulduğunda anneme sarılırdım.

Ve insanlar dışarıda savaşıyordu.

Yemek odasında annemin dikiş diktiği sandalyeyi buldum.

Birçok kış öğleden sonraları...

...ikimiz de oradaydık,

...evden çıkmadan kapana kısmıştık.

Tek dikkat dağıtıcımız pencereden dışarı bakmaktı.

Her zamanki sıkıcı manzaraya yağan yağmuru izliyordum.

Eğim,

...tren rayları,

...ve fabrikanın kirli duvarları.

Sonra düşündüm...

...böyle bir evde doğduğum için şansız olmadığını.

Ona bak, tıpkı bir dilenci gibi, herkese vuruyor!

Babamın yarım bıraktığı tüm şeyleri düzenlemek için notere gitmek zorundaydım.

Sokağa çıktığımda, kadınlar bana merakla baktı.

Bazı komşular geçerken bana utangaç bir şekilde selam verdi.

Mahallede hiçbir şey değişmiş gibi görünmüyordu.

Tanıdıklar ortaya çıkmaya başladı.

Pilar ile tanıştım.

Peki,

...bana hiçbir şey anlatmayacak mısın?

Sana ne anlatmamı istiyorsun?

Hadi ama, Paris'te anlatacak hiçbir şey yok deme bana.

Düşündüğünden daha az.

Paris o kadar özel değil.

Pek dışarı çıkmıyorum.

Biliyor musun,

...ev, Jean Pierre.

Kocan o, değil mi?

Evet.

Nasıl?

Yani, Fransız olduğu için...

Bilmiyorum.

Sıradan biri.

Kendine özgü huyları var.

Herkeste olduğu gibi.

Huylardan bahsetmişken,

...Alex hala muhasebeci olarak çalışıyor.

Tartışacağı kimse kalmadı.

Artık havuz grubumuzda değil.

Hala kumar oynuyor musunuz?

Evet, kumar oynamayı bırakacaktık, ama bir ödül kazandık.

Çok küçük bir ödüldü.

Şimdi, on iki doğru sonucu olanlara da para ödüyorlar.

Para bizim için hiçbir işe yaramadı.

Ofiste her zamanki gibiyiz.

O kadar sıkıldım ki!

Ayrılmakla iyi ettin.

O kadar emin olma.

Çok kötü zaman geçirdim.

İlk günler bavulunuzu kapıp eve gitmek istiyorsunuz.

Evet, ama senin için iyi gitti, dostum.

Ben de ayrılmak istedim.

Ama biliyorsun, evde bazı insanlar var.

Ve şimdi çok geç.

Yakında evleniyorum.

En azından ofise gitmek ya da Don Luis'e katlanmak zorunda kalmayacağım.

Ramón ile evleniyorum.

Ramón?

Evet, biliyorum, onu pek çok kez ektim.

Ama onu tanıyorum ve iyi biri.

Sana bol şans diliyorum Pilar. Gerçekten.

Biraz şansını bana da verirsen...

Hava çok garip.

Bir an güneş çıkıyor, sonra birden yağmur başlıyor.

Durumları görüyorsun.

Adela'nın durumu öyleydi ve şimdi böyle yaşamak zorunda.

Neredeyse unutacaktım, geçen gün Juan'ı gördüm.

Ah.

Nasıl gidiyor?

Onu pek görmüyorum, mahalleye gelmiyor.

Sanırım bir sevgilisi vardı.

Uzun zamandır sadece merhaba ve hoşçakal diyoruz.

Pilar bana Juan hakkında haber verdi.

Yıllarca erkek arkadaşım olan adam.

Ertesi gün, uzun bir aradan sonra, onunla tekrar karşılaştım.

Isabel.

Yazın buraya atıştırmaya gelirdik.

Hatırlıyor musun? Kuzen Julian bizi davet etmişti...

...ve sonra ona para ödün vermek zorunda kaldık.

Şimdi ne yapıyor?

O mu?

Torrejón'da Amerikalılardan para alıyor.

Sanırım başka bir ortakla bir kafe açacak.

- Senin mi? - Evet.

Hala Merkez Yönetimde misin?

Evet

Madrid'de olduğumu sana kim söyledi?

Gazetedeki vefat ilanını gördüm.

Geleceğini tahmin ettim.

Baban için çok üzgünüm.

Babam seni takdir ederdi.

Beni aramaya geldiğinde seninle sohbet etmekten zevk alırdı.

Ya annen, hala onunla mı yaşıyorsun?

Evet.

Geçen kış çok hastaydı.

Artık neredeyse hiç evden çıkmıyor.

Ya sen, nasılsın?

İyiyim.

Normal bir hayatım var.

Evi temizliyorum, alışverişe gidiyorum, çocuğu yürüyüşe çıkarıyorum.

Zaten biliyordun, değil mi?

Bir çocuğum var.

Evet, burada her şeyi öğreniyorsun.

Hatta istemediklerini bile.

Bunu iyi biliyorsun.

Altı yaşında olacak.

Sana benziyor.

Geçtiğim birçok yer artık yok.

Bu ne kadar süredir böyle devam ediyor?

Neredeyse iki yıl.

Paraları bitti ve işe devam edemediler.

Bu evler yeni.

Evet, aceleyle yapıldılar.

Yakın zamanda, hala burada sabanla çift sürüyorlardı.

Ben küçük bir kızken, tam orada incir ağaçları vardı.

Hatırlıyorum da, öğleden sonra uykusu sırasında incir çalmaya giderdik.

Paris'te mutlu musun?

Sanırım öyleyim.

Orada yaşamaya alıştım.

Hiçbir şey söylemeden gittin.

Ben bilmiyordum bile.

Bana bunu birkaç gün sonra söylediler.

Biliyor musun?

İki ay sonra maaşımı artırdılar.

Evlenebilirdik.

Bana bir kız arkadaşın olduğunu söylediler.

Onlara aldırma.

Mahalle halkı öyle.

Her zaman aynı.

Seni aynısıyla 3 kez görürlerse,

hemen onu kız arkadaşın yaparlar.

Hakkında konuşacak bir şeyleri olmalı.

Evlenmeyi düşünmüyor musun?

Dikkatli olmazsam, belki ederim.

Ama aslında istemiyorum.

Ayrıca annem sadece kendini düşünüyor.

Yaşlı insanların nasıl olduğunu biliyorsun.

Herkesin onlara bakmasını isterler.

Annem evlenirsem onu yalınız bırakacağımı düünüyor.

Mahalledeki çiftler buluşmaya devam etti...

...unutulmuş vagonlar arasında.

İstasyonun yanındaki o yan yolda.

Juan ve ben de oraya gittik.

Bu değişmedi.

Çiftlerin gidebileceği pek fazla yer yok.

Bize de aynı şey oldu.

Evet.

Bana öpüşmeye başlamak için hep karanlık olmasını diliyordun.

Bilmiyor musun? Sana çok yakışıyor.

Daha güzelsin.

Bırak beni Juan, bırak beni!

Neyin var?

Böyle olma.

Affet beni.

Neden bunu yapmak zorundaydın?

Buraya neden geldiğimizi bilmiyorum.

Acil bir konferans bildirimi aldım.

Kocam Paris'ten benimle konuşmak istedi.

¡52!

Paris'ten konferans!

Kabin No 20!

52.

Evet, benim. (Fransızca)

Ne oldu Jean-Pierre? (Fransızca)

Jean-Pierre? (Fransızca)

Hanımefendi, hanımefendi. Hiçbir şey duyamıyorum.

Daha yüksek sesle konuşun. (Fransızca)

Hiçbir şey duyamıyorum. (Fransızca)

Bağırmama gerek yok. Sizden haber alamıyorum. (Fransızca)

Ne oldu? (Fransızca)

Çok geç kaldım. (Fransızca)

Cenaze için, evet. (Fransızca)

Çok geç. (Fransızca)

Ne? (Fransızca)

Evet. (Fransızca)

Babamın işleriyle ilgileniyorum. (Fransızca)

Anlamaya çalış. (Fransızca)

Umarım çok uzun sürmez. (Fransızca)

Neredeyse bitirdim. (Fransızca)

İyiyim, her şey bitecek. (Fransızca)

Elinden gelen her şeyi yap, canım. (Fransızca)

Marcel çok gergin. (Fransızca)

Endişelenme. (Fransızca)

Yakında görüşürüz. (Fransızca)

Alo, Jean-Pierre? (Fransızca)

Jean-Pierre.

Hanımefendi, çok fazla gürültü var.

Evet, bir dakika bekleyin, Marcel sizinle konuşmak istiyor. (Fransızca)

Jean-Pierre?

Anne. (Fransızca)

Ne istiyorsun, canım? (Fransızca)

Ne zaman geri döneceksin anne? Ne zaman geri geleceksin? (Fransızca)

Yakında, çok yakında. (Fransızca)

Yarın. (Fransızca)

Yarın trenle geleceğim. (Fransızca)

Okula gitmeyeceğim. (Fransızca)

Sabırlı ol, sevgilim. (Fransızca)

Babamın sinirlerini bozma. (Fransızca)

Anne yakında geri dönecek. (Fransızca)

Ne zaman geri döndüğümü ve nasıl olduğumu bilmek istedi.

Yarın gideceğimi söyledim.

- Ne kadar? - Bir dakika.

162,40.

Bay Dennis.

Gecikmeli mi?

1304 numaralı sınıf.

Evet, Gran Vía telefon kulübesi.

İki saat, tamam.

Seni bilgilendiririm, tamam mı?

Hey?

O sabah ağladım, baba.

Ama senin ölümün değildi.

Sana karşı haksızlık ettiğim için ağladım.

Çünkü asla anlayamadım...

...bana istediğimi vermek için kuduz çaresizliğini.

Seni orada terk ettim.

Hepinizi terk ettim.

Beni uzun süre beklediğ.

Yalnız.

Eski evimizde.

Çok geç olduğunda geri döndüm.

Toprağa dönmüştün.

Orada kasabada bulunan toprağa...

...ilk güçlerinle çalıştığın.

Juan'a evimin merdivenlerinin yanında veda ettim.

Her Pazar çıktığımızda...

...ayrıldığımız yerde.

- Gece trenine mi biniyorsun? - Evet.

- Sana bir şey söylemek istiyorum... - Hiçbir şey söyleme, Juan.

Evet, haklısın.

Ofise geç kalacağım.

- Hoşçakal. - Hoşçakal.

Tren geceye kadar kalkmadı.

Paris'ten bir gazete aldım.

Evde olmak istedim.

Kocamı ve oğlumu görmek istedim.

Madrid'de yapacak hiçbir şey yoktu.

O şehirde, orada yatmakta olan...

...gençliğim olan her şey.

Bir gün daha iyi yaşamak istediğim için terk ettiğim her şey.

Bugün tam bir yıl önce babam öldü.

Kış bir Pazar günüydü.

Onu La Casa de Campo'ya bakan bir mezara gömdüler.

Ben buradaydım.

Paris'te.

Ona veda edemedim.

Bu uygulama 1962-63 akademik yılında Madrid'de çekildi.