Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
این مستند شامل تصاویرِ آرشیوی .از شکار حیوانات است
.تماشای آن با صلاحدید مخاطب توصیه میشود
،قویتر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه
مترجم: اشکان هیدی
«فیلهای شبحگونه»
واشینگتن دیسی، موزه اسمیتسونین.
«فیلها در خطرند، انتخاب تو سرنوشتساز است»
بزرگترین فیلی که تا به حال وجود داشته اینجا به نمایش گذاشته شده.
ایشان دکتر استیو بویز هست.
او در جستجوی فیلهای شبحگونه مرموز بوده که
ممکنه از نوادگان این یکی باشند.
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
این اولین باریه که این فیل رو میبینم،
این فیل باشکوه رو اینجا تو اسمیتسونین.
هزار بار خوابشو دیدم.
[دکتر استیو بویز، پرندهشناس و کاوشگر]
من یه عکس از این فیل رو با خودم همهجا میبرم.
به مدت ده سال،
من در تعقیب نوادگانش بودم تو
اون بخش از آنگولا که توش کار و کاوش میکردم.
حالا، بهش میگن هنری.
خب، هنری یه اسم انسانیه.
و این جالبه چون انکانگالا،
مردم، لوچازه اون بخش از آنگولا،
اونا تو اسطورهشناسیشون در مورد فیلها باور دارن و حرف میزنن که
بدنشون رو ترک میکنن تا تبدیل به انسان بشن.
و، خب، این فیل بدنش رو ترک کرده.
هیچی اون تو نیست.
فقط داربسته.
جمجمه و عاجهاش برای نصب تو نمایشگاه خیلی سنگین بودن.
اما ما میتونیم بریم و جمجمه واقعی رو ببینیم،
جمجمه و عاجهای اصلی رو، تا با هنری ملاقات کنیم،
این فیل باشکوه، بزرگترین فیلی که تا حالا ثبت شده،
بزرگترین حیوان خشکیزی.
و... باورم نمیشه که جلوش ایستادم،
بزرگترین فیل تاریخ.
و اینا هم عاجهای واقعی هنری هستن.
اسمیتسونین بهمون اجازه داد بیاریمشون بیرون و ازشون فیلم بگیریم
تو انبارشون.
مایلها قفسه با نمونههای جمعآوری شده وجود داره
که عموم مردم هیچوقت نمیبیننشون.
و اینم جمجمه هنری.
برچسب سال ۱۹۵۵ که شکارچی رو مشخص میکنه،
جوزف فنیکووی، هنوز بهش وصله.
قاره آفریقا.
هنری تو آنگولا کشته شد،
نه چندان دور از ارتفاعاتی که استیو بویز
دنبال فیلهای شبحگونه میگشته.
این یه فلات با ارتفاع بیش از ۴۰۰۰ فوته.
بخش شرقیش تقریباً خالی از سکنهست.
بهش میگن برج آب آفریقا.
محلیها یه اسم دیگه براش دارن،
سرچشمه حیات.
سالانه، این برج آب ده برابر میانگین
مصرف آب شیرین ایالت کالیفرنیا رو تامین میکنه.
سرچشمه بعضی از رودخونههای بزرگ آفریقا اونجاست.
در شمال،
کنگو که به اقیانوس اطلس میریزه،
در شرق،
زامبزی که به اقیانوس هند میریزه.
تمام شاخههایی که به سمت جنوب جریان دارن، تالابهای غولپیکر
دلتای اوکاوانگو رو تشکیل میدن.
جایی که آب از برج آب سرازیر میشه،
درههایی تو فلات کنده شدن.
اینجا، تو تالابهای تقریباً غیرقابل عبور،
آب تو دریاچههای سرچشمه و رودخونهها جمع میشه.
و حالا، چیزی که برای ما تقریباً غیرقابل تصوره،
ارتفاعات خالی از سکنه،
جنگلی که تا دوردستها امتداد داره،
جایی که تمام این آبها ازش میان،
تقریباً به اندازه انگلیسه.
استیو بویز و تیمش اونجا تقریباً
۲۰۰ گونه جدید برای علم کشف کردن.
هر چیزی که پیدا کردن مختص همین مکانه.
ما رو ببین.
ما استیو بویز رو تا نامیبیا همراهی کردیم،
حدود ۱۰۰۰ مایل در جنوب ارتفاعات آنگولا.
اینجا، اون سالهاست که با
چند تا از ردیابهای بوشمن در تماس بوده، (ردیابان حیوانات و انسانها در طبیعت)
بهترینهایی که تو دنیا باقی موندن.
این مردم قبیلهای به حاشیه راندهترین جامعه تو
نامیبیا هستن، با اینکه دولتش داره تلاش میکنه
تا این وضعیت رو بهتر کنه.
اصطلاحات سان و بوشمن در ابتدا به عنوان برچسبهای توهینآمیز
تو دوران استعمار به وجود اومدن اما الان به طور گسترده استفاده میشن.
استیو امیدوار هست که این مردم،
رویای اون رو برای پیدا کردن
فیلهای شبحگونه دستنیافتنی به حقیقت تبدیل کنن.
این جستجو تقریباً مثل دنبال کردن نهنگ سفیده؟
ناشناخته، مرموز؟
این، این یه جورایی شبیه موبی دیک هست،
که حتی نمیدونم این فیلها اونطوری که
من تصور میکنم وجود دارن یا نه.
ممکنه که اونا فقط تو تخیلت باشن،
یعنی دنبال ارواحی هستی که وجود ندارن؟
من دنبال ارواحی هستم که در حال حاضر وجود ندارن.
امم، من زندگیم رو صرف...
...زندگی کردن تو رویایی کردم که هیچوقت نداشتم.
این مثل تجربه دریاچه سرچشمه کواناواله
برای اولین باره.
اونجا میایستی، احساس میکنی قبلاً اونجا بودی،
اما هیچوقت اونجا نبودی.
احساس میکنی خوابشو دیدی،
اما هیچوقت خوابشو ندیدی.
احساس میکنی تو یه خوابی.
و این رویاها اغلب به حقیقت میپیوندن.
من باور دارم که یه فیل پیدا میکنیم،
شاید نه به بلندی یه ساختمون،
به بزرگی هنری تو موزه اسمیتسونین،
اما یه فیل نر پیدا میکنیم.
برات مهمه که اونا یه رویا باشن یا
تو واقعیت وجود داشته باشن؟
برای من مهم نیست که فقط یه رویا باشن
چون اینطوری تقریباً بهتره.
اونوقت همیشه وجود دارن،
چون همیشه میتونن اونجا باشن.
و من میتونم تا آخر عمرم برگردم
و دنبالشون بگردم.
و شاید یه روز پیداشون کنی.
اما همینه... همینه.
شاید آیندهی همهی حیوونا، همهی حیاتوحش همین باشه،
که تبدیل به یه رویا بشن، یه خاطره بشن.
این کویی، یکی از ردیابهای ماهر سان بوشمن ما.
زبان ژو/هوانسی اون شامل صداهای کلیک و
ملچملوچ زیادیه که از سیستم آوایی ما خیلی دوره،
اما زبانش پیچیده و پر از اصطلاحاته.
ترجمهی ژو/هوانسی یعنی آدمهای واقعی.
همش با خودم فکر میکردم، پس ما کی هستیم؟
من هنوز روی سینه و بدنم موی زیادی دارم.
یعنی من نیمهحیوونم؟
همونطور که قبلاً وقتی میدیدیم دارین میاین میگفتیم،
ما بهتون میگیم
موها دارن میان،
ما بهتون میگیم موها
اما شما هم آدمین.
و شما هم سفیدپوستها هستین.
ما بهتون سفیدپوستها هم میگیم.
تقلید کردن بخش مهمی از فرهنگ سانِ.
کویی با افتخار بهمون نشون داد که چطور یه بز کوهی کودو
در نهایت با تیر سمی اون از پا دراومد.
این سان بوشمنها اینجا تو صحرای کالاهاری
در شمال نامیبیا، قدیمیترین
و بدویترین فرهنگ از زمان پیدایش بشر هستن.
اونا وارد حالت خلسه میشن.
اینطوری، روح فیلها میتونه وارد بدنشون بشه.
این رقص تمام شب طول میکشه.
این کوبوسِ،
که بهعنوان ردیاب به آنگولا میاد.
دیشب دیدیم که تو رقص فیل از حال رفت.
ازش پرسیدم که آیا روح یه فیل وارد بدنش شده یا نه.
میگه: آره، رفتم تو خلسه.
حس کردم یه چیزی وارد بدنم شد.
میتونه روح یه فیل بوده باشه،
اما نمیتونم دقیق توصیفش کنم.
هنوز دارم یاد میگیرم که یه درمانگر بشم.
کویی داوید سومین ردیاب ماهریه که به این سفر اکتشافی
به آنگولا برای پیدا کردن فیلهای شبحگونه ملحق میشه.
اون تنها کسیه که انگلیسی صحبت میکنه.
تو آنگولا، جای مالش روی درخت رو میبینم.
آره.
میتونی از روی ارتفاعش بفهمی
که کار فیله؟
پس، اگه بدنت رو به درخت بمالی.
آره.
اینطوری.
کدوم قسمت بیشتر میخاره؟
خارش، تو شونهست یا کمر؟
- شونه. شونه. - تیغههای شونه هستن.
- آره. - باشه.
آره، و سر اینجا و صورت.
اینطوری میکنی، اون اینطوری میکنه.
روی درخت؟
به درخت. آره.
میخوام سریع کرلین کوستا رو معرفی کنم.
اون اهل آنگولاست،
و بیش از یک دهه است که با لوچازهها تو
ارتفاعات آنگولا کار میکنه.
این گری تراورِ.
اونم یه دههست که با این جوامع،
این جوامع سان تو این منطقه کار میکنه.
و از اینجا تا ارتفاعات آنگولا راه طولانیایه.
یه هفته رانندگیه.
بیش از ۱۰۰۰ مایل راهه.
و البته،
ردیابهای ماهر در این مورد مضطربن.
گری تو این سفر بهشون ملحق میشه،
و کرلین هم اونجا منتظرشونه تا ازشون استقبال کنه.
پس مهمه که با ردیابهای ماهر
و خانوادههاشون وقت بگذرونیم.
ما دربارهی سمی که کویی برای شکارش
استفاده میکنه کنجکاو بودیم.
اون ما رو بههمراه ریکاردو،
مترجممون، و گری به بوتهزار برد.
کویی دنبال بوتهایه که برگهاش ریخته باشه.
این براش نشانهی اینه که یه سوسک کوچیک به اندازهی
کفشدوزکهای ما اونجا تخمگذاری کرده.
لاروهایی که از تخم دراومدن با ولع همهی برگها رو میخورن،
بعد خودشون رو میندازن رو زمین،
جایی که خودشون رو عمیق تو ماسه دفن میکنن.
اینجا، پیله میسازن.
کویی دنبال همین پیلههاست.
لاروهای داخلش بهطرز فوقالعادهای سمی هستن
که چندتاشون حتی میتونن یه فیل رو بکشن.
کویی تحت هیچ شرایطی نباید بریدگی یا
خراشی رو دستش داشته باشه، وگرنه،
آرومآروم، تو یه روز، درجا میمیره.
پس ما اینجا یه هاون و دستهی کوچیک داریم،
که برای کوبیدنشون استفاده میشه.
وقتی زهرت رو اینجا قاطی کردی و آماده شد،
یه ابزار کوچیک شبیه کاردک از چوب درست میکنی،
و بعد شروع میکنی به مالیدنش.
میتونی این رنگ قهوهای رو ببینی.
از اینجا تا اونجا جاییه که زهر مالیده میشه.
هیچوقت زهر رو روی نوکش نمیمالی،
چون اگه تصادفاً خودت رو زخمی کنی
یا ببری،
برای همینه که میتونی بهوضوح ببینی فقط
روی این قسمته.
کویی یه بار نزدیک بود از این زهر بمیره، وقتی که سعی کرد
دعوای بین برادر بزرگترش و
یه مرد جوون دیگه رو جدا کنه.
خودش رو انداخت وسط و با یه
تیر زهرآلود زخمی شد.
یه تصور آرمانیِ رایج وجود داره که این بوشمنها،
بهعنوان فرزندان پاک طبیعت، در صلح و صفا زندگی میکنن.
اما مثل هر جای دیگهای، حسادت، خشونت،
و حتی قتل هم وجود داره.
خب چیکار کرد؟
بهمحض اینکه اون زهر وارد بدنش شد،
اولین واکنشش چی بود،
و برای نجات جونش چیکار کرد؟
بریدگیهای عمیقی روی شونهاش و بریدگیهای خیلی بیشتری
تا پایین دستش ایجاد کردن تا زهر با خونریزی خارج بشه.
کل دستش تحلیل رفت،
و سالها طول کشید تا دوباره قدرت
دست دیگهاش رو به دست بیاره.
[گری تروئر، انسانشناس و متخصص فرهنگ قوم سان]
بهشدت سمیه.
اگه بریدگیای روی دستت داشته باشی،
من میتونم اینو تضمین کنم،
که وقتی تو آزمایشگاه بودم، در حین تلاش برای گذاشتن
درپوش محافظ روی سوزن بعد از اینکه
عصارهگیری رو انجام دادم،
مستقیم از دستکش رد شد و در واقع
دو بار دستم رو سوراخ کرد.
و شکارچیها بهم گفته بودن که
فوراً شروع به سوزش میکنه،
و منم فوراً احساس کردم داره دیوانهوار میسوزه.
بدجوری میسوخت.
دست یا انگشتت رو که قطع نکردی.
هنوز داریش.
آره، خب، خوشبختانه تو آزمایشگاه،
همونجا یه شیر آب بود.
دستکش لاتکس رو درآوردم.
انگشتم رو گرفتم زیر شیر آب،
و مطمئن میشدم که هیچ خونی نتونه بیرون بیاد.
و فقط این کار رو مدام تکرار میکردم و میذاشتم خونش
توی سینک بریزه، میشستمش، میشستمش، میشستمش،
چون بهمحض اینکه وارد جریان خونت بشه،
از دستت میره بالا.
و عموماً تنها راه نجات خودت اینه که
کل دستت رو تا بالا ببری تا بتونه تا جای ممکن
قبل از اینکه به قلبت برسه، خونریزی کنه و خارج بشه.
چه نوع زهریه؟
زهر عصبیه یا چیه؟
در واقع به چند روش مختلف عمل میکنه.
لاروها در واقع یه زهر همولیتیک هستن،
یعنی گلبولهای قرمز خون رو از بین میبرن.
پس اتفاقی که میافته اینه که، حیوون، در واقع میتونی توی
ادرارش ببینی، ادرارش در واقع سیاه میشه چون اون
همون گلبولهای قرمز تخریبشدهست که حالا دارن
از بدن دفع میشن.
و یه بخش دیگهاش،
کاری که میکنه اینه که، در واقع، حاوی ساپونینهاست، که...
وقتی زهر به ریههات میرسه،
شروع میکنه به کف کردن و حباب ساختن.
و این جلوی نفس کشیدن حیوون رو میگیره چون
کل مجرای هوا و بینی و سوراخهای بینی،
منظورم دهانه، پر از حباب میشه.
چون تیرهاش زهرآلودن،
کمان کویی کوچیکه.
اون یکی از بهترین ردزنهای زندهست.
میتونه ردپاها رو روی شن بخونه، همونطور که ما روزنامه میخونیم.
اما اون با تمام حواسش میخونه.
صدای هشدار یه پرنده رو میشنوه،
و این صدا بهش میگه که ممکنه یه پلنگ اون نزدیکی باشه.
هوا رو بو میکشه تا بوی فیلها رو حس کنه.
لرزش زمین رو از
سمهای آنتلوپهای روآن که در حال فرارن، حس میکنه.
کویی تو تقلید صدای یه آنتلوپ کوچیک
که تو خطره، برای جذب مادرش خیلی ماهره.
خطرش اینه که ممکنه یه پلنگ رو هم جذب کنه.
آره، باید خیلی بااحتیاط حرکت کنی
قبل از اینکه اون صدا رو دربیاری.
کرلین کوستا اهل آنگولاست.
اون رویای اینو داشت که یه بازیکن حرفهای فوتبال بشه،
اما بعدش یه انسانشناس شد.
من تو آنگولا به دنیا اومدم و بزرگ شدم.
بیشتر بچگیم تو اوج
جنگ داخلی آنگولا گذشت.
چون پدرم خلبان هلیکوپتر ارتش بود،
ساعتهای زیادی رو کنارش تو کابین
هلیکوپترش گذروندم، نه فقط برای جنگیدن تو جنگ،
بلکه برای فرار کردن و اطمینان از امنیت خانوادهاش.
و تو این سفرها،
شاهد داستانهای زیادی بودم و شنیدمشون،
جنایات زیادی که هیچ انسانی نباید هرگز ببینه
یا بشنوه.
و این واقعاً نشوندهنده جنگ داخلی آنگولا تو بالاترین حدش بود
جایی که هلیکوپترها فیلها رو به رگبار میبندن
از دور، جایی که قایقهای حامل سربازها دارن شلیک میکنن
اسبهای آبی توی رودخونه،
جایی که سربازهایی که وسط جنگل میدون
دارن به هر حیوونی که میبینن شلیک میکنن و از پا درش میارن.
این به واقع نشوندهندهی شکافیه که بین
تنوع زیستی و انسانها به وجود اومده، چون فقط انسانها نبودن
که آسیب دیدن، مثلاً،
از کشوری که یکی از بیشترین آسیبها رو
از مینهای زمینی دیده.
حیوونها هم هستن،
چون این حیوونها داشتن با مینهای زمینی کشته میشدن.
اون مینها برای تانکها و کامیونها و چیزهای دیگه بودن،
اما واقعاً داشتن توسط این مینها نابود میشدن.
و برای همینه که این پناهندههای آنگولایی رو میبینید،
چه انسان و چه حیوون،
که توی کل قاره پراکنده شدن.
و به نظر میرسه این یه روند جهانی باشه،
فقط مختص آنگولا نیست،
جایی که میبینید انسانها دارن با خلقت میجنگن.
و این مثلاً توی آمریکا هم دیده شده،
در اواخر دههی ۱۸۰۰،
جایی که قطارها از قلب آمریکا رد میشدن
خیلی آروم، و آدمهای داخلش فقط
به بوفالوها و هر چیزی که میدیدن، شلیک میکردن.
نه برای خوردن، بلکه فقط محض تیراندازی.
انگار آدم مأموریت داره چیزی رو که خودش جزئی از اونه نابود کنه،
چیزی که جزئی از اونه، جوهرهاش، یعنی زندگی،
یعنی تنوع زیستی.
این موضوع توی فیل فنیکووی هم دیده میشه،
که توسط فنیکووی شکار شد، و تا الان،
بزرگترین فیل ثبت شده در جهانه.
این یه شهروند آنگولاییه، یه فیل آنگولایی.
اون به خاطر ابهتش شکار شد،
به خاطر عظمتش.
و انگار همین عظمت باعث میشه که نه
فقط این فیل، بلکه بقیهی موجودات زنده هم
توسط انسانها نابود بشن.
این تصاویر مربوط به فیلم ایتالیایی محصول ۱۹۶۶ هست به اسم
"خداحافظ آفریقا".
در اون زمان،
شکار حیوانات بزرگ هنوز مد بود.
امروز، نوع احترام ما به طبیعت تغییر کرده.
حتی یه درخت افتادهی بزرگ هم نگهبانهای محلی خودش رو داره.
ما از نگهبانها اجازه گرفتیم
تا از این بائوباب شگفتانگیز دیدن کنیم،
که ۱۰۰۰ سال قدمت داره.
زمینی که زیر پای فیلهایی که این اطراف میچرخن لگدکوب شده
و دنبال بخشهایی از بائوباب برای خوردن میگردن،
مثل این یکی اینجا.
میتونید ردپاشون رو از چند روز پیش ببینید.
اینجا رو ببینید، این مال فیل نره.
حدود ۵۰ سانتیمتره.
و اگه طولانیترین قطر رو بگیرید و
در هفت ضربش کنید، ارتفاع شونهاش به دست میاد.
با این حساب اون ۲.۷۴ سانتیمتر قد داره،
یه فیل نر خیلی بزرگ در حاشیهی گلهی در حال تولیدمثل
وقتی دارن اینجا غذا میخورن.
جزئی از اونها نیست، اومده بهشون سر بزنه.
اما حالا فیل فنیکووی در اسمیتسونین،
بزرگترین حیوون خشکیزی که تا حالا ثبت شده،
ردپاش تا اینقدر بزرگ بود.
حالا میتونید با این مقایسهاش کنید.
این پای جلوییشه که وزن سرش
و عاجهاش رو تحمل میکنه.
حالا، اولین ردپایی که فنیکووی پیدا کرد،
جوزف فنیکووی، یکی دیگه بود، ۵۰ سانتیمتر.
پس اون پا اینقدر بزرگ بود.
اون موقع، فکر کرد این یه چیز جدیده،
یه ماموت، یه ماستودون.
[جوزف فینکووی، ۱۳ نوامبرِ ۱۹۵۵]
فیلی مثل فیلهای آفریقا که هرگز دیده نشده،
که دنیا تا حالا به خودش ندیده.
این رو توی اولین سفر اکتشافیش در سال ۱۹۵۵ پیدا کرد.
اونها دو تا فیل نر رو با هم زیر یه درخت پیدا کردن.
۱۷ گلولهی کالیبر بالا به بزرگترینشون شلیک کردن،
همون فنیکووی که بعداً معلوم شد اسمش هنریه.
۱۵ کیلومتر با جیپ و به همراه
ردیابها تعقیبش کردن تا اینکه از پا دراومد.
و بعد، موقع پوست کندنش،
فهمیدن که یه گلولهی تفنگ چخماقی
توی رانش، توی ران جلوییش داره.
اینها معمولاً در قرنهای
۱۸ و ۱۹ به رهبران قبایل داده میشد،
به پادشاهها برای حمایتشون از تجارت عاج و برده
در اون بخش از آفریقا، یعنی بخش پرتغالینشین.
پس این فیل با این اندازه،
باید بیش از ۱۰۰ سال سن داشته بوده باشه.
فیلی که هیچکس تصورش رو هم نمیکرد وجود داشته باشه،
فیلی که امروز همونطور که اونجا
توی موزه ایستاده، درکش نمیکنیم،
فیلی که ممکنه یه زیرگونهی جدید باشه.
وقتی امروز با لوچازهها حرف میزنیم،
اونها از این فیلها برامون گفتن،
اونهایی که خودشون دیدن،
که با فیلهای جنگلی با چشمهای قرمز روبرو شدن.
پس ما واقعاً نمیدونیم.
و من اینجا هستم تا کمک بگیرم،
همون کمکی که فنیکووی داشت،
ردیابهای ماهر بوشمنهای خویسان تا به ما،
کرلین و لوچازه، کمک کنن تا فنیکووی رو پیدا کنیم،
هنری رو پیدا کن، نوادگان هنری رو پیدا کن.
نمونههای بافتی بگیر که بتونیم با چیزهایی که...
توی موزه اسمیتسونین داریم مقایسه کنیم، چون توی موزه اسمیتسونین،
وقتی پوستش به اونجا رسید، به تنهایی دو تن وزن داشت.
اونا از پنج تن مواد برای ساختن فیل استفاده کردن،
اما جمجمهاش یک و نیم برابر بزرگتر از
هر جمجمهای بود که تا حالا توی هر موزهای ثبت شده.
و عاجها خیلی سنگین بودن، حجمشون زیاد بود،
که بشه توی نمایشگاه نصبشون کرد، برای همین توی انبار هستن.
ما میتونیم دیانای باستانی رو از اونا استخراج کنیم برای مقایسه با
چیزی که امروز پیدا میکنیم.
چیزی که جالبه اینه که رسانهها چطور دربارهی
این شکار در اون زمان گزارش دادن.
اینجا سمت چپ، فنیکووی جلوی غنیمتش ژست گرفته.
مجلهی اسپورتس ایلاستریتد بود که از این ورزشکار تجلیل کرد،
کسی که رکورد جهانی جدیدی رو ثبت کرده بود.
فنیکووی اندازهگیریهای دقیقی انجام داد.
اینجا، طرحش با تمام ابعاد دقیق هست.
بالا سمت راست،
اون یک سوگندنامه دربارهی صحت دادههاش ضمیمه کرده.
تاکید روی اثبات رکورد جدیدیه که
تا به امروز هیچکس نتونسته ازش عبور کنه.
فیلهای شبحگونه همین آخرین غولهای بزرگ هستن،
که توی این جنگلهای مرتفع زندگی میکنن.
ما فیلها رو در ارتفاع بالای ۱۲۰۰ متر پیدا نمیکنیم.
اونا اون بالا توی آسمون هستن.
منظورم اینه که، ترا دو فیم دو موندو،
لیسیما لیا موونو،
سرچشمه حیات، این همونجاست، همون مکان.
اینجا همون صحرای کالاهاریه اما مثل یک معبد تا آسمون بالا رفته.
اون، زیرش یک، نمیدونم، بهش چی میگن،
یک ابرخوشهی کیمبرلیت هست.
الماس و مواد معدنی کمیاب زمین هستن،
و طلا که بالا میاد و اون رو به سمت آسمون هل میده.
یک ناهنجاری گرانشی هوای آزاد وجود داره.
این یعنی گرانش اونجا خیلی زیاده.
چیزی که داره بالا میاد، خیلی سریع بالا میاد.
این کویر رو تا آسمون بالا برده، جایی که
کمربندهای مه تشکیل داده.
پس هر روز صبح روی این دریاچههایی که قرار نیست
اونجا باشن، مه گرفتهست.
اینجا مکانی برای چیزهای گمشدهست، مثل ما.
پر از جادوی واقعیه، هر چی که هست.
من جایی بودم که یک رودخانهی کامل توی
زمین ناپدید میشه، یا نمیدونم کجا رفت،
یک رودخانهی خروشان که وارد یک کانال تاریک میشه.
شنیدم مردم میگن پیدا کردن
فیلها به معنی پیدا کردن خودمونه.
اما واقعاً چیزی از اونا یاد میگیریم؟
من قرار نیست چیزی از یک فیل شبحگونه یاد بگیرم.
اوم...
...شاید بهتر باشه در حد یک رویا باقی بمونه.
اوم، اما رویاها چیزی هستن که ما انسانها دنبالشون میکنیم.
ما رویاهامون رو با هم به اشتراک میذاریم.
و شاید اگه این برای بقیهی عمرم به شکل یک رویا باقی میموند،
سالی یک بار در ماه سپتامبر برم اون بالا به چشمههایی که
میگن اونا به اونجا میان،
اونجا آروم بشینم، مثل ووندومتیکی،
شاید اینطوری بهتر باشه.
به ما بگو قدمت مردم سان چقدره.
خب، به عنوان یک دانشمند، اصلی وجود داره به نام
بیشترین تنوع ژنتیکی.
و این به سانهای صحرای کالاهاری، یعنی بوشمنها،
بیشترین عمق زمانی رو میده، پس اونا اولین انسانها هستن.
ما، همهی ما، نوادگان یک جمعیت بنیانگذار کوچک از
سان بوشمنهای صحرای کالاهاری هستیم،
که از عصر یخبندان جان سالم به در بردن،
با پنهان کردن تخم شترمرغ در کویر،
شکار با سم، و دونستن اینکه از کجا خارج بشن.
بعضیها به شمال رفتن، بعضیها به جنوب و سمت ساحل.
و اگه ژنتیک رو دنبال کنی،
اونا تمام مسیر ساحلی رو تا استرالیا پیاده رفتن،
چون نشانگرهای ژنتیکی بعدی مربوط به مردم ابوریجینی
استرالیا هستن.
پس چقدر سریع و مستقیم راه رفتن،
و بعدش هم بقیهی جهان.
به عبارت دیگه،
ما نوادگان مستقیم اونا هستیم.
اونا اجداد مستقیم ما هستن.
بله.
اوم، اینکه فکر کنیم اونا متفاوت هستن، عجیبه،
اگه کسی اینطور فکر کنه.
اونا بیداریِ ما هستن،
بیداریِ روح انسان.
رقص، آیین، فرهنگ، دانش،
آتش و سنگ، تیر و کمان،
دارو و سم.
تکنولوژی از اینجا شروع به رشد میکنه.
این خودِ ماییم.
جامعهی بوشمنهای ژو/هوانسی
کاملاً برابریخواه هست.
کویی یک کودو شکار کرده، اما اون که تامینکنندهی غذاست،
در موردش لاف نمیزنه.
اون ترجیح میده خودش رو دستکم بگیره و شکارش رو ناچیز جلوه بده.
زنها هم تظاهر میکنن که نادیدهاش میگیرن.
این پسر اینجا، پسرِ کویی، گوشت رو توزیع میکنه.
زندگی اینجا از خیلی جهات مثل زندگی اجدادیه،
هرچند سان بوشمنها به راحتی از تلفن همراه استفاده میکنن.
اما من خودم رو میشناسم.
داشتن یک گپ خوب با پسرت در پایان روز،
صبحها بیدار شدن بدون برنامه یا وظایف مشخص.
انگار زمان نمیگذره.
این پیرمردِ روستای نوما بیشترِ روزش رو صرف تعمیر
ساز موسیقیش میکنه.
میدونم نباید این رو رمانتیک جلوه بدم، اما حس میکنم،
در حالی که دورم پر از مرغ و خروسه،
چیزی بهتر از این نمیتونه باشه.
- سلام. - اوضاع چطوره؟
سه ردیاب نامیبیایی ما در روستاهای مختلف
پخش شدن.
برای پشتیبانی علمی،
یک بازدیدکننده به روستای کویی میرسه.
این جوردانا مایر هست، متخصص تنوع زیستی دیانای.
اون به اینجا اومده تا به تیم ردیابها
آموزش بده.
خب، ما میخوایم اون سلولهای بیرونی رو بگیریم،
دیانای بیرونی که از فیل به جا مونده.
و نمونهبرداری میکنیم،
شاید از دوران کووید بشناسید، همون گوشپاککنهای کوچیک.
الان که بریم توی محیط و فضولات فیل پیدا کنیم، بهتون نشون میدم.
الان که بریم توی محیط و فضولات فیل پیدا کنیم.
اما ما از سطح بیرونی نمونه برمیداریم.
و بعد اون رو توی یک لولهی کوچیک مثل این میذاریم.
و باز هم، همون مایعی که دیانای رو حفظ میکنه.
و بعد این به ما میگه که آیا این فیل
احتمالاً اهل آنگولا هست یا نه.
آره.
ممکنه این دارتها رو آزمایش کنیم.
و کاری که این انجام میده، برداشتن تکهی کوچیکی از بافت
بدن فیله.
اوهوم.
البته امیدوارم، و بعد اون تکهی کوچیک رو برمیداریم،
و برای نگهداری میذاریمش اینجا.
این دستگاه امیدوارکننده به نظر میرسه...
درست به هدف خورد.
...اما بعداً در ارتفاعات آنگولا،
بیفایده بودنش ثابت میشه.
تیم حالا برای پیدا کردن نمونهی فضولات
جمعیت فیلهای محلی، دل به دریا میزنه.
ما داریم دو چیز رو جمعآوری میکنیم.
یکی قراره از بخش داخلی باشه.
و ما اون رو از داخل میخوایم چون آلوده نیست.
مثل کاری که دیروز کردیم،
از یک نفر میخوام این رو برام نگه داره.
- آه. - درش رو بردار.
نگهش دار.
من اون رو میشکنم داخلش و بعد درش رو میبندم.
به این میگن دیانای شیلد.
یک مادهی نگهدارنده برای دیانای هست،
تا وقتی که اونجا قرار بگیره، کاملاً پایدار بمونه.
خب؟
تا وقتی که شبیه به این بشه، باشه؟
خب، همه میتونن ببینن؟
- اوهوم. - خیلی کثیفه.
حسابی به فضولات آغشتهش کن.
بسیار خب، حالا بازش میکنیم.
و بعد خیلی با دقت، اینجا یک محل شکستن داره.
و خودش راحت جدا میشه، باشه؟
اما اپلیکیشن این شکلی خواهد بود.
و بعد میتونیم بریم سراغ ثبت تمام
اطلاعات در اینجا.
- بله، بفرمایید. - ببینیم چطور پیش میره.
اوه، همین الان انجامش دادی.
- آره. - بسیار خب.
چرا داریم این کار رو میکنیم؟
ما دنبال فیلهای شبحگونه گشتیم و شکست خوردیم.
هلیکوپترها، دوربینهای تلهای، صدها مورد از اونها.
حسگرهای صوتی که برای شنیدن صداشون کار گذاشتیم.
هنوز حتی یکیشون رو هم ندیدیم.
الان ۶۲ تا عکس داریم.
هفت سال طول کشید تا اولین عکس رو بگیریم.
ما اینجا هستیم تا از ردیابهای ماهر ژو/هوانسی کمک بگیریم،
کویی، کویی داوید، کوبوس،
سه نفر از آخرین ردیابهای ماهر زنده،
آخرین افرادی که میتونن یک فیل رو
به طور جداگانه از روی ردپاش شناسایی کنن، کسانی که میتونن این چشمانداز
و شنهای آنگولا رو بخونن.
شنهای ارتفاعات، اونها شنهای صحرای کالاهاری هستن،
درست مثل همینها.
اونها میتونن مثل روزنامه بخوننشون.
و با کمک اونهاست که امسال، طی شش هفتهی آینده،
دو ماه آینده، قراره یک فیل شبحگونه ببینیم،
یک فیل غولپیکر،
و فیلهای افسانهای که شکارهای لوچازه دربارهشون حرف میزنن
در دورافتادهترین درههای سرچشمه حیات،
لیسیما لیا موونو،
با این ردیابهای ماهر ژو/هوانسی.
این کاریه که داریم اینجا انجام میدیم.
من دارم به آنگولا میرم و همه میگن که خوبه.
و همه خوشحالن.
همسرم موقع رفتن به آنگولا باهام خداحافظی نکرد.
فقط گفت خوب کار کن و وقتی برگشتی میبینمت.
در نوما، روستای کوبوس،
ردیابهای آنگولایی از قبیلهی لوچازه
به گروه اعزامی ملحق میشن.
اونها از این به بعد نقش مهمی ایفا میکنن
به عنوان راهنما در سرزمین مادریشون،
در ارتفاعاتی که فیلهای شبحگونه پنهان میشن.
ما با آنگولاییها هستیم.
جامون کاملاً امن خواهد بود.
آره.
ما امروز داریم میریم آنگولا، و، اوم،
پس دیگه باید خداحافظی کنیم.
رئیس دهکده،
که اینجا سمت چپ کوبوس نشسته، اجازه و
دعای خیرش رو برای رفتن کوبوس میده.
برای کویی و ردیابهای سان،
این الان یه موضوع کاملاً ناشناختهست.
حضور شکارچیان آنگولایی از تردید
کوبوس و کویی داوید موقع ورود به سرزمینهای ناشناخته کم میکنه.
مرز آنگولا، آخرین حد دنیای اونهاست.
گروه اکتشافی حالا وارد منطقهای میشه که قبلاً
میدان نبرد در جنگ داخلی آنگولا بوده که
۲۷ سال طول کشید.
در شهر کویتو،
استیو بویز با کاروانی از بنیاد لیسیما ملاقات میکنه،
یک سازمان مردمنهاد که خودش برای حفاظت طولانیمدت
در آنگولا تأسیس کرده.
اینجا، تعداد خودروهای کاروان به ۹ تا میرسه،
دو کامیون پشتیبانی با بدنه زرهی برای مقابله با مینهای زمینی،
و ۱۲ موتورسیکلت، که همگی برای پشتیبانی لجستیکی از
کمپ جستوجویی هستن که قراره برپا کنن.
کاروان به سمت شهر کانگامبا حرکت میکنه
تا با پادشاه انکانگالا دیداری داشته باشن.
روح پادشاه به استقبالشون میآد.
[رگدور کاکتچه، پادشاه قوم انکانگالا]
اوم، من اجازه میخوام که به پادشاه نزدیک بشم تا
دو تا هدیه بهشون بدم.
میخوام دو تا عکس بهتون نشون بدم،
یکی از فیلی که در واشینگتن دیسی هست،
پایتخت ایالات متحده،
و جمجمه فیلی که سمت راسته
و اونجا نگهداری میشه.
ما معتقدیم که آخرین پناهگاه بازماندگانِ
این فیل در همین منطقه است.
و ما ردپای فیلهای نر رو دیدیم،
یکیشون خیلی بزرگ بود.
و دلیل اینکه ما اینجاییم همینه،
تا این حیوون رو بشناسیم.
ما از شما درخواست کمک داریم تا این رو
به یه تیر خیلی بزرگتر تبدیل کنیم،
یه کمان خیلی بزرگتر تا بتونیم از فیلها فاصله بگیریم.
و من الان میتونم این رو براتون بیارم تا ببینید
که این سرِ تیر نیست.
این فقط چیزیه که تا این حد وارد
پوست میشه و بعد میافته.
بذارش همونجا جلو.
اون برِش میداره و یه نگاهی بهش میندازه.
باشه.
این یه چاقوی خاصه که به لوچازهها ارث رسیده با
هندسهای که خودشون خلق کردن.
این دقیقاً مثل همون طلسمیه که توی دستشه.
برای محافظته، نه محافظت فیزیکی،
بلکه محافظت معنوی.
و اون داره میپرسه که آیا شما میتونید توی سفرهاتون به جاهای مختلف،
ببینید امکانش هست چیزی شبیه به این پیدا کنید،
اما شاید با دو برابر این اندازه.
اوهوم.
و اون این رو به عنوان نشانهای
از احترام شما در نظر میگیره.
هفت روز رانندگی سخت از نامیبیا
تا ارتفاعات آنگولا راهه.
هیچ جاده و پلی در این چشمانداز وجود نداره،
باید یادمون باشه که وسعتش به اندازه انگلیسه.
ماشینهای دو دیفرانسیل رو باید همینجا بذاریم.
حالا حدود ۱۰۰ مایل با موتورسیکلت راه در پیشه،
و گذشتن از رودخانههای بیشتری در راهه.
بومیها توی این رودخونه با تمساحها روبرو شدن.
استیو نگرانه،
اما بهش اطمینان دادن که تمساحها فقط
بعد از تاریکی هوا بیرون میآن.
ما داریم ردپای مردان قبیله لوچازه رو دنبال میکنیم
که فصل خشک رو اینجا صرف شکار آنتلوپها
برای گوشت و پوستشون میکنن.
کمپ اصلی برپا میشه.
ردیابهای نامیبیایی ما به خوبی با
مردان قبیله لوچازه کنار اومدن.
ای بابا.
حالا موتورسیکلتها باید همینجا بمونن
تا مزاحمتی برای فیلها ایجاد نشه.
۳۰ مایل بعدی رو باید پیاده بریم.
اولین نشانههای بیچونوچرای
حضور فیلها دیده میشه.
آره، آره.
ردپاها روی شنها تازهست.
کویی ردپای یک فیل تنها رو پیدا کرده.
اون درختی رو پیدا میکنه که نشانههای تازهای روشه.
فیل با عاجش به پوست درخت ضربه زده و
بعد پهلوش رو به اون مالیده.
الیاس انگونگا، ردیاب لوچازه،
یه نمونه مدفوع خیلی تازه پیدا کرده.
بیا از همهجای این نمونه برداریم.
از راستروده خارج شده.
و این رو ببین.
داریم بهش نزدیک میشیم.
احتمال زیادی هست که بتونیم یه توالی کامل
دیانای از مخاط روش به دست بیاریم.
عمدتاً چوبه، فقط چوب.
استیو همچنین نمونهای از محتویات
مدفوع رو جمعآوری میکنه، که بیشتر ریشه و پوست درخته.
این کار ما رو به درکی تازه از زیستگاهِ
فیلهای شبحگون میرسونه.
استیو، دانشمند، باید عجله کنه.
اون باید گنجینهش رو با سوسکهای سرگینغلتان تقسیم کنه،
که تقریباً بلافاصله ظاهر میشن.
سوسک هم به نوبهی خودش باید با مگسها رقابت کنه.
سوسک سرگینغلتان برای مصریان باستان مقدس بود.
وظیفهی غلتوندن خورشید در پهنهی آسمان رو بر عهده داشت.
نزدیکترین اردوگاه به فیلهای شبحگونه،
توسط شکارچیهای لوچازه استفاده میشه،
با دودِ آتیش و گوشتِ آنتلوپهایی که همه جا در حال خشک شدنه.
سرِ پیکان برای جمعآوری نمونهی پوستِ
یه فیلِ شبحگونه داره آماده میشه.
این آنتونیو لوهوکه است،
شکارچی لوچازهای که استیو رو در
سفرهای اکتشافی قبلی زیادی همراهی کرده.
روز بعد، ردهایی از یه فیلِ
خیلی خیلی بزرگ پیدا شد.
این یکی اینجاست. بیا، این یکی رو امتحان کن.
این بلندترین نقطهست.
بله.
واو. یه جای مالشِ بزرگ اینجاست.
این ارتفاعِ شونهست؟
پس میشه نه، ده فوت.
این مثل یه فیلِ بزرگ توی اوکاوانگوئه،
مثل همونی که دیدیم.
اما این بالای شونهست یا اینجا؟
- زیرش؟ - اوم.
پس شاید یه فوتِ دیگه هم باشه.
و، این نره یا ماده؟
باید نر باشه، یه فیلِ نر.
اونا معتقدن که این یه گلهی ۱۶ تایی از فیلهاست.
و چندین نرِ بزرگ جلوتر حرکت میکنن.
یکی جلو و سه یا چهار تا در طرفین ازشون محافظت میکنن.
و یکی دو تا هم هستن که عاجهاشون از قبل شکسته.
اوم.
و اون معتقده که این یکی از اون چهار تاییه
که در کنارهها هستن،
و راه رو برای اومدنِ گله باز میکنن.
داشتن دربارهی این حرف میزدن، اینجاست، اون ارتفاعه.
و شونه.
- شونه. - اونجا.
- آره. - و اون این شکلیه.
اوه.
قشنگ ۱۱ فوته.
منظورم اینه که از اونایی که توی بوتسوانا داریم بزرگتره.
توی بوتسوانا سایزِ بزرگِ استاندارد چقدره؟
استاندارد ده فوته. بزرگتر گیرت نمیآد.
و اون یه فیلِ هشت تنی، هفت تنیه.
فنیکووی ۱۳ تن بود.
پس، مثلاً، داری دربارهی یه... آره.
نه تا ده؟
آره، یه فیلِ نه تا ده تنی، آره.
کویی و کویی داوید چیزِ دیگهای کشف میکنن
که از چشمِ بقیه دور مونده.
این موی فیل بخشی از شواهدِ پزشکی قانونی میشه.
کویی اینجا توضیح میده که چطور فیل
واردِ زمینِ پیتلندِ مرطوب شده.
معلومه که صدای اومدنِ ما رو شنیده.
پس، از زمانِ بارونِ بزرگ، بعد از بارونِ کوچیک،
از اینجا رد شده،
و در واقع از اینجا دویده.
این ردِ پا رو میبینی؟
و دویده، نه در امتدادِ کانال،
مستقیم به همونجایی که تونی اونجاست.
ما دو تا دوربین داریم، پس فکر کنم اولی
بره اونجا.
باشه.
اینجا یا.
هر چقدر هم که این دستگاه پیچیده باشه،
هیچوقت نتونست تصویری از فیلهای شبحگونه ثبت کنه.
در نهایت، همهچیز ختم میشه به
گوشیهای موبایلِ دستی.
بینِ همراهانِ شب، این عنکبوته.
سمیه،
و بچههایی که پشتش وول میخورن هم به همون اندازه سمی هستن.
عنکبوته به اندازهی کافی عجیب بود، اما صبحِ روزِ بعد،
فکر کردم هنوز دارم خوابِ شیاطین رو میبینم.
نه، اینطوری بوده که ما، در ابتدا،
شش روز عقبتر از اون بودیم.
یک روز عقبتر از گلهی زادآور.
دیروز، ما درست پشتِ سرِ گلهی زادآور بودیم،
به معنای واقعی کلمه داشتیم تعقیبشون میکردیم.
اونا دارن بوی ما رو با باد حس میکنن.
این کاریه که تیم انجام داده، دور زدن.
حالا ما، اونا احتمالاً پیشِ اونا هستن.
و ما یک ساعت،
دو ساعت، سه ساعت عقبتر ازش هستیم.
پس داریم بهش میرسیم.
اما بعد، شانسِ غیرمنتظرهای رو میکنه.
هر روز صبح، تیمهای جداگانه راهی میشدن.
اینجا، الیاس و آنتونیو.
دوربین فقط لحظهی ترکِ اردوگاه رو ازشون فیلم گرفت و
بعد به استیو و کرلین ملحق شد.
فکر کنم توی جیبش بود.
ناگهان، الیاس و آنتونیو بزرگترینِ
تمامِ فیلهای شبحگونه رو میبینن،
یه هیکلِ خاکستریِ محو بینِ برگها.
آنتونیو فقط وقت میکنه دوربینِ موبایلش رو روشن کنه.
و بعد با عجله میره تا موقعیتِ بهتری پیدا کنه.
و حالا، فقط برای چند ثانیه، یه نگاهِ گذرا میندازیم.
بعد فیل نر داره میره.
عکس گرفتن؟
عکس گرفتن.
میشه عکس رو ببینم؟
همین بود؟
این ارزش ده سال جستجو و
اون سفر پر مشقت رو داشت؟
این همون مدرک بود؟
این همون حقیقت بود؟
به شکلی میتوان اون رو تأیید کرد؛ هرچند فقط حقیقتِ مورد قبولِ یک ذهن محاسبهگره.
بله، فیلهای شبحگونه وجود دارن.
ما مدرک پزشکی قانونی داریم چون یکی از اونا
تو یه ویدیوی ناامیدکننده دیگه ضبط شده بود.
این یکی؟
مطمئناً بزرگترین فیل نر بود.
ارتفاع شانهاش نشون میده که این بزرگترین
فیل شناخته شده در آفریقا و در نتیجه، بزرگترین پستاندار خشکی
روی سیاره ماست.
دو روز استراحت.
و بعد استیو شانس میاره.
فقط دارم به گری و کویی میگم که ما صدای
یه فیل رو بالای این تپه اینجا شنیدیم.
فقط میریم ببینیم میتونیم ردپاهاش رو ببینیم،
که کدوم یکی بود.
بعد از کمتر از دو ساعت پیادهروی،
ردیابهای سان یه نگاهشون به یه فیل معطوف میشه.
دوربین حرفهای ما کمی عقب موند،
و بنابراین، چیزی که میبینیم توسط استیو با
موبایلش گرفته شده.
کویی با احتیاط تیرش رو پرتاب میکنه.
اونا نوک تیری رو که قرار بود
نمونه دیانای رو جمع کنه، پیدا میکنن.
آه. اوه.
نتونستم درست ببینمش.
فکر کنم، فکر کنم به فیل خورد و برگشت یا بهش نخورد.
ولی وقتی به زمین خورد، مطمئناً،
کمی شن به خودش گرفت.
ولی فیل همینجاست.
فکر کنم گفتی از کپلش جدا شد. آره.
آره.
فیل الان چطوره؟
باعث شد فیل فرار کنه،
و بنابراین کل ایده با تیر
برای همیشه کنار گذاشته شد.
چه شکلیه.
ولی استیو پاداشش رو گرفت.
اون شات تمیزش رو گرفت.
این همونه.
استیو، استیو، استیو، استیو!
کویی، هنوز هیجانزده، تعریف میکنه که چطور
استیو رو از وجود فیل باخبر کرده.
بعد از اینکه هیجان اولیه فروکش کرد،
استیو دوباره با این سوال روبرو شد که
شاید بهتر بود هرگز با
فیلهای شبحگونه روبرو نمیشد.
اونا چیزی بهتر از یه رنگین کمان نبودن،
یه سراب تو آسمون؟
و با این حال، اون واقعاً با یکی از اونا روبرو شد.
این واقعیت غیرقابل انکار بود.
استیو باید با موفقیتش زندگی میکرد.
این همون تنهاست.
تو برج آب، تو این مکان.
و یه واقعیت دیگه هم شروع شد، بارون.
گروه اعزامی باید قبل از اینکه پیتلندها و
رودخانهها غیرقابل عبور بشن، برمیگشت.
سرچشمه حیات، هان؟
حالا وقتش رسیده بود که برگردن و غنیمت رو،
نمونههای بیولوژیکی فیلهای شبحگونه رو، حفظ کنن.
موزه اسمیتسونین اجازه داده بود تا یه نمونه دیانای
از هنری استخراج بشه تا با نمونههای استیو مقایسه بشه.
حالا، نمونه رو از کجا برمیداریم؟
فکر کنم یه جایی حدود اینجا یا از، امم،
جایی که عاجها هستن رو هدف قرار میدیم.
و من نمونهها رو جمع میکنم،
ولی باید تیمم رو بیارم تا کمک کنن.
ملیسا هاوکینز به این کار گمارده شد.
من عقب میایستم، و ممنون که این کار رو انجام میدی.
باشه، عالیه.
مری فیت فلورس در طول
مراحل بعدی بهش کمک میکنه.
در پایه یکی از دندانهای آسیاب،
اون تونست بافتی رو پیدا کنه که،
حتی بعد از ۷۰ سال،
هنوز به اندازه کافی تازه بود که امیدوارکننده باشه.
مراحل بعدی باید در یک محیط کاملاً
استریل انجام بشن.
اینا نمونههای بافتی هنری هستن.
ملیسا و مری دیانای رو اینجا استخراج میکنن.
و حالا استیو نمونههای مخاط و فضولات فیلهای شبحگونه رو به
کاترین سولاری از دانشگاه استنفورد تحویل میده.
در پسزمینه، دیمیتری پتروف،
مغز متفکر برنامههای ژنومیک استنفورد.
این نمونهها به معنای واقعی کلمه همین چند هفته پیش
از فیل گرفته شدن.
امم، چهار یا پنج تاشون از خود
فیل نر شبحگونه هستن.
پس من اونا رو تحویل میدم.
ولی میبینید، امم،
این یکی از اوناییه که از خود نر گرفته شده.
عالیه.
ما فقط قراره با گلبولهای سفید خردش کنیم تا همه رو باز کنیم
سلولها رو و تمام دیانای رو آزاد کنیم تا بتونیم
هرچیزی که اونجاست رو ببینیم،
چی میخورن،
و همچنین نمونههایی از دیانای فیل.
این دستگاه توالییابیه.
و خیلی پیشرفتهست،
ارزشش خیلی بیشتر از یک میلیون دلاره.
نمونههای فیل شبحگونه ما اینجا میرن؟
بله، دقیقاً.
اینجا جاییه که بهش میرسن.
اونا از مراحل زیادی عبور میکنن، از چیزی که قبلاً دیدیم،
تا به اینجا برسن، اما اینجا جاییه که بهش میرسن و
دادهها تولید میشن.
و این دستگاه شش میلیارد توالیخوانی تولید میکنه.
شش میلیارد.
یعنی ۶۰۰۰ میلیون توالی دیانای.
- دادههای زیادیه. - آره؟
خب، اینجا تنظیمش کردم تا بهت نشون بدم.
خب، اینجا، هر خط یک توالیخوانیه.
این ۱۵۰ تاست.
- اینا حروف زیادیه. - طولانی از حروف. و بعدش.
یعنی داری درباره شش میلیارد از این خطوط حرف میزنی؟
- شش میلیارد. - که توسط این دستگاه خروجی داده میشه.
- دقیقاً. - از نمونههای فضولات فیل.
- دقیقاً. - این میتوکندریاییه؟
- این همه دیانایه. - همه دیانای؟
فقط هرچیزی که اونجاست؟
و با این دادهها چی کار میخوای بکنی؟
خب، این نمونهای از اون دادههاست که کمی
بیشتر پردازش شده.
خب اینجا، همه همتراز و نقشهبرداری شده.
باشه.
و اینجا، میبینی که این یک فیله.
این یک فیل دومه.
پیدا کردن ناهنجاریها، که اینجا با زرد مشخص شده،
برای انسانها غیرممکن خواهد بود.
از بین میلیاردها خط، یک برنامه کامپیوتری تفاوتها رو
بین دو نمونه شناسایی میکنه.
فیل پایین اینجا در مقابل این فیل بالا اینجا.
اینجا دانشگاه کالیفرنیا، ریورسایده.
مرحله نهایی تحقیقات استیو اینجا انجام میشه تا
دیانای فیل شبحگونه رو با هنری
و سایر دودمانها مقایسه کنیم.
استیو، سلام.
این او را به الی آرمسترانگ میرساند.
- از دیدنتون خوشحالم. - از ملاقات حضوری با شما خوشحالم.
یه چیزی براتون آوردم.
خیلی ممنون.
چون میدونستم دارین میاین.
خب، شما میدونستید که ما به اسمیتسونین رفتیم.
کاملاً.
و درست زیر دندانها رو گشتیم،
مقداری بافت برداشتیم.
و هدف اینه که اون رو با نمونههای تازهای که
از آنگولا آوردم مقایسه کنیم.
کاری که میتونیم با اینا بکنیم واقعاً اینه که
بتونیم تاریخچه این فیلها رو ردیابی کنیم.
خب، با نمونه تاریخی،
چیزهایی هست که دربارهاش میدونیم،
مثل اینکه کجا جمعآوری شده،
اما چیزهایی هست که واضحاً
دربارهاش نمیدونیم،
مخصوصاً در رابطه با فیلهایی که شما
از آنگولا جمعآوری کردید.
و بنابراین چیزی که میتونیم بگیم اینه که این فیل از چه جمعیتی بوده،
این فیل از چه جمعیتی بوده،
آیا بیشتر به فیلهای جنگلی مرتبط بوده
یا گونههای دیگر فیلها، یا چقدر با فیلهایی که
در حال حاضر میبینیم متفاوته.
من در زندگیم با هزاران فیل تعامل داشتم.
اومم.
من هرگز فیلهایی مثل اینا ندیدم.
پاهای بلندی دارن. خیلی بلندن.
در مقایسه با اندازهشون پاهای کوچکی دارن.
در ارتفاعات زندگی میکنن.
منظورم اینه که، اگه یه فیل ساوانا یا یه فیل بوتهزار رو
از دلتای اوکاوانگو ببری و اونجا بذاری،
اونا زنده نمیمونن.
منظورم اینه، آیا دیوانگیه که فکر کنیم اونا، مثل یک،
نه یک زیرگونه یا، امم.
- آره، اونا... - یه چیز کاملاً متفاوت؟
ما میتونیم با استفاده از دیانای ژنتیکی اون رو ردیابی کنیم.
بنابراین میتونیم بفهمیم که آیا این نوعی از
دودمانیه که از برخی از این دودمانهای تاریخی نشأت گرفته
که شما تونستید در اسمیتسونین نمونهبرداری کنید یا اینکه
این چیزیه که کاملاً جدیده و هرگز
نمونهبرداری نشده.
و این چیزیه که در مورد توالییابی ژنتیکی خیلی عالیه.
میدونید، گاهی اوقات گونههایی پیدا میکنیم که نمیتونیم اونا رو
فقط با نگاه کردن بهشون از هم تشخیص بدیم.
اما وقتی در ژنوم نگاه میکنیم،
میدونیم که اونا واقعاً متمایز هستن.
وقتی یک ژنوم رو توالییابی میکنیم،
حدود سه میلیارد جفت باز رو توالییابی میکنیم
دیانای.
و باید این رو وارد ابرکامپیوترها کنیم و بعد پردازش کنیم
تمام دادهها رو.
امم، خب، معمولاً این حدوداً
شش ماه تا یک سال طول میکشه.
خب، و این به خاطر اینه که ما باید تمام
دادههای ژنتیکی رو جمعآوری کنیم
که قبلاً برای فیلها توالییابی شده، تا بتونیم
دادههایی رو که شما آوردین و
برامون به دست آوردین، در بستر مناسب قرار بدیم.
اولین بار که این کار رو میکنیم، خیلی طول میکشه.
اما بعدش بار دوم و سوم که انجامش میدیم،
خیلی سریع میشه.
یافتههای اون، در درازمدت،
در مجلات علمی منتشر میشه.
من از دیدن اون همه پرنده مرده
برای تحقیقات علمی گیج شده بودم.
اونا مثل مومیاییهای مصری در خواب ابدی به نظر میرسیدن.
اما چطور میتونیم تنوع رو به کاهش
گونهها رو زنده نگه داریم؟
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
آیا فیلهای شبحگونه رو میشه برای مدت طولانی در آینده زنده نگه داشت؟
حفاظت از بقای اونا از طریق محیطبانان مسلح فقط باعث کند شدن
کاهش چشمگیر تعدادشون شده.
استیو در راه بازگشت از سفر اکتشافیاش،
ملاقات جذاب دیگری با یک پادشاه محلی داشت.
سنتهای ریشهدار او ممکنه کلید حفاظت
و بقای فیلهای شبحگونه باشه.
همه چیز رسمی و تشریفاتیه.
اول، او اجازه میده گزارش
سفر اکتشافی رو بشنوه.
یکی از شکارچیان خود پادشاه،
که بخشی از سفر اکتشافی بود،
وقایع رو روز به روز روایت میکنه.
و حالا پادشاه صحبت میکنه.
او با روایت اسطوره آفرینش مردمش،
ما رو یاد فیلها میاندازه.
کرلین ترجمه میکنه که چرا فیلها به قبیله تعلق دارن.
وقتی اون شکارچیها رفتن شکار،
یه فیل کوچیک ته گله بود.
این فیل، یه فیل کوچیک، اومد کنار رودخانه کوانگو.
و وقتی به رودخانه رسید،
شروع کرد به کندن پوست فیلیاش.
و وقتی پوست رو کند،
شکارچی دید که اون یه زن بود.
و بهش کمک کرد تمام پوست فیل رو برداره.
و با اون زن،
اون تمام راه رو دوید تا اینجا،
قلمرو انکانگالا.
اون زن رو به عنوان همسر نگه داشت.
اونا با اون زن تولید مثل کردن.
و به همین دلیله که به شما میگه فیلها
بخشی از مردم هستن.
پس به همین دلیله که میبینید وقتی شما درخواست
اجازه از پادشاه میکنید، قبل از اینکه ما بریم،
چون ما اجازه خواستیم، او زانو زد.
و او مراسم رو برای ارتباط با اجداد انجام داد،
و اجازه خواست.
و اونا به شما اجازه دادن فیل رو ببینید.
به همین دلیله که تونستید فیلها رو ببینید.
اون فیلها رو نمیبینید اگه از
پادشاه و پادشاه از اجدادش اجازه نگیرید.
باشه.
آیا در قدرت ماندگار اساطیر آفریقایی امیدی هست
که انسانها و فیلها به هم تعلق دارن؟
آیا این چشمانداز فیلهای شبحگونه رو
برای مدت طولانی در بر خواهد گرفت؟
احتمالاً نه.
اما قدرت سنتها به راحتی از بین نمیره.
و چیزی که قابل توجهه اینه که هم استیو و هم
بزرگان قبیلهای قویاً معتقدن که اگه فیلها ناپدید بشن،
این نشانه ناپدید شدن ما هم خواهد بود.
زندگی ادامه پیدا میکنه اما بدون ما.
مترجم: اشکان هیدی
تحلیلهای اولیهی DNA نشان میدهد که پدر هنری یک «فیلِ شبحگونه» بوده است.
اما تیم اسمیتسونین نیاز دارد نمونههای DNA بیشتری از جمجمهی او بگیرد تا تبارش را دقیقتر مشخص کند.
ممکن است مادر هنری کاملاً منحصربهفرد باشد؛ متفاوت از هر فیلی که تاکنون شناخته شده است.
استیو، کویی، کرلین و شکارچیان لوچازه با پادشاه انکانگالا همکاری میکنند تا از نواحی مرتفع
جایی که این فیلها هزاران سال در آن زندگی کردهاند در برابر شکارچیان غیرقانونی محافظت کنند.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.