Original subtitles

"Tylko będąc wolnym i nieskrępowanym

można pokochać siebie i drugiego człowieka".

NOWY JORK PORANEK

Tu Mitchell.

Odbiorę cię za 10 minut.

Mówiłem, że nie idę.

Pogoda jest w sam raz.

Mam twoją ulubioną czekoladę i jacht na wyłączność.

- Livingston, to koniec. - Nie musi być.

To nienormalne, że umawiasz się ze swoim chłopakiem

przez asystenta i nakrywasz go przy jego rozporku.

Kocham cię, Mitch. Chcę się zmienić.

Idę właśnie na terapię.

Liv, jestem dumny, że chodzisz na terapię.

Dla mnie, jako czarnego, jest ważne, że działamy...

Siedzisz na Grindrze?

Co?

Przeglądasz Grindra otwierając przede mną serce?

Znowu wyłazi z ciebie zazdrośnik.

Wiesz co? Mam dość bycia tym złym.

Mam mnóstwo dyplomów, kupę kasy,

23-centymetrowego fiuta, a ty jeszcze jojczysz?

- Lepiej się rozstańmy. - Ty szmato!

Nie możesz rozstać się z kimś, kto z tobą zerwał.

Ale wiesz, co możesz zrobić?

Wziąć swojego fiuta, konto, chałupę, jacht

i asystenta i wsadzić je sobie w dupę.

Miłość.

Czym jest miłość?

Piszemy o niej i marzymy.

To emocja? Uczucie? Czy ona w ogóle istnieje?

Miłość. Dzięki niej czujesz, że możesz dokonać wszystkiego.

Otula cię i zawładnia twoim życiem.

Przeżyłem to.

Choć kocham miłość ponad wszystko, to postanowiłem wysłać ją na urlop.

Ciekawe czy kochankowie, którzy żyli przede mną,

mierzyli się z tymi głupotami. Z tymi głupimi skurw...

Tutaj przerwę. Odbiegam od tematu.

Kariera i portfel podziękują mi później.

Zrób coś dla mnie i nie graj tej piosenki,

bo jesteśmy w moim domu, ale miłości już tu nie ma.

Chodzi o kontrolę, a tej mam mnóstwo.

DLA MOICH BRACI TUTAJ I ZA GRANICĄ. TO DLA NAS.

NOWY JORK DZIŚ

Opowiedz o tej okładce.

Skoro robimy felieton o telewizyjnych rodzinach,

dobrze byłoby zebrać zdjęcia, o których już mówiliśmy.

Niezbyt oryginalne. Telewizja to tylko jeden element.

Czytelnicy po zobaczeniu okładki

mają powiedzieć, że to ich rodzina, czy że kochają serial?

Lepiej się sprzeda "Kocham ten serial".

Komu? Nie jesteśmy programem TV.

Michi, szukajmy dalej. Gordon, wiesz co robić.

Zaraz się tym zajmę.

Dobrze mieć ojca grającego w golfa białym z szefem.

Zbyt długo kręcisz się przy mnie.

Teraz się modlę, żeby biały mnie nie wylał, kiedy mu powiem,

- że po wakacjach Gordon wylatuje. - Dziedzice zawsze miękko lądują.

Nie chciałem nic mówić, kiedy Gordon tu był,

ale zaklepałem Bey i Solange na okładkę Chloe i Halle.

Pierdolisz.

Zbiegnie się z akustycznym albumem Chloe.

Do tego Bey i Solange przeprowadzą z nimi wywiad.

- Magia czarnej dziewczyny. - Powiadom ich.

Mam 13 tygodni, żeby zebrać to do kupy.

- To kolejny poziom, Michi. - Bez wątpienia.

- Zostaniesz wiceprezesem. - Obyś miała rację.

Potrzeba więcej melaniny na wysokich stanowiskach.

OBECNY SZEF

Żaden inny redaktor nie awansował tak szybko.

Tamte dziwki nie wyciągają 16-godzinnych zmian.

Może biały szef zaprosi cię na golfa.

- W życiu. - Racja, nie będą z tobą grać.

- Tu Mitchell. - No co ty.

- Idziesz do winnicy? - Cześć, Gene.

Ciebie też miło słyszeć. I nie, nie idę.

Po tej dramie mógłby cię uraczyć weekendowym wypadem.

- Tylko bym go zwodził. - Kolejny powód, żeby iść.

Ten bufon musi poczuć to, co zrobił tobie.

Poza tym od miesięcy nie wychodzisz z mieszkania i biura.

Teraz wyszedłem.

Nie chcę ci zrobić krzywdy. Musisz wychodzić.

Nie mówię o przerwie na lunch. W "Alibi" jest zakrapiany czwartek.

Muszę kończyć. Dzwonią z biura.

Do zobaczenia o 21. Pa.

Tu Mitchell.

Przyszła paczka, którą musisz pokwitować.

Podpisz za mnie.

Normalnie bym to zrobiła, ale tę chcesz pokwitować sam.

Co z tobą nie tak? Przestań palić zioło w pracy.

To napakowana paczka.

Co ty gadasz? Nie rozumiem.

Napakowana paczka.

- Co? - Napakowana paczka!

Zaczekaj tam.

Nie wiem.

Tak.

Czekam na kolesia, żeby pokwitował.

Nie wiem, była uparta.

Nie mogę długo czekać. Mam sesję.

Przepraszam.

Masz paczkę dla Mitchella Crawforda?

Masz paczkę dla Mitchella Crawforda?

Tak.

Podpisz tutaj.

Dostarczałeś już tu paczki?

Kilka razy.

Nie widziałem cię wcześniej. Dlatego pytam.

Widzą mnie wtedy, kiedy powinni.

Czasami znajdujesz miłość

w nieprawdopodobnym miejscu z nieprawdopodobną osobą.

Widziałeś tego słodziaka na zewnątrz?

- Oczywiście. - Dlaczego nie zagadałeś?

Jeszcze za wcześnie,

żeby bawić się tymi pięknymi tyłeczkami.

- To co zawsze? - Oczywiście.

- Zajmij miejscówkę. - Zaraz wrócę.

Ma rację. Mamy swoją miejscówkę.

Gene bryluje tu od ponad 20 lat. A ja? Tylko od ponad 6.

6 LAT WCZEŚNIEJ

Uratuję tę zdzirę.

Przyszedłeś w samą porę.

- Wybacz, James. Jest ze mną. - Dzięki.

Podziękujesz mi drinkiem.

Pierwszy raz?

To widać?

Masz to wypisane na twarzy.

- I na wdzianku. - Co z nim nie tak?

Ładna koszulka, choć źle leży. Fajna fryzura, okropne spodnie.

Nie mogę rozmawiać bez dolewki.

- Co pijesz? - Long Island Ice Tea.

Jak masz na imię?

Eugene Roberts, ale mówią mi Gene.

Albo szefowa suka.

Ja jestem Mitchell Crawford.

Miło poznać, suczko.

Podobasz mi się.

Od tamtej chwili Gene pokazuje mi życiową drogę.

Został też moim najlepszym przyjacielem.

Nie spotkałem wcześniej kogoś takiego.

To twój typ?

I chyba już nie spotkam.

Wolniej.

Potrzebowałem tego.

Widzę.

Widzisz jakieś perspektywy na dziś?

Głupie pytanie.

Carl, 42 lata, pochodzi z Detroit, mieszka w Gramercy Park.

Prywatny detektyw, dorabia jako bramkarz.

Mógłbym posuwać jego tyłek codziennie.

Rozumiem.

Skąd tyle o nich wiesz?

Zapomniałeś, że jestem oczami, uszami, nosem i gardłem tego miejsca?

Znam tu wszystkich.

A jeśli kogoś nie znam, to znam kogoś, kto go zna.

A ty widzisz kogoś?

Kto to?

Nie wiem.

Ale znam kogoś, kto go zna.

Imię: Raheim.

- Jest bardzo męski. - Wiek: 24 lata.

Miejsce zamieszkania: Harlem.

Zawód: ruchacz ciach, takich jak ty.

- To nie jego zawód. - Wikipedia Wilkins mówi, że tak.

Nie zapomnij go złapać, przelecieć i tym razem porzucić.

O czym ty mówisz?

Twoja fascynacja zbirami jest męcząca i trzeba wysłać ją na rentę.

Zagrałeś w zbyt wielu wersjach "Chłopaków z sąsiedztwa".

Wiem. Ale nic na to nie poradzę. Nie mogę się im oprzeć.

Masz na sobie obcisłe dżinsy.

- Zobaczysz. - Widzę cię tam.

Zbok.

Idę udawać przed Carlem, że się znamy.

Śmiało.

Idę, bo w rogu czeka ktoś wart obczajenia.

Szukałeś mnie?

Jak miałbym cię szukać, skoro nawet cię nie znam?

Mam odmienne zdanie.

Tak czy owak,

teraz już znasz.

- Jestem Raheim. - Mitchell.

- Miło poznać. - Pamiętam.

- Crawford. Jak Randy, prawda? - Tak.

Co robimy?

Niewiele.

Zabijasz mnie tymi dżinsami. Reszta pewnie też jest chrupiąca.

- Chrupiąca? - No. Miła i ciasna.

Ty pewnie też jesteś kremowo chrupiący.

- Dziobry tekst. - "Dziobry"?

- Co to znaczy? - Lepszy niż dobry.

- Który poeta to wymyślił? - Jedyny w swoim rodzaju.

- Myślisz, że masz talent do słów? - Mam talent do wielu rzeczy.

Może pewnego dnia się przekonam.

Daj mi swój numer, a może tak będzie.

Dopiero co mnie poznałeś i już chcesz wysępić numer?

Poznałem cię 9 godzin temu.

I nie udawaj. Wiem, że chcesz mi go dać.

- Na BlackPlanet? - Tak.

Mój nick to "Lepszy niż dziobry".

- Tak się tam nazywasz? - Tak.

Napiszę.

Okażesz mi miłość czy...

Zostań dziobry i chrupiący.

Poznanie ciebie było dziobre, Raheim.

- Dałeś mu numer. - Nie.

Chciał, ale zaproponowałem BP.

- Nie zaprzyjaźniaj się z nim. - Dlaczego?

Bo "przyjaciel" i "prostytutka" to dwie różne rzeczy.

To on do mnie podszedł.

"Dziobry"?

Nawet nie potrafi pisać.

To znaczy "lepszy nić dobry".

Takie słowo nie istnieje.

- Wymyślił je. - Oczywiście.

Co te nieopierzone dzieci z getta jeszcze wymyślą?

Idę siku.

To jest dobre. Wybacz.

- Tu Mitchell. - Ktoś do ciebie.

Kto? Podpisz za mnie.

Nie zrobię tego znowu. Rusz dupę.

Co się stało? Odebrało ci mowę?

Nie.

- Jestem zaskoczony, że cię widzę. - Mówiłem, że zajrzę.

Mam specjalną przesyłkę.

- Gdzie ona jest? - Ślepy jesteś?

Wiem, że wieczorem chciałbyś coś zjeść albo obejrzeć film.

Tak.

Pewnie.

Okej. Zajrzę za godzinę

i powiem kiedy, gdzie i co.

Okej.

- Bądź nadal taka słodka. - Będę.

- Nie zrób nikomu krzywdy. - Postaram się.

Takim facetom nie tylko wypisuje się lewe czeki,

ale kradnie się dla nich dowody osobiste.

Wiedziałeś, że jest kurierem?

- Serio, Mitchell? - Tak.

- Coś w tym złego? - Nie, ale też nic dobrego.

Najważniejsze, że jest BMW.

- Brązowy, mężczyzna, wyrobnik. - Nazywasz to pracą?

- Bardziej przypomina ćwiczenia. - Zarabia na siebie.

- Wygląda zarąbiście w uniformie. - I tylko czekasz, żeby go zdjąć.

- Dokąd idziecie? - Do kina i na kolację.

- Płaci? - Zaprosił mnie.

I? Tacy chłopcy są drobiazgowi.

Jest kurierem na rowerze. Jego ulubiony sklep to pewnie market.

Jeśli zapomni portfela, nagrodzę się deserem.

Zadzwonię do ciebie o 11.

Jeśli nie odbierzesz, wzywam policję.

Nie wygłupiaj się. Pogadamy jutro.

- O 11, co do sekundy. - Okej, pa.

PIERWSZA RANDKA

Mają tu dziobrą lazanię z indyka.

Serio? Też umiem ją zrobić.

- Tak? - Naprawdę.

- Może kiedyś spróbuję. - Może.

Powiedz mi jedno.

Dlaczego wybrałeś spotkanie z autorem?

Elijah dorastał blisko mnie.

Dziobra sprawa widzieć, że swój pisze książki.

Jest jak nowy Michael Eric Dyson.

Zabawne, bo obok puszczali film,

który według niego niszczy wizerunek naszego narodu.

Chyba sobie jaja robicie.

Przypomniał mi się mój przyjaciel, który mawia:

"Czarni nie będą wolni

dopóki modlimy się do białego Jezusa

i trzymamy się Biblii białego człowieka,

jak ćpuny próbujące sobie wstrzyknąć".

- Widzę, że ci się podobało. - To prawda.

- Dzięki, że mnie zabrałeś. - Wiedziałem.

Serio?

Skąd?

Nie wiem.

Jesteś pisarzem i pomyślałem, że chciałbyś go przepytać.

Niezły pomysł.

Wydajemy numer o sprawiedliwości społecznej.

Idealnie by pasował.

- Możesz mi podziękować w nagłówku. - W nagłówku? Chcesz mi ukraść pracę.

Nie.

Byłbym tuż obok ciebie.

Chcesz się napić?

Tak.

Mega mieszkanie.

Masz moje ulubione książki.

- Tak? Które? - "Just above my head".

- To też moja ulubiona książka. - No nie wiem.

Masz trzy kopie.

Cicho.

- To dla mnie? - Tak.

Wybacz.

Na zdrowie.

Cholera, dziobry.

Cieszę się, że ci smakuje.

Musimy podkręcić.

Co ty o tym wiesz?

Jesteś za młody, żeby się na tym znać.

Jesteś dziobry w dotyku.

Ty też.

- Tak się ruszasz? - Trochę.

Podoba mi się.

Cholera.

Twoje usta smakują jak miód.

A twoje jak czekoladki.

Mam dla ciebie coś jeszcze do spróbowania.

Tak?

Skarbie? Czemu wyłączyłeś muzykę?

- Myślałem, że sobie poszedłeś. - Skąd taka myśl?

Nie pocałujesz mnie na dobranoc?

- Dzień dziobry. - Dzień dziobry.

Która godzina?

8:15.

- Nie. - Nie?

Godzina, w której mamy poranną zabawę.

- Mogę przygotować śniadanie. - Dopiero co je zjadłem.

Miałem gdzieś być pół godziny temu.

- Dziś wieczorem? - Dziś?

- Masz inne plany? - Nie.

- Co chcesz na kolację? - Zaskocz mnie.

Muszę już iść.

Dobra, skoro musisz.

- Halo. - Dobrze.

Nie muszę łazić po Crooklynie.

Po twoim głosiku wnioskuję, że porządnie wypełnił twoją pupę.

Jak było? Jakbym nie wiedział.

- Lepiej niż dziobrze. - Przyjmujemy jego słownik.

Czyli wynagrodził ci hot doga i frytki z serem

w Chuck E. Cheese.

- Byliśmy w Emilio's. - Serio?

- Ile cię to kosztowało? - Nic. On zapłacił.

- On? Razem z napiwkiem? - No.

Zbir, który wie, że dobra kuchnia to nie paczka chipsów. Brawo.

Noc i poranek były idealne.

A to nie koniec, bo przyjdzie później.

Nie mogę się doczekać.

Cieszę się twoim szczęściem.

Wcale nie.

Cieszę się. Tak samo, jak kiedy byłeś z Royalem,

Ramonem i Raykwonem.

O co ci chodzi?

O to, że mówi "dziobrze", a ty od razu tracisz rozum.

- Nie tracę. - Mam nadzieję.

- Ziomek śmierdzi puszczalskim. - Nie zachowuje się tak.

Tańczył ze mną, zaskoczył w pracy.

A jego usta sprawiają, że się roztapiam.

Romantyczny zbir. Kto by pomyślał?

Nie daj się na to złapać.

Zrobi i powie wszystko, żeby ci wsadzić.

Nie zdziw się, kiedy zerżnie cię na wylot,

a potem zniknie.

Jestem dużym chłopcem, a "nietykalny" to moje drugie imię.

Zresztą, jeśli mam zostać wyruchany,

to przecież mogę też zostać wyruchany dosłownie.

Dobra, ruchańcu.

Brzmi jak rzeżączka odbytnicza.

Fuj.

TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ

Synu, tu twoja matka. Oddzwoń, proszę.

Dzwoniłam kilka razy, bez skutku. Kocham cię.

Siostrzeńcu, wszystko dobrze? Rozmawiałam z twoją mamą.

Mówiła, że nie odbierasz.

Wiesz, że Adam to papla. Mówił, że nie ma od ciebie wieści.

Lepiej oddzwoń. Pa.

Nie odbierze. Dzwoniłem 4 razy.

Odbierze.

Odbiera ode mnie, od ciebie nie.

- Serio? - Patrz.

- Halo? - W końcu odebrałeś.

Hej, B.D. Wybacz, że nie oddzwoniłem.

Zakładam, że przepraszasz też za wystawienie mnie trzy razy.

- Jeszcze nie przywykłeś? - Nie bądź taki mądry.

Przepraszam, Gene. Te tygodnie były szalone.

Nie jest ci przykro z powodu obsesji na punkcie kutasa.

- Komu byłoby przykro? - Obiecuję, że wam to wynagrodzę.

Już to słyszałem.

Możesz nam to wynagrodzić dziś, stawiając pierwszą kolejkę.

Co dziś jest?

- Mówiłem, że zapomniał. - O czym?

Urodzinowy weekend mojego chłopaka.

Gdyby się nie urodził,

wciąż byłbym wyczerpaną, zdezorientowaną zdzirą.

Przecież nadal taki jesteś. Oprócz zdziry oczywiście.

- Okej. - Suń się.

- Przepraszam, zapomniałem. - Brunch w Boulevard Bistro.

Szef Carlos zaklepał nam miejsce od 17 do 21.

- No nie wiem. - Czego nie wiesz?

Zapomniałeś adresu? Usunąłeś Google maps?

Potrzebujesz znaków z nieba?

Wiem, gdzie to jest, ale muszę zrobić zakupy.

I pranie...

Możesz oderwać się na kilka godzin do tego gangstera.

Przyprowadź go.

Chcę wiedzieć, dla kogo zaniedbujesz przyjaciół.

- Raheim pewnie ma co robić. - Tak, jak ty.

Musicie się ujawnić. Gra słów zamierzona.

To idealna okazja, żeby przedstawić nowego faceta.

- Nie jest moim facetem. - Więc kim?

Jest...

Po prostu dobrze się bawimy.

Bez wątpienia.

A ja wątpię, że facet jak on chciałby spędzić tak popołudnie.

- Dlaczego? - Prostytutka z centrum?

Dupczenie na Brooklynie, tak. Rozrywka w Harlemie, nie.

- Błagam, nie zakładaj z góry. - Możesz powtórzyć?

- Zapytaj go. - Dobrze.

- Gejownie. Do zobaczenia. - Kocham was.

Pa.

Lubi mnie bardziej.

SPOTKANIE Z PRZYJACIÓŁMI

B.D.

B.D.!

- Co ty śpiewasz? - Hymn kościelny.

Ale co ty o tym wiesz, hedonistyczna szmato.

Nawet ateista wie, że tam jest "pewność", nie "rzewność".

Serio?

Tak.

Masz rację, Gene.

Niech pan lepiej uważa. Zaraz będzie tu mój facet

- i może mu się to nie spodobać. - Nie?

Dajmy temu uroczemu panu powód do gniewu.

Dajcie sobie spokój.

Też cię kocham, Gene.

Hej, Mitch. Dziecinko. Wszystkiego dobrego, staruszku.

Uważaj sobie. Nadal dostaję kartki.

- Długo czekacie? - Wystarczająco.

Ziomek nie zna się na zegarku, ale ma wymówkę.

Ma tylko 24 lata.

Nie umie jeszcze prosto sikać.

- Hej, Mały. - Hej, Pooquie.

Wyglądasz na zaskoczonego, że mnie widzisz.

Nie. Jestem zaskoczony, że widzę tak dużo.

Kilka godzin temu tak nie mówiłeś.

Jestem Gene. Mitchell na pewno o mnie wspominał.

Nie. Powiedziałeś John?

- Jesteś zabawny. - Nie, skarbie.

Jeden żart i jesteś zrobiony.

- Raheim. - Ty jesteś B.D.

- Czyli bezmózgi dupek. - Mitchell dużo o tobie mówił.

Wszystko, co słyszałeś, to tylko połowa prawdy.

- To mój chłopak. - Hej, Raheim.

Jestem Courtney. Mówią na mnie Dzieciaczek.

- Miło cię poznać. - Ciebie też. Sto lat.

Dzięki.

Skoro wszyscy już są

i się poznaliśmy, to możemy już jeść?

- Czekolada. - Skarbie, nakarm mnie.

Przyszedł Carl.

Zdrowie Dzieciaczka.

Będzie dobrze.

I tak po prostu, pozostał w moim świecie.

Tylko z jego pocałunkiem mogłem zacząć dzień.

Po ciężkim dniu, jego uśmiech i dobra forma

są najlepszymi powodami, żeby wrócić do domu.

Wszystko, co robimy, przychodzi tak naturalnie.

Potrafi być bardzo troskliwy.

Czasami rozpraszający.

Rozproszenie uwagi jest mile widziane.

Robi rzeczy, które doprowadzają mnie do szału,

ale koniec końców, nie mają znaczenia.

Staram się zachować spokój,

ale z każdym dniem to coraz trudniejsze.

Kocham cię.

- Halo? - Następny seans jest o drugiej.

Cholera, skarbie.

Przepraszam, ale pracuję do trzeciej.

Miałem też spotkać się z chłopakami.

- Mogę przyjść później. - Robicie coś specjalnego?

- Nie, relaksujemy się. - Chcecie się zrelaksować u mnie?

Nie wiem. I tak siedzę ci na głowie.

- Nie chcę, żebyś miał mnie dość. - W życiu.

Chętnie ich poznam. Mogę coś ugotować.

- Będzie dziobrze. - Tak, dziobrze.

Dobrze.

Najadłem się na cały weekend.

Ten czarnuch nie ma nawet Xboxa.

Ja pierdolę, co oni tu robią?

Właśnie sobie odpowiedziałeś. Pierdolą się.

Najgorsze pedalskie filmy.

Jebane "Ślicznotki",

"Cizie w wielkim mieście" i "Złote dziwki".

Powiesz "pedał" przez duże "P"?

- Przymknij się? - Sprawdzam izbę twojego chłopaka.

Pałętasz się swoją dupą, odkąd tu przylazłeś.

Nie ja pokazuję dupę.

Teraz rozumiem, czemu zniknąłeś.

Ten czarnuch każdego by wyrwał.

- Weź się przymknij. - Mówię tylko prawdę.

- Nie, jesteś niegrzeczny. - Niegrzeczny?

Gotowi na ciasto?

- Nie, dzięki. - Myślałem, że nic już zmieszczę,

ale skoro się kłopotałeś.

Dziobre w kosmos. A nie lubię jagód.

Mówiłem, że mój skarb umie gotować.

- Chcecie obejrzeć film? - Z tego co widziałem, to nie.

Co to znaczy?

Masz tam za dużo różowych i transów.

- Możesz powtórzyć? - Co?

Żartuję.

Wiem, że to drag queens, nie transi.

Byłbym wdzięczny, gdybyś nie używał tego słowa.

- Jakiego? - "Transi".

A co, jesteś transem?

Jeśli pytasz czy jestem transpłciowy, to nie.

Jednak powinieneś okazać trochę szacunku.

- Spokojnie, skarbie. - Cholera.

Nie obrażaj się. Zmieńmy temat.

Czarny zna się na kuchni.

Cieszę się, że ci smakuje, ale nie nazywaj mnie tak.

- Jak? - "Czarnuch".

Nie powiedziałem "czarnuch", tylko "czarny".

- To to samo. - Nie.

- To nie to samo. - Dla mnie tak.

Może dla ciebie.

- Co to znaczy? - Nie zachowuj się tak.

- Ja? - Tak, czarny.

- Nie zachowuj się tak. - W porządku.

Nie zachowuj się tak, to będą cię szanować.

Nigdy nie będę zadawał się z czarnoskórym,

który nie szanuje siebie i innych uciskanych.

Ktokolwiek decyduje się na taki upadek,

wierzy w to, co o nas mówią biali hetero,

bracie.

Tak po prostu.

Uraziłeś mnie.

- Nie musisz wychodzić. - Nie, pieprzę to.

Czarny, czarny, czarny.

Przepraszam, Mitch.

- Dziobrze było cię poznać. - Ciebie też, Angel.

- Nie musiałeś się na nim wyżywać. - Wyżywać?

- Okazał mi brak szacunku. - Źle to odebrałeś.

- Miałem to inaczej przyjąć? - Miał rację.

Nie możesz się tak zachowywać. Dlatego powinieneś siedzieć cicho.

Rozumiem. Czyli nie mogę we własnym domu mówić, co myślę?

- Zamierzasz gadać takie bzdury? - Bzdury?

Tak. To nic takiego.

Dla mnie to poważna sprawa i dla ciebie też powinna taką być.

- Chcesz mnie uczyć myślenia? - Nie.

- Jego też nie uczyłem. - Słyszałem co innego.

Skoro jesteśmy w temacie, co ty o tym myślisz?

Nieważne, co ja myślę. Nie o to chodzi.

- Dla mnie ważne. - Nie chodzi o mnie, Mały.

- Więc o co? - O nic.

Może nie każdy chce ciągle machać tęczową flagą.

Dzięki za odpowiedź.

PRAWIE TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

Nie rób tego.

- Okej, byłem trochę lekkomyślny. - Lekkomyślny?

Który mamy rok?

Powinieneś taki być, bez dwóch zdań.

Nie może ci też dyktować, co masz mówić we własnym domu.

Nie wiem, dlaczego myślą, że mogą tobą sterować

tylko dlatego, że cię grzmocą.

Bronił swojego przyjaciela. Nie mogę go za to winić.

Możesz. Zwłaszcza, że bronił głupot.

Zaprosiłeś ich w celu poznania, a nie żeby cię obrażali.

Dlatego od tygodnia się nie odzywa. Wie, że popełnił błąd.

Wiem.

Ale głupio tak zakończyć relację. Chcę do niego zadzwonić.

Tak.

- Chcesz czegoś więcej, niż rozmowy. - Wcale nie.

Masz objawy odstawienia. Jego sprzęt był... dziobry.

Nie przejmuj się nim. To tylko jeden facet.

Wstawaj. Wracamy na plantację.

No chodźże.

Zabiorę cię do siedziby firmy kurierskiej.

Wiem, że kochasz go w uniformie. Unowocześnię cię.

- Długo tu siedzisz? - Od 18.

Wejdziesz?

Jeśli chcesz.

Mały.

Tak?

Przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłem.

Wiem.

Muszę zwracać uwagę na to, co jest dla ciebie ważne.

Tym sposobem będę mógł ich prostować i trzymać w ryzach.

- Osioł z ciebie. - Mówię serio.

Znaczysz coś dla ludzi.

Dla mnie nawet więcej.

Ty też dla mnie wiele znaczysz.

Mały.

Mały.

Mały.

Muszę wyjść, ale wrócę około 11.

- Po co? - Niespodzianka.

- Dobrze? - Dobrze.

Kupiłeś mi auto.

Nie. To samochód D.C. Niespodzianka jest w środku.

Cześć.

Cześć.

- Jak masz na imię? - Raheim Junior.

Cześć, Raheim Junior.

Jestem Mitchell.

Pan z mojego obozu nazywa się Mitchell.

Znasz go?

Raczej nie.

- Znasz kogoś z moim imieniem? - Jedną osobę.

Dobra, mały. Mamy dziś sporo do zrobienia.

- Siedź tam spokojnie. - Dobrze, tato.

Mitchell, proszę, zapnij pas.

Wybacz, już zapinam.

Tato, jedźmy!

Dlaczego mi nie powiedziałeś?

- Bo nie pytałeś. - Zabawne.

- Nie wiedziałem, jak ci powiedzieć. - Więc kazałeś jemu to zrobić?

- Tak. Jesteś zaskoczony? - To mało powiedziane.

- Dla ciebie był niespodzianką? - O tak.

Nie planowałem dziecka w wieku 19 lat.

Pamiętam jak wczoraj,

kiedy Słoneczko powiedziała, że jest w ciąży.

- Słoneczko? - Tak.

Tak nazywam jego mamę, Crystal.

Kiedy się uśmiecha, jest jak słońce.

- Każdemu dajesz ksywkę? - Nie. Tylko wyjątkowym osobom.

To do niego jeździsz, kiedy mówisz, że musisz być gdzieś za pół godziny?

- Czyli jesteś bi. - Nie.

- Nie? Przecież spałeś z kobietami. - Tak. Czas przeszły.

- Czyli już nie śpisz. - Nie dziś.

A jutro?

Nie, chyba że mi powiesz, że nie jesteś gejem na całego

i chcesz spróbować trójkąta z jakąś laską.

Nie pociągają mnie kobiety, ale ciebie tak,

czyli jesteś bi.

- Nie jestem. - Nie?

- To jak na siebie mówisz? - Nijak.

Nie lubię być wsadzany do konkretnego pudełka.

Lubię kobiety, ale to nie one wpadają mi w oko.

Nie sprawiają, że mi staje.

Przy nikim nie staje mi tak, jak przy tobie.

- Lepiej przestańmy. - Dlaczego?

- Twój syn jest w drugim pokoju. - No i? Zasnął.

Nie usłyszy nas. Możemy być cicho.

Cicho? Od kiedy?

Może ci coś skapnie, ale najpierw go odwieź.

- Dziękuję. - Za...?

Zaufałeś mi i poznałeś z nim.

Nie wiem, czy zniosę was dwóch,

ale spróbuję.

- Dziękuję. - Nie ma za co.

Śliczny.

Zazdrościsz, bo nikt nie chce być z twoją zgorzkniałą dupą.

Gdybym chciał się bawić w dom, moja zgorzkniała dupa

nie ciągnęłaby pełnego bagażu.

Za późno.

Skoro jest dzidziuś, to jest też mama.

A skoro jest mama, to będzie drama.

- Raheim mi o niej opowiedział. - A ona wie o nim wszystko?

- Nie wie, że pociągają go faceci. - Czyli nie wie, że ich rucha.

Od kiedy spanie z facetami i kobietami nie oznacza biseksa?

Może jest tryseksualny.

Jeśli spróbuje i się mu spodoba, to się tego trzyma.

Od czasu mamy Juniora Raheim nie był z żadną kobietą.

- To było 5 lat temu. - To tylko słowa.

Za bardzo się angażujesz w pana płynnego i jego płyny.

- To, co zrobił, było bardzo... - Manipulacyjne?

- Nie, romantyczne. - Nieprawda, B.D.

Nie musiał wracać ani mówić, że ma dziecko.

Nie przychodź z płaczem, kiedy będziesz płacił jego alimenty.

JESTEŚMY RODZINĄ?

Teraz położę się spać, a Pan Bóg niech mnie strzeże.

Jeśli umrę przed świtem, niech Pan Bóg weźmie moją duszę.

Błogosław mamusię, tatusia, babcię Grace,

babcię Glorię, wujka D.C., wujka Angela,

moich trzech kuzynów Derricków, kuzynkę Anjelicę i Mitchella.

- Amen. - Amen.

Dobra modlitwa. Zostawić światło?

- Nie, nie boję się ciemności. - Okej.

Zostawię tylko lampkę, gdybyś musiał iść do łazienki.

- Dziękuję. - Proszę.

Okej. Dobranoc, Mitchell.

Dziękuję.

Dobranoc.

Większość z nich nie jest jeszcze skończona.

Wyglądają na skończone.

Dlaczego mi nie powiedziałeś?

Tylko nie mów, że nie pytałem.

Po prostu sobie rysuję. To nic takiego.

To duża sprawa. Od jak dawna to robisz?

Od 8 roku życia.

To nie musi być tylko rysowanie, ale twój cel.

- Mówisz? - Tak.

Animacja i anime są teraz na topie,

a ty kochasz komiksy, więc mógłbyś tworzyć własne.

- Myślisz, że dałbym radę? - Tak.

Śmiało, magiczne rączki.

Są ładne. Naprawdę ładne.

Hej, jak leci? Zaraz idę do pracy.

Jak poszła rozmowa z białym szefem?

Ruch na stronie podwoił się od ostatniego kwartału.

Dostaliśmy też subskrybcje od ponad 1000 szkół.

Tak. Wiadomo, czyja to zasługa.

Miejmy nadzieję, że o tym wie.

- Co się dzieje? - Są jakieś wiadomości?

Tak. Od wysokiego, ciemnego przystojniaka.

- Od twojego brata, ośle. - Mojego brata?

Jest wysoki, ciemny i przystojny.

- Co to za cienie pod oczami? - Ignoruję wszystko, co sugerujesz.

Chloe i Halle wychodzi za 3 tygodnie,

a niektóre szczegóły nie są dopilnowane.

Dawniej w życiu byś tak nie zrobił.

Zaniedbałem kiedyś okładkę?

Touche.

Wybacz, jeśli przeginam, ale czekają na ciebie w biurze,

żebyś zaakceptował szkice. Kiedy się z tym uporamy,

zmieścimy się z Halle w Londynie, a z Chloe w Los Angeles.

Wyglądasz na zajętego. Będziesz na czas, prawda?

Bułka z masłem. To mój chłopak z okładki.

- Co słychać? - Ciebie słychać, nikogo innego.

Chcesz iść z nami na lunch?

Ja stawiam.

Nie. Mamy dużo pracy.

Mitch.

Nie możemy, Pooquie. Mamy dużo do zrobienia.

No weź, Mały. Musisz coś zjeść.

Tak, przy biurku.

- Nie, zamówię coś w biurze. - Jest taki piękny dzień.

Powiesz im, że będę przed 15?

Okej.

Dziobrego...

SPOTKANIE Z RODZINĄ

Adam?

- Nie zapomniałeś mojego imienia. - Co ty tu robisz?

- Sprawdzam, co u małego braciszka. - Ty jesteś małym braciszkiem.

Mój rozmiar mówi co innego.

Adam, to Raheim. Raheim, to Adam.

Jak leci?

Miło cię poznać, inżynierze. Słyszałem o tobie dziobre rzeczy.

"Dziobre" czyli lepsze niż dobre.

Dzięki.

Niestety, ja nic o tobie nie słyszałem.

- Ale jak mógłbym? - Nie zaczynaj.

Szedłem właśnie na boisko. Pomyślałem, że podejdę i pogadamy.

- Dawno tam nie byłem. - Jeśli nie macie innych planów.

Pan powolny.

Patrz, kogo znalazłem.

Chodź, skarbie. Przytul mnie.

Cześć, synku, który ciągle mnie odwiedza,

tak jak powinien.

Ta niebieska bluzka podkreśla twoje oczy.

- To kolczyki ode mnie? - Tak. Musiałam je założyć.

Trzeba ci załatwić więcej spodni. Te są za duże.

- A ty? Znamy się? - Zabawne, mamo.

Od miesięcy cię nie widziałam. Omal nie zgłosiłam zaginięcia.

Pokaż się. Dobrze wyglądasz.

Schudłeś?

Te dżinsy są za chude.

- Tak, wiem. - Są za ciasne.

Naprawdę. Powinieneś kupić inne.

- Rzadko tu bywam. - Byłoby jedzenie, gdybyś przychodził.

- Ona ci gotuje? - Tak.

- Stałeś się ulubieńcem? - Synem, który często tu bywa.

O to chodzi. Przychodzę tu.

Opowiedz nam o Raheimie, synu.

- Co ci zdążył wypaplać? - Tylko krótką biografię.

Mówiłem, że jest spoko,

bo ty najwyraźniej uznałeś, że do mamy nie ma już po co pisać.

- Niczego mi nie mówi. - Nie wiem, dlaczego go ukrywałeś.

- Nie ukrywałem. - Tak, jasne.

Rozumiem dlaczego, biorąc pod uwagę twoje osiągnięcia.

Zdziwiło mnie to, że jest kurierem na rowerze.

- Dlaczego? - Wyglądasz jakoś inaczej.

Zazwyczaj chłopaki, z którymi jesteś, są...

Ann, błagam.

Mama chce powiedzieć,

że nigdy nie randkowałeś z kimś, kto jeździ rowerem.

Albo kto nie ma magistra.

Albo z kimś spoza korporacji, z głową w chmurach

lub samozadowolonym Murzynem.

Tak to widzisz?

Słuchajcie. Najpierw był Kyle.

Jak można zajmować się modą i nie znać Dapper Dan?

- Fakt. - Potem był Livingston.

- Skarbie. - Strasznie chciałem mu przywalić.

Słuchaj, bracie.

Chyba w końcu znalazłeś odpowiedniego chłopaka.

- Gratuluję. - Raheim to nie mój chłopak.

- Aleś powiedział. - Co was śmieszy?

"Mamo, Raheim to nie mój chłopak".

Z nikim przedtem nie spędzałeś tyle czasu.

To coś nowego.

Mowa też o spędzaniu czasu z jego synkiem.

- Nie ma już kodeksu braterskiego? - Muszę się zgodzić.

Myślę, że jest za wcześnie na poznawanie jego syna.

Anderson poznał ciebie i Adama po pół roku randkowania.

W gejowym przeliczniku to będą jakieś 3 miesiące, prawda?

- Tryb ekspresowy. - Ale my nie jesteśmy razem.

- Wciąż? - Mówię serio.

- Nadal się tego trzymasz? - Skarbie, posłuchaj.

- Czy on nie jest od ciebie młodszy? - Anderson też jest od ciebie młodszy.

Byliśmy w pełni dorośli, kiedy ze sobą chodziliśmy.

Dlaczego się wtrącasz?

- Teraz mówimy o nim, nie o mnie. - Nie, Ann.

Tak ludzie to przekręcają. To, że ma 24 lata,

nie oznacza, że nie jest dojrzały,

a już na pewno nie oznacza, że nie umie dbać o interesy.

Dba o interes, prawda?

Ty myślisz tylko o interesach.

Nie musi odpowiadać. Ma to wypisane na twarzy.

Dlaczego go nie przyprowadziłeś? Twój chłopak jest tu mile widziany.

Wiem, mamo. Jest teraz w Harlemie z synkiem.

- Przyjdzie później. - Dobrze.

Wtedy zacznie się prawdziwe przesłuchanie.

Nie słuchaj ich. Spadajcie.

Wynocha.

Ruth, dlaczego zawsze zaczynasz? Wychodzimy.

Wszyscy na zewnątrz.

Ciociu, wiesz, że będę sławna, prawda?

W zeszłym tygodniu miałam 3 przesłuchania.

Jesteś niemiła. Dlaczego jest niemiła?

Jest trochę wściekła. Bez przerwy.

Zróbmy sobie zdjęcie. Czekaj.

Kocham tę czarną miłość.

Wiecie, że się zjawię. Mam gdzieś, czy jestem waszą mamą.

Zamienimy się.

Ostatnio miałam 16 lajków.

- Nic o tym nie wiesz? - Wiem.

Nauczyć cię? Patrz.

Wchodzisz i mówisz "Cześć". Widziałeś?

- Twoja kolej. - Niezła jesteś.

Masz duży talent.

Adam, nie wiem, skąd ją wziąłeś, ale to ta jedyna.

- Tak, jest świetna. - Lubi mnie, skarbie.

Powiedział, że będę sławna.

Usiądź sobie tutaj.

Chcesz coś zjeść?

- Rety, już to zjadłeś? - Tak.

Wszystko jest pyszne.

Technicznie ujmując, jestem twoim najstarszym synem.

Przepis powinien trafić do mnie.

Nie, słuchaj. Jesteś najstarszym synem.

Zabiorę ten przepis do grobu.

Słuchajcie, to Raheim.

Gość i chłopak naszego kochanego Mitchella.

Jak widzicie, nie przyszedł z pustymi rękoma.

Chodź tu.

To moi synowie, Alvin and Calvin.

- Dziobre przyjęcie? - "Dziobre"?

Dziobre, czyli lepsze niż dobre.

Co z wami nie tak? Są staromodni.

Dobrze, że mają ładną cerę.

Adama już znasz. To jego dziewczyna, Tisha.

Nie. Tesha. Przez "e".

A to moja siostra. Mama Mitchella, pani Walker.

Miło cię poznać, Raheim.

Kogo ten czarnuch całuje w rękę?

Wzajemnie. Nie mówiłeś, że masz taką fajną mamę.

Jaki on uroczy. I przyniósł mój ulubiony trunek.

To mój mąż, pan Walker.

Raheim, dziobry bracie, zagramy w kosza?

Nie, dopiero co przyjechał. Musi coś zjeść i się napić.

Dopiero co jadłem. Ale może coś jeszcze wcisnę.

Widziałaś go?

W życiu nie widziałam bardziej apetycznej czekoladki.

Aż chcę go schrupać.

Lepiej, żeby się tak nie gapił na moją kobietę.

Nie mogę spokojnie pogrillować. Wszędzie ci młodzi frajerzy.

Ja nie sprowadzam tu takich.

To faceta Mitchella, ośle.

- To był chłopak Mitchella? - Właśnie.

Nie wygląda na...

Wiesz co? Dajmy spokój.

Chyba nie powiesz, że patrząc na niego pomyślałabyś, że jest...

Niech czarnuch lepiej uważa, z kim się całuje.

Skoro w sobotę jest impreza, a D.C. i Angel też się wybierają,

pomyślałem, że może mógłbyś do nich zadzwonić.

Chyba uderzyłeś w coś główką.

Jeśli już, to twoją.

Mówię ci, Mały. Daj temu spokój.

Musimy oczyścić atmosferę. Z moją rodziną się dogadujesz.

Bo mnie łatwo jest pokochać.

Gene by się nie zgodził.

Owszem. Nie podoba mu się, że to prawda.

Weź, Pooquie. Zadzwoń do nich.

Ty zadzwoń.

Nie jest źle.

To wujek Raheim, tato.

- Angel? - Tak. Kto mówi?

- Mitchell. - Mitch?

- Coś cię stało Rahowi? - Nie, nic mu nie jest.

Wie, że dzwonisz?

Nie chcę, żeby myślał, że cię podrywam.

Osioł z ciebie. Siedzi obok.

Dzwonię z pytaniem, co robisz w sobotę przed imprezą.

- Nic. - Może do nas przyjdziesz?

- Mógłbym. D.C. będzie? - Mam nadzieję.

- Zaraz do niego zadzwonię. - Powiedz mu, że będę.

Nie lubi być pomijany.

Pospiesz się.

Gdzie jesteś, czarnuchu?

D.C., tu Mitchell.

No.

Co robisz przed imprezą w sobotę?

A co?

- Chcę cię zaprosić do siebie. - Po co?

Nie lubisz moich filmów, więc może w coś zagramy.

Mamy Scramble. Albo w karty.

- W co? - W piki.

- W co lubisz? - W piki.

Dawno w to nie grałem, ale mógłbym...

Nie prowadzę warsztatów.

- Co to znaczy? - Mistrz nie gra z amatorami.

Mistrz to niby ty? Zostanie ci odebrana korona.

- Przez kogo? - Przeze mnie.

Aleś mnie przestraszył.

Żadnego kaszlu, machania, gadania na każdym kroku,

szeptania, stukania palcami,

trzaskania knykciami, tupania nogami oraz,

co będzie najtrudniejsze, łapania za kutasa.

- Cholera, a możemy oddychać? - Nie ufasz mi?

Jeśli jesteś jego chłopakiem, to nie.

Mówiłem, że jest twardy.

Zaczynamy imprezę.

- Mam 6. - 6?

Nie gramy w UNO.

- Mój błąd. - Wchodzimy na pokład.

- Tak, skarbie, powinieneś wejść. - Gracie bez oszukiwania.

- Co masz? - Dziękuję.

- Angel, twoja kolej. - Tak.

Nadal uważam, że talia była oznaczona.

Musiałbyś przegrać wszystkie trzy rozgrywki.

Musisz oddać koronę do końca wieczora.

Co?

- Nie, zachowuję ją. - Straciłeś ją.

- Teraz ja jestem mistrzem. - Nie mistrzem. Jednym z mistrzów.

- Okej, mogę na to przystać. - Pewnie, że możesz.

Ciężko uwierzyć w twoją determinację.

Nie każdy z Bed-Stuy jest gangsterem.

Jesteś tego żywym dowodem.

Zajrzę do niego.

Nie mów, że przeżywasz porażkę.

Jak mogłeś tak ze mną pogrywać?

Całowałeś i przytulałeś Angela.

Co?

Pooquie, świętowaliśmy zwycięstwo.

Nie całowałem go. Przytulaliśmy się.

Nie podoba mi się to.

Przepraszam.

Nie miałem nic na myśli. Okej?

Chodź.

Chcę zatańczyć z moim Pooquie.

Widzimy się za chwilę.

Stary, daj sobie spokój.

Skurwysyny słyszały, że nie mogą pić z mojego szkła.

Zachowują się, jakby plastik ich parzył.

Hej, jest Jazz.

Przepraszam.

Widzę mojego człowieka.

- Widziałeś Raheima? - Pewnie jest w łazience.

Pójdę sprawdzić.

Nie przejmuj się. Tylko tańczą.

Tak, tylko tańczą.

Raheim już nic do niego nie czuje.

Jak to "już"?

Nie więcej niż do każdego, z którym mógłby tańczyć.

- Byli razem czy coś? - To było dawno temu.

- Chcesz jeszcze drinka? - Tak.

Co słychać, kolego?

Niewiele.

Obaj wiemy, że to nieprawda, bo twoje ciasne spodnie

zaraz się rozerwą.

- Dzięki... - Nie ma za co.

Więc co słychać?

Chcesz zatańczyć?

Nie. Jestem tu z kimś.

Skoro tak mówisz. Gdzie jest ten ktoś?

Chodź. Jeden taniec.

Okej.

- Co ty, kurwa, wyprawiasz? - A ty kto, że się wpierdalasz?

Nie trzymaj pierdolonych łap tam, gdzie nie powinno ich być.

Czyli chcesz wszystkich dla siebie?

Jebany czarnuch. Wypierdalaj.

- Odsuń się, bo dostaniesz wpierdol. - Kto mi wpierdoli, czarnuchu?

Nie będziecie się bić

na mojej jebanej imprezie w moim jebanym domu.

Macie dwie minuty, żeby stąd zniknąć.

Inaczej wzywam gliny albo strzelam.

Wasz wybór. Tak czy siak, zginiecie.

- Dlatego nie łażę po przedmieściach. - Jesteś z Harlemu.

Z dobrej części.

- Przestańcie mnie okradać! - Wszystko gra?

Nie odzywaj się do mnie. To twoja wina.

Moja?

Chciałeś ze mną pogrywać?

Nie zabrałem cię tam, żebyś tańczył z kim chcesz.

- Chciałeś zabrać go do siebie? - Miałem tam stać

i patrzeć jak się rżniesz, czym tam tańczysz, ze swoim byłym?

- Masz za dużą mordę. - Nic nie powiedziałem.

- Przymknij się. - Nie zwalaj winy na Angela i mnie.

To wszystko przez ciebie. Nie mogłeś się powstrzymać.

Cholera.

Teraz zgrywasz twardziela?

Dojebię mu.

Właź, bo wezwą gliny.

Przepraszam.

- Lepiej właź do auta. - Dobra.

No chodź!

Nie drzyj się.

Czasami życie każe ci pisać własne piosenki Toni Braxton.

- Co z tym zrobisz? - Zrobi? Nie ma nic do robienia.

Ziomek kolejny raz pokazał, że jest śmieciem.

Chwila.

Drugi raz może nie być kogoś, kto go odciągnie.

To prawda, ale zanim go wywalimy,

pamiętajmy, że ludzie cały czas się kształtują.

Ten nie.

Może Raheim ma wady, ale kto ich nie ma?

Wady?

- Mówisz o życiu w getcie? - Uważaj. Dorastałem tam.

Od każdej reguły są wyjątki.

Jego zachowanie nie ma nic wspólnego z gettem.

Dorastałem w tak zwanej dobrej dzielnicy

i byłem w tak zwanych dobrych szkołach,

ale nie zawsze byłem wrażliwym, rozważnym

- i solidnym mężczyzną, jak teraz. - Skoro tak mówisz, doradco.

Byłem uparty i reaktywny. Miałem na koncie kilka bójek.

- Mój facet był gangsterem. - Pozowałem na niego.

Myślałem, że to sposób na bycie mężczyzną.

Raheim jest młody. Ma czas, żeby dojrzeć.

Nigdy nie sądziłem, że będę z kimś takim, jak B.D.,

ale teraz nie wyobrażam sobie życia z nikim innym.

Skarbie.

Mój bąbelek.

W głębi serca to rozumiesz.

I pragniesz miłości, jak każdy z nas.

Nie waż się wymawiać tego słowa.

- W życiu już nie wejdę w to gówno. - Nigdy nie mów nigdy.

Miej otwarte serce i umysł na odpowiedniego mężczyznę.

Jest tylko jeden typ faceta: nieprzyjemny.

Wszyscy albo będziemy go mieć, albo się nim staniemy.

Wierzę, że są 3 rodzaje facetów:

pan właściwy, pan w porządku i pan w sam raz dla ciebie.

Serio, Lucy? Wyjaśnij.

Pan właściwy to ten, o którym marzysz.

- Idealny pod każdym względem, ale... - Nie istnieje.

Zgadza się.

Pan w porządku to ten, w którym się durzysz,

ale w 9 na 10 przypadkach okazuje się być nieprzyjemny,

choć wie, co mówić i robić.

Znam kilku takich.

No i pan w sam raz dla ciebie.

Może nie jest wyrobiony, przytomny

i tak dopasowany do ciebie, jak chcesz, ale to dobry człowiek.

I wiemy, gdzie kończy.

Właśnie. Omijamy go na rzecz pana w porządku

i niekończących się poszukiwań pana właściwego.

Czasami powiesz coś,

co dowodzi, że nie jesteś głupi.

Dzięki za kropkę nad i. Nie bądź taki mądry.

Mój chłopak nadal jest gangsterem.

To duch prawdy, skarbie. Ja nigdy nie kłamię.

Jestem duchowym podróżnikiem. Pionierem.

- Dokładnie. - Każdy to wie.

Wiem, że tęsknisz za swoim kochasiem.

Masz koszulkę w dobrym rozmiarze.

Kupiłem dla niego, dlatego wygląda dobrze.

- Twierdzisz, że jestem gruby? - Nie, skarbie.

Gdzie mój drink?

To szalone, jak życie może się szybko zmienić.

Mówię ci, to nowa firma technologiczna.

Idą po Teslę.

11 dolarów, teraz 23.

Ilekroć mi to mówisz, wpadam w szał.

To nie te skurwiele, które się lały na imprezie?

Mogę cię podwieźć. Chcę sobie kupić kotleta.

Jaja se robisz? Tak, to te czarnuchy.

Spójrz jakie miękkie, dziecinne czarnuchy.

Niedobrze, że ze mną zadarły.

Nie, muszę iść do domu.

Powinienem był go załatwić, kiedy miałem szansę.

Jesteś podminowany.

Pif-paf, czarnuchu.

Pif-paf, czarnuchu.

Kurwa.

Nie, stary.

Wstawaj.

Nic ci nie jest.

Wszystko dobrze. Obudź się.

D.C. nie żyje.

Moje dziecko.

Dasz radę.

Dasz radę.

Potrzebuję cię.

Chciałbym powiedzieć kilka słów o D.C.

Nie byliśmy spokrewnieni...

ale był z mojej krwi.

- Mówiłem chaotycznie. - Nie, prosto z serca.

Dobrze się czujesz?

Chciałbym, żeby przestali mnie o to pytać.

- Wybacz. - Nie.

To moja mama.

- Wracasz dziś na Brooklyn? - Mitchell!

- Dobrze cię widzieć. - Raheim! Junior!

- Witam. - Cześć.

Mamo, to Mitchell.

A więc to jest Mitchell.

- Crystal. Miło cię poznać. - Wzajemnie.

- Powinnam ci podziękować. - Za co?

Dzięki tobie zaczął lubić szpinak.

Powiedział, że u ciebie było mu dziobrze.

To prawda!

- Mam nadzieję, że jeszcze przyjdzie. - Oczywiście.

- Czekają na nas. - Dobrze.

- Chodź. Dzięki, że przyszedłeś. - Nie musisz dziękować.

- Dziś wieczorem? - Tak.

Dziękuję.

Możesz na mnie liczyć, Pooquie.

Jak leci, mały?

Kocham cię, Rah.

Jak on to znosi?

Nie spał w nocy. I nie je.

Byli przyjaciółmi od dzieciństwa. Umarł w jego ramionach.

To bardzo smutne. Musimy się lepiej starać.

Rozmawialiście o przyjęciu?

Nie pora, żeby o to pytać, Gene.

Zanim znów w to wejdziesz, niech wie, co czujesz.

Nie będzie ci łatwo.

Wiem.

- Dokąd idziesz? - Zrobię ci coś do jedzenia.

Proszę, nie idź.

Dziękuję, Mały.

Możesz na mnie liczyć, Pooquie.

Hej, Michi.

Nie pytam, gdzie jesteś,

bo nie ma cię tam, gdzie powinieneś być.

Zboczyłem z kursu. Przepraszam.

Wiesz, że lubię Pooquiego, ale masz w dupie gazetę i mnie.

To twoja okładka. Jak ma powstać bez ciebie?

Wiem, ale nie zrobiłbym ci tego, gdybym nie wiedział, że dasz radę.

Pieprzysz, Mitch. Przyjedź tu.

- Nie mogę. - Co?

- Wziął cię za zakładnika? - Nie on.

Jego syn.

- Myślałam, że jest na urodzinach. - Był. Znaczy jest. My jesteśmy.

- Jesteś na przyjęciu? - Tak, przywiozłem go.

- Raheim... - Znów zaginął w akcji.

Powiedział, że niedługo wróci.

Dla czarnych to oznacza pół godziny.

To było wczoraj o 20. Od tamtej pory nie dał znaku życia.

Nawet Junior dzwonił. Bez skutku.

- Oby nic mu się nie stało. - Coś mu się stało.

Zgubił rozum i poszedł go poszukać. Ma cię za przedszkolankę?

Lubię zajmować się Juniorem.

Nie zna tej części Brooklynu, więc oszczędziłem Crystal podróży.

Nie chcesz, żeby twój chłopak źle wypadł w oczach jego matki.

Planowałem go tylko podwieźć, ale błagał, żebym został.

Nie potrafisz odmówić nikomu o imieniu Raheim,

nawet jeśli rozwala ci pracę.

Wiem i jest mi wstyd, ale możesz mnie kryć i reprezentować?

Wiesz, że cię wspieram,

ale pomyśl o tym, z czego dla niego rezygnujesz

i z czego on rezygnuje dla ciebie.

Chodź, Mitchell. Będą śpiewać "Sto lat".

Idę.

- Tak? - Otwórz.

Cholera, co tak długo?

Ciebie też miło widzieć.

Pięć, cztery, trzy,

dwa, jeden.

- Cholera, nie masz napoju? - Daj spokój, musimy pogadać.

Powinieneś ogarnąć ten bajzel.

Ja ogarniam bajzel, za to ty nie robisz nic.

Wiem, że masz teraz dużo na głowie.

Opiekujesz się panią Carter i chodzisz do sądu,

- ale okaż mi trochę względów. - Względów?

Uprzedzaj przed przyjściem,

albo bądź na tyle uprzejmy, żeby powiedzieć, że nie przyjdziesz.

Wpadasz nagle, jakbym nie miał swojego życia.

Nie mogę po prostu przyjść?

Ukrywasz tu jakiś czarnuchów? Od kiedy muszę dzwonić?

Odkąd ja i twój syn nie możemy na tobie polegać.

Co?

Podrzuciłeś go tu jak worek z praniem

- i zapomniałeś odebrać. - Przyszedł do ciebie.

O czym ty mówisz? Przyszedł do nas!

- Nieważne, kto go odebrał. - Dla niego ważne!

Ty powinieneś go odebrać! To nie moje zadanie!

Chcesz mi mówić, jak wychowywać syna?

Nie.

Zejdź mi z oczu. Żartujesz sobie?

Co taki pedał, jak ty, może wiedzieć o byciu ojcem?

Przestań mnie obrażać we własnym domu!

Cofnij się.

- O czym ty, kurwa, mówisz? - Nie nazywaj mnie pedałem.

Znowu zaczynasz. Nie ucz czarnego, jak ma mówić.

Wynoś się z mojego domu.

- Bo mówię prawdę? - Prawdę?

Spaliśmy ze sobą przez ostatnie 4 miesiące!

Jeśli to robi ze mnie pedała, to kim ty jesteś?

Co chcesz mi powiedzieć? Jestem facetem, nie pedałem.

Ty jesteś facetem?

Skoro tak, to wypierdalaj!

- Zmuś mnie. - Wynoś się.

Nie chcę cię tu. Wypad.

- Idź, bądź porządnym facetem. - Nie będę cię bił.

Wynoś się z mojego łóżka i kuchni!

Nie przychodź tu więcej.

- Nie dotykaj mnie. - Wynocha.

I nie przyprowadzaj syna. Mam to w dupie.

- Mały. - Spierdalaj!

- Posłuchaj, Mały. - Wypad z mojego domu!

- Doniesiesz policji? - Nie.

Dlaczego?

- Co by to dało? - To.

To wszystko.

Całe życie nazywano mnie pedałem,

ale uderzyć kogoś i załamać?

To prawdziwe pedalstwo.

Nie chcę mieszać w to prawa.

Zresztą, już słyszę policjantów śmiejących się z gejowskiej kłótni.

I co? Opłacamy tym skurwysynom pensje.

Nasze kłótnie zasługują na taką samą interwencję, jak heteryków.

I?

Będzie tylko kolejnym czarnym z kartoteką.

Skąd wiesz, że jeszcze jej nie ma?

Nie ma.

- Sprawdziłem w internecie. - Co?

Ktoś musiał.

- To woda? - Tak.

Muszę cię doglądać.

- Zostanę z tobą na noc. - Nie, nic mi nie jest.

Wiem, ale na wszelki wypadek.

Nie wróci.

Jeśli zjebany tatuś przyjdzie, nakopię mu do dupy.

Nie żartuję.

- Miło, że Carl cię podwiózł. - Tak. Miło.

- Nie wiedziałem, że wy... - Nie.

Gene, minęło ponad 10 lat.

Sean chciałby, żebyś był szczęśliwy.

Rozmawiasz z duchami?

Skąd myśl, że nie jestem szczęśliwy?

Szczęśliwy z kimś.

Wiesz...

Mógłbym namówić Carla, żeby go wytropił,

i dać mu przesłuchanie, jakiego nigdy nie zapomni.

Powiedz tylko słowo.

Dziękuję.

Za to, że mnie wspierasz.

Wiesz, że nie znoszę sentymentów.

Ale jak mawia B.D., od tego ma się Judy.

I? Moje źródła mają rację?

Tak.

Pan czarny wiceprezes!

Co?

- Nie mów, że odmówiłeś. - Nie, przyjąłem.

Nie ekscytuj się tak.

Jestem podekscytowany.

Twój smutek przechodzi na mnie.

Musisz oczyścić głowę. Nie masz zaległego urlopu?

Mam.

Wykorzystaj go, proszę. Dla dobra nas obojga.

Co ci dolega, siostrzeńcu?

Mitchellu Sylvestrze Crawford,

możesz oszukać wielu ludzi, ale nie ciotkę Ruth.

Od 6 lat nie nocowałeś w domu.

I po raz pierwszy nie zjadłeś mojego brzoskwiniowego cobblera.

To się nigdy wcześniej nie zdarzyło.

Twoja mama powiedziała mi, że snujesz się śpiewając Arethę,

Phyllis i Mary.

Co się dzieje?

Nic. Wszystko dobrze.

Chodzi o Raheima.

Pokłóciliście się.

Ostro.

Nie możesz się z nim pogodzić,

próbujesz o nim i o tym wszystkim zapomnieć, prawda?

Jest na to dziobre uzasadnienie.

Tak. Jesteś zakochany.

- Nie mogę być zakochany. - Dlaczego?

Bo już raz się zakochałem.

Nigdy nie czułem się tak, jak teraz.

To nie była miłość.

Widziałam to.

Był w tobie ten blask.

Wszystko było w twoich oczach.

Twoja mama też to widziała, ale nie wiedziała, co to.

Ja wiedziałam.

Nie spodziewałeś się tego.

Nie oczekiwałeś, że to się stanie.

Nie sądziłeś, że to możliwe.

Miłość często przychodzi, kiedy się jej nie spodziewasz.

Często przychodzi w opakowaniu, które może ci się nie podobać.

Nie przychodzi łatwo.

Ale kiedy przychodzi,

lepiej ją nazwać i posiąść.

Co myślisz?

Jest ładny.

Na pewno chcesz opuścić Ailey?

Nie, ale wiem, że muszę to zrobić.

Nie zdobędę tuzina nagród Tony, będąc częścią czyjegoś zespołu.

Zresztą, mam idealny zespół,

który pozwoli mi spełnić marzenie.

Chyba masz rację. Wymaga trochę pracy.

Tu wkracza na scenę moja dziobra Judy.

Jeśli namówisz Gene'a do pracy fizycznej,

to jesteś cudotwórcą.

Szkoda, że Pooquie zniknął. Przydałyby się jego mięśnie.

- To imię ciągle działa, co? - Tak.

Jeśli dostaniecie kolejną szansę, będziesz musiał zrobić inwentarz.

- O co ci chodzi? - Fetyszyzujesz go, jeśli dobrze mówię.

Kontynuuj.

Wielu czarnych przez to przechodzi, nawet między sobą.

Myślisz, że łatwo jest wziąć sobie zbira

i żyć bez zobowiązań, a to niemożliwe.

Nie możesz takim przedstawić go mamie.

A nie, już go przedstawiłeś.

Odegrałeś swoją rolę, pozwoliłeś mu kierować sprawami i tobą.

Być "mężczyzną".

Nie ma w tym nic złego, jeśli tego chcesz.

Ja nie mam problemu z tym, że to Dzieciaczek steruje.

Ale role mogą być iluzją, ustawioną przez

patriarchat białego, heteronormatywnego mężczyznę.

Nie daj się zwieść.

Postanowiłeś nie rozrabiać, a on nie przestał rozrabiać.

Spójrz, co z tego wyszło. Nie zakochałeś się.

Wzniosłeś się na skrzydłach miłości.

- Cytujesz Toni Morrison? - Tak. Umiem czytać.

Wiesz, jest sporo rzeczy, których nie wiem.

Ale o tańcu i mężczyznach

mógłbym napisać książki.

Gdzie te książki? Gdzie je trzymasz?

- Papier, długopis. - Pisarz się znalazł.

Cześć, Mitchell.

- Możemy wejść? - Tak, możecie.

Jesteśmy już w budynku.

- Jak tam wakacje, Mitchell? - Wakacje?

Tata mówił, że wyjechałeś. Dlatego nie mogliśmy przyjść.

Dobra, mały.

Weźmiesz nasze kurtki i pooglądasz telewizję?

- Chcę pogadać z Mitchellem. - Wiem, ale najpierw ja.

- Pogadacie potem, dobrze? - Okej, tato.

- Nie ciągnij ich ze sobą. - Okej.

Nie wiem, czemu nie mogę posiedzieć z Mitchellem.

Myślisz, że cię nie wywalę, bo przyprowadziłeś Juniora.

Śmiało.

Jestem mężczyzną, jak ty.

Ale to nie znaczy, że będę twoim workiem treningowym.

Jeśli jeszcze raz mnie uderzysz,

to nie tylko nigdy już o mnie nie usłyszysz,

ale zbiorę całą rodzinę, żeby ci dokopała.

Bo nie będę

walczył z mężczyzną, którego kocham.

Wszystko, czego chciałem i potrzebowałem...

było dla ciebie...

Mały.

- Tak? - Bardzo cię kocham.

Ja ciebie tak samo.

Po tym, co zrobiłem i powiedziałem?

Przepraszam, że cię uderzyłem.

- Nie wiem, jak to naprawić. - Dużo pracy przed nami,

ale możemy gdzieś zacząć.

Nigdy wcześniej się tak nie czułem.

Ja też.

Co teraz?

Poradzimy sobie.

Razem.

- Uwierzyłeś mu? - Tak, Gene, uwierzyłem.

- Dlaczego? - Bo zobaczyłem to w jego oczach.

Naprawdę tego chcesz?

Jeśli przeszłość jest prognozą przyszłości,

- to nieraz pęknie ci serce. - To był błąd.

Błędem jest nie opuścić klapy w kiblu, kiedy mama przychodzi.

Każdy robi i mówi głupoty. Ludzie zasługują na drugą szansę.

Drugą?

Tutaj to będzie trzecia lub czwarta.

- Nie pozwól mamić się uczuciom. - Nie pozwalam.

Po 2 miesiącach wraca na miejsce zbrodni, żeby przeprosić.

Ale nie sam. Z dzieckiem.

Ależ dogodnie.

Wiedział, że małego nie wywalisz.

Owszem, zabezpieczył się Juniorem, ale zrobił to dla nas obu.

Słuchaj.

Nie chcę, żebyś znów cierpiał. Ani fizycznie, ani psychicznie.

Potrzeba będzie wiele czasu, żeby się wam ułożyło.

- Wiem. - A on wie?

Większość wierzy, że magicznym składnikiem jest miłość,

ale tylko niewielu wie, że chodzi o prawość.

Racja, ale wrócił, czyli wie i rozumie.

Fakt, ponowne zjawienie się.

Rozstajecie się i godzicie. Nic innego nie robicie.

Zmienicie w końcu płytę? Bo ta już przeskakuje.

- Na razie skacze mi serce. - To zgaga.

Żaden inny nie przyprawiał mnie o motylki.

- To gazy. - Mówię ci.

- Jeszcze w niego uwierzysz. - To nie mnie ma przekonywać.

Później skończę przemawiać ci do rozsądku.

Wiem, że nie śpisz.