Original subtitles

Το "Celtics-Lakers: Best of Enemies",

αφηγείται την αντιπαλότητα των Σέλτικς και των Λέικερς,

των δύο πιο εμβληματικών συλλόγων στην ιστορία του NBA.

Και οι δύο ήρθαν στο προσκήνιο τη δεκαετία του '60,

και μετά ο Λάρι Μπερντ και ο Μάτζικ Τζόνσον ήρθαν στο προσκήνιο,

και ανέβασαν το επίπεδο προσμονής όλου του κόσμου.

Και μετά συναντιούνται στη δεκαετία του '80,

και παίζουν αυτούς τους εμβληματικούς τελικούς.

Έτσι,έμοιαζε σαν οι Σέλτικς και οι Λέικερς

να ήταν πάντα στα πρόθυρα να παίξουν για την ιστορία.

Ήταν κάτι σαν σαπουνόπερα.

Ξέρεις, κολλούσες με αυτούς.

Είναι η αναμέτρηση που όλοι περίμεναν, η κλασική αναμέτρηση -

Σέλτικς εναντίον Λέικερς, Μπερντ εναντίον Μάτζικ.

Η δική μου αποστολή, ήταν να νικήσω τον Λάρι και τους Σέλτικς.

Η δική του αποστολή, ήταν να κερδίσει τους Μάτζικ και τους Λέικερς.

Δεν θέλω ο Λάρι Μπερντ να είναι πουθενά καλύτερος από μένα.

Δεν θα χάναμε από αυτούς τους γ@@@νους Λέικερς.

Δεν τους σεβόμασταν. Καθόλου.

Ο Μπερντ, στέλνει με την πλάτη τον Μάικλ Κούπερ στις θέσεις των φωτογράφων.

Απλώς μισείς αυτή την αλαζονεία. Απλώς μισούσες τη Βοστόνη.

Μάτζικ, κάτω από το καλάθι,καρφώνει!

Ο Μακ Χέιλ και ο Μάτζικ αρπάζονται εκεί.

Ο Μακ Χέιλ και ο Μάτζικ αρπάζονται εκεί.

Λέικερς-Σέλτικς.... Φίλε, αυτό με πάει πίσω.

Αυτός είναι ο δικός σου,ο Ice Cube, και μεγάλωσα στο Λος Άντζελες τη δεκαετία του '80,

όταν μόνο τρία πράγματα είχαν σημασία:

το να είσαι ο καλύτερος στο μικρόφωνο,

να έχεις ένα δολάριο στην τσέπη σου,

και να νικήσεις τους Μπόστον Σέλτικς στους τελικούς του NBA.

Τώρα ο Μπερντ ξεφεύγει από εκεί. Δίνει την μπάλα γρήγορα στον Μάξγουελ.

Ξανά στον Μπερντ.Το κάρφωμα!

Καρφώνει την μπάλα. Υπέροχος αιφνιδιασμός!

Σέλτικς-Λέικερς... Φίλε, ακόμα ανατριχιάζω.

Αυτός είναι ο Ντονι Γουόλμπεργκ.

Μεγάλωσα στη Βοστόνη τη δεκαετία του '80, και ξέρω αυτό...

Ο Λάρι Μπερντ ήταν ο καλύτερος μπασκετμπολίστας που δημιούργησε ποτέ ο Θεός.

Και ο λόγος που τον δημιούργησε, ήταν για να συντρίψει τους Λέικερς.

Ο Μπερντ,κάνει το σουτ. Είναι μέσα!

Ο Λάρι Μπερντ το έκανε ξανά!

Είχαμε αρχίσει να ακούμε για αυτόν τον καλικάντζαρο και όλες αυτές τις χαζομάρες.

Ο Μάτζικ κατεβαίνει, με τον Γουόρθι στα αριστερά του.

Δίνει στον Γουόρθι. Πάει μέχρι το καλάθι.

Κάρφωμα! Το καλάθι μετράει!

Οι Σέλτικς μας έλεγαν λίγους,

μας έλεγαν ψεύτικους, μας έλεγαν αδερφές.

"Μάτζικ, ο Λάρι θα σε σκοτώσει!

Ο Λάρι θα σε σκοτώσει!"

Ωχ, κοίτα εδώ. Ο Μάκαντου και ο Μακ Χέιλ αρχίζουν τις γροθιές.

Ο ύπουλος, π@@κος τρόπος που κάνουν τα πράγματα εδώ.

Οι μάχες που είχαμε... από εκεί ξεκίνησε όλο το θέατρο.

Ο Ράμπις, τον κατεδαφίζουν. Προσέξτε!

Αυτό είναι ένα άθλιο, βρώμικο χτύπημα.

Δεν νομίζω ότι ο Κέβιν τον χτύπησε τόσο δυνατά.

Ο Καρίμ, τώρα φωνάζει στον Λάρι Μπερντ.

Ο Καρίμ γαβγίζει ακόμα: "Λευκό αγόρι, θα σου σκ@@ω τον κώλο."

Όλα τελείωσαν.

Και έχουμε ένα σωρό κόσμο να μπαίνει στο γήπεδο.

Αν υπάρχει κάτι που μισώ στη ζωή,

είναι οι Μπόστον Σέλτικς.

Όταν ήμουν παιδί,

δεν υπήρχε τίποτα καλύτερο από το να μπεις κρυφά στο παλιό Μπόστον Γκάρντεν.

Μπορεί να έχω κοπεί στην ιστορία τέσσερις φορές στο λύκειο,

αλλά ήμουν άσος στην ιστορία των Σέλτικς.

Και το πρώτο μάθημα που πήρα,

ήταν ότι ο πιο σημαντικός Σέλτικ όλων των εποχών,

δεν πέτυχε ποτέ ούτε έναν πόντο.

Το μπάσκετ είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στην Αμερική σήμερα.

Ναι, αυτός ήταν ο Ρεντ Άουερμπαχ,

ο έξυπνος, αλαζονικός, κάποιοι θα έλεγαν αντιπαθητικός,

προπονητής των Σέλτικς στη δεκαετία του '50.

Οι πρώτες ομάδες του είχαν σπουδαίους επιθετικούς παίκτες,όπως ο Μπομπ Κούζι,

αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να κερδίσουν έναν τίτλο.

Αυτό που χρειαζόταν ο Ρεντ, ήταν άμυνα και ριμπάουντ.

Και το 1956, ο Ρεντ βρήκε την απάντηση στα προβλήματά του.

Ο Μπιλ Ράσελ,ο 2,08μ. σέντερ των Σαν Φρανσίσκο Ντονς,

ο μεγαλύτερος τροχός στην πίστα του κολεγιακού μπάσκετ.

Ο Μπιλ Ράσελ οδήγησε το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο

σε δύο συνεχόμενα πανεθνικά πρωταθλήματα.

Αλλά αν νόμιζες ότι θα ήταν η ομόφωνη νούμερο ένα επιλογή στο ντραφτ του ΝΒΑ,

θα έκανες λάθος.

Υπάρχει όλος αυτός ο πυρήνας των μαύρων παικτών εκείνη την εποχή,

που βασικά έλεγε: "Είσαι βοηθητικός παίκτης, ή παίκτης ρόλων.

Πάρε την μπάλα,και δώστην στα άλλα παιδιά."

Δεν υπήρχαν μαύροι αστέρες στο ΝΒΑ.

Ήταν λίγκα μόνο για λευκούς μέχρι το 1950.

Αλλά ο Ρεντ, δεν τον ένοιαζε καθόλου. Ο Ράσελ ήταν ο άνθρωπός του.

Το μόνο του πρόβλημα για να τον πάρει, ήταν ότι οι Σέλτικς επέλεγαν ένατοι,

οπότε ο Ρεντ στρώθηκε στην δουλειά.

Την πρώτη επιλογή την είχαν οι Ρότσεστερ Ρόγιαλς,

μια ομάδα που μόλις και μετά βίας έβγαινε.

Ο Ρεντ είπε ότι θα τους έστελνε τις μπαλαρίνες του πάγου,

αν δεν έπαιρναν τον Ράσελ με την νούμερο ένα επιλογή.

Το Ρότσεστερ πήρε το σόου του στον πάγο.

Την δεύτερη επιλογή, την είχε το Σεντ Λούις.

Και ας πούμε απλώς ότι ο Ράσελ δεν ταίριαζε εκεί,

όσο ο Τζιμ Κρόου ήταν ακόμα στην πόλη.

Οι Σέλτικς είχαν έναν σέντερ που λεγόταν Εντ Μακόλεϊ, και ήταν λευκός.

Σύντομα, ο "Easy Ed" έγινε Χοκ, και ο Ρεντ είχε τον άνθρωπό του.

Στο πρώτο μου παιχνίδι,

ένας από τους παίκτες της άλλης ομάδας σουτάρει, και το μπλοκάρω.

Και ο διαιτητής είπε ότι μετράει το καλάθι.

Ο Ρεντ σηκώθηκε, και έκανε σαν τρελός.

Έβριζε και φώναξε τόσο πολύ, που του έδωσαν τεχνική ποινή.

Πρώτη φορά είχα έναν προπονητή, που πήρε τεχνική ποινή για μένα.

Ο Ράσελ ήξερε ακριβώς πώς να ευχαριστήσει τον Ρεντ.

Και πριν το καταλάβεις, οι Σέλτικς έκαναν κουμάντο στην λίγκα.

Τα στυλ παιχνιδιού έχουν και αυτά αλλάξει,

δημιουργώντας ένα πιο επιθετικό, ευχάριστο στο μάτι στυλ παιχνιδιού.

Το κλειδί σε αυτό το νέο στυλ παιχνιδιού είναι ο αιφνιδιασμός.

Ο αιφνιδιασμός των Σέλτικς, ήταν δολοφονικός.

Τάπα από τον Ράσελ!

Άρχισαν να διαλύουν ομάδες πάνω στο παρκέ του Γκάρντεν,

και η σαμπάνια άρχισε να ρέει.

Όλα τελείωσαν!

Οι Σέλτικς είναι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές!

Οι Σέλτικς του Ρεντ και του Ράσελ, κέρδισαν τίτλους

στα τέσσερα από τα πρώτα πέντε χρόνια τους.

Το 1962, το επόμενο θύμα για τους Σέλτικς στους τελικούς,

ήταν ένας νέος και άγνωστος αντίπαλος, οι Λος Άντζελες Λέικερς.

Τάιμ άουτ, για ένα πραγματικό μάθημα ιστορίας.

Τώρα, οι Σέλτικς προσπαθούσαν να λέγονται η μεγαλύτερη δυναστεία του NBA.

Κάνουν λάθος.

Η πρώτη μεγάλη δυναστεία του ΝΒΑ ήταν οι Λέικερς,

οι Μινεάπολις Λέικερς.

Κέρδισαν πέντε τίτλους πριν οι Σέλτικς πάρουν τίτλο.

Είχαν ακόμη και τον σπουδαιότερο ψηλό του ΝΒΑ, τον Τζορτζ Μάικαν.

Το πρόβλημα ήταν, ότι όταν ο Μάικαν σταμάτησε να παίζει,

οι οπαδοί σταμάτησαν να έρχονται.

Έτσι, μετέφεραν την ομάδα στο Λος Άντζελες.

Κι εγώ θα έκανα το ίδιο πράγμα.

Φαινόταν καλή κίνηση.

Μόλις τρία χρόνια πριν,

οι Μπρούκλιν Ντότζερς είχαν μετακομίσει στο Λος Άντζελες,

και ήταν η πιο καυτή ομάδα στην Δυτική Ακτή.

Οι Ντότζερς πέταξαν στο Λος Άντζελες,

και τους περίμενε 10.000 κόσμος.

Εμείς, οι Λέικερς, μετακομίσαμε μεσάνυχτα.

Κανείς δεν ήξερε ποιοι στο διάολο ήμασταν, και κανείς δεν νοιαζόταν.

Τι διάολο ήταν ένας Λέικερ;

Κάναμε τα πάντα για να μαζέψουμε κόσμο.

Μας έβαζαν στο πίσω μέρος ενός βαν,που ήταν σαν βαγόνι σανού.

Γυρνούσαμε στις γειτονιές,

και οι παίκτες ήταν στο πίσω μέρος του βαν.

"Ελάτε να δείτε τους Λέικερς να παίζουν. Ελάτε να δείτε τους Λέικερς να παίζουν."

Έλεγα στον εαυτό μου: "Αναρωτιέμαι γιατί δεν έρχεται κόσμος."

Οι Ραμς μάζευαν 100.000 κόσμο.

Οι Ντότζερς έπαιζαν στο Κολοσσαίο,

και μάζευαν 80.000, 90.000 κόσμο.

Μαζεύαμε ίσως 3.000 κόσμο σε μια καλή βραδιά.

Δεν είχαμε καν ραδιοφωνική μετάδοση την πρώτη χρονιά που ήμασταν εδώ.

Έπρεπε λοιπόν να ξεκινήσουμε από το μηδέν.

Λοιπόν, όχι εντελώς από το μηδέν.

Είχαμε δύο από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο,

Τζέρι Γουέστ, και Έλτζιν Μπέιλορ.

Ο Έλτζιν ήταν Τζόρνταν πριν από τον Τζόρνταν.

Θέλω να πω,ο Έλτζιν είχε περισσότερες κινήσεις από όλους,

και ο Έλτζιν μπορούσε να σκοράρει,

και έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν έκανε.

Ο Τζέρι ήταν ένας σπουδαίος παίκτης για όλες τις δουλειές,

και ένας από τους μεγαλύτερους σουτέρ που έχουμε δει ποτέ.

Ήταν ο "Κύριος Κρίσιμη Ώρα."

Στο Λος Άντζελες, αν κανείς δεν ήξερε ποιος ήσουν,

αυτό ήσουν - ένας πουθενάς.

Λοιπόν, αυτοί οι πουθενάδες μπήκαν στα πλέι οφ.

Και στους τελικούς της Δύσης κόντρα στο Σεντ Λούις,

οι θεοί του Χόλιγουντ τους έστειλαν τον Τσικ Χερν,

έναν εκφωνητή, ηγέτη εξέδρας, και διασκεδαστή τρία σε ένα.

Προσέλαβαν τον Τσικ Χερν για τα παιχνίδια 3 και 4 στο Σεντ Λούις,

και απλώς κάνει την ζωντανή μετάδοση,και ο Τσικ,

σαν μεγάλος εκφωνητής που ήταν,όταν επέστρεψαν στο Σπορτς Αρίνα, μάζεψαν 14.000.

Ο κύριος Κρίσιμη Ώρα, με 8 δεύτερα ακόμα.

Γουεστ, με 4, 3. Σουτάρει από τα 6 μέτρα.

Μέσα!

Ο Τσικ βοήθησε να μετατραπούν οι Τζέρι Γουέστ και Έλτζιν Μπέιλορ σε αστέρια,

και αυτό ήταν που χρειάζονταν οι Λέικερς για να τα καταφέρουν στο Λος Άντζελες.

Αυτά είναι τα γήπεδα Μαρ Βίστα, στο Δυτικό Λος Άντζελες της Καλιφόρνια,

Αυτός που προπονείται με τους νέους είναι ο Τζέρι Γουέστ,

ο καυτός σουτέρ των Λος Άντζελες Λέικερς από την Δυτική Βιρτζίνια.

-Γεια, Τζερ. Πώς είσαι; -Γεια σου, Μπομπ. Πώς είσαι;

Τώρα ξεπουλούσαμε,

και διασημότητες του Χόλιγουντ όπως η Ντόρις Ντέι

έρχονταν στους αγώνες.

Στο LA, αυτό είναι μεγάλη υπόθεση.

Το μεγαλύτερο κοινό στην ιστορία,

συγκεντρώθηκε στην Los Angeles Memorial Sports Arena,

για να δει την πιο συναρπαστική ομάδα της σεζόν,

τους πρωταθλητές της Δυτικής περιφέρειας Λος Άντζελες Λέικερς,

καθώς έπαιξαν για να ανατρέψουν τους τρέχοντες παγκόσμιους πρωταθλητές,

Μπόστον Σέλτικς.

Λοιπόν τώρα, για πρώτη φορά,

οι Λος Άντζελες Λέικερς εναντίον των Μπόστον Σέλτικς.

Ήταν οι τελικοί του 1962.

Εκείνη την εποχή, οι Σέλτικς είχαν ήδη κερδίσει τέσσερα πρωταθλήματα,

και οι περισσότεροι δεν μας έδιναν τύχη.

Δείτε τον Γουέστ. Κλέβει την μπάλα.

Προσπαθεί να προλάβει το ρολόι. Προλαβαίνει τον Κούζι.

Οι Λέικερς κερδίζουν.

Αλλά τα νέα μας αστέρια έμοιαζαν καλύτεροι από όσο μπορούσε να αντέξει η Βοστόνη.

Ο κύριος Κρίσιμη ώρα καθάρισε το τρίτο παιχνίδι,

και ο Έλτζιν έριξε ένα ρεκόρ πλέι οφ, 61 πόντους,στον Ράσελ και την παρέα του

στο πέμπτο παιχνίδι.

Όλα κρίθηκαν στο έβδομο παιχνίδι στο Μπόστον Γκάρντεν.

Με λιγότερο από ένα λεπτό να απομένει,

η Βοστόνη προηγούνταν με 2, και είχε την μπάλα.

Πάρ' το, Τσικ.

Απομένουν 30 δευτερόλεπτα.

Πάσα στον Ράμσεϊ. Την κλέβει ο Γουέστ.

Ο Γουέστ στον αιφνιδιασμό. Θα προσπαθήσει να πάει στο καλάθι.

Το κάνει. Το σουτ είναι άστοχο.

Ριμπάουντ από τον Σέλβι. Άλλο ένα σουτ. Μέσα! Οι Λέικερς ισοφαρίζουν.

Είναι 100-100. Απομένουν 20 δευτερόλεπτα.

Οι Σέλτικς θα μπορούσαν να κρατήσουν την μπάλα για το τελευταίο σουτ,

αλλά πανικοβλήθηκαν, και πήραμε ξανά την μπάλα,με 5 δευτερόλεπτα να απομένουν.

Ένα καλάθι - ένα καλάθι ...

και θα ήμασταν πρωταθλητές του ΝΒΑ.

5 δευτερόλεπτα. Χάντλεϊ στον Σέλβι. Σηκώνεται και σουτάρει.

Αστοχεί. Ριμπάουντ,ο Ράσελ.

Παράταση.

Μπορείτε να πιστέψετε ότι δεν έδωσαν την μπάλα στον Γουέστ ή στον Μπέιλορ;

Το επόμενο που έγινε, ο δικός μας ο Κούζι ντριπλάρει ροκανίζοντας τον χρόνο,

και είμαστε πάλι πρωταθλητές.

Όλα τελείωσαν. Οι Μπόστον Σέλτικς είναι ξανά παγκόσμιοι πρωταθλητές!

Ο Μπιλ Ράσελ...

είχε 30 πόντους, και 40, επαναλαμβάνω, 40 ριμπάουντ.

Όχι και άσχημη στατιστική, ε;

30 πόντοι και 40 ριμπάουντ;

Φαινόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα έξω από τις δυνατότητες του Ράσελ.

Και αυτό ίσχυε και εκτός του γηπέδου του μπάσκετ.

Υπάρχουν άνθρωποι που τηλεφωνούν και λένε ότι θα με σκοτώσουν,

λένε ότι θα ανατινάξουν το σπίτι μου,

και λένε ότι είχα μόνο λίγες ώρες ζωής.

5 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, ο Έβερς βγήκε από το αυτοκίνητό του δίπλα στο σπίτι του,

σε μια περιοχή που κατοικούν νέγροι.

Ένας ελεύθερος σκοπευτής έριξε μία μόνο βολή.

Πέθανε μέσα σε μια ώρα στο νοσοκομείο του Τζάκσον.

Στην κοινότητα των νέγρων, υπάρχει θυμός, και επιθυμία για εκδίκηση.

Θυμάμαι ότι καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας,

και όλοι θρηνούσαν για τον Μέντγκαρ Έβερς,και σκέφτονταν

ότι αυτή η χώρα είναι απελπιστικά ρατσιστική.

Και τότε, ήρθε ο Μπιλ Ράσελ στον Μισισίπι.

Κύριε Ράσελ, τι σας φέρνει στο Μισισίπι;

Αυτό είναι κάτι που νιώθω ότι πρέπει να κάνω.

Είναι μέρος της ζωής μου, και είναι μέρος του εαυτού μου.

Κάποιος σαν τον Ράσελ, ήταν σε δύσκολη θέση -

σπουδαίος αθλητής, απίστευτος αγωνιστής, πολύ έξυπνος.

Φίλε, αν είσαι πραγματικά τόσο έξυπνος,

δεν θα καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά στη χώρα σου;

Πιστεύετε ότι η παρουσία σας εδώ

θα βοηθήσει στην ανακούφιση του προβλήματος;

Το ελπίζω. Δεν νομίζω να κάνω τα πράγματα χειρότερα.

Ήξερες ότι δεν ήταν χαρακτήρας που θα έδειχνε τι αισθανόταν.

Δεν ήταν σαν τον γέρο θείο Ρέμους.

Τον έβλεπες και σκεφτόσουν: "Φίλε, με αυτόν τον μάγκα δεν παίζεις."

Νομίζεις ότι θα καταφέρεις λευκά παιδιά να παίξουν μπάσκετ με παιδιά νέγρων;

Έτσι νομίζω. Δεν βλέπω γιατί όχι.

Τα παιδιά μου παίζουν με λευκά παιδιά, και κανένα δεν τραυματίστηκε μέχρι τώρα.

Ήξερες ότι υπήρχε κάτι πάνω του, που ήταν αληθινό.

Ήξερες ότι ήταν επικίνδυνος άνθρωπος.

Λέτε, λοιπόν, ότι υπάρχουν λευκοί άνθρωποι

που δεν θα δεχτούν ποτέ τους νέγρους; Αυτό εννοείς;

Σίγουρα, και υπάρχουν νέγροι που δεν θα δεχτούν ποτέ τους λευκούς.

Επικίνδυνος;

Ναι, ειδικά για πολλούς προπονητές,

που ήθελαν απλώς οι παίκτες τους να σκάνε και να παίζουν,

αλλά όχι ο Ρεντ.

Όταν πρόκειται για τις δραστηριότητές μου, και τα πολιτικά μου δικαιώματα,

η μόνη φορά που μιλήσαμε για αυτό ήταν...ήταν μια φορά...

περίπου την εποχή που είχε πρωτοπάει στην Βοστόνη.

Και υπήρχε ένα ντόπιο παιδί στο κολέγιο, στο Χόλι Κρος, που λεγόταν Μπομπ Κούζι.

Και ο Ρεντ δεν διάλεξε στο ντραφτ τον Κούζι.

Μου είπε ότι ένας από τους δημοσιογράφους του είπε:

"Ξέρεις, έχεις προσβάλει τους πάντες στην Νέα Αγγλία,

μη επιλέγοντας τον Μπομπ Κούζι.

Θα σε διώξουμε με τις κλωτσιές από την πόλη.

Και εκτός αυτού, είσαι Εβραίος, και δεν γουστάρουμε ούτε τους Εβραίους."

Και είπα: "Ουάου.

Πώς το διαχειρίστηκες αυτό;"

Λέει: "Α,απλά θα ζήσω περισσότερο από αυτά τα καθάρματα."

Αυτό είναι σωστό.

Και όχι μόνο έζησαν περισσότερο από τα καθάρματα,

σκούπισαν το παρκέ με τα κουφάρια τους.

Όταν νικήσαμε τους Λέικερς το '62, ήταν ο πέμπτος τίτλος σε έξι χρόνια.

Πολύ καλό, σωστά;

Θέλετε να ακούσετε το καλύτερο;

Μόλις ξεκινούσαμε.

Και ξανά πανηγυρίζουν! Το έχουν κερδίσει ξανά.

Πέντε, έξι, επτά στην σειρά.

Ότι χρειάστηκε, όποτε χρειάστηκε, όποιος κι αν χρειάστηκε για να γίνει αυτό.

Ο Γκριρ, θα κάνει την επαναφορά.

Πασάρει προς τα έξω. Και την κλέβει ο Χάβλιτσεκ!

Δίνει στον Σαμ Τζόουνς. Ο Χάβλιτσεκ έκλεψε την μπάλα.

Και, παρεμπιπτόντως, αυτή η όμορφη, βελούδινη,αμερόληπτη φωνή

που περιγράφει τη δράση;

Ο εκφωνητής των Σέλτικς, Τζόνι Μοστ, ήταν ο απόλυτος Όμηρος,

και έδωσε το soundtrack στον αναπτυσσόμενο θρύλο των Σέλτικς.

Θα ακούσετε πολύ συχνά τον Τζόνι.

Ο Μπιλ Ράσελ θέλει να αρπάξει τον Χάβλιτσεκ. Τον αγκαλιάζει.

Σφίγγει τον Τζον Χάβλιτσεκ.

Όταν ερχόταν η ώρα να τρίψει αλάτι στην πληγή,

ο Τζόνι Μοστ δεν έπιανε μία μπροστά στον Ρεντ.

Καθώς το παιχνίδι τελείωνε, και ο Άουερμπαχ σε κέρδιζε,

άναβε ένα πούρο στον πάγκο.

Εννοώ, κατά κάποιο τρόπο, αγνοεί την πιθανότητα ήττας.

Επιτέλους, έρχεται η ώρα να ανάψει ο Ρεντ Άουερμπαχ το πούρο της νίκης του.

Ήθελα να πάω και να του το βάλω στη μύτη.

Ο Άουερμπαχ ανάβει πούρο.

Είναι το απόλυτο "μέσα στα μούτρα σου."

Είναι η αρχή του trash talking, όπως το λέμε τώρα. Ο Ρεντ το ξεκίνησε.

Μέχρι το '66, είχαμε κερδίσει εννέα συνολικά, και οκτώ συνεχόμενα.

Γράφαμε ιστορία.

Τότε, γράψαμε ένα ακόμα καλύτερο είδος ιστορίας.

Εδώ είναι ο νέος προπονητής των Σέλτικς,καλή τύχη στην ομάδα.

Ευχαριστώ.

Ως πρώτος Νέγρος προπονητής σε μια ομάδα μεγάλης λίγκας,

μπορείς να κάνεις τη δουλειά αμερόληπτα,

χωρίς καμία αντίστροφη φυλετική προκατάληψη;

-Ναι. -Πως;

Ο πιο σημαντικός παράγοντας, είναι ο σεβασμός.

Στο μπάσκετ, σεβόμαστε κάποιον επειδή είναι καλός, τελεία.

Ο Ρεντ το ξανάκανε.

Ήταν ο πρώτος που επέλεξε στο ντραφτ μαύρο παίκτη,

ο πρώτος που ξεκίνησε πέντε μαύρους παίκτες,

και τώρα, είχε κάνει τον Μπιλ Ράσελ

τον πρώτο μαύρο προπονητή στον σύγχρονο αμερικανικό αθλητισμό.

Στα μέσα της δεκαετίας του '60,

μέσα σε όλη την αναταραχή και τις μεταβολές που συμβαίνουν

στην Αμερική σε σχέση με τα πολιτικά δικαιώματα,

ένας λευκός με εξουσία δίνει δύναμη,

ξέρεις, σε έναν μαύρο.

Είναι πολύ ασυνήθιστο.

Απλά επειδή έπρεπε να σου αρέσει αυτό που έκαναν οι Σέλτικς,

δεν σήμαινε ότι έπρεπε να γουστάρεις τους Σέλτικς.

Η Βοστόνη μας κέρδιζε κάθε χρόνο.

Είδατε τι έγινε το '62.

Χάσαμε από αυτούς και το '63.

Γουέστ.Ο Γουέστ ολομόναχος. Κοιτάξτε τον Ράσελ που έρχεται.

Και τι φάση από τον Ράσελ!

Το '65, χάσαμε ξανά.

Το '66, χάσαμε στο 7ο παιχνίδι με 2 πόντους.

Πιστεύαμε ότι ήμασταν η καλύτερη ομάδα, αλλά αυτό αποδείχτηκε λάθος,

και είναι πολύ ενοχλητικό για τους παίκτες, και νομίζω, για την ιδιοκτησία μας,

να αποδεχτούμε το γεγονός ότι χάσαμε.

Το '68, ξαναπαίξαμε μαζί τους, και μάντεψε.

Χάσαμε ξανά.

Αυτή είναι η πέμπτη φορά τώρα.

Βασανιζόμασταν.

Μερικές φορές, ήθελες απλώς να ουρλιάξεις: "Τους μισώ αυτούς τους τύπους."

Στη δεκαετία του 1960, εννοώ, ο Γουέστ ήταν ο Σίσυφος.

Απλώς ανέβαζε αυτόν τον βράχο,

πάνω στον λόφο,συνέχεια εναντίον των Σέλτικς,

έφτανε κοντά στην κορυφή,

και αυτός ο βράχος απλά έπεφτε πίσω, κι αυτός ο βράχος ήταν πάντα πράσινος,

και αυτός ο βράχος ήταν οι Μπόστον Σέλτικς.

Αλλά αυτό επρόκειτο να αλλάξει το 1969.

Με τύπους όπως ο Τζέρι Γουέστ και ο Έλτζιν Μπέιλορ,

νιώθω πολύ, πολύ χαρούμενος που έγινα ανταλλαγή. Έγινα ανταλλαγή σε μια ομάδα

που πιστεύω ότι μπορεί να έχει την ευκαιρία να είναι...

να μείνει στην ιστορία ως μια από τις καλύτερες ομάδες μπάσκετ όλων των εποχών.

Ακριβώς- ο Ουιλτ Τσάμπερλεν.

Και στη νέα μας αρένα, το Φάμπιουλους Φόρουμ,

θα ήταν ο αυτοκράτορας.

Και αν ο Ράσελ έκανε την διαφορά σε όλες αυτές τις ήττες στις λεπτομέρειες,

μόλις πήραμε τον μοναδικό τύπο που τον είχε κερδίσει τη δεκαετία του 1960.

Ο Ουιλτ Τσάμπερλεν ήταν ο πιο κυρίαρχος επιθετικός παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ.

Σκόραρε 100 πόντους σε ένα παιχνίδι.

Είχε μέσο όρο 50 πόντους σε μια σεζόν.

Επιτέλους, πήραμε τον τύπο που θα αντιμετωπίσει τον Μπιλ Ράσελ.

Το 1969 ήταν η τελευταία σεζόν του Ράσελ.

Ήταν πολύ μεγάλος πλέον.

Οι Σέλτικς είχαν τερματίσει στην τέταρτη θέση στην Ανατολή,

αλλά με κάποιο τρόπο έφτασαν με το ζόρι ξανά στους τελικούς.

Τους περιμέναμε, τρίβοντας τα χέρια μας.

Το '69, ήμασταν καλύτεροι από αυτούς, τελεία.

Ήμασταν καλύτεροι.

Έχεις δίκιο ότι ήμασταν καλύτεροι.

Κερδίσαμε τα δύο πρώτα παιχνίδια στο LA,

αλλά στάθηκαν τυχεροί, ως συνήθως,

και με κάποιο τρόπο κατάφεραν να στείλουν την σειρά στο έβδομο παιχνίδι.

Τώρα, στον Σαμ Τζόουνς. Μέσα!

Σαμ Τζόουνς!

Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς,

πώς νιώθεις που θα παίξεις άλλο ένα έβδομο παιχνίδι,

αυτή τη φορά στην έδρα κάποιου άλλου ;

Το έχουμε ξανακάνει.

Πόσο αλαζονικός ήταν ο Ράσελ;

Συγγνώμη, Μπιλ. Αυτή ήταν η χρονιά μας.

Ο Τζακ Κεντ Κουκ, ιδιοκτήτης των Λέικερς εκείνη την εποχή,

είναι τόσο σίγουρος ότι θα κερδίσουν,

που έχει φέρει στο γήπεδο όλα αυτά τα μπαλόνια,

και τα βάζει στο ταβάνι, σκεπασμένα με δίχτυ.

Ο Σαμ Τζόουνς βγαίνει και σουτάρει νωρίς.

Και ξαναμπαίνει, τρέχει ξανά μέσα.

Μου δείχνει ότι είχαν μπαλόνια στον αέρα,

έτοιμα να τα απελευθερώσουν όταν κατακτήσουν το πρωτάθλημα.

Έτσι, ο Ράσελ αρχίζει να γελάει.

"Μάλλον αυτά τα μπαλόνια θα πρέπει να μείνουν εκεί πάνω."

Τι έγινε λοιπόν; Οι γέροι βγήκαν τρέχοντας,

και άρχισαν να τους κάνουν σκόνη παντού στο γήπεδο.

Στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου, είχαμε προβάδισμα 15 πόντων,

αλλά όσο προχωρούσε το ματς, κουραστήκαμε,

αρχίσαμε να κρατάμε με νύχια και με δόντια.

Και οι Σέλτικς, μυρίζονται προβλήματα.

Και τώρα, προσπαθήστε να φανταστείτε αν αυτό που συνέβη στη συνέχεια

μεταξύ του Ουιλτ και του προπονητή των Λέικερς, Μπουτς βαν Μπρέντα Κόλφ,

αν θα συνέβαινε ποτέ μεταξύ Ράσελ και Ρεντ.

5:55 ακόμα, και ο Τσάμπερλεν χτύπησε το πόδι του σε αυτή την φάση.

Όταν μπήκαμε στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού,

ο Τσάμπερλεν ζητάει να βγει από το παιχνίδι.

Και ο Βαν Μπρέντα Κόλφ είναι έξαλλος.

"Αυτός ο μεγάλος μπάσταρδος, πώς μπορεί να βγει από το παιχνίδι;"

Και τώρα ο Ουιλτ Τσάμπερλεν πάει στον πάγκο.

Συνεχίσαμε να καθόμαστε, και να κοιτάμε έτσι.

Και κοιτάζαμε. Πότε θα ξαναμπεί;

Ο Ουιλτ συνήλθε, και ήταν έτοιμος να επιστρέψει,

να μας φέρει έναν τίτλο, και να γίνει ήρωας.

Ο Ουιλτ κάθεται εκεί, και τεντώνει το μακρύ του πόδι,

και βάζει πάγο πάνω του και όλα αυτά.

Και μου λέει:

"Πες στον τύπο ότι είμαι έτοιμος να ξαναμπώ στο παιχνίδι."

Ο Βαν Μπρέντα Κόλφ, μέσα σε όλη του την υστερία και την τρέλα του,

λέει: "Πες του ότι δεν τον χρειαζόμαστε",

και ποτέ δεν έβαλε ξανά τον Τσάμπερλεν στο παιχνίδι.

Έτσι,ο Μπουτς Βαν Μπρέντα Κόλφ

κράτησε την πιο κυρίαρχη δύναμη στην ιστορία του ΝΒΑ στον πάγκο,

ενώ ο χρόνος τελείωνε.

Ευχαριστώ, Μπουτς.

Οι Λέικερς χάνουν με 1 πόντο - 103-102.

Μάλλον μπορείτε να μαντέψετε τι συνέβη στη συνέχεια.

Την διώχνουν, αλλά ο Νέλσον την παίρνει.

Ντον Νέλσον.

Μπορεί να έκανε αυτό το σουτ 100 φορές, η μπάλα δεν θα έμπαινε ποτέ μέσα.

Δεν θα έμπαινε ποτέ.

Ντον Νέλσον.

Το πιο τυχερό σουτ όλων των εποχών.

Και οι Σέλτικς, τα καταφέρνουν ξανά,

ένα εντυπωσιακό φινάλε.

Έξι φορές παίξαμε με το Λος Άντζελες στους τελικούς.

Έξι φορές τους νικήσαμε.

Αν αυτό ήταν το τέλος μιας εποχής, ήταν το τέλειο τέλος.

Πάμε στον Τζακ.

Κρις, είμαι εδώ με τον Μπιλ Ράσελ. Μπιλ, αυτή πρέπει να ήταν μια μεγάλη νίκη για σένα.

Τζακ...

Άλλη μια φορά! Άλλη μια φορά!

Ξέρω ότι είναι δύσκολο να πεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου αυτή τη στιγμή, Μπιλ,

και πρέπει να ήταν μια μεγάλη νίκη.

Φίλε, αυτή είναι μια υπέροχη ομάδα παιδιών, ξέρεις.

Και ήταν απλά υπέροχος, ο τρόπος που έπαιξαν για μένα,

και ακούγεται τελείως τρελό, ξέρεις, να αρχίζεις να μιλάς έτσι.Αλλά...

είπα σε αυτά τα παιδιά πριν από το παιχνίδι:

"Δεν με νοιάζει τι θα γίνει. Δεν θα σας άλλαζα με κανέναν στον κόσμο."

Για τρεις εβδομάδες, δεν ήθελα να κάνω τίποτα με κανέναν.

Δεν ήθελα να μιλήσω για μπάσκετ. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα.

Είπα: "Δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό."

Είπα: "Δεν μπορώ."

Ήταν σαν...

η χειρότερη στιγμή της ζωής μου.

Δεν σας είπαμε ολόκληρη την ιστορία με τους Σέλτικς της δεκαετίας του '60.

Ο Ρεντ μπορεί να ήταν προοδευτικός, αλλά η πόλη, όχι τόσο.

Η ρατσιστική εικόνα της Βοστόνης δημιουργήθηκε, σε μεγάλο βαθμό,από τον Ρας.

Έκανε φανερό το γεγονός ότι όσο επιτυχημένος κι αν ήταν εκεί,

δεν ήταν ένα ευπρόσδεκτο μέρος για εκείνον.

Άνθρωποι είχαν εισβάλει στο σπίτι του,

και έγραψαν ρατσιστικά επίθετα στον τοίχο, και διάφορες μ@@@ες στο σπίτι του;

Όταν η φανέλα του Ράσελ αποσύρθηκε,

επέλεξε να το κάνει σε μια ιδιωτική τελετή,

με τους συμπαίκτες του, και τον Ρεντ, και χωρίς ούτε έναν οπαδό στο Γκάρντεν.

Εκείνη την ώρα, σε εκείνο το μέρος,

δεν υπήρχε πραγματικά καμία σχέση για μένα

μεταξύ των φιλάθλων στη Βοστόνη, και των Μπόστον Σέλτικς.

Αν έλεγες ότι η Βοστόνη ήταν μια ρατσιστική πόλη,

οι περισσότεροι δεν θα έφερναν αντίρρηση.

"Είμαστε απλώς μια πόλη του χόκεϊ."

Στην δεκαετία του 1960, όταν έπαιρναν το ένα πρωτάθλημα μετά το άλλο,

υπήρχαν πάντα διαθέσιμα εισιτήρια.

Δεν τραβούσαν το κοινό που είχαν οι Μπρούινς.

Ήταν περίεργο, γιατί είχες ίσως την μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ που φτιάχτηκε ποτέ,

και δεν μπορούσε να τραβήξει κόσμο κατά τη διάρκεια της σεζόν,

και είχες από την άλλη μια ομάδα χόκεϊ, στην τελευταία θέση,που ξεπουλούσε τακτικά.

Έχω πει συχνά ότι οι μεγαλύτεροι οπαδοί των Σέλτικς...

κάθονταν στον πάγκο τους.

Κάναμε μια έρευνα σχετικά με το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να τραβήξουμε κόσμο.

Πάνω από το 50% όσων απάντησαν, είπαν: "Πολλοί μαύροι παίκτες".

Ότι εξήγηση και αν έχετε,

όταν οι Σέλτικς το '70, είχαν ηγέτες τους Τζον Χάβλιτσεκ και Ντέιβ Κάουενς,

ο κόσμος στο γήπεδο αυξήθηκε, και αυτό είναι γεγονός.

Ξαφνικά,από εκεί που έχουν κατά μέσο όρο 10.000 κόσμο,

τώρα έχουν κατά μέσο όρο 13.000 κόσμο.

Τα εισιτήρια τους γίνονται "μαγικά χαρτάκια".

Δεν μπορείς ποτέ να υποβαθμίσεις την πιθανή σημασία του γεγονότος

ότι οι δύο καλύτεροι παίκτες τους, ναι, στην πραγματικότητα ήταν λευκοί.

Καμένα κουφάρια κτιρίων,

φλόγες που μαίνονται εκτός ελέγχου, και μια ατμόσφαιρα φόβου

εξακολουθούν να αιωρούνται πάνω από την ήσυχη γειτονιά Γουάτς του Λος Άντζελες.

Ναι, η Βοστόνη είχε τα θέματά της,

αλλά αν νομίζετε ότι το Λ.Α. ήταν ένα υπόδειγμα φυλετικής αρμονίας,

επειδή οι λευκοί επευφημούσαν τον Έλτζιν Μπέιλορ, δεν έμενες στη γειτονιά μου.

Θέλεις Γουατς,θέλεις αστυνομική βία, το LA το είχε.

Αλλά αν ήσουν αστέρας, δεν σε ακουμπούσαν αυτά.

Ο Ουιλτ έζησε σαν βασιλιάς στο Λ.Α.

Το 1972, η ομάδα έκανε πράγματα που οι Σέλτικς δεν έκαναν ποτέ.

Κερδίσαμε 33 παιχνίδια στη σειρά, και 69 συνολικά.

Αλλά στους τελικούς,

οι Σέλτικς δεν ήταν καν αρκετά άντρες για να εμφανιστούν,

και να πάρουν αυτό που τους περίμενε.

Έπρεπε λοιπόν να νικήσουμε τους Νικς.

Και αυτό ήταν απλώς λάθος.

Επιτέλους, η στιγμή που οι οπαδοί των Λέικερς περίμεναν 12 χρόνια.

Το παιχνίδι, και η αναμονή, τελείωσαν.

Η Πέγκυ Λι έλεγε ένα τραγούδι, "Is That All There Is?"

Θα είχε πιο μεγάλη αίγλη αν νικούσαμε τους Σέλτικς.

Υπήρχε ένα αίσθημα ανακούφισης,

αλλά ποτέ δεν αντικατέστησε τον πόνο όλων των άλλων αναμνήσεων.

Το Λ.Α. κέρδισε επιτέλους έναν τίτλο.

Συγχαρητήρια.

Έτσι, κερδίσαμε δύο - το '74 και το '76.

Ευστοχεί, και τέλος!

Και η κοσμική τάξη είχε αποκατασταθεί.

Το γουστάρουμε!

Η Βοστόνη ήταν ξανά στην κορυφή,

αλλά το χειρότερο ήταν άλλο.

Ο Έλτζιν, ο Ουιλτ και ο Τζέρι, αποσύρθηκαν όλοι.

Για πρώτη φορά από τότε που ήρθαν στο Λος Άντζελες, οι Λέικερς δεν είχαν αστέρια.

Τι κάναμε λοιπόν;

Πήγαμε και πήραμε τον μεγαλύτερο αστέρα του ΝΒΑ -

τον Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ.

Ελπίζω να ανταποκριθώ στον όλο ντόρο. Νομίζω ότι μπορώ.

Θα ήθελα να προσπαθήσω.

Φαινόταν να είναι απλώς θέμα χρόνου,

πριν πάρουμε την ευκαιρία μας για εκδίκηση κόντρα στους Σέλτικς στους τελικούς.

Αλλά όλα αυτά απλά εξαφανίστηκαν στην ομίχλη της δεκαετίας του '70.

Οι δυσκολίες του επαγγελματικού μπάσκετ, λένε κάποιοι,

επιδεινώνονται από μια διαμάχη μαύρων και λευκών.

Η Μπέτσι Άαρον, έχει το ρεπορτάζ.

Δεν είναι μυστικό ότι το επαγγελματικό μπάσκετ έχει προβλήματα.

Τα εισιτήρια είναι μειωμένα. Οι τηλεθεάσεις πέφτουν.

Κάθε ενδιαφερόμενος έχει μια δική του θεωρία για το τι φταίει -

τα εισιτήρια κοστίζουν πάρα πολύ, η σεζόν είναι πολύ μεγάλη,

τώρα υπάρχει εξάπλωση της θεωρίας ότι υπάρχουν πάρα πολλοί μαύροι.

Ο κόσμος δεν πηγαίνει στα παιχνίδια, επειδή δεν θέλει να βλέπει μαύρους να παίζουν;

Αυτό συζητείται δημόσια, και γίνεται αυτή η άποψη

ότι το ΝΒΑ γινόταν όλο και πιο πολύ μαύρο.

Θυμάμαι άρθρα, και "σοβαρούς" δημοσιογράφους να κάνουν αυτή την ερώτηση:

"Πιστεύεις ότι είναι πολύ μαύρο;"

Υπήρξαν μαύροι διαχειριστές στην λίγκα,

και μου έλεγαν: "Έι, Ρεντ, κάπου πρέπει να βρω και να πάρω έναν λευκό παίκτη."

Την δεύτερη χρονιά μου στην λίγκα, είχαμε μια ομάδα μόνο με μαύρους,

και η Νιου Γιορκ Ποστ είχε τις φωτογραφίες όλων μας στην εφημερίδα,σε φάση,

ξέρετε, καταδίκων,και μας αποκαλούσαν "οι φυλακόβιοι" της Νέας Υόρκης.

Είναι τρελό.

Πολλές φορές, ο λόγος που αντιπαθείς κάτι, από λευκή ή μαύρη σκοπιά,

δεν είναι λόγω του κόσμου.

Είναι επειδή τα ΜΜΕ είναι πάρα πολύ προκατειλημμένα υπέρ των λευκών.

Και δημιουργούν αυτό το είδος φρενίτιδας για το φυλετικό ζήτημα λευκών-μαύρων,

με πολύ ύπουλο τρόπο.

Δεν είναι Νότιοι ρατσιστές αυτοί που το κάνουν.

Είναι τύποι από κολέγια,από την Άιβι Λιγκ, πολύ έξυπνοι άνθρωποι.

Και θα πιστέψουμε αυτό που λένε.

Ο ρατσισμός θα τρέφεται μόνος του.

Τα γεγονότα δεν είναι τόσο σημαντικά.

Στην δεκαετία του '70, συνήθως απλώς ακούμε

ότι απλά δεν παιζόταν αρκετό καλό, στοιχειώδες μπάσκετ.

Και ότι παιζόταν πάρα πολύ το λεγόμενο μπάσκετ αλάνας.

Είναι μέρος του κώδικα.

Ναι, δηλαδή, "παίκτης αλάνας", σήμαινε μαύρος παίκτης.

Θυμάμαι το πρώτο μου παιχνίδι στο Σιάτλ, όταν άρπαξα ένα ριμπάουντ,

και κατέβασα την μπάλα, ξέρεις, γιατί οι ψηλοί δεν κατέβαζαν την μπάλα.

Και ντρίπλαρα ανάμεσα από τα πόδια, με το ένα χέρι,

και με το αριστερό μου καρφώνω - μπαμ!

Και ο κόσμος κάνει: "Μπου! Είναι φιγουρατζής."

Ήμουν σε φάση: "Ω, νόμιζα ότι παίζουμε μπάσκετ εδώ."

Ξέρεις, είναι προφανές στον κόσμο ότι υπάρχει έλλειψη ενότητας στο μπάσκετ.

Και νιώθουν ότι βλέπουν πάρα πολλή ώρα έναν τύπο απλά να κρατάει μπάλα,ντριπλάροντας,

και να σουτάρει μαρκαρισμένος, να βγαίνει στο γήπεδο και να είναι ατομιστής.

Και νομίζω ότι ο κόσμος θέλει να δει μια ομάδα να λειτουργεί σαν σύνολο.

Μακάρι να ξέραμε ότι το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν η τριγωνική επίθεση.

Εκείνη την εποχή, όλοι μιλούσαν για τις φυλές,

και τη δεκαετία του '70, όταν τα μέσα άρχισαν να μιλούν για φυλές,

δεν θα αργούσαν να μιλούσαν για ναρκωτικά.

Αυτή δεν ήταν καλή εβδομάδα για το ΝΒΑ,

η οποία έπρεπε να αντιμετωπίσει ισχυρισμούς ότι η χρήση κοκαΐνης

είναι συνηθισμένη μεταξύ των παικτών της.

Έδειχναν με το δάχτυλο: "Δείτε, υπάρχει πρόβλημα με το ΝΒΑ,

γιατί όλοι αυτοί οι μαύροι κάνουν ναρκωτικά."

Λοιπόν, διάολε,υπάρχουν πολλοί περισσότεροι χρηματιστές

που κάνουν περισσότερα ναρκωτικά από οποιονδήποτε στο ΝΒΑ.

Αυτό που συνέβαινε, ήταν ότι οι άνθρωποι έπεφταν σε εύκολες παγίδες.Έλεγαν:

"Λοιπόν, αυτοί οι τύποι κερδίζουν πάρα πολλά χρήματα.

Ήταν μαύροι, και έτσι μπορούν να αγοράσουν κοκαΐνη."

Και αυτή ήταν η πιο ρατσιστική προσέγγιση.

Ναι, το NBA δεν τα πήγαινε και πολύ καλά,

αλλά αν υπήρχε κάποιος που είχε το ταλέντο να το ανεβάσει,

αυτός ήταν ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ.

Ω,έλα φίλε. Εννοώ, ξέρεις, πρέπει να είναι...

ο καλύτερος σκόρερ όλων των εποχών.

Δεν ήταν απλά καλός. Ήταν τεράστιος.

Ίσως ο καλύτερος παίκτης που έχει παίξει ποτέ.

Ο Καρίμ ήταν MVP πέντε φορές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70.

Εντός γηπέδου, κανείς δεν μπορούσε να τον αγγίξει.

Εκτός γηπέδου, κανείς δεν μπορούσε να του μιλήσει.

Μπορώ να θυμηθώ αρκετές φορές,

πού πήγα να κάνω μια ερώτηση στον Καρίμ,και με γείωνε.

Και μερικές φορές δεν ήταν η φάση,ξέρετε: "Με συγχωρείτε. Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα."

Ήταν απλώς - Απλώς σε αγνοούσε, ή σηκωνόταν και έφευγε.

Είχα προβλήματα με τα ΜΜΕ, επειδή ήθελα απλώς να συγκεντρωθώ στο παιχνίδι,

και δεν καταλάβαινα το γεγονός ότι έπρεπε να δουλέψω μαζί τους.

Ξέρεις, νόμιζα ότι με ενοχλούσαν.

Μπορεί να ήταν απόμακρος μαζί μου.

Είχαμε διπλανά ντουλάπια για οκτώ χρόνια, και τις μισές φορές, σπάνια μιλούσαμε.

Ήταν κάτι που πραγματικά έφερνε σε δύσκολη θέση την λίγκα,

γιατί ήταν ένας τύπος που δεν ήθελε να μιλήσει σε κανέναν,

ενώ είναι το πρόσωπο της λίγκας.

Από την στιγμή που πήρε μουσουλμανικό όνομα,

ο Καρίμ δεν θα γινόταν ποτέ κάποιος που θα έκανε τους λευκούς οπαδούς

να ξεχάσουν το θέμα του ρατσισμού, ούτως ή άλλως.

Ήταν πραγματικά έξυπνος.

Και ο κόσμος, αν και θαύμαζε την ικανότητα του Καρίμ,

δεν γούσταραν την εξυπνάδα του, ιδιαίτερα μια εξυπνάδα...

που στήριζε το "οι μαύροι είναι ωραίοι", και την μαύρη περηφάνια.

Είχαν συνηθίσει σε αθλητές μιας διαφορετικής εποχής.

Ήμουν σίγουρα ένας τύπος της νέας εποχής.

Αυτό,δεν πήγε καλά, ξέρεις.

Ήταν - Ήταν δύσκολο.

Υπάρχει μια φυλή στην Αφρική,

που υποτίθεται ότι φτάνει στο κανονικό σου ύψος.

Εννοώ το κανονικό τους ύψος είναι το ύψος σου.

-Θα πας εκεί; -Όχι, δεν θα το κάνω.

Για πολύ κόσμος, ήταν ο στερεοτυπικός θυμωμένος μαύρος.

Με όλο τον σεβασμό στον Καρίμ στο Λος Άντζελες,

αλλά όταν μιλάμε για φυλετικές διαμάχες στην δεκαετία του '70,

πρωταθλήτρια ήταν και πάλι η Βοστόνη.

Και η Βοστόνη έχει πάλι σοβαρά προβλήματα με το πρόγραμμα λεωφορείων,

με την βία να εξαπλώνεται τώρα από την εδώ και καιρό μαστιζόμενη

Νότια Βοστόνη στην Ανατολική Βοστόνη.

Το λεωφορείο ήταν ένας τρόπος διαχωρισμού των σχολείων με εντολή δικαστηρίου.

Στη Βοστόνη,ήταν καταστροφή.

Κάθε ένα από αυτά τα παιδιά που παράτησε το σχολείο τα τελευταία δύο χρόνια,

θα είχα αποφοιτήσει τώρα, αν δεν υπήρχε αυτό το λεωφορείο,

και εξαιτίας αυτών των α@@@πηδων.

Κάποιοι λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.

Αλλά δεν υπήρχαν λόγια για μια φωτογραφία

που τραβήχτηκε στην Βοστόνη, στις 4 Απριλίου 1976.

Πήγαινα σε μια συνάντηση στο Δημαρχείο της Βοστόνης.

Και συνάντησα μια ομάδα μαθητών λυκείου, που διαδήλωναν κατά των λεωφορείων.

Και καναδυό από αυτούς, μου επιτέθηκαν από πίσω.

Τότε, ένας από αυτούς προσπάθησε να με καρφώσει με την αμερικανική σημαία.

Η ίδια η στιγμή ήταν καταστροφική,

αλλά η φωτογραφία που τραβήχτηκε από εκείνη την στιγμή,

εμφανίστηκε στο πρωτοσέλιδο κάθε εφημερίδας σε όλο τον κόσμο.

Και ήταν αυτή η φωτογραφία,

που θα αμαύρωνε και θα κηλίδωνε την πόλη της Βοστόνης μέχρι σήμερα.

Όταν τους είδες να χτυπούν τον αδερφό με την σημαία,

αρχίσαμε να έχουμε έντονη αντιπάθεια για την Βοστόνη.

Έτσι, η ιστορία που είχαν οι Μπόστον Σέλτικς

με την ένταξη, και με τον Ράσελ, έσβησε γρήγορα.

Ο λευκός τύπος,που σημαδεύει με αυτή την σημαία το στήθος του μαύρου.

Ήταν σχεδόν σαν να βλέπεις τα πολιτικά δικαιώματα,

όταν έβλεπες αυτά τα σκυλιά να δαγκώνουν αυτούς τους ανθρώπους,

στο Μισισίπι, και την Αλαμπάμα, και όλα αυτά,με πιάνεις;Ήταν...

Ήταν από αυτές τις εικόνες που δεν ξεχνάς ποτέ.

Αυτός ήταν ο τρόπος που οι μαύροι παίκτες...

Έτσι ένιωθαν για την Βοστόνη εκείνη την εποχή.

Λοιπόν, τι έκαναν οι Σέλτικς;

Πήραν με ανταλλαγή τον Μπομπ Μάκαντου, τρεις φορές πρώτο σκόρερ και MVP.

Αλλά οι Σέλτικς έχαναν, και έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος.

Μπομπ, το πιο διαρκές αρνητικό σχόλιο για σένα είναι ότι δεν είσαι "Σέλτικ".

Πώς το αντιλαμβάνεσαι, ή πώς αντιδράς σε αυτό;

Δυσαρεστημένος. Αυτή είναι η λέξη.

Θεωρήθηκα δυσαρεστημένος.

Δεν ήταν καλή εποχή να είσαι Σέλτικ.

Ήμασταν χάλια το '78, ήμασταν ακόμα χειρότεροι το '79.

Και αντί για νικητές όπως ο Μπιλ Ράσελ,

είχαμε τον Κέρτις Ρόου.

Ο Κέρτις Ρόου μου είπε -

Νομίζω ότι είχαμε χάσει ένα παιχνίδι, και ήμουν κάπως απογοητευμένος γι' αυτό.

Είπε: "Νέος, δεν υπάρχουν Ν και Η στην επιταγή σου, εντάξει,

ή νίκες ή ήττες, έτσι, ξέρεις,

παίξε το παιχνίδι, και φρόντισε να εξαργυρώσεις την επιταγή σου."

Όταν πήραμε τον Μάρβιν Μπαρνς,

νιώθαμε σαν να τελείωσε η υπερηφάνεια των Σέλτικς.

Είπα: "Άκου, δεν με νοιάζει καθόλου για τους Σέλτικς,

και για τον μικρό καλικάντζαρο, και όλος αυτές οι μ@@@ες"

Απλά. Τόσο απλά.

Μετά από μισή σεζόν, ο Μάρβιν έμεινε ελεύθερος.

Ο Μπομπ Ράιαν έγραψε ένα υπέροχο άρθρο για το Sports Illustrated.

Το βασικό που έγραφε σε εκείνο το άρθρο, ήταν ότι οι Σέλτικς κάποτε στήριζαν κάτι,

και τώρα στέκονται μόνο για τον ύμνο. Αυτό είναι.

Οι τελευταίες αποτυχίες έχουν εξοργίσει πλήρως τους Σέλτικς.

Έχουν πιάσει πάτο. Είναι αηδιασμένοι.

Αλλά ο Ρεντ είχε ένα ακόμη φύλλο στο μανίκι του.

Στο ντραφτ του 1978, χρησιμοποίησε ένα κενό στους κανονισμούς,

που επέτρεψε στους Σέλτικς να επιλέξουν έναν διαθέσιμο τριτοετή από το Ιντιάνα Στέιτ.

Θα έμενε στο κολέγιο για την τέταρτη χρονιά του,

αλλά αν οι Σέλτικς μπορούσαν να περιμένουν για μία ακόμη σεζόν,

αυτός ο τύπος μπορεί να μας σώσει όλους.

Μεγάλη λευκή ελπίδα;

Μεγάλη ελπίδα, τελεία.

Θυμάστε όλα τα προβλήματα στην Βοστόνη για τα σχολικά λεωφορεία;

Λοιπόν, η Βοστόνη ήταν κακή, αλλά δεν ήταν καθόλου μόνη.

Όταν το μέτρο των λεωφορείων έφτασε στο Λάνσινγκ του Μίσιγκαν,

χτύπησε έναν νεαρό άνδρα ονόματι Έρβιν Τζόνσον,

και άλλαξε την πορεία της ζωής του.

Όταν μπήκε το λεωφορείο,

ήταν μια δύσκολη κατάσταση τις πρώτες τρεις εβδομάδες γιατί όλοι το πολεμούσαν.

Ο διευθυντής μας, μου είπε να πάω στο γραφείο του. Ήθελε να μου μιλήσει.

Είχε έναν παίκτη φούτμπολ εκεί...

που ήταν λευκός, και είπε: "Εντάξει, Έρβιν, εσύ θα μιλήσεις στους μαύρους μαθητές",

και ο άλλος θα μιλούσε στους λευκούς μαθητές για το πώς θα συνυπήρχαμε.

Και ήμουν σε φάση: "Περίμενε ένα λεπτό. Είμαι μόλις 15 χρονών.Μόλις ήρθα στο λύκειο.

Με πιάνεις;Πώς θα πείσω όλους τους μαύρους μαθητές να μην τσακωθούν;"

Είπε: "Θα το βρεις εσύ."

Απλά πήγα εκεί και τους μίλησα -

"Πρέπει να είμαστε εδώ, και πρέπει να μάθουμε να προσαρμοζόμαστε.

Και... ας προσπαθήσουμε να βρούμε λύση."

Και ξέρετε τι έγινε; Το μπάσκετ.

Έρβιν Τζόνσον.

Η ομάδα μας ήταν καλή, για πρώτη φορά.

Μπαίνει ο Τζόνσον. Βρίσκει τον διάδρομο. Και καρφώνει!

Όχι μόνο ήταν καλύτερα τα πράγματα στο σχολείο,

αλλά μετά η πόλη άρχισε να μας ακολουθεί.

Ο μάγος είναι εδώ στην πόλη σήμερα.

Και νομίζω ότι αυτό έκανε τις εντάσεις να φύγουν.

Νομίζω ότι σου αρέσει τόσο πολύ να παίζεις μπάσκετ,

που αυτό απλώς βγαίνει από μέσα σου, έτσι δεν είναι;

Ναι, έτσι είναι.

Μου αρέσει πολύ το παιχνίδι, και απλά μου αρέσει να παίζω,

να βγαίνουμε στο γήπεδο, και να βοηθάμε την ομάδα μας να κερδίσει.

Μια πολιτεία πιο νότια,

σε μια μικρή πόλη που δεν θα είχαμε ακούσει ποτέ αν δεν ήταν αυτός,

ένας ψηλόλιγνος έφηβος που λεγόταν Λάρι Μπερντ,

άλλαζε επίσης τον κόσμο του μέσω του μπάσκετ.

Πολλές μοναχικές μέρες μόνος μου,

απλώς προσπαθούσα να κάνω πράγματα για να γίνω καλύτερος.

Δεν ξέρω πού βρίσκεις αυτό το φονικό ένστικτο,

ή να θέλεις να κερδίζεις συνέχεια, αλλά είναι ανταγωνισμός.

Δεν είχαμε πολλά καθώς μεγαλώναμε, και το μπάσκετ,

όταν μπήκε στη ζωή μου, αυτό ήταν το μόνο που έκανα.

Ο Λάρι πήγε το ταλέντο του στο Τέραχο,

έδρα των ελάχιστα γνωστών Ιντιάνα Στέιτ Σίκαμορς,

και άρχισε να σκοτώνει ομάδες, ουσιαστικά ένας εναντίον πέντε.

Ο Λάρι μετέτρεψε το Ιντιάνα Στέιτ σε πανεθνική δύναμη.

Αλλά ανακάλυψε ότι αυτό για το οποίο ο περισσότερος κόσμος

ήθελε να μιλήσει, δεν ήταν το παιχνίδι του,

αλλά το χρώμα του δέρματος του.

Η μεγάλη λευκή ελπίδα - Τι σημαίνει αυτό;Τι είναι αυτό;

Λοιπόν, ξέρεις, είναι πολύ δύσκολο να πω,

επειδή υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι λευκοί παίκτες,

και απλώς ελπίζω να ταιριάξω κι εγώ, όπως έχουν ταιριάξει κάποιοι από αυτούς.

Υπήρχε ένα ολόκληρο σύστημα, που έσπρωχνε τον Λάρι Μπερντ,

και τον έβαζε απέναντι στους μαύρους-

θυμάμαι ότι διάβασα ένα άρθρο εκείνη την εποχή -

"Μπορεί ένας λευκός να είναι ο καλύτερος παίκτης σε ένα άθλημα μαύρων;"

Ο Λάρι Μπερντ, δεν έγραψε το άρθρο.

Ξέρεις, οι σπουδαίοι παίκτες είναι οι μαύροι παίκτες,και είναι οι καλύτεροι,

οπότε,ξέρεις,δεν μπορείς να το αγνοείς αυτό.

Όλοι χρησιμοποιούσαν τον Λάρι για να κάνουν τη δική τους κοινωνική δήλωση.

Αλλά δεν ήθελε να είναι μέρος αυτού του παιχνιδιού.

Ο Λάρι ήταν πραγματικά απλά ένας μπασκετμπολίστας.

Και από αυτή την άποψη, ο Λάρι έμοιαζε περισσότερο με αδερφό,

περισσότερο από όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον υποστήριζαν.

Αν ο Λάρι δεν κάλυπτε τη φρενίτιδα των μέσων ενημέρωσης στο Ιντιάνα Στέιτ,

ο Έρβιν Τζόνσον του Μίσιγκαν Στέιτ,

γνωστός πλέον στον κόσμο ως "Μάτζικ",

ήταν ένα έτοιμος αστέρας.

Ο Μάτζικ ήταν η χαρά του δημοσιογράφου.

Εννοώ,πραγματικά ήταν, από την πρώτη φορά που μίλησα μαζί του.

Εννοώ, ήταν απλά θαυμάσιος.

Καμία ομάδα στη χώρα δεν μπορεί να κοντράρει το Μίσιγκαν Στέιτ.

Όταν ήταν ανοιχτή η κάμερα, έπαιζε μαζί της, και το απολάμβανε.

Τα ΜΜΕ τον λάτρευαν, αλλά για τους υπόλοιπους παίκτες,

ήταν ο συνδυασμός της ικανότητας και τους μεγέθους του που τους διέλυε.

Είδα τον Μάτζικ να παίζει, και ήμουν σε φάση: "Ω, Θεέ μου.

Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.

Θέλω να πω, αυτός ο τύπος ντριπλάρει την μπάλα σαν να είναι πόιντ γκαρντ,

αλλά έχει το μέγεθος ενός πάουερ φόργουορντ -

ένας πόιντ γκαρντ 2,06."

Ο Μάτζικ και ο Λάρι ήταν οι καλύτεροι μπασκετμπολίστες στη χώρα.

Και μαζί, κανένας από τους δύο δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει χωρίς τον άλλον.

Έγιναν το μεγαλύτερο θέμα στο παιχνίδι.

Λοιπόν, θα πρέπει να ζεις κάτω από έναν βράχο,

για να μην έχεις ακούσει για τον Μάτζικ Τζόνσον ή τον Λάρι Μπερντ.

Είναι στιγμές μακριά...

Ο τελικός του πρωταθλήματος NCAA του 1979,

με πρωταγωνιστές τον Μάτζικ και τον Λάρι,

ήταν ο αγώνας μπάσκετ με την υψηλότερη θεαματικότητα όλων των εποχών,

κολεγιακού ή επαγγελματικού, πριν ή μετά από αυτόν.

Για μια χώρα που έβλεπε τον εαυτό της σαν λευκή ή μαύρη,

αυτό ήταν το δράμα στο οποίο η Αμερική δεν μπορούσε να αντισταθεί.

Είχε να κάνει με τις φυλές.

Αλλά μόλις βάλεις μέσα το στοιχείο της φυλής,

είναι σαν να ρίχνεις σάλτσα ταμπάσκο σε κάτι.

Το κοτόπουλο μπορεί να είναι καλό, αλλά, φίλε, με λίγο ταμπάσκο...

Ο Μάτζικ Τζόνσον με την μπάλα.

Α, σκοράρει. Και του κάνουν φάουλ.

Κοιτάξτε τον Έρβιν "Μάτζικ" Τζόνσον.

Η χώρα έριχνε την πρώτη της πραγματική ματιά στους δύο παίκτες,

που επρόκειτο να καθορίσουν το μπάσκετ της δεκαετίας του 1980.

Μπαίνει ο Τζόνσον.

Η χαριστική βολή. Όλα τελείωσαν.

Εκείνη την νύχτα, το Μίσιγκαν Στέιτ κέρδισε το Ιντιάνα Στέιτ,

ο Μάτζικ κέρδισε τον Λάρι.

Και αν θέλετε, το μπάσκετ αλάνας κέρδισε τα βασικά,

η πόλη κέρδισε την επαρχία,

το μπάσκετ των μαύρων κέρδισε το μπάσκετ των λευκών, οτιδήποτε.

Υπήρχαν πολλοί τρόποι να το δει κανείς,

όσοι και οι τρόποι που μπορείς να δεις την Αμερική.

Αλλά η ουσία ήταν αυτή -

Ήταν φοβερό, και θέλαμε κι άλλο.

Δεν νομίζω ότι είδαμε ακριβώς πώς θα εξελιχθεί, αλλά ξέρω ένα πράγμα...

Όταν μπήκαν μαζί στην λίγκα,

όλοι ήξεραν ότι ήταν κάτι ξεχωριστό.

Όλοι ήξεραν ότι κάτι επρόκειτο να αλλάξει.

Στα τέλη Μαρτίου λοιπόν, ο Λάρι επιτέλους έρχεται στο μισοάδειο Γκάρντεν,

για να δει τους άθλιους Σέλτικς του 1979 σε δράση.

Μάλλον αναρωτιόταν που είχε μπλέξει.

Και αυτό που οι οπαδοί περίμεναν να είναι,

ήταν ένας συνδυασμός του Τζον Χάβλιτσεκ και του Ιησού.

Θα πάει στη Βοστόνη, η οποία είναι η τέλεια ομάδα για να πάει,

γιατί η Βοστόνη, ξέρεις, είχε τα φυλετικά της θέματα,

και όλοι έλεγαν:"Εντάξει, ωραία, αυτός ο τύπος τώρα είναι στους Σέλτικς,

και θα είναι ο σωτήρας της λίγκας."

Ο Μπερντ υπογράφει το μεγαλύτερο συμβόλαιο πρωτάρη στην ιστορία του αθλητισμού,

για να παίξει σε μια λίγκα όπου δεν υπάρχουν πάρα πολλοί λευκοί που διακρίνονται,

πόσο μάλλον να αναστήσουν τις ομάδες τους.

Υπήρχε εύλογη απορία για το πόσο καλός ήταν.

Ο κόσμος έλεγε: "Είναι πολύ αργός. Δεν έχει καθόλου άλμα.

Είναι πολύ, τολμώ να το πω, λευκός."

Πολλοί βετεράνοι των Σέλτικς πήγαν στην προετοιμασία των πρωτάρηδων,

για να δουν τον "Τρελό από το Φρεντς Λικ" οι ίδιοι.

Δεν πίστευα ότι οι λευκοί μπορούσαν να παίξουν.

Δεν είχα δει ποτέ λευκούς που ήταν πραγματικά καλοί παίκτες.

Έτσι, μαρκάρω τον Λάρι.

Λέω: "Εντάξει, θα ασχοληθώ με αυτόν τον τύπο."

Βάζει το πρώτο του σουτ, το δεύτερο σουτ.

Στο τέλος της ημέρας, θυμάμαι ότι έφευγα, και είδα έναν άλλο μαύρο να λέει:

"Αυτός ο γ@@@μένος λευκός μπορεί να παίξει."

Το να πούμε ότι η Βοστόνη ήταν έτοιμη για τον Λάρι Μπερντ,

είναι κάτι παραπάνω από υπερβολή.

Όταν παρουσιάστηκε στο Γκάρντεν στο πρώτο του παιχνίδι,

ένας θαυμαστής στην πραγματικότητα αμόλησε ένα περιστέρι από μια χάρτινη σακούλα.

Ήταν σύμβολο της ειρήνης που ερχόταν στην πόλη μας;

Ή μήπως ήταν απλώς ένα λευκό πουλί, και αυτό ήταν αρκετό;

Τώρα είναι ακριβώς 12:00 το μεσημέρι. Το ντραφτ έχει επίσημα ξεκινήσει.

Με την πρώτη επιλογή - οι Λος Άντζελες Λέικερς επιλέγουν...

τον Έρβιν "Μάτζικ" Τζόνσον, από το Μίσιγκαν Στέιτ,

2,06μ, 91 κιλά.

Ενόψει του πρώτου του παιχνιδιού,

θέλω να ξέρετε ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ένα χαμόγελο,

που φωτίζει μια οθόνη τηλεόρασης από εδώ μέχρι το Μπάνγκορ, του Μέιν.

Μόλις έχω έρθει από το Μίσιγκαν Στέιτ, και ήμουν πολύ νευρικός.

Φτάσαμε,πόσο, 3 δευτερόλεπτα πριν την λήξη.

Είχαμε την μπάλα, χάναμε με έναν πόντο.

Και την δίνουμε στον Καρίμ.

Και ευστοχεί σε μια ραβέρσα από την γραμμή των βολών.

Ο Φορντ,πασάρει στον Καρίμ.

Κάνει την ραβέρσα. Και ευστοχεί! Οι Λέικερς κερδίζουν. Σκόραρε!

Και φεύγω τρέχοντας με τα όλα,

και πηδάω στην αγκαλιά του, και τον πνίγω, και τρελαίνομαι.

Και ο Μάτζικ Τζόνσον είναι στο γήπεδο, και πανηγυρίζει

σαν μόλις να κέρδισαν το Πρωτάθλημα του NCAA.

Και απλώς με κοιτάζει, σαν να είμαι ο πιο τρελός τύπος που έχει δει ποτέ.

Και λέει: "Ρούκι, μην το ξανακάνεις αυτό. Έχουμε 81 παιχνίδια ακόμα."

Και είπα: "Καρίμ, αν βάλεις ένα τέτοιο σουτ άλλες 81 φορές,

θα πηδήξω στην αγκαλιά σου άλλες 81 φορές."

Εδώ είναι πάλι ο Μάτζικ. Στον Γουιλκς,για το λέι απ.

Και κοιτάξτε τον Μάτζικ. Ω, του αρέσει να παίζει.

Δεν θα τον αφήσει.

Το επίπεδο διασκέδασης του ήταν απλά πολύ ψηλό -

εννοώ, εκπληκτικά ψηλό.

Μέχρι τότε, ήταν κάπως "κουλ" λίγκα.

Δηλαδή, ξέρετε, όλοι απλώς προσπαθούσαν να παίξουν και να φύγουν.

Η άνεση έχει πέσει, ο ενθουσιασμός έχει ανέβει,

και δεν είναι αναζωογονητικό αυτό;

Οι παίκτες της δεκαετίας του '70 ήταν άνετοι.

Αυτή η άνεση, ήταν σε φάση - Κουλ, δεν αγκαλιάζεσαι.

Λέτε: "Έι, φίλε, τι γίνεται; Ναι."

Δεν είναι άνετος. Ο Μάτζικ δεν είναι άνετος.

Δεν είναι επιφυλακτικός. Δεν ελέγχεται. Είναι σε φάση: "Αααα!"

Νομίζω ότι πολλοί μαύροι στην αρχή σκέφτηκαν ότι ήταν φανφαρόνος.

Ξέρεις, φωνάζει πάρα πολύ. Προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή.

Αλλά νομίζω ότι κάποιοι μαύροι...

είδα ότι ίσως είναι ότι ήταν ο μπάρμπα-Θωμάς για τους λευκούς,

προσπαθώντας να είναι τόσο διασκεδαστικός και ξέρεις, προσιτός.

Λοιπόν,απλώς προσπαθώ να το κάνω διασκεδαστικό για όλους.

Ο Μάτζικ ήταν ένας τύπος που επρόκειτο να συνεργαστεί με όλους,

και κατάλαβε ότι παρόλο που οι περισσότεροι που τον έβλεπαν με μπλοκάκια

και οι κάμερες ήταν λευκοί, ότι θα ήταν αυτός που θα τους έβαζε μέσα.

Όταν πρωτοήρθε ο Μάτζικ, ναι, υπήρχε σκεπτικισμός.

Ήταν σε φάση: "Πόσο καιρό θα διαρκέσει αυτό;"

Έφτανε κάπου μέσα σου. Έπρεπε να τον αγαπήσεις.

Έπρεπε να ανοιχτείς σε αυτό, και απλά να το ακολουθήσεις.

Δεν μπορούσες να του αντισταθείς. Δεν μπορούσες να το παλέψεις.

Είμαι φλογερός, χοροπηδάω. Τρελαίνομαι. Αυτός είμαι.

Ο Καρίμ μου είπε: "Δεν είμαι συναισθηματικός τύπος. Είμαι αυτός ο στωικός τύπος."

Μάντεψε. Δούλεψα πάνω του. Τον άλλαξα.

Ο Μάτζικ ήταν ένα θεϊκό δώρο στον νέο ιδιοκτήτη των Λέικερς,

έναν μεγιστάνα ακινήτων ονόματι Δρ.Τζέρι Μπας.

Ήταν τόσο πραγματικός γιατρός, όσο ο Ντόκτορ Τζέι.

Αλλά ήταν πάντα ο Δρ Μπας, γιατί είχε διδακτορικό σε κάτι.

Από ότι φαίνεται, είχε ντοκτορά στις γκόμενες,

στο στυλ της δεκαετίας του '70.

Και ήθελε και το νέο του απόκτημα να γκομενίζει.

Ο Τζέρι Μπας πήγαινε σε ένα νάιτ κλαμπ στη Σάντα Μόνικα που λεγόταν The Horn.

Πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα,

τραγουδίστριες έβγαιναν από παντού,

τραγουδώντας: "Σοουτάιμ, Σοουτάιμ", γυρνώντας όλο το κτίριο,

και μετά άρχιζε το πρόγραμμα.

Και κάπως πήρε αυτή την λέξη, "Σοουτάιμ",

και αποφάσισε να το χρησιμοποιήσει για να περιγράψει την ομάδα του.

Ήθελε μια διασκεδαστική ομάδα. Ήθελε μια ομάδα να τρέχει στον αιφνιδιασμό.

Και, φυσικά, ήθελε να κερδίσει.

Ο Τζέρι Μπας, πίστευε ότι το μπάσκετ έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από ένας αγώνας.

Πρέπει όμως να έχεις τους κατάλληλους ανθρώπους για να το κάνεις.

Και αυτός ο άνθρωπος, ήταν ο Έρβιν Τζόνσον.

Μάτζικ, τρέχει στην περιφέρεια.

Μάτζικ, αριστερά στον Καρίμ. Κάρφωμα!

Ξεσηκώνει τον κόσμο εδώ;

Το Σοουτάιμ έτρεχε πάνω κάτω στο γήπεδο.

Πάσες χωρίς να κοιτάς, άλει ουπ στον Κουπ -

το Coop-a-loop, όπως το λέγαμε.

Η λόμπα για τον Κούπερ!

Ο Καρίμ σούταρε μια όμορφη ραβέρσα.

Ο Νορμ Νίξον, έκανε το σουτάκι του από μέση απόσταση.

Είχες τον Τζαμάλ Γουιλκς με το περίεργο του σουτ,

ξέρεις, γυρνούσε με την μπάλα,σηκωνόταν, και έμπαινε συνέχεια.

Ήταν ένα άσχημο σουτ, αλλά πήγαινε μέσα.

Είχαμε όλους αυτούς τους απίστευτους παίκτες,

που κατάλαβαν ότι ο τρόπος να νικήσουμε ήταν με γρήγορο μπάσκετ.

Αυτό είναι το μπάσκετ των Σοουτάιμ Λέικερς.

Και το πλήθος χοροπηδούσε,

και έτσι, όσο περισσότερο χοροπηδούσε,

τόσο περισσότερο θέλαμε να το κάνουμε να χοροπηδάει.

Ο Μάτζικ ,σηκώνει το κεφάλι. Έχει φοβερή αντίληψη.

Και κοιτάξτε αυτή την πάσα. Ουάου!

Και αυτό ήταν το Σοουτάιμ.

Όταν είχες τον Έρβιν στην ομάδα σου, αν χαμογελούσε, το κτίριο φωτιζόταν.

Έπαιζε το παιχνίδι με στιλ. Έπαιζε το παιχνίδι με ενθουσιασμό.

Με μια κίνηση, πήραν κάποιον που τον γούσταρε ο κόσμος.

Πήραν κάποιον που πουλούσε εισιτήρια. Και πήραν έναν νικητή.

Γουστάρω να βλέπω το παιχνίδι.

Όσον αφορά το Σοουτάιμ, και ο Δρ.Μπας, και εγώ,

και οι δύο είχαμε κάποιον ρόλο.

Επτά, οκτώ, ένα και δύο. Τρία και τέσσερα.

Ο δόκτωρ Μπας, είχε τον ρόλο,

πριν το παιχνίδι,στο ημίχρονο, μετά το παιχνίδι.

Σοουτάιμ. Ήταν κάτι περισσότερο από ένα στυλ μπάσκετ.

Ήταν το όραμα του Δρ Μπας ενός εντελώς νέου είδους συλλόγου του NBA,

ενός συλλόγου που μπορούσε να συμβεί μόνο στο Λ.Α.

Ο δρ. Τζέρι Μπας ήθελε να δημιουργήσει μια εμπειρία στο γήπεδο,

και ένα χάπενινγκ στο Φόρουμ, που δεν υπήρχε σε κανένα άλλο γήπεδο.

Όταν ο δρ.Μπας παρουσίασε τα κορίτσια των Λέικερς,

ήταν πολύ συναρπαστικό. Και ήταν δύσκολο να συγκεντρωθώ στα τάιμ άουτ.

Άκουγες,έπιανες το νόημα, και μετά έβλεπες τα κορίτσια των Λέικερς.

Εδώ είναι, τα δικά σας κορίτσια των Λέικερς.

Ο Τζέρι Μπας, ήταν μια ιδιοφυΐα.

Τα κορίτσια των Λέικερς, με πιάνεις;

Είναι σαν χορεύτριες σε έναν αθλητικό αγώνα; Εννοώ, τι φάση;

Πρώτα ήρθαν οι χορεύτριες.

Επόμενο μέρος του σχεδίου - διασημότητες.

Είχε αυτές τις όμορφες γυναίκες, πάντα πριν από το παιχνίδι, να τρώνε μαζί του,

οπότε κάθε διασημότητα ήθελε να είναι εκεί,

για να φάει με τον Δρ Μπας.

Ήθελε να γεμίσει όλη την πρώτη σειρά καθισμάτων με αστέρες.

Ήθελε ο κόσμος να έρθει όχι μόνο για να δει τους Λέικερς,

αλλά να έρθει και να δει τους αστέρες.

Ψάχνω για λιμουζίνα που μπαίνει.

Είχαν κάμερες έξω, για να βλέπουν ποιος έμπαινε μέσα.

"Ω, ποιος θα έρθει στο παιχνίδι; Εδώ έρχεται ο Τζακ Νίκολσον.

Έρχεται ο Ντένζελ Ουάσινγκτον."

Έρχονταν οι πάντες.

Τα παιχνίδια μας έγιναν κάτι περισσότερο από παιχνίδια.

Έγιναν χάπενινγκ.

Ο κόσμος ξόδευε, ακόμη και τότε, χιλιάδες δολάρια για ένα εισιτήριο,

απλά για να είναι μέρος του σκηνικού.

Ο Τζόνσον, πετάει την μπάλα μπροστά. Ο Τζόνσον, καρφώνει!

Είναι ο νέος βασιλιάς της Δύσης.

Στο Λος Άντζελες το 1980, ακόμα και ο Καρίμ το διασκέδαζε.

Ο αρχηγός έκανε ρεκόρ κερδίζοντας το έκτο του βραβείο MVP της λίγκας,

και οι Λέικερς με τον Καρίμ έφτασαν για πρώτη φορά στους τελικούς του ΝΒΑ.

Για εμάς στην Βοστόνη,

οι Λέικερς μπορούσαν να κρατήσουν όλες αυτές τις ανοησίες του Χόλιγουντ.

Ο Ρεντ ήταν κάθετα εναντίον σε οποιαδήποτε χάπενινγκ στο ημίχρονο,

ή στο να έχουμε μαζορέτες. Κάθετα αντίθετος.

Θυμάμαι ότι πήγα σε ένα παιχνίδι στις αρχές της δεκαετίας του '80,

όπου το πρόγραμμα του παιχνιδιού το έβγαζε το τμήμα δημοσίων σχέσεων.

Και οι Μπόστον Σέλτικς έγραφαν: "Χάπενινγκ ημιχρόνου:

τα παιδιά για τις μπάλες βγάζουν καρότσια με μπάλες."

Ναι, ο Μάτζικ έκανε μια καλή ομάδα καλύτερη,

αλλά ο Λάρι πήρε μια κακή ομάδα, και μας έκανε πάλι Σέλτικς,

και φαινόταν ότι κάθε φορά που κάποιος τον αντιμετώπιζε για πρώτη φορά,

δεν ήταν έτοιμοι να το πιστέψουν.

Όμορφο καλάθι!

Οι παίκτες με ρωτούσαν: "Είναι τόσο καλός;"

Έλεγα: "Θα το μάθεις σε ένα λεπτό. Δεν θα πάρει πολύ."

Οι Σέλτικς τρέχουν στην επίθεση. Να ο Χέντερσον.

Από την δεξιά πλευρά, ο Μπερντ σταματάει, σουτάρει. Μέσα!

Υπήρχαν μερικά πράγματα τα οποία σχολίαζε ο κόσμος.

Δεν μπορεί να τρέξει, δεν μπορεί να πηδήξει.

3 δευτερόλεπτα, 2.

Ο Μπερντ, εν κινήσει. Είναι μέσα!

Είμαι σε φάση "Ποιοι... Για αυτόν λένε;"

Δεν είχαμε ξαναδεί κάτι τέτοιο, τι μπορούσε να κάνει με την μπάλα.

Έχουμε έναν τύπο,που αν ήθελε να σκοράρει 30 πόντους σε κάθε ματς,

θα μπορούσε να έχει μέσο όρο 30 πόντους.

Αλλά ήταν οι πάσες του.

Ήταν η ικανότητά του στην πάσα,

Αυτό ήταν το δώρο του στην ομάδα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Λάρι Μπερντ. Ωραία ασίστ στον Ρόμπεϊ.

Σκέφτομαι: "Πώς ήξερε ότι ο τύπος θα ήταν εκεί;"

Ο Κόλινς,κυνηγάει τον Μπερντ.

-Πίσω από την πλάτη στον Τάινι. -Πανέμορφο.

Οι πάσες έγινε μεταδοτικές, γιατί όλο το ζήτημα ήταν, πώς τα πάμε σαν ομάδα;

Λάρι Μπερντ. Μπερντ - όμορφη πάσα στον Φορντ.

Τα παιδιά έκαναν πάσες - την επιπλέον πάσα,

αυτήν που δεν έκαναν ποτέ πριν, αυτήν για την οποία παρακαλάνε οι προπονητές.

Πάντα μιλούν για την έξτρα πάσα, την έξτρα πάσα. Την έκαναν.

Μιλάμε για κάποιον που κάνει τους άλλους καλύτερους, ενέπνευσε τους άλλους να παίξουν καλύτερα.

Ω, τι λέτε για αυτή την πάσα;

Τους έδειξε πόσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι να πασάρεις.

Ο Ρόμπεϊ παίρνει την μπάλα.

Μπροστά στον Τζέραλντ. Πίσω στον Μπερντ.

Εκτιμούσαμε όλες τις ικανότητες του, αλλά αυτό που αγαπήσαμε περισσότερο

ήταν ότι ήταν πραγματικά ένας από εμάς.

Ταίριαξε στη Βοστόνη σαν γάντι.

Ήταν πολύ δουλευταράς σαν παίκτης, με πιάνεις;

Προσέξτε! Ο Μπέρντ είναι στην κερκίδα,

προσπαθώντας να κερδίσει μια διεκδικούμενη μπάλα. Και, κατά τον Γκόλλυ,τα κατάφερε.

Δεν έδινε δεκάρα για το σώμα του, οπότε ήταν απερίσκεπτος,

όταν μιλάμε για βουτιές σε καρέκλες, ή για άλματα στην εξέδρα.

Και ο Μπερντ, περνάει από πάνω του, και καταλήγει στο τραπέζι της γραμματείας.

Ερχόμασταν στην προπόνηση, φίλε,και ο Λάρι ήταν εκεί πάνω και έτρεχε

και έκανε γύρους στο γυμναστήριο.

Απλώς κοιτούσες εκεί πάνω και έλεγες: "Φίλε, κοίτα."

Ήταν εκεί πάνω και έτρεχε.

Πήγαινα στο δρόμο μια μέρα, και υπάρχει πολλή κίνηση.

Απλά ξέρεις, κανείς δεν έμενε πραγματικά σε αυτόν τον δρόμο.

Είναι δίπλα στο σπίτι του Λάρι.

Είμαι σε φάση: "Διάολε, γιατί όλος ο κόσμος πάει σιγά;"

Ο Λάρι είναι έξω, μπροστά στην αυλή του, και κόβει το γκαζόν του.

Έτσι, όλος αυτός ο κόσμος απλώς βγάζει φωτογραφίες,σε φάση, ξέρεις.

Αλλά ο Λάρι πραγματικά δεν έδινε σημασία.

Μόλις ο Λάρι ήρθε στην πόλη, οι οπαδοί επέστρεψαν.

Οι εξέδρες ήταν φίσκα κάθε βράδυ.

Οι Σέλτικς πήγαν από τις 29 νίκες στις 61,

που ήταν η μεγαλύτερη ανάκαμψη της ιστορίας σε μια σεζόν.

Και ο Λάρι, όχι ο Μάτζικ, κέρδισε εύκολα το Ρούκι της χρονιάς.

Έτσι, παρόλο που χάσαμε από την Φίλι στα πλέι οφ,

ξέραμε ότι ήταν απλώς θέμα χρόνου,

πριν κρεμάσουμε άλλο ένα πανό πρωταθλήματος στο Γκάρντεν.

Είσαι ο καλύτερος!

Ο Μπερντ είναι ο τύπος! Ο Μπερντ είναι ο τύπος!

Αν και ελπίζαμε ότι οι τελικοί του 1980 θα ήταν με τον Μάτζικ και τον Λάρι,

ήταν η σειρά του Καρίμ από την αρχή.

Στο πέμπτο παιχνίδι, ο αρχηγός ήταν ο ηγέτης.

Ο Καρίμ χτύπησε. Ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ χτύπησε.

Είναι τραυματισμένος. Δεν υπάρχει αμφιβολία.

Κυριολεκτικά βγαίνει σηκωτός από το γήπεδο,

και λέω:"Εδώ έχουμε πρόβλημα, παιδιά."

Φίλε, θα έχουν κάτι παραπάνω από σοβαρό πρόβλημα χωρίς αυτόν.

Δεν νομίζω ότι μπορούν να νικήσουν αυτήν την ομάδα.

Ήμασταν μπροστά 3-2 νίκες πηγαίνοντας στην Φίλι,

αλλά αν ο Καρίμ δεν ήταν μαζί μας,

ξαφνικά έμοιαζε σαν να ήμασταν εμείς αυτοί που δεν έχουν καμία τύχη.

- Πρέπει να τον έχετε για να νικήσετε, έτσι δεν είναι; - Πρέπει να τον έχουμε.

-Καρίμ, θα πας; -Πώς είναι ο αστράγαλος;

-Είναι σπασμένος; -Θα είστε εκεί για το έβδομο παιχνίδι;

Μια ερώτηση!

Πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο,

όλοι, νομίζω, περιμέναμε να τον δούμε,

και δεν ήταν εκεί.

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Καρίμ δεν μπορούσε να παίξει,

και είδα το βλέμμα στα πρόσωπα των συμπαικτών μου,

και τη γλώσσα του σώματός τους, ήμουν σε φάση:"Φίλε, πρέπει να κάνω κάτι,γιατί...

αν δεν το κάνω, θα διαλυθούμε όταν πάμε στην Φιλαδέλφεια."

Ρώτησα λοιπόν την αεροσυνοδό, θα μπορούσα να μπω πρώτος στο αεροπλάνο;

Και θα κάτσω στη θέση του Καρίμ, που ήταν το πρώτο κάθισμα.

Μπαίνω στο αεροπλάνο, και ο Μάτζικ κάθεται στη θέση του Καρίμ.

Και καθώς περνούσαν οι Λέικερς, είπα απλώς: "Μη φοβάστε τίποτα.

Ο Μάτζικ είναι εδώ."

"Μη φοβάσαι τίποτα. Ο Μάτζικ Τζόνσον είναι εδώ."

Τα παιδιά άρχισαν να γελούν, και αυτό ήθελα -

να χαλαρώσουν λίγο.

Έτσι, καθώς είχαμε πέντε ώρες πτήση στην Φίλι από το Λος Άντζελες,

πήγα και είπα στον κόουτς, είπα, ξέρεις:

"Άσε με να παίξω σέντερ. Μπορώ να παίξω σέντερ."

Ένας νεαρός, με το όνομα Μάτζικ Τζόνσον,

θα ξεκινήσει σαν σέντερ.

Ο Γουέστ μας είχε πει ότι θα τον ξεκινήσει σαν σέντερ.

Και είμαστε σε φάση: "Αλήθεια;"

Ξέρεις, θα βάλει αυτόν τον γκαρντ των 2,06 στο σέντερ.

Έπαιζε σέντερ στο λύκειο.

Αυτό ήταν μόλις πριν από δύο χρόνια.

Όταν φτάσαμε στην Φίλι, είχα πει στην ομάδα:

"Έι, θα κερδίσουμε αυτό το παιχνίδι."

Και ο Μάτζικ Τζόνσον θα πάει στο τζάμπολ.

Αλλά πρέπει να πιστέψουμε ότι μπορούμε να κερδίσουμε.

9 δεύτερα για την επίθεση.

Την πασάρουν μέσα στο Μάτζικ. Πάρτο!

Στο αριστερό χέρι.

Ο Μάτζικ Τζόνσον βάζει μέσα στο καλάθι τον Τζούλιους.

Ο Μάτζικ θα μπει από την βασική γραμμή, και ο Ντόκινς τον μαρκάρει.

Σκοράρει, και στείλτε τον Μάτζικ στη γραμμή.

Βλέποντας το παιχνίδι, είπα στον εαυτό μου: "Θεέ μου.

Αυτό είναι πολύ ξεχωριστό να το βλέπεις."

Στο κλέψιμο αυτής της λάθος πάσας, είναι αυτός ο ρούκι.

Ο Μάτζικ πασάρει στον Γουιλκς αυτή την φορά.

Και τότε ήταν που πραγματικά απογειώθηκε ο θρύλος του Μάτζικ Τζόνσον.

Ο Καρίμ είχε μέσο όρο πάνω από 30 πόντους ανά παιχνίδι,

και πώς αντικαθιστάς 30 πόντους;

Εδώ ο 20χρονος ρούκι,μπάσιμο στο κέντρο. Ο Ντόκινς πήγε πάνω του.

Και σκόραρε, και θα πάει και στην γραμμή.

Ήξερα ότι έπρεπε να σκοράρω, και να σκοράρω πολύ,

για να έχουμε πιθανότητα να κερδίσουμε.

Ο Μάτζικ επιστρέφει ξανά στην διείσδυση.

Αυτό λοιπόν μπόρεσα να κάνω, σκοράροντας 42 πόντους,

παίρνοντας 15 ριμπάουντ, και δίνοντας 7 ασίστ.

Ο Μάτζικ μπαίνει μέσα, πασάρει στον Γουιλκς. Όμορφη πάσα.

Δεν είναι απίστευτος;

Και μετά,πρέπει να δώσουμε και στον Τζαμάλ Γουιλκς πολλά εύσημα,

γιατί ο κόσμος ξεχνάει ότι ο Τζαμάλ έβαλε και αυτός 37 πόντους σε εκείνο το παιχνίδι.

Μάτζικ,πάσα με το ένα χέρι. Όμορφη πάσα από τον ρούκι.

Βλέπω το παιχνίδι στο σπίτι, και καθώς προχωρούσε το παιχνίδι,ήμουν σε φάση:

"Ω, Θεέ μου. Είμαι σε διακοπές."

Ουάου, ραβέρσα στην κίνηση από τον νεαρό σέντερ.

Γύρισα στον Πατ Ράιλι. Είπα: "Θα νικήσουμε."

Με κοίταξε. Είπε: "Ναι."

Και αυτό ήταν. Τελείωσε.

Και ο πολυτιμότερος παίκτης είναι ο Μάτζικ Τζόνσον!

Ξεκινά σαν σέντερ, παίζει φόργουορντ και γκαρντ,

και οδηγεί τους Λος Άντζελες Λέικερς στο παγκόσμιο πρωτάθλημα...

Η εμφάνισή του όταν έπαιξε σέντερ σε εκείνο το παιχνίδι...

παραμένει ακόμα μια από τις μεγαλύτερες εμφανίσεις ενός παίκτη σε ένα παιχνίδι

σε οποιοδήποτε άθλημα.

Αυτή είναι η πρώτη σου χρονιά, και είσαι εδώ.

Πόσα ακόμα πρωταθλήματα θα ήθελες να κατακτήσεις;

Περίπου 20.

Οι αθλητικογράφοι είχαν ήδη ψηφίσει τον Καρίμ ως MVP της σειράς των τελικών,

και λόγω της εμφάνισης του Μάτζικ,

έσκισαν την ψήφο, και έδωσαν το MVP στον Μάτζικ Τζόνσον.

Μάτζικ! Μάτζικ! Μάτζικ! Μάτζικ! Μάτζικ!

Όταν κερδίσαμε το πρωτάθλημα το 1980,

όλη η επικεφαλίδα του πρωτοσέλιδου των Λος Άντζελες Τάιμς,

έλεγε απλώς: "Είναι ο Μάτζικ".

Το ότι ο Μάτζικ και οι Λέικερς κέρδισαν τον τίτλο ήταν δύσκολο να το χωνέψουμε,

και ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να γίνουμε καλύτεροι.

Ο Ρεντ έπιασε δουλειά.

Είχε διώξει τον Μάκαντου για μια επιλογή ντραφτ, που κατέληξε να είναι η πρώτη επιλογή.

Ο καλύτερος παίκτης κατά κοινή ομολογία σε εκείνο το ντραφτ ήταν ο Τζο Μπάρι Κάρολ,

και ο Ρεντ είπε: "Παίρνουμε τον Τζο Μπάρι Κάρολ στο νούμερο ένα. Αυτόν παίρνουμε."

Και δεν είχε καμία πρόθεση να πάρει τον Τζο Μπάρι Κάρολ.

Ο Ρεντ είχε στραμμένη την προσοχή του σε ένα άλλον σέντερ -

τον Ρόμπερτ Πάρις του Γκόλντεν Στέιτ.

Και αν το ξέραμε, θα νομίζαμε ότι ήταν τρελός.

Ο Ρόμπερτ Πάρις είχε την φήμη ότι δεν έπαιζε σκληρά,

ότι έπαιζε σε μισή ταχύτητα.

Έτσι ο Ρεντ πρόσφερε την νούμερο ένα επιλογή για τον Πάρις,

συν την επιλογή των Ουόριορς στο νούμερο τρία,

όπου επέλεξε τον Κέβιν Μακ Χέιλ,

έναν τύπο που τον δεν είχαμε καν ακουστά.

Όταν ξεκίνησε η προετοιμασία, δεν φαινόταν σαν τρομερή κίνηση.

Ήρθα στην Βοστόνη εντελώς εκτός φόρμας.

Για να μην αναφέρουμε ότι είχαμε ένα κόουτς τύπου λοχία, τον Μπιλ Φιτς.

Όλοι ήταν σε φόρμα, εκτός από τον Ρόμπερτ.

Έτσι το μόνο που άκουγες ήταν Ρόμπερτ αυτό, Ρόμπερτ εκείνο.

Ήταν σαν να βρίσκομαι σε θάλαμο ηχούς.

Μπορεί να μην άρεσε στον Πάρις, αλλά δούλεψε.

...7 δευτερόλεπτα. Μπερντ,κλέβει την μπάλα.

Μπροστά στον Πάρις. Κοιτάξτε τον ψηλό πώς φεύγει!

Μέσα σε μια νύχτα, ο Πάρις ήταν το ασχημόπαπο που μετατράπηκε σε κύκνο,

και σε Ολ-Σταρ.

Υπήρχαν βραδιές που ο Ρόμπερτ έπαιζε τόσο καλά,

που φαινόταν σαν να έπαιζε αντίπαλος με λυκειόπαιδα.

Υπήρχαν νύχτες που ο Ρόμπερτ έβγαινε στο γήπεδο, και απλά κυριαρχούσε στο παιχνίδι.

Όσο για τον Μακ Χέιλ, που ερχόταν από τον πάγκο πίσω από τον Μάξγουελ,

ήταν μια αποκάλυψη.

Ένα παιδί 2,10μ. από την Μινεσότα, ένα παιδί 21 ετών,

έχει κινήσεις κοντά στο καλάθι που κανείς δεν έχει ξαναδεί.

Απλώς δεν μπορούσες να τον μαρκάρεις.

Ο Θεός μου έκανε χάρη,επειδή μου άνοιξε τα μάτια για να μπορώ να πω:

"Οι λευκοί μπορούν να παίξουν."

Σαν άνθρωπος ήμουν πολύ προκατειλημμένος, πολύ αδαής,

και ο Θεός με τιμώρησε, βάζοντάς με στην ομάδα με τους δύο μεγαλύτερους λευκούς παίκτες

που έπαιξαν ποτέ μαζί ταυτόχρονα σε μια ομάδα.

Που έπαιξαν ποτέ μαζί.

Τελικά, όταν ήταν όλοι μαζί στο γήπεδο, ήταν -

ήταν καταπληκτικό να το βλέπεις, γιατί ο Λάρι γούσταρε να τους δίνει την μπάλα.

Συνυπήρχαν πολύ καλά μαζί.

Ο Λάρι επιβραδύνει. Ω, πάσα πίσω από το κεφάλι στον Μακ Χέιλ.

Ήταν μια τρομερή πάσα.

Γρήγορα τώρα στον Μπερντ στα αριστερά.

Μπερντ,ντρίπλα πίσω από την πλάτη, στο μπάσιμο.

Πάσα πάνω από τον ώμο στον Πάρις,σουτ από τα 2 μέτρα.Μέσα!

Πώς έκανε αυτή την πάσα;

Ο Πάρις κατεβάζει ένα ακόμη ριμπάουντ.

Γρήγορη πάσα στον ΜακΧέιλ. Αυτός δίνει όμορφα στον Μπερντ.

Έγιναν αυτό που λέμε Big Three.

Εγώ πρέπει να ήμουν ο τέταρτος σωματοφύλακας.

Ξέρετε, ο κόσμος λέει: "Πόσοι σωματοφύλακες υπάρχουν;"

"Υπάρχουν μόνο τρεις." Όχι, ήταν τέσσερις σωματοφύλακες.

Μπερντ,μια κοντινή ντρίπλα πίσω από την πλάτη.

-Γρήγορα πάσα στον Μάξγουελ. -Ουάου.

Ένιωθα σαν να ήμουν ο Ρίνγκο. Κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν ο Ρίνγκο.

Τώρα ο Ρίνγκο είναι πλέον ένας από τους τελευταίους που επέζησαν,

οπότε λες: "Εντάξει, ο Ρίνγκο δεν είναι κακή παράσταση."

Υποθέτω ότι μπορούσες να πεις ότι έπρεπε να ήμασταν ψυλλιασμένοι,

και να μην αμφισβητούμε τον Ρεντ.

Ο Τζο Μπάρι Κάρολ για τον Κέβιν Μακ Χέιλ και τον Ρόμπερτ Πάρις,

ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κλεψίματα όλων των εποχών στην ιστορία του ΝΒΑ.

Η σεζόν του 1981 πήγε σύμφωνα με το σχέδιο.

Η καλύτερη γραμμή ψηλών όλων των εποχών - τσεκ.

Το καλύτερο ρεκόρ στην λίγκα - τσεκ.

Τώρα το μόνο που έπρεπε να κάνουμε,ήταν να περάσουμε την Φίλι, και να κερδίσουμε το Λ.Α.

Ενώ οι Σέλτικς έφτιαχναν ομαδάρα ανατολικά,

τα πράγματα είχαν αρχίσει να ξεφεύγουν στο Λος Άντζελες.

Ξεκίνησε τον Νοέμβριο, όταν ο Μάτζικ διέλυσε το γόνατό του.

Αυτό ήταν το πρώτο άσχημο πράγμα που συνέβη,

ξέρεις,από όταν βρέθηκα στους Λέικερς.

Χωρίς να ξέρω αν θα επιστρέψω, και αν θα παίξω ξανά σαν Μάτζικ.

Εδώ είναι -ο Μάτζικ Τζόνσον.

Αφού έχασε τέσσερις μήνες,

ο Μάτζικ επέστρεψε για άλλη μια σειρά πλέι οφ.

Στον πρώτο γύρο κόντρα στους Χιούστον Ρόκετς,

με τους Λέικερς να χάνουν με 1 πόντο στα τελευταία δευτερόλεπτα,

ο Μάτζικ είχε την μπάλα.

Είχαμε την ευκαιρία να κερδίσουμε. Είχαμε την μπάλα.

Αποφάσισε ότι θα έπαιρνε το σουτ ο ίδιος,για να κερδίσει το παιχνίδι.

Και αστόχησε.

Και το Χιούστον έχει την μπάλα. Μια μεγάλη επιτυχία για τους Ρόκετς.

Ο Μάτζικ ήταν ο Μάτζικ,

αλλά το σύστημα δεν σχεδιάστηκε για αυτόν να πάρει το τελευταίο σουτ.

Ήμασταν το Σοοουτάιμ. Είναι δύσκολο να το χωνέψεις.

Και έτσι, δυστυχώς, αλλά ήταν φυσικό, ξέρεις,

όλοι αρχίζουν να ρίχνουν ευθύνες.

Ήμουν στον πάγκο, και παρακολουθούσα αυτή την εξέλιξη.

Έκανε το μπάσιμο, έκανε ερμπολ,

και τότε ξαφνικά ήμασταν μια ομάδα που ήταν γεμάτη διαφωνίες,

και διαμάχες, και οι παίκτες δεν συμπαθούσαν ο ένας τον άλλον,

και συνέβαιναν πολλά πράγματα εσωτερικά, που έπρεπε να επιλυθούν.

Οι Λέικερς δεν θα ήταν στους τελικούς,

και φαινόταν ότι ούτε εμείς θα ήμασταν εκεί,

καθώς χάναμε στην σειρά με την Φίλι με 3-1 νίκες.

Στην 35χρονη ιστορία της λίγκας,

μόνο τρεις ομάδες είχαν επιστρέψει ποτέ από αυτό.

Το καλάθι μετράει, και φάουλ στον Μπερντ.

Το να επιστρέψεις από το 3-1, δεν είναι εύκολο να το κάνεις,

αλλά αν έχεις μέσα σου διάθεση να παλέψεις, μπορείς να το προσπαθήσεις.

Επρόκειτο να μάθουμε πόση θέληση να παλέψει είχε η ομάδα.

Στο πέμπτο παιχνίδι, ήμασταν μπροστά με ένα πόντο στα τελευταία δευτερόλεπτα,

αλλά οι Σίξερς είχαν την μπάλα, και την ευκαιρία να μας αποκλείσουν.

Μπόμπι Τζόουνς,πάει προς τα μέσα.

Κάνει το σουτ. Είναι άστοχο.

Και τώρα ο Καρ, το ριμπάουντ, με 3 δευτερόλεπτα για την λήξη.

Και οι Σέλτικς θα κερδίσουν.

Πήραμε το πρώτο,άλλες δύο νίκες για να περάσουμε.

Αλλά θα έπρεπε να πάρουμε ένα παιχνίδι μέσα στην Φίλι -

όχι ακριβώς το αγαπημένο μας μέρος για να παίζουμε.

Και έπρεπε να πάμε και να κερδίσουμε σε εχθρικό έδαφος, στο έκτο παιχνίδι.

Δεν έπαιζες μόνο εναντίον της ομάδας,

αλλά έπαιζες εναντίον ολόκληρης της πόλης.

Ξέρεις, σου έκαναν κ@@δάχτυλα.

Και όχι μόνο οι γονείς, αλλά ήταν και τα παιδιά που το έκαναν,

και οι μαμάδες και οι μπαμπάδες έλεγαν: "Μπράβο, Τζόι. Καλά τους κάνεις."

Δεν είχαμε κερδίσει στην Φίλι όσο καιρό ήταν ο Λάρι στην ομάδα,

και τώρα χάναμε στην τέταρτη περίοδο.

Αλλά ακριβώς όταν φαινόταν ότι είχε τελειώσει, αρχίσαμε να επιστρέφουμε.

Και ένα πολύ σημαντικό σουτ...

Και τότε, με ένα λεπτό να απομένει,

το φάντασμα του Ντον Νέλσον εμφανίστηκε, ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

Και αναπηδά στο στεφάνι. Είναι μέσα!

Χτύπησε στο πάνω μέρος του ταμπλό και έπεσε μέσα.

Αλλά και πάλι, η Φίλι είχε την μπάλα, με την ευκαιρία να μας αποκλείσει.

Ο Τόνει,κοιτάζει. Κατεβάζει το κεφάλι του, πάει προς τα μέσα.

Κόβεται από τον Μακ Χέιλ!

Έβαλα, κυριολεκτικά μετά βίας, ένα δάχτυλο στην μπάλα,ίσα ίσα - εννοώ,

αν δεν βρω έστω και αυτό το λίγο αυτής της μπάλας,

μάλλον θα το βάλει το λέι-απ.

Είναι τρελό όταν σκέφτεσαι ότι παίζεις τόσο σκληρά,

και όλα κρίνονται από ένα δάχτυλο που αγγίζει την μπάλα.

Και οι Σέλτικς, κράτησαν αυτή τη σειρά ζωντανή!

Νιώσαμε ότι αυτό πραγματικά τους σόκαρε.

Τώρα είναι 3-3, και επιστρέφουμε στο Γκάρντεν.

Και αυτό ήταν απλώς ένα παιχνίδι,που όποιος είχε τα περισσότερα κότσια,

και την μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, θα κέρδιζε αυτό το παιχνίδι.

Είχαμε μόλις κερδίσει δύο συνεχόμενα παιχνίδια, με συνολικά 4 πόντους.

Το έβδομο παιχνίδι,θα κρινόταν κι αυτό στο τέλος.

Και το παιχνίδι άρχιζε να ξεφεύγει από τα όρια.

Υπήρχαν βουτιές στο παρκέ. Υπήρχαν κρατήματα, τραβήγματα φανέλας.

Απλώς ήταν κάπως σαν ολοκληρωτικός πόλεμος.

Βασικά,θα μπορούσες να κάνεις φόνο στο γήπεδο και να την γλιτώσεις.

Λες: "Λοιπόν, εντάξει, πρέπει να πάμε σε κανόνες της παιδικής χαράς τώρα,

για να κερδίσουμε."

Και κάποιοι το κατάλαβαν, κάποιοι όχι.

Στο τελευταίο λεπτό, το σκορ ήταν ισόπαλο.

και ένιωθες σαν να ήσουν στην παιδική χαρά,

και κάποιος απλά να είπε: "Το επόμενο καλάθι κερδίζει".

Ο Χόλινς παίρνει την μπάλα. Ο Χόλινς κάνει ένα άσχημο σουτ.

Το σουτ είναι άστοχο.

Ο Μπερντ κλέβει το ριμπάουντ. Ουου!

Φίλε, θα σου πω κάτι, το παιχνίδι είναι όσο πιο σκληρό γίνεται.

Με το σκορ να είναι ακόμα ισόπαλο, και σε μια άγρια διεκδίκηση,

μπορεί να μην είδαμε τον καλικάντζαρο να στέλνει την μπάλα στα χέρια του Λάρι.

Ο Μπερντ πήρε το ριμπάουντ. Ο Μπέρντ μπαίνει από τα αριστερά.

Σταματάει και σουτάρει. Με ταμπλό! Είναι μέσα!

Προηγείται η Βοστόνη, 91-89!

Και αυτό ήταν το νικητήριο καλάθι.

Η Βοστόνη ήταν πίσω στην σειρά. Κέρδισαν τρία σερί παιχνίδια.

Κάπως αποκρυσταλλώθηκε ότι δεν υπάρχει βουνό πολύ ψηλό για να το ανέβεις.

Σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις πράγματα,

που πολλοί λένε ότι δεν μπορείς να τα κάνεις.

Ξέραμε σε εκείνο το σημείο ότι ήμασταν η ομάδα της εργατικής τάξης.

Απλώς έπρεπε να είμαστε.

Η ομάδα πραγματικά έπαιρνε την ταυτότητα της Βοστόνης.

Ξεχάστε τους Σέλτικς, ήταν η Βοστόνη, η πόλη της Βοστόνης,

που δούλευε σκληρά, όπως οι φορτοεκφορτωτές,

και αυτό γίναμε κι εμείς.

Αλλά για να γίνουν πραγματικά Σέλτικς,

έπρεπε να κρεμάσουν ένα δικό τους πανό πρωταθλήματος στο Γκάρντεν.

Στους τελικούς του '81 εναντίον των Ρόκετς,

ο Λάρι μας έδωσε μια τρομερή φάση για να θυμόμαστε.

Λάρι Μπερντ.

Παίρνει ο ίδιος το ριμπάουντ. Ω, τι φάση!

Ο Λάρι, απλά...

Ωστόσο, μετά από τέσσερις αγώνες, η σειρά ήταν ισόπαλη στο 2-2.

Και πριν από το πέμπτο παιχνίδι, ο Μόουζες Μαλόουν,

που ήταν από το Πίτερσμπεργκ της Βιρτζίνια,

έκανε κάποιες πολύ επικριτικές δηλώσεις για τους Σέλτικς.

Ο Μόουζες αρχίζει να φωνάζει, ξέρεις:

"Μπορώ να πάρω τέσσερις τύπους από το Πίτερσμπεργκ.

Είμαι αρκετά καλός για να νικήσω τους Σέλτικς."

Στο κρίσιμο πέμπτο παιχνίδι, ήταν ο Μάξγουελ, και οι φίλοι του από την Βοστόνη,

που καθάρισαν τον Μόουζες και την παρέα του.

Η "Μπομπότα" τελείωσε το ματς με 28 πόντους, 14 ριμπάουντ,

και την τελευταία λέξη.

Τους κερδίζουμε με 25 ή 30 πόντους, και όλοι έλεγαν:

"Καλύτερα να πας να φέρεις τους δικούς σου από το Πίτερσμπεργκ,

γιατί αυτοί που έχεις αυτή τη στιγμή δεν κάνουν."

Στο έκτο παιχνίδι στο Χιούστον,

ο Λάρι έβαλε το κρίσιμο σουτ στο τέλος, και ήμασταν ξανά πρωταθλητές.

Οι Μπόστον Σέλτικς κέρδισαν το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1981.

Ο Λάρι εδώ. Είναι αυτός που τα κατάφερε. Λάρι, τι συνέβη ...

Θυμάμαι να λένε: "Αυτή είναι μια νέα εποχή.

Αυτή είναι μια νέα εποχή για το μπάσκετ των Σέλτικς."

Δεν είναι η εποχή του Ράσελ.

Αυτή είναι η νέα εποχή - ο Λάρι Μπερντ και η παρέα του.

Σέντρικ Μάξγουελ,

ο άνθρωπος που ψηφίστηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης από το περιοδικό Σπορ.

Το αστείο με αυτό ήταν,ότι το 1981,

όλοι όσοι είχαν πάρει το MVP, έπαιρναν ένα αυτοκίνητο.

Τη χρονιά που έγινα MVP, μου χάρισαν ένα ρολόι.

Μετά από δύο σεζόν με τον Λάρι και τον Μάτζικ,

ήταν Σέλτικς 1, Λέικερς 1.

Αλλά το ξέραμε ότι για να το διευθετήσουμε,

έπρεπε τελικά να συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο.

Καταπληκτικό, σωστά;

Οι Λέικερς του Μάτζικ και οι Σέλτικς του Μπερντ κερδίζουν πρωταθλήματα

στα πρώτα δύο χρόνια τους στην λίγκα,

και όλα πάνε καλά στο ΝΒΑ.

Λοιπόν, αυτή είναι η ιστορία που ακούς,

αλλά στην πραγματικότητα δεν συνέβη έτσι.Καταρχάς,

παλιότερα, το CBS μετέδιδε πολλά παιχνίδια του NBA σε μαγνητοσκόπηση -

και όχι μόνο παιχνίδια της κανονικής περιόδου.

Τα παιχνίδια μας στα πλέι οφ έπαιζαν σε μαγνητοσκόπηση.

Ξέρεις, σε φάση θα μπορούσα να παίξω ένα παιχνίδι πλέι οφ,

και μετά μπορούσα να πάω σπίτι, και να με δω να παίζω.

Τα παιχνίδια των τελικών, το ίδιο.

Θυμάστε το παιχνίδι που ο Μάτζικ έπαιξε σέντερ το 1980;

Σε μαγνητοσκόπηση.

Το τρομερό σουτ του Λάρι το 1981;

Ναι, σε μαγνητοσκόπηση.

Ας πούμε απλώς ότι η λίγκα δεν είχε ακόμα φτάσει σε ψηλό επίπεδο.

Πετούσαμε με πτήσεις της γραμμής εκείνη την εποχή.

Καταλήξαμε να αλλάξουμε πτήση στην Ατλάντα,

με το τρόπαιο στα χέρια μας στην Delta Air Lines.

Δεν μπορούσαμε να πάρουμε απευθείας πτήση από το Χιούστον στην Βοστόνη.

Είχαμε μια κουβέντα με τον αμερικανικό στρατό,

και ήμασταν πραγματικά ενθουσιασμένοι που θα είχαμε τον στρατό ως χορηγό.

Και επέλεξαν το...

την λίγκα του ποδοσφαίρου σάλας αντί για εμάς.

Εντάξει; Επέλεξαν το ποδόσφαιρο σάλας.

Επέλεξαν το ποδόσφαιρο σάλας, αντί για το ΝΒΑ.

Εντάξει. Ότι γουστάρετε.

Ο τύπος που έκανε κουμάντο στο CBS Sports, ήρθε σε μένα και μου είπε:

"Χρειαζόμαστε κάποιον να είναι ο εκτελεστικός παραγωγός του NBA στο CBS.

Έτσι όπως λειτουργεί τώρα, δεν λειτουργεί καλά. Θέλουμε να το κάνεις εσύ."

Και είπα: "Γιατί μου ζητάς να το κάνω;" Γιατί δεν ήμουν μεγάλος οπαδός του μπάσκετ.

Και βασικά είπε: "Κανείς άλλος δεν θέλει να το κάνει.

Και έχουμε δοκιμάσει τους πάντες."

Μιλάω με τον δικηγόρο μου, και ο δικηγόρος μου λέει:

«Μην το κάνεις. Όποιος πηγαίνει εκεί, δεν τον ξαναβλέπουμε ποτέ.

Ξέρεις, δεν θέλεις να πάρεις αυτή την δουλειά."

Δεν είχαμε αυταπάτες.

Απλώς, ξέρετε, κάναμε υπομονή.

Αν έχετε ένα αίτημα, απλά καλέστε.

Όσο για τον Μάτζικ Τζόνσον, ήταν η πρώτη φορά από εκείνο το βράδυ του 1979,

όταν κέρδισε τον Λάρι, που δεν ήταν πρωταθλητής.

Και αν κοιτούσατε προσεκτικά, μπορούσατε να δείτε ένα παιδί 21 ετών από το Μίσιγκαν,

που ζει στο Λος Άντζελες, να προσπαθεί να βρει τα πατήματά του.

Είχα κάποια προβλήματα με τους συμπαίκτες μου εκείνη την εποχή,

όντας - έχοντας στενή σχέση με τον Δρ Μπας.

Ο Δρ Μπας κατάλαβε ότι προερχόμουν από το Λάνσινγκ του Μίσιγκαν,

δεν ήξερα κανέναν στο Λ.Α...

Και έγινε σαν πατρική φιγούρα για μένα.

Ήθελε να βεβαιωθεί ότι ένιωθα άνετα,

μου έδειξε την πόλη, με πήγαινε για φαγητό. Πηγαίναμε μαζί για μεσημεριανό.

Βγαίναμε έξω, ξέρετε, απλά κάναμε παρέα όλο το βράδυ.

Αυτό που μπέρδευε και ενοχλούσε τους παίκτες στην σχέση Μάτζικ Τζόνσον-Τζέρι Μπας,

ήταν ότι έβγαιναν δημόσια. Έβγαιναν ραντεβού με κορίτσια μαζί.

Έτσι, τα παιδιά είπαν:

"Είναι ένας άγραφος κανόνας ότι δεν μπορείς να κάνεις παρέα με τον ιδιοκτήτη."

Και είπα: "Λοιπόν, δεν με νοιάζει.

Ξέρεις, θα κάνω παρέα με τον Δρ. Μπας."

Και έτσι, κάπως τρελάθηκαν μαζί μου όταν το είπα αυτό.

Η ομάδα ήταν ένα χάος.

Αλλά ο Δρ Μπας δεν θα το άφηνε αυτό να του χαλάσει τη διασκέδαση.

Το καλοκαίρι του '81,

ο ιδιοκτήτης έδωσε στον Μάτζικ ένα τρομερό νέο συμβόλαιο -

25 χρόνια, 25 εκατομμύρια δολάρια.

Δεν με έχει χτυπήσει.

Δεν νομίζω ότι 25 εκατομμύρια δολάρια μπορούν πραγματικά να σε χτυπήσουν -

ξέρεις, στην αρχή.

Ήταν ανήκουστο.

Και ήταν κάπως παράλογο εκείνη την εποχή, και ήμασταν κάπως σοκαρισμένοι.

Τα χρήματα δεν είναι σημαντικό πράγμα για μένα, ξέρεις.

Η απόλαυση της ίδιας της ζωής είναι το πιο σημαντικό πράγμα.

Και το απολαμβάνω όταν είμαι με τον Δρ.Μπας, και αυτό είναι το κλειδί για αυτό.

Το ερώτημα ήταν, είναι κομμάτι της ιδιοκτησίας, ή της διεύθυνσης,

ή είναι άλλος ένας παίκτης;

Θέλουμε να κάνουμε παρέα.

Σε φάση, γίνονται πραγματάκια όταν κάνουμε παρέα.

Από το πώς φαινόταν στους εκτός ομάδας,

ξέρετε,το γεγονός ότι είχε τραυματιστεί και χάσαμε από μια χειρότερή μας ομάδα,

αυτό δεν έβγαζε νόημα.

Και υπήρχε και κάτι άλλο που δεν έβγαζε νόημα.

Ο κόουτς Γουέστχεντ είχε αποφασίσει να βάλει φρένο στο Σοουτάιμ.

Γιατί να το κάνει αυτό;

Λοιπόν, είναι μεγάλη ιστορία.

Έχετε ακούσει ποτέ για τον Τζακ ΜακΚίνι;

Ο ΜακΚίνι εφηύρε την επίθεση Σοουτάιμ των Λέικερς.

Αλλά τον πρώτο μήνα της πρώτης σεζόν του Μάτζικ ,

ο ΜακΚίνι έπεσε από μια μηχανή, και είχε σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι.

Ανέλαβε ο βοηθός του, Πολ Γουέστχεντ.

Ο Γουέστχεντ κράτησε τη δουλειά του ΜακΚίνι, και την επίθεσή του,

και κέρδισε τον τίτλο με αυτά το 1980.

Αλλά μετά την ήττα από τους Ρόκετς το '81,

είχε κάτι καινούργιο στο μυαλό του για το '82.

Η νέα επίθεση του κόουτς Γουέστχεντ, δεν ήταν τόσο ρευστή,

όσο η άλλη επίθεση.

Και ήταν δύσκολο να τρέξουμε, γιατί τρέχαμε και μετά σταματούσαμε,

και έκανες αυτό, και έκανες το άλλο.

Σε κανέναν μας δεν άρεσε πραγματικά.

Δεν άρεσε στον Μάτζικ. Δεν άρεσε στον Νορμ. Δεν άρεσε σε μένα.

Ξέρεις, ο μόνος που μπορεί να του άρεσε ήταν ο Καρίμ,

γιατί ακόμα έπαιρνε την μπάλα.

Δεν με πείραξε. Αυτή είναι η δουλειά του --να βρει τι συμβαίνει,

και να δοκιμάζει νέα πράγματα που μπορεί να δουλέψουν.

Αυτή είναι η δουλειά του προπονητή.

Εντάξει, να τι θα κάνουμε όταν έχουμε την μπάλα. Θα πάμε στο "Ε."

Άρχισα να αλλάζω κάποια πράγματα.

Πραγματικά δεν σκέφτηκα πολύ:

"Λοιπόν, πώς θα τους φανεί αυτό;"

Είναι σε φάση: "Έι, έχω κάτι που είναι πολύ καλό,

και, κάπως, θα το ευχαριστηθείτε αυτό."

Λοιπόν, δεν βγήκε απαραίτητα έτσι.

Μόλις τέσσερα παιχνίδια στην σεζόν του NBA,

και η ερώτηση που αιωρείται πάνω από το Φάμπιουλους Φόρουμ,

μετά την ήττα το βράδυ της Παρασκευής από το Φοίνιξ,είναι:

"Τι συμβαίνει με τους Λέικερς;"

Πραγματικά πρέπει να βρούμε τι γίνεται πριν ξεφύγουν τα πράγματα, γιατί όταν...

Ήταν ένα άθλιο ξεκίνημα της σεζόν.

Και μετά από 10 αγώνες,

η δυσαρέσκεια έφτασε στο σημείο συναγερμού.

Με περίπου ένα λεπτό για τη λήξη, ήταν ένα παιχνίδι στον πόντο, και είχαμε τάιμ άουτ.

Και έδινα συγκεκριμένες οδηγίες στους παίκτες για το τι θα κάνουν.

Τώρα, αν έρθει εδώ σε εσάς...

Ο Μάτζικ έλεγε με την γλώσσα του σώματος:

"Λοιπόν, και τι έγινε; Δεν ασχολούμαι με αυτό."

Έλα, ας το κάνουμε, τώρα. Έλα. Έλα.

Αφού συνέβη αυτό,

πάμε όλοι στα αποδυτήρια και πάμε στον Μάτζικ,

υποθέτοντας ότι θα παίρναμε την συνηθισμένη συνέντευξη.

Το πρώτο πράγμα που λέει είναι:

"Δεν το διασκεδάζω. Θέλω ανταλλαγή."

Και έτσι είμαι αυτός που του είπε: "Έρβιν, ξέρεις τι λες;"

Λέει: "Ξέρω ακριβώς τι λέω."

Αφού έφυγε, πήγα στον Νορμ Νίξον,και είπα:

"Όλοι νιώθετε έτσι. Πώς και δεν τον υποστηρίζετε;"

Λέει: "Γιατί αν το πει αυτός, είναι ο Μάτζικ. Αν το πω εγώ, με κάνουν ανταλλαγή."

Ξέραμε ότι δεν θα τον έκαναν ανταλλαγή, ούτε ο Δρ. Μπας.

Εννοώ, αυτό απλά δεν θα γινόταν.

Έτσι, η επόμενη ερώτηση ήταν, τι θα συμβεί;

Προς το συμφέρον ολόκληρου του συλλόγου των Λέικερς,

αποφασίσαμε να απαλλάξουμε τον Πολ Γουέστχεντ

από τα καθήκοντά του ως προπονητή των Λέικερς.

Υπήρξε μεγάλη κατακραυγή, και η φήμη του Μάτζικ δέχτηκε πλήγμα.

Ο κόσμος απλώς το έβλεπε σαν: "Ο Μάτζικ Τζόνσον κάνει κουμάντο εκεί."

Πραγματικά δεν νομίζω ότι ο Μάτζικ Τζόνσον είναι τόσο υπέροχος,

τόσο σημαντικός για να κάνει κουμάντο σε όλη την ομάδα.

Για μένα, δεν νομίζω ότι κανένας παίκτης μπορεί να απολύει τον προπονητή.

Αν συμβεί αυτό, είναι μια θλιβερή μέρα στον αθλητισμό.

Νομίζουν ότι είμαι κακός τύπος, και όλα αυτά, αλλά...

Η απόλυση του Γουέστχεντ, ήταν η δεύτερη περίπτωση,

όπου οι συμπαίκτες μου δεν με υποστήριξαν.

Έτσι,όλοι είχαμε πρόβλημα με τον Γουεστχεντ,αλλά όταν το είπα,

κανένας από τους συμπαίκτες μου δεν ήρθε να πάρει το μέρος μου, ξέρεις.

Με άφησαν μόνο μου.

Και με άφησαν μόνο μου λόγω της σχέσης με τον Δρ. Μπας,

λόγω του συμβολαίου μου, και δεν με στήριξαν.

Δεν προσπαθώ να απολύσω έναν προπονητή. Δεν προσπαθώ να κάνω κουμάντο στην ομάδα.

Ήταν μια δύσκολη κατάσταση, και πληγώθηκα.

Αλλά είμαι μεγάλο παιδί.

Μπορώ να χειριστώ, ξέρεις, ότι μου τυχαίνει.

Όταν ο Πολ Γουέστχεντ απολύθηκε,

ο Δρ Μπας ανακοίνωσε τον επόμενο προπονητή των Λέικερς - ή δίδυμο;

Αυτή εξελίχθηκε στην πιο περίεργη συνέντευξη Τύπου όλων των εποχών.

Ο Τζέρι Μπας, ανακοινώνει ότι ο Τζέρι Γουέστ θα είναι ο προπονητής της επίθεσης,

και ο Πατ Ράιλι θα είναι αρχιπροπονητής.

Έχουμε ορίσει τον Τζέρι Γουέστ

ως προπονητή της επίθεσης για τους Λέικερς.

Ο Πατ Ράιλι θα παραμείνει στους Λέικερς ως προπονητής.

Οι δημοσιογράφοι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον, όταν ο Τζέρι είπε προπονητές.

Ήμασταν συμπροπονητές. Συμπροπονητές.

Δεν είχα ιδέα πώς θα λειτουργούσε, εντάξει;

Και μέχρι ο Τζέρι Γουέστ να σηκωθεί από τη θέση του,

και να πάει στο μικρόφωνο, αποφασίζει: "Αποκλείεται.Φεύγω από εδώ."

Και λέει: "Ο Πατ Ράιλι είναι ο προπονητής."

Θα δουλέψω για τον Πατ Ράιλι,

και νιώθω ότι οι απαντήσεις μου...

- Με, ή για αυτόν, Τζέρι; - Με, και για τον Πατ Ράιλι.

Ποιος ήταν ο Πατ Ράιλι;

Θυμάστε όταν ο κόουτς ΜακΚίνι έπεσε από την μηχανή του,

και ο Γουέστχεντ έγινε προπονητής;

Λοιπόν, ο Γουέστχεντ χρειαζόταν έναν βοηθό,

και ο πρώτος άνθρωπος που είδε,

ήταν ο τύπος που έκανε τον βοηθό σχολιαστή στον Τσικ Χερν.

Για τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, ο Σόνι Πάρκερ είχε 10.

Κοινώς, δεν έπαιξε. Είχε τρία φάουλ από νωρίς,

οπότε ο Άντριαν Ντάντλι του πήρε όλο τον χρόνο.

-Ο Πάρις είχε 12... -Τι;

Του πήγε το σορτς στο πλυντήριο;

Του πήγε το σορτς στο πλυντήριο.

Δεν ήθελα καν να φύγω από τα δημοσιογραφικά.

Όταν ο Τζακ τραυματίστηκε, νόμιζαν ότι θα ήταν προσωρινό.

Και μετά, όταν ο Τζακ επέστρεφε, θα πήγαινα ξανά στα δημοσιογραφικά,

και θα συνεχίσω τις μεταδόσεις, και αυτό δεν έγινε ποτέ.

Με αυτό τον τρόπο λοιπόν,οι Λος Άντζελες Λέικερς

βρήκαν τον μεγαλύτερο προπονητή τους κατά λάθος.

Υπήρχε διαφορά απόψεων, ξέρεις, με τον Δρ Μπας και τον Τζέρι,

και θυμάμαι απλά ότι όταν πήγα εκεί,είπα:

"Λοιπόν, αν κανείς δεν θέλει την δουλειά, θα την πάρω".

Αυτός είναι ο άντρας --ο Πατ Ράιλι - που κάνει κουμάντο τώρα,

με τη βοήθεια του νέου επιθετικού συντονιστή, Τζέρι Γουέστ.

Και αυτό μας φέρνει πίσω στον τύπο που το ξεκίνησε.

Ξεκινώντας για το Λος Άντζελες ως γκαρντ, από το Μίσιγκαν Στέιτ,

με τον αριθμό 32, Μάτζικ Τζόνσον.

Στο πρώτο μου εντός έδρας παιχνίδι,

που ήταν δύο μέρες αφότου απολύθηκε, με γιούχαραν.

Ο Μάτζικ Τζόνσον κλέβει.

Πάσα χωρίς να κοιτάζει στον Κούπερ. Ουάου!

Έτσι, στα επόμενα 9 ή 10 παιχνίδια, είχα περίπου επτά, έξι τριπλ-νταμπλ.

Και τώρα, ο Μάτζικ Τζόνσον.

Τέσσερις με δυο για τους Λέικερς, και ο Γουίλκς ευστοχεί.

Οπότε απλώς είπα: "Το παιχνίδι μου θα το φροντίσει αυτό."

Μάτζικ,μπάσιμο στο κέντρο.Μπαίνει,πάει μέχρι το καλάθι.

Ευστοχεί στο λέι-απ.Κερδίζει και φάουλ.

Ο Μάτζικ κάνει ότι θέλει να κάνει στο γήπεδο.

Ο Μάτζικ είχε κάτι να αποδείξει. Ξέρεις,εγώ είχα κάτι να αποδείξω.

Ήταν αστείο, όταν ανέλαβε για πρώτη φορά,

είπε: "Κοιτάξτε, παιδιά, απλά πηγαίνετε και παίξτε.

Δεν θέλω να φωνάζω συστήματα.

Θέλω να τρέχουμε, να τρέχουμε και να τρέχουμε περισσότερο."

Μάτζικ,μέχρι το καλάθι.

Μετά είπε, εντάξει, θα αρχίζω να φωνάζω συστήματα. Ήταν πραγματικά αστείο.

Πήγαινε να πάρεις το σκριν, Μάτζικ!

Έπρεπε να τον τραβήξω στην άκρη, και του είπα: "Κοίτα,το έχω.

Μην ανησυχείς για αυτό. Ξέρω τι σύστημα να παίξω.

Σου έχω εμπιστοσύνη. Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη σε μένα,

και πίστη σε μένα, και θα το κάνω για σένα."

Εδώ έχουμε τον Μάτζικ, που τρέχει την ομάδα.

Τρομερή πάσα στον Κούπερ.

Ήταν σαν άγρια ​​άλογα που τα είχαν αφήσει έξω από τον στάβλο.

Ήταν χαρούμενοι. Ο Μάτζικ χαμογελούσε, και έκανε τα δικά του.

Και ήταν σαν να είχε φύγει ένα μεγάλο σύννεφο πάνω από την ομάδα.

Κάναμε σπριντ όλη τη σεζόν,

στη συνέχεια περάσαμε αήττητοι στα πλέι οφ μέχρι τους τελικούς.

Ήμασταν έτοιμοι για την συνάντηση με τους περσινούς πρωταθλητές,

πεθαίνοντας να δούμε τον Μάτζικ και τον Λάρι, στην τρίτη τους σεζόν στο ΝΒΑ,

επιτέλους να έρχονται αντιμέτωποι για το δαχτυλίδι.

23 Μαΐου 1982,έβδομο παιχνίδι.

Τελικοί της Ανατολικής Περιφέρειας.

Ήμασταν μια νίκη μακριά από το να παίξουμε επιτέλους ξανά με τους Λέικερς στους τελικούς.

Όπως και το '81, ήμασταν πίσω 3-1 νίκες εναντίον των Σίξερς.

Και όπως το '81,επιστρέψαμε,

και παίζαμε το έβδομο παιχνίδι στο Γκάρντεν.

Θυμάμαι το συναίσθημα σε εκείνο το έβδομο παιχνίδι,και σκεφτόμουν:

"Φίλε, μοιάζει σαν πέρυσι. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη,

και ξέρεις,θα βρούμε τρόπο να κερδίσουμε αυτό το παιχνίδι."

Αλλά τότε, με κάποιο τρόπο, χάσαμε.

Και δεν ήταν καν ντέρμπι.

Και ενώ δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες,

κάθε οπαδός των Σέλτικς που ασχολείται,θυμάται γιατί εκείνη η μέρα ήταν τόσο σημαντική.

Προς το τέλος του παιχνιδιού, από το πάνω διάζωμα του παλιού Μπόστον Γκάρντεν,

ακούγεται αυτό το σύνθημα.

Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.!

Μπορώ να θυμηθώ ότι το άκουσα να ξεκινάει σε μια μεριά της κερκίδας,

και μετά να πηγαίνει στην επόμενη κερκίδα,

και να δυναμώνει - "Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.!"

Ακούτε τι φωνάζει το πλήθος στους Σίξερς;

-"Κερδίστε το Λ.Α.!" -Κερδίστε το Λ.Α., αυτό είναι υπέροχο.

Η Φίλι, εκείνη την εποχή, και η Βοστόνη, ήταν απλώς μισητοί αντίπαλοι.

Αν μου είχες πει όλα αυτά που θα συνέβαιναν στο τέλος του παιχνιδιού αν χάναμε,

θα έλεγα ότι το "Κερδίστε το Λ.Α.!" δεν θα το σκεφτόμουν καν, σας το υπόσχομαι.

Ήταν η πρώτη φορά που αυτά τα ιερά λόγια είχαν ακουστεί ποτέ

μέσα στους τοίχους του μπασκετικού καθεδρικού μας ναού.

Και δεν θα το ξεχνούσαμε ποτέ.

Το νόημα όλου αυτού ήταν,ότι όσο και να υπήρχε κόντρα με τους Σίξερς...

ο απόλυτος εχθρός ήταν οι Λ.Α. Λέικερς.

Σημείωση για τους οπαδούς των Σέλτικς -

αν θέλεις να γίνει κάτι, έλα να το κάνεις μόνος σου.

Όλα τα παιχνίδια ήταν σε ζωντανή μετάδοση στους τελικούς του 1982.

Έτσι, η Βοστόνη θα μπορούσε να είναι δίπλα μας όταν κερδίσαμε το πρωτάθλημα.

Απέχουν 13 δευτερόλεπτα από το πρωτάθλημα.

Το πλήθος είναι σε φρενίτιδα. Τρελαίνονται.

Οι Λέικερς είναι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές!

Πατ, συγχαρητήρια. Φανταστική δουλειά.

Θα σου πω κάτι, Μπρεντ. Ήταν μια μεγάλη χρονιά.

Υπήρξαν πολλές αντιξοότητες με αυτή την ομάδα.

Οι παίκτες αξίζουν όλα τα εύσημα, γιατί αυτοί ήταν που έπαιζαν.

Με εμπιστεύτηκαν στις αρχές της σεζόν, όταν δεν ήξερα τι έκανα,

και έχουμε φτάσει πολύ μακριά.

Η αναταραχή και η αναστάτωση με την οποία ξεκινήσαμε τη σεζόν,

ήταν η αρχαία ιστορία τώρα.

Έτσι, όλη η συζήτηση για το συμβόλαιο,

όλη η συζήτηση, ξέρεις,για την σχέση μας -την δική μου με τον ο Δρ Μπας -

η απόλυση του Γουέστχεντ, όλα αυτά ξεχάστηκαν.

Πρωταθλητές! Πρωταθλητές! Πρωταθλητές!

Το δεύτερο πρωτάθλημα στην εποχή του Σοουτάιμ,

νομίζω, σε μεγάλο βαθμό, δικαίωσε τον Μάτζικ,

σχετικά με την απόλυση του κόουτς Γουέστχεντ.

Μάτζικ, συγχαρητήρια.

Για δεύτερη φορά στην τριετή καριέρα του,

ο Μάτζικ Τζόνσον αναδείχθηκε MVP των τελικών του ΝΒΑ.

Το βράδυ που πήραμε το πρωτάθλημα στο Λος Άντζελες το 1982,

πραγματικά πιστεύω ότι εκείνη την ώρα ένιωσαν,

και συνειδητοποίησαν πόσο σπουδαίοι ήταν ως ομάδα.

Αποδεικνύεται ότι ο Ρεντ Άουερμπαχ δεν ήταν ο μόνος καλός γενικός διευθυντής στην λίγκα.

Ο Τζέρι Γουέστ ήταν ο άνθρωπός μας, και με τον Γουέστ και την Βοστόνη,

ήξερες ότι ήταν προσωπικό θέμα.

Ο Γουέστ προσπάθησε να αποκαταστήσει την φήμη του Μπομπ Μάκαντου,

αφού οι Σέλτικς τον κακομεταχειρίστηκαν,

και ο Μπομπ ξαναβρήκε το κέφι του στο Λ.Α.

Βρήκε ακόμη και έναν λευκό τύπο, με γυαλιά Κλαρκ Κεντ,

και ο Κερτ Ράμπις αποδείχτηκε ο τέλειος πάουερ φόργουορντ για το Σοουτάιμ.

Ράμπις, είναι εκεί. Καρφώνει!

Καρφώνει, και ο Ντόκινς είναι κάτω.

Και τότε, όταν ήδη είχαμε βγει πρωταθλητές,

ο Γουέστ βρήκε έναν τρόπο να μας πάρει την νούμερο ένα επιλογή του ντραφτ,

και επέλεξε τον Τζέιμς Γουόρθι, έναν φόργουορντ 2,06μ.,

που έτρεχε στο γήπεδο όπως κανένας ψηλός ποτέ πριν από αυτόν.

Την πρώτη εβδομάδα της προετοιμασίας, προσπαθώ να δείξω την ταχύτητά μου,

γίνεται αιφνιδιασμός, τρέχω, και ξαφνικά έρχεται η μπάλα,

μπουμ, ακριβώς στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Και ο Μάτζικ είναι σε φάση: "Πρέπει να κοιτάς. Πρέπει να τρέχεις και να κοιτάς."

Η πάσα βγαίνει μπροστά στον Τζέιμς. Κάρφωμα!

Έτσι έμαθα το πώς - έμαθα πώς να, ξέρετε, τρέχω και να κοιτάω ταυτόχρονα.

Ωραία πάσα στον Γουόρθι.

Τι απίστευτο ταλέντο.

Για κάποιον στο μέγεθός του, να πιάνει την μπάλα και να την καρφώνει,

εκείνο το κάρφωμα Άγαλμα της Ελευθερίας που έκανε,

απλά δεν υπήρχε τρόπος να τον σταματήσει κανείς όταν έτρεχε.

Για την σεζόν 1983-84, ο Γουέστ αντάλλαξε τον Ολ-Σταρ γκαρντ Νορμ Νίξον

για τον Μπάιρον Σκοτ, και το Σοουτάιμ 2.0. γεννήθηκε.

Ήταν αθλητικός. Ο Μπάιρον είχε τρομερό άλμα.

Η μπάλα κλέβεται από τον Μπάιρον Σκοτ.

Φεύγει μόνος του προς το καλάθι.

Ω, τρομερή φάση από τον Σκοτ!

Μου αρέσει να πηγαίνω στο καλάθι. Μου αρέσει να τελειώνω δυνατά την φάση.

Και κατά προτίμηση, μου άρεσε να έχω έναν ψηλό κάτω από το καλάθι.

Και μου αρέσει να καρφώνω στα μούτρα των ψηλών.

Κάρφωμα!

Πολλά παιδιά στην λίγκα εκείνη την εποχή βλέπαμε τον Μάτζικ να σκέφτεται:

"Εντάξει, ποιος θα καρφώσει τώρα;"

Μάτζικ. Μάτζικ, ωραία πάσα στον Κούπερ. Κάρφωμα!

Όταν ο Μάτζικ είχε την μπάλα,

κοντραριζόμασταν για να βγούμε πρώτοι στον αιφνιδιασμό, γιατί ο Πατ Ράιλι έλεγε:

"Ει, ο πρώτος που θα τρέξει μπορεί να πάρει την μπάλα."

Ουάου, οι Λέικερς ξεκίνησαν το Σοουτάιμ,σου λέω.

Το να είμαι στον αιφνιδιασμό ήταν...

μάλλον καλύτερο από το σεξ.

Κάθε αδερφός στο Λος Άντζελες, ήθελε να γίνει Λέικερ.

Και κάθε λευκός ήθελε να είναι ο Πατ Ράιλι.

Έγινε μεγάλο μέρος του Σοουτάιμ,

λόγω των Αρμάνι κοστουμιών του, και του τρόπου που έφτιαχνε τα μαλλιά του.

Αν θα ήμουν προπονητής των Λος Άντζελες Λέικερς, και θα ήμουν στον πάγκο,

εκπροσωπώντας αυτή την ομάδα, τότε έπρεπε να μοιάζω με προπονητή.

Ήθελα να κάνω ένα άρθρο για το πώς όλοι χτένιζαν τα μαλλιά τους προς τα πίσω εξαιτίας του Ράιλι.

Όταν ο Τεντ Σέικερ, ο εκτελεστικός παραγωγός μας,μου είπε:

"Πατ,και τα δικά σου μαλλιά είναι προς τα πίσω."

Οπότε δεν ήξερα καν ότι το έκανα, αλλά όλοι θέλαμε να γίνουμε σαν τον Ράιλι.

Όλοι θέλαμε αυτόν τον τρόπο ζωής.

Νιώθαμε ότι είχαμε τον πιο κουλ προπονητή,

και έτσι όταν έβγαινε, το κοινό -

το πλήθος έκανε: "Ωωωω."

Οπότε έχει ήδη δώσει τον τόνο.

Και μετά, όταν βγαίναμε εμείς, έκαναν: "Ααααα!" Με πιάνεις; Έτσι ήταν σαν...

Ο Πατ Ράιλι ήταν τόσο σημαντικός στο Σοουτάιμ, όσο και η ομάδα.

Όπως τα μαλλιά στο κεφάλι του Πατ Ράιλι,

όλα ήταν τέλεια στη θέση τους.

Ξέραμε ότι θα ήμασταν ξανά στους τελικούς,

και ξέραμε ότι αν οι Σέλτικς κατάφερναν να φτάσουν εκεί,

θα ήμασταν έτοιμοι.

Ενώ οι Λέικερς ανακτούσαν την ταυτότητά τους,

οι Σέλτικς χάναμε τον δρόμο μας.

Δεν φτάσαμε στον τελικό για δύο χρόνια, και το 1983,

αποκλειστήκαμε με 3-0 από τα πλέι οφ από τους Μπακς.

Έχουμε αποκλειστεί 4 συνεχόμενες χρονιές. Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει αυτό.

Αυτό ήταν ένα παράδειγμα...

ότι αυτό είναι το τέλος για τον προπονητή σου.

Ο Μπιλ Φιτς ήταν ο πρώτος προπονητής των Σέλτικς

που ο Ρεντ προσέλαβε έξω από την οικογένεια.

Ο Φιτς μας οδήγησε στον τίτλο το '81,

αλλά δεν ήταν πια το 1981.

Ο Μπιλ πίστευε ότι οι παίκτες έπαιζαν καλύτερα όταν ήταν τσαντισμένοι,

και έτσι σταθερά προσπαθούσε να μας εξοργίσει όλους.

Και σου φώναζε για το ένα, και σου φώναζε για το άλλο.

Σήκω πάνω! Σήκω πάνω,τώρα!

Μετά από λίγο, απλά δεν τον άκουγε κανείς.

Μπορείς μόνο, ξέρεις, να δείρεις ένα νεκρό άλογο λίγες φορές.

Μέχρι το τέλος της σεζόν του '83, οι Σέλτικς ήταν το νεκρό άλογο.

Για να αντικαταστήσει λοιπόν τον Φιτς, ο Ρεντ προσέλαβε τον Κέι Σι Τζόουνς.

Ο Κέι Σι ήταν ένας από τους συμπαίκτες του Μπιλ Ράσελ,

και μέλος της πρώτης δυναστείας των Σέλτικς.

Ο KC μπήκε και είπε: "Αυτή η ομάδα θα είναι όπως αποφασίσετε εσείς ότι θα είναι."

Σου έδινε την δυνατότητα να πάρεις εσύ τον έλεγχο της ομάδας.

Και αυτό που αποφάσισαν να γίνουν οι Σέλτικς,

ήταν η έκδοση του 1980 του ίδιου του Ρεντ Άουερμπαχ...

και το αυθεντικό πούρο νίκης που εξευτέλιζε τον αντίπαλο.

Αυτή ήταν μια ομάδα πολυλογάδων.

Τους άρεσε να μιλάνε.

Ο αρχηγός της κουβέντας στο γήπεδο,

ήταν ο πρώην δεσμοφύλακας και ο τσαμπουκάς της ομάδας Μ.Λ. Καρ.

Ο Μ.Λ μιλούσε και στον ύπνο του.

Οπότε δεν ξέρω αν ο Μ.Λ. πίστεψε ποτέ τα μισά από όσα έλεγε.

Έπαιζα με τον ML Καρ μια μέρα ένας με έναν,

και ο Μ.Λ. φώναζε και ούρλιαζε, και ο Ντάνι Έιντζ έρχεται και λέει:

"Λοιπόν, πόσο είναι το σκορ;" Είπα: "Κερδίζω 10-1."

Ξέρεις, αυτό σου λέω, απλά κάθε μέρα μιλούσε συνέχεια.

Και ήταν ο πιο διασκεδαστικός για μένα. Ήταν, κατά κάποιο τρόπο,ο μέντορας

σε όσα έλεγε στους αντιπάλους ο Κέβιν.

Ο Κέβιν έβγαζε ονόματα στις κινήσεις του.

Είχε το Γλιστερό Χέλι, όπου πέρναγε κάτω από το χέρι του αντιπάλου,

και έλεγα στον τύπο εκ των προτέρων: "Θα σου κάνει το Γλιστερό Χέλι."

Ξέραμε ότι οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν να τον μαρκάρουν.

Ξέραμε ότι οι αντίπαλοι μισούσαν να τον φυλάνε κάτω από το καλάθι,

και μιλούσαμε άσχημα στους τύπους που τον φύλαγαν.

Ο Μαξ ήταν στο γήπεδο, και ο παίκτης σου στεκόταν δίπλα σου,

και έλεγε: "Ει, Κέβιν, νομίζεις ότι αυτός ο τύπος μπορεί να σε φυλάξει;»

Ή όποιος κι αν ήταν, ξέρεις;

Και μετά έλεγε: "Μπα, αυτός ο τύπος δεν μπορεί να με φυλάξει."

Απλώς μιλάγαμε για αυτούς σαν να μην ήταν εκεί.

Ο Μαξ έκανε πολλά τέτοια.

Όλα αυτά ήταν καλή πλάκα για εμάς,

και πολλοί πραγματικά αναστατώνονταν με αυτό.

Αλλά δεν μας ένοιαζε.

Φέραμε επίσης τον Ντένις Τζόνσον εκείνη τη χρονιά.

Ο DJ ήταν ο καλύτερος αμυντικός γκαρντ στην λίγκα, και Ολ-Σταρ.

Και ήταν σαν να ήταν χρόνια στην ομάδα.

Όμορφη πάσα.

Στο μεταξύ, ο Ντάνι Έιντζ είχε εξελιχθεί σε έναν από τους πιο μισητούς παίκτες της λίγκας.

Ο Ντάνι Έιντζ μιλούσε πολύ άσχημα, και σε επηρέαζε με αυτά,

έκανε μικρά βρώμικα πράγματα.

Ήταν ζιζάνιο.

Κατά τη διάρκεια ενός καβγά με τους Ατλάντα Χοκς,

ο Ντάνι έφαγε δαγκωνιά από τον 2,10μ ψηλό των Χοκς, τον Τρι Ρόλινς.

Αλλά στο δικαστήριο της κοινής γνώμης, ήταν ο Έιντζ αυτός που καταδικάστηκε,

χωρίς το ελαφρυντικό της αμφιβολίας.

Ο κόσμος εξακολουθεί να πιστεύει ότι εγώ δάγκωσα τον Τρι Ρόλινς.

Ξέρεις, πρέπει να δείχνω στον κόσμο συνέχεια: "Να,εδώ είναι το σημάδι μου."

Ο Έιντζ φεύγει.

Αλλά, από εκείνη τη στιγμή, ήμουν αυτός ο βρώμικος παίκτης, που είχε,

ξέρετε, μια φορά δάγκωσε το αυτί ενός άντρα.

Όσο για τον Λάρι, έπρηζε τα αυτιά των αντιπάλων.

Ήταν πάντα αυτός ο διάλογος, και απλά σου έλεγε στο αυτί

τι επρόκειτο να σου κάνει,

και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό, και δεν μπορείς να το σταματήσεις.

Οι παίκτες απλά δεν μπορούσαν να πιστέψουν

ότι τους το έλεγε τι ακριβώς θα έκανε, και το έκανε.

Τώρα αδειάζουν την μια πλευρά για τον Λάρι.

Προσποιήσεις. Μπερντ.

Αυτή είναι η φάση του παιχνιδιού.

Περιέγραφε τα σουτ του.

"Ει, θα σουτάρω με βήμα πίσω στη βασική γραμμή.

Θα γυρίσω, θα σουτάρω, και θα το βάλω στα μούτρα σου."

Ποιος το κάνει αυτό;

Οι Σέλτικς έπαιζαν με τους Σανς,

και οι Σέλτικς έχαναν με 2 πόντους,

και ο Μπερντ είναι έξω από την γραμμή των 3 πόντων,

και τον φυλάει ένας τύπος που λέγεται Τζόνι Χάι.

Και ο Τζόνι Χάι είναι κάπως μακριά από τον Μπερντ,και ο Μπερντ είπε:

"Ει, Τζόνι, καλύτερα να έρθεις λίγο πιο κοντά και να με μαρκάρεις,

αλλιώς θα πάρω την μπάλα, και θα σουτάρω τρίποντο, και το παιχνίδι θα τελειώσει."

Και, ξέρετε, ο Τζόνι Χάι κάπως χαμογελάει και γελάει με αυτό.

Και μετά η μπάλα έρχεται στον Μπερντ.

Απλώς γυρίζει και σουτάρει ένα τέλειο τρίποντο.

Είναι μέσα! Και οι Σέλτικς κερδίζουν!

Απίστευτο.

Καθώς φεύγει, βάζει ένα χέρι στον ώμο του Τζόνι Χάι,και λέει:

"Τζόνι, στο είπα να βγεις να με μαρκάρεις."

Θυμάμαι τι οδήγησε στον μεγάλο καυγά με τον Ντόκτορ Τζέι.

Νομίζω ότι ο Λάρι είχε περίπου 35 πόντους.

Και είπε στον Ντόκτορ Τζέι ότι ήρθε η ώρα να αποσυρθεί.

Και νομίζω ότι αυτό απλώς έκανε τον Ντόκτορ Τζέι να βγει από τα ρούχα του,

και αυτό ήταν εντελώς εκτός χαρακτήρα για τον Ντόκτορ Τζέι,

και έγινε αυτός ο μεγάλος καβγάς.

Αλλά ο Λάρι είχε πάρα πολλή αυτοπεποίθηση,

και έδωσε πάρα πολλή αυτοπεποίθηση και στην υπόλοιπη ομάδα.

Μπερντ - υπέροχη πάσα. Μακ Χέιλ για 2!

Είχαμε τον Λάρι Μπερντ στην ομάδα μας.

Σε φάση, θα μας οδηγήσει στη νίκη,

ακόμα κι αν δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τις μ@@@ες που λέμε στους αντιπάλους.

Το 1984, ο Λάρι μετατράπηκε από σπουδαίο παίκτη στον καλύτερο παίκτη...

Ω, Θεέ μου!

...κερδίζοντας το βραβείο του MVP,

και δίνοντας σε όλους εμάς την αίσθηση του αήττητου.

Τι σόου είναι αυτό που δίνει ο Λάρι Μπερντ!

Είχαμε τον Λάρι Μπερντ στην ομάδα μας, και κανείς άλλος δεν τον είχε.

Και καθώς περάσαμε στους τελικούς του '84,

ήταν καιρός να κάνουμε αυτό που πάντα έπρεπε να κάνουμε.

Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.!

Μπαμ, εδώ είμαστε, Λέικερς εναντίον Σέλτικς.

Επιτέλους. Επιτέλους θα δούμε αυτό που περιμέναμε...

Λέικερς-Σέλτικς, Μάτζικ-Μπερντ.

Επιτέλους, έχουμε την ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε τους Λέικερς.

Ο Έρβιν κέρδισε το παιχνίδι στο κολέγιο.

Και ήταν η ευκαιρία μου να πάρω μια μικρή εκδίκηση.

Ξέρετε, ήμασταν τα φαβορί, και κάναμε αυτό που έπρεπε.

Κέρδισαν την Ανατολή. Κερδίσαμε τη Δύση.

Έτσι,η φάση είναι να ετοιμάζονται όλοι, να καθίσουν αναπαυτικά,

και ας το απολαύσουμε.

Ω, αυτή η σειρά δεν ήταν για να την απολαύσουμε.

Αυτό είχε να κάνει με το να βιώσεις τι σήμαινε να είσαι οπαδός των Σέλτικς.

Ποιος θα κερδίσει; Οι Σέλτικς.

Γιατί δεν υπάρχει άλλος λόγος. Οι Σέλτικς είναι οι πρώτοι.

Οι πρώτοι; Αλήθεια τώρα;

Φίλε, το να κερδίσουμε αυτούς τους τύπους, θα ήταν πιο γλυκό απ' όσο καταλάβαινα.

Οι οπαδοί των Λέικερς μισούσαν τους οπαδούς των Σέλτικς,

και οι οπαδοί των Σέλτικς μισούσαν τους οπαδούς των Λέικερς.

Όλοι στην χώρα, διάλεγαν πλευρά.

Αυτό ήταν ένα ζευγάρωμα που έγινε στον παράδεισο -

στον παράδεισο της αθλητικής τηλεόρασης.

Ή στην κόλαση, αν ήσουν οπαδός των Λέικερς με καλή μνήμη.

Μόλις έβγαινες από την προπόνηση, πρέπει να μιλήσεις σε δημοσιογράφους που έλεγαν:

"Ξέρετε ότι οι Λέικερς δεν έχουν νικήσει ποτέ τους Σέλτικς;"

Έτσι,αρχίζεις να ακούς για αυτόν το καλικάντζαρο και όλες αυτές τις μ@@@ες.

Το μόνο που έπρεπε να κάνεις, ήταν να κοιτάξεις ψηλά στο ταβάνι.

Μπορούσες να πεις πόσες φορές κερδίσαμε, και πόσες φορές νικήσαμε τους Λέικερς.

Ο Τζέρι Γουέστ δεν επέστρεψε ποτέ στο Μπόστον Γκάρντεν - ποτέ.

Είναι πόνος. Είναι πολύς ο πόνος.

Αυτός ο πόνος μεταφέρθηκε σε εμάς.

Οι εκφωνητές ήταν τα δύο αντίθετα άκρα.

Ο Τσικ Χερν, ο απόλυτος επαγγελματίας, απαλός σαν μετάξι.

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα μπάσκετ 1983-84...

Και ο δικός μας τύπος, ο Τζόνι Μοστ, ήταν λίγο πιο ακατέργαστος.

Με τον ύπουλο, π@@@ικο τρόπο που κάνουν τα πράγματα εδώ.

Ήταν το Φάμπιουλους Φόρουμ, εναντίον του ζεστού, βρωμερού Γκάρντεν.

Οι Λ.Α. Θεατρίνοι- Δεν είναι αληθινοί.

Είναι Χόλιγουντ. Είναι όλο το Χόλιγουντ.

Μας έλεγαν Θεατρίνους.

Οι Σέλτικς ήταν πιο σταθεροί, αληθινοί, "εργατική τάξη".

Ο Λάρι Μπερντ, η Ανατολική Ακτή,

που αντιπροσωπεύει τη σκληρή δουλειά, που φέρνει το μεσημεριανό από το σπίτι.

Ο Μάτζικ,η Δυτική Ακτή, με την μαγκιά.

Η ένταση άρχισε να βράζει.

Τον λέγαμε "Cheesy" Τζόνσον,

γιατί νιώθαμε ότι ήταν φιγουρατζής και ψεύτικος.

Αν θέλεις να πας να δεις το Τσίρκο του Ήλιου,

ερχόσουν να δεις τους Λέικερς.

Αν ήθελες να πας να σκάψεις ένα χαντάκι, πήγαινες να δεις τους Σέλτικς.

Μας παρουσίασαν ως ομάδα χωρίς τα βασικά.

Ήμασταν ομάδα της αλάνας.

Οι Σέλτικς είχαν στυλ παιχνιδιού που ο κόσμος είχε συνηθίσει -

πάσα, και κίνηση, και σκριν, και μπλοκ άουτ.

Οι Σέλτικς ήταν η ομάδα της Αμερικής.

Εντάξει, ξέρουμε τις κωδικές λέξεις. Ώρα για αληθινή κουβέντα.

Ειλικρινά, υπήρξαν επίσης...

και υπονοούμενα τύπου μαύροι εναντίον λευκών.

Εννοώ, ξέρετε, ας το βάλουμε και αυτό στο τραπέζι.

Η χώρα διχάστηκε.

Θέλω να πω, αν ήσουν λευκός, υποστήριζες τους Σέλτικς.

Αν ήσουν μαύρος, υποστήριζες τους Λέικερς.

Οι Λέικερς και οι Σέλτικς, αντιπροσώπευαν διαφορετικές φυλετικές φιλοδοξίες.

Πολύς κόσμος τους έβλεπε σε αυτό το επίπεδο συμβολισμού.

Μπορείτε να είστε σίγουροι ότι οι περισσότεροι μαύροι ήθελαν να κερδίσουν οι Λέικερς.

Πώς επιβιώνει ένας οπαδός των Λέικερς στην Βοστόνη;

Λοιπόν, πρέπει να είσαι κάπως κρυμμένος.

Δεν αφήνω τον κόσμο να καταλάβει ότι είμαι οπαδός των Λέικερς.

Ο ρατσισμός δεν ήταν ποτέ μακριά από την επιφάνεια στην Βοστόνη.

Η κοινή αντίληψη εκείνης της εποχής, ήταν ότι ήταν λευκή ομάδα σε μια λευκή πόλη.

Ποιους έχουν οι Σέλτικς; Έχουν τον Μπερντ. Είναι λευκός.

Έχουν τον Ντάνι Έιντζ. Είναι λευκός. Έχουν τον ΜακΧέιλ. Είναι λευκός.

Πηγαίνουμε λοιπόν στην Βοστόνη, και βγαίνουμε βόλτα στην πόλη,

και βλέπουμε αυτούς τους πέντε Αφροαμερικανούς άνδρες.

Και σταμάτησαν και είπαν: "Τι γίνεται, Μάτζικ; Τι γίνεται, Κούπ;"

Είπαν: "Ελπίζω να τους σκοτώσεις,ξέρεις.

Ξέρεις, όλοι εμείς στην Βοστόνη, ζούμε στο Ρόξμπερι. Εδώ ζούμε.

Ξέρεις, όλοι οι μαύροι εδώ θέλουν να νικήσετε τους Σέλτικς."

Και κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον, σε φάση: "Τι;"

40 χρόνια από όλα όσα είχε γίνει το ΝΒΑ,

κορυφώνονταν σε δύο εβδομάδες παιχνιδιών.

Ο κόσμος ήθελε να δει, τι μπορεί να κάνει το μαύρο ενάντια στο λευκό;

Ξέρεις, ξεπέρασε σε σημασία το παιχνίδι.

Κάπως εξελίχθηκε σε αυτήν την αμερικανική εμπειρία.

Η έλξη όλων αυτών των πραγμάτων, είναι οι λευκοί εναντίον των μαύρων.

Και οι λευκοί θα υποστηρίζουν τους λευκούς. Οι μαύροι θα υποστηρίζουν τους μαύρους.

Είναι φτηνός φυλετισμός, σε μια χώρα...

της οποίας η ιδεολογία και η μαγεία, είναι ότι είμαστε ένα χωνευτήρι.

Είναι μαύροι εναντίον λευκών. Είναι η εθνική μας ιστορία.

Προσαρμογή - συγχρονισμός υποτίτλων: alekhine