Original subtitles

LAHAT NG MGA TAUHAN, PANGYAYARI, AT LUGAR AY KATHANG-ISIP LAMANG.

ORIHINAL NA KUWENTO NI THAO TRANG

Mula noong sinaunang panahon,

yaong mga may masamang nais ay bumubulong ukol sa makapangyarihang sinaunang mahika.

Maglalabanan sila upang buhayin ang mga patay,

pamunuan mga hukbo ng impyerno, at magkaroon ng laksa-laksang yaman.

O kahit pa,

mabuhay nang walang hanggan.

Makikilala ito ng mga tao

sa tatlong salita lamang:

ang Alak ng Bungo.

Upang matimpla ang inuming ito,

kailangan ng magtitimpla nito ang bahagi ng katawan ng limang tao:

kamay ng isang mahusay na kaluluwa,

paa ng mabilis na kaluluwa,

atay ng matapang na kaluluwa,

ulo ng pantas na kaluluwa,

at... puso ng malupit na kaluluwa.

Kapag naroon ang lahat ng bahagi,

dapat nang mag-alay ng dugo ng dalaga.

Ang limang pinatay upang magawa ang Alak ng Bungo

ay hindi makakasakay ng bangka patungong kabilang buhay

at hindi na maaaring muling magkatawang-tao.

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Kung kaya't

laging nangangaso ang mga pinakamasamang puwersa

sa mga kawawang kaluluwang iyon.

Nais nilang bumalik

at maging

buhay na muli.

Madam, madam!

- Madam! - O, Kham!

Ibigay mo ito...

kay Phong...

para sa... akin!

Madam, madam!

Madam!

Madam, madam!

Madam!

Mula pa noong bata siya,

nakikita ng anak kong si Phong ang mga kaluluwang iyon.

Madam, madam!

Ay, madam!

- Madam... - Iho, pakisabi sa anak ko...

na isang napakasamang nilalang

ang pipilitin siyang gumawa ng alak.

Madam!

Ano pong problema, madam?

Huwag po kayong mamatay, madam!

Madam!

Inay!

Ah, Inay, huwag po!

Inay, huwag po ninyo akong iwan!

Inay!

Itay!

Pawis na pula!

Naku, mayroon na rin si Madam Lan!

Pawis na pula! Pawis na pula!

Pawis na pula!

MAKALIPAS ANG 15 TAON

Noong taong iyon, ang mga natitira sa grupo ng tulisan

ay tumakas sa mga bundok kung saan may niyebe buong taon.

Isang tagong komunidad ang itinayo pagkatapos

at paglaon ay tinawag bilang

Barrio Pa-Impiyerno.

Liblib man sa mataas na lugar,

namuhay pa rin ang mga tao gaya noong nasa kapatagan sila.

Bagama't tila kalmado ang lahat,

sino'ng mag-aakala na isinumpa ang lupain

at walang makaalis sa nayon,

maliban sa pamilya ng punong nayon.

Naniniwala mga taga-nayon na sa paglubog ng araw,

lalabas ang mga masamang espiritu,

parang gamu-gamong handang umagaw ng buhay mula sa mga tao at mga diyablo.

Pero kahit mapanganib,

nagdaraos pa rin sila ng mga piging at mga ritwal sa gabi

dahil naniniwala silang tutulungan ng dilim para itago ang sinaunang kasalanan.

Sama ako sa inyo!

Hoy, Duong! Halika rito at uminom ka.

Tara dito!

Pakinggan mo ang mga umaawit na kuliglig, ang tula ng Barrio Pa-Impiyerno.

Pumipihit ang mga talong.

Namumulaklak ang mga kawayan.

Walang hanggang kababalaghan.

Mapanganib bagtasin.

Tahimik, tahimik, tumahimik kayo!

Ang tulang iyan ay singtanda ng panahon,

- pero inaawit pa rin ninyong lahat iyan? - Pagbati sa ating lahat!

Tumigil na kayo.

Halika at tingnan ninyo ang tipaklong na kagagawa ko lang!

Handog ko ito kay Binibining Phong, ayos ba?

Tusong taba ka,

pero tipaklong lang ang kaya mong gawin!

Oy, pakiusap naman!

Tama na ang pagtatalo.

Sandali na lang, makikita na natin

ang napakagandang babaeng ikakasal, 'di ba?

Gusto naming makita ang pagmamanyika mo sa sapa gaya noon.

Sa liwasang barrio dapat ang palabas ng mga manika.

Patapusin natin si Binibining Phong sa araw niya tapos tanong ko sa matatanda

kung puwede sa liwasang barrio ko itanghal para mapanood ninyo ang palabas ko.

Opo, ginoo!

Sino iyan?

Tumigil ang lahat.

Sino iyan?

May babaeng nakapula

na may kasamang batang babae, banda doon!

Baka namamalikmata ka lang.

Walang tao roon.

Balik na siguro tayo.

Multo!

Iha, naku, iha!

- Narito ang tatay mo! - G. Dan!

Bakit ka narito?

Sinasamahan ko ang anak ko!

Multo! Multo!

Hayop ka, pare!

Kapag binawi ang babaeng ikakasal na walang maskara,

kukunin ng mga gamu-gamo ang kaluluwa mo!

Halika na.

Kapag 'di tayo umabot sa pinagpalang oras, magagalit ang punong nayon!

Halika na, mahal.

Naghihintay si Itay at ang mga taga-nayon.

Halika na.

Kailangan nating magpatuloy.

Multo.

Multo.

Multo...

Bumalik na ang mga ikakasal!

Bumalik na ang mga ikakasal!

Mga kasama, bumalik na ang mga ikakasal!!

Ang ganda ng ikakasal!

Ang ganda, Kapitan!

Ang Barrio Pa-Impiyerno,

mula pa noon, ay sinusunod ang tradisyon

na magdiwang lang kung gabi habang suot ang maskara ng daga.

Nagpapasalamat ako sa lahat ng dumalo

sa pag-iisang dibdib nina Trieu Thi Phong at Tran Sang,

ang aking anak at manugang na lalaki.

- Magsaya, magsaya! - Ang kasal ng dalawang kabataang ito

ay isa ring magandang simula para sa ating taga-nayon.

Kayong dalawa

ay dapat maging masunurin sa lahat

at huwag gumawa ng masasamang bagay

na sisira sa pangalan ng mga pamilya ninyo.

Malinaw ba?

- Opo, Itay! - Opo!

Ngayon ay masayang araw para sa inyong dalawa.

Naghanda ako ng handog,

ang kambal na purselas na ito na ginawa ko mula sa mga buto ng pako

para mapahinahon at mapagpala kayo

at para protektahan kayo

at ang mga taga-nayon. Nauunawaan ba ninyo?

Mabuhay ang bagong kasal!

- Salamat po, ginoo! - Salamat po sa inyo!

Iyong babaeng nakapula uli!

Narito siya ngayon!

- Multo! Diyablo! - Sino? Nasaan siya?

Diyablo, diyablo!

- Multo! Multo! - G. Dan!

Diyablo, multo!

- Dan! - G. Dan!

Naglalasing at puro daldal uli ang ginagawa ninyo.

Sabi ng anak ko nakita niya iyon.

Multo, multo!

G. Dan!

Tama na ang kalokohan.

Sabi ng anak ko ay nakakita siya.

- Kumusta, ginoo! - G. Dan!

Noong pabalik na,

nakakita ako ng babaeng talagang tinakot ako.

Hindi siya mula sa barrio natin.

- Taga-labas siya? - Ganoon ba?

Sinong sira ulong lalaki o babae ang magtatangkang pumasok dito?

- Tama iyon! - Ang lakas ng loob nila!

Paanong nalaman ng taga-labas ang tungkol sa atin?

Sang, kailangan nating pumunta sa bukana ng barrio.

- Phong, pero walang tao roon. - Sang!

Ano iyon?

Itay! Hayaan po ninyo akong ayusin ito.

Lahat!

Hindi natin alam kung may taga-labas na nakapasok.

Ngunit para tiyaking ligtas kayo,

ako, kasama ang iba, ay iikot para mag-obserba.

- Tama iyan! - Dapat nga!

Doon ka sa bahay kasama ang itay mo.

Aalis na ako.

Sige na! Lakad na!

- Lakad na! - Teka, sandali...

- Ayokong pumunta. - Multo, multo!

Multo, multo!

Walang tao rito.

Nakakakita ba ng multo si Phong?

Sa totoo lang, kung may tao rito na walang sulo o ilaw,

kung hindi sila mahuhuli ng diyablo, gamu-gamo ang makakadale.

O siya, umikot pa kaya tayo ng isa pang ulit?

Hoy!

Kalahating araw ka pa lang manugang ng punong nayon

at inuutusan mo na agad kami?

- Binibining Can, mali ang unawa nin-- - Tama na!

Panay ang hanap natin

at wala pang nakikita ni isang bagay.

Kung mananatili pa tayo rito, mawawalan na ng sindi ang ating sulo,

darating ang mga gamu-gamo,

at mamamatay tayong lahat.

Umuwi na tayo!

Sa tingin ko ay lasing ang ibang tao,

kaya mas madaldal sila kaysa karaniwan.

Wala pong personalan, ginoo.

Phong!

Kham!

Ah!

Dinig ko ay may taga-labas dito,

kaya narito ako para tingnan kung mayroon nga.

Ayos lang ba ang lahat?

Hindi ako sigurado.

Pero bakit parang wala ka sa liwasang nayon?

Medyo sumama ang pakiramdam ko.

At natatakot ako

na kung may mangyari nga,

mapapasama ko ang araw ninyo ni Sang.

- Phong! - Phong!

Ayos ka lang ba, mahal?

Phong.

Dinig ko ay may sakit ka, Kham?

Oo, pero narinig kong sabi ng taga-nayon

na may dayuhan dito sa atin.

Balak kong hanapin sila.

Walang tao rito.

Umikot kami ng ilan sa mga taga-nayon,

pero wala kaming nakita.

Pero totoo,

dalawang ulit kong nakita ang babaeng nakapula

pati na rin yung batang babae,

noong minsan sa kakahuyan ng cypress

at minsan sa liwasan ng nayon.

Sobrang nakakatakot siya.

Huwag kang mag-alala, mahal.

Tiyak kong nagkamali ka lang.

Pero posible ring may nagplano nito

para sirain ang kasal natin.

Kung totoo

na may taga-labas dito,

lubhang seryosong bagay iyon.

Magandang gabi po!

O sige, Kham.

Umuwi ka na at magpahinga.

Kami na sa bahay ang bahala rito.

- Opo! - Pasok na tayo.

Halika na!

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Sang! Sang!

Gising!

Yung babae sa bangka.

Phong!

Alam kong noon mo pa inaalala ang nangyari noong kasal natin.

Gusto ko pa sanang magpahinga.

Itigil mo na ang mga guni-guni mo.

Mahal.

Tulog ka na, mahal.

Tulog ka na.

Duong!

Samahan mo akong kumuha ng kahoy pangluto!

Ang lakas ng ulan ngayong araw!

Ikaw...

hindi ka ba papasok hangga't hindi pa tuyo?

Huwag kang masyadong uminom.

Suwerte mo at umulan ngayon.

Kung hindi, dahil tulog ka pa, baka tamaan ka sa akin!

Ah, Duong!

Duong!

Duong, anak! Bangon na, bangon na!

Duong!

Duong...

Ah, Duong! Duong!

Sinakal hanggang mamatay si Duong,

at pinutol ang pareho niyang kamay.

Baka pinutol ang mga iyon pagkamatay niya.

Pero sino naman ang papatay sa kanya nang karumal-dumal, ginoo?

Pangit ang pagkakaputol,

ibig sabihin ay hindi ganoon kagaling humawak ng kutsilyo ang pumatay.

Tingnan ninyo ito!

Wala na ring kamay ang manika.

Ah, ginoo...

Ginoong Chan, tapos na ba kayong sumuri sa bangkay?

Gusto na sana siyang balutin ng mga taga-nayon.

Ang bastos iwan si Duong nang ganyan na lang.

G. Dan!

Gawa ito ng mga diyablo.

Papatayin kayong lahat ng mga diyablo.

Ikaw ang gumawa nito, hindi ba?

Ikaw ba?

O baka ikaw ang pumatay?

Ikaw ang pumaslang!

Dakpin ninyo si G. Dan ngayon din.

Sampalin ninyo siya nang tumahik na!

Oo, saktan mo ako, gaya ng ginawa mo sa ama at ina mo!

- Tumahimik ka! - Papatayin kayong lahat ng mga diyablo!

Papatayin kayong lahat ng mga diyablo!

Mamamatay-tao!

Papatayin kayong lahat ng mga diyablo, mga mamamatay-tao!

Anim na orasyon ng araw,

tapos lima sa pagsapit ng gabi.

Nasa labas ang mga multo,

kaya bantayan ang mga kaluluwa ninyo.

Ano iyon, mahal ko?

Ewan ko.

Ano itong mga kalmot sa likod mo?

Nagpabaya yata ako.

Magdadala dapat ng suwerte sa lugar na ito ang kasal natin.

Pero isang gabi lang ang kinailangan para...

Walang may gustong mangyari mga bagay na ito.

- Saka, hindi mo kasa-- - Sang!

Hindi kaya yung babaeng nakita ko kahapon

ay may kinalaman sa pagkamatay ni Duong?

Phong!

Linawin mo ang pag-iisip mo.

Paano mahahanap ng mga taga-labas ang nayon natin?

Tungkol naman sa pagkamatay ni Duong,

wala akong ideya sa kung sino ang pumaslang sa kanya.

Pero tiyak kong hindi taga-labas iyon.

Ugali ni Duong ang magnakaw kung saan-saan!

Pero sa palagay ko ay hindi tamang dahilan iyon para patayin siya.

Puro haka-haka lang lahat iyon, mahal.

Pero hindi mo dapat labis na pag-isipan iyon.

Mag-asawa na tayo.

Naalala mo noong bata pa tayo, nangako ako sa iyo?

Oo.

Sabi mo na 'pag lumaki na tayo, pakakasalan mo ako.

Ang ganda talaga ng mga manika ni Madam Tam.

Tuwing tinitingnan ko ang mga iyan dito,

talagang nangungulila ako kay Duong.

Kawawang bata iyon...

napakabait na tao,

ang lupit ng sinapit.

Noong kasal, kakaiba ba ang ikinilos ni Duong, madam?

Hindi!

Nakikipaglaro pa siya sa mga bata.

Noong araw na iyon, ginawan ako ni Duong ng manikang ito.

Nangako siya sa amin

na hihingi siya sa mga matatanda

ng pahintulot para magtanghal ng mga manika.

Ngayong wala na siya...

Sa palagay ko ay mangungulila sa kanya ang mga manika!

Nalulungkot ako para kay Minh.

Laging sakitin ang batang iyon.

Nag-aalala talaga ako dahil dito.

- Kham! - O, Phong?

Punta ako diyan sandali!

Ang sakit na dumapo kay Minh

ay dapat dahan-dahan gamutin bago po iyon mawala, madam.

Salamat po.

Binabagabag ka talaga ng sakit ko, Kham!

Binibining Minh, napakapormal mo.

Ang gamutin ang mga taga-nayon

ay tungkulin ng pamilya ko noon pa.

Huwag mo akong tawaging "Binibini", Kham.

Para tayong estranghero.

- Ate Minh! - O?

Kapag narito si Kham, ang saya, hindi ba?

Loko ka, ang daming ginagawa ni Kham.

Kita ko na mabuting tao si Minh.

May gusto siya sa iyo.

Huwag mong palampasin ang pagkakataon.

Ginawa ko iyan noon sa isang tao.

At ngayon,

sa totoo lang, hindi ko na pinag-iisipan pa ang pag-ibig.

Anak ko.

Saan ka naman papunta ngayon?

Baka makuha ka ng mga multo. Sige na!

- Sumama ka sa itay mo! - G. Dan!

Ako po si Phong, hindi po anak ninyo, ginoo.

- Haika! Sama ka sa akin! - G. Dan!

Ayos ka lang ba, Phong?

Winawalanghiya mo ako.

Salbahe kayong lahat sa akin.

Sasabihin ko sa mga multo.

Kukunin nila kayong lahat.

May asawa na si Phong.

Kham, nauunawaan mo ba iyon?

Nagkita kami ni Phong sa bahay ni Madam Tam.

Kapwa kami papunta sa parehong lugar,

nagkukuwentuhan sa nangyari kay Duong.

Huwag mo sanang masamain.

Tungkol sa pagkamatay ni Duong,

hindi mo kailangang isipin iyon, Kham.

Bukod pa doon,

huwag mong galawin ang hindi iyo.

Siguro wala kang paki sa ginagawa mo, pero mag-iisip ang mga tao.

Ano'ng ibig mong sabihin sa "huwag galawin ang hindi iyo"?

Pareho kami ng dinadaanan ni Kham, at nag-uusap lang kami.

Kaibigan natin si Kham!

Phong!

Pasensya na talaga sa nangyari kanina.

Pero sa totoo lang,

tingin ko ay 'di na dapat tayo magtagal dito.

Kamamatay lang ng kakilala natin.

Paano natin magagawang basta na lang umalis?

Hindi ko mahuhulaan ang iniisip mo, mahal.

Dahil sa inaalala lang kita

kaya nag-iisip ako ng paraan para lisanin ang lugar na ito.

Ang buhay sa labas, mas mainam iyon kaysa rito.

Pero nagsabi na ang itay ko.

Walang iba bukod sa pamilya ko ang puwedeng bumaba ng bundok.

Kahit na

asawa mo na ako,

hindi pa rin ninyo ako kapamilya?

Sang!

Kham!

Kham, Kham!

Ah, Kham!

Ikaw si Kham, tama ba?

Ano iyang nasa kamay mo?

Kham!

Sa iyo ito!

Tandaan mo ang pag-inom ng gamot mo.

Huwag mong kakalimutan, malinaw ba?

- Mauna na ako! - O sige.

Inay, tulungan ninyo ako!

Ate Minh, tulong!

Inay!

Ate Minh, tulong!

Inay!

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Sang!

Sang!

Nakita ko si Huong sa labas lang ng bahay natin.

Pero nakakapagtaka!

Gabi na, bakit siya naririto?

Nawawala si munting Huong! Dali, hanapin natin siya.

Nawawala si Huong. Kung saan-saan na naghanap si Madam Tam.

Sasama ako sa iba para hanapin siya.

- Humayo na kayo! - Tara na! Tara na!

Nawawala si munting Huong! Dali, hanapin natin siya.

- Nawawala si munting Huong! - Huong!

Dali, hanapin natin siya.

Huong!

- Huong! - Huong!

- Ah, Huong! - Huong...

- Huong! - Ah, Huong! Nasaan ka na?

Patay na si Huong!

- Patay na si Huong! - Naku, bakit dito?

- Huong, anak ko! - Huong!

Anak ko!

- Anak ko! - Madam Tam, sumama po kayo sa akin.

Ilayo mo agad ang pamilya ni Huong.

Bakit kailangan mong magdusa nang sobra, anak ko?

Halika na!

Iha, bumalik ka sa akin!

- Alis na, umalis na tayong lahat. - Hayaan na ninyo akong mamatay!

Anak ko!

- Madam Tam... - Anak ko!

Naku, anak ko!

- Bumalik ka sa inay mo! - Madam Tam, makinig kayo...

Paano namatay nang ganito si Huong?

Sinakal hanggang mamatay si Huong.

Dinukot yung mata niya.

Pinutol din ang mga binti niya.

Pareho sila ng hiwa sa bangkay ni Duong.

Baka namatay siya ilang oras pa lang ang nakakaraan.

- Huong! Oh, Huong! - Sino, sino ang pumatay sa anak ko?

Sino rito ang pumatay sa anak ko?

Anak ko!

Bitawan n'yo ako! Sasama ako sa kanya.

Huong, aalis ka nang 'di kami kasama, anak!

Anak ko!

Anak ko! Bakit mo kami iniwan?!

Huong!

Ang manika ni Huong

ay wala ring mga binti.

May nawawala rin sa manika ni Duong.

Hayop naman!

Bata lang siya!

Sino? Sino sa inyo?

Magpakita kayo at harapin ang suntok ko.

Ang saya! Dalawang buhay ang wala na.

Buti nga sa inyo!

Kayong lahat, dakpin siya!

Buti nga sa inyo!

Anak ko!

Namatay ang bata, gaya ng sinabi ng anak ko.

Kinakabahan ako,

lahat ng pagkamatay na ito ay may kinalaman sa...

Ituloy mo.

...muling pagkabuhay sa pamamagitan ng pagpatay.

Sabihin mang wala na sa panahon ang kulam,

maaaring sapian ng masasamang espiritu ang buhay para makuha ang layon nila.

Pero anong masamang mahika ang ganito kalupit?

Hindi ako nakakatiyak.

Posible ring ang dalawang pagkamatay na ito

ay gawa ng iisang tao.

Punong nayon ka, kumilos ka naman!

Puwede ba tayong umalis lahat?

Iilang araw pa lang, dalawang tao na ang namatay.

Baka bukas,

kahit sino sa atin ang puwedeng sumunod.

Kung mananatili tayo, mamamatay tayo.

Kapag dito lang tayo, patay tayong lahat.

Sinabi ko na sa inyo.

Hindi makakaalis ang kahit sino.

Kung ayaw ninyong maniwala, sige, subukan ninyo.

Anak ko!

Bumalik ka sa amin!

Bumalik ka sa pamilya mo.

Inay, kain kayo ng lugaw.

Minh!

Phong.

Para ito sa mga mata ni Huong.

Tulungan mo ako.

Ayokong magdusa ang kaluluwa niya.

Salamat sa iyo, Phong.

Lumalapit ang mga manika.

Lumalapit ang mga manika.

Pakinggan ang umaawit na kuliglig.

Kung masama ka,

lumalapit ang mga manika.

Malunod at mamatay rito.

Manahan sa mga bato.

Sobrang aga mong nawala.

Tinatago ng mga puno ang buto mo.

Nakasabit sa bahay,

tuyo gaya ng bato.

Hindi na makakaisip.

Dahil wala na ang ulo.

Nangungutya ang masama.

Tinanggal ang puso.

Kawawang bata.

Lahat nasa loob lang.

Takot sila na 'pag lumabas sila,

- masasalubong sila ng kasamaan. - Oh.

Matatawag ba natin itong burol

kung halos walang nagpupunta?

- Multo. - Susmaryosep!

- Multo. - Naku po!

G. Dan!

Hindi magtatagal, papatayin mo ako sa takot!

Hindi pa ninyo oras.

Ano'ng sinabi ninyo?

Hindi magtatagal, lahat ay mamamatay.

Tahimik, tahimik, tahimik!

Kapag hindi ka tumahimik, mamamatay ka na!

Mamamatay at patay!

Masama, masama, masama!

Alis, alis, alis!

- Mamamatay at patay! - Masama, masama!

Paano mo nagawang magsabi ng kung anu-ano.

Oo!

- Pero may punto po siya, ginoo! - Ha?

Kapag nanatili tayo rito,

hindi magtatagal, pagkakataon na natin.

Kailangan mo nang sumama sa akin.

May kailangan tayong gawin.

Halika na!

Aalis na kami, aalis na kami!

Aalis na kami!

- Aalis na kami, aalis na kami! - Aalis na kami, aalis na kami!

- Aalis na kami! - Aalis na kami!

Ni hindi pa naililibing si Huong.

Aalis na kami, aalis na kami!

- O bakit narito kayong lahat? - Aalis na kami, aalis na kami!

Nais naming lisanin ang nayon.

- Ikaw dapat ang manguna. - Aalis na kami, aalis na kami!

Dan, tumigil ka.

Kapag patuloy kayong nagalit, pahihirapan lang ninyo ang sarili ninyo.

Namatay ang anak mo, tanda mo ba?

Hayan ang anak ko! Hayan ang anak ko!

Dapat kasama ko ang anak ko.

- Ako... - Tama na!

Hindi patay ang anak ko.

Hindi siya patay!

HIndi siya patay!

- Punong nayon! - Hindi patay ang anak ko!

Kailangan mo kaming tulungang bumaba.

May mamamatay-tao sa atin.

Malay ba natin kung sino isusunod nila?

- Tama iyon! - Aalis na kami, aalis na kami!

Tama na!

Mapanganib ang daan pababa ng bundok.

Huwag ninyo kaming matakot-takot.

Kung hindi ninyo ituturo ang daan, maghahanap kami ng sa amin.

Ngo!

Kayong lahat!

Sana ay huwag kayong umalis.

Sinasabi ng tatay ko na hindi ganoon kadali ang daan gaya ng akala natin.

Kung hayaan natin bumaba ang mga tao kahit isang beses lang, itay?

- Tama po! - Sinabi ko na.

Wala akong sasamahan.

Ni isang tao, wala.

O siya!

Kami na lang ang aalis.

Alis na tayo, mga kasama.

Mga tao o diyablo, wala akong pakialam.

Kamatayan lang ang narito kung hindi tayo aalis.

- Oo! - Ganoon nga!

Kung makakaalis ang pamilya niya, tayo rin.

Tabi!

- Aalis na kami, aalis na kami! - Aalis na kami, aalis na kami!

Aalis na kami, aalis na kami!

- Huwag kayong umalis! - Aalis na kami!

- Aalis na kami! - Ginoong Moc Tang!

Aalis na kami!

- Ginoong Moc Tang, dito lang kayo. - Aalis na kami!

Phong, iha.

Buong buhay ko, hindi ako naglakas loob,

pero sa pagkakataong ito,

wala akong magagawa.

Huwag, ginoo! Makinig po kayo sa akin.

Huwag!

Dito ka lang at mag-ingat ka.

Kailangan ko nang umalis.

- Kailangan ko nang umalis. - Ginoo!

Aalis na kami, aalis na kami!

Sa inyo po, madrasta.

Nasaan si Sang?

Sabi niya po gusto niya munang mapag-isa.

Mahal ko!

Higit sa kalahati ng nayon ang bumaba.

Natatakot akong muling masaksihan

ang parehong nangyari noon.

Ano po iyon, Itay?

Ang mga taga-nayon natin,

wala sa kanilang makakaalis sa lugar na ito.

Kung hindi sila mapapatay,

mababaliw sila.

Sa bawat araw,

sinasabing

nariyan ang mga espiritu

sa malalaking bilang.

Sa pagtatapos ng taong iyon, noong bigla kang nagkasakit,

sobrang taas ng lagnat mo, akala ko'y mamamatay ka na.

- Phong! - Phong! O, Phong!

May isang beses, kami ng inay mo kapwa napanaginipan ang babaeng nakapula

na pinakita sa pamilya natin ang daan pababa ng bundok.

Nagising kami,

at nagpasya kaming sumubok na bumaba.

At pagkatapos,

nangyari lahat ng napanaginipan namin.

Gumaling ka. Bumalik kami sa nayon.

Pagkatapos muling nagpakita sa amin ang babaeng nakapula,

sinasabing lahi lamang natin ang ligtas na makakalabas-masok.

Gayunpaman, sinamahan ng nanay mo si Madam Lan,

o nanay ni Sang, pababa ng bundok.

Nang nasa gitna na sila pababa, kapwa sila pinawisan ng pula.

Bakit hindi ninyo sinabi sa lahat iyan, Itay?

Sinabi ko sa kanila,

pero walang naniwala sa akin.

Sang-ayon silang lahat

na ang pulang pawis ay sakit lamang

na puwedeng makuha ninuman.

Paglaon, sinabihan kami ng matatanda na tumigil,

na huwag nang ulitin ang kuwento.

Pero si Sang,

bahagi na po siya ng pamilya natin.

Hindi ba ninyo sasabihin sa kanya kahit kailan?

Sa huli, ang asawa mo

ay sa pangalan lang natin kapamilya.

Duda rin ako na maniniwala siya sa kuwento.

Ginoo!

Anong ingay iyan?

Ang sakit-sakit! Ang sakit... sakit...

Balik tayo sa nayon! Sa nayon!

Bilis! Balik tayo sa nayon! Sa nayon!

Balik tayo sa nayon, ngayon na!

- Balik sa nayon! - Takbo!

Kayong lahat!

Panatilihing may sindi ang sulo!

Mag-ingat sa gamu-gamo.

Mga kasama, malapit na tayo sa pinto.

Huwag hayaang mamatay ang ilaw.

Ang babaeng nakapulang nakita ninyo sa panaginip ninyo

at ang babaeng nakapulang nakita ko sa kasal ko,

baka iisang tao lang sila.

Sa tingin ba ninyo ay espiritu siya ng diyablo?

Hindi ako sigurado na natural na sakit ang pulang pawis.

Kung wala ang babaeng nakapula,

patay ka na sana ngayon.

At sa kinalalagyan mo sa bahay na ito,

ano ba'ng alam mo?

Dahil sa babaeng nakapula, nakakababa kayo para makipagkalakalan.

Dahil sa kaniya, naging punong nayon kayo.

Ayaw ninyong magbago iyon, tama po?

Tumahimik ka!

Ang lakas ng loob mong gumawa ng haka-haka.

Kapag kumalat ang kuwento,

baka isipin ng mga taga-nayon

na may kapangyarihan akong mag-utos sa mga espiritu,

na may kontrol ako sa mga diyablo at manakit ng tao.

Phong!

Ah, Phong!

Makinig ka sa madrasta mo.

Lahat ng narinig mo,

sarilinin mo lang ito,

dalhin mo ito hanggang sa hukay.

Kapag kumalat ito,

sisirain natin ang isang pangako

na ibinigay natin sa babaeng nakapula.

Maaaring maging delikado ito.

Anak!

Oh, anak!

Anak...

- Kham! - Ano po iyon?

Sige tingnan mo sila.

- Opo. - Tingnan mo ang pulso nila, anak.

Opo.

Ginoong Moc Tang! Ginoong Moc Tang!

Ano po'ng lahat ng ito, ginoo?

Ginoo, oh, ginoo!

- Ginoo! - Ang sakit!

Ginoo, kumusta po'ng pakiramdam ninyo?

Ang nayon natin...

hindi tayo makakaalis sa lugar na ito.

- Ginoo! - Isinumpa ang nayong ito.

Ginoo!

- Oh, ginoo! - Ginoo!

Multo!

May... may... may multo rito!

Hindi ako makapaniwalang nauulit ang lahat ng ito.

Higit 15 taon na ang lumipas,

pero nanatiling malinaw ang pagkamatay ng inay ko.

Nagpumilit silang umalis.

Sabi ng tatay ko, hindi dapat.

Phong!

Ang nais lang nila ay kalayaan.

Maganda pa rin ang buhay rito.

Sa tingin mo ba ay may magandang buhay sa lugar na ganito?

Ang "magandang buhay" ba ay kapag gumabi na,

takot lumabas ng tahanan nila ang mga tao?

Na nasa bingit ng pagkabaliw ang mga taga-nayon?

Nakita mo ba ang nangyari kagabi?

Kapag umalis ka, mamamatay ka.

Ayos lang sa akin ang kamatayan,

basta hindi ako rito mamamatay.

Ngo!

Bakit ka naglalaro ng apoy?

Ha?

Hoy!

Sabihin mo nga sa akin.

Ano ba'ng nangyari sa nayon

kaya mabilis pa sa alas-kuwatro ang pag-alis ninyo, ha?

- Ngo! - Ha...

Sabihin mo sa akin ang nangyari.

Namatay ang anak niya.

Nabaliw siya gaya ni G. Dan,

na laging astang sinapian.

Kailangan kong bumaba ng bundok

para...

humanap ng dagdag na gamot para sa atin.

Pero kung aalis kayo ngayon, inaalala ko na...

Ang kulang na gamot,

ano pa bang mas masama kaysa doon?

Nagsabi na ako,

kaya gagawin ko ito.

Tama na ang kuwentuhan.

Oh, munting Huong!

Ang baliw na babae!

- Uwi ka na sa akin, anak. - Baliw, ang baliw na babae!

- Huong! - Takbo, yung baliw na babae!

- Iyong baliw na babae! - Huong!

- Iyong baliw na babae! - Oh, Huong!

Inay!

Sumama ka sa akin sa bahay ng pinuno ng nayon!

Kukunin ko ang manika ni Huong para sa iyo.

Halika na!

- Inay! - Nakikinig sa mga umaawit na kuliglig,

ang tula ng Barrio Pa-Impiyerno.

Pumipihit ang mga talong.

Namumulaklak ang mga kawayan.

Walang hanggang kababalaghan.

Sobrang aga mong nawala.

Tinatago ng mga puno ang buto mo.

Nakasabit sa bahay,

tuyo gaya ng bato.

Dahil wala na ang ulo.

Nangungutya ang masama.

Tinanggal ang puso.

Pakinggan mo ang mga umaawit na kuliglig,

ang tula ng Barrio Pa-Impiyerno.

Pumipihit ang mga talong.

Namumulaklak ang mga kawayan.

Walang hanggang kababalaghan.

Mapanganib bagtasin.

Kung masama ka,

lumalapit ang mga manika.

Nasaan ka ba mula kaninang hapon?

Sinundan ko ang itay mo.

Pero mahirap ang daan,

kaya may puntong hindi ko siya nasundan .

Bakit ba ang tigas ng ulo mo?

Napakahalaga ba sa iyong umalis ng nayon?

Sang!

Hindi tayo puwedeng umalis ng bundok.

Mapanganib.

Ang pulang pawis,

tapos ay nakamamatay ang mga kagubatang ito.

Hindi ka man lang ba natatakot?

Kung gusto mong malaman, sasabihin ko na sa iyo ngayon

kung bakit lahi ko lang ang puwedeng bumaba ng bundok.

Noon...

Kayong lahat!

May nakakita ba sa inyo sa anak ko?

- Nasaan ang anak ko? - Ano pong problema, G. Tam?

- Tinutukoy ba ninyo si Minh? - Oo!

Siya'y... nawala siya!

- Oh, Minh! - Saan nagpunta si Minh?

Minh!

Anak ko!

Minh!

Anak ko!

Minh!

Phong! Phong!

- Minh! - Minh!

Oh, Minh!

- Minh! - Minh!

Minh!

Minh!

- Minh, oh! - Minh!

- Oh, Minh! - Minh!

Natatakot ka ba?

Ang mga bata sa nayong ito,

bawat isa sa kanila ay duwag.

Kung natatakot ka,

umuwi ka na lang hayop ka.

Trieu Thi Phong...

Trieu Thi Phong...

Minh!

Nasaan ka na?

Minh!

Naku, Minh, nasaan ka na?

Halika na at ibabalik ko ang manika mo.

Parang awa mo na, umuwi ka na sa akin.

Minh!

Ah, Minh, nasaan ka na, anak?

Ay, naku!

Hindi iyan si Minh. Iyan si...

Binibining Can.

Patay na si Binibining Can.

Minh! Minh!

Nasaan ba si Minh?

- Nasaan si Minh? - Saan siya nagpunta?

Isa pang manika.

Wala na siyang atay!

Ginoo, maingat ko siyang sinuri.

Sinaksak sa likod si Binibining Can.

Pero pinahina lang siya nito.

Ang totoong ikinamatay niya

ay pagkalunod.

Iyong manika uli.

Kayong lahat, tingnan ninyo.

Kayong lahat, tingnan ninyo.

Sa ating lahat, si Duong lang ang gumagawa ng manika.

Pero patay na siya.

- Baka siya... - Dong!

- Ano iyon? - Pumunta ka ngayon din sa bahay ni Duong,

ipunin mo lahat ng manika, at dalhin mo sa bahay ko.

Titingnan ko kung magiging mala-diyablo ang mga iyon,

o kung may nasa likod ng lahat ng ito.

Opo, ginoo!

Dahil sinabi ng punong nayon,

isasakatuparan ito.

Umaasa akong

matatapos na ang lahat.

Kung hindi,

ang buong pamilya mo...

ay buhay ang ipambabayad dito.

Oo! Magbayad kayo ng buhay ninyo.

Sino iyan?

Madrasta?

Madrasta?

Phong! Phong! Phong!

Ano'ng nangyari, anak?

Anak?

Iyong babaeng nakapula uli

at ang mga manikang iyon.

Saan?

Wala akong makita, anak.

Hayaan mo na!

Pasok ka na sa bahay.

Sumama ka sa akin.

Sige na!

Ngayon na!

Halika na!

Madilim sa labas. Saan ka ba papunta, Phong?

Sang!

Dapat mong bantayan ang asawa mo.

Hindi mo alam kung saan siya nagpunta?

Patawarin ninyo ako.

Gabi na po.

Matulog na po kayo.

Oo.

Saan ka ba papunta, Phong?

Sang,

kung sasabihin ko sa iyong nakakakita ako ng multo,

ng patay, at ng masasama,

maniniwala ka ba?

May hindi pa ako sinasabi sa iyo.

Noong isinilang ako,

nasa dugo ko ang malupit na karma.

Dahil doon, nakikita ko ng hindi nakikita ng iba.

Itigil mo na ang pagsasalita nang ganyan.

Natatandaan mo ba

kung paano pag-usapan pa rin ng mga tao

ang tungkol sa lugar na tinatawag na impiyerno?

Totoong lugar ito.

Nakita ko ang kaluluwa ng inay ko

at ng ibang taga-nayong patungo doon kasama ang babae sa bangka.

Pero lahat ng kailan lang namatay,

hindi ko makita ang mga kaluluwa nila sa bangka.

At sa tabi ng mga bangkay nila, laging may manika.

Tama?

Baka ang mga manikang iyon ang bumitag sa kaluluwa nina Duong,

Huong at Binibining Can.

Ikaw...

Phong!

Naalala mo ang babaeng nakapula

na nakita ko noong kasal natin?

Ngayon lang, nakita ko siyang inaani ang kaluluwa ng mga manika,

nakita ng mga mata ko.

Isinusumpa kong totoo ang sinasabi ko.

Hindi ako nanaginip lang.

Ayos ka lang ba o hindi, Phong?

Ano ang "umaani ng kaluluwa"?

Tiyak kong may nagsasagawa ng mahikang itim sa nayong ito.

Posibleng ang mga manika sa tabi ng mga bangkay

- ay bahagi ng mga iyon. - Tama na, Phong!

Kung dama mong lubhang mapanganib nang manatili rito,

maaari naman tayong umalis.

Hindi mo ba nauunawaan ang sitwasyon dito?

Paano tayo makakaalis dito?

Bakit ayaw mo akong samahang lutasin ito

at sobrang nakatuon ka sa pagtakas?

O ako ba ang ayaw mong kasamang umalis?

Makinig kang mabuti, mahal.

Lilisanin ko ang lugar na ito.

Kung kaya ninyo ng itay mo,

kaya ko rin.

Gaya ng utos ng punong nayon...

Maliban na lang kung kinakailangan,

ang mga babae at matatanda

ay dapat manatili sa bahay lamang.

Phong!

Saan ka pupunta?

Bumalik ka agad.

Ipinag-utos na wala dapat lumabas.

Hinahanap ko ang itay mo.

Pakinggan mo ang umaawit na kuliglig,

ang tula ng Barrio Pa-Impiyerno.

Pumipihit ang mga talong.

Namumulaklak ang mga kawayan.

Walang hanggang kababalaghan.

Mapanganib bagtasin.

Sandali lang, Kham.

Ano ang inaawit ni Madam Tam?

Tulang magkasama natin binibigkas noong bata pa tayo.

Dati nating tinutula?

Bakit hindi ko matandaan ito?

Tingin ko ay mayroon sa tula.

Kung masama ka,

lumalapit ang mga manika.

Malunod at mamatay rito.

Manahan sa mga bato.

Sobrang aga mong nawala.

Tinatago ng mga puno ang buto mo.

Nakasabit sa bahay,

tuyo gaya ng bato.

Sariwang pula ng dalaga

paglingkuran bagay na masama.

Madam Tam!

Hinimatay siya sa sobrang pagod.

Hayaan mo siyang magpahinga at magkakamalay siya.

Iyong tula naman,

inaawit ito

mula noong bata pa kami ng itay mo.

Ang bawat bata sa Barrio Pa-Impiyerno

ay kabisadong-kabisado ito.

Makinig kayo, Ginoong Chan at Kham.

Nawawala ang mga kamay ng nagmamanika na si Duong.

Si Huong,

kilalang mabilis tumakbo, nawawala ang mga binti niya.

Si Binibining Can ngayon, wala nang atay.

Tatlong buhay iyan na wala na.

At katabi ng mga bangkay nila

ay manikang may katulad na mga sugat.

Kung pakikinggan natin ang tula,

ibig sabihin ay dalawa pa ang mamamatay.

Hindi na makakaisip.

Dahil wala na ang ulo.

Nangungutya ang masama.

Mawawala ang iyong puso.

Kailangan pa ng papatay ng ulo at puso,

tapos noon may kumpletong katawan na siya.

Sariwang pula ng dalaga,

paglingkuran bagay na masama.

Si Minh ang "dalaga".

Baka buhay pa si Minh.

Totoo.

Dinukot ng papatay si Minh para gamitin ang dugo niya.

Kaya bago niya mapatay ang lima,

pananatilihin niyang buhay si Minh.

Ang ibig sabihin nito

ay may gumagawa ng mahikang itim.

Hindi magtatagal,

isa pang taga-nayon ang papanaw.

Phong!

Magmadali ka at sabihin mo sa itay mo

na tipunin ang lahat

at huwag hayaan sinuman na mag-isang lumibot.

G. Dan!

- Bakit ka narito sa labas? - Sino iyan?

- Ang alin? - G. Dan...

Bakit kayo narito?

Mapanganib humawak ng kutsilyo, ginoo. Pakibigay po sa akin.

Anak.

Saan ka pupunta, anak?

Samahan mo akong kumain.

Kain ka kasama ni itay, Kain ka kasama ni itay.

Kain... Kain ka kasama ni itay!

- Tikman mo, masarap! - G. Dan! G. Dan!

Kumalma kayo, ginoo, at pakinggan ninyo ako!

Patay na ang anak ninyo.

Ang babaeng ito ay hindi ninyo kadugo.

Si Phong po ito.

Nagsisinungaling ka!

Nasaan ang anak ko?

Anak! Anak!

Saan siya nagpunta?

Anak, huwag mo akong iwan!

Anak!

- Punong nayon. - Itay!

May mahalagang bagay na nais naming ibahagi ni Phong sa inyo.

Ang suwerte ko naman

na makita si Kham na handa akong tulungan,

kasama ng anak ko.

Itay, Sang...

- siya ay... - Umuwi ka na!

Sinabi ko sa lahat ng taga-nayon

na isara ang mga pinto nila at huwag lumabas.

Ang lakas ng loob mong lumabas

at sumunod sa ibang lalaki!

Mahal kong asawa...

kung ginawa ito ng anak natin,

- baka may magandang dahilan. - Tumahimik ka diyan!

Hindi ikaw ang nagluwal sa kaniya. Ano'ng alam mo?

Itay!

May taong pumapatay na gumagawa ng mahikang itim sa nayon natin.

Dapat nating ipaalam sa lahat, para mapigilan ito.

Kung hindi, marami pang mamamatay,

tulad ng sinabi sa tulang pambata--

Tumahimik ka, tama na, tahimik ka!

Nagtitiwala na ba kayo sa akin, ginoo?

Hindi tumitigil ang anak ninyo tungkol sa taga-nayong gumagawa ng mahikang itim.

Dahilan lang ang lahat para sumama kay Kham.

Tama ba?

Ano'ng mahikang itim?

Ano'ng tulang pambata?

Mas maraming taga-nayon ang namatay rito noon.

Layon ba ng mga kuwentong iyon

na gawin akong katatawanan?

Inuuna ba ninyo ang sarili ninyo sa buhay ng iba?

Bastos ka!

Anak ko!

Asawa ko... mahal!

Huwag kang malungkot.

Ang gawi ng itay mo

ay laging malinaw.

Kung kaya...

kailangan nating iwasang makialam sa trabaho nila, anak.

Ako na po mismo ang aayos ng problema.

Kung hindi siya kikilos, ako na lang po.

Ginawa mo ba'ng lahat ng ito, Phong?

Trieu Thi Phong...

Itay!

Nahanap ko ang kailangan mong gamot.

Hindi, hindi, hindi...

Hindi...

Hindi, hindi, hindi...

Hindi, hindi, hindi!

- Nasaan ang punong nayon? - Ginoong Khoi!

- Halikayo, Ginoong Khoi! - Lapit kayo, Punong nayon!

Lapit kayo, Punong nayon!

Hayan na siya!

Patay na ang itay ko!

Itinago ko ang mga manikang iyon.

Paanong nasa lupa ang mga ito ngayon...

sa tabi ng bangkay ng itay ko?!

Kham...

Kham, kumalma ka.

Huwag!

Ano'ng pangako ninyo sa amin?

Ano'ng pangako ninyo sa buong nayon?

Ah, ah...

Asawa ko! Mahal!

- Ikaw... - O kayo ba ang gumagawa ng mahikang itim?

Pumapatay ng mga tao batay sa tula?

Ginoong Khoi!

Naalala ba ninyo ang pangako mo sa amin?

Kapag may nangyari pa sa aming mga taga-nayon,

buhay ninyo ang magiging kabayaran?

- Magbayad kayo! - Magbayad kayo!

- Bayaran ng buhay ninyo! - Magbayad kayo!

Bayaran ng buhay ninyo!

- Magbayad kayo! Magbayad kayo! - Magbayad kayo!

- Bayaran ng buhay ninyo! - Paano bang

pamilya lang niya ang nakakaalis sa lugar na ito?

Dahil lahat tayo ay bawal umalis,

paano natin malalaman ang tungkol sa mga diyablong kaibigan na niya?

Kayong lahat!

May mga hindi pa nasasagot na tanong, sandali po at sana pakinggan ninyo ako.

Kahit ngayon, ayaw mo pa ring umamin, Phong?

Tingnan mo uli ang mga sugat mo.

Nakalimutan mo na ba kung paano mo iyan nakuha?

Ano? Ano'ng ginawa niya?

Kagabi ay nagwala ka at napatumba mo ako.

Nang magkamalay na ako, nasa bahay na ang mga bagay na ito.

Bawat isa ay ebidensya laban sa iyo, Phong.

Plano ng pamilya niya ang mga pagpatay.

Tama, pamilya nga niya.

Magnakaw ng buhay, magbayad ng buhay!

Magnakaw ng buhay, magbayad ng buhay!

Dapat magbayad ang pamilya mo!

Mga mamamatay-tao!

Hayop ang pamilya ninyo!

Magnakaw ng buhay, magbayad ng buhay!

- Magnakaw ng buhay, magbayad ng buhay! - Mga mamamatay-tao!

Ibalik ninyo ang mga anak ko!

Ibalik ninyo silang pareho!

Madam Tam!

Ano'ng ginawa ni Huong ko para patayin mo?

Mga diyablo, lahat kayo! Masunog kayo sa impiyerno!

- Ang sasama ninyo! - Ibalik ninyo sa akin ang anak ko.

Ang sasama ninyo!

Napakasama mo, Phong.

Hindi na kita maililigtas muli.

Dakpin ang mga mamamatay-taong ito.

O, Kham!

Patingin naman.

Patayin mo!

- Mga hayop! - Hayop ka!

- Mamatay ka! - Mamatay kayo!

Sunugin siya!

G. Dan, nasaan ang itay ko?

Narito ako, narito para iligtas ang anak ko.

Narito na ako, narito na ako...

Baliw na Dan! Punung-puno na ako sa iyo.

Didispatsahin ko kayo sa isang tira lang.

Kantiin mo ang anak ko

at masasaktan ka talaga sa akin.

Susubukan ba ninyo?

Sige na, Phong!

- Alis na! - Tumakbo ka na!

Phong!

Ito ang kasuotan natin bilang tanda ng ating kasal.

Pero ngayon,

suot ko ito para itaboy ang pamilya mo sa impiyerno.

Paghihiganti para sa nayon!

- Paghihiganti! - Paghihiganti!

- Ilabas dito si Phong ngayon na! - Paghihiganti!

- Paghihiganti... - Lahat kayo!

Hindi ito gawa ng pamilya ko.

Phong!

Narito ang itay mo!

- Phong! - Naku, anak!

Kham!

Niloko niya kayo at pinatay ang itay mo.

Pero nanatili kang tanga,

ang tanga mo pa ring protektahan siya.

Nangungutya ang masama.

Mawawala ang iyong puso.

Sariwang pula ng dalaga,

paglingkuran bagay na masama.

Magtimpla ng alak

para utusan ang mga bantay

na mabuhay muli.

Kailan mo unang napagpasyahang gawin ito, Sang?

Lahat kayo, isipin ninyo.

Kung ako talaga ang pumatay,

magpapabaya ba akong mag-iwan ng ebidensya malapit sa bahay ko

para madali akong paratangan ng iba?

- Tama iyon! - Totoo!

- Totoo, totoo! - Tama iyon!

Ang lahat ay gawa ng hayop na ito.

Ano'ng sinasabi mo, Phong?

Naririnig mo ba'ng mga sinasabi mo ngayon?

May kahit anong patunay ka ba?

O gagamitin mo bang muli ang tula para tawagin akong masama?

Ha?

Ginamit ng inay ko ang mga huling salita niya

para ikuwento ang tungkol sa Alak ng Bungo.

Itabi mo ang aklat na ito

pagkatapos ay ibigay mo

kay Phong.

O, Phong!

Dati akong babaylan.

Noong taong iyon, ang mga ninuno nating tulisan

ay may pinatay na angkan.

Lahat ay pinaslang maliban sa isang buntis.

Lagi akong kinukutuban

na babalik siya para maghiganti.

Noong dumating ako sa Barrio Pa-Impiyerno,

binasbasan ko ang tarangkahan para walang ligaw na kaluluwa ang makakapasok.

Pero baka magawa ng malupit mong karma na wasakin ang mga pansanggalang.

Kung ilang buhay ang kinuha mo,

iyon ang katumbas ng babayaran mo.

Isinusumpa ko ang iyong mga punla at tagapagmana.

May isang papapasukin ako sa nayon.

May isang tutulungan akong pumatay.

At may isang kakalimutan ang nakaraan ko.

Ang pinaka-itim na mahika ng buong angkan ko

at titiyaking mananatili kang baog.

Kakailanganin niya ng kaluluwa ng limang tao,

at para maikubli ang mga ito sa babae sa bangka,

ikukulong niya ang kaluluwa sa isang bagay

pagkatapos ay hihintayin ang tamang oras na magpakita at anihin ito.

Kailangan mong mag-ingat.

Dahil oras na dumating siya, ikaw lang ang hahanapin niya

at sasapian ka para makapatay ka nang hindi mo nalalaman.

Muli kaming magkikita ng anak ko,

sa personal at sa kaluluwa.

At ang huling pagpatay ay para kunin

ang puso ng isang masamang kaluluwa.

Walang silbi ang pagpatay sa pamilya ko.

Dahil ang masamang puso

ay ang nasa loob mo.

Sa tingin mo ba naniniwala ako sa aklat na ito?

Ha?

Sa tingin mo ba ay bata pa rin ako?

Ha?

Nasaan ang pulseras mo na pako?

Maawa ka, ayoko pang mamatay!

Pinatay mo ang itay ko.

Hayop ka! Pinatay mo ang itay ko!

Kham.

Siya iyon!

- Hayop. - Mamamatay-tao.

- Diyablo! - Salbahe!

Ibalik mo ang mga anak ko!

Inay!

Oh, inay!

Ginoong Chan! Ginoong Chan...

iligtas po ninyo ang inay ko!

Bitawan mo ako!

Ano pa bang ililigtas?

Hindi magtatagal ay mamamatay kayong lahat.

Bakit ka hihingi ng tulong ko?

Gusto mo rin ba akong masumpa?

Pulang pawis!

Sa araw na ito,

papatayin ko kayong lahat na mga aso,

kukunin ko ang mga ulo ninyo,

mapapasaakin ang mga atay ninyo,

dudukutin ko ang mga mata ninyo...

lahat para sa inay ko.

Ang Alak ng Bungo

ang magdadala sa akin sa iyo, iho.

Limang kaluluwa ang bubuo

sa isang banal na alak.

Kunin mo ang katawan,

aanihin ko ang kaluluwa.

Dapat kang magpakasal sa taong may malupit na karma,

para mahanap niya ang mga bahagi ng katawan para sa iyo.

Ang umaani ng kaluluwa...

...ang tutulong sa tagatimpla.

Ngayon, may nagtataka pa ba

kung sino ang pumapatay base sa tulang pambata?

- Ako iyon! - Hayop ka!

Ibalik mo ang mga anak ko!

Alam ba ninyo kung sino rito ang tagatimpla ng Alak ng Bungo?

Ako!

Sana alam ko kung nasaan ang limang bahagi ng katawan,

para hindi na kita kailangang gamitin.

Ikaw ay isang maamong babae lamang,

hindi kaya ang simpleng pagpatay.

Sang, tulungan mo ako!

Ang kamay ng mahusay na kaluluwa.

Ang paa ng mabilis na kaluluwa.

Phong, takbo!

Ang atay ng matapang na kaluluwa.

Ang ulo ng pantas na kaluluwa.

Ginang Thap!

Kung wala ang tulong ko, paano mo kukunin ang limang kaluluwa, 'di ba?

Kailangan mo ako!

Akin ang Alak ng Bungo!

Akin lang!

Sang!

Naku, parang diyablo na si Sang.

- Hayop! - Tumakbo na kayong lahat!

Balak niyang patayin tayong lahat.

- Takbo! - Tumakas na kayo!

- Takbo! - Tumahimik ka, tanda.

Akala ba talaga ninyo may halaga ang buhay ninyo?

Isang magnanakaw. Isang nangangalunya.

Isang magnanakaw.

Pero mamamatay-tao ka.

Pakawalan mo ang anak ko!

Mamamatay-tao, nasaan?

Sino ang mamamatay-tao?

Sino? Sino iyon?

Sino iyon? Sino ang mamamatay-tao?

Mamamatay-tao! Mamamatay-tao!

Anak!

Saan ka pupunta, anak?

Kantiin mo ang anak ko at masasaktan ka talaga sa akin!

Patay na ang anak ninyo!

Nagsisinungaling ka!

Nasaan ang anak ko?

Saan siya nagpunta?

Anak, huwag mo akong iwan!

Itay!

Phong!

Tumakbo ka na, Phong!

Phong! Takbo! Umalis ka na!

Phong! Alam kong narito ka.

Minh!

Ate Phong!

Takbo!

Tumakas ka na, Minh!

Mamatay ka! Mamatay ka!

Minh!

Tumakas ka na!

Narito ang inay mo!

Sang!

Tumahimik ka, bruha!

Nakalimutan mo na bang nakakakita ako ng multo?

Nakatingin sa iyo ang inay mo!

Inay!

Inay!

Inay!

Inay!

Inay!

Inay!

Nasaan siya?

Nasaan siya?

Ang kailangan ni Ginang Thap

ay ang masama mong puso at bulok mong kaluluwa.

Mula umpisa, niloko ka ni Ginang Thap.

Kailangan lang ng Alak ng Bungo ang limang parte ng katawan,

pero higit pa ang gusto niya.

Kailangan din niya ng limang kaluluwa para mabuhay muli.

Isa ka lang sunud-sunuran kay Ginang Thap, mahal kong Sang!

Gayon na nga kaya noong sinabi mong

nakita mo ang umaani ng kaluluwa,

hindi ka nagsisinungaling.

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Trieu Thi Phong.

Bakit ngayon...

ay nag-iisa ka lang dito?

Ayaw akong payagang bumaba ng itay ko.

Paulit-ulit akong nagpaalam.

Tingin ko, masayang bumaba ng bundok.

Paano kaya...

kung isama mo ako sa nayon?

Pangako ko

gagabayan kong bumaba ang pamilya mo.

Ano'ng pangalan ninyo?

Ako si Ginang Thap.

Hindi magtatagal,

magkikita tayong muli.

Akin ang kaluluwang ito.

Lahat kayong gumagawa ng masama

ay hindi ihahatid ng bangka sa kabilang buhay.

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Huwag mong isiping ikaw lang ang maaaring umani ng kaluluwa.

Huwag mong kalimutang isa kang kaluluwa, Ginang Thap!

Mamamatay akong kasama mo.

Kinamumuhian ko kayong lahat!

Kinamumuhian ko kayong lahat!

Halika at kunin mo ang buhay ko.

Isa na lamang akong mamamatay-tao.

Phong!

Phong!

Oh, Kham, may problema kay Sang!

Sang! Sang! Gumising ka, Sang!

Sang!

Nag-alala kang namatay ako, Phong?

Paano kung talagang namatay ako? Malulungkot ka?

Nangako kang pakakasalan mo ako,

sa gabi, suot ang mga maskara ng daga.

Paano ka mamamatay bago iyon?

Pagtagal, kung haharap tayo sa hirap,

magkasama natin itong haharapin, ayos ba?

Minsan, tinatanong ko

kung kamatayan lang ba ang paraan para iwan ang Barrio Pa-Impiyerno.

Oh, kaluluwa! Sakay na!

Minsang sinabi ng mga taga-nayon

na kapag may namatay pa,

magbabayad ang pamilya ni Phong ng kanilang buhay.

Pero ngayon, hinihiling namin na wala nang kamatayan sa amin.

Kailangang mabuhay ni Phong para maparusahan ng mga taga-nayon,

kahit na hindi niya sinasadyang gawin ang krimen.

Umalis na rin ang ilang taga-nayon,

dahil nawala na si Ginang Thap,

at humina na ang orasyon.

Pero pinili naming manatili.

Pakakasalan ko si Minh

at bubuuin ang kinabukasan namin dito.

Sa huli, patuloy ang buhay.

Nagsalin ng Subtitle: Gertrudes Sapitan