Original subtitles

Δεν μου τα λέτε πολύ καλά.

Εγώ μια χαρά σάς τα λέω, αστυνόμε.

Το γεγονός ότι εσείς δεν θέλετε να το καταλάβετε...

μου δίνει την αίσθηση ότι θα χρειαστώ δικηγόρο.

Πάμε τώρα να δούμε τι κάνουμε.

Λοιπόν, απ' αυτό εδώ το σημείο κατεβαίνουμε στο φρεάτιο...

και ουσιαστικά βρισκόμαστε κάτω από τον δρόμο.

(Όλγα) Θα χρειαστεί να σκάψουμε 25 μέτρα.

(Αντώνης) Δηλαδή αν σκάψουμε 25 μέτρα, βγήκαμε θυρίδες;

(Όλγα) Όχι, στα 25 μέτρα θα βρούμε τον τοίχο...

που μας χωρίζει απ' τις θυρίδες.

(Μανώλης) Τοίχος από τσιμέντο 60 εκατοστά.

Κι άλλα 2 εκατοστά πλάκα από ατσάλι.

(Όλγα) Όσο προχωράμε το σκάψιμο, παράλληλα θα βάζουμε και ράγες.

Πάνω στις ράγες θα 'χουμε ένα βαγονέτο, έτσι ώστε να μπορούμε...

ν' απομακρύνουμε τα μπάζα πιο γρήγορα.

Οι θυρίδες είναι αυτές. Θέλω να ανοίξουμε όσες περισσότερες μπορούμε.

(Όλγα) Θα έχουμε ένα βανάκι ακριβώς πάνω από το στόμιο του φρεατίου.

Ό,τι βγάζουμε από το φρεάτιο θα μπαίνει κατευθείαν μέσα στο βανάκι.

Αφήνουμε τη γεννήτρια και τα εργαλεία στο τούνελ...

και φεύγουμε.

Ήρθε η ώρα να μας πείτε αν είστε μέσα ή όχι.

Μέσα.

Μέσα.

Μέσα ρε!

Μέ...

...σα.

-Μέσα. -Μέσα.

[Βήματα]

Χαρά;

[Μουσικό σήμα σειράς]

[Φωνές διαμαρτυρίας - Θόρυβοι κυκλοφορίας]

(Δημοσιογράφος) Δεκάδες πελάτες που διατηρούσαν θυρίδες στην τράπεζα...

έχουν συγκεντρωθεί εδώ από το πρωί, προκειμένου να ενημερωθούν...

για το τι ακριβώς έχει συμβεί με τις περιουσίες τους.

Τα συναισθήματα απόγνωσης κι οργής είναι ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους.

-Καλημέρα σας. -Τι καλημέρα, κορίτσι μου;

Έτσι είναι οι καλημέρες;

-Διατηρούσατε θυρίδα στην τράπεζα; -Μάλιστα.

-Σας πήραν πολλά πράγματα; -Δεν ξέρω, κορίτσι μου.

Είμαστε εδώ τρεις ώρες. Δεν μας λέει κανείς τίποτα.

Ούτε πόσες θυρίδες έκλεψαν, ούτε ποιες.

Καταστραφήκαμε! Χάσαμε τις περιουσίες μας!

Όπως ακούσατε κι εσείς, οι άνθρωποι είναι εξοργισμένοι με τη σιγή ιχθύος...

που τηρεί η διοίκηση της τράπεζας.

Την ίδια στάση, μέχρι στιγμής, τηρεί και η αστυνομία.

Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στη χώρα μας.

Ένα πρωτόγνωρο περιστατικό, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως...

"το ριφιφί του αιώνα".

Σύμφωνα με αποκλειστική πληροφορία προερχόμενη από αξιόπιστη πηγή...

που βρίσκεται κοντά στο περιβάλλον της τράπεζας...

Μήπως να φωνάξουμε παραπάνω αστυνομικούς;

Βλέπω να έχουν άγριες διαθέσεις.

Αυτό μας έλειπε τώρα, να μπουν και μέσα!

Στην τελευταία μεγάλη κρίση που περάσαμε πριν από δέκα χρόνια...

γλιτώσαμε την εξαγορά χάρη σε σένα.

Και τώρα, πάλι χάρη σε σένα, δεν βλέπω να τη γλιτώνουμε.

Τι εννοείτε, κύριε πρόεδρε; Εγώ φταίω που έγινε το ριφιφί;

Από την Παρασκευή βαράει ο συναγερμός.

Ήρθες ο ίδιος εδώ δύο φορές και δεν πήρες χαμπάρι...

ενώ αυτοί ήταν εδώ και σκάβανε κάτω από τη μύτη σου.

Όχι, με συγχωρείτε. Δεν σκάβανε κάτω απ' τη μύτη μου.

Πέντε μέτρα κάτω απ' τη γη σκάβανε.

Η αλήθεια είναι, κύριε πρόεδρε, ότι, όποιος και να ήταν στη θέση του...

δεν θα πήγαινε ποτέ το μυαλό του σε αυτό που συνέβη.

Το να αξιολογείς, όμως, σωστά τους συνεργάτες και τους υπαλλήλους σου...

που αυτοί δεν είναι 5 μέτρα κάτω από τη γη, είναι στα διπλανά γραφεία...

-θα μπορούσε να πάει το μυαλό σου. -Τι εννοείτε;

Εννοώ ότι είναι αδύνατον αυτοί που έκαναν το ριφιφί...

να μην είχαν συνεργάτη εντός της τράπεζας.

Πώς ήξεραν πού θα σκάψουν κι από πού θα μπουν;

Σας παρακαλώ, κύριε πρόεδρε, η αξία μου σ' αυτήν εδώ την τράπεζα...

Η αξία σου, Κουρτίδη, είναι η αξία που έχει η τράπεζα που διευθύνεις.

Και η αξία της τράπεζάς μας έχει υποτιμηθεί σε τέτοιο βαθμό...

που, αν δεν εξαφανιστούμε εντελώς, θα μας αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Εν πάση περιπτώσει, κύριοι...

αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή είναι να βρούμε έναν τρόπο...

να αποφύγουμε την κρίση.

Και ο καταμερισμός των ευθυνών νομίζω ότι μπορεί να περιμένει, ε;

Πρέπει να επικηρύξουμε τους δράστες με 200.000.000 δραχμές.

Έτσι δείχνουμε στους πελάτες ότι σεβόμαστε την απώλεια της περιουσίας...

και κάνουμε ό,τι περνάει απ' το χέρι μας ώστε να βρεθούν οι δράστες...

κι επομένως και τα κλοπιμαία.

Αποζημιώνουμε τους πελάτες των οποίων οι θυρίδες κλάπησαν με 5 εκατ. δραχμές.

Και με όλο τον σεβασμό, κύριε πρόεδρε, δεν αναφέρουμε ποτέ και πουθενά...

ενδεχόμενη εμπλοκή ανθρώπων της τράπεζας στη ληστεία.

Αυτό το στίγμα δεν πρέπει να πέσει ποτέ πάνω μας.

Σωστά! Μας φτάνει η τηλεόραση, που αφήνει αιχμές...

και δημιουργεί εντυπώσεις.

Ε τότε, να τους κάνεις μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση.

Εσύ είσαι ο δικηγόρος, γι' αυτό πληρώνεσαι.

Κι εσύ πληρώνεσαι για να βρίσκεις λύσεις.

Τους δημοσιογράφους τους θέλουμε στο πλευρό μας.

Αλλιώς θα κρεμάσουν τ' αρ**δια μας στα μανταλάκια.

Έχεις να προτείνεις κάτι σοβαρό; Γιατί τις μόνες σοβαρές προτάσεις...

δεν τις άκουσα από σένα, αλλά απ' αυτόν.

Μάλιστα, και πιστεύετε ότι μ' αυτήν την πρόταση θα σταματήσουμε...

την αιμορραγία της τράπεζας; Διότι εμένα αυτό σαν αφαίμαξη μου φαίνεται.

-Δεν σας καταλαβαίνω. -Θα σας εξηγήσω, κύριε.

Πριν από δέκα χρόνια, από καθαρή τύχη και συγκυρία...

βρέθηκαν αυτά τα 100 εκατομμύρια και σώθηκε η τράπεζα από βέβαιη εξαγορά.

Πιστεύετε, λοιπόν, ότι τώρα, κι αφού φεύγουν οι καταθέτες κι οι μέτοχοι...

με 200 εκατομμύρια ως επικήρυξη θα σωθεί η τράπεζα;

Μα αυτά δεν θα φύγουν άμεσα από την τράπεζα, κύριε Κουρτίδη.

Θα φύγουν άμα βρεθούν οι δράστες.

Κι αν βρεθούν οι δράστες και μαζί μ' αυτούς και τα κλοπιμαία...

ξανακερδίζουμε τη χαμένη μας αξιοπιστία, πράγμα που σημαίνει...

περισσότεροι καταθέτες, περισσότεροι μέτοχοι, περισσότεροι επενδυτές.

Και τότε τα 200 εκατομμύρια δεν θα είναι πρόβλημα.

Τα 200 εκατομμύρια δεν θα είναι πρόβλημα.

-Το 1,5 δισεκατομμύριο; Θα είναι; -Ποιο;

-Ποιο 1,5 δισεκατομμύριο; -Απλά μαθηματικά είναι, κύριε.

301 θυρίδες επί 5.000.000 η καθεμία, μας κάνει κάτι παραπάνω...

από 1,5 δισεκατομμύριο. Και μάλιστα αυτό το ποσό...

θα πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Οπότε δεν βλέπω...

πώς με αυτές τις κινήσεις μπορούμε να σώσουμε την τράπεζα.

Προσπαθούμε να σώσουμε ό,τι σώζεται, Κουρτίδη.

Και το μόνο που δεν σώζεται σίγουρα είναι το κεφάλι σου. Κατάλαβες;

Κι εγώ γιατί δεν έπρεπε να το μάθω;

-Δεν με εμπιστεύεστε; -Δεν ήθελα να σε φορτώσω κι εσένα...

και να σκέφτεσαι συνέχεια πού θα βγει τέτοιο ρίσκο.

Ναι, δεν θέλαμε να πιεστείς κι εσύ ψυχολογικά.

Μα δεν είχαμε άλλη λύση. Το σκεφτήκαμε πολύ μέχρι να πάρουμε την απόφαση...

για τέτοια κίνηση.

Κι είναι σίγουρο ότι μπορείτε να τους εμπιστευτείτε;

Κι αυτοί καμένοι είναι.

Ό,τι ήταν να χάσουν το έχουν χάσει.

Ναι, άλλωστε κάναμε κι έρευνα, δεν πήγαμε στα τυφλά.

Είναι καλά παιδιά.

Δηλαδή, σα' να λέμε...

θα στήσετε το μεγάλο κόλπο για να χτυπήσετε τους ισχυρούς.

Καιρός δεν ήταν;

Μας έχουν διαλύσει.

Και τι επωνυμία θα έχει αυτή η αλυσίδα με τις μάντρες;

Α, αυτό δεν το 'χουμε αποφασίσει ακόμα.

Να ξεκαθαρίσουμε με δικηγόρους πρώτα τα διαδικαστικά του συνεταιρισμού...

και μετά το όνομα το βλέπουμε. Δεν είναι τίποτα.

Τι να πω;

Καλή επιτυχία, βρε παιδιά.

Μακάρι να κυλήσουν όλα χωρίς εμπόδια.

Μπας και δούμε μια άσπρη μέρα.

(Μανώλης) Όλοι πρέπει να εκπαιδευτείτε σ' αυτό.

Η εκπαίδευση θα γίνεται ώρες και μέρες που θα μας βολεύουν όλους.

Δεν θέλουμε να λείψει κανείς απ' τη δουλειά του...

ή απ' τις όποιες υποχρεώσεις του.

Γκομενικά, φυλακές και τα λοιπά.

Είπαμε, δεν δίνουμε στόχο.

Ξεκίνα, Μιχάλη.

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

Μα**κα μου! Τώρα καταλαβαίνω πώς ένιωθε ο πατέρας μου.

-Φέρ' το ρε! -(Αντώνης) Τι;

-Φέρ' το! -(Αντώνης) Πάρ' το.

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

Άσ' το! Φύγε από δω!

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

Ορίστε, ρε άχρηστοι. Φυσικό ταλέντο.

-Πανηγυρίζει που τρύπησε τσιμεντόλιθο. -Για τρύπα τον κι εσύ να σε δω.

Ελαιοχρωματιστή - γραφίστα.

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

Α' στο διάολο!

Λοιπόν, προχωράμε. Θέμη, η σειρά σου.

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

(Μανώλης) Οξυγονοκόλληση. Βασικότατο εργαλείο.

Ειδικά για να τρυπήσουμε το μέταλλο...

αλλά και για ν' ανοίξουμε θυρίδες, αν ζοριστούμε με τον λοστό.

Λοιπόν, μάγκες... Η ειδικότητά μου. Προσέχουμε ματάκια...

κι αν έχουμε σταθερό χέρι, το μέταλλο λιώνει σαν βούτυρο.

Προσοχή! Ποτέ μα ποτέ δεν στρέφουμε το φλόγιστρο στις φιάλες γιατί...

μπουμ.

Αλλού μπορούμε;

Μην... κάνουμε τέτοια αστεία.

Άσ' τον να εκτονωθεί. Του λείπει η γκόμενα και πετά καμιά μα**κία...

για να ξελαμπικάρει.

Εσείς μπορεί να το βλέπετε σαν παιχνίδι, αλλά εγώ το βλέπω σοβαρά.

-Δείξε μας, Μιχάλη. -(Αντώνης) Ναι, ρε Αργύρη.

-Όλο του την μπαίνεις, σταμάτα, έλα! -Εντάξει, μωρέ, ένα αστείο κάναμε.

Τελειώσατε; Λοιπόν...

οι φιάλες πάντα σε όρθια θέση και στηριγμένες καλά.

Το αέριο είναι επικίνδυνο. Ναι;

Αργύρη;

Ένα τέτοιο χρειαζόμαστε.

-Το 'πες, έγινε. -Σίγουρα;

Δεν βρέθηκε όχημα που θα μου αντισταθεί.

-(Αντώνης) Εσύ γιατί σκύβεις; -Α' γα**σου, ψηλέ.

[Γέλιο Αντώνη]

(Αργύρης) Σκάσε, θα ξυπνήσεις τον φύλακα, μα**κα!

[Μουσική αγωνίας]

(Αντώνης) Όπα!

Δεν κοιμάται ο φύλακας.

Ε ναι... Κι εγώ δεν θα κοιμόμουν.

-Τι θες, ρε; -Να δω κι εγώ.

-Δεν είναι για παιδιά αυτό. -Άσε με, ρε, να δω.

[Κραυγή]

[Φωνές]

(Γυναίκα) Είναι κάποιος εκεί έξω!

Ήρεμα, έλα.

Ήρεμα. Κάνε ησυχία.

Είσαι σίγουρη;

Τον είδα, σου λέω. Ήταν τρομακτικός.

Α' γα**σου, μα**κισμένη!

Αυτό έκανε το κορίτσι, και το διακόψαμε.

Ρε μανάρι μου, δεν βλέπω κάτι.

Ψάξε καλά, τον είδα, τον είδα!

-Δεν είδες τίποτα ρε μωρό μου, εντάξει; -Τον είδα!

-Κοίταξα. -Αφού τον είδα!

-Δεν τον είδες. -Τον είδα!

-Δεν τον είδες. -Τον είδα.

Δεν τον είδες...

-Μα... -Μμμ;

Τον είδα...

Δεν τον είδες. Τώρα θα τον δεις, ε;

[Βρόντος πόρτας]

Ανάσταση! Ψηλέ, εντόπισα τον στόχο.

Πήγαινε εκεί που 'παμε και κράτα τσίλιες, κι έρχομαι να σε πάρω.

Τα παπούτσια μου!

[Μουσική αγωνίας]

(Αντώνης) Έλα!

(Αντώνης) Έλα! Έλα!

Έλα, όλο ευθεία. Έλα.

Έλα.

-Στοπ. -Μόνο του πάει;

Ο ξάδερφος του Κιτ.

[Κρότος παπουτσιών]

-(Θέμης) Τι είν' αυτό; -Ο ξάδερφος του Μάικλ ξυλοπόδαρος.

Έτσι εξηγείται.

Να τα, τα μυστικά του επαγγέλματος.

-Τσίλικο, ε; -Μπράβο, Αργύρη!

Το βανάκι είναι εδώ... Νίκο.

Αναλαμβάνεις;

Ξεκινάμε.

Νατάσα; Για έλα. Αυτά είναι τα περσινά.

[Γέλιο]

Ωραία.

[Η μηχανή παίρνει μπροστά - Επιφωνήματα χαράς]

-Πώς πάει, Μιχάλη; -Όλα καλά, κύριε διευθυντά.

Μόνο πείτε στην κόρη σας...

να τον αφήνει πού και πού τον συμπλέκτη μην τον έχει συνέχεια πατημένο.

Μόνο όταν αλλάζει ταχύτητα ή όταν πάει να σταματήσει το αμάξι.

-Μη σβήσει. -Ντάξει, ρε Μιχάλη, θα της το πω.

Αλλά, όπως καταλαβαίνεις, γυναίκες κι αυτοκίνητα...

-Θα προλάβεις σήμερα; -Ναι, ναι. Μ' αυτό θα φύγετε.

Α γεια σου.

Κύριε διευθυντά...

μ' εκείνη την αδειούλα που σας ζήτησα για πριν τα Χριστούγεννα...

Είκοσι μέρες, βρε Μιχάλη; Πας καλά;

Είκοσι μέρες δεν είναι άδεια, είναι αποφυλακιστήριο.

Κύριε διευθυντά, πρέπει να τρέξω τον πατέρα μου στους γιατρούς.

Το ρημάδι το Πάρκινσον τον έχει διαλύσει.

Κι όλο μου βγάζει και καινούργια.

Να, σαν το αμάξι της κόρης σας, καλή ώρα. Τον έχει πάρει η κάτω βόλτα.

Τώρα μου λέει κάτι τσούξιμο και αίμα στο κατούρημα.

-Σίγουρα κάνας προστάτης θα 'ναι. -Εντάξει, κάτι θα κάνω.

Αλλά είκοσι μέρες, ρε παιδί μου; Πολλές!

Για καμία δεκαριά, το συζητάμε.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα δηλαδή.

Ε... εκείνο το αμάξι που μου 'χατε πει, του ξαδέρφου σας;

Που σβήνει χωρίς λόγο; Καλά δεν θυμάμαι;

Πάντα υπάρχει λόγος. Άμα τον βρω εγώ; Μήπως μπορεί να γίνει κάτι;

Άμα δεν ήταν για τον πατέρα μου, δεν θα σας το ζητούσα.

Είπαμε, θα το φροντίσω.

-Πώς πάει, Οδυσσέα; -Μια χαρά πάει.

Πίνει ο κόσμος, πίνει.

-Καλό βράδυ. -Καλό βράδυ.

Ε, μπέιμπ, όχι μέσα στο σπίτι.

-Γιατί; Πρώτη φορά θα 'ναι; -Μυρίζει κι ενοχλεί τη Χριστίνα.

Αρχίζει μετά κι ο γέρος μου, και σκοτωνόμαστε.

-Ε, πάμε αυλή. -Με τέτοιο ψοφόκρυο; Κάτσε εδώ πέρα.

Αγκαλίτσα. Σε λιγάκι θα σε πάω για τρίτο γύρο.

Τώρα τελευταία σε βλέπω λίγο.

-Μήπως έχεις άλλη; -Τι να την κάνω την άλλη, αγάπη μου;

-Εσύ κάνεις για δέκα. -Ναι...

αλλά πολλά ραντεβού μού ακυρώνεις τώρα τελευταία.

-Και θα σου ακυρώσω κι άλλα. -Πλάκα κάνεις. Γιατί;

Ε, κοντά στις γιορτές ξεκινάνε οι διπλοβάρδιες.

Ελα, ρε Βάκη, μόνη μου μέσα στις γιορτές;

Και τι να κάνω, ρε συ Τζέσυ; Λαχαναγορά.

Το βράδυ φορτώνουμε, μέχρι να τελειώσουμε, πάει ξημέρωμα.

Θα πρέπει να κοιμάμαι και κάποιες ώρες. Αναγκαστικά θα σε βλέπω λιγότερο.

-Σούπερ... -Ε, τι να κάνω;

Πρέπει να βοηθήσω την οικογένειά μου.

Και θα φορτώνεις καφάσια όλο το βράδυ;

-Για ένα μεροκάματο; -Νυχτοκάματο.

Μιλάμε για ξεκ**ωμα, ε; Δεν πάει το μυαλό σου.

Το βρίσκω πολύ ηρωικό.

-Και σέξι. -Αλήθεια;

Μου υποσχέθηκες τρίτο γύρο. [Γέλιο]

Ο Βάκης κρατάει πάντα τις υποσχέσεις του. Έλα εδώ, κορίτσι μου.

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

Μανώλη; Εγώ θα λείψω για λίγες ώρες.

Ενημέρωσέ τους και για τα υπόλοιπα.

Πώς τα βλέπεις τα πράγματα;

Είναι τόσο παλαβό αυτό που πάμε να κάνουμε...

που μπορεί και να τα καταφέρουμε.

-Μιχάλη; -Ναι.

Πρέπει να πάρεις σπίτι σου τηλέφωνο.

-Γιατί; Τι έγινε; -Ο πατέρας σου.

Τον βρήκα πεσμένο στην αυλή.

Βγήκε, λέει, να ξεχορταριάσει για να μη δείχνει το σπίτι έρημο.

Χτύπησε;

Ευτυχώς δεν είναι σπάσιμο. Φώναξα γιατρό.

Δεν ήθελε με τίποτα να τον πάω στο νοσοκομείο με το ασθενοφόρο.

-Ξεροκέφαλος μια ζωή! -(Τάσος) Όλα καλά.

Έχω τη Μαρία εδώ.

Ναι, αν δεν ερχόταν η Μαρία, όμως, πόσες ώρες θα 'σουν στην αυλή;

Μιχάλη μου, δεν θέλω να σε αγχώσω άλλο.

Αν δεν μπορεί να μείνει μόνος του, πρέπει να βρεθεί μια λύση.

Ναι, εντάξει, Όλγα.

Θα δω τι θα κάνω. Σ' ευχαριστώ.

Θα πάρω άλλο ένα.

Φώναξέ μου την Ανθούλα.

Ρε άντε ρε γα**σου, τράβα φώναξέ μου την Ανθούλα! "Έχει δουλειά"!

Ε! Όμορφα!

[Ψιθυριστά] Μα**κα!

Έλα, Ανθούλα;

Μη μου το κλείσεις, σε παρακαλώ! Μη μου το κλείσεις, είναι ανάγκη.

Αυτή είναι η διεύθυνση της αποθήκης με τα υλικά της ΕΤΥΔΑΠ.

Δεν έχει φύλακα.

[Κρότος παραθύρου]

(Μανώλης) Θα δείτε κάτι παράθυρα ξεχαρβαλωμένα.

Σπρώχνετε και μπαίνετε.

Σιγά!

Εσύ κάτσε εκεί. Θα σου δίνουμε τα πράγματα να τα πασάρεις στον Θέμη...

-να τα βάλει στο φορτηγάκι. -Οκέι, ελήφθη.

(Μανώλης) Βουτάτε στολές, κράνη, φακούς, γάντια, κώνους...

γουόκι τόκι κι ό,τι άλλο είναι γραμμένο εδώ.

Μα**κα μου, δεν έχει τίποτα στο νούμερό μου!

-(Βάκης) Εσύ θα ραφτείς. -(Αργύρης) Άντε γα**σου.

Αμάν ρε μάγκα, ηρέμησε, μην κάνεις έτσι.

Πολύ γρήγορα σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

Είναι σύντομη η διαδρομή, γι' αυτό, τον νου σας!

Κόφτε το, ρε! Σοβαρευτείτε επιτέλους!

Έχει δίκιο ο Νίκος, άντε να τελειώνουμε.

Θα ξημερώσουμε εδώ μέσα, θα μας πιάσουνε. Τι θα πούμε;

Ότι ψάχνουμε στολές για τις Απόκριες;

Καλησπέρα, συνάδελφε.

Σουτ! Μα**κες, τσιμουδιά! Τη γα**σαμε!

-Τι έγινε; -Έχει έρθει ένας υπάλληλος της ΕΤΥΔΑΠ.

-Μιλάει με τον Θέμη. -Αν κάνεις πλάκα...

θα σου ρίξω τέτοια κουτουλιά στ' αρχ**ια που θα φτάσουν στα ρουθούνια!

Πάρ' τα.

Αλήθεια λέει.

-Στην πένα σε βλέπω, έτσι θα 'ρθεις; -(Θέμης) Πού;

Στον αγωγό που έσπασε στη Μιχαλακοπούλου.

Έχει πλημμυρίσει ο δρόμος λες και φούσκωσε ποτάμι.

Θα μας φύγει ο κ**ος εκεί πέρα νυχτιάτικα.

-(Θέμης) Όχι, εγώ είμαι για άλλη βλάβη. -Α, οκέι.

Τα 'χεις αυτά που 'θελες; Τα πήρες απ' την αποθήκη;

(Θέμης) Ε... ναι, τα πήρα.

Εντάξει, πάω κι εγώ για τα εργαλεία. Καλή δουλειά, ε;

[Πνιχτά βογκητά]

Συνάδελφε...

δεν ανοίγει η κλειδαριά, ρε συ, πρέπει να 'χω πάρει λάθος κλειδί.

Δεν έρχεσαι ν' ανοίξεις με το δικό σου;

Ω ρε γαμώτο! Μου 'σπασε!

Πω ρε π**στη μου, όλα μπουρ**λο σ' αυτή τη χώρα!

Ούτε οι κλειδαριές δεν ανοίγουν κανονικά!

Τι κάνουμε τώρα;

Έχει έναν θάλαμο εδώ πιο κάτω, δεν πετάγεσαι να ειδοποιήσεις...

να μας φέρουν ένα άλλο;

-Εγώ; -Ε ποιος, εγώ; Εσύ το 'σπασες.

-Εγώ πρέπει να φύγω, έχω δουλειά. -Γιατί ρε συ, εγώ τι έχω;

Όσο το καθυστερείς, θα θες πιρόγα να περάσεις τη Μιχαλακοπούλου.

Ε, δεν μπορείς να πας έτσι;

Τι να πάω να κάνω έτσι, ρε φίλε, εκεί πέρα;

Να πάω στη Μιχαλακοπούλου να ρουφάω το νερό με καλαμάκι;

-Χρειάζεσαι πολλά εργαλεία; -Όχι, ρε φίλε.

Αν ήθελα πολλά, με το μηχανάκι θα 'ρχομουν; Δύο κάβουρες θέλω...

δύο κράνη και 3-4 τσόντες μικρές.

Ωραία, μπες από το πλαϊνό παράθυρο, είναι ανοιχτό.

-Είναι ψηλά; -Έχει κάτι παλέτες. Σκαρφάλωσε.

Τι έκανες, ρε μα**κα; Κατάλαβες τι έκανες;

Του είπες ολόκληρο το σχέδιο; Τον τρόπο που μπήκαμε στην αποθήκη;

-Τι σκέφτηκες; -Σκέφτηκα ότι...

αν μπει στην αποθήκη όπως μπήκαμε εμείς...

αν κάποια στιγμή σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και καταλάβει κάποιος...

ότι μπήκε κάποιος στην αποθήκη, αυτός στην αποθήκη να 'ναι αυτός, όχι εμείς.

Κι άμα γίνει έτσι; Θα βρει τον μπελά του ο άνθρωπος χωρίς να φταίει;

Ποιο μπελά να βρει; Αυτός είναι κανονικός υπάλληλος της ΕΤΥΔΑΠ.

Μπήκε για κανονική δουλειά της ΕΤΥΔΑΠ, δεν είναι σαν κι εμάς.

-Θέμη, είσαι ιδιοφυΐα. -Το κλειδί που έσπασες;

-Του σπιτιού σου; -Καλά, μα**κας είμαι;

Να μην μπορώ να μπω σπίτι μου; Του ζαχαροπλαστείου είναι.

-Και πώς θ' ανοίξεις το ζαχαροπλαστείο; -Θα πάρω τον κύριο Λυκούργο...

που έχει το ζαχαροπλαστείο, και θα του πω ότι το 'χασα.

Θ' ανοίξει εκείνος το πρωί, θα με ξεχ**ει, και θα με γλιτώσει η Όλγα.

-Δεν παίζεται ο τύπος. -Ρε, πάμε να φύγουμε...

που ανοίξατε και κουβέντα! Μη βγει έξω ο άλλος!

Προχώρα.

-(Νίκος) Αυτά προλάβαμε. -(Βάκης) Και πάλι καλά.

(Μανώλης) Εντάξει, νομίζω ότι είμαστε καλυμμένοι μ' αυτά.

Θα μας το σιγουρέψει κι η Όλγα.

Τώρα, αν μας λείπει κάτι, το πολύ πολύ να ξαναπάτε μια βόλτα από κει.

Μανωλάκη, εσύ μόνο διαταγές ξέρεις να δίνεις. Εμείς παίζουμε το κω**ράκι μας.

Δεν δίνω διαταγές. Κι εγώ κάτω θα είμαι, μαζί σας.

Ξέρει κανείς σας να βάζει υποστυλώματα;

Όχι. Ξέρετε την τύφλα σας πριν σας εκπαιδεύσω; Όχι.

Μη μου πουλάς λοιπόν εμένα μούρη, Αργυράκο.

Ειδικά εσύ, που θα λουφάρεις και περισσότερο απ' όλους.

Όπα, δεν κατάλαβα, αυτός γιατί θα λουφάρει;

Γιατί τις περισσότερες μέρες θα κρατάει τσίλιες...

-παριστάνοντας τον ξενύχτη. -Και πάλι δεν κατάλαβα.

Στα εξωτερικά συνεργεία δεν προσλαμβάνουν άτομα με αναπηρία.

-Συγγνώμη, Αργύρη. Σωστά; -Σωστά.

Άρα δεν μπορεί να το παίξει υπάλληλος συνεργείου.

-Σου 'φεξε, κ**όφαρδε! -Δεν θέλω να λουφάρω, ρε μα**κα!

Ακριβώς γιατί αυτοί δεν με έχουν ικανό για τέτοιες δουλειές.

Τι δεν καταλαβαίνεις; Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σκάψω.

Θα σκάβω μέχρι να τους βγω απ' τα ρουθούνια!

Εντάξει, εντάξει.

Όταν κουράζεται κάποιος, θα κατεβαίνεις.

Αλλά με μεγάλη προσοχή, μη σε πάρει κανένα μάτι.

Αν σε δουν, τελειώσαμε.

Θα χρειαστούμε κι ένα βαγονέτο. Και ράγες.

Έκανες ολόκληρο ταξίδι για να μου κάνεις την αποκλειστική;

Μην ακούω τέτοια. Πατέρας μου δεν είσαι;

Εγώ άμα σε χρειαζόμουνα, δεν θα με βοηθούσες;

-Τα παιδιά; -Τα 'χω αφήσει στην αδερφή μου.

-Στην Πάτρα. -Είναι καλά;

Καλά είναι τα παιδιά. Εσένα, μου λες, τι σου ήρθε στην κατάστασή σου...

να βγεις στην αυλή να κάνεις δουλειές; Άμα χτυπούσες το κεφάλι σου;

Κι έμενες στον τόπο;

Θα γλίτωνα εγώ απ' τα βάσανα, κι εσείς από μένα.

Είναι κουβέντες τώρα αυτές, πατέρα;

Να ξέρεις, αυτή η λέξη όταν βγαίνει από το στόμα σου...

τι βάλσαμο που είναι!

Ανθούλα μου, θέλω να μιλήσουμε.

Θα μιλήσουμε, πατέρα μου. Θα μιλήσουμε.

Αλλά όχι τώρα. Τώρα θέλω να ξεκουραστείς. Θα τα πούμε αύριο.

Με την ησυχία μας.

Έλα, πιες κι αυτό, σε παρακαλώ. Να πάρεις και τα χάπια σου.

Κι ό,τι χρειαστείς, βάλε μια φωνή. Μέσα θα 'μαι.

Την ευχή μου, κόρη μου.

Φύγε από κει, ρε!

Παλικάρια, για ελάτε να βοηθήσετε. Μου βγήκε ο κ*λος να το φορτώσει ο Αντώνης.

Κουράστηκα να τον βλέπω.

[Γέλιο]

Μα**κα, πραγματικά, αυτή τη φορά ξεπέρασες τον εαυτό σου.

-Πασχαλίτσες; Αλήθεια, ρε Αργύρη; -Δεν είχε με λαγουδάκια;

Τι αχαριστία είναι αυτή! Εγώ φταίω, που σκίζομαι για την ομάδα!

Λέτε να 'μαι τόσο μα**κας και να το αφήσω με τις πασχαλίτσες;

-Θα τις βγάλω. -Όχι, γιατί; Είναι ωραίο!

Πάμε να το στήσουμε πάνω στις ράγες, να δούμε πώς γίνεται.

Και πώς θα χωρέσει να μπει μέσα απ' το φρεάτιο;

Θα το λύσω και θα το συναρμολογήσω κάτω.

Λοιπόν, ας το στήσουμε γιατί πρέπει ν' αρχίσουμε να εξασκούμαστε...

προσθέτοντάς του λίγο βάρος. Δεν θα είναι εύκολο.

-Για ξεκ**ωμα το ακούω. -Μην γκρινιάζεις, θα φτιάξεις γάμπες.

[Γέλιο]

Μανώλη, σ' ευχαριστώ. Ειλικρινά σ' ευχαριστώ.

Άσ' τα τώρα αυτά.

Να προσευχόμαστε μόνο να πετύχει.

Εγώ έχω τελειώσει με τις προσευχές, Μανώλη.

Κάν' το εσύ και για τους δυο μας.

Βάκη; Έρχεσαι λίγο να σου πω;

-Τι είν' αυτά; -Τα μεροκάματά σου απ' τη λαχαναγορά.

-Για ποιο λόγο; Δεν χρειάζεται. -Πώς δεν χρειάζεται;

Κάτι πρέπει να πας στο σπίτι. Έλα, δεν θα μου λείψουν εμένα, πάρ' τα.

Ευχαριστώ. Μόλις τα πάρουμε, θα σ' τα δώσω πίσω, αλήθεια.

Εντάξει.

[Γέλιο]

Αγκαλιές με την αφεντικίνα είδα. Τι φάση; Θες να πεις στα φιλαράκια σου;

Άμα δω τίποτα φιλαράκια, θα το πω.

Ρε, γιατί είστε σπασαρχ***δες; Πάμε να κάνουμε τη δουλειά να τελειώνουμε.

Ήρθα απ' τη φυλακή κατευθείαν εδώ. Θέλω να πάω να δω τον πατέρα μου.

Έλα, έλα! Γατάκι!

-Γιατί σταματήσαμε εδώ; -Αφήνω λίγα φράγκα...

και μετά θα σε πάω σπίτι σου.

Δεν έχεις παράπονο, πιο συντηρητικά δεν έχω οδηγήσει στη ζωή μου.

-Αυτό είναι το συντηρητικό σου; -Πας καλά, ρε;

-Οι γέροι οδηγάνε έτσι! -Μην αργήσεις.

-Χριστινάκι μου; -Καλημέρα.

Πάρε αυτά, αγάπη μου, και τσιμουδιά στον μπαμπά για τη δουλειά.

Δεν το καταλαβαίνω αυτό, αλλά τέλος πάντων.

Δεν θέλω να νομίζει ότι συμβιβάστηκα, ρε. Έχουμε και μια αξιοπρέπεια.

-Έφυγα, φιλιά. -Ο κύριος;

Βάκη, τέτοια αγένεια; Δεν θα με συστήσεις;

-Νίκος. -Συνάδελφος στη λαχαναγορά.

Που δεν έχει ξαναδεί γυναίκα να κινείται με μπαταρία;

-Ορίστε; -Όχι, δεν πειράζει.

-Έχω συνηθίσει να με κοιτάνε έτσι. -Όχι, όχι, δεν είναι το...

Είναι τα...

Τα μάτια σας. Είναι τόσο φωτεινά! Και χωρίς μπαταρία.

Σαν να τα 'χω ξαναδεί.

Αποκλείεται, θα σε θυμόμουν.

Κι αν δεν σε θυμόμουν εγώ, θα με θυμόσουν σίγουρα εσύ.

[Γέλιο] Χιούμορ...

κι αυτοσαρκασμός. Αυτό, ξέρετε, είναι χαρακτηριστικό των ευφυών ανθρώπων.

Κι ο πληθυντικός είναι χαρακτηριστικό αυτών που κρατούν απόσταση.

Οκέι, ενικός.

Θα πιεις καφέ μαζί μας, Νίκο; Ή βιάζεσαι;

Θα πιω...

Θα πιω.

Πατέρα;

Σς, σς.

Ανθούλα;

Μη φωνάζεις. Αποκοιμήθηκε.

Μάλλον τον έπιασαν τα παυσίπονα.

Δεν περίμενα να σε βρω εδώ.

Και πού περίμενες να με βρεις, ρε Μιχάλη;

Από τη στιγμή που με πήρες, δεν έφευγε απ' το μυαλό μου.

Έτσι όπως τον σκεφτόμουνα πεσμένο στην αυλή μόνο του ποιος ξέρει πόση ώρα...

-Τα παιδιά; -Στην αδερφή μου.

-Είναι καλά; -Μια χαρά είναι.

-Δεν τους λείπω καθόλου; -Μη ρωτάς μα**κίες, μωρέ Μιχάλη!

Για κανέναν μας δεν είναι ευχάριστο όλο αυτό.

-Σου λείπω κι εσένα δηλαδή; -Ναι, μου λείπεις.

Αλλά τι σημασία έχει;

Σταμάτα τώρα αυτή την κουβέντα γιατί θα φύγω.

Ντάξει, ντάξει, ό,τι πεις.

Θέλω να σου ζητήσω μια πολύ μεγάλη χάρη.

Δεν κάνεις άλλη δουλειά, μόνο χάρες μού ζητάς!

Ωραία, αυτή θα 'ναι η τελευταία.

Λέγε.

Εγώ απ' τις 10 του Δεκέμβρη μέχρι τις 20-21 θα είμαι μέσα.

Μετά θα βγω για μερικές μέρες. Για Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά.

Ο πατέρας μου, στην κατάσταση που είναι, δε θέλω να μείνει καθόλου μόνος.

Οπότε...

ήθελα να σου ζητήσω...

αν μπορείτε απ' τις 10 του Δεκέμβρη να 'ρθείτε μαζί με τα παιδιά.

Να 'χει κι αυτός μια παρέα, να μην είναι μόνος του.

Να 'μαι κι εγώ ήσυχος πως αν κάτι χρειαστεί, ένας γιατρός...

ότι θα 'σαι εσύ εδώ.

Μετά βγαίνω κι εγώ, κάνουμε Πρωτοχρονιά μαζί...

κι εκεί γύρω στα Φώτα, που ανοίγουν και τα σχολεία, γυρνάτε στην Πάτρα.

Και μετά δεν θα σε ξαναενοχλήσω ποτέ.

Απλά...

δεν θέλω να 'ναι μόνος του αυτές τις ημέρες.

Καλά, κι έτσι να γίνει, μετά που θα φύγουμε πάλι, μόνος του δεν θα 'ναι;

Εντάξει, ένα μήνα σκάρτο. Τέλη Γενάρη αποφυλακίζομαι.

Για 15 μέρες θα βρω μια λύση. Μετά θα 'μαι εγώ μαζί του.

Και τα σχολεία, Μιχάλη; Πώς θα έρθουμε 10 Δεκέμβρη;

Ξέρεις πότε κλείνουν τα σχολεία; Θα χάσουν τόσα μαθήματα τα παιδιά.

Ντάξει, ρε Ανθούλα, γαμώ το φελέκι μου, δημοτικό πάνε τα παιδιά.

Δεν δίνουν πανελλήνιες.

Να χάσουν 1-2 βδομάδες σχολείο δεν έγινε και τίποτα.

Θα τους μάθω εγώ διαίρεση.

Τα σχολεία εκεί θα 'ναι και του χρόνου.

Ο παππούς τους δεν ξέρουμε πού θα είναι.

Μπορεί να είναι τα τελευταία του Χριστούγεννα, ρε Ανθούλα.

Να μην τα περάσει με σένα και τα εγγόνια του, που σας λατρεύει;

-Εσένα δεν σε λατρεύει; -Φυλακή θα 'μαι, ρε Ανθούλα.

Δεν θα 'μαι στο Χαρτούμ για σαφάρι.

-Τόσα χαμένα μεροκάματα; -Θα σου τα δώσω εγώ όλα.

Σ' το υπόσχομαι.

Σε παρακαλώ, ρε μάτια μου.

Να 'μαι κι εγώ λίγο ήσυχος μες στη φυλακή.

Να ξέρω ότι είστε εδώ όλοι μαζί και περνάτε καλά.

Τι λες; Γίνεται;

Χριστίνα. Χριστίνα τη λένε.

Απίστευτο χιούμορ. Τσαγανό να δεις!

Κι ένα περίεργο πράγμα, σαν να τη γνώριζα χρόνια.

Αφού να φανταστ...

Το 'ξερες.

Φυσικά και το 'ξερες!

Εσύ το κανόνισες.

Αχ βρε Ελένη!

[Ήχος τροχού]

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

[Θόρυβοι κατασκευαστικών εργασιών]

Τι κάνεις, ρε; Φύγε από δω, έλα από δω.

[Γέλια - Επιφωνήματα ενθουσιασμού]

Μπράβο, ρε, τα κατάφερες!

[Θόρυβοι κυκλοφορίας]

Για δεύτερη φορά τα τελευταία 20 χρόνια, ο ελληνικός λαός ενωμένος...

χωρίς κομματικές σημαίες και συνθήματα κατέβηκε στους δρόμους...

να διαμαρτυρηθεί για τη σπίλωση της Ιστορίας του...

που υφίσταται από τους ανθέλληνες Σκοπιανούς.

...της μιας και μοναδικής σημαίας, της γαλανόλευκης...

που φώτιζε ο δεκαεξάκτινος ήλιος τής Βεργίνας, και θέλησε να βροντοφωνάξει..

και να κάνει γνωστό στα πέρατα της οικουμένης.

-Πώς πάμε πίσω; Ηθικό; -(Βάκης) Γά**σέ τα.

Μα**κα, δεν είμαι καλά. Θα τα βγάλω όλα, νομίζω.

Όχι πάνω μου. Δεν έχω χειρότερο από το να βλέπω έναν άνθρωπο να ξερνάει.

Μάγκες, για όσο κρατήσει αυτή η φάση, θα πρέπει κάποιος να με φιλοξενήσει.

-Ο γέρος σου; -Είναι η Ανθούλα μαζί του.

-Ε και; -Της έχω πει ψέματα...

ότι δεν θα πάρω άδεια μέχρι τα Χριστούγεννα.

Οπότε τι υποτίθεται ότι κάνω κάθε βράδυ;

-Α μάλιστα... -Μπράβο, ρε Μιχάλη, σωστή σκέψη.

-Και με την άδεια τι έκανες; -Ζήτησα 20 μέρες για να πάρω τις 10.

Και τις πήρα. Οπότε από σήμερα μέχρι τις 21 του Δεκέμβρη θα 'μαι μαζί σας.

Μπράβο, ρε μα**κα, πώς τα κατάφερες;

Ε, κάτι μαστορέματα εκεί στο αυτοκίνητο της κόρης του διευθυντή...

και των συγγενών του, κάτι λίγη κλάψα για τον πατέρα μου...

Υποσχέθηκα στον διευθυντή ότι, και ν' αποφυλακιστώ, όσο κρατάν τα χέρια μου..

θα τα κάνω όλα στο τσάμπα... και μου την έδωσε την άδεια.

Τελικά, αν τις βάλεις κάτω τις μέρες, πιο πολλές ήσουν έξω παρά μέσα.

Και μία μόνο μέρα μέσα φτάνει, Μανώλη.

Άρα, όλα καλά. Όλες τις μέρες θα 'σαι μαζί μας.

Ναι, γι' αυτό σας λέω ότι πρέπει κάποιος να με φιλοξενήσει.

-Θα μείνεις μαζί μου. -Ευχαριστώ, ρε Νικόλα.

Ωτοασπίδες πάρε γιατί ροχαλίζω.

Φτάνουμε. Πάρτε βαθιά ανάσα, ψυχραιμία.

Κι όπως είπαμε, όχι βιαστικές κινήσεις. Σχεδόν με βαρεμάρα.

Σαν κανονικό συνεργείο, δημόσιοι υπάλληλοι.

[Κορναρίσματα]

Κατεβάζω γεννήτρια.

Μανώλη, πάμε.

-Μια μπόχα, πάντως, την έχει εδώ μέσα. -Ναι, βρομοδουλειά κάνουμε.

Τι θες να μυρίζει, λεβάντα;

Τη ζημιά έγινε πάλι και ήρθε η ΕΤΥΔΑΠ;

Ρε φίλε, σ' όλη την Αθήνα έργα κάνουν.

Νομίζεις ότι γίνεται καμιά σοβαρή δουλειά; Ξηλώνουνε...

μπαλώνουνε πρόχειρα και μετά από λίγο καιρό πάλι τα ίδια.

Ε ναι, τις προάλλες, από μία πλάκα που είχε ξεκολλήσει στο έδαφος...

ανεβαίναν σκατά.

Αμάν, ρε Θέμη! Αμάν!

[Τραγουδά]

Ωχ!

Λες να μας κόψουν το νερό;

Κάτσε να γεμίσω κάνα μπουκάλι.

Τα φέραμε όλα τα πράγματα;

-Πεταλούδες έχουμε; -Πεταλούδες;

Σφιγκτήρες, ρε μα**κα. Ναι, πήραμε.

Λοιπόν...

πάμε να ετοιμάσουμε τα ντουί και τις λάμπες...

που θα χρειαστούμε στο τούνελ.

-Θα 'χουμε και λάμπες; -Όχι, θα σκάβουμε με τους φακούς.

-Τι είν' αυτός, ρε μα**κα; -Να σου πω, είναι η πρώτη μου ληστεία.

Ντάξει, ρε, πλάκα σού κάνω, να σου πάρω το άγχος.

Εσύ, Βάκη, πήγαινε επάνω και περίμενε εκεί.

[Θόρυβοι κυκλοφορίας]

[Επίμονα κορναρίσματα]

-Όλα καλά; -Μέχρι στιγμής...

Ωραία. Μισό λεπτό.

Δώσε μου το μέτρο.

Κράτα την άκρη.

Πάμε.

Εδώ.

Ωραία.

Εδώ.

Καλή αρχή.

Τα λέμε όταν βραδιάσει.

[Κορναρίσματα - Σειρήνα ασθενοφόρου]

-Έχει σπάσει αγωγός νερού; -Όχι, κυρία μου. Αγωγός λυμάτων.

Λυμάτων; Μα...

-Δεν μυρίζω κάτι. -Ευτυχώς, να λέτε.

-Και θα σας πάρει μέρες να το φτιάξετε; -Ω! Καμιά βδομάδα!

-Α πα πα πα! Τόσο πολύ; -Κι αυτό, με δουλειά μέρα νύχτα.

Γι' αυτό θα δουλεύουμε μέρα νύχτα.

Ε τότε, η δεσποινίς κι εγώ καλύτερα να μην είμαστε από πάνω σας.

Το πέτυχα το "δεσποινίς"; Ή μήπως "κυρία";

-Δεσποινίς. -Δεν ξέρετε τι χαρά μού δίνετε!

[Χασκογελά, αναστενάζει]

Μένετε κάπου εδώ κοντά; Δεν σας έχω ξαναδεί.

Εμ... Θα περπατάτε, φαίνεται, με το κεφάλι ψηλά, γι' αυτό.

[Γέλιο] Σιγά, λίγο μπόι σάς λείπει. Είδαμε κι αυτούς που το 'χουν...

τα χαΐρια τους!

Σκέφτομαι να μετακομίσω στην περιοχή.

Και κόβω βόλτες να γνωρίσω τη γειτονιά και τους... όμορφους γείτονες.

Εγώ μένω εκεί απέναντι. Πού είναι η μπουγάδα;

Αυτή με τα υπέροχα χρώματα;

-Ναι. -Σαν πίνακας ζωγραφικής είναι.

[Γέλιο] Μ' αρέσει το χρώμα.

Δεν μπορώ καθόλου τη μουντάδα στη ζωή μου. Μιζεριάζω.

Εκτός από εξωτερική ομορφιά έχετε κι εσωτερική.

-Γοητευμένος. -Α, μα είστε ένας τζέντλεμαν!

Ελπίζω να τα ξαναπούμε. Εγώ είμαι η Φιλίτσα.

Αργύρης. Κι εγώ ελπίζω να τα ξαναπούμε.

[Επίμονα κορναρίσματα]

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

Τα λέμε.

[Χτυπούν τηλέφωνα]

Γεια σας.

[Χτύπος στο τζάμι]

[Αγκομαχητά]

Έλα.

Άντε, ρε παιδιά. Να πάρουμε κι εμείς μια ανάσα.

[Θόρυβος κομπρεσέρ]

Παιδιά, αυτό δεν μου φαίνεται και πάρα πολύ...

[Κρότος]

[Φωνές]

Απόδοση Διαλόγων Έλενα Τσαροπούλου

Τεχνική Επεξεργασία COSMOTE TV