Original subtitles

-(Αστυνομικός) Φοβερή δουλειά. -(Κουρτίδης) Πώς είπατε;

Αυτό να πείτε και στους δημοσιογράφους...

ότι οι ληστές έκαναν εξαιρετική δουλειά.

Έχετε τρεις μέρες ν' αποφασίσετε.

Αν είστε μέσα, σας περιμένω και τους τρεις στη διεύθυνση που σας έδωσα.

(Νίκος) Εγώ δεν είμαι μέσα. Σας χαιρετώ.

Καλοφάγωτα τα κέρδη σας.

Εγώ λέω να πάω.

Ελευθερία, Βάκη. Ελευθερία.

-Τους συνάντησες; -Ναι.

Και πώς πήγε;

Καθόλου καλά.

-Πήρες τα αποτελέσματα; -Ναι.

-Και; Τι είπε; -Αρχή Πάρκινσον.

Ξέρεις πόσα έχουν μαζευτεί; Οχτώ. Ενοίκια οχτώ μηνών.

Πού θα βρεις για να μου τα δώσεις;

-Να σε πετάξω κάπου; -Όπου σε βολεύει.

Σε κάνα λάκκο;

Είσαι και χιουμορίστας, καλά θα περάσουμε.

Έλα, πάμε!

(Αργύρης) Κι έρχεσαι εσύ τώρα σε μένα...

που ξέρουμε κι οι δύο καλά τι θα πει φυλακή, να με ρωτήσεις αν ψήνομαι.

-Σωστά. -Εννοείται είμαι μέσα!

Με τις πάντες!

Δεν έχω μυστικά από τον Μανώλη, λέγε.

-Άρα θα 'ναι κι αυτός στη ληστεία; -Δεν υπάρχει τίποτα...

στο οποίο να μπορείς να... να πάρεις μέρος.

Κυρία Όλγα; Μήπως να μείνω γιατί θα χρειαστείτε βοήθεια;

[Μουσικό σήμα σειράς]

Όπως μου είπατε, ο συναγερμός χτύπησε την Παρασκευή τα μεσάνυχτα. Σωστά;

Σωστά.

-Και ξαναχτύπησε; -Ναι, το Σάββατο το μεσημέρι.

Από εκεί και πέρα δεν ξαναχτύπησε ο συναγερμός...

και τη Δευτέρα διαπιστώσατε τη ληστεία.

Την Παρασκευή, ε... στις τέσσερις μετά μεσημβρίας άρχισαν να αποχωρούν...

οι υπάλληλοι της τράπεζας.

Τελευταίες, γύρω στις έντεκα το βράδυ, βγήκαν από το υποκατάστημα...

οι καθαρίστριες, χωρίς να αντιληφθούν κάποιο περίεργο θόρυβο...

ή κάποια άλλη ύποπτη κίνηση.

Ναι, ήδη μιλήσαμε με τις καθαρίστριες. Μας τα είπανε.

Τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας, λοιπόν, της Παρασκευής...

χτύπησε ο συναγερμός της τράπεζας. Πήγα εγώ ο ίδιος εκεί...

για να δω τι συμβαίνει.

Η τράπεζα ήταν κλειστή. Δεν υπήρχε κανένα σημάδι παραβίασης.

Δεν υπήρχε κανένα σπασμένο τζάμι, κι όλα φαινόντουσαν φυσιολογικά.

Οπότε φαντάστηκα ότι ο συναγερμός ενεργοποιήθηκε εξαιτίας ενός θορύβου...

κάποιας εξάτμισης, πιθανόν. Έφυγα, λοιπόν, και γύρισα στο σπίτι μου.

Την επόμενη μέρα, το Σάββατο, στις τρεις και τέταρτο μετά μεσημβρίας...

ξαναχτυπά ο συναγερμός. Ξαναπάω, λοιπόν, στην τράπεζα...

για να διαπιστώσω τι συμβαίνει, και τα βρίσκω και πάλι όλα φυσιολογικά.

Επικοινώνησα, όμως, με το γραφείο, με την εταιρεία συναγερμών.

Την Κυριακή ξαναπάω στην τράπεζα, μαζί με τη γυναίκα μου αυτή τη φορά...

γιατί είχα ξεχάσει ένα μπουφάν.

Και βλέπω ότι ο συναγερμός είναι απενεργοποιημένος.

Παίρνω τηλέφωνο το τοπικό αστυνομικό τμήμα, το δηλώνω, και μου είπαν...

ότι είναι ενήμεροι για τους λανθασμένους συναγερμούς...

κι ότι ήδη έχουν επικοινωνήσει με την εταιρεία συναγερμών, και αποφάσισαν...

να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα την επόμενη μέρα. Τη Δευτέρα.

Άρα εσείς, από αυτά που είδατε, δεν φοβηθήκατε για κάτι.

Καλέ και βέβαια φοβήθηκα! Ξέρετε τι είναι ν' ακούς μέσα στη νύχτα...

θορύβους να έρχονται από τα έγκατα, και μετά να βλέπεις ανθρώπους...

να βγαίνουν μέσα από τη γη, από το φρεάτιο, σαν να είναι ζόμπι;

Αυτούς που βγαίναν από το φρεάτιο μήπως τους είδατε από κοντά;

Καλέ, τι δουλειά είχα στους δρόμους νυχτιάτικα; Μη χειρότερα!

Από το μπαλκόνι τούς είδα.

-(Αστυνομικός) Θυμάστε πόσοι ήταν; -(Γειτόνισσα) Πότε ένας, πότε δύο...

-πότε τρεις. -Θα μπορούσατε να τους περιγράψετε;

-Έστω και στο περίπου; -Ψηλός υπήρχε σίγουρα.

Και κοντός υπήρχε.

-Κι ένας άλλος, μετρίου αναστήματος. -Τι άλλο είδατε;

Τι να δω; Οι θυρίδες άνω κάτω, παραβιασμένες...

ο χώρος λες κι είχε γίνει έκρηξη, και μια τρύπα ψηλά στον τοίχο.

Έτρεξα αμέσως κι ειδοποίησα τον κύριο Κουρτίδη.

-Πόσες θυρίδες έχετε στην τράπεζα; -Χίλιες εκατόν πενήντα μία.

-Πόσες θυρίδες διέρρηξαν; -Καμιά τρακοσαριά.

Πιστεύετε ότι η επιλογή των 300 θυρίδων...

-Τριακόσιες μία. -...των 301 λοιπόν θυρίδων ήταν τυχαία;

Πού να ξέρω εγώ;

-Γιατί δεν τις άνοιξαν όλες; -Δεν λέτε ευτυχώς;

Πιστεύετε, ας πούμε, ότι δεν πρόλαβαν ή ότι στόχευαν σε κάτι συγκεκριμένο;

Τι ερωτήσεις είναι αυτές που μου κάνετε; Θα χρειαστώ δικηγόρο;

Από εσάς εξαρτάται. Αν θεωρείτε ότι χρειάζεστε νομική κάλυψη...

είναι δικαίωμά σας, όπως και δικαίωμά μου είναι να υποπτεύομαι κάποιον...

που θέλει δικηγόρο, ενώ του κάνω απλές ερωτήσεις.

-Απλές; -Ναι, κύριε Κουρτίδη. Απλές.

Την εκτίμησή σας ζητάω. Ίσως οι δράστες να έψαχναν κάτι συγκεκριμένο.

Ίσως να γνωρίζετε ότι κάποιο από τα περιεχόμενα των θυρίδων ήταν...

Μια στιγμή. Πώς είναι δυνατόν να ξέρω εγώ τι βάζουν οι πελάτες στις θυρίδες;

Ξέρετε, αυτό είναι παράνομο.

Για παράνομες πράξεις κουβεντιάζουμε, κύριε Κουρτίδη.

Η μόνη παράνομη πράξη, αστυνόμε, σε αυτήν εδώ την υπόθεση, είναι το ριφιφί.

Και οι μόνοι παράνομοι άνθρωποι είναι αυτοί που το έκαναν.

Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να ξέρω εγώ το περιεχόμενο των θυρίδων.

Καμία τράπεζα σε κανένα μέρος του κόσμου δεν ξέρει...

τι περιέχουν οι θυρίδες. Ξέρετε, αυτή είναι και η έννοια των θυρίδων.

Να βάζει κάποιος κάτι μέσα, και να μην ξέρει κανείς τι είναι, μόνο ο ίδιος.

Προφανώς, οι πελάτες που χρησιμοποιούν θυρίδες, για πράγματα αξίας...

τις χρησιμοποιούν. Μετρητά, έγγραφα, οικογενειακά κειμήλια...

Τώρα, μεταξύ μας, όλο και κάτι παράνομο θα 'χει βάλει κάποιος.

Αν αποδειχθεί ότι κάποιος μέσα στη θυρίδα έχει κάτι παράνομο;

Τώρα θα παίζουμε, αστυνόμε;

Αν κάποιος έχει κάτι παράνομο, κι αυτό με τον άλφα ή βήτα τρόπο ανακαλυφθεί...

τότε, ξέρετε, υπάρχουν διαδικασίες που ακολουθούμε.

Δεν μου τα λέτε πολύ καλά.

Εγώ μια χαρά σάς τα λέω, αστυνόμε.

Το γεγονός ότι εσείς δεν θέλετε να το καταλάβετε μού δίνει την αίσθηση...

ότι θα χρειαστώ δικηγόρο.

Λοιπόν, την έχετε την κατάθεσή μου. Καλή σας μέρα!

[Μελαγχολική μουσική]

Με λένε Αργύρη κι είμαι καθαρός.

Αυτό θα κάνουμε τώρα;

Όχι ακριβώς, αλλά περίπου.

Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, εγώ δεν ήρθα εδώ για να πάρω μέρος...

σ' αυτό που πρόκειται να γίνει, αλλά να ακούσω τι θέλετε να κάνουμε...

και να σας πω αν είμαι μέσα ή όχι.

Μούγκα, ψηλέ. Μέσα είσαι.

Συμφωνώ με τον Αντώνη, το ίδιο ισχύει και για μένα.

Μην αρχίσουμε πάλι τις μ***κίες. Όλοι έχουμε τα ζόρια μας, αλλά είμαστε μέσα.

Όπως είπαμε ότι κι ένας να είναι εκτός η δουλειά δεν θα γίνει.

Ναι, αυτό το στάδιο μάλλον το έχουμε ξεπεράσει.

Όπως και να 'χει, όμως, είτε η δουλειά γίνει με όλους, είτε με τους μισούς...

είτε δεν γίνει καθόλου, θα πρέπει να 'μαστε σίγουροι...

ότι κανείς απ' αυτούς που είμαστε εδώ δεν θα κινδυνέψει απ' τον άλλον.

-Εγώ δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. -Γιατί, το 'χω ξανακάνει εγώ;

Ενώ εγώ κάθε μέρα κλέβω τράπεζα. Αλληλούια!

Ακριβώς γι' αυτό είστε εδώ, γιατί δεν το 'χετε ξανακάνει.

Αν το 'χατε ξανακάνει, δεν θα σας πλησίαζα.

Κι επειδή είμαι σίγουρη ότι για κανέναν από μας το κίνητρο δεν είναι τα λεφτά..

θα 'θελα έτσι να πούμε...

τον λόγο που ο καθένας μας είναι εδώ.

Συγγνώμη αν σας απογοητεύσω, αλλά εγώ για τα λεφτά είμαι.

Γιατί λες μ***κίες τώρα; Για τα λεφτά είσαι;

-Όχι, για τα ένσημα. -(Μιχάλης) Α ναι;

Γιατί, όταν σ' το είπα, δεν θυμάμαι να με ρώτησες τίποτα για λεφτά ή άτομα...

ή μοιρασιά. Το μόνο που μου είπες είναι...

ότι κα**ωσε η ραχοκοκαλιά σου απ' την τρέλα του σχεδίου.

Κι ότι ανυπομονείς να γνωρίσεις την τύπισσα που το σκέφτηκε.

Κι αυτό τι πα' να πει; Ότι δεν με νοιάζουν τα λεφτά;

Κι αν το σχέδιο είναι "βάζουμε καλσόν στο κεφάλι, όπλα, και μπουκάρουμε"...

-είσαι μέσα; -Όχι, ρε Μιχάλη.

Αν είν' αυτό το σχέδιο, δεν είμαι μέσα. Δεν είμαι μ***κας.

(Μιχάλης) Επειδή, λοιπόν, το ξέρω ότι δεν είσαι, σταμάτα να τον παριστάνεις.

Εγώ θέλω να γα**σω το σύστημα που με γά**σε.

Όχι τον άνθρωπο του συστήματος που με γά**σε, αλλά το σύστημα που κάνει...

τους ανθρώπους να γα**νε ο ένας τον άλλον.

Με τον Αργύρη γνωριστήκαμε όταν δούλευα στο συνεργείο του Βασλαματζή.

Μεγάλο μούτρο ο Βασλαματζής!

(Μιχάλης) Είχε στήσει μία μπίζνα με κλεμμένα αυτοκίνητα.

Μην το κοιτάς. Σαν τις Ιταλίδες δεν έχει.

Κουφέτο είναι!

(Βασλαματζής) Λοιπόν, βγάλτε τις πινακίδες, ξεκινάμε.

Καλό κομμάτι σου 'φερα. Δεν έχεις παράπονο;

Ούτε κι εσύ.

Εγώ σ' όλη αυτή τη φάση δεν ένιωθα και πολύ καλά, αλλά δεν μπορούσα...

να κάνω και πολλά.

Γυναίκα, παιδιά, υποχρεώσεις...

-Εσύ έκλεβες αυτοκίνητα; -(Αργύρης) Ναι.

-Κι είμαι και πολύ καλός σ' αυτό. -Σώπα ρε!

-Καλά, τα 'κλεβες. Πώς τα οδηγούσες; -Αυτά είναι μυστικά του επαγγέλματος.

-Δυο μήνες μετά, τον συλλάβανε. -Γιατί ο μ***κας ο Βασλαματζής...

ξέχασε να σβήσει τον αριθμό τού πλαισίου στο σασί ενός κλεμμένου...

και μου το 'δωσε να το ξανασπρώξω. Εγώ δεν το πρόσεξα, και...

Αλλιώς εμένα δεν θα με πιάνανε ποτέ. Είμαι αστέρι.

Ο Αργύρης μπήκε στη φυλακή, και δεν είπε ποτέ κουβέντα.

Ούτε για μένα, ούτε για το συνεργείο, ούτε για τον Βασλαματζή.

Το πήρε όλο πάνω του.

Σε κάθε επισκεπτήριο ήμουν εκεί. Σε ένα απ' τα επισκεπτήρια...

Σε έξι μήνες βγαίνω.

Ξέρω ότι δεν σου 'φερα τίποτα, απλώς...

έμπλεξα με τη δουλειά και δεν πρόλαβα να πάρω κάτι.

Δεν θέλω τίποτα, ρε. Μου τα φέρνει όλα ο Αντώνης.

Σ' έχει και δουλεύεις και τις Κυριακές τώρα ο μ***κας ο Βασλαματζής;

'Ντάξει, είχαμε να παραδώσουμε ένα αμάξι σε έναν πελάτη...

και είχαμε μείνει λίγο πίσω.

Πόσο καιρό σκοπεύεις να δουλεύεις ακόμα γι' αυτόν τον μ***κα;

Πού να ξέρω, ρε Αργύρη; Άκουσες να ζητάνε πουθενά διευθυντές...

να πάω να δώσω το βιογραφικό μου;

Όχι, αλλά έχω κάτι άλλο στο μυαλό μου.

Απ' τις τελευταίες δουλειές έχω κάτι χρήματα στην άκρη.

Τα 'χω καβατζωμένα. Θα σου πω πού είναι. Πήγαινε πάρ' τα...

κι άνοιξε ένα συνεργείο μόνος σου. Και τα κέρδη μισά μισά.

Αργύρη, σ' ευχαριστώ και για την 'ξήγα και για την εμπιστοσύνη, αλλά...

δουλειές με κλεμμένα δεν θέλω ξανά.

Κανονικά θα δουλεύουμε, ρε μ***κα. Θα τις κόψω τις μ***κίες.

Εγώ, εσύ και το μαγαζί μας. Όλα καθαρά.

Δεν μου λες, ρε Αργύρη...

θα μου εξηγήσεις γιατί δεν έδωσες ποτέ κανέναν και το πήρες όλο πάνω σου;

Βρήκα τα λεφτά ακριβώς εκεί που μου 'χε πει ο Αργύρης.

Νοίκιασα μαγαζί, πήρα εξοπλισμό, και ξεκίνησα.

Κάποια στιγμή πήρα μια μεγάλη δουλειά.

Βιάστηκα, όμως, να παραγγείλω τα ανταλλακτικά που χρειαζόμουνα.

Ο πελάτης δεν έφερε ποτέ την προκαταβολή.

Ήρθε πήρε και τ' αμάξι πίσω, κι άρχισα να ζορίζομαι.

Άρχισα να κόβω επιταγές χωρίς αντίκρισμα.

Όταν ερχόταν η ώρα να σφραγιστούν, τις άλλαζα με άλλες...

μεταχρονολογημένες.

Ήξερα ότι έσκαβα έναν λάκκο κάτω από τα πόδια μου, αλλά...

μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, κάπως τα γύριζα και...

προσπαθούσα να μειώσω τη χασούρα.

Μια μέρα, η λογίστρια ενός προμηθευτή μπερδεύτηκε.

Κατέθεσε την επιταγή κι η επιταγή σφραγίστηκε.

Εκεί ήταν που τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν απ' το κακό στο χειρότερο.

Μέχρι που αναγκάστηκα να πάω σε τράπεζα για να βρω μια λύση.

Τους είπα πώς είχαν τα πράγματα, και τους ζήτησα να με βοηθήσουν.

Λοιπόν...

εδώ πέρα...

Είναι ο κύριος.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Τι πα' να πει "δυστυχώς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα";

Πάει να πει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Αυτό που κάνατε είναι ποινικό αδίκημα.

Τι ποινικό αδίκημα, ρε φίλε; Αφού σου λέω έχει γίνει λάθος.

Ο κάτοχος της επιταγής σάς έχει ενημερώσει ήδη...

ότι από λάθος του λογιστή του σφραγίστηκε.

Ο άνθρωπος θέλει να την αλλάξει, όπως το θέλω κι εγώ.

Ο άνθρωπος θέλει να πληρωθεί, εγώ θέλω να τον πληρώσω και δεν μπορώ.

Προσπαθούμε να βρούμε μία λύση.

Μα ακόμα κι αυτό που μου λέτε παράνομο είναι.

Να κόψετε μια επιταγή γνωρίζοντας ότι δεν θα έχει αντίκρισμα.

Μα, όταν θα 'ρθει η ώρα να πληρωθεί, θα έχει αντίκρισμα.

Δεν λειτουργεί το σύστημα έτσι, κύριε. Τις επιταγές τις κόβουμε...

με βάση τα χρήματα που έχετε μέσα στον λογαριασμό σας.

Δεν τις μοιράζουμε δεξιά κι αριστερά σαν φέιγ-βολάν...

περιμένοντας κάποιο θαύμα για να καλυφθούν.

Δεν περιμένω θαύματα, κύριε. Δουλεύω, προσπαθώ.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα έχει φύγει από τα χέρια μας.

Είναι ήδη στη νομική μας υπηρεσία, η οποία έχει κάνει ήδη καταγγελία...

εναντίον σας για τις ακάλυπτες επιταγές.

Τι καταγγελία εναντίον μου; Μα θα πάω φυλακή!

Αυτό έπρεπε να το σκεφτείτε όταν υπογράφατε τις ακάλυπτες επιταγές.

Λυπάμαι.

Τελικά, από την επιταγή τη γλίτωσα.

Δανείστηκε ο πατέρας μου, πλήρωσα το χρέος της επιταγής...

κι ο προμηθευτής δεν έκανε καταγγελία. Από εκεί καθαρίσαμε.

Αλλά το μαγαζί έκλεισε. Κι ό,τι είχα και δεν είχα έπρεπε να το πουλήσω...

για να πληρώσω τους δικηγόρους και να κλείσω την υπόθεση με την τράπεζα.

Και φυλακή γιατί μπήκες;

[Κρότος]

Ακόμα και σήμερα άμα με ρωτήσετε να σας πω...

δεν ξέρω.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς το 'κανα αυτό το πράγμα.

Αυτό που θυμάμαι, όμως...

είναι το πώς με κοιτούσαν όλοι όσοι ήταν μέσα στην τράπεζα.

[Γδούπος]

Ξαφνικά...

είχα την απόλυτη προσοχή τους.

Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω μου.

Αν με κοιτούσαν με την ίδια προσοχή και αγωνία όταν τους ζητούσα βοήθεια...

τίποτα απ' αυτά δεν θα 'χε γίνει.

Ο πατέρας μου εδώ και λίγο καιρό διαγνώστηκε με Πάρκινσον.

Η γυναίκα μου με παράτησε.

Πήρε τα παιδιά και πήγε στην Πάτρα να τυλίγει πιτόγυρα.

Κι εγώ είμαι εδώ μαζί σας.

Αυτά.

Εσύ ρε; Γιατί τα πήρες όλα πάνω σου;

Εγώ, ομορφόπαιδο, έκανα μια επιλογή.

Με πιάσανε, κι έπρεπε να πληρώσω το τίμημα.

Τι θα άλλαζε, δηλαδή, αν έβαζα κι άλλους δύο στη φυλακή μαζί μου;

Δεν κατηγόρησα ποτέ κανέναν, ούτε τον Θεό, ούτε τη φύση...

που γεννήθηκα όπως γεννήθηκα, χωρίς να φταίω.

Να κατηγορήσω άλλους γι' αυτά που φταίω;

-Έχεις περάσει άσχημη ζωή, ε; -Η ζωή, κυρά Όλγα, είναι όμορφη.

Εμείς την κάνουμε άσχημη.

Εσείς μου θυμίζετε κάθε μέρα την αναπηρία μου.

Εσείς και τα ψηλά ντουλάπια της κουζίνας.

Κι ο Θεός, που ενώ σε κάνει ανάπηρο...

σ' αφήνει να κάνεις όνειρα που δεν είναι για σένα.

Για μένα, κόλαση είναι να μη φτάνεις τα πεντάλ του αυτοκινήτου.

Γιατί ο παράδεισος είναι τα αυτοκίνητα.

Και σαν παιδί, φαντάζομαι, θα πέρασες δύσκολα.

Και θα πέρναγα ακόμα δυσκολότερα.

Αλλά επειδή ο Θεός είναι δίκαιος όταν ξεχνιέται...

μου 'κανε δώρο αυτόν.

Το ξύλο που 'χει ρίξει αυτός για μένα...

και το ξύλο που 'χει φάει αντί για μένα...

δεν το 'χετε δει ούτε στον ύπνο σας.

Θα 'δινα τη ζωή μου για πάρτη του.

Σ' αγαπάω, ρε.

(Αντώνης) Εγώ έχω ένα γραφείο κηδειών. Αυτό, έχω ένα γραφείο κηδειών.

Δεν έχω καμιά ιστορία σαν τις δικές σας.

[Συγκινημένος] Το μόνο που έχω στη ζωή είναι αυτός εδώ.

Αυτός εδώ...

που 'ναι πάντα με το χαμόγελο...

και τρελαίνεται για ζωή και περιπέτειες.

Είναι γεμάτος καλοσύνη κι αγάπη.

Θέλει αρ**δια να γεννηθείς έτσι σ' αυτή τη χώρα...

και να μείνεις καθαρός.

Είσαι ο ήρωάς μου...

και θα σε προσέχω για πάντα.

Αργύρη, οικογένεια έχεις; Αδέλφια;

Άλλα έξι, αλλά τα άφησα σπίτι. [Γέλιο]

(Βάκης) Εγώ, βασικά...

δεν σπούδασα κάτι...

Δεν σπούδασα τίποτα. Δεν τα 'παιρνα πολύ τα γράμματα.

Δούλευα από δω κι από κει, αλλά... παντού εκμετάλλευση.

Μία ήταν μ***κες αυτοί, μία ήμουν μ***κας κι εγώ...

τα παρατούσα κι έφευγα.

Σκοτωνόμαστε με τον πατέρα μου.

Μ' έχει τρελάνει ο γέρος μου, δεν καταλαβαίνει ότι εγώ θέλω να ζήσω.

Θέλω να ζήσω τη ζωή μου! Να βαράει η αδρεναλίνη κόκκινο!

Οκέι, εντάξει.

Μας πήρε η κωλοτράπεζα το σπίτι.

Το βγάλαν στο σφυρί.

Ο πατέρας μου είχε βάλει υποθήκη γιατί...

η κατάσταση της αδερφής μου είναι...

είναι πάρα πολύ ακριβή...

[Αναστεναγμός] και βασίστηκε για την αποπληρωμή του δανείου πάνω μου.

Αφού ξέρεις τι μ***κας είμαι, πώς βασίζεσαι πάνω μου;

Με ποια λογική, δηλαδή; Ότι θ' αλλάξω ξαφνικά;

Θα γίνω ένας άλλος, θα γίνω κυριλάτος, θα δουλεύω...

και θα βγάζω έναν σκασμό λεφτά χωρίς ένα πτυχίο, χωρίς ένα χαρτί;

Πού υπάρχει αυτή η δουλειά; Πείτε μου, να πάω να την κάνω.

Η Όλγα μού είπε ότι η αδελφή σου είναι σε αναπηρικό.

Τι έχει;

Αυτό που έχει πώς το λένε στα ιατρικά δεν έμαθα ποτέ μου.

Πρώτον γιατί δεν με νοιάζει και δεύτερον γιατί δεν την είδα ποτέ...

σαν ανάπηρη.

Έτσι γεννήθηκε, είναι γονιδιακό.

Της λείπει μία πρωτεΐνη κι έχει λιγότερο μυϊκό σύστημα.

Κατάλαβες, ρε, γιατί θέλω να ζω κάθε μέρα στο κόκκινο;

Γιατί είναι σαν να ζω για κείνη...

που από μικρό παιδί δεν έχει ευχαριστηθεί τίποτα.

Παρεμπιπτόντως, της λείπεις πάρα πολύ.

Κι εμένα μου λείπει. Μια απ' αυτές τις μέρες θα περάσω να τη δω, πες της.

-Η μάνα σας; -Έχει πεθάνει χρόνια.

Κάτσε, ρε φίλε. Η μάνα σου έχει πεθάνει, η αδελφή σου είναι ανάπηρη...

ο πατέρας σου δουλεύει όπου μπορεί για να μπορέσει να βοηθήσει.

-Εσύ πώς βοηθάς; -Όπως μπορώ.

Σε πρώτη φάση, τους βοηθάω με το να μην τους επιβαρύνω.

Αυτό δεν το 'χω καταφέρει ακόμα, αλλά προσπαθώ.

Παραμένω αισιόδοξος και χαρούμενος. Δεν είναι λίγο.

Και περιμένω, τι θες; Περιμένω να βρω κάτι που θέλω και μπορώ να το κάνω...

για να τους βοηθήσω.

Αλλά το να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ ίσα ίσα για να τσοντάρω...

στη δόση του δανείου, και να γίνω ακόμα ένα μίζερο, δυστυχισμένο ανθρωπάκι...

και το μόνο που έχω να κοκορεύομαι είναι ότι έχω το όνομά μου...

στο κουδούνι ενός σπιτιού, ενώ όλα πηγαίνουν σκατά, αυτό δεν το μπορώ.

Αυτό που προτείνει η Όλγα, όμως, μπορείς;

Ναι, μπορώ. Γιατί αυτό με ξεπερνάει.

Αυτό είναι πάνω απ' τις δυνάμεις μου.

Είναι πάνω απ' τις δυνάμεις όλων μας.

Αν μας άκουγε κάποιος τώρα, θα νόμιζε ότι είμαστε για δέσιμο.

Γιατί έτσι είν' οι άνθρωποι.

Αυτό μόνο κοιτάνε: πού γεννήθηκες και ποιος είσαι.

Όχι τι μπορεί να γίνεις.

Ισοβίτης μπορείς να γίνεις μετά απ' αυτό.

(Βάκης) Μπορεί.

Μπορεί και όχι.

Τα ζυγίζεις τα πράγματα.

Αν αυτό που έχεις να χάσεις είναι λίγο σε σχέση μ' αυτό που θα κερδίσεις...

τη ρίχνεις τη ζαριά σου.

Κι εγώ το ζύγισμά μου το 'χω κάνει.

Εσύ πότε ξαναμπαίνεις μέσα;

-Δευτέρα πρωί. -Και ξαναβγαίνεις;

Υπάρχει νόμος τώρα που, αν έχεις άρρωστο στο σπίτι, δικαιούσαι...

μια πενθήμερη τον μήνα. Οπότε, σε κάνα μήνα.

-Τα Χριστούγεννα; -Γιατί, θες να στολίσουμε παρέα;

Κοντά στα Χριστούγεννα θα κάνουμε τη δουλειά, γι' αυτό ρωτάω.

Δηλαδή, αν κάνουμε... Υποθετικά μιλάω...

...αυτό που μαζευτήκαμε για να συζητήσουμε, θα το κάνουμε...

όταν πάρει άδεια ο Μιχάλης Χριστουγέννων;

Ακριβώς. Είναι η καλύτερη περίοδος για κάτι τέτοιο.

-Κι αν δεν του δώσουν; -Θα μου δώσουν.

-Πού το ξέρεις; -Το ξέρω.

Τα λέω καλά με τον διευθυντή, θα πάρω την πενθήμερη που δικαιούμαι...

θα κοτσάρω μαζί κι άλλο ένα πενταήμερο...

Θα τα καταφέρω.

Τώρα, συγγνώμη που θα ρωτήσω αυτό που θα ρωτήσω, αλλά δεν γίνεται.

Γιατί πρέπει να είμαστε τόσοι νοματαίοι;

Απ' το στόμα μου το πήρες, ρε ψηλέ.

Δεν θα χτυπήσουμε το κρατικό θησαυροφυλάκιο.

Αυτό που σχεδιάζουμε να κάνουμε είναι ιδιαιτέρως δύσκολο.

Και θα χρειαστούμε τουλάχιστον δέκα μέρες.

Οπότε η άδεια του Μιχάλη μάς βολεύει πολύ.

Δέκα μέρες για να μπούμε σε μια τράπεζα;

Συγγνώμη, αλλά κι εμένα μου φαίνεται υ...

-Υπ... -Ύποπτο;

-Υπερβολικό. -Εντάξει, συμφωνεί κι ο Θέμης.

Όλα θα τα πούμε με τη σειρά τους.

-Εσύ, ρε Θέμη, δεν μας είπες. -(Θέμης) Τι;

Τα κάλαντα. Να μας πεις γιατί είσαι εδώ, ρε μ***κα.

-Μη βρίζεις, ρε μ***κα. -(Θέμης) Εγώ, ρε παιδιά...

Θα σας πω.

Απ' το σχολείο ήμουν το παιδί της καρπαζιάς.

Και θα συνεχίσω να είμαι μέχρι να πεθάνω...

αλλά είμαι εντάξει μ' αυτό, το 'χω συνηθίσει τόσα χρόνια.

Κάποια στιγμή σκληραίνει ο σβέρκος.

Είμαι εδώ, λοιπόν, μήπως καταφέρω να ρίξω κι εγώ μία.

Ωραίος.

[Ξεροβήχει]

[Ξεφυσά]

Όταν...

όταν γνώρισα τη γυναίκα μου, δούλευα σε ένα τυπογραφείο.

Έχω τελειώσει γραφιστική.

[Αναστενάζει]

Με την Ελένη ερωτευτήκαμε παράφορα.

Δεν ξέρω αν από την πρώτη στιγμή που την είδα την ερωτεύτηκα...

την αγάπησα, όλα αυτά μαζί. Ήταν πολύ δυνατό.

Ξέρω, όμως, ότι ήταν η πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή μου...

που ήμουνα σίγουρος για κάτι.

Ήμουνα σίγουρος ότι ο έρωτάς μας θα κρατούσε για πάντα.

Λένε πως οι μεγάλοι έρωτες είναι αυτοί που δεν εκπληρώνονται ποτέ...

ή που δεν είχαν τον χρόνο να...

Κάπως έτσι.

Πιάσαμε ένα σπίτι, παντρευτήκαμε, και, όπως όλοι, κάναμε όνειρα για το μέλλον.

Μετά από λίγους μήνες, το τυπογραφείο έκλεισε. Αναγκάστηκα να φύγω.

Πήγα σε ένα περιοδικό, αλλά δίνανε ψίχουλα.

Κατέληξα...

να σκιτσάρω κάτι πορνοϊστορίες, που τις τύπωνε ένας περίεργος τύπος...

που είχε για βιτρίνα ένα τυροπιτάδικο στην Αθήνα.

Άκου, μ***κα, δουλειές! Τι σχέση έχουν τώρα οι τυρόπιτες με τις τσόντες;

Έμπαινες, αγόραζες την τυρόπιτα, στην τύλιγε στην τσόντα...

μασαμπούκιαζες, έπαιρνες δυνάμεις...

και την έπαιζες.

Αυτές είναι δουλειές! Κάτσε εσύ να φυτεύεις γριές.

[Γέλια]

-Και; -Ε, σιχάθηκα την όλη φάση.

Έμεινα λίγο στο επίδομα ανεργίας, και μετά μπογιατζής.

Ελαιοχρωματιστής, όπως έλεγε η Ελένη.

Μην είσαι έτσι, μωρό μου.

Να παρακαλάω για ένα μεροκάματο, ρε Ελένη;

Εντάξει, θα βρω κι άλλα ιδιαίτερα.

Μέχρι να βρεις κι εσύ κάπου να δουλέψεις σαν γραφίστας.

Τόσα έντυπα, τόσες διαφημιστικές δεν θέλουν κόσμο;

Προφανώς όχι. Παντού έχω τηλεφωνήσει.

"Δυστυχώς, δεν έχουμε άλλη θέση. Δυστυχώς, προσλάβαμε άλλον".

Όλο τέτοια ακούω. Πώς γίνεται, δηλαδή, να προλαβαίνουν όλοι οι άλλοι...

αυτή τη γα**θέση κι εγώ όχι;

Είναι σαν τις μουσικές καρέκλες. Πάντα κάποιος μένει όρθιος.

-Έλα, μην τρελαίνεσαι. -Πρέπει να το πάρω απόφαση.

Μπογιατζής για πάντα. Μπογιατζής.

Ελαιοχρωματιστής! Ακούγεται καλύτερα.

Και τα παιδιά μας θα 'χουν για πατέρα έναν μπογιατζή.

Όχι, ελαιοχρωματιστή.

Τώρα θα μου πεις, κι ο γραφίστας κι ο ελαιοχρωματιστής...

με τα ίδια λεφτά παίρνουν πάνες και γάλα.

Α μπράβο! Αλλά κάτσε πρώτα να κάνουμε παιδιά και βλέπουμε.

[Γέλια]

Με δουλειά ή χωρίς, με παιδιά ή χωρίς, εμείς πάντα μαζί.

Πάντα.

[Σειρήνα ασθενοφόρου]

[Γδούπος] Μωρό μου!

Μωρό μου; Μωρό μου!

Κι έτσι, μέσα σε μια στιγμή, μέσα σε μια γ***μένη στιγμή...

τα όνειρα άρχισαν να ξεθωριάζουν και το "για πάντα"...

έγινε "για όσο"...

"για όσο προλάβουμε".

Βλάβη στις βαλβίδες της καρδιάς.

Συχνά ένιωθε κουρασμένη, πάθαινε σκοτοδίνες, αλλά...

νόμιζε ότι είχε αναιμία.

Μας είπε ότι η κατάσταση κρίνεται πολύ σοβαρή και πρέπει να χειρουργηθεί.

Είναι μια δύσκολη επέμβαση, αλλά η επιτυχία της είναι σίγουρη.

Έχεις, λοιπόν, μια καρδιά που έχει ένα πρόβλημα...

και τον γιατρό που μπορεί να σ' τη φτιάξει.

Τι λείπει; Μερικά εκατομμύρια...

που φυσικά δεν τα 'χεις.

Δυστυχώς, το δάνειο που αιτηθήκατε δεν εγκρίθηκε.

Ναι, ναι, αυτό το γνωρίζω, αλλά...

πρέπει να βρούμε κάποιον τρόπο. Θα πεθάνει, καταλαβαίνετε;

Τι να πω; Σας καταλαβαίνω απόλυτα.

Κι εγώ έχω γυναίκα, και σας νιώθω.

Αλλά, βλέπετε, η τράπεζα δεν είναι δική μου. Κι εγώ υπάλληλος είμαι.

Αν περνούσε απ' το χέρι μου, ευχαρίστως να βοηθούσα.

Αλλά δεν περνάει. Οι τράπεζες λειτουργούν αλλιώς.

Πώς λειτουργούν δηλαδή; Αφήνουν τον κόσμο να πεθαίνει;

Κοιτάξτε, στην τράπεζα οι άνθρωποι εμπιστεύονται τα λεφτά τους.

Κι αυτά τα λεφτά η τράπεζα έχει την υποχρέωση να τα φυλάει...

και να τα τοποθετεί σε ασφαλείς επενδύσεις για να τα διατηρεί...

να τα αυξάνει και να τα επιστρέφει σε αξιόπιστους πελάτες που τα χρειάζονται.

Κι εσείς... με όλο τον σεβασμό, δεν έχετε χρηματοπιστωτική αξιοπιστία.

Δεν έχετε κάποιο εισόδημα. Δεν έχετε κάποιο ακίνητο στο όνομά σας.

Δεν έχετε τίποτα, δηλαδή, που να εξασφαλίζει στην τράπεζα...

ότι, αν δεν μπορείτε να αποπληρώσετε το δάνειο, δεν θα υποστεί ζημία.

Μα, αν είχα κάποιο ακίνητο στο όνομά μου, δεν θα χρειαζόταν...

να είμαι σε αυτή τη θέση, να ζητάω δάνειο.

Κι αν είχα... Ακόμα κι αν είχα κάποιο σταθερό εισόδημα, πάλι θα χρειαζόταν...

να δανειστώ για να συμπληρώσω το ποσό που χρειάζεται για την επέμβαση.

Ναι, αλλά δυστυχώς δεν έχετε τίποτα από τα δύο.

[Ασθμαίνοντας] Γι' αυτό...

-Γι' αυτό σας ζητάω βοήθεια. -Δεν ζητάτε βοήθεια, κύριε.

Ζητάτε ελεημοσύνη.

Κι εδώ δεν είμαστε φιλανθρωπικό ίδρυμα, είμαστε τράπεζα.

Καλή σας μέρα.

Γύρισα όλες τις τράπεζες που έχει η χώρα, χτύπησα όποια πόρτα ήξερα.

Κι όλα κατέληγαν στο "καλή σας μέρα".

Κι οι μέρες δεν ήταν καλές.

Η μία ήταν χειρότερη από την άλλη.

Κι η επιδείνωση της υγείας της Ελένης ήταν ραγδαία.

Τετάρτη.

Ήταν Τετάρτη απόγευμα.

Θες να σου φέρω κάτι;

[Βαριανασαίνει]

[Η Ελένη ψιθυρίζει] Για πάντα...

(Νίκος) Για πάντα!

[Κλαίει] Συγγνώμη, βρε αγάπη μου. Έκανα ό,τι μπορούσα.

[Ψιθυριστά] Το ξέρω.

Μη στενοχωριέσαι.

[Ασθμαίνοντας ψιθυρίζει] Δεν πειράζει, αγάπη μου.

[Η Ελένη παύει ν' αναπνέει - Ο Νίκος κλαίει]

Πέτα, ψυχή μου, πέτα.

Τα μάτια της...

έκλεισαν.

Και δεν ξανάνοιξαν ποτέ.

Και οι τελευταίες της λέξεις ήτανε...

"Δεν πειράζει, αγάπη μου".

"Δεν πειράζει, αγάπη μου"...

Ουφ...

[Μελαγχολική μουσική]

Πειράζει, γ**ώ το ξεσταύρι μου, πειράζει.

Ε!

Τα είπαμε όλα! Πάμε τώρα να τους διαλύσουμε!

Για την Ελένη και για όλες τις Ελένες του κόσμου!

Καλά, κατέβα τώρα κάτω μην πέσεις, άντε.

Κυρά Όλγα, τη δικιά σου ιστορία δεν μας την είπες.

Μισό, γιατί το 'χω απορία.

Αυτός ήταν στο κόλπο απ' την αρχή;

Όχι, εγώ απλά...

άκουσα τι λέγατε κι απλά μπήκα.

Και πώς ήξερες πού να 'ρθεις; Αφού δεν είπαμε τη διεύθυνση.

Δεν την είπατε, αλλά την είχατε γράψει.

Το χαρτάκι εγώ το πήρα.

Μουντζούρωσα το από κάτω χαρτάκι κι είδα τι είχες σημειώσει.

-(Μιχάλης) Α, δεν ξεκινάμε καλά! -(Μανώλης) Μια χαρά ξεκινάμε.

Έλα, πάμε τώρα. Αρκετά με τις ιστορίες.

Θα τα πούμε όλα.

Πάμε τώρα να δούμε τι κάνουμε.

Εξαιρετική μακέτα. Ποιος την έφτιαξε;

(Όλγα) Εγώ.

(Νίκος) Κάναμε και στη σχολή μακέτες.

Η λεπτομέρεια είναι εντυπωσιακή.

Το μαγαζί που δουλεύω.

Ναι, να 'σαι εκεί, σερβίρεις την πάστα.

Μιας και το είπαμε, τι φάση αυτό με την πάστα;

Γιατί τρως μια κουταλιά και μετά την αφήνεις;

Μου φτάνει τόσο.

Φάε ένα σοκολατάκι να γλιτώσεις το πεντακοσάρικο.

Τσολιά στο στομάχι της θα σε βάλει; Έτσι γουστάρει, ρε.

Έλα, κόφτε τώρα τα γλυκά, γιατί αρχίζω να πεινάω.

Δεν τα αφήνουμε αυτά τώρα, ν' ακούσουμε το σχέδιο;

Εγώ πριν από μέρες διάβασα σε ένα περιοδικό...

πως ο Ντα Βίντσι, πριν ανακαλύψει πώς μπορεί ένας άνθρωπος να πετάξει...

μελετούσε πώς μετά θα προσγειωθεί.

Γιατί, άντε και καλά...

πέταξε. Πώς κατεβαίνει;

-Πού κολλάει αυτό τώρα; -(Αντώνης) Κολλάει, κολλάει.

Εμείς θέλουμε να μπούμε και να βγούμε στην τράπεζα, ωραία;

Άντε και μπήκαμε. Όπλα, σφυριά και τσεκούρια θα μας δώσει η κυρά Όλγα.

Αλλά μπαίνουμε μέσα, μες στην τράπεζα έχει υπαλλήλους. Έχει πελάτες.

Έξω περνούν περαστικοί.

Ωραία, μπήκαμε. Πώς βγαίνουμε;

Δεν την περίμενα αυτή την ερώτηση, ρε φίλε, από σένα.

Εσύ έτσι κι αλλιώς μόνο τους βάζεις.

Όχι, είναι πολύ σωστό αυτό που ρώτησε.

Ναι, απάντηση όμως;

Πρώτον, δεν θα 'χουμε ούτε όπλα, ούτε σφυριά, ούτε τσεκούρια.

Και δεν θα έρθουμε σε επαφή με κανέναν.

Όταν θα μπούμε, η τράπεζα θα είναι κλειστή.

Οκέι... Και μ' αυτό το νέο δεδομένο, να ρωτήσω εγώ το ανάποδο.

Άντε και βγήκαμε. Πώς θα μπούμε, αφού η τράπεζα θα 'ναι κλειστή;

Γα**θήκατε, ρε μ***κες. Πώς θα μπούμε, πώς θα βγούμε.

Ιδανικά, στην τράπεζα θέλω να έχουμε μπει 20 Δεκεμβρίου.

-Γιατί στις 20; -Αν έλεγα μια άλλη ημερομηνία...

-θα ρωτούσες; -Ναι.

Άκυρη, λοιπόν, η ερώτηση.

Για να μπούμε στις 20 Δεκεμβρίου, θα πρέπει να ξεκινήσουμε Παρασκευή...

11 Δεκεμβρίου.

Ε, άμα είναι να μπούμε 20, να ξεκινάμε απ' τις 11.

Εννιά μέρες για να μπούμε στην τράπεζα;

11 με 20 δεν είναι εννιά μέρες, είναι δέκα.

Καλά, ρε Αϊνστάιν τώρα, γράψε λάθος.

Μιχάλη, τις δέκα μέρες άδεια που είπες ότι θα πάρεις τα Χριστούγεννα...

πιστεύεις ότι μπορείς να τις πάρεις 11 με 20, χωρίς να καρφωθείς;

-Εε... τι μέρα είπαμε πέφτει 11; -Παρασκευή.

Παρασκευή... βολεύει.

Μπορώ να πω ότι θα πάω τον πατέρα μου στον γιατρό...

και για τις υπόλοιπες θα κλαφτώ εκεί πέρα λίγο παραπάνω...

ότι πρέπει να κάνει καταρράκτη, προστάτη, ξέρω γω, κάτι...

-Ναι, νομίζω ότι θα τα καταφέρω. -Το "νομίζω" δεν μας κάνει, Μιχάλη.

Εντάξει, ρε παιδί μου, φυλακή είμαι. Δεν είναι και στο χέρι μου ακριβώς.

Ναι, φίλε, αλλά επειδή από δω και μπρος τα πάντα θα πρέπει να 'ναι...

στο δικό μας χέρι και τίποτα στης τύχης, πρέπει να ξέρουμε.

Ωραία, γράψε ναι.

-Σίγουρα; -Ω ρε να...

Είπα, ναι!

Στη χειρότερη θα ζητήσω απ' τον διευθυντή να μη μου δώσει άλλη άδεια...

μέχρι τις 11 Δεκέμβρη.

Αυτό δεν βολεύει ιδιαίτερα...

γιατί σε θέλουμε εδώ και για την εκπαίδευση.

Τι εκπαίδευση; Τράπεζα θα κλέψουμε ή θα γίνουμε βατραχάνθρωποι;

Κοντά είσαι.

Εντάξει, είπα στη χειρότερη. Θα μου τη δώσει.

Τώρα, αν μία στο εκατομμύριο κάτσει στραβή...

τον πατέρα μου θα τον φροντίσει η Όλγα. Έτσι δεν είναι;

Καλά, μην το δένουμε ότι είμαστε μέσα. Ας ακούσουμε πρώτα το σχέδιο...

Έλα, φίλε, αυτό είναι, μίλησε ο άνθρωπος, έλα.

Έτσι μπράβο, άντε. Πάμε, λοιπόν, να το ακούσουμε.

Λοιπόν, απ' αυτό εδώ το σημείο κατεβαίνουμε στο φρεάτιο...

(Όλγα) Αυτό είναι το φρεάτιο.

...και ουσιαστικά βρισκόμαστε κάτω απ' τον δρόμο. Από εδώ θα μπούμε.

(Νίκος) Για να μπούμε στην τράπεζα, θα κατεβούμε απ' το φρεάτιο;

-(Μανώλης) Ακριβώς. -(Βάκης) Δηλαδή, άμα κατέβεις...

και το κόψεις όλο με το πόδι, βγαίνεις στην τράπεζα;

Αν το κόψεις όλο με το πόδι, βγαίνεις Δέλτα Φαλήρου.

Και στην τράπεζα πώς θα μπούμε;

Σκάβοντας.

Από μια σταλιά φρεάτιο πώς θα βγάλουμε το χρηματοκιβώτιο;

Δεν θα βγάλουμε το χρηματοκιβώτιο, ρε. Το περιεχόμενό του θα βγάλουμε.

-Έτσι δεν είναι; -Όχι. Δεν θα βγάλουμε...

ούτε το χρηματοκιβώτιο, ούτε το περιεχόμενό του.

Και τι; Θα μπούμε στην τράπεζα έτσι, για την εμπειρία;

Για τις θυρίδες.

Αυτός εδώ ο πίνακας είναι από πρόσφατη ανάλυση εδάφους στην περιοχή.

Όπως βλέπετε, μέχρι το μισό μέτρο έχουμε τεχνητές επιχώσεις.

Τι έχουμε;

Μπάζα.

Από το 0,5 μ. μέχρι τα 3,60 μ. η υφή του εδάφους είναι πολύ συνεκτική...

είναι καστανή, ισχνή, αμμώδης, με άργιλο.

Από τα 3,60 μ. μέχρι τα 7,60 μ. η υφή του εδάφους είναι καστανή...

ερυθροκάστανη ιλυώδης, με αργιλώδη άμμο και χαλίκια πυκνής απόθεσης.

Δεν κατάλαβα έναν π**τσο.

Το φρεάτιο που θα κατέβουμε έχει βάθος 5 μέτρα.

Κατεβαίνοντας, λοιπόν, το έδαφος που θα χρειαστεί να σκάψουμε...

έχει αυτήν ακριβώς τη σύνθεση που σας είπε τώρα η Όλγα.

-Αυτό εμάς τι μας νοιάζει; -Μας νοιάζει...

γιατί πρέπει να προμηθευτούμε τα απαραίτητα εργαλεία για να σκάψουμε...

καθώς επίσης και τα υλικά για να υποστυλώσουμε το έδαφος.

Πόσο θα χρειαστεί να σκάψουμε;

Οι θυρίδες βρίσκονται στο πίσω μέρος της τράπεζας, στο υπόγειο.

Θα χρειαστεί να σκάψουμε 25 μέτρα.

Ω ρε φίλε!

(Αντώνης) Δηλαδή, αν σκάψουμε 25 μέτρα, βγήκαμε θυρίδες;

(Όλγα) Όχι, στα 25 μέτρα θα βρούμε τον τοίχο που μας χωρίζει απ' τις θυρίδες.

(Μανώλης) Τοίχος από τσιμέντο 60 εκατοστά.

Κι άλλα 2 εκατοστά πλάκα από ατσάλι.

Και τι σας κάνει να πιστεύετε ότι μπορούμε να σκάψουμε 25 μ. τούνελ...

-σε δέκα μέρες; -(Όλγα) Η σύσταση του εδάφους...

τα εργαλεία που θα έχουμε στη διάθεσή μας...

και το γεγονός ότι θα δουλεύουμε μέρα και νύχτα...

με βάρδιες, γιατί κάποιοι από εμάς θα πρέπει να πηγαίνουμε στη δουλειά...

για να μην κινήσουμε υποψίες.

Και οι μέρες δεν θα είναι δέκα, θα είναι εννιά.

-Γιατί εννιά; -Γιατί θα χρειαστούμε...

μια ολόκληρη μέρα για να κόψουμε τον τοίχο από ατσάλι.

Μήπως είναι λίγο αισιόδοξο όλο αυτό;

Πρόσφατα, σε ένα έργο που επέβλεψα της ΕΤΥΔΑΠ...

δύο εργάτες με τρίωρες βάρδιες έσκαβαν σε παρόμοιο έδαφος...

1,7 μ. την ημέρα. Εμείς θα χρειαστούμε να σκάψουμε 2,7 μ. την ημέρα...

για να φτάσουμε στον τοίχο των θυρίδων ημέρα Σάββατο.

-Γιατί Σάββατο; -Γιατί όσο πλησιάζουμε την τράπεζα...

και τον τοίχο, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να ενεργοποιηθεί...

ο συναγερμός της τράπεζας, από τις δονήσεις.

Δύσκολα θα βρεθεί άνθρωπος μες στο σαββατοκύριακο να έρθει να ελέγξει.

Κι αν ελέγξει, δεν πρόκειται να διαπιστώσει τίποτα.

Ωραία, και πες ότι ελέγξανε και δεν βρήκαν τίποτα.

-Ο συναγερμός δεν θα ξαναχτυπήσει; -Θα ξαναχτυπήσει.

Και κάθε φορά που θα ελέγχουν, δεν θα βρίσκουν τίποτα...

γιατί εμείς θα είμαστε από κάτω.

(Μιχάλης) Κι άμα τους κόψει και τσεκάρουν κάτω στις θυρίδες;

Το πιο πιθανό είναι, μετά από 2-3 φορές, να τον απενεργοποιήσουν...

για να μην τους χαλάσει το σαββατοκύριακο.

Για να μην τους σπάει τα αρ**δια.

Άντε να σκεφτούν ότι εμείς σαν τους τυφλοπόντικες είμαστε κάτω απ' τη γη...

κι ετοιμαζόμαστε να μπούμε στις θυρίδες.

(Όλγα) Ανακεφαλαιώνω.

Κατεβαίνουμε στο φρεάτιο και κατεβάζουμε όλο μας τον εξοπλισμό.

Εγώ σημειώνω το σημείο απ' όπου θα πρέπει να ξεκινήσουμε να σκάβουμε...

και ξεκινάμε.

Θα δουλεύουμε με βάρδιες των τριών ή των τεσσάρων.

Απ' αυτούς, τρεις θα είναι πάντα κάτω κι ένας θα 'ναι πάνω, τσιλιαδόρος.

Από τους τρεις κάτω, ο ένας θα σκάβει...

και οι άλλοι δύο ανά μέτρο θα τοποθετούν τα υποστυλώματα...

έτσι όπως θα τους πει ο Μανώλης.

Τώρα, όσο προχωράμε το σκάψιμο, παράλληλα θα βάζουμε και ράγες.

Και πάνω στις ράγες θα 'χουμε ένα βαγονέτο... Το βλέπετε αυτό;

...έτσι ώστε να μπορούμε να απομακρύνουμε τα μπάζα πιο γρήγορα.

Σύμφωνα με τις υποδείξεις του Μανώλη και τις δικές μου...

το τούνελ που θα σκάβουμε θα έχει μία ελαφρά ανοδική πορεία.

Κάτι σαν ανηφορίτσα.

-Ανηφορίτσα; Γιατί; -Για να μπορούν τα μπάζα...

που θα έχουμε στο βαγονέτο να κυλάνε πίσω πιο εύκολα.

Δηλαδή, εσείς τι κάνετε; Το σπρώχνετε άδειο στην ανηφόρα...

βάζετε τα μπάζα, και μετά αυτό κυλάει στην κατηφόρα πιο εύκολα.

25 μέτρα τούνελ, όλα αυτά τα μπάζα πού θα τα πάμε;

Καλά λέει. Θα μπαζώσουμε τον αγωγό και δεν θα μπορούμε να βγούμε πάνω.

Μέσα στο τούνελ θα υπάρχει άλλος ένας συνεργάτης.

Αυτός είναι που θα αναλάβει να μεταφέρει τα μπάζα.

Και ποιος θα είναι αυτός;

Ο Ιλισσός.

Θα αδειάζετε τα μπάζα μέσα στον Ιλισσό, που θα περνάει από μπροστά μας...

κι αυτός θα τα μεταφέρει.

-Στο Δέλτα του Φαλήρου. -Ακριβώς.

Αν όλα πάνε όπως τα 'χω σχεδιάσει, σκάβοντας 2,7 μέτρα την ημέρα...

το Σάββατο το πρωί θα είμαστε στον τοίχο των θυρίδων.

Όπως σας είπα και πριν, όσο πλησιάζουμε, τόσο αυξάνεται...

η πιθανότητα να ενεργοποιηθεί ο συναγερμός.

Όταν συμβεί αυτό, δεν σταματάμε να δουλεύουμε παρά μόνο...

αν δούμε κόσμο να καταφτάνει. Σ' αυτή την περίπτωση, ο τσιλιαδόρος...

μας ειδοποιεί και σταματάμε κάθε κίνηση. Κάθε φασαρία.

Ξεκινάμε πάλι όταν ο κίνδυνος περάσει.

Αυτό θα συμβαίνει κάθε φορά που θα συμβαίνει κάτι απρόοπτο.

Από τη στιγμή που θα φτάσουμε στον τοίχο των θυρίδων...

θα έχουμε στη διάθεσή μας κάτι λιγότερο από δύο μέρες.

Αν όλα πάνε καλά...

το αργότερο την Κυριακή το πρωί θα έχουμε μπει στις θυρίδες.

Οι θυρίδες είναι αυτές.

Μεταλλικό πορτάκι διπλής κλειδαριάς, και μέσα κασετίνα με το περιεχόμενο.

Τις ανοίγετε με λοστούς, βάζετε το περιεχόμενο στους σάκους...

τοποθετείτε τους σάκους στο βαγονέτο, και το στέλνετε έξω.

Θέλω να ανοίξουμε όσες περισσότερες θυρίδες μπορούμε.

Όταν τελειώσουμε...

για να βγάλουμε έξω τα κλοπιμαία...

θα έχουμε ένα βανάκι ακριβώς πάνω από το στόμιο του φρεατίου.

Στο βανάκι θα έχουμε κόψει στο πίσω μέρος της καρότσας τον πάτο.

Θα τον κόψουμε, έτσι ώστε ό,τι βγάζουμε από το φρεάτιο θα μπαίνει κατευθείαν...

μέσα στο βανάκι.

Αφήνουμε τη γεννήτρια και τα εργαλεία στο τούνελ...

και φεύγουμε.

Ερχόμαστε εδώ που είμαστε τώρα. Βλέπουμε τι έχουμε πάρει...

και τα μοιράζουμε αναλόγως.

Σε εκείνη τη συνάντηση θα σας δώσω και σαφείς οδηγίες...

για το τι πρέπει να κάνετε με τα κλοπιμαία...

για να μην κινήσετε υποψίες.

Δεν πρέπει να μας υποψιαστεί ποτέ κανείς.

Λίγες μέρες μετά, ο Μανώλης κι εγώ θα πάμε σε μια παραλία...

θα πάρουμε μια βάρκα, θα ανοιχτούμε ένα μίλι...

και θα πετάξουμε μερικά από τα κλοπιμαία.

Αυτό γιατί το κάνουμε;

Για να βρουν τα κλοπιμαία οι Αρχές στην παραλία, και να νομίζουν...

ότι οι ληστές διέφυγαν στο εξωτερικό με σκάφος.

Ακριβώς.

Τι ύψος έχεις;

Ο τσιλιαδόρος πού θα 'ναι;

Επάνω, στο φρεάτιο. Στον δρόμο.

-Φόρα παρτίδα; -Φόρα παρτίδα...

με τη στολή της ΕΤΥΔΑΠ και την απαραίτητη σήμανση.

Ο Αργύρης θα κλέψει ένα φορτηγάκι σαν αυτό που έχουμε στην ΕΤΥΔΑΠ.

Ο Μιχάλης θα κόψει τον πάτο πίσω στην καρότσα.

Ο Νίκος θα σχεδιάσει και θα φτιάξει τα λογότυπα της ΕΤΥΔΑΠ...

που θα στολίσουν το βανάκι μας.

Στολές, κώνους, μπάρες και διακριτικά με τα σήματα της ΕΤΥΔΑΠ...

θα τα βρείτε σε μια αποθήκη που θα σας πω.

Θα τη διαρρήξετε και θα πάρετε αυτά που χρειαζόμαστε.

Ε, ωραία. Και πώς θα διαρρήξουμε την αποθήκη της ΕΤΥΔΑΠ;

Κάτσε, ρε φίλε, εδώ ετοιμάζεσαι να σκάψεις ένα τούνελ 25 μέτρα...

να γκρεμίσεις έναν τοίχο 60 εκατοστά τσιμέντο και 2 εκατοστά ατσάλι...

και θα αγχωθείς τώρα για μια κωλοπόρτα σε μια αποθήκη;

Είπαμε θα κάνουμε μία ληστεία, όχι δύο.

Ε, να ζητήσεις τα λεφτά σου πίσω.

Και δεν θα μας καταλάβουν; Έτσι εύκολα μπαίνει ο καθένας σε ένα φρεάτιο...

και ξεκινά να σκάβει ένα τούνελ κάτω απ' τον δρόμο;

-Σωστή ερώτηση. -Ναι, δεν...

-Δεν... -Δεν υπάρχει σωτηρία.

-Δεν θα 'ρθει, καταλάβαμε. -Όχι, δεν θα μας δούνε;

Σωστά. Τόσος κόσμος πέρα δώθε, μέχρι και μπατσικά μπορεί να περάσουν.

(Όλγα) Ε και;

Συνεργείο της ΕΤΥΔΑΠ που δουλεύει σε κάποιο φρεάτιο.

Γιατί να σκεφτούν κάτι περίεργο;

Εγώ θα σκεφτόμουν ότι έσπασε ένας αγωγός, κι οι φουκαράδες προσπαθούν...

να τον διορθώσουν κολυμπώντας στα σκατά.

Το ίδιο θα σκεφτούν όλοι όσοι θα μας δουν.

Α, το 'χουμε στανταράκι ότι θα μας δούνε.

Εσύ δεν είσαι που θες να ζεις την κάθε στιγμή στο κόκκινο;

-Με την αδρεναλίνη; -(Όλγα) Πιστέψτε με.

Όλοι μας έχουμε δει συνεργείο της ΕΤΥΔΑΠ να δουλεύει μέρα-νύχτα.

Σε κανέναν δεν θα κάνει εντύπωση.

Θέμαρε, θα κάνεις τον τσιλιαδόρο;

-Εγώ; -Ναι, γιατί σε χαλάει;

Εμένα όχι. Τον κύριο Λυκούργο που έχει το ζαχαροπλαστείο που δουλεύω...

και τους πελάτες που με ξέρουν και θα με δουν με τη στολή της ΕΤΥΔΑΠ...

-δεν ξέρω αν θα χαλάσει. -Σωστός ο Θέμης.

Ο Θέμης θα προσέχει από το ζαχαροπλαστείο για ύποπτες κινήσεις...

αν προκύψουν.

Κι όταν κλείνει το βράδυ, θα έρχεται για βοήθεια.

Και με το οξυγόνο τι γίνεται; Θα μπορούμε ν' αναπνέουμε;

Δεν θα χρειάζεται να έχουμε έναν εξαερισμό; Από κάπου να έρχεται αέρας;

(Μανώλης) Θα είχαμε θέμα αν ήταν πάνω από 50 μέτρα βάθος.

Αλλά και πάλι θα το λύναμε με μια μικρή φυσούνα.

Στα 5 μέτρα βάθος και 25 μήκος που θα κινηθούμε εμείς...

και χειμωνιάτικα, δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα με το οξυγόνο.

Εγώ ένα τελευταίο θα πω και μετά... αλληλούια.

Ωραία, εμείς εκεί πάμε, υποτίθεται, για να χτυπήσουμε την τράπεζα...

και το σύστημα που μας γα*εί τις ζωές. Γιατί κλέβουμε τις θυρίδες...

και δεν κλέβουμε το χρηματοκιβώτιο; Χτυπώντας τις θυρίδες...

χτυπάμε ανθρώπους σαν κι εμάς, που μπορεί να έχουν κάτι πολύτιμο μέσα.

-Δεν χτυπάς την τράπεζα. -Χτυπάς την αξιοπιστία της.

Οι περισσότερες τράπεζες, τα χρήματα που έχουν στο χρηματοκιβώτιο...

τα έχουν πια ασφαλισμένα. Το περιεχόμενο των θυρίδων, όμως, όχι.

Οι τράπεζες δεν ξέρουν καν τι υπάρχει μέσα στις θυρίδες.

Χτυπώντας τις θυρίδες, χτυπάς την αξιοπιστία και τη φήμη της.

Αυτά χρειάζεται η τράπεζα για να υπάρξει, όχι τα λεφτά.

Αν τη χτυπήσεις εκεί, η τράπεζα πέθανε.

Κι οι άνθρωποι που έχουν τις θυρίδες; Άνθρωποι, σαν κι εμάς;

Άνθρωποι σαν κι εμάς δεν έχουν ούτε διαμάντια, ούτε πλάκες χρυσού...

ούτε μαύρο χρήμα, ούτε κι άσπρο, για να το κρύβουν.

Μπορεί να έχουν, όμως, ένα δαχτυλίδι, μια φωτογραφία κάποιου...

αγαπημένου προσώπου που πέθανε.

Μπορεί να έχουν ένα πολύτιμο αντικείμενο, ένα οικογενειακό κειμήλιο.

-Μ' αυτούς τι κάνουμε; -Ε, τι να κάνουμε τώρα;

Στον πόλεμο υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες.

-Παράπλευρες απώλειες; -(Όλγα) Ναι.

Όπως το σπίτι του Βάκη, το μαγαζί του Μιχάλη...

και η Ελένη σου.

Αν όλα πάνε όπως τα έχω σχεδιάσει...

τα μεσάνυχτα της Κυριακής θα 'χουμε τελειώσει.

Πάτε σπίτια σας, ξεκουράζεστε...

ξυπνάτε την επόμενη μέρα, φτιάχνετε καφέ κι ανοίγετε τις τηλεοράσεις σας.

-Για να δούμε τι; -Τις μούρες μας στην τηλεόραση.

Κι από κάτω να γράφει "Καταζητούνται".

Και μια ολόκληρη χώρα να λέει πόσο μ***κες είμαστε που πιστέψαμε...

ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο.

Ή...

θα έχουμε κάνει τη μεγαλύτερη ληστεία στην Ελλάδα...

το ριφιφί του αιώνα...

και κανένας από μας μέχρι να πεθάνει...

δεν θα μπορεί να παινευτεί γι' αυτό.

Λοιπόν, μάγκες.

Τώρα που τα ακούσατε όλα...

ήρθε η ώρα να μας πείτε αν είστε μέσα ή όχι.

Εγώ...

είμαι...

μέσα.

Μέσα.

Μέσα, ρε!

Μέ...

σα.

-Μέσα. -Μέσα.

[Βήματα]

Χαρά;

Τι θες εδώ;

Απόδοση Διαλόγων Έλενα Τσαροπούλου

Τεχνική Επεξεργασία COSMOTE TV