Original subtitles

Κύριε διευθυντά!

[Ξέπνοος] Οι... Οι θυρίδες...

[Βιαστικά βήματα]

(Μανώλης) Ακόμα το σκέφτεσαι;

Τι εννοείς "ακόμα"; Τι άλλαξε για να μην το σκέφτομαι;

(Όλγα) Έψαχνα να βρω περιπτώσεις σαν και τη δική μου...

ή παρόμοιες με τη δική μου.

Ανθρώπους που οι τράπεζες και το σύστημα τους είχε τσακίσει.

Έτσι βρήκα τον Νίκο...

Βάφω ένα σπίτι εδώ λίγο πιο πάνω και μέχρι να στεγνώσει το πρώτο χέρι...

είπα να περάσω να σου πω ένα "γεια".

(Όλγα) Τον Μιχάλη...

(Ανθούλα) Θα πάω στην αδελφή μου, στην Πάτρα.

-Χρειάζονται χέρια στο σουβλατζίδικο. -Και τα παιδιά;

(Τάσος) Η Ανθούλα σ' έχει ξεγράψει απ' τη ζωή της μετά τις μ**κίες που έκανες.

-Εγώ τι φταίω να μη βλέπω τα εγγόνια; -Τώρα τα ίδια θα λέμε;

(Όλγα) Και τον Βάκη.

(Λευτέρης) Τότε άπλωσε την αρίδα σου, λεβέντη μου...

και βλέπε να μας παίρνουν το σπίτι!

Εγώ με τη σύνταξη δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.

-Θα με βοηθήσεις, ναι ή όχι; -Δυστυχώς...

όταν δίνω τον λόγο μου, δεν τον παίρνω πίσω.

-Άντε, ρε Φρόσω! -Μαρία!

Κυρία Όλγα;

[Μουσικό σήμα σειράς]

(Αστυνομικός) Πάμε, πάμε.

Πάμε, πάμε!

[Κορναρίσματα]

Έλα, έλα, έλα!

Προχώρα, προχώρα.

Πάμε!

Έλα, έλα, πέρνα.

Πέρνα, πέρνα.

[Θόρυβοι κυκλοφορίας - Κλικ φωτογραφικής μηχανής]

-Κύριε Κουρτίδη; -Ορίστε.

Δύο φορές μού είπατε ότι χτύπησε ο συναγερμός μέσα στο σαββατοκύριακο.

-Ναι. -Ναι...

-Και δεν αντιληφθήκατε κάτι ύποπτο; -Όχι, τίποτα απολύτως.

Ρωτήστε και τους αστυνομικούς που ήρθαν μαζί μου.

Εγώ σχεδόν με τις πιτζάμες έφυγα απ' το σπίτι μου για να 'ρθω εδώ, να ελέγξω.

Αλλά ελέγξατε μόνο το ισόγειο.

-Γιατί; -Γιατί έδειχναν όλα κανονικά.

Δεν υπήρχε κανένα ίχνος παραβίασης.

Πού να ξέρω εγώ, κύριε, τι γινόταν από κάτω;

-Μάλιστα. -Μάλιστα;

-Φοβερή δουλειά! -Πώς είπατε;

Αυτό να πείτε στους δημοσιογράφους, ότι οι ληστές έκαναν εξαιρετική δουλειά.

Η αστυνομία, να πείτε, συγχαίρει τους ληστές...

για την άψογη οργάνωση του σχεδίου τους.

Κι άμα τους πιάσετε ποτέ, να τους ζητήσετε κι αυτόγραφο!

-Κύριε Κουρτίδη... -Παρακαλώ.

Θα σας συμβούλευα να ηρεμήσετε και να σκεφτείτε...

τι θα πείτε εσείς στην κατάθεσή σας.

Και να είστε απόλυτα ακριβής στις λεπτομέρειες.

Γιατί όλα εκεί κρίνονται.

Πού;

Στις λεπτομέρειες.

Γιατί όλη αυτή η κοροϊδία με τα ψεύτικα ονόματα, ρε Όλγα;

Γιατί, εσύ πιστεύεις ότι αυτό είναι το μόνο ψέμα που είπε;

Πες μου τώρα ότι δεν είσαι κι Ολυμπιακός να τρελαθώ τελείως!

-Αυτό είν' το πρόβλημά σου. -Γιατί, λίγο το 'χεις;

Το μοναδικό ψέμα που σας είπα ήταν το όνομά μου.

Εγώ σε πιστεύω. Τι διάολο, τόσο καιρό γνωριζόμαστε!

-Έτσι δεν είναι; -Όχι, δεν είναι έτσι.

Εγώ νιώθω ότι δεν σε ξέρω.

Νιώθω σαν να σε γνώρισα σήμερα. Κι αυτό που γνώρισα, δεν μ' αρέσει καθόλου.

-Δεν το πιστεύεις αυτό που λες τώρα. -Τι δεν πιστεύω ακριβώς;

Ότι η Βίκη, η Μαρία κι η Φρόσω επί της ουσίας είναι ο Λήσταρχος Νταβέλης;

Που εκμεταλλεύτηκε τον πόνο τριών ανθρώπων...

και προσποιήθηκε ότι ενδιαφέρεται, για να στρατολογήσει τρεις αποτυχημένους...

να κάνουν μια ληστεία σε μία τράπεζα;

-Με είπε αποτυχημένο; -Μη φωνάζεις, ρε μ***κα.

-Θα μας πάνε μέσα. -Κι εσένα τι σε νοιάζει;

-Δεν είσαι ήδη μέσα; -Γιατί, εσύ είσαι έξω;

-Θα μας κάνεις και την ψυχολόγο τώρα; -Νίκο...

δεν σας θεώρησα ποτέ αποτυχημένους.

Ναι, σας πλησίασα για να σας πω αυτό που σας είπα σήμερα.

Δέθηκα και μ' εσάς και με τις οικογένειές σας.

Κι αν δεν έβλεπα ότι είστε στο ίδιο τέλμα που είμαι κι εγώ...

δεν θα σας το πρότεινα.

Στην αρχή δεν ήθελα να δεθώ με κανέναν από εσάς.

Στην πορεία, όμως, συνέβη.

Κι όταν πια δέθηκα, μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να σας πω...

γιατί συστήθηκα με ψεύτικο όνομα.

Τέλος πάντων, δεν έχει κανένα νόημα τώρα να το συζητήσουμε.

Ο καθένας ας σκεφτεί τι νιώθει και τι ξέρει...

κι ας αποφασίσει.

Ωραία, πες, άντε και το κάναμε.

Τι πιστεύεις ότι θα γίνει, δηλαδή;

Θα εξαφανιστούν οι τράπεζες;

Η συγκεκριμένη, ναι.

Έχετε τρεις μέρες ν' αποφασίσετε.

Αν είστε μέσα, σας περιμένω και τους τρεις στη διεύθυνση που σας έδωσα...

την Παρασκευή, στις 11 η ώρα το βράδυ.

Αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι...

αν το κάνουμε, θα το κάνουμε όλοι.

Αν έστω και ένας είναι εκτός, δεν θα κάνουμε τίποτα.

Επομένως...

την Παρασκευή το βράδυ ή και οι πέντε, ή κανείς.

Ποιοι πέντε; Τρεις είμαστε.

Πέντε.

-Τρεις. -Θα πρέπει να βρείτε άλλους δύο.

Εμπιστοσύνης.

Να βάζετε το χέρι σας στη φωτιά γι' αυτούς.

Όπως το βάζω εγώ για σας.

Γεια σας, κυρία Όλγα.

-Θέλετε να σας φέρω κάτι; -Τι σου χρωστάμε;

-Είναι πλη... -Άσε, καταλάβαμε.

Έχεις ένα...

ένα χαρτί κι ένα στυλό;

Τι γράφεις εκεί πέρα;

Τη διεύθυνση της μάντρας και τη μέρα που θα βρεθούμε, να μην το ξεχάσω.

Τι να ξεχάσεις, τόσες δουλειές έχεις;

Δεν θέλω να μπερδέψω τις λίμνες, τι ζόρι τραβάς;

-Έλα, ευχαριστώ, φιλαράκι. -Παρακαλώ.

Μάθε τη διεύθυνση και πέτα το χαρτάκι. Δεν ξέρεις τι γίνεται.

-Μη μας δέσουνε. -Τι θέμα έχεις εσύ; Δεμένος είσαι.

Θα την πάρουμε τώρα σχοινί κορδόνι αυτή τη μ***κία;

-Εγώ σας χαιρετώ. -Κάτσε ρε, τι χαιρετάς; Περίμενε.

Από τη στιγμή που μπορεί να συμβεί κάτι που θ' αλλάξει τις ζωές όλων μας...

προς το καλύτερο, και για να συμβεί αυτό πρέπει να 'μαστε κι οι πέντε...

-δεν αποφασίζεις μόνος σου. -Πρώτον, δεν είμαστε πέντε.

Είμαστε τρεις. Και το ότι πρέπει να ψάξουμε να βρούμε άλλους δύο...

καθιστά πιο πιθανό να καταλήξουμε στη φυλακή.

Επομένως, μόνο η δική του ζωή θα είναι καλύτερη...

γιατί θα έχει αποκτήσει τέσσερις νέους φίλους που θα του κάνουν παρέα...

πίσω από τα σίδερα.

Και δεύτερον, για τη δική μου ζωή αποφασίζω μόνο εγώ.

Δηλαδή, για τη ζωή που ζεις τώρα αποφασίζεις εσύ;

Και στην τελική, και να μη γίνει τίποτα, και να μην πετύχουμε τίποτα...

θα μας έχει μείνει... Ξέρω γω; Η ηθική ικανοποίηση.

Να μοιραστώ λίγο κι εγώ την προσωπική μου εμπειρία επειδή σας ακούω τόση ώρα.

Δεν υπάρχει καμία ικανοποίηση μέσα στη φυλακή.

Όταν είσαι έξω, μπορείς να λες και να κάνεις πολλές μαγκιές.

Αλλά σας το λέω μπέσα. Δεν υπάρχει χειρότερο.

Το χειρότερο που μπορεί να φαντάζεσαι για τη φυλακή...

δεν ακουμπάει καν.

Η ζωή θέλει ρίσκο, φίλε.

Ρίσκο όταν είναι να χάσεις κάτι. Εμείς δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα.

Άρα στα λόγια μου έρχεσαι. Αν δεν έχεις να χάσεις τίποτα, τι κωλώνεις;

Καλά ρε, δεν ακούσατε τίποτα απ' αυτά που είπα;

-Δεν έχετε να χάσετε τίποτα; -Εγώ προσωπικά όχι.

Η ελευθερία, ρε, είναι το πιο σημαντικό.

Τουλάχιστον πάμε, ρε σεις. Πάμε ν' ακούσουμε το σχέδιο.

Το σχέδιο, το σχέδιο... Μάσκες, όπλα, γεμίζουμε τις τσάντες με λεφτά...

περιμένεις έξω μ' ένα πειραγμένο αμάξι και την κοπανάμε...

με τα τρελά σου σταντιλίκια.

Δεν νομίζω να 'χει σκεφτεί κάτι τόσο ηλίθιο.

Και λίγο πιο έξυπνο να 'χει σκεφτεί...

εγώ δεν είμαι μέσα. Σας χαιρετώ.

Καλοφάγωτα τα κέρδη σας.

Κι ό,τι και να γίνει, δεν σας έχω συναντήσει ποτέ.

Δεν ξέρεις τι σημαίνει να σου κλέβει η τράπεζα όλη τη ζωή.

Η τράπεζα έκλεψε τη ζωή της γυναίκας μου. Εσύ τι έχεις χάσει και ξέρεις;

Ξέρεις... Σκατά ξέρεις.

Λοιπόν, την κάνω κι εγώ.

Τώρα τι να πω; Ότι χάρηκα;

Χάρηκα.

Εγώ λέω να πάω.

Ελευθερία, Βάκη. Ελευθερία.

[Σειρήνα ασθενοφόρου]

Κύριε Ρουμπάνη; Κύριε Ρουμπάνη, με ακούτε;

Με ακούτε;

Δεν ανταποκρίνεται.

Δεν χρειαζόταν να 'ρθεις μαζί μου βόλτα σήμερα.

Αφού είσαι κουρασμένος.

Όλα κι όλα, αυτό δεν πρόκειται ν' αλλάξει ποτέ.

Άλλωστε, μ' αρέσει να βγαίνουμε βολτίτσα.

Κι εμένα μ' αρέσει να περπατάμε παρέα.

Η αλήθεια είναι ότι, όποτε βγαίνω βόλτα είτε με σένα είτε με τη Βίκη...

τα ξεχνάω όλα.

Πλάκα πλάκα, τώρα που το είπα, έχω μέρες να τη δω.

Έχει εξαφανιστεί.

Να την έπαιρνα κάνα τηλέφωνο. Μπορεί να χρειάζεται βοήθεια.

Μπορεί ν' αρρώστησε. Μόνη της είναι.

Μια χαρά είναι η Βίκη. Καλά, μια χαρά δεν είναι...

-Τι; -Λέω... Μεγάλη γυναίκα είναι.

Μην ανησυχείς γι' αυτή. Ξέρει να φροντίζει τον εαυτό της.

[Τιτίβισμα πουλιών]

Μερικές φορές...

μου περνάει απ' το μυαλό να δώσω μία μπροστά...

μπας κι αλλάξει η ζωή η δική σου και του μπαμπά.

Τι είναι αυτά που λες;

Υπάρχουν στιγμές...

που νιώθω...

νιώθω σαν ελαττωματική μηχανή...

που γεννάει... γεννάει συνεχώς έξοδα.

Δεν λέω ότι φταίω. Απλά γεννήθηκα. Έτσι.

Αλλά από την άλλη, δεν μπορώ.

Δεν μπορώ να μην το σκέφτομαι, όταν χάνουμε το σπίτι μας...

κι εσύ με τον μπαμπά πρέπει να πληρώνετε για τη δική μου αναπηρία.

Κόφ' το, Χριστίνα!

Μη σε ξανακούσω να μιλάς έτσι! Ακούς; Ποτέ!

Ποτέ!

Μ' ακούς;

Εσύ... Εσύ, αγάπη μου, είσαι η χαρά της ζωής μας.

Απ' όταν έφυγε η μαμά, στα μάτια σου και στο χαμόγελό σου βλέπω εκείνη.

Κι ο μπαμπάς το ίδιο.

Έλα, μην ξανακούσω τέτοιες κουβέντες!

Και να σου πω και κάτι; Εμείς είμαστε ανάπηροι.

Που δεν μπορούμε να μοιραστούμε τίποτα.

Ούτε τους δρόμους, ούτε τα πεζοδρόμια, ούτε τις ταβέρνες μας...

με κάποιον που είναι διαφορετικός από εμάς.

Απλά η δικιά μας αναπηρία δεν φαίνεται.

Γιατί είναι εδώ. Κι εδώ.

Μην ξανακούσω τέτοιες βλακείες. Ποτέ.

Εντάξει.

Ούτε θα ξανασκεφτείς, ούτε θα ξαναπείς ποτέ κάτι τέτοιο.

-Μου το υπόσχεσαι; -Εντάξει, σκάσε, σ' το υπόσχομαι.

Πάντως, να ξέρεις ότι...

μαζί σου νιώθω φυσιολογική.

Κι εγώ το ίδιο.

-Σ' αγαπάω πολύ. -Εγώ να δεις!

Όλα θα φτιάξουν, Χριστίνα μου.

Σ' το υπόσχομαι.

Θα το φροντίσω εγώ.

[Αναστεναγμός]

-Γεια σου, Οδυσσέα. -Γεια σου, Μανώλη.

-Πώς πάνε οι δουλειές; -Χάλια μαύρα.

-Εσένα; -Πίνει, φίλε, ο κόσμος, πίνει, πίνει.

-Καλό βράδυ. -Καλό βράδυ.

Καλώς τον. Να σου βάλω να φας;

Μπα, όχι.

Ρε πατέρα, να σε ρωτήσω κάτι;

Και δε ρωτάς;

Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή για έναν άνθρωπο;

Αν με ρώταγες χθες, θα σου έλεγα η περηφάνεια του.

Αν με ρωτάς σήμερα, που έμαθα πως θα γίνω φραπές, σου λέω η υγεία.

-Πήρες τα αποτελέσματα; -Ναι.

-Και; Τι είπε; -Τι να πει, ρε; Αρχή Πάρκινσον.

-Κι εσύ κάθεσαι και μπεκρουλιάζεις; -Και τι θες να κάνω, δηλαδή;

Ξέρω γω; Δεν σου δώσαν τίποτα φάρμακα; Κάτι να το φρενάρει;

Τι να μου δώσουν, μωρέ; Σάμπως ξέρουν κι αυτοί τι τους γίνεται;

Μου είπαν να ξαναπάω την άλλη βδομάδα.

-Κι άμα χειροτερέψει; -Λοιπόν, αν χειροτερέψει...

θα πάω να πιάσω δουλειά σε καφετέρια, να χτυπάω φραπέδες. Εύκολο θα 'ναι.

-Θα μιλήσουμε τώρα σοβαρά; -Έλα ρε Μιχάλη, τι σοβαρά να μιλήσουμε;

Τι θ' αλλάξει, δηλαδή; Λαχεία είναι αυτά.

Και τα σκατένια τα λαχεία πρέπει να τα κερδίζουμε πάντα εμείς;

Έτσι είναι η ζωή, γιε μου. Τις επιλογές σου τις πληρώνεις.

Α, δηλαδή, εσύ το επέλεξες να καταπιείς 3 Ρίχτερ.

Όχι.

Εσύ κοίτα τα χάλια σου, να τελειώνεις με τη φυλακή, να φτιάξεις τη ζωή σου.

Εσύ πιστεύεις, δηλαδή, ότι φτιάχνει η ζωή μου.

Ναι, γιατί να μη φτιάχνεται; Δεν σκότωσες άνθρωπο.

Από τύχη δεν σκότωσα άνθρωπο.

Από τύχη. Λαχεία είναι αυτά.

Ναι, πατέρα.

Μόνο που ο κόσμος μένει στο ότι ήσουν φυλακή. Δεν νοιάζεται γιατί μπήκες.

Άσ' τα αυτά. Βγες με το καλό, και θα τη βρούμε την άκρη.

Θα πουλήσω την τράτα, και θα ξανανοίξεις συνεργείο.

Τι είναι αυτά που λες τώρα; Σ' αφήνω εγώ να πουλήσεις την τράτα σου;

Θα πεθάνεις χωρίς την τράτα σου.

Να 'ναι αυτή δεμένη, να χτυπιέται από τα κύματα...

να 'μαι εγώ εδώ να χτυπιέμαι από το Πάρκινσον.

Δεν παλεύεσαι, γέρο.

Υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή απ' το να κάνεις με όλα χαβαλέ;

Αποφάσισε πατέρα: ο χαβαλές, η υγεία ή η περηφάνεια;

Σ' αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν κατηγορίες.

Ποιο είναι το πρώτο, ποιο το δεύτερο.

Ό,τι σου λέει το μέσα σου, Μιχάλη. Ό,τι σου λέει το μέσα σου.

Το μέσα μου, ε;

Καλώς τον.

Άργησες.

Ναι...

Έκανα απογραφή στη μάντρα.

-Τι απογραφή; -Ό,τι υπάρχει μες στη μάντρα.

Σκέφτομαι να την πουλήσω.

-Σε ποιον; -Σε όποιον θέλει να την αγοράσει.

-Στον Κάρματζη; -Στον Κάρματζη.

Καλά, εσύ έλεγες ότι τα λεφτά που σου πρότεινε...

αν βγάλεις το μερίδιο της Όλγας, μας φτάνουν το πολύ για έναν χρόνο.

-Τι θα έχουμε μετά; -Θα έχουμε έναν χρόνο, Χαρά.

Θα έχουμε έναν χρόνο να σκεφτούμε τι σκατά θα κάνουμε.

Γιατί, όπως είναι η κατάσταση τώρα, σε ένα μήνα δεν θα έχουμε ούτε αυτό.

Θα τη βρω την άκρη, μην ανησυχείς.

Αύριο θα κάνω και μία προσπάθεια με μία καινούργια εργολαβία που έχει ανοίξει.

Αν μας κάτσει αυτό, θα στρώσει το πράγμα.

Αν όχι...

δεν υπάρχει άλλη λύση.

-Με την Όλγα μίλησες; Συμφωνεί; -Ναι, της μίλησα.

Θα το σκεφτεί και θα μου απαντήσει.

-Γιατί δεν μ' αφήνεις να σε βοηθήσω; -Τα έχουμε πει αυτά.

Τι έχουμε πει, βρε Μανώλη;

Το παιδί τελειώνει φέτος, και, αν δεν περάσει Αθήνα, καήκαμε!

Πατέρα καπετάνιο είχα, ξέρω από φουρτούνες.

Άσε με να βρω κι εγώ μια δουλίτσα.

Υπάρχει μια ηλικιωμένη κυρία...

Εσύ έχεις σπίτι και παιδιά να φροντίσεις! Δεν θα ξεσκατίζεις γριές!

Μη φωνάζεις. Θα ξυπνήσεις τα παιδιά.

-Να σου βάλω να φας; -Όχι, πάω να ξαπλώσω.

Θα τη βρω την άκρη, Χαρά.

Θα τη βρω την άκρη.

Όλα τα διαδικαστικά, ληξιαρχική πράξη θανάτου κλπ., θα τα αναλάβουμε εμείς.

Αυτά που κρατάτε στα χέρια σας είναι ο τιμοκατάλογος για το φέρετρο.

Ό,τι προτιμάτε: μαόνι, καρυδιά...

Θα θέλατε τώρα να μου πείτε τα στοιχεία του νεκρού;

Ναι. Δεν πρόκειται για κάποιον άλλον.

Για μένα ενδιαφέρομαι.

Α... Για εσάς.

Εσείς είστε... ζωντανή.

Κι είστε νέα γυναίκα.

Είστε πάρα πολύ ευγενικός.

Κι εγώ ξέρω πολύ καλά τι είμαι.

Και θέλω όταν έρθει εκείνη η στιγμή...

να τα έχω ετοιμάσει όλα με τα ίδια μου τα χέρια, μόνη μου.

Δεν θέλω να επιβαρύνω τα παιδιά μου. Καταλαβαίνετε, ε;

Ναι... Οπότε, τώρα μπορούμε να τα ετοιμάσουμε όλα μαζί...

να σας εξοφλήσω...

κι όταν ο Κύριος αποφασίσει την ώρα εκείνη...

τα παιδιά μου θα επικοινωνήσουν μαζί σας να σας ενημερώσουν...

κι εσείς θα τους πείτε ότι η μητέρα τους τα έχει ετοιμάσει όλα η ίδια.

-Μείνετε ήσυχη. -Ευχαριστώ πολύ.

Μήπως θα μπορούσαμε να πάμε τώρα...

να διαλέξω την κάσα μου;

Βεβαίως.

Ελάτε μαζί μου...

να διαλέξετε την κάσα σας.

-Λίγο γυαλιστερά δεν είναι; -Τα βερνικώσαμε τώρα τελευταία.

Αν θέλετε σε ματ, μου το λέτε.

Αυτό, αυτό. Νομίζω ότι...

αυτό είναι καλό.

[Κραυγή τρόμου]

Αλληλούια!

Βρε μ***κα, δεν σου 'πα να μην το ξανακάνεις αυτό;

-Μα να χάσουμε την πελάτισσα! -Μ***κα, κανόνισε.

Ειλικρινά, θα βάλω το χώμα και θα βάλεις το σώμα.

Να λες ευχαριστώ που δεν μας έκανε μήνυση.

-Εγώ φταίω, δηλαδή; -Όχι, ρε, εγώ φταίω.

Εγώ πετάχτηκα μέσα από την κάσα σαν το ξωτικό, να τρομάξω την κυρία.

Την ξέκανες τη γυναίκα, νέα γυναίκα!

Σαλεμένη ήταν, ρε μ***κα. Δεν την είδες;

Ποιος νορμάλ άνθρωπος έρχεται να παραγγείλει την κάσα του;

Ποιος νορμάλ άνθρωπος πετάγεται μέσα από κάσες, να τρομάζει τους πελάτες;

-Εγώ δεν είπα ποτέ ότι είμαι νορμάλ. -Εγώ είμαι, όμως.

Εσύ είσαι; Που ασχολείσαι όλη μέρα με πεθαμένους;

Ναι, σίγουρη δουλειά. Τώρα βέβαια, μαζί σου δεν τη λες και πολύ σίγουρη.

Κοίτα εδώ μου**ρα!

Πάντα ονειρευόμουν να οδηγήσω μια τέτοια κούκλα.

Κι εγώ.

-Το ξέρω, δεν φτάνω τα πεντάλ. -Είπα κάτι;

Έτοιμος ήσουν.

Άδικος κόσμος.

Τι θα ήθελες, δηλαδή, να κάνουνε Φεράρι για νάνους;

Ναι, ρε Αντώνη, γιατί όχι;

Ξέρεις πολλούς νάνους να είναι εκατομμυριούχοι;

-Άλλη μια αδικία. -Πω, ρε Αργυράκο, τι θυμήθηκα τώρα;

Τον Λάκη. Θυμάσαι που λέγανε, "Λάκη, έλα να φας τη Μερέντα σου";

Και τρέχαν τα σάλια μας. Και το κωλόπαιδο δεν μας έδωσε ποτέ.

Ούτε μια κουταλιά, ρε. Πώς σου ήρθε ο Λάκης τώρα;

Δεν θυμάσαι που μόστραρε τη Φεράρι που έφερε ο πατέρας του απ' το εξωτερικό;

Ναι, ναι, τη θυμάμαι.

Την έβγαζε στη γειτονιά, την τσουλούσε στην κατηφόρα για να τη βλέπουμε.

Θυμάμαι κι όταν του 'σπασες τα δόντια επειδή με κορόιδευε.

Τέσσερα. Σίγμα δεν ξαναείπε. "Μαμά, με χτυπήθανε".

-Κι αυτόν και τους άλλους που πήγαν... -Κι αυτό είναι το ευχαριστώ, ρε;

Να μου διώχνεις τους πελάτες; Να βάλω λουκέτο;

Ναι, ρε! Να βάλεις λουκέτο! Να 'ρθεις να δουλέψεις μαζί μου!

Πού, ρε; Στο λούνα παρκ; Ή να κλέβουμε αυτοκίνητα, να τα κόβουμε...

και να τα πουλάμε για ανταλλακτικά;

Γιατί; Άσχημα είναι τα αυτοκίνητα για ανταλλακτικά;

-Αυτό ξέρω να κάνω καλά, αυτό κάνω. -Ε όχι και τόσο καλά!

Δυο φορές σε χώσανε μέσα.

Επειδή με πιάσανε, όχι επειδή δεν ξέρω να τα ανοίγω.

Έλα, εντάξει, θα το σκεφτώ. Αύριο δουλεύεις για μένα.

-Πού; -Φτυάρι. Έχουμε κηδεία.

Θα ξεχρεώσεις τη χασούρα που μου 'κανες σήμερα.

Πω πω!

[Κουδούνι εξώπορτας]

-Γεια σου, Νίκο. -Γεια σας, κύριε Ιάκωβε.

-Μπορώ να περάσω; -Φυσικά, σπίτι σας είναι.

[Αναστεναγμός] Νίκο μου, δεν υπάρχει εύκολος τρόπος για να...

Θα σας τα δώσω, κύριε Ιάκωβε, θα σας τα δώσω.

Πότε, βρε Νίκο; Ξέρεις πόσα έχουν μαζευτεί; Οχτώ!

Ενοίκια οχτώ μηνών. Πού θα βρεις για να μου τα δώσεις;

Δουλεύω, δεν κάθομαι. Στην ανάγκη, θα δανειστώ.

Κοίτα, Νίκο μου, αν ήθελες να δανειστείς, θα το είχες κάνει.

Πότε περιμένεις να δανειστείς, όταν τα οχτώ γίνουν δώδεκα;

Κι εγώ αυτά τα λεφτά περιμένω για να ζήσω.

Εντάξει, όλη η πολυκατοικία δικιά σας είναι.

Απ' τα δικά μου περιμένετε να ζήσετε;

Γιατί, εσύ νομίζεις ότι είσαι ο μόνος καλοπληρωτής εδώ μέσα;

Ωραία. Να σας ξεχρεώσω με δουλειά;

Έτσι κι αλλιώς, η πολυκατοικία θέλει βάψιμο, μερεμέτια...

στεγανοποίηση η ταράτσα. Να τα πατσίσουμε έτσι;

Κοίτα, Νίκο, το τι θα κάνω με την περιουσία μου είναι δικό μου θέμα.

Εγώ θέλω τα νοίκια που μου χρωστάς. Καταλαβαίνω ότι έχεις περάσει δύσκολα.

Σεβόμενος τον πόνο σου, έκανα υπομονή. Αλλά θέλω κι εσύ να με καταλάβεις.

Θέλω τα χρήματά μου.

Αν δεν μπορείς, σε παρακαλώ ν' αφήσεις το διαμέρισμα.

# Μια Ζωή Πληρώνω - Ρίτα Σακελλαρίου #

Να μπω;

Άκου, λέει!

Πώς από δω;

Πέρασα από το φροντιστήριο του γιου σου.

Τι δουλειά είχες εσύ στο φροντιστήριο του γιου μου;

Τους είπα ότι πήγα εκ μέρους σου, και πλήρωσα τον μήνα που χρωστούσες...

-και τον επόμενο. -Τι έκανες, λέει;

Στέλιο;

Ρε συ Όλγα, θα μου πεις τι συμβαίνει γιατί θα τα πάρω στο κρανίο;

Στέλιο!

-Με φωνάξατε; -Ναι, έλα εδώ, αγόρι μου.

Πόσα λεφτά σού χρωστάμε;

Κυρία Όλγα, είπα και στον κύριο Μανώλη...

Πόσα σου χρωστάμε;

Ογδόντα δύο χιλιάδες.

Ωραία.

Πάρε 85.000 και μπορείς να φύγεις.

Αν θέλετε, μπορώ να μείνω. Εγώ έτσι κι αλλιώς στην άλλη δουλειά ξεκινάω...

Μπορείς να φύγεις.

Γεια σας, κύριε Μανώλη. Ευχαριστώ. Για όλα.

Γεια σου, ρε Στέλιο. Να 'σαι καλά.

-Ρε συ, Όλγα, από πού κι ως πού; -Μανώλη, άκου.

Αύριο το βράδυ έχω δώσει ραντεβού στην ομάδα...

να μαζευτούμε εδώ για ν' αναλύσουμε τις λεπτομέρειες του σχεδίου...

οπότε η μάντρα πρέπει να 'ναι κλειστή.

-Τους συνάντησες; -Ναι.

Και πώς πήγε;

Καθόλου καλά.

Τι σημαίνει καθόλου καλά; Θα έρθουν ή δεν θα έρθουν;

Μου έδωσαν να καταλάβω ότι δεν θα έρθουν.

Εγώ, όμως, πιστεύω ότι θα εμφανιστούν.

Κι αν δεν εμφανιστούν;

Εδώ σου έχω ένα πληρεξούσιο...

με το οποίο σε εξουσιοδοτώ να πουλήσεις τη μάντρα.

Αν δεν εμφανιστούν, πουλάς τη μάντρα...

μου δίνεις τα χρήματα που έδωσα στον Στέλιο και στο φροντιστήριο...

και κρατάς τα υπόλοιπα για σένα και την οικογένειά σου. Εγώ δεν θέλω δραχμή.

Και, σε παρακαλώ πολύ, θέλω σήμερα να περάσεις από το σπίτι.

Να φορτώσουμε τα υλικά και τα σχέδια, να τα φέρουμε εδώ.

Είπα να περάσω το απόγευμα, μπας και πετάνε λιγότερο τα περιστέρια.

Θυμάσαι που σου 'λεγα για μια τύπισσα που της είχα βάψει το σπίτι, τη Φρόσω;

Ε λοιπόν, αποδείχτηκε πως δεν την έλεγαν Φρόσω. Όλγα τη λένε.

Αλλά φαντάζομαι το ξέρεις.

Φαντάζομαι πως όλα όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες μέρες τα ξέρεις.

Το να μην ξέρεις τίποτα...

επειδή μπορεί να μην υπάρχεις, να βρίσκεσαι στο πουθενά...

δεν θέλω ούτε να το φαντάζομαι.

Προτιμώ να σκέφτομαι ότι υπάρχει κάτι.

Κι είσαι εκεί και περνάς όμορφα.

Και με σκέφτεσαι και με περιμένεις.

[Αναστεναγμός]

Το ξέρεις ότι...

δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι για να συναντηθούμε πιο γρήγορα.

Γιατί, αν έκανα το απονενοημένο, αν ισχύουν όσα λένε...

μπορεί και να μη συναντιόμασταν.

Απ' την άλλη, σκέφτομαι πως, αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα...

αν ήσουν στη θέση μου κι εγώ στη δική σου...

αν σε έβλεπα να καθαρίζεις εσύ τον τάφο μου...

δεν θα μου άρεσε να σε βλέπω να υποφέρεις.

Θα 'θελα να προχωρήσεις. Θα 'θελα να ζήσεις.

Να ζήσεις τη ζωή σου, να ζήσεις και για τους δυο μας.

Προσπάθησα.

Εγώ προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα.

Δεν μπορώ, βρε αγάπη μου, δεν ξέρω, δεν...

Δεν βρίσκω τον λόγο, δεν...

Δεν βρίσκω το νόημα.

[Αναστεναγμός]

[Τιτιβίσματα πουλιών]

[Μελαγχολική μουσική]

Λοιπόν, τον χώρο τον φτιάξαμε για να μη φαινόμαστε. Τα πράγματα τα φέραμε.

Τώρα τι;

Τώρα πάμε σπίτια μας...

κι αύριο βράδυ ερχόμαστε εδώ και συναντιόμαστε με τους άλλους.

-Αν εμφανιστούν όλοι. -Αν εμφανιστούν.

Κι αν δεν εμφανιστούν;

Ό,τι είπαμε.

Μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων...

την ψυχή της δούλης Σου, Σώτερ, ανάπαυσον.

-Φύγε από δω πέρα, Όλγα! -Όχι, να δούμε τι θα γίνει.

Φύγε από δω, ρε λέμε! Φύγε από δω, λέω!

Φύγε από δω, θα τον σκοτώσω τον π***τη, φύγε από δω!

Φύγε από δω, γαμώ την π****να μου, γαμώ! Φύγε από δω!

Να βρω αυτόν τον διάολο. Πού είναι; Πού είναι;

Καταλαβαίνεις τι έκανε ο κα***λης; Καταλαβαίνεις;

Μπλόκαρε τον λογαριασμό για να σώσει την τράπεζα απ' την εξαγορά.

-Όχι, ρε Όλγα! Όχι γαμώ το κέρατό μου! -Κάτσε! Μπορείς να μην ισχύει αυτό!

Εσένα ποιος σου το είπε;

Ένας παλιός συμμαθητής μου δουλεύει στο Υπουργείο Οικονομικών.

Καταλαβαίνεις τι λέει; Θα τους γ***σω!

-Όχι! Όχι! -Φύγε, ρε Όλγα, απ' τη μέση!

-Όχι, όχι! -Φύγε απ' τη μέση, ρε Όλγα!

-Όχι, θα τον σκοτώσεις. -Φύγε ρε απ' τη μέση!

-Φύγε ρε, το παιδί ρε! -Όχι, το όπλο δώσε μου.

-Το παιδί, ρε! -Δώσε μου το όπλο.

-Το παιδάκι μας! -Ναι, καρδιά μου.

Ναι, καρδιά μου. Ναι, καρδιά μου.

-Το παιδάκι μας! -Ναι, καρδιά μου, ναι.

Το παιδάκι...

[Λυγμοί]

Το παιδάκι...

Το παιδάκι...

Ναι, καρδιά μου. Ηρέμησε.

Μην ανησυχείς.

[Λυγμοί]

Θα βρεθεί μια λύση.

Τόσο κόσμο έχουμε στο πλευρό μας.

[Αναφιλητά]

-Πώς είπες το όνομα; -Ελένη Βρανά. Εσείς με καλέσατε.

Ελένη Βρανά... Ελένη Βρανά...

Διάδρομος Γ, τάφος 38. Α ναι, πλησιάζουν τα τρίχρονα.

Ή θα συνεχίσετε να πληρώνετε ενοίκιο ή θα αγοράσετε τον τάφο.

-Αλλιώς; -Ναι, το Α73 και το Ε27 ξεχώστε τους.

-Αφού δεν πληρώνουν. -Αλλιώς θα γίνει εκταφή.

Και θα πρέπει να 'σαι κι εσύ μπροστά.

-Να σιγουρευτείς ότι έχει λιώσει. -Το Ζ101; Το ξεχώσατε;

Τι είπες, ρε μ***κα; Τι να ξεχώσει ρε;

-Για άνθρωπο μιλάς, ρε! -Ήρεμα, ήρεμα.

Έτσι είναι ο κανονισμός, φίλε. Άμα δεν σ' αρέσει, τα παράπονά σου στον δήμο.

-Α στο διάολο ρε! -Δεν αξίζει τον κόπο, ρε φίλε.

Για άνθρωπο μιλάει, ρε! Για άνθρωπο!

-Ήρεμα. -Να τους ξεχώσεις, μ***κα!

Μ***κα! Τα 'σπασε όλα ο μ***κας!

Ήρεμα.

Λοιπόν, ευχαριστώ.

Ευχαριστώ. Εμείς τελειώσαμε.

Τα λέμε. Α, ρε μ***κες...

λίγο αλληλούια με τους ανθρώπους, δεν είναι εξοικειωμένοι με τα δικά μας.

Λεβέντη, να σε πετάξω κάπου;

Μ' αυτό;

Αυτό έχω.

Άσε καλύτερα.

Πιο εύκολα θα βρεις ένα τσουβάλι με λίρες παρά ταξί εδώ πέρα.

Απ' την άλλη, σκέψου. Πότε θα ξαναέχεις την ευκαιρία...

να μπεις ζωντανός σε νεκροφόρα;

Έλα, μια ιδέα είναι, έλα! Έλα, θα φας τη μέρα σου εδώ, έλα.

Να σου πω, θα με αφήσεις στο λούνα παρκ. Στον δρόμο σου είναι.

Θα 'στε πολλά παιδάκια; Μην μπείτε στην Μπαλαρίνα, θα ξεράσετε.

Δεν μου γ****σαι πρωινιάτικα;

Γ***θηκα να σκάβω για την πάρτη σου, μου τη λες κι από πάνω.

Σάλτα πίσω για να πάρω τον άνθρωπο.

-Πού πίσω; -Πίσω.

Δεν πάω εκεί. Ανατριχιάζω. Εκεί βάζουν τους πεθαμένους.

Στις κάσες που μπαίνεις και τρομάζεις γριές τι βάζουν, γλειφιτζούρια;

Παλικάρι! Έλα!

Γαμώ το μπόι μου, γαμώ!

-Αντώνης. -Νίκος.

Αργύρης.

Σ' ευχαριστώ για πριν.

Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος, αλλά έχασα την ψυχραιμία μου.

Καλά ξηγήθηκες. Να σε πετάξω κάπου;

-Όπου σε βολεύει. -Σε κάνα λάκκο;

Είσαι και χιουμορίστας, καλά θα περάσουμε.

Έλα, πάμε!

Γεια.

Πού είσαι, ρε Μιχαλάρα; Πού 'σαι, ρε ψυχή;

Δυο ώρες τώρα εδώ και σε περιμένω, ρε μ***κα!

Είχα πάει σε μια κηδεία να βοηθήσω τον αδελφό μου, που είναι κοράκι.

-Δεν ήξερα ότι έχεις αδελφό. -Έχω.

Αλλά είναι από άλλο πατέρα κι από άλλη μάνα.

-Κολλητός αδελφός. -Αδελφός αδελφός!

Θα 'δινα τα νεφρά μου για πάρτη του.

Δεν θα του χωράγανε, δεν είναι στο νούμερό του, αλλά εγώ θα τα έδινα.

-Πότε βγήκες; -Δεν βγήκα, σε δύο μήνες βγαίνω.

Με άδεια είμαι.

Σε θέλω για δουλειά.

Τι δουλειά; Πάμε ν' αλλάξω και μου λες.

Λοιπόν, για να καταλάβω.

Ήρθε μια τύπισσα που τη λέγανε Φρόσω, Βίκη, Μαρία...

αλλά τελικά την έλεγαν Όλγα.

Σας παρακολουθούσε για κάμποσο, μετά σας πλησίασε, σας βοήθησε...

σας στάθηκε, σας το 'παιξε φίλη...

και τελικά σας σκάει το παραμύθι ότι θέλει να τη βοηθήσετε...

να κλέψετε μια τράπεζα.

Σας λέει να βρείτε κι άλλους δύο της εμπιστοσύνης σας...

και σήμερα το βράδυ ή πάμε όλοι και γίνεται η δουλειά...

ή, ένας να λακίσει, δεν γίνεται.

Λεπτομέρεια δεν ξέρουμε καμία.

Κι έρχεσαι εσύ τώρα σε μένα...

που ξέρουμε κι οι δύο καλά τι θα πει φυλακή...

και που περνάς κι όσα περνάς με τον πατέρα σου...

να με ρωτήσεις αν ψήνομαι.

Κατάλαβα σωστά;

Σωστά.

Μ***κα...

γα**ει!

Εννοείται είμαι μέσα! Με τις πάντες!

-Όντως; -Εννοείται!

Έχει κ**λώσει η ραχοκοκαλιά μου.

Και θα φέρω και τον ψηλό. Πες μου τι ώρα και πού.

Θα σου πω. Να σου πω κάτι άλλο...

Αυτός ο τύπος που ήταν στη νεκροφόρα μαζί σας... Φίλος;

Όχι. Σήμερα τον γνωρίσαμε, στο νεκροταφείο.

Δεν έβρισκε ταξί, και τον πήρε ο Αντώνης. Τον ξέρεις;

Α μπα... Κάποιον μου θύμισε, γνωστό.

Καλό παιδί μάς φάνηκε. Πονεμένος άνθρωπος.

Λοιπόν, λέγε. Τι ώρα και πού.

Ανυπομονώ να τη γνωρίσω αυτήν την τύπισσα.

Άμα δεν είναι πολύ ψηλή, την παντρεύομαι.

-Ευχαριστώ, Θέμη. -Παρακαλώ.

-Θέμη μου; -Είναι κερασμένη.

-Δεν είναι ανάγκη. -Εσείς...

τόσα πουρμπουάρ μού δίνετε, να μη κεράσω κι εγώ μία φορά;

Εντάξει, Θέμη μου, θα το δεχτώ. Σ' ευχαριστώ.

Παρακαλώ.

[Κορνάρισμα]

[Χτυπά το τηλέφωνο]

Παρακαλώ.

Ανθούλα, τηλέφωνο.

Πάρ' το.

-Ναι. -Έλα, Ανθούλα;

-Τι θες, Μιχάλη; -Τα παιδιά καλά;

-Μια χαρά. Δουλεύω, λέγε. -Ανθούλα, χρειάζομαι τη βοήθειά σου.

Ο πατέρας μου... χειροτερεύει.

Δεν γυρνάτε Πειραιά; Να μένετε μαζί;

Υπάρχει χώρος στο σπίτι.

Αποκλειστική για τον πατέρα σου ψάχνεις;

-Τον αγαπούσες, ρε Ανθούλα. -Και τον αγαπάω.

Αλλά η ζωή μου είναι αλλού τώρα.

Εξάλλου, κάποια σπίτωσες, έμαθα.

Τι μ***κίες είναι αυτές; Ποιος σου 'πε τέτοιο πράγμα;

Μια κοπέλα ερχόταν πού και πού να τον βοηθάει λίγο. Αυτό.

Σε είδανε μαζί της μερικές φορές, όμως.

Τι έγινε, Μιχάλη; Παίρνεις άδειες και βγαίνετε ραντεβουδάκια;

-Ανθούλα, δεν ισχύει, σ' το ορκίζομαι. -Μη με ξαναπάρεις.

[Μελαγχολική μουσική]

-Τι ώρα σού είπαν ότι θα είναι εδώ; -Στις έντεκα.

-Είναι έντεκα και πέντε. -Ωραία, πάμε μέσα.

Θα περιμένουμε κάνα τέταρτο, κι αν δεν έρθει κανείς, φεύγουμε.

Κυρία Όλγα;

Θέμη;

-Πώς βρέθηκες εδώ; -Θέλω να σας μιλήσω.

-Ναι, μίλησέ μου. -Ιδιαιτέρως.

Δεν έχω μυστικά από τον Μανώλη, λέγε.

Άρα θα 'ναι κι αυτός στη ληστεία;

Τι λες, παιδάκι μου; Τι είναι αυτά που λες, τρελάθηκες; Θα ακούσει και κανείς!

Κυρία Όλγα, δεν είμαι βλάκας.

Μπορεί όλοι να νομίζουν ότι είμαι, και να μου φέρονται σαν να είμαι...

αλλά δεν είμαι.

Θέμη μου...

Δεν ξέρω τι νομίζεις ότι άκουσες ή τι νομίζεις ότι κατάλαβες. Αλλά...

δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο να μπορείς...

να πάρεις μέρος.

Πώς να σ' το πω; Αυτήν εδώ τη μάντρα...

την είχε ο μακαρίτης ο άντρας μου συνεταιρικά με τον κύριο Μανώλη εδώ.

Κι επειδή οι δουλειές δεν πάνε καλά, ετοιμαζόμαστε να την πουλήσουμε.

Και περιμένετε να 'ρθουν οι...

Οι αγοραστές;

-Θέμη... -Κυρία Όλγα.

Απ' τη στιγμή που άκουσα τι σκέφτεστε να κάνετε...

δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο. Το σκέφτομαι συνέχεια.

Εάν δεν θέλετε, θα σας καταλάβω και θα φύγω τώρα αμέσως.

Κι ούτε πρόκειται ποτέ να μαρτυρήσω τίποτα και σε κανέναν.

Σας ορκίζομαι στη ζωή της μαμάς μου.

Αλλά, σας παρακαλώ, μη μου λέτε ψέματα.

Κοίτα, Θέμη μου...

πήγαινε τώρα στο σπίτι σου να ξεκουραστείς...

και αύριο θα 'ρθω να φάω την πάστα μου και να τα πούμε, εντάξει;

Άντε, πήγαινε παιδί μου, πήγαινε. Πήγαινε.

Κυρία Όλγα; Μήπως να μείνω γιατί θα χρειαστείτε βοήθεια;

Να χρειαστώ βοήθεια για ποιο πράγμα;

Γιατί, αν τα πράγματα είναι έτσι όπως μου τα λέτε, ήρθαν οι αγοραστές.

[Δραματική μουσική]

Απόδοση Διαλόγων Έλενα Τσαροπούλου

Τεχνική Επεξεργασία COSMOTE TV