Original subtitles

Moet je dat zien. Rook.

Zijn het indianen, denk je? - Vast niet. Die komen hier niet.

Ik ga kijken. - Blue, wacht nou even.

Blue, we hebben er niets mee te maken.

Wacht nou even.

Moet je zien wat ze gedaan hebben.

We kunnen hem niet zo laten liggen. - Jawel. We smeren hem.

Geef. - Wat wil je beginnen?

Ik ga hem lossnijden.

Ben je gek? Die Mexicanen binden ons ook zo vast.

Straks pakken ze jou ook. - Het is fout om hem zo te folteren.

Het is fout, ja. Maar het is ook fout als jij je keel laat doorsnijden.

Ik ga ze lossnijden. Ga jij maar naar huis, als je wilt.

Hou je kop.

Sam, dek ons. - Goed.

Nog niet, Vaquero. - Het is al tijd, senora.

Blue en Sam zijn er niet.

Van Mrs Cannon moest ik altijd om zes uur luiden.

Weet ik, maar ik ben nu Mrs Cannon.

Dat werd tijd. Ik heb honger.

Mrs Cannon, dat ziet er goed uit. Kom, jongens. Aan tafel.

Er staat warm water in je kom en er ligt een schoon shirt klaar.

Goed. Ik denk dat ik me eerst even ga opfrissen.

Alsjeblieft, Mr Cannon.

Ik heb het gevoel dat er iets mis is. - Hoezo?

Met Blue en Sam. - Waarom?

Misschien zitten ze in moeilijkheden. Indianen, misschien.

Wie buiten onze compound komt, kan een pijl van een Apache tegenkomen.

Kan het je niet schelen wat er met je zoon gebeurt?

Daar sta jij buiten, Mrs Cannon. - Wel als ik z'n moeder word.

Z'n moeder is dood.

Die hoort daar niet te staan.

Daar staat hij altijd.

Ik dacht dat je het niet erg vond. - We gaan eten, Mrs Cannon.

John...

John Cannon.

Ik dacht dat je wel gezelschap wilde. - Je gezelschap is altijd welkom.

Wat doe je? Sta je over alles uit te kijken?

Ben je blij dat het allemaal van jou is?

Nee, ik dacht aan alles wat er moet gebeuren. Meer hekken en schuren.

Tapijten voor in huis. - Er zijn belangrijkere dingen.

Een werkplaats, een smederij.

Een piano? - Die kan wachten.

Het is net een klein koninkrijk. Jij bent de koning, Blue is de prins...

je broer Buck is de hertog en ik ben...

Wie ben ik? Ben ik de koningin? - Je bent m'n vrouw. Dat moet dus wel.

Hoeveel vrouwen heb je, Mr Cannon? - Eentje.

Ik denk dat je er twee hebt. Mij en de vrouw die je voor mij had.

Ik heb een afspraak met je vader. Verder heb ik niets beloofd.

Het huwelijk houdt een belofte in, John. Mag ik nu John tegen je zeggen?

Je mag me noemen zoals je wilt, Mrs Cannon.

Ik heet Victoria.

Blue en Sam.

Is hij dood? - Dat weet ik niet.

Riskeer je je leven voor een dode indiaan?

Hij was niet dood toen we... - Het spoor leidt naar ons.

Dat jij domme dingen doet, ok�. Maar Sam?

We dachten dat hij... - Ik dacht dat ik...

Je dacht niet na.

Anders had je geweten dat de Apaches hier straks staan.

Arme jongen.

Arme, arme jongen.

Het lijkt alsof hij door een stel wilde katten is verscheurd.

Mano, probeer met hem te praten.

De bruten. De wilde bruten. Ze zijn erger dan de indianen.

Volgens Blue waren het mannen van je vader.

Kan me niet schelen. Ik heb een hekel aan wreedheid. Van wie dan ook.

Niet boos worden op mij. Ik heb het niet gedaan.

Blue heeft het goed gedaan. En dat ga ik tegen z'n vader zeggen.

Ja, mevrouw.

Victoria. Niet 'mevrouw'. Ik ben Victoria.

Ja, mevrouw Victoria.

Ik hoop dat jij die indiaan ook bevrijd zou hebben.

Blue is te jong om zulke beslissingen te nemen. Hij had wel dood kunnen zijn.

Je maakt je dus wel zorgen om hem.

Hij houdt van je, maar je doet alsofje wilt dat hij je haat.

Verdomme, mens.

Hij en jij moeten beseffen dat dit hier niet de beschaafde wereld is.

We zijn alleen. Ons verstand moet ons redden.

M'n zoon had met z'n goede bedoelingen wel dood kunnen zijn.

Wij allemaal.

Je had gelijk toen je zei dat High Chaparral mijn koninkrijk is.

Ik beslis wat goed is voor iedereen en dat moet Blue begrijpen.

Al gaat hij me daardoor haten.

Om hier te overleven, moet je voorbereid zijn.

Lang voordat er pijlen op je gericht worden. Jaren daarvoor.

Laat me alsjeblieft alleen, mevrouw.

Kijk eens, Blue. Ik heb wat eten voor je opgewarmd.

Het is te laat om te eten. - Hij wil niet dat je honger lijdt.

Ik vind dat je het goed hebt gedaan met die indiaan. Het was juist.

Ik heb nog iets voor je. Een poezieboek. Misschien vind je er wel wat moois in.

Ik heb weinig tijd om te lezen.

Dat weet ik, maar je moet tijd maken. Dat is belangrijk.

Ga nu eten.

Wie het eten mist, heeft pech, zei ma. - Je ma zegt dat je...

Ik bedoel het niet verkeerd, mevrouw.

Maar u kunt nooit m'n moeder zijn. Nooit.

Nooit is altijd. En dat bestaat niet.

Moeder van God, ik smeek u:

Vertel deze dode vrouw dat er nog van haar gehouden wordt.

Ze hoeft niet dagelijks op te staan om het te bewijzen.

Laat haar in vrede rusten.

Ik wil wat zij zou zijn als ze nog leefde:

Een vrouw en moeder zijn.

Als je de wapens neerlegt, doen ze Victoria niets.

Ze willen Little Cloud.

Zeg maar dat ze hun jonge indiaan terugkrijgen.

Buck, Sam, ga hem halen.

Als hij Little Cloud heeft, laat hij haar gaan.

Zeg maar dat ze eraan gaan als ze haar iets doen.

Ze doen me niets. Niks aan de hand.

Mr Cannon, zij hebben nu de macht. Ik zou hen niet bedreigen.

Hij wil weten wie dit heeft gedaan. Dat is erg belangrijk.

Zeg maar dat hij zo gevonden is. Verzorgd door de vrouw die hij heeft.

Niet zeggen dat het je vaders mannen waren.

Door m'n pact met Don Sebastian mag ik geen indianen op hen af sturen.

M'n zuster is nu even belangrijker. - Vertel het ze niet.

Goed. Dat zal ik niet doen, Mr Cannon.

Maar als hij haar iets doet, is de eerste kogel voor hem en de tweede voor u.

Zo mag je nooit meer tegen John Cannon praten.

Het was mijn schuld. Ik heb het veroorzaakt.

Het geeft niet, Blue. Ik vind dat je er goed aan hebt gedaan.

Compadre...

Ik heb al zo vaak tegen mezelf gezegd:

Manolito, probeer vrouwen nou niet te begrijpen.

Ja? Wil je iets, John?

Je kent de ijzeren regel dat niemand in z'n eentje naar buiten mag.

Nooit. Wat deed je daar?

Ik was bij Annalees graf. Ik wilde met haar praten.

Wat? - Dat heb ik jou ook wel zien doen.

Als ze jou helpt, helpt ze mij misschien ook wel.

Ik vroeg haar om me te zien als goede vrouw, zodat ze in vrede kan rusten.

Ik denk dat ze dat wil.

Je hebt niets met Annalee te maken. Helemaal niets.

Engels spreken, Manolo. Engels.

Waarom blijf je hier? En waarom doe je dit?

Er is meer in de wereld. Je kunt krijgen wat je wilt.

Laat me met rust. - Je bent een Montoya. Je hebt trots.

Ze willen je hier niet.

Het is haar schuld. Z'n eerste vrouw. Vanuit het graf is ze tegen me.

Een dode vrouw? - Maar ik win.

Wat win je? Dat stuk steen waarmee je getrouwd bent?

Nee, Victoria. Je moet Engels spreken. Je moet Engels spreken, Victoria.

Nee maar, Annalee. Je was toch maar gewoon een vrouw.

Godinnen dragen niet zo'n hoed.

Ik heb je nu door. Je was maar gewoon een vrouw.

Een vrouw zoals ik.

Misschien begint alles wat een mens doet in chaos.

Langzaam ontstaat er orde. Vandaag stonden John en ik even stil...

om naar onze chaos te kijken. We besloten er een naam aan te geven.

Ik koos de naam High Chaparral.

John stemde ermee in.

Dat hebben we boven de poort laten zetten: The High Chaparral.

Ik heb mezelf onsterfelijk gemaakt. - Waar ben jij mee bezig?

Waarom kijk je in Annalees spullen?

Ik wilde niet nieuwsgierig zijn. Ik wilde iets opbergen...

Zet die hoed af. - Ik bedoel het niet zoals het lijkt.

Kan me niet schelen. Blijf van Annalees persoonlijke spullen af.

Ik weet dat ze heilig voor je zijn.

Het zijn gewoon spullen, zoals van elke vrouw.

Annalee was niet 'elke vrouw'. Wat jij ook van haar vindt.

Ze was belangrijker voor me dan al het andere op aarde. Dat blijft ze.

Leef dan maar met haar, John Cannon.

Laat haar je huishouding runnen. Ik neem het niet op tegen een geest.

Ik kan niks goed doen. Ik zet stoelen fout neer...

als ik iets voorstel, had zij het anders gewild.

Ik wil je erop wijzen dat ik niet om je hand heb gevraagd.

Je vader wilde op deze manier onze afspraak bezegelen.

Ik wilde je echt niet kwetsen.

Als de afspraak niet bevredigend is... - Dat is hij niet.

Zeer zeker niet. Hij is onmogelijk.

Fijn dat we er zijn. Wat een ellende om hier te komen.

We zijn achternagezeten in de woestijn.

Tony? Tony Grey? Ben jij het echt?

Vicky, wat geweldig. - Antonio.

Antonio, waar kom jij vandaan? - Ik was toevallig in de buurt.

Je bent adembenemender dan ooit. Hoe doe je dat?

Manolito, jij ziet er ook goed uit.

Wat doe je in Amerika? - Hoe heb je ons gevonden?

Dat hoor je zo. John Cannon, neem ik aan?

Dit is Anthony Grey. We kenden elkaar in Europa.

Aangenaam kennis te maken.

Tony's vader is Lord Ashbury, een vriend van m'n vader.

Was. Ik ben nu Lord Ashbury. M'n vader is onlangs overleden.

Wat vreselijk.

Moeten we nu milord zeggen?

Hemeltje, nee. In Amerika? Ik zou niet durven.

Er zijn wat problemen met je indianen. We hebben een gewonde.

Breng hem naar het slaapverblijf.

Mr Grey, u boft dat u het zover heeft gebracht.

Ik heb dorst. We drinken champagne en dan vertel ik het hele verhaal.

We hebben hier geen champagne. - Ik wel. Ik reis nooit zonder.

Kijk. Lekker koel, want ik had het in natte jute gewikkeld. Geleerd in India.

Kunnen we ergens gaan zitten? - Kom mee naar binnen.

Sam, zoiets had ik nog nooit gezien. - Ik ook niet.

Daar hebben we de indianenviller.

Wat zegt hij? - Momentje.

De indianen hebben hen gepakt en slechts eentje is ontkomen.

De rest is dood.

Kalm.

We pikten die cowboys van Montoya op toen ze renden voor hun leven.

Ze ratelden in het Spaans en ik kon het niet volgen.

Op hare majesteit de koningin. O, nee. Op de president.

Je bent nog niks veranderd. - Natuurlijk niet.

Mr Grey, u zei dat twee mannen van Montoya gedood waren.

Klopt. En ze waren flink mishandeld.

Mr Cannon, als m'n vader dit hoort, geeft hij u de schuld.

Don Sebastian? Waarom zou hij Mr Cannon de schuld geven?

Het ligt ingewikkeld. Lokale politiek.

Mr Cannon, m'n vader zal zeggen dat u zich niet aan het pact hield.

En voor hem is dat erger dan je land verraden.

Wat is er nu weer?

Waar ben je mee bezig? Laat hem los.

Zo is het genoeg geweest. Ga weg, jij.

Ga weg, zei ik.

Allemaal weer aan het werk.

Kom.

Sta eens even stil. Ik doe je geen pijn. - Het kan me niet schelen.

Daar komt m'n bloementuin, zodra ik bloemzaden kan krijgen.

Een heel ander leven dan we in Europa hadden.

Parijs in een open rijtuig. En die kastelen in de Loire-vallei.

Ja, en Rome. Het schitterende Rome. Het Colosseum bij maanlicht.

Mis je dat niet een beetje, Vicky? - Soms.

Ik ben toen erg verliefd op je geworden, Vicky.

We waren jong. Het was een zomerse verliefdheid.

Niet echt, nee.

Je kunt het hier in de rimboe toch niet echt leuk vinden.

Dit kan je leven niet zijn. - Maar dat is het wel.

Daar gaat John mais planten.

Met de nieuwe mest kun je twee keer per jaar oogsten.

Geweldig. Die John Cannon van je is een geweldige man, he?

Inderdaad. - Je vader heeft over hem verteld.

Een of ander familiepact. - Zo ziet vader het graag.

Ik was wel verrast toen ik hoorde dat je getrouwd was.

Echt? - Ik ben voor jou naar Amerika gekomen.

Dat zeg je maar. - Ik meen het.

Ik ben gekomen om je ten huwelijk te vragen.

Tony, na twee jaar? Je hebt er nooit eerder iets over gezegd.

Ik wachtte op m'n erfenis, zodat ik je wat te bieden had.

Dat is lief, maar... - Wat betekent dit huwelijk voor je?

Het is wel duidelijk dat de vreugde ver te zoeken is.

Alsjeblieft. - Ga mee naar San Francisco.

Dan gaan we op reis met een schip. - Ik ben getrouwd.

Ik kan je alles geven wat je maar wilt. En al m'n liefde daar nog bij.

Je moet meegaan, Vicky. Ik sta erop.

Ze staan daar maar wat. Ik had ze al verwacht.

Blijf hier. Verroer je niet en doe helemaal niets.

Jij gaat met mij mee. Ik heb je nodig.

Dat bedoel ik dus. Snap je het nou nog niet? Dit is niks voor jou.

Little Cloud, die jonge indiaan, is dood.

Cochise wil alle verantwoordelijke Mexicanen doden.

Hij wil dat we de twee die hier zijn uitleveren.

Als we het niet doen, doden ze iedereen.

Ik ga m'n leven niet wagen voor hen.

Maar ik wil ze ook niet uitleveren.

Dan wordt het vechten. - Zo denk ik er ook over.

Werp blokkades op. Ze geven ons niet de hele dag.

Mano, zet hen aan het werk.

Wat sta je daar nou? - Het is allemaal mijn schuld.

Ga aan het werk.

Eerst red je ��n indiaan en daarna dood je er tientallen. Raar.

Het is mijn logica, Lord Ashbury. - Geweldig.

We lopen allemaal gevaar. Victoria ook.

Doe een voorstel. - Geef ze de Mexicanen.

Het is verstandig om die twee op te offeren voor ons allemaal.

Als je ze aan hen geeft, kun je ze net zo goed zelf afslachten.

Geen discussie. Ik heb met haar vader afgesproken om elkaar te helpen.

Ik mag zijn mannen niet de dood insturen. En hij de mijne niet.

Heb je het recht om ze Victoria te geven?

Nee. - Dus neem ik Victoria mee en vertrek.

De indianen hebben niks tegen ons. - Doe niet zo dom.

Je komt niet ver. De indianen gijzelen je meteen.

En dan moeten wij de Mexicanen overdragen.

Is dat de enige reden waarom ik niet weg mag?

Het is reden genoeg.

Als je een wapen hebt, help ons dan. Zo niet, blijf dan binnen.

Zie je al iets? - Nog niets.

Geen spoor.

Apaches... Elke steen, elke struik, elke schaduw.

Wat is er? - Niets.

Toe.

Ik moet het eigenlijk niet zeggen.

Ik heb gehoord...

Klopt het dat je haar wegstuurt als dit achter de rug is?

Waar heb je dat gehoord? - Ik moet het niet zeggen.

Ik hoorde dat ze aan het inpakken was.

Dat ze er misschien met dat Engelse figuur vandoor gaat.

Volgens de afspraak van haar vader mag ze doen wat ze wil.

Vaak heb ik overwogen om m'n spullen te pakken...

en terug te gaan naar het oosten.

Soms huil ik om m'n eigen zwakheid. Ik voel me een mislukkeling.

Ik weet dat hij van me houdt, maar ik zie het nooit in z'n ogen.

Ik voel het nooit in een teder strelen. En dat heb ik nodig.

Hij mag het niet weten. Ik moet geen veeleisende vrouw worden.

Ik moet doen alsof en mag niets van hem eisen.

Die sterke, lieve man denkt dat alle mensen sterk zijn.

God geve me kracht om m'n geheim te bewaren.

Grey, bukken.

Laat iemand het vuur doven.

Doof het vuur.

Gaat het? Je kunt beter in huis gaan.

Denk jij maar om je mannen, John Cannon.

Deze moet weg.

Buenos dias, senor John Cannon.

Don Sebastian, ik ben blij je te zien.

Dat dacht ik al. Is alles goed met m'n dochter?

Ja. Jazeker.

Ola, papa. - Manolo, je bent smerig.

Lord Ashbury, wat vindt u nu van ons romantische Westen?

Ik vind het helemaal niks, ben ik bang.

Senor Cannon, door uw stomme poging om een indiaan te redden...

zijn drie van m'n mannen gedood. Hun paarden en vee zijn meegenomen.

Mijn schuld, niet die van m'n vader. - M'n zoon had niets tegen je mannen.

Hij deed wat hem goed leek.

En hij deed er goed aan. Ik heb m'n zoon geleerd sterk te zijn.

Niet wreed. - Je ideeen interesseren me niet.

Onze afspraak geldt niet meer. Hij is beeindigd.

Hallo, papa.

Lieve hemel.

Pak je spullen. Je vertrekt. Nu meteen.

Papa... Nee. - Nu.

Papa, kom binnen. Geef me je hoed.

Ga zitten. Dan ga ik me omkleden. Daarna praten we.

Ik wil niet praten en wil niet hier blijven. Maak je klaar.

Ik had niet door dat je man je niet eens kon beschermen.

Het is afgelopen, Victoria. Maak je klaar. Het is voorbij.

Zegt m'n vader.

Wat zegt m'n man? - Wat hij zegt, doet er niet toe.

Je weet wat ik wil.

Mrs Cannon, ik wil dat je blijft.

Dat meent hij niet. Hier blijven, in deze hel? Dat doet ze niet.

Ze gaat met mij mee. He, Vicky? - Nee.

Snap het dan. Je vader heeft je ontheven van die idiote verplichting.

Don Sebastian, zeg het. - Maak je klaar. Het is afgelopen.

Het begint net. - Doe je niet wat ik zeg?

Blijfje bij de man die je vaders vijand is?

John Cannon is je vijand niet. Je vergist je.

Hij heeft ons leven geriskeerd, ook het zijne, om je mannen te redden.

Papa, ik heb respect voor je en ik hou heel veel van je.

Maar ik ben niet Mrs Cannon geworden omdat jij die afspraak hebt.

Dat had ik nooit toegestaan.

Had je dat niet toegestaan? - Natuurlijk niet.

Ik zag meteen dat John Cannon een bijzondere man was.

Met wie ik een opwindender leven kon hebben dan ooit tevoren.

Een man met een droom, die vecht tegen de wildernis, de indianen.

En zelfs tegen jou, papa.

Een man met wie ik wilde trouwen. Dat deed ik niet omdat het van jou moest.

En daarom blijf ik hier.

Zo gaat het dus, amigo.

Heb je nog champagne?

Het was leuk je weer te zien, Tony.

Nu moet je naar huis gaan. Zwerf niet langer alleen door dit gebied.

Ik ben bang dat ze meegaan de grens over.

Ik wil je een huwelijkscadeau sturen.

Bloemzaden. Heel veel soorten.

Ja, maar wil je geen zilver? Zijde? Dat soort dingen.

Bloemzaden. Veel soorten. - Waanzinnig.

Maar het is niet anders.

Tot ziens, Vicky. - Dag, Tony.

Wij bepalen niet altijd het lot van de mensheid.

Soms bepaalt de vrouw het.

Ofje het leuk vindt of niet, onze afspraak geldt nog.

Ik vind het leuk, Don Sebastian.

Ik ook.

We gaan.

Mrs Cannon...

Ga je mee wandelen? - Heel graag.

Ik denk dat ze nu vrede met me heeft.

En ik heb vrede met haar.

Ze heeft me wel geholpen. - Hoe?

Dat is ons geheim. Van Annalee en mij.

Je moet weten dat ik nooit een grote prater zal worden.

Zoals die Lord Ashbury. - Dat is niet belangrijk, Mr Cannon.

Ja, Blue?

Dit is voor jou. Een gedicht uit het boek van Sir Walter Scott.

Wat leuk, Blue. - Ik heb het uit m'n hoofd geleerd.

En ik wilde eigenlijk...

Ademt daar de man met een dode ziel, die nog nooit heeft gezegd:

Dit is mijn geboortegrond.

Wiens hart nog nooit in hem heeft gebrand als hij huiswaarts keerde.

Er is nog meer, maar het geeft weer hoe ik denk over...

Over dit alles. - Blue, zo denken we er allemaal over.