Original subtitles

Je wenste om met me te praten, dokter?

Heb je mevrouw Vogler al gezien, Zusje Alma?

Nee nog niet.

Laat me haar situatie uitleggen

en waarom je bent geweest ingehuurd om voor haar te zorgen.

Mevrouw Vogler is een actrice, zoals je weet.

In het midden van haar laatste prestaties van Electra,

ze viel stil en keek rond als bij verrassing.

Ze zweeg voor meer dan een minuut.

Ze verontschuldigde zich aan haar collega's achteraf,

zeggen dat ze zich had gevoeld een plotselinge drang om te lachen.

De volgende dag het theater belde

om te vragen of ze het vergeten was over de repetitie.

De meid ging in haar kamer en vond haar nog steeds in bed.

Ze was wakker maar niet vragen beantwoorden of verplaatsen.

Deze voorwaarde is doorgegaan nu drie maanden.

Ze is gegeven elke denkbare test.

Het resultaat is duidelijk:

Ze is perfect gezond, zowel mentaal als fysiek.

En het is geen vraag van een of andere hysterische reactie.

Nog vragen, Zusje Alma?

Zo niet, dan kunt u gaan zie mevrouw Vogler nu.

Hallo, mevrouw Vogler.

Ik ben zuster Alma.

Ik ben ingehuurd om op te passen van jou voor een tijdje.

Misschien moet ik het je vertellen een beetje over mezelf.

Ik ben 25 jaar oud, en ik ben verloofd.

Ik heb mijn verpleegbewijs twee jaar geleden.

Mijn ouders hebben een boerderij in het land.

Mijn moeder was ook een verpleegster, voordat ze ging trouwen.

Ik zou je dienblad moeten gaan halen ... gefrituurde lever en fruitsalade.

Het zag er best goed uit.

Zal ik dit opheffen? Gaat het goed met je?

Zuster Alma, wat is je eerste indruk?

Ik weet het niet wat te zeggen, dokter.

Eerst ziet haar gezicht er zacht uit, bijna kinderachtig,

maar dan je ziet haar ogen ...

Haar uitdrukking is zo moeilijk.

Misschien zou ik niet ...

Wat zou je zeggen?

Ik zat te denken dat ik het moest doen de opdracht afwijzen.

Waarom? Deed iets je bang maken?

Nee, niet precies,

maar misschien mevrouw Vogler zou een oudere verpleegster moeten hebben,

iemand met meer levenservaring.

Ik kan het misschien niet redden. - Beheer? Op welke manier?

- Mentaal. - Mentaal?

Als ze bewust is gemaakt besluit om niet te spreken of te bewegen,

wat het geval moet zijn, omdat ze gezond is ...

Dan?

Dan blijkt dat grote mentale kracht.

Ik ben er misschien niet toe bereid.

Ik dacht dat je zou willen om de schemering te zien.

ik kan tekenen de gordijnen later.

Zal ik de radio inschakelen?

Ik denk dat er een toneelstuk is.

Vergeef me, schat.

Je moet het me vergeven.

Alles wat ik wil is jouw vergeving.

Waar lach je om? Is de actrice zo grappig?

Wat weet jij van genade? Goed?

Wat weet jij van genade?

Ik begrijp het niet dat soort dingen.

Ik geniet van films en het theater,

maar ik ben bang Ik ga niet heel vaak.

Ik heb geweldig bewondering voor kunstenaars.

Ik denk dat kunst enorm is belangrijk in het leven,

vooral voor degenen die worstelen om de een of andere reden.

Maar ik schaats op dun ijs, je over zulke dingen vertellen.

Laten we eens kijken als ik wat muziek kan vinden.

Is dat goed?

Welterusten dan. Welterusten.

Verdorie.

Het is grappig.

Je kunt doorgaan zoals u wilt...

bijna alles doen jij alsjeblieft.

Ik zal met Karl-Henrik trouwen en we zullen een paar kinderen hebben,

wie zal ik opvoeden.

Het is allemaal besloten. Het zit in mij.

Ik heb het niet eens om erover na te denken.

Het is een geweldig gevoel van veiligheid.

ik heb een baan Ik hou van en geniet ervan.

Dat is ook goed ...

maar op een andere manier.

Maar het is goed.

Ja...

het is goed.

Ik vraag me af wat echt is verkeerd met haar.

Elisabet Vogler.

Mevrouw Vogler, wilt u mij? om de brief te openen?

Zal ik het lezen?

Zal ik het u voorlezen?

"Lieve Elisabet,

omdat ik niet mag om jou te zien, schrijf ik in plaats daarvan.

Als je niet wilt lezen mijn brief, je kunt het negeren.

Maar ik kan het niet laten proberen om op deze manier contact met u op te nemen,

zoals ik ben gekweld door een persistente vraag:

Heb ik je kwaad gedaan? in zekere zin?

Heb ik onbewust je op een of andere manier pijn gedaan?

Was er iets vreselijks een misverstand tussen ons? "

Moet ik echt doorgaan?

"Voor zover ik weet, we zijn gelukkig geweest onlangs.

We zijn toch nooit ...

zo dichtbij.

Weet je nog dat je zei,

'Ik ben nog maar net begonnen begrijpen

wat het betekent om te trouwen'?

'Je hebt me geleerd ...' '

Ik kan het niet redden.

"'Je hebt geleerd ..."' Nu snap ik het.

"Je hebt het me geleerd dat we elkaar moeten zien

als twee angstige kinderen

vol goede wil en de beste bedoelingen

maar gov ... "' Nu snap ik het.

"'... bestuurd door krachten we kunnen slechts gedeeltelijk controleren. '

Weet je nog dat allemaal zeggen?

We waren aan het lopen in de bossen,

en je stopte en greep de riem van mijn jas ... "

Er was een foto met de letter.

Een foto van je zoon. Ik weet niet of ...

Wil je het, Mevrouw Vogler?

Hij ziet er vreselijk schattig uit.

Elisabet, ik denk het niet er is een punt

in je verblijf hier in het ziekenhuis.

Het doet je gewoon pijn om hier te zijn.

Omdat je niet wilt naar huis gaan,

Ik raad je aan en zuster Alma verhuist

naar mijn zomerplek aan Zee.

Jij denkt Ik begrijp het niet?

De hopeloze droom van zijn.

Niet lijken te zijn, maar het zijn.

Bewust en wakker op elk moment.

Op hetzelfde moment, de kloof tussen wat je bent voor anderen

en wat je bent naar jezelf.

Het gevoel van duizeligheid, en de constante honger

ontmaskerd worden voor eens en altijd.

Om gezien te worden, bezuinigen ...

misschien zelfs vernietigd.

Elke toon van een leugen, elk gebaar is een valsheid,

elke glimlach een grimas.

Zelfmoord plegen?

Nee, te smerig.

Dat doet men niet dat soort dingen.

Maar je kunt weigeren bewegen of praten.

Dan tenminste je liegt niet.

Je kunt jezelf afsnijden, sluit jezelf in.

Dan hoeft u het niet te doen speel alle rollen,

draag maskers, valse gebaren maken.

Dus je zou kunnen denken ...

maar de realiteit speelt smerige trucjes op jou.

Je schuilplaats is niet waterdicht genoeg.

Het leven straalt van alle kanten naar binnen.

Je bent gedwongen om te reageren.

Niemand vraagt of het echt is of niet,

of je liegt of de waarheid vertellen.

Vragen als dat alleen van belang in het theater,

en bijna niet daar.

Ik begrijp je, Elisabet.

Ik begrijp dat je dat bent niet praten of bewegen,

dat je deze apathie hebt veranderd in een fantastische setup.

Ik begrijp het en bewonder je.

Ik denk dat je dit onderdeel moet spelen totdat het is uitgespeeld,

tot het niet langer is interessant.

Dan kun je het laten vallen, net zoals je uiteindelijk valt

al je andere rollen.

Dus, aan het einde van de zomer, Mevr. Vogler en zuster Alma

ga naar de dokter zomerhuis.

Het verblijf aan zee is het daarmee eens heel goed met de actrice.

Haar verlammende apathie in het ziekenhuis

maakt plaats voor lange wandelingen, visexcursies,

koken, schrijven van brieven, en andere omleidingen.

Zus Alma geniet ervan de afzondering van het platteland

en neigt naar haar patiënt met de grootste zorg.

Weet je niet dat het pech is om handen te vergelijken?

Elisabet ...

mag ik je lezen iets uit mijn boek?

Of stoor ik je?

Hier is wat het zegt:

"Alle angst we dragen in ons,

al onze gedwarsboomde dromen, de onverklaarbare wreedheid,

onze angst voor uitsterven,

het pijnlijke inzicht in onze aardse toestand

hebben langzaam onze hoop uitgekristalliseerd voor een ander-werelds heil.

De enorme schreeuw van ons geloof en twijfel

tegen de duisternis en stilte

is het meest angstaanjagende bewijs van onze overgave

en onze onuitgesproken kennis. '

Denk je dat dat waar is?

Ik geloof dat niet.

Veranderen... maar ik ben zo lui.

En dan Ik voel me er schuldig over.

Karl-Henrik scheldt mij uit voor het niet hebben van enige ambitie,

om rond te gaan alsof ik slaapwandelen.

Ik vind dat oneerlijk.

Ik ben afgestudeerd in de hoogste in mijn klas.

Maar misschien bedoelt hij dat iets anders.

Je weet wel... Oh sorry.

Weet je wat Ik denk aan soms?

In het ziekenhuis waar ik mijn examen heb afgelegd,

er is een thuis voor oude verpleegsters

die hun hele leven verpleegsters waren en leefden voor hun werk

en waren altijd in uniform.

Zij leven in hun kleine kamers daar.

Stel je voor dat je gelooft zo sterk in iets

die je besteedt je hele leven ernaar toe.

Iets hebben om in te geloven, ergens aan werken,

geloven je leven heeft betekenis.

Dat vind ik leuk.

Je vasthouden aan iets, maakt niet uit wat...

Ik denk dat dat is hoe het zou moeten zijn.

Dat betekent iets Naar andere mensen.

Ben je het daarmee eens?

Ik weet dat het kinderachtig klinkt, maar ik geloof daarin.

Wat een fikse regenbui!

Oh ja, hij was getrouwd.

We hadden een affaire voor vijf jaar.

Toen werd hij het beu, natuurlijk.

Ik was vreselijk verliefd, en hij was de eerste.

Ik herinner het me allemaal als een lange kwelling.

Lange perioden van pijn, en korte momenten waarop ...

Je leert me hoe te roken herinnerde me.

Hij rookte constant.

Achteraf gezien het lijkt allemaal zo somber.

Een echte dubbeltje-winkelroman.

Op een vreemde manier het was nooit echt.

Ik weet niet hoe om het uit te leggen.

Tenminste, ik was het nooit heel reëel voor hem.

Maar mijn pijn was echt, dat is zeker.

Maar dat was een of andere manier allemaal een deel ervan

op een vervelende manier,

alsof dat is hoe het was bedoeld als.

Zelfs de dingen we zeiden tegen elkaar.

Veel mensen hebben me dat verteld Ik luister goed.

Is dat niet grappig?

Niemand heeft ooit last van om naar mij te luisteren.

Zoals je nu doet. Je luistert echt.

Ik denk dat jij de eerste persoon bent wie heeft er ooit naar me geluisterd.

Het kan helemaal niet interessant zijn.

Je zou kunnen lezen in plaats daarvan een goed boek.

Hoe ik ga! Ik hoop dat ik je niet irriteer.

Het voelt zo goed om te praten. Het voelt lekker warm aan.

Ik heb me nog nooit zo gevoeld in mijn hele leven.

ik heb altijd gewild een zus.

Ik heb heel veel broers ... zeven.

Vreemd toch? Toen ging ik mee.

Ik herinner me dat ik omringd was jongens mijn hele leven.

Maar ik hou van jongens.

Maar ik ben er zeker van dat weet je,

met al je ervaring als actrice.

Ik hou zoveel van Karl-Henrik,

maar jij echt slechts één keer liefhebben.

Ik ben hem trouw.

Er komen kansen in deze lijn van werk, kan ik u vertellen.

Karl-Henrik en ik huurden een huisje aan zee ooit.

Het was juni, en we waren helemaal alleen.

Op een dag, toen Karl-Henrik was naar de stad gegaan,

ik ging naar het strand alleen.

Het was warm en mooie dag.

Er was een ander meisje daar.

Ze peddelde van een ander eiland

omdat ons strand was zonniger en meer afgelegen.

We liggen daar naast te zonnebaden elkaar, volledig naakt,

dommelen zo nu en dan, zonnebrandolie aanzetten.

We hadden die goedkoop strohoeden aan, weet je?

Ik had een blauw lint rond de mijne.

Ik lag daar te gluren van onder mijn hoed

naar het landschap en de zee en de zon.

Het was best grappig.

Plotseling zag ik twee figuren springen over op de rotsen boven ons.

Ze zouden zich verstoppen en kijk dan uit.

"Er zijn een paar jongens kijkend naar ons, "vertelde ik het meisje.

Haar naam was Katarina.

"Laat ze kijken," zei ze, en draaide zich om op haar rug.

Het was een vreemd gevoel.

Ik wilde springen en trek mijn mantel aan,

maar ik lag daar gewoon op mijn maag

met mijn bodem in de lucht,

helemaal niet beschaamd, volkomen kalm.

Katarina lag daar naast mij de hele tijd,

met haar borsten en dikke dijen.

Ze lag daar gewoon een beetje giechelen voor zichzelf.

Ik merkte dat de jongens was dichterbij gekomen.

Ze stonden daar gewoon naar ons kijken.

ik merkte op ze waren vreselijk jong.

Dan is een van hen ... de meer gedurfde van de twee ...

kwam naar boven en hurkte neer naast Katarina.

Hij deed alsof hij het druk had plukken aan zijn tenen.

Ik voelde me zo vreemd.

Plotseling Ik hoorde Katarina zeggen,

"Hé, waarom niet? kom hier?"

Ze pakte hem bij de hand

en hielp hem met zijn spijkerbroek en shirt.

Toen plotseling hij was bovenop haar.

Ze heeft hem naar binnen geleid met haar handen op zijn achterste.

De andere jongen zat net op de helling en keek.

Ik hoorde Katarina fluisteren in het oor van de jongen en lachen.

Zijn gezicht was vlak naast de mijne.

Het was rood en opgezwollen.

Plotseling Ik draaide me om en zei:

"Kom je niet aan mij ook? "

En Katarina zei, "Ga nu naar haar toe."

Hij trok zich terug

en viel bovenop me, helemaal moeilijk.

Hij greep mijn borst.

Het deed zo erg pijn!

Ik was op de een of andere manier klaar en kwam bijna meteen.

Kun je het geloven?

Ik stond op het punt om te zeggen, "Pas op dat je me niet zwanger maakt"

toen hij plotseling kwam.

Ik voelde het nooit eerder in mijn leven,

de manier waarop hij spoot zijn zaad in mij.

Hij greep mijn schouders en naar achteren gebogen.

Ik kwam telkens opnieuw.

Katarina lag op haar zij en keek toe

en hield hem van achteren vast.

Nadat hij kwam, ze nam hem in haar armen

en gebruikte zijn hand om zichzelf te laten komen.

Toen ze kwam,

ze schreeuwde als een banshee.

Toen alle drie van ons begon te lachen.

We belden naar de andere jongen, die op de helling zat.

Zijn naam was Peter.

Hij kwam naar beneden, alles in de war kijkend

en rillen ondanks de zonneschijn.

Katarina knoopte zijn broek open en begon met hem te spelen.

En toen hij kwam, ze nam hem in haar mond.

Hij bukte zich en kuste haar terug.

Ze draaide zich om, nam zijn hoofd in beide handen,

en gaf hem haar borst.

De andere jongen werd zo opgewonden dat hij en ik helemaal opnieuw begonnen zijn.

Het was net zo goed zoals eerder.

Toen gingen we zwemmen en gescheiden manieren.

Toen ik thuiskwam, Karl-Henrik was al terug uit de stad.

We aten en dronken wat rode wijn die hij had meegebracht.

Toen hadden we seks.

Het is nog nooit zo goed geweest, voor of na.

Kun je dat begrijpen?

Ik ben zwanger geworden, natuurlijk.

Karl-Henrik, wie studeert medicijnen,

bracht me naar een goede vriend van hem, die een abortus heeft uitgevoerd.

We waren allebei opgelucht. We wilden geen kinderen.

Niet dan, hoe dan ook.

Het slaat nergens op.

Niets past bij elkaar.

En het schuldige geweten je voelt je te weinig.

Je begrijpt?

En hoe zit het met alle dingen je had besloten om te doen?

Heb je niet om ze nog meer te doen?

Is het mogelijk om te zijn

een en dezelfde persoon op hetzelfde moment ...

Ik bedoel, twee mensen?

God, ik ben gek!

Hoe dan ook, er is geen reden om te gaan blubberen.

Ik zal een zakdoek krijgen.

Het is bijna ochtend ...

en het regent nog steeds.

Ik ben non-stop aan het praten geweest

terwijl je zojuist hebt geluisterd.

Hoe saai voor jou.

Wat kan mogelijk zijn je interesseren voor mijn leven?

Mensen zouden zoals jij moeten zijn.

Je weet wat ik dacht

nadat ik een film zag van jou op een avond?

Toen ik thuiskwam en keek in de spiegel, dacht ik,

"Wij lijken op elkaar."

Begrijp me niet verkeerd. Je bent veel mooier.

Maar op de een of andere manier zijn we hetzelfde.

Ik denk dat ik jou kan worden als ik het echt probeerde.

Ik bedoel binnen.

Jij zou mij kunnen zijn gewoon zo...

hoewel je ziel zou veel te groot zijn.

Het zou uitsteken overal!

Ga naar bed...

of je valt in slaap hier aan tafel.

Ik moet nu naar bed gaan

of ik val in slaap aan tafel,

en dat zou zo zijn nogal ongemakkelijk.

Goede nacht.

Elisabet ...

heb je me gesproken? afgelopen nacht?

Was jij in mijn kamer gisteravond?

Zal ik ook uw post meenemen?

Laat me proeven.

Tot ziens.

"Beste vriend, Ik zou zo voor altijd kunnen leven.

De stilte, de afzondering, mijn behoeften verminderen,

mijn gehavende ziel eindelijk voelen begin recht te trekken.

Alma verwent me op de meest ontroerende manier.

Ik denk dat ze het hier echt leuk vindt en dat ze erg op me gesteld is,

misschien zelfs een beetje geslagen op een charmante, onbewuste manier.

In elk geval, het is erg leuk haar te bestuderen.

Soms huilt ze over vroegere zonden ...

een orgie met een vreemde jongen en een daaropvolgende abortus.

Ze klaagt dat haar ideeën over het leven zijn

faalt in overeenstemming met haar acties. "

ik snap het je leest een toneelstuk.

Dat is een gezond teken. Ik zal het de dokter vertellen.

Je denkt dat we het moeten doen ga je hier snel weg?

ik begin om de stad te missen.

Ben jij niet?

Zou je willen om me echt gelukkig te maken?

Ik weet dat het veel vraagt, maar ik zou nu je hulp kunnen gebruiken.

Niets gevaarlijk.

Maar ik wens dat je zou tegen me praten.

Dat hoeft niet zo te zijn iets speciaals.

We kunnen over alles praten ... wat te eten hebben,

of het water is koud nu na de storm,

of het te koud is gaan zwemmen.

Praat gewoon een paar minuten. Een minuut.

Je zou me kunnen lezen uit je boek.

Zeg gewoon een paar woorden.

ik moet het proberen niet boos worden.

Het is jouw zaak als je rustig wilt blijven.

Maar ik heb je nodig om nu met me te praten.

Kun je niet gewoon zeggen

een woord?

Ik wist dat je zou weigeren.

Je kunt niet weten hoe ik me voel.

Ik heb altijd geweldige kunstenaars gedacht

voelde dit grote mededogen voor andere mensen ...

die ze hebben gemaakt uit groot mededogen

en een behoefte om te helpen.

Dat was dom van mij.

Je hebt me gebruikt. Want wat, ik weet het niet.

Nu dat je me niet nodig hebt meer, je gooit me opzij.

Ja, ik hoor heel goed hoe nep dat klinkt!

"Je hebt me gebruikt, en nu je gooit me opzij. "

Maar het is waar ... elk woord. En deze bril!

Je hebt me erg pijn gedaan.

Je lacht naar me achter mijn rug.

Ik heb de brief gelezen je schreef de dokter.

Het was niet verzegeld, en ik lees het hele ding.

Je moet praten

om je dingen te vertellen Ik heb het nog nooit aan iemand verteld.

Ga dan en geef het door. Geweldig studiemateriaal, toch?

Jij bent niet...

Je gaat nu praten!

Als je iets hebt om te zeggen, door God ...

Nee, niet doen!

Er even bang van, Was jij niet?

Voor een seconde was je echt bang, toch?

Een oprecht angst voor de dood, toch?

"Alma is gek geworden," jij dacht.

Precies wat voor soort persoon ben je toch?

Of misschien dacht je gewoon, "Ik zal dat gezicht onthouden,

die tone of voice, die uitdrukking. "

Ik zal je iets geven je zal het niet vergeten!

Je lacht, hé?

Dingen zijn dat niet zo eenvoudig voor mij.

Of zo grappig ook.

Maar dat heb je altijd gedaan je lach.

Heeft het om zo te zijn?

Is het echt zo belangrijk niet liegen, de waarheid vertellen,

spreken in een oprechte taal tone of voice?

Kan een persoon echt leven zonder te brabbelen,

zonder te liegen en te verzinnen excuses en dingen ontwijken?

Is het niet beter om jezelf gewoon te laten

wees dom en slordig en oneerlijk?

Misschien wordt een persoon beter door gewoon zichzelf laten zijn wie ze is.

Nee, je begrijpt het niet.

Je begrijpt het niet Wat ik zeg.

Er is geen bereik iemand als jij.

De dokter zei je bent mentaal gezond,

maar ik vraag me af of je gek bent is niet het ergste soort.

Je handelt gezond,

en het ergste is, iedereen gelooft jou.

Behalve ik, omdat Ik weet hoe verrot je bent.

God, wat ben ik aan het doen?

Elisabet, vergeef me.

Ik gedraag me als een idioot.

Ik weet niet wat mij heeft aangedaan. Ik ben hier om je te helpen.

Het was die vreselijke brief.

Ik was zo teleurgesteld.

Je vroeg me om over mezelf te praten.

Het voelde zo goed. Je leek zo vriendelijk en begripvol.

Ik had veel te drinken,

en het voelde zo goed om erover te praten.

En ik veronderstel Ik was gevleid

dat een geweldige actrice zoals jij zou de moeite nemen om te luisteren.

Ik dacht zelfs het zou leuk zijn als ik dat zei

waren van enig nut voor jou.

Maar dat is vreselijk, toch? Louter exhibitionisme.

Elisabet, Ik wil dat je me vergeeft.

Ik vind je zo leuk. Je betekent zoveel voor mij.

ik heb geleerd zoveel van jou.

Laten we niet scheiden als vijanden.

Je vergeeft me niet omdat je te trots bent!

Je zult niet naar mijn niveau bukken omdat je het niet hoeft te doen!

Ik zal niet ...

... we praten niet ...

... luister niet ...

... kan het niet begrijpen ...

...wat betekent...

... om te overtuigen ... om te luisteren ...

Wanneer je slaapt, je gezicht gaat slap ...

en je mond is opgezwollen en lelijk.

Er is een vervelende rimpel op je voorhoofd.

Jij stinkt van slaap en tranen ...

en ik kan zien de pols in je nek.

Er is daar een litteken die je bedekt met make-up.

Hij belt opnieuw.

Ik zal het ontdekken wat hij van ons wil ...

ver weg hierbuiten in onze eenzaamheid.

Sorry als ik je bang maakte.

Ik ben geen Elisabet.

ik ben niet hier eisen stellen.

Ik wilde je niet storen.

Jij denkt Ik begrijp het niet?

De dokter legde alles uit.

Maar het moeilijkste deel is een uitleg aan je kleine jongen.

Ik doe mijn uiterste best.

Er zit iets dieper in, moeilijk om grip te krijgen.

Je houdt van iemand... of liever gezegd, je zegt dat je dat wel doet.

Het is iets tastbaars ... tenminste, voor zover woorden kunnen zijn.

Mr. Vogler, Ik ben niet je vrouw.

En je bent ook geliefd.

Je bouwt een gemeenschap.

Het geeft je veiligheid.

Je ziet een mogelijke manier van verdragen, nietwaar?

Hoe kan ik alles zeggen Ik heb gedacht zonder te verdwalen ...

zonder je te vervelen?

ik hou van je zo veel als altijd.

Nee, maak je geen zorgen, liefje.

We hebben elkaar. We hebben vertrouwen in elkaar.

We kennen elkaars gedachten. We houden van elkaar.

Dat is waar, nietwaar? - Ja.

En het is de moeite die telt, niet wat we bereiken, toch?

Elkaar zien als kinderen,

gekweld, hulpeloos, eenzame kinderen.

Vertel onze kleine jongen Mama zal snel terug zijn,

dat mama ziek is geweest, maar ze verlangt naar haar kleine jongen.

Vergeet niet om te kopen een speeltje voor hem.

Een cadeau van Mama. Vergeet niet.

Ik voel me zo geweldig tederheid voor jou.

Het is bijna ondraaglijk.

Ik weet niet wat ik moet doen met mijn tederheid.

Ik gedij op je tederheid.

Elisabet, is het goed? voor jou met mij?

Het is goed voor je?

Je bent een fantastische minnaar. Dat weet je.

Schat!

Geef me een kalmerend middel.

Gooi me terzijde. Ik kan niet doorgaan!

Mijn lieverd...

Laat me alleen!

Dit is een schande, alles!

Laat me alleen!

Ik heb het koud en verrot en onverschillig.

Het is allemaal gewoon een schijnvertoning en leugens!

Wat heb je daar?

Wat Verberg je onder je hand?

Even kijken.

Het is de foto van je kleine jongen, degene die je hebt verscheurd.

We moeten hierover praten.

Vertel het me nu, Elisabet.

Dan zal ik.

Het gebeurde op een feest op een avond, nietwaar?

Het was laat en het feest was behoorlijk luidruchtig.

Tegen de ochtend iemand in de groep zei tegen jou ...

"Elisabet, dat heb je vrijwel alles

als een vrouw en als een kunstenaar,

maar je mist moederlijkheid. '

Je lachte, denken dat het belachelijk was,

maar later vond je jezelf nadenken over wat hij had gezegd.

Je bent gegroeid meer en meer bezorgd ...

dus je laat je echtgenoot je zwanger maken.

Je wilde moeder zijn.

Toen je wist dat het definitief was, je werd bang ...

bang voor verantwoordelijkheid, van vastgebonden zijn,

van vertrek het theater achter,

bang voor pijn, bang om dood te gaan,

bang van je lichaam dat was opzwellen.

Maar je speelde het deel de hele tijd,

het deel van de jongen, gelukkige, aanstaande moeder.

Iedereen zei, "Is ze niet mooi nu?

Ze is nooit geweest heel mooi."

Ondertussen heb je het geprobeerd meerdere keren afbreken.

Maar je hebt gefaald.

Toen je het wist het was onvermijdelijk,

jij begon om de baby te haten

en hoopte het zou doodgeboren zijn.

Je hoopte de baby zou dood zijn.

Je wilde een dode baby.

Het was lang en moeilijke levering.

Je was in doodsangst voor dagen.

De baby was eindelijk geleverd met een pincet.

Je keek vol afkeer naar je gillend kind en gefluisterd,

"Kun je niet gewoon sterven? Kun je niet doodgaan? '

Maar hij overleefde het.

De jongen huilde dag en nacht...

en je haatte hem.

Je was bang. Je had een schuldig geweten.

Uiteindelijk, een aantal familieleden en een oppas

zorgde voor de jongen,

en je zou je ziekbed kunnen verlaten en keer terug naar het theater.

Maar het lijden was nog niet voorbij.

De jongen werd in beslag genomen

door een enorme, onpeilbare liefde voor zijn moeder.

Jij verzet je.

Je verzet je wanhopig,

omdat je je voelt je kunt die liefde niet teruggeven.

Probeer het en probeer ...

maar je ontmoet hem zijn wreed en ongemakkelijk.

Je kunt het niet doen.

Je bent koud en onverschillig.

En hij kijkt naar jou.

Hij houd van jou, en hij is zo zacht,

en je wilt hem slaan om je niet alleen te laten.

Je vindt hem afstotelijk, met zijn dikke lippen en lelijk lichaam

en zijn vochtige, smekende ogen.

Je vindt hem afstotelijk, en je bent bang.

Wat heb je daar?

Wat Verberg je onder je hand?

Even kijken.

Het is de foto van je kleine jongen, degene die je hebt verscheurd.

We moeten hierover praten.

Vertel het me nu, Elisabet.

Dan zal ik.

Het gebeurde op een feest op een avond, nietwaar?

Het was laat en het feest was behoorlijk luidruchtig.

Tegen de ochtend iemand in de groep zei tegen jou ...

"Elisabet, dat heb je vrijwel alles

als een vrouw en als een kunstenaar,

maar je mist moederlijkheid. '

Je lachte, denken dat het belachelijk was,

maar later vond je jezelf nadenken over wat hij had gezegd.

Je bent gegroeid meer en meer bezorgd ...

dus je laat je echtgenoot je zwanger maken.

Je wilde moeder zijn.

Toen je wist dat het definitief was, je werd bang ...

bang voor verantwoordelijkheid, van vastgebonden zijn,

van vertrek het theater achter,

bang voor pijn, bang om dood te gaan,

bang van je lichaam dat was opzwellen.

Maar je speelde het deel de hele tijd,

het deel van de jongen, gelukkige, aanstaande moeder.

Iedereen zei, "Is ze niet mooi nu?

Ze is nooit geweest heel mooi."

Ondertussen heb je het geprobeerd meerdere keren afbreken.

Maar je hebt gefaald.

Toen je het wist het was onvermijdelijk ...

jij begon de baby haten ...

en hoopte het zou doodgeboren zijn.

Je hoopte de baby zou dood zijn.

Je wilde een dode baby.

Het was lang en moeilijke levering.

Je was in doodsangst voor dagen.

De baby was eindelijk geleverd met een pincet.

Je keek vol afkeer naar je gillend kind en gefluisterd,

"Kun je niet gewoon sterven?

Kun je niet doodgaan? '

De jongen huilde dag en nacht,

en je haatte hem.

Je was bang. Je had een schuldig geweten.

Uiteindelijk, een aantal familieleden en een oppas

zorgde voor de jongen,

en je zou je ziekbed kunnen verlaten en keer terug naar het theater.

Maar het lijden was nog niet voorbij.

De jongen werd in beslag genomen

door een enorme, onpeilbare liefde voor zijn moeder.

Je verzet je wanhopig,

omdat je je voelt je kunt die liefde niet teruggeven.

Probeer het en probeer ...

maar je ontmoet hem zijn wreed en ongemakkelijk.

Je kunt het niet doen.

Je bent koud en onverschillig.

En hij kijkt naar jou.

Hij houd van jou, en hij is zo zacht,

en je wilt hem slaan om je niet alleen te laten.

Je vindt hem afstotelijk, met zijn dikke lippen en lelijk lichaam

en zijn vochtige, smekende ogen.

Je vindt hem afstotelijk, en je bent bang.

Nee!

Ik ben niet zoals jij.

Ik voel niet op dezelfde manier als jij.

Ik ben zuster Alma. Ik ben alleen hier om je te helpen.

Ik ben niet Elisabet Vogler.

Jij bent Elisabet Vogler.

Ik zou heel graag willen hebben ...

Ik hou van...

Ik heb niet ...

Ik heb heel veel geleerd.

Laten we kijken hoe lang Ik kan het volhouden.

Ik zal nooit zoals jij zijn. Ik verander de hele tijd.

Je mag doen wat je wilt. Je komt niet bij mij.

Zeg niks.

Snijd een kaars.

Een soort anderszijn.

Niet nu. Nee nee.

Waarschuwing en buiten tijd.

Onvoorziene.

Wanneer het moest gebeuren, het deed het niet, dus ... mislukking.

Jij staat daar,

maar ik zou het moeten doen.

Niet naar binnen, nee.

Zeg collect en anderen adviseren.

Een wanhopige misschien.

Ik neem, ja ... maar wat is het meest dichtbij?

Hoe heet het?

Nee nee nee.

Wij, wij, ik.

Veel woorden en dan afkeer,

ondraaglijke pijn, de misselijkheid.

Probeer me nu te luisteren.

Herhaal.

Niets.

Niets.

Nee niets.

Niets.

Dat is het.

Dat is goed.

Dat is hoe het moet zijn.

DIGITAAL HERSTELD IN 2011 DOOR SVENSK FILMINDUSTRI