Original subtitles

کانالی برای عاشقان سینما :Cinephilia https://t.me/Video_Archives

‫مترجم: «مرتضی مهراد»

به لطف و حمایت آقای قدسی منش

‫این پل جلوی هتل کانتیننتاله.

‫و اینم همون پله، از یه زاویه دیگه گرفته شده.

‫این یه نقاشیه از همون پله.

‫اینم یه پله روی خط راه‌آهن ریِکا-زاگربه.

‫اون ساختمون دراز تو بک‌گراند، دبیرستان منه، دبیرستان سوشاک.

‫و اینم پل دم دهنه‌ی رودخونه ریچینا.

‫شب کریسمس سال 1920،

‫یه شاعر ایتالیایی به اسم گابریله دانونزیو

‫دستور داد همه‌ی پُل‌های روی ریچینا رو منفجر کنن.

‫این پُل‌ها شهر سوشاک رو، سمت چپ تصویر،

‫به شهر ریِکا که تو ایتالیایی بهش می‌گن فیومه،

‫وصل می‌کردن. سمت راست.

‫چند سال بعد از دانونزیو،

‫این نقطه شد مرز شرقی ایتالیا تو دوره‌ی فاشیستا.

‫امروزه فیومه و سوشاک یکی شدن، به اسم ریِکا.

‫تو طول قرن بیستم، شهر ما تو 8 یا 9 کشور مختلف بوده،

‫و الان تو کشوری به اسم جمهوری کرواسی قرار داره.

‫الان اسم این خیابون شده خیابون قربانیان فاشیسم،

‫ولی زمان فاشیسم، اسمش بود ویا روما.

‫چهارراه جلو این کاخ، کاخ فرمانداری،

‫اسمش بود پیاتزا گابریله دانونزیو.

‫اینجا ویا گابریله دانونزیو بوده.

‫اینجا هتل گابریله دانونزیو بوده.

‫اون مدرسه‌ای که تو نیمه راست تصویر می‌بینین، اسکولا گابریله دانونزیو بود .

‫این مهدکودک به اسم مادر دانونزیو بود،

‫لاسيلو نيدو لوئیزا دانونزیو.

‫این پادگان سابق، سه دقیقه با خونه‌م فاصله داره،

‫اسمش بود کازرما گابریله دانونزیو،

‫بعد از اینکه فاشیستا سوشاکو تو جنگ جهانی دوم اشغال کردن.

‫همکارای ایتالیایی‌م بهم گفتن

‫زیادی از فاشیسم حرف نزنم تو مقدمه،

‫واسه اینکه بیننده‌های ایتالیایی اذیت نشن، پس همینجا قطع می‌کنم.

‫سلام، می‌تونم یه سوال بپرسم؟ – حتما

‫می‌خوایم بدونیم شما می‌دونی گابریله دانونزیو کیه؟

‫شنیدم اسمشو ولی...

‫گابریله دانونزیو؟ نه زیاد نمی‌دونم.

‫– می‌دونی کیه؟ ‫– نه.

‫تا حالا نشنیدم اسمشو. ‫– منم همینطور.

‫نه.

‫نه، متاسفم

‫نه واقعا.

‫نه.

‫– نه. ‫– هیچ نظری ندارم.

‫دقیقا نمی‌دونم، فقط می‌دونم یه ایتالیایی معروفه.

‫می‌دونم، صبر کن، شوهرم تو موزه کار می‌کنه.

‫ایو، زود باش، گابریله دانونزیو کیه؟

‫از تو پرسید. ‫– اوه، بابا بیا اینجا ایوه!

‫– بیا ایو!

‫تو موزه‌ کار می‌کنه. گابریله دانونزیو؟

‫یه فاشیست ایتالیایی که ریِکا رو اشغال کرد، فکر کنم تو سال 1921.

‫1919. ‫– خب زیاد دور نگفتم.

‫– سال 1921 ریِکا رو ترک کرد. ‫– آره درسته.

‫اشغال 16 ماه طول کشید. ‫– بله، بله.

‫می‌دونی گابریله دانونزیو کیه؟ ‫– بله، یه فاشیست بود.

‫یه فاشیست وحشتناک که ریِکا و اطرافشو اشغال کرد.

‫الانم متأسفانه هستن، فقط نمی‌دونیم کیان.

‫از کجا درباره‌ش شنیدی؟ مدرسه؟

‫توی مدرسه، از پدر مادرم، من از پیش‌آهنگای تیتو بودم، می‌دونی...

‫– منم همینطور.

‫– پس تو نسل آخری. ‫– دقیقا نسل آخر، آره.

‫بله، متأسفانه بله! ‫– چرا متأسفانه؟

‫چون ازش خوشم نمیاد. ‫– چرا؟

‫– چون فاشیست بود. ‫– آره، فاشیست بود.

‫طبیعتاً، لعنتی، همه می‌دونن اینو.

‫خودشم می‌گفت فاشیسته.

‫آره، فاشیست بود ولی نویسنده خوبی بود، شاعر، عاشق‌پیشه قهار.

‫عاشق الئونورا دوزه بود، نه؟ ‫– دیدی؟ همه چیو می‌دونیم!

‫هم هنرمند بود، هم دیکتاتور،

‫هم وحشی بود، هم مهربون، به نظرم یه‌کم عجیب بود.

‫فکر کنم مشکل روانی داشت. واقعاً همین حسو دارم.

‫تو از اقلیت ایتالیایی هستی؟

‫– نه نیستم.

‫استاو

‫فکر می‌کنم روانی بود.

‫– می‌دونی تو ریِکا کجا زندگی می‌کرد؟

‫تو کاخ فرمانداری. آره می‌دونم.

‫کاخو تو 12 سپتامبر 1919 گرفت،

‫ساعت 6 عصر سخنرانی کرد.

‫کل شهر اومده بودن ببیننش،

‫ببینن کیه این یارو،

‫با 26 تا کامیون دزدی اومد،

‫به ریِکا،

‫با 26 تا اومدن ولی فقط 15 تاش رسیدن.

‫اینو نمی‌دونستم، تو از من بهتر می‌دونی.

‫حتی یه لزبین هم باهاش بود.

‫می‌دونی اینو، درسته؟

‫عاشقش شده بود، ولی خودش لزبین بود.

‫همون موقع‌ها هم!

‫فهمیدی دیگه؟

‫– کلی طرفدارِ ِ دختر داشت. ‫– آره، آره.

‫ولی دندون نداشت.

‫می‌خوای نقش گابریله دانونزیو رو بازی کنی؟

‫من؟ من قیافه‌م شبیه اونه مگه؟

‫خب، مو که نداری...

‫نه مرسی.

‫چرا نه؟

‫استعداد ندارم.

‫اشکالی نداره.

‫خب، دوست داری تو یه فیلم درباره دانونزیو بازی کنی؟

‫نمی‌دونم..!

‫یه نقش فرعی... می‌تونم نقش فرعی بازی کنم.

‫ولی خودشو بازی می‌کنی؟

‫خودشو؟

‫نه بابا، اون کوچیک و قدکوتاه بود.

‫وقتی دانونزیو رییکا رو اشغال کرده بود،

‫بخش عکاسیش بیشتر از ده هزار تا عکس گرفت.

‫براش خیلی مهم بود که این اشغال تو ذهنا بمونه،

‫همون‌جور که واسه ما مهمه، چون داریم فیلم می‌سازیم.

‫SPIELEN BINGO ‫CHTE OPAS

‫ما الان تو کاخ فرمانداریم.

‫با روزنامه‌ی نووی لیست، لا وُچه دل پوپولو و رادیو رییکا،

‫به همه‌ی زن و مردای رییکا گفتیم بیان کمکمون کنن

‫که داستان دانونزیو رو تو خیابونای شهر تعریف کنیم.

‫باید طرفدارش باشم یا مخالفش؟

‫ما حتی کسایی که تو خیابون دیدیم یا تو بازار، دعوت کردیم...

‫یا حتی موقع خرید دیدیمشون...

‫کیو دلم می‌خواد بازی کنم؟

‫خب...

‫نه دانونزیو، چون من هنرمند نیستم.

‫بعضیا رو وقتی تو کافه و بار نشسته بودن صدا زدیم،

‫بعضیا هم داشتن تو باغ کار می‌کردن.

‫– تو نقشی که توش کشته می‌شی بازی می‌کنی؟

‫آره، چرا که نه.

‫بعضیا رو چون کچل بودن دعوت کردیم،

‫بعضیا رو چون قیافه‌شون شبیه سربازا بود.

‫– دوست داشتی تو واقعیتم سرباز باشی؟

‫نه.

‫نه واقعاً.

‫منم همین‌طور.

‫نه.

‫نه.

‫خب نه دیگه.

‫بعضیا رو چون بوکس یا شیرجه بلد بودن دعوت کردیم...

‫– اول دستاتو می‌بری بالا، می‌چرخی، پاتو می‌گیری،

‫یه دور می‌زنی و با سرت میری تو آب.

‫بعضیا چون آواز، رقص یا پیانو بلد بودن،

‫بعضیا هم چون فیومانو بلد بودن.

‫– دیدم تو فرم ثبت‌نامت نوشتی فیومانو بلدی.

‫دقیقاً.

‫– عالیه، خونه‌تونم ایتالیایی صحبت می‌کنین؟

‫فیومانو.

‫– هنوزم تو خونه فیومانو حرف می‌زنین؟

‫با بی‌بی بزرگم آره.

‫با مامانم هم دلم می‌خواد، ولی خب...

‫الان که ۲۳ سالمه، یهو سخته شروعش

‫خیلی وقته با پدر و مادرم فقط کروات حرف می‌زنم

‫ولی وقتی پدربزرگ و مادربزرگم زنده بودن، مخصوصاً طرف بابام،

‫اون موقع فقط ایتالیایی صحبت می‌کردیم

‫انقدر زیاد که

‫منو فرستادن مهد کودک کرواتی، ‫تا کرواتی یاد بگیرم.

‫– خونوادت از دانونزیو چیزی می‌گفتن؟ ‫نه.

‫– چرا فکر می‌کنی راجع‌بهش حرف نمی‌زدن؟

‫می‌خواستن فراموشش کنن، کاملاً.

‫نمی‌خواستن مردم چیزی بگن یا فکر کنن ما فاشیست بودیم و این حرفا.

‫– می‌تونم یه متن بهت بدم که اول کروات بخونی،

‫بعد اگه تونستی، به فیومانو ترجمه‌اش کنی؟

‫– بذار اول کرواتشو ببینم،

‫کرواتی من که... اوه چاپش درشته! چه خوب!

‫فیومانو، لهجه محلی ما از زبان ایتالیاییه،

‫دیگه خیلی کم تو رییکا فهمیده یا صحبت میشه.

‫منم بلد نیستم، ولی هروقت جایی بشنوم کسی

‫تو ساحل یا اتوبوس فیومانو حرف می‌زنه،

‫زبان رییکای قدیمی رو می‌شنوم که دیگه وجود نداره.

‫به فیومانو یا ایتالیایی؟ چجوری؟

‫چجوری؟ هر جور راحتی.

‫من زبان رییکایی رو می‌شنوم

‫که توش ساختمون بلند نیست و مردم با تراموا این‌ور اون‌ور می‌رن.

‫یعنی می‌تونم بخونم بعد ترجمه‌اش کنم؟

‫هر جوری برات آسون‌تره.

‫داستان ما هم از همون زمان شروع می‌شه.

‫خب...

‫این ساختمون، کاخ فرماندار،

‫تو سال ۱۸۹۷ ساخته شده،

‫وقتی که شهر فیومه زیر سلطه مجارها بوده.

‫تو این دوره، فیومه به راه‌آهن وصل بوده

‫به بوداپست و وین،

‫و کنار تریسته،

‫بزرگ‌ترین بندر امپراتوری اتریش-مجارستان حساب می‌شده.

‫صنعت رشد می‌کنه، جمعیت زیاد می‌شه، شهر هم گسترش پیدا می‌کنه.

‫تو اون زمان، گابریله دانونزیو تو ایتالیا زندگی می‌کرد.

‫اون معروف‌ترین شاعر زنده بود، هم به خاطر نوشته‌هاش،

‫هم زندگی لوکس و عشق‌بازی‌های رسواش معروف بود.

‫تو سال ۱۹۰۷،

‫برای اولین بار تو زندگیش، دانونزیو میاد شهر ما.

‫تو خیابونای فیومه، لهجه‌ی فیومانو زیاد شنیده می‌شده.

‫ولی تو شهر کرواتی، چاکاوی، اسلوونیایی و آلمانی هم حرف می‌زدن،

‫همین‌طور زبون‌های رسمی: ایتالیایی و مجاری.

‫اون‌ور رود ریچینا، تو شوشاک، همون موقع مثل حالا

‫کرواتی صحبت می‌کردن، مثل همه‌ی مناطق اطراف شهر.

‫دانونزیو نیمه‌شب با قطار می‌رسه به فیومه،

‫و شهر به نظرش غمگین و خلوت میاد.

‫یه گروه تئاتر ایتالیایی دعوتش کرده بودن،

‫که داشتن نمایش جدیدشو به اسم «کشتی» اجرا می‌کردن.

‫نمایش در مورد قدرت گرفتن ونیزه.

‫تو اون نمایش، اسلاو‌ها رو «دزد» و کروات‌ها رو «گرگ» صدا می‌کنن.

‫می‌ره تو هتل اروپا کنار اسکله اقامت می‌کنه،

‫که خود فرماندار مجار هم میاد دیدنش.

‫شب می‌ره تئاتر کوموناله

‫تا نمایش اورستیا از آشیل رو ببینه.

‫فرداش می‌ره با حلقه‌ی ادبی ایتالیایی دیدار می‌کنه.

‫فیومه.

‫از اینکه نمی‌تونه بیاد مهمونی شامی که

‫تو فیومه

‫براش ترتیب دادن، معذرت‌خواهی می‌کنه.

‫همون شب با کشتی بخار راهی آنکونا می‌شه.

‫تو سال ۱۹۱۴،

‫جنگ جهانی اول شروع می‌شه.

‫دانونزیو تو سراسر ایتالیا جلو هزاران نفر سخنرانی می‌کنه،

‫و همه رو دعوت به جنگ می‌کنه.

‫تو سال ۱۹۱۵،

‫ایتالیا وارد جنگ می‌شه،

‫و دانونزیو با ۵۲ سال سن می‌ره تو ارتش ثبت‌نام می‌کنه.

‫چهار سال بعد، جنگ جهانی تموم می‌شه،

‫و امپراتوری اتریش-مجارستان فرو می‌پاشه.

‫تو ورسای مذاکراتی شروع می‌شه ‫واسه تعیین مرزهای جدید.

‫ارتش پیروز متحد وارد فیومه می‌شه.

‫اینا دارن کنار اسکله رژه می‌رن.

‫بیشتر سربازا ایتالیایی‌ان،

‫ولی چندتا سرباز فرانسوی، انگلیسی، آمریکایی و صرب هم هستن.

‫شهر پر از هرج‌ومرج می‌شه.

‫تو فیومه، بدون هیچ انتخاباتی،

‫یه گروه از شهروندای محترم و محلی

‫قدرت رو دست می‌گیرن ‫زیر عنوان «شورای ملی ایتالیا».

‫اونا می‌خوان فیومه بره زیر پرچم ایتالیا.

‫CIETA DI NAV

‫یه عده دیگه از محلیا هم می‌خوان ‫فیومه بره زیر سلطنت تازه‌تأسیس

‫پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوون‌ها، ‫که خلاصه‌ش می‌شه یوگسلاوی.

‫یه گروه دیگه هم دنبال خودمختاری‌ان،

‫می‌خوان فیومه یه شهر-کشور آزاد بشه.

‫پادشاهی ایتالیا ناوهای جنگیشو

‫نه فقط تو فیومه، بلکه تو کل ساحل شرقی آدریاتیک لنگر می‌اندازه.

‫تو ورسای، ایتالیا تلاش می‌کنه ‫همه‌ی این مناطق رو ضمیمه کنه،

‫ولی متحدای دیگه قبول نمی‌کنن.

‫تو شهر ما، درگیری‌ بین ایتالیایی‌ها و فرانسوی‌ها

‫که طرف یوگسلاوی‌ان،

‫به یه اتفاق روزمره تبدیل می‌شه.

‫تو ارتش فرانسه، سربازای ویتنامی هم هستن،

‫که فقط یه ثانیه ازشون فیلم گرفته شده.

‫اوج بحران توی یه اتفاق کنار اسکله‌ست

‫که ایتالیایی‌ها حدود ۱۰ نفر رو می‌کشن ‫و ۵۰ تا ویتنامی رو زخمی می‌کنن.

‫از ورسای دستور می‌رسه که ‫بیشتر سربازای ایتالیایی فوراً شهر رو ترک کنن.

‫نیروهای گارد سلطنتی ساردینیا ‫از فیومه می‌رن،

‫ولی قسم می‌خورن که یه روز برگردن.

‫اونا دنبال یه رهبر می‌گردن ‫که دوباره برشون گردونه.

‫و دانونزیو به نظرشون بهترین گزینه‌ست.

‫تو زمان جنگ، این شاعر معروف ‫به یه قهرمان تبدیل شده.

‫دوباره تو سراسر ایتالیا داره سخنرانی می‌کنه.

‫می‌گه بدون فیومه ‫و سواحل شرقی آدریاتیک،

‫پیروزی ایتالیا «ناقص»ه.

‫نمی‌خواد سرزمین‌های قدیمی رم

‫بیفته دست «حروم‌زاده‌های اسلاو و خوک‌چوپوناشون»،

‫یا اینکه «کروات‌های کثیف مثل میمون‌های دیوونه از دیوارای ونیز بالا برن.»

‫* دوست داری واقعا یه سرباز باشی؟

‫آره، دوست دارم.

‫اگه موزیسین نبودم،

‫اگه این رسالتم نبود،

‫چرا که نه، انجامش می‌دادم.

‫- نمی‌دونم چرا، ولی من تو رو ‫بیشتر آنارشیست می‌بینم...

‫تو ارتش هم از اینا زیاده.

‫به دانونزیو نگاه کن.

‫- خیلی‌ها معتقدن ‫دانونزیو فاشیست نبود

‫بلکه بیشتر یه هنرمند ‫و سیاستمدار مترقی بود.

‫خب، اگه از اون طرف ماجرا نگاه کنیم، ‫از سمت ایتالیایی‌ها،

‫اون شاعر و میهن‌دوسته،

‫انقلابی یا هر چی که اونجا صداش می‌زنن،

‫براش تو تریسته مجسمه ساختن و از این حرفا.

‫ولی برای ما، اشغالگره ‫و یه فاشیست.

‫رفتم یوتیوب فقط ببینم

‫چه شکلی بوده، با اینکه قبلاً هم دیده بودم،

‫ببینم به قول فیومی‌ها، چطور حرکت می‌کرد، ‫یا به قول اونا "come se moveva"

‫حرکاتش و این چیزا...

‫ببینیم چی از آب درمیاد... ‫باید دوباره بگم،

‫به نظرم بازی جذابیه

‫که باید با جدیت کامل بهش نگاه کرد.

‫چیزی تو زندگی هست که بخوای امتحان کنی ‫ولی هنوز امتحان نکرده باشی؟

‫نمی‌دونم، روم نمی‌شه بگم، ولی فکر کنم ‫همه‌ چی رو امتحان کردم.

‫فکر کنم هر چی که دوست داشتم رو امتحان کردم. ‫نزدیک ۶۰ سالمه، خب...

‫تو تورین، در منطقه پیمونت به دنیا اومدم.

‫حدود ۶۰ سالمه، دقیق‌تر بگم ۵۹ سالمه.

‫افسر بازنشسته کارابینیری‌ام،

‫اینجا تو کرواسی، توی رییکا زندگی می‌کنم.

‫یه شریک زندگی هم اینجا تو رییکا دارم.

‫- ایتالیایی بلدی بخونی؟ ‫می‌تونی یه متن ازش برامون بخونی؟

‫مدت زیادیه نخوندم، ‫ولی آره، ایتالیایی می‌خونم. آره...

‫- ببینیم چی می‌شه، اگه نشد ‫می‌ذاریمش کنار.

‫اگه لازم باشه یه دوره ایتالیایی دیگه هم می‌رم.

‫فیومانی‌ها که این دور و بر پره. ‫میشه راحت یادش گرفت.

‫ببین، وقتی بچه بودم،

‫۱۹۵۷، ۱۹۵۶،

‫اون موقع که کوچیک بودم،

‫اگه می‌خواستم با بچه‌های دیگه، همسایه‌ها ‫بازی کنم،

‫باید ایتالیایی یاد می‌گرفتم.

‫اون موقع تو رییکا همه ایتالیایی حرف می‌زدن.

‫البته نه ایتالیایی ایتالیایی، فیومانو.

‫"تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فقط یه حقیقت هست: اونم فیومه‌ست.

‫فقط یه عشقه: اونم فیومه‌ست!"

‫"ایتالیایی‌ها، زمانش رسیده!"

‫باشه، بریم سراغ چند تا دیگه...

‫تو واقعاً فکر می‌کنی من فاشیستم، ‫ولی من فاشیست نیستم...

‫در واقع من بی‌طرفم از نظر سیاسی.

‫- ما واقعاً یه نقش اصلی داریم،

‫اون هم گابریله دانونزیوئه. ‫دوست داری اون نقش رو بازی کنی؟

‫منو ببین. قطعاً آره.

‫آره!

‫ونیز، کانال بزرگ، کازا روسا.

‫اقامتگاه دانونزیو.

‫۱۱ سپتامبر ۱۹۱۹.

‫دانونزیو آماده‌ست که گِرِنادیرها ‫رو به سمت فیومه رهبری کنه.

‫همه‌چیز هماهنگ شده.

‫بودجه‌ی عملیات توسط صنعت‌گران تریسته،

‫بانک بازرگانی ایتالیا،

‫و لژ فراماسونری "گراند اورینته دی ایتالیا" تأمین شده

‫گروهی از فیومیایی‌های ایتالیایی به او قول دادن

‫که استقبالی باشکوه در انتظارش خواهد بود.

‫ساعت ۲ بعد از ظهر، بیمار و با تب بالا،

‫دانونزیوی ۵۶ ساله راهی بزرگ‌ترین ماجراجویی‌اش می‌شه.

‫برای هوادارانش نامه می‌نویسه،

‫از جمله برای روزنامه‌نگار جوان، بنیتو موسولینی،

‫که شش ماه پیش، جنبش "فاشی دی کومباتیمنتو" را بنیان نهاده بود.

‫«رفیق عزیز، کار از کار گذشته! من در آستانه‌ی حرکت‌ام.

‫صبح فردا، فیومه را با زور اسلحه تصرف خواهم کرد.

‫خدای ایتالیا یارمان باشد.

‫با تب از تخت برمی‌خیزم، اما دیگر امکان تأخیر نیست.

‫در طول نبرد، با قدرت از آرمان حمایت کن.

‫خدا نگهدارت!»

‫زودتر!

‫در ساحل مقابل ونیز، یک فِیات قرمز مدل کابریولت به استقبالش می‌آد،

‫گرچه بسیاری از مورخان معتقدند ‫که خودرو مدل دیگری بوده،

‫نه این، بلکه مدل ۵۰۱ T4.

‫باید بی‌حرکت بمونیم.

‫این، اولین عکس از اقدام دانونزیو اس.

‫ا ۱۸۶ سرباز گارد گرانادیِ ساردینی در رونکی،

‫در میانه‌ی راه ونیز تا فیومه، در انتظار دانونزیو هستند.

‫آن شب، دانونزیو در رونکی خواهد خوابید،

‫در خیابانی که امروز به نام اوست: ‫ویای گابریله دانونزیو.

‫شب رو تو این اتاق سپری می‌کنه.

‫امروز، این اتاق خواب خانم آنتونیاست،

‫که با مهربانی پذیرفته در صحنه‌ی بعدی حضور داشته باشه.

‫دانونزیو، با بدنی تب‌دار و خسته، به رونکی می‌رسه.

‫تو خونه‌ی یه آهنگر اقامت می‌کنه

‫خانواده‌ای که آن‌جا زندگی می‌کنند،

‫از هویت واقعی مرد تب‌داری که به خونه‌شان آمده، بی‌خبرند.

‫خبر بد به دانونزیو می‌رسه

‫قرار بود حرکت نیمه‌شب باشه

‫و سربازان با کامیون‌ها به فیومه منتقل بشن

‫اما کامیون‌ها هنوز به رونکی نرسیدن.

‫کامیون‌ها! کامیون‌ها رو بیارید، من کامیون می‌خوام!

‫می‌خواید بمیرم؟

‫سعی کن استراحت کنی، کمی بخوابی

‫تا تب‌ات پایین بیاید.

‫* کامیون‌ها؟ ‫* استراحت کن، کمی آرام بگیر.

‫سعی کن بخوابی، تب داری، ببین.

‫سر تا پات سرخ شده! خدای من! حتماً تبت خیلی بالاست.

‫امروزه، بر دیوار خانه‌ی آنتونیا ‫پلاک یادبودی نصب شده که روی آن نوشته شده:

‫در شب دوازدهم سپتامبر ۱۹۱۹، گابریله دانونزیو این‌جا توقف کرد

‫با تب سوزان و اراده‌ای قهرمانانه، ‫در انتظار طلوعی درخشان.

‫سرانجام، در آن طلوع درخشان، کامیون‌ها از راه می‌رسند.

‫از رونکی تا فیومه، دانونزیو کاروانی ۲۶ کامیونی رو هدایت می‌کنه

‫پر از گرانادی‌های مسلح.

‫یک قرن بعد،

‫آقای چیکو در نقش دانونزیو، کاروانی با ۱۴ کامیون رو هدایت می‌کنه

‫با رانندگانی از ریِکا و پولا.

‫پس از سفری چهار ساعته ‫با توقف‌های متعدد به خاطر پنچری،

‫چشم‌های دانونزیو به خلیج کوارنر روشن می‌شه.

‫وقتی فیومه دیگه تقریباً توی دست دانونزیو بود،

‫ژنرال ایتالیایی ویتوریو امانوئله پیتالوگا،

‫که فرمانده نیروهای متحدین توی فیومه بود، کاروان رو متوقف کرد.

‫از ملاقات با پیتالوگا ‫هیچ عکسی گرفته نشد،

‫حالا می‌بینین

‫ایزت، خواننده گروه ‫"Izet Medošević and Borgie"،

‫و من در نقش پیتالوگا، داریم اون دیدار رو بازی می‌کنیم.

‫ـ اینجوری ایتالیا نابود میشه!

‫اگه نذاری سرنوشت واقعی ایتالیا محقق بشه، ‫داری کشور رو به نابودی می‌کشونی.

‫اگه بخوای تن بدی ‫به یه سیاست ننگین.

‫تو دیگه کی‌ای؟ خودِ خدا؟

‫هیچ‌کس حق نداره با اقتدار دولت مخالفت کنه.

‫باید به هر قیمتی جلوی کاری رو بگیرم ‫که عواقب غیرقابل‌پیش‌بینی داره.

‫می‌فهمم.

‫شما، ژنرال محترم، اگه لازم باشه، ‫بی‌درنگ به سربازای من شلیک می‌کنین،

‫که برادر سربازای خودتن...

‫خب، پس اول از همه، ‫به خودم شلیک کن.

‫آره، همین‌جا بزن!

‫نه نه، من فرزند و نوه طرفدارای گاریبالدیم.

‫هیچ‌وقت خون برادری رو نمی‌ریزم.

‫ولی تو، به‌عنوان یه سرباز خوب، باید اطاعت کنی!

‫نه، من به هر قیمتی باید برم فیومه.

‫حرکت!

‫ساعت ۱۱:۴۰ صبح

‫دانونزیو برای بار دوم در عمرش وارد فیومه میشه،

‫در حالی که صدها سرباز ایتالیایی

‫در مسیر بهش ملحق شدن.

‫ورودش رو «ورود مقدس» نام‌گذاری می‌کنن.

‫SAXAS

‫روزنامه‌های ایتالیایی اون روز نوشتن

‫که کل شهر اومده بودن ‫توی خیابون اصلی ببیننش.

‫در همین حین، مطبوعات کروات نوشتن ‫که خیلیا اون روز تو خونه قایم شدن.

‫بعد از استراحتی کوتاه تو هتل اروپا، ‫حدود ساعت ۶ عصر،

‫دانونزیو می‌ره ‫به کاخ فرمانداری.

‫فقط می‌خواست چند کلمه بگه، ‫چون حالش خیلی بد بود.

‫ـ فقط چند کلمه می‌گم.

‫حالم خیلی بده.

‫توی کاخ، با یه مرد سفیدپوش دیدار می‌کنه، ‫آنتونیو گروسیک،

‫جراح، و رئیس "شورای ملی ایتالیایی فیومه".

‫گروسیک اونو به عنوان فرماندار فیومه اعلام می‌کنه،

‫و دانونزیو برای اولین بار ‫به ایتالیایی‌های فیومه

‫اینجوری سخنرانی می‌کنه:

‫ایتالیایی‌های فیومه! من اینجام.

‫اومدم تا خودمو کامل در اختیار شما بذارم.

‫این همون مردیه که از همه‌چی گذشته،

‫و همه‌چی رو از یاد برده،

‫تا آزاد و تازه، ‫در خدمت آرمان زیبا، در خدمت آرمان شما باشه:

‫زیباترین آرمان دنیا.

‫تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فیومه امروز نشونه آزادیه.

‫تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فقط یه چیز خالص وجود داره: فیومه!

‫تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فقط یه حقیقت وجود داره:

‫و اون فیومه‌ست!

‫فقط یه عشقه که وجود داره: و اون فیومه‌ست!

‫اولین سخنرانی دانونزیو رو چِنان اجرا کرد،

‫یه رفتگر از شرکت خدمات زباله‌ی شهرداری،

‫که معمولاً هم اصلاً ایتالیایی حرف نمی‌زنه.

‫زنش، آدویا، و پسرش، بیلال، ‫هم اومدن که حمایتش کنن.

‫برای جلوگیری از درگیری ‫بین ایتالیایی‌ها و ایتالیایی‌ها،

‫ژنرال پیتالوگا از فیومه می‌ره.

‫بعد از اون، ‫همه نیروهای متحدین هم فیومه رو ترک می‌کنن.

‫همه از جنگ خسته شدن.

‫پادشاهی ایتالیا تصمیم می‌گیره ‫همه روابط و دادوستدهاشو با فیومه قطع کنه.

‫در محاصره‌ی ارتش کشور خودش ‫از همه طرف،

‫دانونزیو کنترل ۲۱ کیلومتر مربع ‫از شهر ما رو در دست می‌گیره.

‫دانونزیو قسم می‌خوره که تا وقتی ‫فیومه بخشی از ایتالیا نشه، ترکش نمی‌کنه.

‫این شاعر، که توی جنگ ‫تا درجه سرهنگ دوم ارتقا پیدا کرده بود،

‫تو فیومه لقب "فرمانده" به خودش می‌گیره.

‫چند روز بعد،

‫دانونزیو از هتل اروپا ‫به کاخ فرمانداری نقل مکان می‌کنه.

‫امروز این ساختمان محل

‫موزه دریایی و تاریخی مناطق ساحلی کرواسیه،

‫و اونجایی که می‌گن اتاقش بوده،

‫الان این آمفورها (ظرف‌های سفالی) به نمایش گذاشته شدن.

‫تو فیومه، دوباره سگ محبوبش کریسا رو می‌بینه،

‫که اینجا نقش‌شو سگ نژاد ویپت، "باب"، بازی می‌کنه.

‫اون همین‌طور از منبع الهام جدیدش هم دعوت می‌کنه ‫که بیاد شهر، ‫یه پیانیست ۲۶ ساله اهل ونیز،

‫به اسم لوئیزا باکارا.

‫ساختمونی که اون بهش می‌گفت ‫"کاخ زشت مجارستانی"،

‫اینجوری خونه جدیدش میشه.

‫توی اون روزا، ‫خانواده‌های زیادی از شهر فرار می‌کنن.

‫روزنامه ایتالیایی محلی "ودتا دایتالیا" نوشت:

‫"هرگونه وحشت در بین کروات‌ها ‫افراطی و غیرمنطقیه"

‫چون "کسی که رفتار خوبی داشته باشه، ‫آسیبی نمی‌بینه".

‫فیومه می‌ره روی صفحه اول روزنامه‌های دنیا،

‫و دانونزیو دوباره حس یه جوون رو داره.

‫ـ اسمت چیه؟

‫لوسیا.

‫ـ و تو چی؟ اسمت چیه؟ ‫ـ نوئمی.

‫مايسترو، دلم می‌خواد قشنگ‌ترین شعرتو برات بخونم،

‫"باران در جنگل کاج".

‫هیس. لب جنگل، ‫من حرف‌های انسانی‌ای که می‌زنی رو نمی‌شنوم؛

‫ولی واژه‌های تازه‌ای می‌شنوم، ‫که از قطره‌ها و برگ‌های دوردست میان.

‫گوش بده. بارون داره می‌باره.

‫اینجا داستان من تموم میشه، ‫ولی دارم اونو می‌سپرم به

‫دوست عزیزم، سیلوانا.

‫مرسی، رنتسو!

‫یه هفته بعد از «ورود مقدس»، ‫دانونزیو یه رژه عمومی برا نیروهاش می‌ذاره.

‫اولین باره که سربازاش رژه می‌رن جلو مردم.

‫یه دستور از رم میاد که شورشی‌ها باید فوری برگردن ایتالیا

‫وگرنه فراری حساب می‌شن.

‫تقریباً هیچ‌کی گوش نمی‌ده به این دستور.

‫مارینتی، بنیان‌گذار فیوتوریسم،

‫میاد فیومه،

‫ولی فقط دو هفته می‌مونه اون‌جا.

‫چون تو این شهر فقط واسه یه شاعر جا هست.

‫حتی خود موسولینی یه روز میاد به شهر

‫و به دانونزیو یه کمک‌هزینه‌ی حسابی می‌ده: ‫۸۵۷٬۸۴۲ لیره

‫بعدش سریع می‌ره فلورانس، واسه اولین همایش فاشیستا.

‫من شماها رو دیدم، ‫شمردم‌تون، اندازه‌تون گرفتم.

‫الان دیگه همتون یه قیافه و یه نگاه دارین.

‫جوون ایده‌آل ایتالیا ‫باید قیافه و نگاه شما رو داشته باشه.

‫آره، فقط قیافه‌ی شما.

‫یا فیومه یا مرگ

‫تو هفته‌های بعدی،

‫حدود ۵ هزار جوون ایتالیایی میان فیومه.

‫پادگان‌های سطح شهر،

‫که الان مدرسه‌س و دانشگاه شده،

‫پر از جووناس، طوری که افسرای دانونزیو

‫به ایتالیا التماس می‌کنن کسی دیگه نفرسته.

‫چهارم نوامبر ۱۹۱۹،

‫دو تا سرباز از میلان و لیورنو

‫می‌زنن نماد شهرمون، ‫اون عقاب دو سر رو خراب می‌کنن.

‫آقای فدریکو کارلو سیمونلی، ‫پژوهشگر این موضوعه،

‫قراره بیشتر براتون راجع‌بهش بگه.

‫تو سال ۱۹۰۶، مردم فیومه

‫تصمیم گرفتن یه مجسمه درست کنن ‫از اون عقاب دو سر

‫با اون کوزه‌ی بی‌پایانش،

‫که نشونه‌ی خودمختاری دیرینه‌شون ‫تو امپراتوری هابسبورگ بود.

‫تو سال ۱۹۱۹، دو ماه بعد از اومدن دانونزیو،

‫دو تا افسر ایتالیایی ‫یکی از سرهای مجسمه رو بریدن،

‫تا از یه عقاب هابسبورگی، ‫یه عقاب رومی بسازن.

‫من، فدریکو کارلو، تاریخ‌دان از برشا،

‫نقش «گوگلیلمو باربیری» رو بازی می‌کنم ‫که این ایده‌ رو داشت.

‫اون یکی، میرو، یه کوهنورد از رییِکا،

‫نقش «آلبرتو تاپاری» رو بازی می‌کنه ‫که شهامت داشت کارو تموم کنه.

‫برو آلبرتو!

‫باشه گوگلیلمو!

‫اون سربازا سر عقابو ‫کادو می‌دن به دانونزیو.

‫هیچ اعتراضی از سمت مردم به این اتفاق نمی‌شه.

‫تو شهر، مخالفت با دانونزیو ممنوعه

‫و "جریمه‌ش تا ۱۰ هزار لیر و تا ۱۰ سال زندونه".

‫اینجا اون میخونه‌ایه که دانونزیو ‫ازش خوشش میومد،

‫گوزن طلایی.

‫شبا میومد اینجا، دور از چشم مردم،

‫دور از دوربین‌ها.

‫- اینو کی زده اینجا؟ ‫خودت زدی؟

‫آره، راحته برداشتنش.

‫الان اینجا یه سالن ناخنه ‫به اسم فانه‌اند‌نیلز.

‫- این خانما کی‌ان؟ می‌شناسیشون؟

‫این انگورا و گلاشون، ‫ا ۲۰۰ کونا.

‫دوتا ناخن بزنی، اونم ۲۰۰ کونا درمیاد؟

‫دوتا ناخن؟ ما خیلی ارزونیم.

‫دوتا ناخن ۶۰ کونا.

‫واقعاً؟ ‫دوتا ناخن.

‫صاحب سالن، بویانا، ‫رضایت داده که سالنشو

‫تبدیل به میخونه کنیم،

‫به شرط اینکه اگه چیزی شکست، جبرانش کنیم.

‫آلبانو هم که شادترین کچل جمعمونه،

‫پیشنهاد داده خودش سالن رو ‫برای مهمونی خودش و دانونزیو آماده کنه.

‫اینم لووروی ماست، ‫خواننده حرفه‌ای،

‫که نقش فرمانده محبوب دانونزیو رو بازی می‌کنه،

‫خلبان ارتش، بارون گویدو کلر، ‫اهل سوئیس.

‫اونم یه هدیه واسه دانونزیو آورده.

‫از موزه تاریخ طبیعی فیومه یه نوک‌اردکی دزدیده ‫و آورده اینجا،

‫که اسم میخونه رو عوض کنه:

‫نوک‌اردکی!

‫فرمانده... این مال شماست.

‫چیه این؟

‫یه نوک‌اردکی!

‫کلر هم مثل دانونزیو، ‫عاشق کوکائینه،

‫و همیشه دنبال هیجانه.

‫فرمانده

‫اون چیزی که فیومه نداره، خشونت فردیه،

‫شهر هیچ نشونه‌ای ‫از قتل و خون‌ریزی نداره.

‫لذت غارت و چپاول رو نداره

‫حالا من، نوئمی، داستانو ادامه می‌دم،

‫و نقش یه زن فیومه‌ایو بازی می‌کنم ‫که عاشق رقصیدنه.

‫اون موقع تو شهر

‫شایعه بود که دانونزیو ‫تو نوک‌اردکی

‫همیشه بساط عیاشی جمعی راه می‌ندازه،

‫ولی هیچ‌وقت ‫کسی نتونست ثابتش کنه،

‫واسه همین داستان همین‌جا تموم می‌شه.

‫ایا، ایا! ‫- آلالا!

‫ایا، ایا! ‫- آلالا!

‫ایا، ایا! ‫- آلالا!

‫زمستون می‌رسه ‫و فیومه هنوز تو محاصره‌ست.

‫تقریباً همه کارخونه‌ها تعطیله،

‫تو کشتی‌سازی کاری نیست،

‫بندر بسته‌ست.

‫اکثر مردم بی‌کارن.

‫نه کفش هست، نه شیر، نه غذا، نه زغال‌سنگ.

‫مردم دارن قاچاقی ‫خوراکی وارد شهر می‌کنن.

‫برای پیدا کردن جنس، ‫سربازای دانونزیو دارن

‫کشتی‌های تجاری کنار سواحل ایتالیا رو می‌دزدن.

‫از یکی از این کشتی‌ها، ‫سی‌هزار تفنگ پیاده می‌کنن

‫و بیست میلیون فشنگ.

‫فیومه، که اون موقع ‫فقط ۵۰ هزار نفر جمعیت داره،

‫تا آخر سال حدود ۱۰ هزار جوون ایتالیایی توش اقامت داشتن.

‫هر سه‌شنبه و جمعه صبح، ‫دانونزیو می‌ره پادگان‌ها.

‫لباس مخصوص آردیتی می‌پوشه، با کراوات، ‫واحد ویژه ارتش ایتالیا،

‫با اینکه زمان جنگ ‫جزو اون گروه نبوده.

‫ولی حالا اون لباسو تنش می‌کنه.

‫آهنگ "جُووینتزا" یا همون "جوانی" ‫تو همه‌جای شهر شنیده می‌شه.

‫موسولینی بعدها همینو ‫می‌کنه سرود رسمی

‫حزب فاشیست، چند سال بعد که میاد سر قدرت.

‫بعد از اینکه به قدرت رسید.

‫سه ماه بعد از "ورود مقدس"ش،

‫ایتالیا یه پیشنهاد می‌فرسته واسه دانونزیو ‫به اسم "مودوس ویوندی".

‫می‌خوان فیومه بشه شهر-دولت،

‫زیر حمایت ایتالیا.

‫دانونزیو از مصالحه متنفره،

‫ولی یه همه‌پرسی آماده می‌کنه ‫که مردم فیومه خودشون تصمیم بگیرن

‫می‌خوان اون و سربازاش برن یا بمونن.

‫اینا کارمندای مدرسه اقتصاد ‫میجو میرکوویچ‌ان، همراه با دانش‌آموزاش.

‫یه صبح شنبه، که کلاس نداشتن،

‫تو همه‌پرسی شرکت کردن،

‫که ۱۸ دسامبر ۱۹۱۹ برگزار شد.

‫این مدرسه همون‌جاییه ‫که قبلاً پادگان شهرداری بوده.

‫یکی از یازده حوزه رأی‌گیری فیومه همین‌جا بوده.

‫هوادارای دانونزیو همه‌جای شهر ‫حواسشون به رأی‌گیریه.

‫زودی می‌فهمن که تقریباً همه مردم ‫می‌خوان اشغال تموم شه.

‫سربازا حوزه‌های رأی‌گیری رو تصرف می‌کنن.

‫از بین بیشتر از ۱۰ هزار عکسی ‫که از دوره اشغال گرفته شده،

‫انگار حتی یه دونه عکس ‫از اون روز باقی نمونده.

‫سربازا صندوق‌های رأی رو می‌شکنن و می‌دزدن،

‫و دانونزیو رأی‌گیریو به خاطر "تخلف" لغو می‌کنه.

‫دیگه هیچ‌وقت رأی‌گیری برگزار نمی‌کنه.

‫بعد از اینکه همه‌پرسی لغو می‌شه، ‫خیلی از افسرها تصمیم می‌گیرن

‫دیگه تو اشغال شرکت نکنن.

‫ژانویه، با صدها تا سرباز، فیومه رو ترک می‌کنن.

‫من، ساندرو،

‫انتخاب شدم نقش یکی از اون افسراییو بازی کنم

‫که قراره تو صحنه بعدی فیومه رو ترک کنن.

‫دانونزیو اونایی که باهاش می‌مونن رو ‫«لژیونر» صدا می‌زنه.

‫سندیکالیست آلچسته د آمبریسو دعوت می‌کنه به فیومه،

‫که یکی از نویسنده‌های مانیفست ‫"فاشی دی کومباتیمنتو" بود.

‫د آمبریس به دانونزیو پیشنهاد می‌ده ‫با هم یه قانون اساسی جدید واسه فیومه بنویسن

‫که توش "همه آزادی‌های تفکر مدرن" باشه.

‫"که توش همه آزادی‌هایی که ‫توی تفکر امروزی هست، لحاظ شه."

‫وقتی د آمبریس تو ماه‌های بعد داره ‫اون قانون اساسی رو می‌نویسه،

‫دانونزیو یه تصمیمای دیگه می‌گیره:

‫روزنامه‌هایی که ‫علیه دانونزیو چیزی چاپ کنن،

‫ممکنه تا ۵۰۰۰ کرون جریمه بشن.

‫هر تجمع غیرمجاز، چه عمومی چه خصوصی،

‫می‌تونه تا ده روز زندان ‫یا هزار کرون جریمه داشته باشه.

‫اینم جریمه‌ش.

‫به دلایل امنیتی،

‫محبوب‌ترین مراسم فیومه لغو می‌شه:

‫کارناوال فیومه.

‫همه مردای فیومه بین ۱۸ تا ۲۲ سال

‫باید برن تو ارتش دانونزیو

‫وگرنه سه سال می‌رن زندون.

‫اعتصاب ممنوعه،

‫و هر کی دنبال تبلیغ سوسیالیستی، ‫کمونیستی

‫یا آنارشیستی باشه ‫باید شهر رو ترک کنه.

‫دانونزیو اعلام می‌کنه:

‫"هر کی با من نیست، علیه منه.

‫هر کی با ما نیست، دشمن ماست."

‫بهار می‌رسه،

‫و دانونزیو می‌خواد مبارزه‌شو گسترش بده.

‫دنبال متحدای جدیده.

‫با فلامنکا، ایرلندی‌ها، مصریا،

‫رومانیایی‌ها، مونته‌نگرویی‌ها ‫و حتی کروات‌ها مذاکره می‌کنه

‫واسه یه مبارزه مشترک ‫علیه قدرتای جهانی.

‫متنفرم، متنفرم،

‫از تیم فوتبال هایدوک اسپلیت متنفرم!

‫هیچ‌کدوم از این سناریوها واقعی نمی‌شن.

‫دانونزیو محکومه که تو فیومه بمونه.

‫از اینجا به بعد، نقش دانونزیو رو ‫تیهومیر بازی می‌کنه،

‫فرمانده سابق گردان اول ‫از تیپ ۱۱۱ ارتش کرواسی،

‫و کهنه‌سرباز جنگ استقلال کرواسی.

‫بازی‌هایی که شبیه جنگ منظمه، ‫در واقع تمرین نبرده.

‫واسه همین، من فقط به عنوان جنگجو ‫تو مراسم امروز شرکت می‌کنم.

‫رهبر جنگجوها.

‫داد می‌زنم آماده‌اید؟

‫و شما، چی جواب می‌دید؟

‫آماده‌ایم!

‫تو درِنُوآ، بالای فیومه، ‫تمرینات نظامی شروع می‌شه.

‫با هم درگیر می‌شن،

‫یه عده نقش ایتالیایی‌ها رو بازی می‌کنن، ‫یه عده نقش اسلاوها.

‫از گلوله واقعی استفاده می‌کنن،

‫و هر روز صبح ‫چهار پنج تا جوون زخمی می‌شن.

‫تو اون روزا، موسولینی یه نامه می‌نویسه به دانونزیو:

‫«فقط تویی که می‌تونی آخرین ایتالیایی‌های ‫واقعی رو بفرستی به آخرین نبردشون.»

‫چون دانونزیو و لژیونراش ‫آخرین سربازای واقعی ایتالیا هستن،

‫و براشون یه آیین‌نامه‌ی ‫نظامی جدید می‌نویسه:

‫"قوانین جدید ارتش آزادی‌بخش"

‫تو ماده‌ی ۴۴ نوشته شده...

‫یه لژیونر وقتی کامله ‫که تو اینا مهارت داشته باشه:

‫دویدن،

‫سنگ پرت‌کردن،

‫مشت‌زنی،

‫قایق‌رانی،

‫شنا

‫بالا رفتن از هر درخت یا تیر،

‫رد شدن از دیوار یا دروازه‌ها،

‫عبور ایمن از وسط آتش،

‫جمع کردن خودش برا قایم‌شدن ‫تو تنگ‌ترین جاها تو کمین،

‫تقلید صدای آدم و حیوان،

‫رقصیدن،

‫ساز زدن،

‫و آواز خوندن.

‫با خنجر و بمب،

‫تو زندگی و تو وحشت،

‫وقتی توپ شلیک می‌کنه،

‫قلب من نمی‌لرزه.

‫تو، تنها پرچم ما،

‫تو یه رنگی

‫تو یه شعله‌ی سیاه‌پوشی

‫که تو دل همه‌مون می‌سوزه.

‫جوانی، جوانی،

‫بهار زیبایی،

‫توی درد، توی شور،

‫آواز تو پیروز می‌شه.

‫جوانی، جوانی،

‫بهار زیبایی،

‫توی درد، توی شور،

‫آواز تو پیروز می‌شه.

‫تابستون که می‌رسه، ‫ساختار نظامی ارتش دانونزیو عوض می‌شه.

‫جوونای تازه‌ای از ایتالیا میان

‫که تو کشور خودشون کاری واسه انجام ندارن.

‫افسرای دانونزیو بهش هشدار می‌دن

‫که خیلی از لژیونراش ‫اصلاً تجربه‌ی جنگی ندارن.

‫همه اونایی که بی‌مدرک میان فیومه، ‫فرستاده می‌شن به پورتو باروش،

‫جایی که لژیون دیسپرَتا مستقره،

‫گارد شخصی دانونزیو ‫که گویدو کلر پایه‌گذاریش کرده بود.

‫روزاریو آناستازی، از مسینا. پسر خوبیه!

‫جوزپه باگارلو، پالرمو

‫جیووانی بیانکو، اودینه.

‫و این یکی کیه؟ جیووانی موراتی از چیویداله.

‫آلبرتو کالیاری از فلورانس. – بجنبید بچه‌ها!

‫جیاچینو فورتی از باری. – همیشه رو به جلو!

‫کورادو فیکو از ناپل.

‫– حرکت!

‫اینجاست، تو پورتو باروش،

‫که بهترین فیلمای اشغال ‫فیومه ضبط شدن.

‫آه ایتالیا چه قشنگه، ‫ای شعله‌های سیاه من،

‫عشق‌مون به ایتالیا چقدر پرشور و قویه،

‫چه شیرینه زندگی‌کردن و درد کشیدن، ‫جنگیدن و مردن براش.

‫رفقا، این ایتالیای قشنگ مال کیه؟

‫– مال ما!

‫غیر از سربازا،

‫بانکدارا و صنعت‌گرا هم از ایتالیا مرتب میان فیومه.

‫دانونزیو بهشون می‌گه ‫"لژیون مالی".

‫اونا دارن خرج اشغال رو می‌دن،

‫و دانونزیو هم خوشحال می‌شه وقتی شهر شد مال ایتالیا

‫صنعت فیومه رو بده بهشون

‫امروز، پورتو باروش اجاره داده شده به سرمایه‌دارای آلمانی که کشتی جنگی می‌سازن.

‫قراره یه مارینای لوکس بسازن که ۲۳۰ تا مگایات جا بده.

‫* بندر فیومه.

‫* ترمینال‌های کانتینری بندر رییکا الان اجاره‌ن

‫دست شرکت‌های فیلیپینی و دانمارکی.

‫* پالایشگاه نفت معدنی.

‫پالایشگاه دیگه فعال نیست.

‫* کارناروی ما.

‫* توی کوار‌نر، مردم خونه‌هاشونو اجاره می‌دن به توریستا.

‫کشتی‌سازی دانوبیوس.

‫الان اسمش شده کشتی‌سازی "سوم ماه مه"،

‫یاد روزی که فیومه تو ۱۹۴۵ آزاد شد.

‫دوران اوجش توی یوگسلاوی سوسیالیستی بود،

‫وقتی که چه‌گوارا هم اومد دیدنش.

‫وقتی بابام اونجا کار می‌کرد،

‫رکوردشون ۸ هزار نفر بود.

‫اون موقع‌ها سالی ۱۰، ۱۲ تا کشتی می‌ساختن.

‫الان سالی یه دونه هم نمی‌سازن، نمی‌دونم...

‫هر دو سه سال یکی شاید.

‫آندریا تو نسخه تابستونی دانونزیو بازی می‌کنه.

‫معمولاً به لهجه فیومانو حرف می‌زنه و بعد من داستانو ادامه می‌ده،

‫وقتی تابستون تموم شد.

‫اون خبرنگار تیم ایتالیایی رادیو رییکا‌ست

‫و عاشق کارناواله.

‫وای صورتم خشک شد ـ

‫تشکر ویژه از دوستای آندریا از باشگاه کارناوال لامبر اوپاتیا

‫که تو این هوای داغ همکاری کردن.

‫تابستونا، بارون کلر ریش می‌ذاره.

‫می‌ره حاشیه شهر، یه خونه توی حومه کوزالا می‌گیره

‫که نزدیک‌تر به طبیعت باشه.

‫یه گروهی از لژیونرا دور خودش جمع می‌کنه

‫به اسم "اتحاد یوگای ارواح آزاد در جستجوی کمال".

‫باهاشون نیچه می‌خونه، راجع به فردگرایی و کشاورزی بحث می‌کنه،

‫حذف پول، و نیروی نژاد ایتالیکی.

‫زود باش!

‫به دلایل بهداشتی، دستور داده می‌شه کل تیپ‌ها برن دریا حموم کنن.

‫برا همین، لژیونرها هفته‌ای دست‌کم یه بار می‌رن ساحل.

‫اینا تو ساختمون شماره ۴۰ خیابون براتسه برانچتا زندگی می‌کنن،

‫سه دقیقه با استودیویی که من دارم صدامو ضبط می‌کنم فاصله‌س.

‫در زمان اشغال، ‫این ساختمان زندان بود.

‫پس از اینکه اعضای محلی ‫حزب خودمختار

‫جزوه‌ای منتشر کردند ‫با عنوان

‫«درخواست آزادی از دانونزیو»

‫دانونزیو ‫ده-دوازده نفر از آن‌ها را در این ساختمان زندانی کرد.

‫این یکی از معدود عکس‌های ‫حزب خودمختار فیومه است.

‫در دوازدهم ژوئیه ۱۹۲۰،

‫تنها سه روز پس از ‫گرفته شدن این عکس،

‫خبرهای دراماتیکی از اسپلیت ‫می‌رسه.

‫در درگیری در ساحل اسپلیت،

‫سربازان کشتی جنگی ایتالیایی پوگلیا

‫و مردم اسپلیت ‫بهم شلیک کردن

‫این درگیری به کشته شدن ‫یک غیرنظامی کروات

‫و کاپیتان و مهندس کشتی پوگلیا منجر شد.

‫حملات انتقام‌جویانه در فیومه آغاز شد.

‫تخریب تمامی مغازه‌ها و کسب‌وکارهای غیرایتالیایی ‫به مدت ۴۸ ساعت ادامه داشت

‫گویدو کلر از همه این‌ها جا ماند،

‫چون تو خلیج کوارنر مشغول گشت‌زنی بود.

‫این مکان‌ها از جمله آسیب‌دیدگان بودند:

‫بانک کشاورزی کروات ‫در کنار کلیسای ارتدوکس.

‫بانک مردمی رییکا.

‫کتابفروشی تر بویویچ صربی ‫و مغازه لوازم‌التحریر شیکیچ.

‫کافه پاناشوف در فیومارا ‫کاملاً نابود شد.

‫کنسولگری سوئد ‫به اشتباه مورد حمله قرار گرفت،

‫و عذرخواهی فوری دیپلماتیک ‫به سوئد ارسال شد.

‫یه جایی، دانونزیو جلو خشونتو می‌گیره

‫و به همه‌ی نیروها دستور می‌ده تو پادگان‌ها بمونن.

‫همه‌ی فیومی‌هایی که طرفدار اسلاوها بودن ‫ا۲۴ ساعت وقت دارن از شهر فرار کنن.

‫مرکز فرهنگی اسلوونیایی‌ها ‫تو تریسته رو آتیش زدن.

‫بلچان واسه تِستِر می‌نویسه ‫(---)

‫درود به فاشیستای شجاعمون. ‫بلچان بروتز...

‫اگه نیروی کمکی خواستین، ما حاضریم.

‫حدود یه ماه بعد، ‫قانون اساسی جدید فیومه

‫بالاخره آماده می‌شه واسه اعلام رسمی.

‫تنها تصویری که از اون رویداد هست، ‫از طبقه‌ی همکف این برج گرفته شده.

‫یه نقاشی دیواریه که چند سال ‫بعد از مرگ دانونزیو کشیده شده،

‫و چند سال بعدش هم ‫روش رو پوشوندن.

‫زنده‌باد فیومه‌ی ایتالیا!

‫تنها چهره‌های شاد اون نقاشی، ‫آدمای ته‌منظره‌ن که دارن شادی می‌کنن.

‫دانونزیو رو با یونیفرم قدیمیش کشیدن،

‫با این‌که سال‌ها بود دیگه نمی‌پوشیدش.

‫بعد از ماه‌ها که د آمبریس ‫داشت قانون اساسی رو می‌نوشت،

‫دانونزیو واسه چند هفته ‫از منظر عموم کنار رفت

‫تا از نظر ادبی و سبکی متن رو بازنویسی کنه.

‫قانون اساسی بالاخره تموم شد،

‫و مردم فیومه

‫حالا ابزارشو دارن ‫که آینده‌شونو بسازن.

‫شاید اولین باره تو تاریخه ‫که همچین چیزی اتفاق می‌افته.

‫تغییرات سیاسی

‫تقریباً همیشه با خشونت همراه بوده‌ن.

‫اما ساختار سیاسی و اجتماعیمون ‫با تفکر آروم و عمیق

‫ذهن یه نابغه ساخته شده،

‫مثل یه اثر هنری.

‫۳۰ آگوست ۱۹۲۰، تو تئاتر فنیشه،

‫دانونزیو قانون اساسی رو ‫برای مردم فیومه می‌خونه،

‫و اسمشو می‌ذاره "منشور کارنارو".

‫هیچکدوم از مردم فیومه ‫توی نوشتن این قانون اساسی دخیل نبودن.

‫این قانون مال شهر ماست، ‫ولی خودمون توش نبودیم.

‫ماده‌ی اول:

‫ملت حاکم فیومه،

‫که تصمیم دارن سرزمینشونو ‫نزدیک به سرزمین مادری در غرب نگه دارن،

‫از یه مرز شرقیِ عادلانه‌تر ‫و امن‌تر صرف‌نظر نمی‌کنن،

‫حتی اگه حوادث سیاسی آینده ‫چیز دیگه‌ای رقم بزنه.

‫ماده‌ی چهارم:

‫سلطنت، حاکمیت همه‌ی شهروندها رو به رسمیت می‌شناسه

‫بدون هیچ تفاوتی از نظر جنسیت، ‫نژاد، زبان، طبقه یا مذهب.

‫ماده‌ی چهاردهم:

‫زندگی قشنگه و ارزش داره ‫که جدی و باشکوه زندگی بشه،

‫توسط مردمی که با آزادی ‫شرافتشونو پس گرفتن.

‫ماده‌ی پنجاه:

‫ریتم رومی باید

‫به جاده‌های کنسولی اون نژاد آشفته‌ برگردونه

‫که خیال می‌کنه می‌تونه تاریخ عظیم روم رو تغییر بده.

‫ماده‌ی شصت‌وچهار:

‫در قلمرو نایب السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو،

‫موسیقی یه نهاد دینی ‫و اجتماعی محسوب می‌شه.

‫E

‫E

‫این قانون اساسی هیچ‌وقت اجرا نشد.

‫یه هفته بعد،

‫دانونزیو اعلام می‌کنه که فیومه یه کشوره.

‫اسمشو می‌ذاره ‫"نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو".

‫I-tal-i-an Re-gen-cy of Car-na-ro.

‫یازده هجا به ایتالیایی، ‫و یازده، عدد شانسشه.

‫دولت ایتالیا دنبال راهیه ‫که از شر دانونزیو خلاص بشه.

‫گوگلیلمو مارکونی با کشتی الکتراش می‌رسه فیومه.

‫اون دوست دانونزیوئه

‫و مخترع تلگراف بی‌سیمه که جایزه‌ی نوبل گرفته.

‫نخست‌وزیر ایتالیا از مارکونی می‌خواد ‫دانونزیو رو راضی کنه

‫که این بساطو جمع کنه و قضیه رو تموم کنه.

‫اما دقیقاً برعکسش اتفاق می‌افته.

‫مردم رنج‌کشیده‌ی فیومه ‫و مدافعای شهر زخمی،

‫به دنیا اعلام می‌کنن که ‫با تمام وجود می‌خوان

‫تا همیشه به سرزمین مادری وصل بمونن.

‫گوگلیلمو مارکونی هم ‫از نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو حمایت می‌کنه،

‫و طرفدار الحاق فیومه به ایتالیاست.

‫اشتباه تلفظ کردی.

‫گوگلیلمو مارکونی هم از نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو حمایت می‌کنه...

‫نه، درست گفتی، کارنارو بود.

‫– درسته؟

‫گوگلیلمو مارکونی هم از نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو حمایت می‌کنه،

‫از الحاق فیومه به ایتالیا،

‫از پیروزی آرمان درست برای فرمانده گابریله دانونزیو،

‫با تمام وجود فریاد می‌زنه: ‫ایا، ایا، ایا، آلالا!

‫با اومدن مارکونی، تابستونم تموم می‌شه.

‫پادشاهی ایتالیا دیگه طاقت نداره.

‫نماینده‌های ‫ایتالیا و یوگسلاوی

‫اینجا تو ویلای اسپینولا ‫تو راپالو نزدیک جنوا هستن.

‫بعد از پنج روز مذاکره‌ی سخت

‫تو تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۲۰

‫قرارداد راپالو رو امضا می‌کنن.

‫توافق می‌کنن که فیومه ‫نه مال ایتالیا باشه نه یوگسلاوی،

‫حتی نه مال دانونزیو، ‫و بشه یه شهر آزاد،

‫به اسم «ایالت آزاد فیومه».

‫دانونزیو از قرارداد عصبانی می‌شه،

‫گویدو کلر می‌ره ‫تو معروف‌ترین مأموریتش.

‫پرواز می‌کنه به رم ‫و هفت تا گل رز قرمز

‫برای ملکه جلوی قصر سلطنتی پرت می‌کنه.

‫بالای واتیکان، یه گل رز سفید می‌ندازه.

‫و بالای پارلمان ایتالیا ‫یه لگن توالت پرت می‌کنه.

‫ولی هدفش خطا می‌ره،

‫و لگن می‌افته رو یه هتل اون نزدیکی.

‫دانونزیو یه واکنش جدی‌تر نشون می‌ده.

‫دستور اشغال فوری جزیره‌های کرک و راب ‫تو خلیج کوار‌نر رو می‌ده،

‫که بیشتر مردمش اهل کرواسی‌ان.

‫بعد می‌شینه ببینه یوگسلاوی چی کار می‌کنه.

‫یوگسلاوی هم می‌شینه ‫ببینه ایتالیا چی کار می‌کنه.

‫ایتالیا هم منتظره ‫دانونزیو دست بکشه.

‫ولی دانونزیو کوتاه نمیاد.

‫نقششو حالا یه ایتالیایی واقعی بازی می‌کنه،

‫ماسیمو از تورین، ‫یه کارابینیری سابق

‫که چند سال پیش اومده بود رییِکا.

‫دانونزیو آماده‌ست واسه آخرین نمایش بزرگ.

‫آخرین مهمون ویژه‌ش

‫معروف‌ترین رهبر ارکستر دنیاست:

‫آرتورو توسکانینی.

‫تو مجموعه‌ی ورزشی کانترید، ‫دانونزیو بهش مدال می‌ده...

‫لژیونرها با یه نمایش نظامی ازش استقبال می‌کنن.

‫شب، کنسرتی تو تئاتر وردی برگزار می‌کنه،

‫بعدشم می‌رن شام تو رستوران پلاتیپوس.

‫اجرای کنسرت با ‫کنسرتو ویوالدی در لا مینور برای زهی‌ها شروع می‌شه.

‫ما می‌خوایم این نمایش‌های گرون تموم شن!

‫lada via d'Annunzio e venga l'Italia! ‫Vogliamo: Libertà Pace e Lavoro!

‫ما یه حکومت درست و حسابی و قانونی می‌خوایم، ‫نه یه مشت آدم تروریست و آشوب‌طلب.

‫دانونزیو بره خونش، ‫ایتالیا بیاد سر کار. ‫ما آزادی، صلح و کار می‌خوایم.

‫هنوز یه ماه از قرارداد راپالو نگذشته،

‫ولی دانونزیو هیچ قصدی واسه ترک فیومه نداره.

‫واسه همین، حدود ۳۰۰۰ سرباز ارتش ‫از ایتالیا راهی فیومه می‌شن

‫به فرماندهی ژنرال انریکو کاویلیا.

‫دانونزیو فقط ۴۰۰۰ لژیونر براش می‌مونه،

‫ا۶۰۰۰ تا کمتر از سال پیش.

‫بهشون می‌گه ‫amme Arditi alla fronte di Se

‫«اگه لازمه فدا بشیم، ‫با لبخند این کارو می‌کنیم.»

‫با لبخند این کارو می‌کنیم.

‫به اسمِ حکومت ایتالیاییِ کارنارو،

‫دانونزیو به کشور خودش اعلام جنگ می‌کنه ـ پادشاهی ایتالیا.

‫ایتالیا ساعت ۵ بعدازظهر،

‫در شبِ کریسمس، ۲۴ دسامبر ۱۹۲۰، حمله رو شروع می‌کنه.

‫جنگ پنج‌روزه‌ای شروع می‌شه

‫که دانونزیو بهش می‌گه «کریسمس خونین».

‫آخر این قصه رو می‌ذارم برا دخترم، سارا.

‫ساعت ۶، وقتی مردم دارن خریدای کریسمسشونو تموم می‌کنن تو مرکز شهر،

‫اولین صدای توپ از سمت غرب شنیده می‌شه.

‫خیابونا یه‌دفعه خالی می‌شن.

‫جوونی، جوونی،

‫بهارِ زیبایی!

‫تو رنج و شور،

‫آوازت پیروز می‌شه!

‫آوازت پیروز می‌شه!

‫بجنب!

‫اولین لژیونری که می‌میره ماریو آسوئه.

‫وقتی نیروهای ارتش ایتالیا محاصرش می‌کنن،

‫می‌گه حاضره بمیره ولی تسلیم نشه.

‫Morto si, vivo no! ‫(مُرده آره، زنده نه!)

‫بچه‌های دیسپرِتا کاخ فرمانداری رو

‫با سیم خاردار، مسلسل و شعله‌افکن محاصره می‌کنن.

‫رادیو و تلفن رو قطع می‌کنن.

‫با اینکه کاویلیا قصد نداره از سمت سوشاک حمله کنه،

‫دانونزیو ساعت ۸ شب دستور می‌ده همه پل‌های رود ریه‌چینا رو منفجر کنن.

‫افسرا، کریسمس مبارک!

‫Eia, eia! ‫- Alalà!

‫نصفه‌شب، یه بیانیه می‌نویسه که توش می‌گه:

‫هیچ‌کس وارد نمی‌شه، مگر از رو جنازه‌مون رد شه.

‫صبح، یه نامه برا لوئیزا می‌نویسه.

‫عزیز کوچولوی من،

‫می‌تونم با تو صبحونه بخورم؟

‫فکر می‌کنم

‫نبرد

‫شروع می‌شه

‫دمِ غروب.

‫منتظرتم.

‫روز کریسمس، آتش‌بس اعلام می‌شه.

‫لژیونرا تو کل شهر سنگر می‌سازن.

‫Buongiorno, che intenzione avete?

‫ایتالیایی بلد نیستم، ببخشید.

‫باشه، اشکال نداره. نگران نباش، فقط داشتم شوخی می‌کردم.

‫مال کدوم ارتشین شما؟

‫داریم یه فیلم درباره دانونزیو می‌سازیم.

‫ایتالیاییا یا؟

‫فاشیستا.

‫پس... درست گفتم "صبح بخیر ("Buongiorno")".

‫درست گفتی.

‫حالا بذار یه چیزی بگم...

‫من تو همین شهر به دنیا اومدم ‫وقتی هنوز اسمش فیومه بود.

‫پس حالا می‌دونی چند سالمه...

‫برات آرزوی بهترین‌ها دارم، آقا.

‫- بفرما. ممنون. ‫- قابلی نداشت.

‫داری فیلم می‌سازی؟

‫فیلم مستند درباره ارتش دانونزیو...

‫آه، دانونزیو...

‫...که چطور رییکا رو اشغال کرد ‫و کشور خودش رو ساخت.

‫من همیشه باهاشون دعوا دارم ‫وقتی می‌گن رییکا مال اوناس.

‫رییکا از کی مال اونا شده؟!

‫بعد می‌گه: "ساکت شو، مایا...

‫چرا همچین حرفی می‌زنی وقتی...

‫این تفنگ E-37 ئه؟

‫E-37؟ ‫راستش دقیق نمی‌دونم این چیه.

‫ باید بپرسم سرباز کی هستی ‫- معلومه...

‫ما ارتش دانونزیو هستیم. اشغال. ‫- خدای من!

‫مثل سوراخ توی سر بهشون نیاز داشتیم.

‫چه فایده‌ای داشتن برای ما؟

‫ادعا می‌کرد شاعر بوده.

‫خب، واقعا شاعر بود.

‫پس تفنگ واسه چی بود؟ شاعر که این کارو نمی‌کنه.

‫شاعر باید یه‌جوری قدرت رو حفظ می‌کرد. ‫فقط با اسلحه می‌شه این کارو کرد.

‫اوه خدا، واقعا همون چیزی بود که لازم داشتیم.

‫تو خیلی پسر خوش‌قیافه‌ای هستی برای این وضعیت، ‫که این‌طوری لباس پوشیدی...

‫باید توی دیسکو باشی ‫با یه دختر خوشگل.

‫نه اینجا، این کار برای تو نیست.

‫این فقط یه نقشه، بعدش نوبت اون می‌رسه.

‫نه، نه، این کفشا، درست نیست. ‫بهت نمیاد.

‫صبح روز بعد، درگیری‌ها از ساعت ۶ صبح ادامه پیدا می‌کنه.

‫به پیش

‫ساعت ۳ بعدازظهر، دانونزیو توی تالار سفید قصره.

‫۲۰۰ا متر اون‌طرف‌تر، ‫ناو جنگی آندریا دوریا

‫یه گلوله ۱۵۲ میلی‌متری شلیک می‌کنه

‫که مستقیما به تالار سفید برخورد می‌کنه.

‫یه افسر در اثر اصابت کشته می‌شه،

‫اما دانونزیو ظاهراً فقط کمی زخمی می‌شه.

‫او در آپارتمانی نزدیک قصر پناه می‌گیره ‫که لوییزا از قبل در اون پنهان شده بود.

‫ای جوانی، ای جوانی،

‫ای بهار زیبایی...

‫در رنج و در شور،

‫سرود تو پیروز خواهد شد!

‫در طول کریسمس خونین،

‫ا۲۲ تن از لژیونرهای دانونزیو کشته می‌شن.

‫ا۲۵ سرباز ایتالیایی و پنج غیرنظامی ‫هم کشته می‌شن، از جمله زنی

‫به نام آنتونیا کوپتی ۳۶ ساله.

‫شب ۲۹ دسامبر،

‫دانونزیو بیانیه‌ای عمومی برای مردم فیومه می‌نویسه

‫که آمده بود برای خیر و صلاح اون‌ها، ‫و حالا برای خیر و صلاح اون‌ها خواهد رفت.

‫لژیونرها سلاح‌هاشونو پس می‌دن به ارتش ایتالیا.

‫گویدو کلر سلاح‌هاشو تو یه تابوت بچگونه تحویل می‌ده.

‫ارتش کاروان‌های قطار راه می‌ندازه

‫که قراره تو هفته‌های بعد برگردن ایتالیا.

‫دانونزیو آخرین نفره که می‌ره،

‫در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۹۲۱.

‫آخرین عکسش تو فیومه اینجا گرفته شده، جلوی تالار شهر

‫تو آخرین دیدارش با طرفداراش.

‫با یه فیات 501 تی فور می‌ره،

‫خسته و نشئه از کوکائین.

‫هیچ وقت دیگه به فیومه برنمی‌گرده.

‫سال بعد، موسولینی قدرتو تو ایتالیا می‌گیره.

‫تو سال ۱۹۲۴، فیومه رسماً می‌شه بخشی از ایتالیا‌ی فاشیست.

‫کنار رود ریه‌چینا، دیواری ساخته می‌شه بین فیومه و سوشاک،

‫که بیشتر از ۲۰ سال همون‌جا می‌مونه.

‫تو غار اشپاروژنا نزدیک رییکا، از اون دوره فاشیستی یه نوشته مونده

‫در عمق ۱۰۱ متری،

‫که با حروف درشت نوشته: زنده باد موسولینی،

‫و زیرش، با حروف کوچیک‌تر: زنده باد دانونزیو.

‫آخرین کسی که نقش دانونزیو رو بازی می‌کنه آقای چیچوئه،

‫که اول فیلم، تو خیابون اصلی باهاش آشنا شدیم.

‫دانونزیو آخرین ۱۷ سال عمرشو تو گاردونه ریویرا می‌گذرونه،

‫کنار دریاچه گاردا.

‫بعد از برگشت به ایتالیا، یه ویلا و یه قطعه زمین می‌خره

‫که اسمشو می‌ذاره ویتوریاله دلی ایتالیانی ‫(یعنی زیارتگاه پیروزی‌های ایتالیایی‌ها).

‫الان ورود به ویتوریاله ۱۸ یورو هزینه داره،

‫و هر سال حدود ۲۸۰ هزار نفر ازش بازدید می‌کنن.

‫گفته می‌شه موسولینی یه بار گفته دانونزیو مثل دندون فاسده:

‫"یا باید بکَنی بندازی دور، یا طلاش کنی."

‫به دانونزیو پیشنهاد می‌ده که به عنوان شاهزاده معرفی شه.

‫دانونزیو خودش پیشنهاد می‌ده

‫شاهزاده آدریاتیک بشه یا شاهزاده مونتنِووزو.

‫پادشاه بهش لقب شاهزاده مونتنِووزو رو می‌ده.

‫تو ویتوریاله، خودش رو با چیزایی احاطه می‌کنه

‫که یادآور اشغال فیومه‌ن براش.

‫اینه ماشینی که باهاش از فیومه رفت.

‫اونم سر عقابِ برج ساعت فیومه‌ست که توی حیاطه.

‫حتی دماغه‌ی کشتی پوگلیا رو هم آورده،

‫که ناخداش همون تابستونی که فیومه اشغال شده بود، تو اسپلیت کشته شد.

‫تو این تصاویر روی کشتی، لوئیزا باکارا کنارشه.

‫از زمان اشغال فیومه تا آخر عمرش پیشش می‌مونه.

‫این تصاویر مال سال ۱۹۳۱‌ان، چند سال بعد از اختراع فیلم صدادار.

‫این تنها تصویریه که توش می‌تونیم صدای دانونزیو رو بشنویم.

‫نیمه‌ی راه زندگی‌مون بود...

‫خودمو تو آغوش کلیماتی پیدا کردم...

‫...چون گم‌راه شده بودم!

‫چطوری ممکنه مردی مثل من

‫آزار ببینه از دست حدود ۱۵ تا عکاس؟

‫اون موقع چندتا لژیونر همراهم بودن، لژیونرهایی که خیلی باانگیزه بودن!

‫پس بهشون گفتم: «بریزین سرشون، همون‌طور که اونا می‌خوان بریزن سر من!»

‫بنگ! بنگ! بنگ! یه آشوب حسابی راه افتاد.

‫بوم! بوم! بوم! و وضعیتی حسابی درهم و برهم شد.

‫گابریله دانونزیو در سن ۷۴ سالگی با سکته می‌میره،

‫و ظاهراً آخرین حرفاش این بوده:

‫حوصلم سر رفته، حوصلم سر رفته.

‫سال ۱۹۳۸ می‌میره، یعنی هیچ وقت جنگ جهانی دوم رو نمی‌بینه.

‫هیچ وقت نمی‌فهمه که بعد از جنگ، فیومه می‌شه بخشی از یوگسلاوی سوسیالیستی،

‫و زبان رسمی شهر می‌شه کروات.

‫هیچ وقت نمی‌فهمه که بیشتر ایتالیایی‌ها بعد از جنگ از فیومه فرار کردن،

‫و اونایی که موندن،

‫الان هم به لهجه فیومه‌ای حرف می‌زنن، هم به کرواتی.

‫الان، در مرز شرقی ایتالیا، تو تریسته، ۷۵ کیلومتری فیومه،

‫به مناسبت صدمین سالگرد اشغال فیومه،

‫یه مجسمه‌ی دیگه به افتخار دانونزیو ساختن.

‫ما تو فیومه، ‫براش مجسمه نمی‌سازیم.

‫می‌تونی اینو به کرواتی هم بگی؟

‫ما تو رییکا، ‫براش مجسمه نمی‌سازیم.

‫بزرگ‌ترین بنای یادبود شهر ما، «یادبود آزادی»،

‫دقیقاً همون‌جایی قرار داره که لژیونرهای دانونزیو

‫همه پل‌ها رو خراب کرده بودن،

‫و بعدها مرز بین ایتالیا و یوگسلاوی اونجا تعیین شد.

‫اون پل‌ها سال‌هاست که دوباره ساخته شدن، ‫و مرز هم سال‌هاست که از بین رفته.

‫تو سراسر شهر، فقط چند تا یادگاری مونده ‫که نشون بده دانونزیو اینجا بوده.

‫تو حومه‌ی شهر، نشونه‌های زیادی از مرز راپالو باقی مونده،

‫که آقای لائورو از اون سنگ‌مرزها استفاده کرده

‫تا بین بخش بالایی و پایینی باغش پله درست کنه.

‫تو حیاط یه ویلای شخصی تو کوستابِلا،

‫یه نقش‌برجسته هست با تصویر دانونزیو.

‫آنا به‌طور اتفاقی متوجه شد که

‫روی دیوار دانشکده علوم دریایی،

‫شعار لژیونرها هنوز دیده می‌شه:

‫«مرگ آره، زندگی نه!»

‫فقط چند تکه باقی مونده از نقاشی دیواری‌ای

‫که دانونزیو رو نشون می‌ده در حال اعلام قانون اساسی کنار این در.

‫جلوی کاخ فرمانداری،

‫این عقاب هنوز یه سرش قطعه.

‫و توی کاخ، این پرتره‌ی دانونزیو هست،

‫که توش یکی از شونه‌هاش خیلی پایین‌تر از بقیه کشیده شده.