All language subtitles for Korona królów odc. 397

W poprzednim odcinku...

Medycy kazali ci odpoczywać, pani.

Królowo?

Pani, jestem już przy tobie.

Próbowano mnie zatrzymać, ale musiałam
cię zobaczyć, dzieciątko, przekonać się,

że jesteście zdrowe.

Widziałaś Elżbietkę?

Oczywiście. Jest taka piękna.

Rumiana jak pączek ruszy.

Wszystko z nią dobrze.

No jakże by inaczej mogło być.

Goniec powiedział, że król sam zbierał
je dla ciebie.

Król nie może wiedzieć, że jestem chora.

Chce się widzieć z Janem Stęczyna.

Przede wszystkim musisz odpoczywać,
pani.

Z każdą chwilą czuję się coraz lepiej.

Mi się to pośni po Jana.

Król powinien wiedzieć.

Po co go martwić?

Nie tracę nadziei, że królowa wkrótce
poczuje się lepiej. Powinniśmy czym

prędzej posłać gońca do króla. Pani
silna, ciepota przecież spadła. Udało mi

ją okiełzać, to prawda.

Sami widzicie. Ale nie wiem na jak
długo.

Posyłamy gońca.

Król powinien wiedzieć.

Królowa chce mówić z panem Janem
Stęczyna.

Musisz się wzmocnić, pani.

Proszę.

Moje piersi.

Jakby koszula była z jakiegoś żelazna.
Ale to minie, pani, to minie.

Skoro Bóg dał niewieście piersi, może
powinnam karmić.

No ale cóż to za odrażający pomysł.

Nie jesteś chłopką, pani.

Widziałam mamki, które karmią Elżbietkę.
Są zdrowe, dobrze odżywione. Dziecku

nic nie potrzeba. Muszę ją zobaczyć.

Upewnij się, że jest zdrowa. Jest
zdrowa, zapewniam cię, pani.

Piękniejszego dziecka w życiu nie
widziałam.

Przynieś mi ją.

Pani, najpierw musisz się wzmocnić.

Janie, obiecaj, że nie popsuję cię
królowi łowów wieścią o moim

złym samopoczuciu. Jaśnie pani, ale
król... Król jest szczęśliwy, kiedy może

polować.

Ale król kazał zawiadamiać, jeśli...
Jeśli działo by się coś niepokojącego.

takiego się przecież nie dzieje.

Nie chcę niepotrzebnie martwić
Władysława, czuję się bardzo dobrze.

Będę miał tyle potomstwa, co mój ojciec.
To początek dynastii.

Oby Bóg był ci łaskawie, panie.

Ale póki co wznieśmy tołat za Elżbietę
Bonifacie.

Może królewna Elżbieta zasiądzie na
tronie.

A lepiej wybrać dla niej męża ze wchodu
czy zachodu?

Nie za wcześnie na takie dysputy. A może
ktoś z Luksemburgów?

Zygmunt Jandosem. Jak myślisz, Dymitrze?
Przecież jesteś moim najlepszym

doradcą. Myśli moje już nie tak jasne
jak dawniej, panie.

Może już czas poszukać na moje miejsce
kogoś młodszego.

Dobrze wie, że królowa nie lubi okazywać
słabości i nie chce, żebyśmy się o nią

zamartwiały. Poczułaby się dużo
spokojniejsza, gdyby mogła wziąć dziecię

ramiona. Co to za pomysł?

Królewną opiekują się mamki.

Zresztą, co ty możesz wiedzieć o
porodach?

Ja sama ledwo uszłam z życiem, kiedy po
porodzie dostałam gorączki.

A nie wiesz, co to za cierpienie, co to
za ból.

Tak.

Nie wiem.

Nie mam męża ani dzieci.

Ale czuję, że Elżbietka powinna być przy
matce.

Nie.

Dzieciątko trzeba chronić przed
chorobami.

Księżno.

Zdaję Mikołaja z Alvernii.

Królowa gorączkowała, bo wyczerpują
poród. Ale teraz czuję się już lepiej.

Śpij, śpij, maleńko, śpij.

Jak to? Chcesz zrezygnować?

Nie te siły.

Jeśli jesteś niezadowolony z
uposażenia... Nie chodzi o pieniądze.

To w czym żyjesz?

Narodziny królewne uświadomiły mi, że
mam trzy córki, których

prawie nie znam.

Panny dorastają niedługo, trzeba będzie
im szukać mężów.

Dwór królewki to przecież...

Najlepsze miejsce, żeby znaleźć panną
godnych kandydatów.

Późno się ożeniłem.

Późno zostałem ojcem.

Czuję, że mój czas się kończy.

I chcę resztę dni spędzić z rodziną.

Kto miałby cię zastąpić?

Miejscowy szlachcic chce się z tobą
spotkać, panie.

Od lat sądzi się o młyn, który miał
dostać jako posak.

I czegoś się dowiedział pijąc z
Polakami?

W ich obozie coraz gorzej. Warna strawa,
wszy, bójki.

Wszyscy rozdrażnieni, zdenerwowani i
głodni.

Wszy ich kąsają, a w nich tak pusto.

Dobrze.

Bardzo dobrze.

Jakich ich opuściłeś, tatarskie konie?

Chciałem, żeby Polacy i Litwini wzięli
się za uby.

Tylko kiepsko ci to wyszło.

Skończyło się na tym, że poszli razem
pić.

A ja musiałem zapłacić.

Liczy się efekt, nie tylko plan.

Jak się Witold dowie, że to moja
sprawka, osobiście każe wkrócić mi o

Szczury.

Oby zażarły wszystkich zapasy.

A najlepiej zbytka.

Jeszcze jeden.

Zdrowa. Mówiłem przecież.

To najlepsze lekarstwo.

Tak ją ulić, przytulać, patrzeć na nią.

To dziecko daje życie.

Mówiłam.

Tak opłaczę, że jestem głodna.

Nie płaczę.

Mogę ją nakarmić? Jesteś za delikatna,
pani.

Zabiorę ją do mamek. Wszystkie moje
dzieci wykarmiły mamki.

Musisz odpocząć, pani.

Dajcie mi się nią nacieszyć.

Jak nabierzesz sił, każę przynieść
kołyskę do twojej komnaty.

Królowo! Pani!

Nie mogę znieść myśli, że z mojej
dzieciny nie zmyto jeszcze grzechu

pierworodnego. Ochrzcimy ją, pani, jak
nabierzesz sił. Jak wróci Władysław,

urządzimy uroczysty chrzest.

Ale ochrzcimy ją już teraz.

Chcę przy tym być, póki mogę.

Właśnie usłyszałem. To on wypłacił koni,
żeby nas skudzić z Tatarami.

Czyżakom zależy, żebyśmy się wszyscy
pozarzynali, żeby polsko -litewska armia

się wykrwawiła?

To po co tu przyjechali?

Mają swój interes.

Słabsza armia to słabszy Witold.

Słabszym Witoldem łatwiej rządzić. A
stąd z pola w każdym momencie można

czmychnąć do Malborka.

Czyżakom zależy na waszym księciu. Ale
upadłem.

Witold ich rozegra. To ten giłek.

Tak on nie zrezygnuje z Litwy.

Ciągnie ich tam do was.

Żmuć to dla nich za mało.

Przecież sami i tak wiele ryzykują. Ta
wyprawa jest skazana na przegraną.

A pochłonąć wiele ofiar i osłabić
Witolda.

Lepiej stąd uciekać.

Mówię wam.

Krzyżacy nie wysłaliby swoich ludzi na
rzeź.

Niewielka to ofiara.

Za wielką władzę.

Obawiam się, synu, że Jan ma rację.

Weź mnie do Bonifacją, ja Ciebie chrzczę
w imię Ojca i Syna, i

Ducha Świętego.

Padnij!

Wezwijcie mojego podpowiednika.

Umowa była, że młyn będzie oddany w
usagu. Ale panna zmarła w pierwszych

miesiącach małżeństwa.

Nie dość, że rodzice stracili córkę i
nadzieję na wnuki? Umowa to umowa.

A jakby tak, żeby był wilk syty i owca
cała, winni podzielić

się dochodami z młyna.

Starych rodziców zostawiać bez środków
do życia grzech.

Może masz rację.

To wyjście godne chrześcijanina. Zostaw
nas samych, Zbigniewie.

Zdaje się, to Zbigniewa widzisz na twoim
miejscu.

Ma wiedzę, urodzenie.

Jestem pewien, że wcześniej mówiłeś w
nim o sprawie tego szlechcica.

Chciałem, żeby mógł się wykazać w twojej
obecności.

Nie jestem kołkiem kołdyńczym.

Nie pozwolę sobą sterować.

Wybacz, panie, nie to było moim
zamiarem.

Chciałem tylko, żebyś zobaczył, żebyś
dostrzegł to, co ja widzę.

Zbigniew świetnie się sprawdzi jako
marszałek. Ja o tym zdecyduję.

panie. Ja nie chciałem cię urazić.

Długo obserwowałem Zbigniewa.

Skoro tak bardzo ci zależy, żeby zawsze
cię wgorali, niech będzie.

Po chcie, żbiety bonifacji.

Zdolnię cię z urzędu.

A Zbigniew?

Pod jednym warunkiem. Potrzebuję na
marszałka kogoś równie prawaego jak ty.

Niech Zbigniew udowodni, że jest godny
mojego zaufania.

Markfart to mój człowiek. Panie!

Dałeś się ogłupić.

Wyprawa musi się udać i się uda. A jeśli
tak, on naprawdę chce tą wojnę nas

osłabić? Bajki.

Wiem, że już kolejny tydzień spamy pod
Kijowem. Nie wszystkim to się podoba.

Zwłaszcza Polakom. Stąd te głosy.

Myślisz, że Jan z Kościerca kłamie?

To on ci nagadał tych głupot?

A może ktoś ci przekupił, by mnie
przekonać do odwrotu? Nie, nie, panie.

Przysięgam.

Wkrótce wyruszamy.

Wtedy zobaczę, kto jest ze mną.

Kto przecił mnie?

Dobrze wiesz, panie, że pójdę za tobą
nawet w ogień.

Będziesz mógł mi to udowodnić.

Zatem Witold nie zrezygnuje.

Nie.

A ja nie opuszczę księcia.

Ale ty możesz odejść.

Wiem, że nie po drodze ci z Witoldem.

I że wolałbyś służyć królowi Polski.

Wracaj do Krakow ojca.

Przecież nie wierzysz w powodzenie tej
wyprawy.

Tak.

To nie jest moja wojna.

I nie zrażę mnie łupach.

Nie dbam o bogactwa, sława, a nie o
własne życie.

Ale nie pozwolę, żebyś poszedł sam.

Nie musisz mnie bronić.

Ale ci nie dostawię.

Tak się bałam.

Chrzest Elżbiety Bonifacji bardzo cię
wyczerpał.

Gdzie ona jest?

W komnacie obok.

Dlaczego trzymać ją z dala ode mnie?

Cholowa.

Dziecina płacze.

Nie mogłabyś przy niej odpocząć. Pomóż
mi wstać, chcę ją zobaczyć.

Ale spowiednik czeka za drzwiami.

Zapomniałam.

Wprowadzić? Nie.

Podaj mi najpierw klejnoty.

Chcesz się nimi przystroić, pani?

Pomogę ci je nałożyć.

Nie.

Wprowadź skarbie Mierczyka.

Ten pomysł już od dawna leżał mi na
sercu.

Najwyższy czas, żeby to zrobić.

Na twój rozkaz, panie.

Cały Wawel modli się o zdrowie Jadwigi.

Muszę iść do kaplicy. Ja też tam idę.

Powiedz. Ona nie umrze? Nie. Bóg na to
nie pozwoli.

Tak. Muszę iść się pomodlić.

Chodźmy razem.

Bóg nie wysłucha modlitwy dwojga
grzeszników.

Nie ufam ją. Muszę iść.

Oddam ci wszystko.

Tylko nie zbieraj jej.

Weź klejnoty.

To mój dar dla uniwersytetu.

Jaśnie pani, ale nie powinnaś... Zbuduj
za to siedzibę wszechnicy.

Sprowadź uczonych.

Niech Uniwersytet w Krakowie wreszcie
zacznie działać.

To wszystko... Nie będzie mi potrzebne.

Jaśnie pani, jesteś wyczerpana.
Odpocznij. Wrócimy do tego, gdy

Uniwersytet to przyszłość.

Korona królów jest niczym, jeśli władca
nie dba o przyszłość.

Chcę mieć pewność, że uniwersytet
powstanie.

Daj mi słowo. Razem.

Razem. Będziemy świętować pierwszy
wykład, pani.

Nie doczekam.

Wszystko będzie dobrze.

Teraz potrzeba tylko czasu, by wróciły
ci siły. Słynami.

Każe ogrzać komnatę.

To zimno jest we mnie.

Boże, jedyna.

Już dłużej nie mam siły się opierać.

Ale skoro taka jest wola Boga, byle
oszczędziła Elżbietka.

Boże, jedyna, jesteś rozpalona. Śmichno.

Gdzie Marek?

Gdzie Mikołaj?

Obiecaj, że zajmiesz się edukacją
Elżbietki Bonifatnej. Oddaję ci to moje

Weź klejnoty.

Świadomość, że powstanie uniwersytet
przynosi mi ulgę.

Poszukam medyka.

Nie medyka.

Niezbadane wyroki Twoje.

Któż ośmielice nie godzić na wyroki
Twoje, kiedy nie umie znaleźć nawet

odpowiedzi na tysiąc Twoich pytań?

Bądź Ty mądry w sercu Twoim.

Jeśli chcesz, aby umarła ta królewska
latorość ze świętej rodziny

pochodząca królowa Jadwiga, matka
ubogich, ucieczka

nieszczęśliwych, obrończyń sierot.

Ostoja słabych, orędewniczka wszystkich
poddanych.

Ozdoba kościoła, klej nad świątyni,
purpura ścian,

podpora ołtarzy.

To niech się ta niebola stoja.

Jednakże, panie mój,

Wlej słodycz, oczyszczając nas, byśmy
nie utracili nadziei.

By nie zamknęły się usta chwalące
Ciebie.

Sprawiedliwy wsiak jesteś.

I słuszne są.

Zimno.

Wystarczy.

Nie płacz. Nie płacz, Kruszynko.

Zaraz cię nakarmimy.

Przebierzemy.

Królewna też rozpadła.