All language subtitles for Korona królów odc. 384

W poprzednim odcinku... Nie zachowasz
przy sobie syna swojego ukochanego

Złe języki będą gadać, że to ja jestem
ojcem.

Napadł na pociad arcybiskupa. Panie, to
kronika Królestwa Polskiego. Spisana

własnoręcznie przez Jana Szczarnkowa.
Powołuję ciebie czopurno do stanu

rycerskiego. Kiedy zabrakło skirgieły, a
Witold się wzmacnia, przyszedł czas na

polskich panów. Wtedy nie chcesz, że
Jadwiga powinna to przeczytać? O tym,

Andegawenowie niszczyli Polskie
Królestwo? Potrzebuję dostać już muć.

Tylko żmudź. Polsik boisz się klątwy?
Trzeba go mocno przestraszyć.

I w ten sposób udało nam się pokonać
wszystkie wojska kwięcia.

Jedwigo!

Lubliniec zdobyty.

Spytek tak dobrze sobie radzi?

Lepiej niż dobrze.

Strzelce opolskie nasze.

Gorzów śląski. Oleśno, Lubliniec.

Wojska wkrótce podejdą pod Opolę i
Częstochowę.

Myślisz, że Spytek tam nie da rady?
Przeciwnie.

Jestem przekonana, że pokona.

Ludzi księcia Władysława.

Coś się martwię.

Oby nie ucierpiał przy tym klasztor
Paulinów i cudowny obraz.

Nie lękaj się.

Nie rógnisz to miejsce i zdrowie.

Kiedy to się skończy?

Gdy pokonamy księcia Opolskiego.

Czyli wojna jeszcze potrwa.

On jej pragnie. Nie mamy innego sposobu.

Ale nie frazuj się.

Przy księciu jest mój człowiek.

Odstąp, Władysławie. Ta wojna cię
wykończy.

Nie mogę się poddać. Ale widzę, jak się
męczysz.

Ale to tylko ból głowy.

Na który żaden medyk nie umie nic
zaradzić.

Matka Boska zaradzi. Niedługo dojedziemy
do Częstochowy i będę mógł się pomodlić

przed świętym obrazem.

Ale z Jagiełłą nie wygrasz.

Zapominasz, kto za mną stoi?

Sam Zygmunt Luksemburski.

Mam wielu wpływowych przyjaciół.

Ale nie jesteś już palatynem Węgier.
Wciąż to wiele znaczy.

Tak ufasz Zygmuntowi?

Jadwiga zaczęła się domagać węgierskiej
korony.

Zygmunt nigdy jej koronę nie odda.

Nie będzie chciał się narażać, Jagielle.

Naprawdę nie wierzysz we mnie?

Lękam się o ciebie.

Dłuszko.

No i oddał.

Prędzej padnę trupem.

To może wreszcie przejrzysz na oczy.

Tylko tracisz na tej wojnie i niczego
nie widzisz.

To ty nic nie widzisz, tylko to, co pod
stopami. A ja patrzę daleko.

Twój upór doprowadzi cię do zguby.

A zajmę się lepiej tym, w czym nie
wyjazdy są biegłe.

Nie chciałem Cię spłoszyć, Panie.

Każdy, kto szukał niepotyczenia,

zostanie wysłuchany.

Nie szukam pocieszenia.

Chcesz się wyspowiadać?

Nie.

Z czymkolwiek do niej przyszłaś, zawierz
się jej.

Na pewno ci pomoże.

Zobacz, to wszystko z wdzięczności od
ludzi, którzy zawierzyli swoje troski

Matce Boskiej.

A ona ich wysłuchała.

Chcę być sama.

Ja też mam dziecko.

Ale nie milczę jak ty.

księcia opolskiego.

No zrób coś!

Tego ode mnie chcę.

Król mnie tu przysłał. Mam cię
sprowadzić na Babel. Nie teraz.

Święty Obrad nie ucieknie.

Usłałam na Opolczyka ból.

I ten ból przyciągnie go do obrazu i do
mnie.

Król sam rozprawi się z Opolczykiem.
Król jest w Krakowie.

Ale ma twojego człowieka, który jest
bardzo blisko księcia.

Niby kogo?

Sama zmierzchł.

Witaj, książę.

Nie powinieneś być tam, gdzie wojnę
jogały?

Królewscy ludzie dobrze radzą sobie poza
mnie.

Czyli wojna z Opolczykiem zbliża się ku
końcowi. Jak Bóg da.

Nie trzeba oby jogalne pomocy moich
ludzi.

Król już niedługo rozwiąże problem z
Opolczykiem, nie po to mnie tu przysłał.

Na Wawel.

Dochodzą głosy, że tytułujesz się
wielkim księciem.

Nie robię tego przeciwko Jogailę.

Czyli to prawda.

Muszę zbudować silny dwór, jak na
Wawelu. Darzy mi owisko, szukający na

szczytów. Ale są przy królu i radzą we
wspólnej sprawie.

Znają swoje miejsce, mają swoje ambicje.

Tutaj wiernie ci służą, choćby mój syn
Ościk.

Potrzeba mi więcej ludzi.

Takich jak ty.

Już mówiłem, panie. Ale czy dobrze to
przemyślałeś. Tutaj mógłbyś osiągnąć

więcej. Możesz być wierny, Jogaila, ale
tutaj, na Litwie, jest twoje miejsce.

Zerwuty się.

Ze spytkiem?

Nigdy.

Spytek jest blisko króla.

Jeżeli będziesz miał go po swojej
stronie, dużo zyska.

To tylko królewski sługa.

Najbogatszy człowiek w królestwie.
Dlatego każe nam na siebie czekać?

Wie, na ile sobie może pozwolić
Bernardzie.

Jeżeli chcesz mieć posłuchanie u króla,
musisz najpierw zjednać sobie spytka.

Czy ty mnie słuchasz, Bernardzie? Wiem,
co mam robić.

Jestem rad, że mogę wreszcie poznać
wielkiego spytka z Melsztyna.

Ja również jestem rad, że cię widzę,
książę.

Moja droga stryjna powiedziała mi, że
masz na mnie pewną propozycję.

Przejdź na stronę króla i zakończmy tę
wojnę.

Mam się poddać.

Zgodzić narodzeń.

Zabiorę wojska z murów, a wy nas
zaatakujecie.

Jestem tutaj z rozkazu króla.

Moje słowo waży. Chcę gwarancji, że nas
nie zaatakujecie.

Wojujesz z królem.

Jest za nami cała Korona i cała Litwa.
Nie ma dla was żadnej nadziei. To wstyd,

że tak wielkie siły atakują nasze zamki.
Właśnie od wstydu i od śmierci chcę was

uchronić.

Nie mogę poddać zamku. Co powiem
stryjowi?

Właśnie. Pokaż mu, co jest rozsądne.

Dokładaj się. Za późno.

Na miłość i na zgodę nigdy nie jest za
późno. I zostaw to mnie.

Młode damy i amoryci w głowie do
Biesławy.

Jakie amory, co ty pleciesz?

Sądziłem, że poza polityką nic nie jest
w stanie wywołać twoich uczuć. W

istocie. To skąd ten rumieniec, jak u
młodzieńca podpatrującego damę w

Nikogo nie podpatrywały, mając na pewno
nie w kąpieli.

Zresztą wzrok już nie ten.

Albym nie dostrzegł, co i gdzie muzyka
mnie wrabiła. Muzyka, muzyka.

Nie wstyd wam, panowie? To nie, ja
podglądałem.

Dworowanie z drugiego też grzech.

Ty tańczysz, Dobiesławie?

Ziemia pod moimi stopami niejako pulsuje
sama na twój widok, pani.

Zresztą, cytując Horacego, nunc pedel
libero pulsanda tellus. Amen.

Mowa tam też jest o piciu. Nunc et
bibendum.

Uważaj, Dobysławie, ale masz rację.
Carpe diem.

Carpe diem.

Dzień u powały nie wisi.

Co tak podrygujesz?

Odejdź, kniewoszu.

Odejdź, kniewoszu.

Układy nie są waszą mocną stroną.

Jak mam się z wami układać, skoro wam
nie ufam?

Bernard miał być gotów do rozmów.

Też tak sądziłam, ale on jest sprytny.

Trzeba mu dać coś więcej.

Ma słowo króla, pokój, gwarancję. Czego
może chcieć więcej?

Żony.

Jestem rycerzem, nie swatem.

Czyż król nie prosił nas, żebyśmy
zaprzestali wojny?

Nie prosił o to ciebie i mnie.

Ruszuj z wojskiem. Ja zrozumiem.

Eufemio, grasz na złokę.

Pojmuję to, jednak każdego dnia... Daj
Bernardowi żonę.

Moją siostrę.

Córkę.

Wykluczone. Jadwiga jest jeszcze
dzieckiem. Ale mogą wziąć ślub de

Jak... Królowa Jadwiga z księciem
Habsburskim. I jak to się dla nich

Eufemia, to jest poważna decyzja. Tego
rzeczy w przód powinienem ustalić z

Jadwigi. Ale każdej matce jest żal
swojego dziecięcia. A król?

Jeżeli nie spodobają mu się założenia
pokoju?

Król cię za to wynagrodzi. Wiem to.

Wszyscy jesteśmy zmęczeni wojną.

Jednak... Książę Bernard... Jest
księciem. To awans dla ciebie.

Mówią, że korzysta z lupanarów.

A kto tak mówi?

Kalumnia? W każdej ziarno prawdy.

Książę swoją posturą i majątkiem. Wiesz,
nie musi szukać rozkoszy za pieniądze.

Jednak książę... Książę jest dobrym
człowiekiem.

Widziałam, jak płakał nad martwym
wróblem.

Twojej córce będzie dobrze na Śląsku.
Żadna krzywda jej tam się nie stanie.

No i będzie księżną, chociaż nie jest z
księżęcego

rodzin.

Tak nie powinno być.

Panowie winni czy szacunek, zwłaszcza
Gniewosz.

Wybaczam mu, ale licho do człowieka.

Cieszą mnie twoje słowa, najjaśniejsza
pani, a żarty Gniewosza wcale mnie nie

martwią.

Sam nieraz dawałem im powody do żartów.

Starość nie powinna być powodem do
śmiechu.

Pani, ciągle się gubię, mylę słowa. Moje
życie zbliża się do końca.

Nie mów tak, Dobysławie.

Jesteś tu potrzebny.

Pani, pochowałem obu synów, córek nie
widziałem już dawno.

Żyję tylko wspomnieniami.

To prawda.

Życie przynosi wiele smutków, ale też
i...

Dużo radości.

Dzisiaj odczuwałem olbrzymią radość,
słuchając tę melodię. Świedzało mi się,

zobaczyłem moją Annę w tańcu. Miała tyle
gracji, było w niej tyle radości.

Kto mógł przypuszczać, że Pan wezwie ją
pierwszą do siebie?

A docinki Gniewosza wcale się nimi nie
przejmuje.

Warte były.

Tych kilku wspomnień.

Nie tracimy czasu na słowa książę.
Układ?

To prawda, że twoja córka na wydaniu?

A to prawda, że książę nie podejmie
więcej wrogich działań przeciw Koronie?

Możesz na mnie polegać.

Dodatkowo zajmiemy jeszcze Lubliniec i
Oletno. Z okręgami.

Jakim prawem?

Wrócą do was.

Jako wiano mojej córki.

To niech tak będzie.

Ojcze.

Jeżeli książę Władysław nie zaprzestanie
wojny z moim królem, ślubu nie będzie.

Wiem.

że zgrzeszyłem i zasłużyłem na karę.

Żałuję, panienko, przynajświętsza.

Ale ten ból mnie tak ściska, jak korona
cierniowa.

Nie sposób wytrzymać.

Zdejmij ze mnie ten ból, błagam.

Przecież to nie ja go zabiłem.

Złości mu złożyczyłem.

Źle zrobiłem, życząc Kirgielle śmierci,
ale...

Dłużej

tego nie wytrzymam.

Koniec z wieściami dla króla już
wyruszył.

Oby król przyjął warunki.

A to z tobą, pani.

Może pojedziesz ze mną na Wawę. Tam
będzie bezpieczniej.

Nie jestem szczurem, który opuszcza
tonący okręt.

Obiecałem Janowi Stęczyna, że o ciebie
zadbam.

Sama potrafię o siebie zadbać.

Nie mogę teraz opuścić męża.

muszę dopilnować jeszcze wielu spraw.

Król na pewno nie zapomni o tym, jak
wiele dobrego zrobiłaś na koronie.

Wybacz pani Śmichna mi mówiła, że ktoś
tutaj na mnie czeka.

Zgadza się.

Poprosiłam o to.

Czy zechciałby pan poćwiczyć taniec,
pokazać, służyć radą? Ja.

Podobno jest pan dobrym tancerzem.

Może kiedyś dawno byłem.

i moja żona Anna.

Dawno się tak nie bawiłam.

Dziękuję ci, Śmichno. Tańcząc z tym
starym dziadem?

Cioczka zapomniała, jak ojciec chciał
wydać Mstichnę za niego?

I do Biesław byłby teraz przy niej. I po
to.

Tylko tę Mstichnę urodziła to ledwo
Joanna dąża. Wychować i wykarmić dwóch

chłopców to i łaska boska, i nie lada
wyczyn. Jan uważa, że tu przyszli

bo tak dokazują. A Mstichna chce z nich
zrobić wielkich uczonych i wciąż im

prawie o horoskopach i gwiazdach. Pan do
Biesław też był kiedyś dzielnym

rycerzem. A indyjszaj.

Jest wspaniałym tanterzem. Tak.

Widzę, że nie potrafisz docenić uroków
dojrzałego mężczyzny. Ani radować się

prostą chwilą.

Ciągle chcą czegoś więcej.

Rada jestem, Felicjo, że jesteś w dobrym
nastroju. Wybieram się na przejażdżkę.

Tylko właśnie nie mam rękawiczek do
jazdy konnej.

Pożycz mi swoich.

A odkąd ciotka lubi przejażdżki? A od
kiedy mam dobre towarzystwo?

Pośpiesz się. Pan Dubiesław na mnie
czeka.

Nie wierzę.

Już myślałem, że mnie zostawiłaś.

Wybacz, że rankiem na ciebie
nadskoczyłem, ale to wszystko przez ten

Ale na szczęście Matka Boska zliczyła
się nade mną i zdjęła ze mnie ten ból.

Tylko teraz coraz wyraźniej słyszę te
myśli.

Jakie myśli?

Że to koniec.

Że wszystko stracone.

Ja nie myślałem o sobie walcząc z
królem.

Chciałem, żebyś była ze mnie dumna.

Żebyś mnie miłowała.

Tyle lat jesteśmy razem, a ty wątpisz w
moją miłość?

Wszyscy mnie zdradzają.

Ale jestem przy Tobie.

Odpocznij.

A politykę zostaw młodym.

Chodź za mną, pani, ogrzejesz się.

Ten łańcuch.

Nie było go wcześniej.

To dar od księcia Władysława.

Za uzdrowienie.

Był tutaj?

Jeszcze przed drugimi niesporami.

Uda mnie.

Pomódl się za nas, pani.

Niedługo wojna dotrzy i do Częstochowy.

Dla mnie wojna już trwa.

Chronisz Opolczyka przede mną?

Przecież to morderca.

Zabrał mi skirgiełę.

To ja odbiorę mu ciebie!

Zabierz ode mnie to miłowanie.

On w grobie.

To miło, nie? Też dobrze.