All language subtitles for Korona królów odc. 365

W poprzednim odcinku.

Zastanówcie się, co może knuć Opolczyk.
To koniec rady królu? Ale początek

świętowania. Szal ma z ciebie królu.

Stęskniony szal ma.

W Grodnie doszło do zrady. Wiesz niesie,
że wmieszany jest to twój syn Ościg.

Trzeba zawiadomić króla.

Natychmiast. Nie.

Gdzie jest król?

Dobrze, że wojna już się skończyła.

Będę miała Ciebie częściej dla siebie.

Już nie pierwszy raz na Wawelu.

Oj nie, jestem radna spotkania z królem.

Eufemia, co robisz w Krakowie?

Czekam na Ciebie, bracie. Myślałem, że
jesteś w Opolu.

Jestem tu, gdzie być powinnam.

Doniesiono mi, że jesteś w Krakowie.

Natychmiast udałam się w drogę.

Bo nie umiem. Chcesz się dotkać na Wawel
z moją pomocą. No przecież nie będę tu

zakładać stragania. A jeśli król nie
zaszczycy przyjąć?

Chcesz tylko dostać przed oblicze króla.
O nic więcej nie proszę.

No chyba nie obawiasz się, że przeze
mnie stracisz łaskę.

Boję się tego, co znowu wymyśliłaś.

Mam nadzieję, że straże nie mają
rozkazu, żeby zwrócić cię do Wisły. No

ty jak zawsze do Wisły.

Ale przecież jesteś mi coś winien,
prawda?

Kanclerz wyższy.

Najjaśniejszy pan i najjaśniejsza pani.

Jakby dopiero się w sobie zakochali.

Prawdziwa miłość nigdy się nie zdarzyła.

Kilka lat szczęścia i mąż się nudzi
żoną, żoną mężem. Dużo.

Poczuję to.

My się kochamy.

Bardzo. Jak Jadwiga i Jagiełło.

Właśnie słyszałam.

Zawiel się z was śmieje.

Jan dostał od króla zadanie.

I?

Zastanów.

Właśnie. Ciąże Henryk Mazowiecki, biskup
nominat.

Wasza Wysokość.

Witaj, Henryku.

A gdzie Aleksandra, moja siostra?

Siostro kochana.

Henryku, chodziło o moją siostrę.

Nie twoją.

Cieszę się z waszego szczęścia, ale
jestem rycerzem Jagiełły.

To nie oznacza, że masz obowiązek
zniszczyć Sir Putica, mojego męża.

Tak, jesteśmy po ślubie.

Gratulacje. Proszę cię.

I nie robię tego dla siebie.

Tylko dla najwspanialszego człowieka na
świecie.

Król kazał mi zdać sprawę z utraty
Grodna. Nie mam prawa przed nim niczego

zadalić. Wystarczy, że pominiesz imiona.

Gdyby nie ościg jego ludzi, miasto
mogłoby się obronić. Taka jest prawda.

To co z nami będzie?

Ten filpucica jest drajcą, nie on.

Król jest sprawiedliwy. Potrafi to
rozróżnić. Będę się modlić, żeby Bóg

króla. Oby Sir Putis nie postanowił
jeszcze czegoś ukryć.

Co masz na myśli?

Może ościk to nie jedyna jego tajemnica.

Margit!

Mam wielki kłopot.

Muszę prosić o pomoc królową Jadwigę.

Opatrzność cię przesłała, bo ja też
potrzebuję pomocy twojej. Co się dzieje?

Proszę, pomóż mi ocalić mojego męża.
Kogo?

Sir Putisa.

Pobraliśmy się niedawno.

A, szybko.

Wiesz, jak to jest.

Cieszę się.

Ale co ja mam bez Sir Putisa? Do
Bochumy.

Wiesz, że zrobi dla ciebie wszystko.

Przesada. Helena, proszę cię, pomóż.

Jesteś moją ostatnią nadzieją.

Zbawisz mnie, najjaśniejsza pani.

To ty zaprosiła się u Femina Wawel?

Wiesz przecież, że nie jest tu mile
widziana.

Jej mąż toczy z nami wojnę. Wiem.

I nie ja ją zaprosiłem.

Przyjechała ze swoim bratem, księciem
Henrykiem.

Jeszcze nie zaczęłaś pracy, a już
rozgniewałeś króla.

Zapraszając Henryka, wiedziałeś
przecież, To ja zaprosiłem Henryka.

Nie gniełaj się na swojego kanclerza.

Królu, mogę wiedzieć dlaczego?

Henryk jest uczonym.

Doskonałym dyplomatą. Mam do niego
sprawę.

A eufemia?

Przecież to żona naszego wroga.

Wrogość.

Niech nie przeszkadza przebiegłości,
jeśli nie chce być ślepą bezowocną siłą.

Nie zwracaj łagi na Eufemię.

Ona i tak by się tu dostała.

Aleksandra się nią zajmie.

Z daleko od ciebie.

Jednego dnia jesteś w niełasce, drugiego
pożądanym sprzymierzeńcem. Tak się

plotą nasze losy, losy książęce.

Ten drugi dzień nigdy dla ciebie nie
nadszedł, księżno.

Król właśnie odebrał twojemu mężowi
liczne zamki w ziemi geluńskiej.

Ja właśnie chciałam mu powinszować
zwycięstwa, ale nie przyjmują mnie

królewskości. Bardzo są łaskawi. Czyżby?

Nie zostałaś wyrzucona z Wawelu.

Nie dobry z ciebie chrześcijanin, panie.
Ty za to pani tupet masz niestrudzony.

A to, że przywiozłam siostry króla na
Wawel, to ty nie liczy?

Twój brat Henryk ją przywiózł. Czy ty,
pani, mówisz prawdę tylko kiedy się

pomylisz? Nie wiesz przypadkiem, gdzie
jest Jan Tęczyński?

Pojechał do ukochanej żony.

Żony i syna.

No, teraz, panie, to ty nie masz racji.
Jan ma dwie córki.

Żona Jana właśnie powiła oczekiwanego
syna.

Jan był tak szczęśliwy.

Wyruszył niezłocznie.

Ufamia, co się stało?

Ach,

ja wiem, wiem pani, że nikt mnie nie
oczekiwał tutaj, ale ja nie chcę, nie

się narzucać swoją niechcianą osobą.

Chodźcie już, no. Niech służba nie widzi
cię w takim stanie.

Co tu robisz?

Pracujesz przecież w kuchni.

Przyniosłam panią trochę słodkości.

Męża mojego widziałaś? Jana z kościelca?

Nie, pani.

Wczoraj upomniał mnie, żebym nie jadła
słodkości.

A co to za pomysł dziwny?

Damy z Paryża uważają, że słodycze psują
cerę.

Jan miał zabić w pojedynku francuskiego
rycerza, a zamiast tego ciastka mu nie

smakuje.

Nie było, pani męże. Za to widziałam
księżną Eufemię, bardzo napłakaną. Aż

zdziwiłam, no bo zwykle trafią spotkać.

Eufemia we łzach? Niemożliwe.

Przysięgam. Mąż wojnę przegrywa. Ciężkie
czasy nastały dla księżnej pani.

Taki sznur, pereł miała, że można by za
to całą wieś kupić. No właśnie.

Ona następne zabrakło.

A ja to chciałam zapytać o błyskotki,
które dostałam po świętej pamięci ciotce

Reginie. Co to może być i ile to może
być warte?

Ciekawe.

Na pewno jest wiele warte.

Hanko, zostaw go nam, a my zapytamy
kogoś, kto zna się

na. W błyskotkach.

Ale... Bardzo żałuję, że przyłożyłam
pieczęć

do zastawu dla zakonu.

Fundowałam już pokutne wota dla obradu
Najświętszej Panienki w

Częstochowie. Dobrze uczyniłaś.
Przyjechałam tu z najukochańszym,

bratem Henrykiem, aby wyznać winy i...

prosić o przebaczenie.

Nie wiem, czy król potrafi.

Taki los.

Znasz, pani, smutną historię Henryka i
naszego okrutnego ojca?

Nie. Otóż Henryk przyszedł na świat taki
maleńki,

biedny, na zamku w Rawie.

Tam została uwięziona jego matka,
oskarżona przez naszego ojca o zdradę.

Ponarodzina Henryka została uduszona, a
Henryka oddano

biednym wieśniakom na wychowanie.

Niemożliwe. Potem wzięła go do siebie
dwórka Małgorzata.

A kiedy skończył dziesięć lat, tak
oczywiste stało się podobieństwo do

że udało mi się go nakłonić, aby uznał
Henryka.

Wiele odwagi to wymagało.

Dobrze, że Henryk ma taką siostrę.

Dziękuję pani.

Dobry Bóg nad nami czuwał.

Obiecuję ci wspierać Henryka.

Dość już go doświadczył ciężki rozwój.

Dziękuję najjaśniejsze pani.

Co za szczęście cię zobaczyć, Helena.

Długo bez tego szczęścia mogłeś się
obejść, Puchunie.

Wojna, obowiązki, król wysyła mnie z
jednego końca świata na drugi. I na

z nich nie spotkałeś siebie godnej?

Nawet o tym nie myślałem.

Mnie jest też miło cię widzieć.

Powiedz mi, czemu zawdzięczam to
szczęście?

Jestem w Krakowie z powodu przyjaciół.

Margit i Sir Putisa.

Bojara Sir Putisa.

Muszę się z nimi zobaczyć. Dawno się z
nimi nie widziałam. Może zechcesz mi

towarzyszyć?

Boję się chodzić sama po Krakowie.

uliczną dziewką. Nie? A kim jesteś,
Hanko moja? Na pewno nie twoja. Nie

się ze mną.

Moja jesteś cała.

Będę cię miał, kiedy zechcę. Wiesz mieć
ten rondel na głowie. Nie wygłupiaj się.

Przecież ci się oświadczyłem, jak
należy. Ale ja się jeszcze nie

Nie szkodzi.

Ja już dla ciebie pomyślałem.

Możesz myśleć dla twojego pta i kota, a
mnie za co w spokoju?

Chyba nie odrzucisz godnego życia, jakie
ci daję.

Aż tak głupia nie jesteś. Bez miłości za
nikogo nie wyjdę.

No przecież o tym mówię.

Bez ciebie będę godnie żyła. Sama.

Albo i nie sama.

Witold przy wsparciu dwóch rodjazdy i
trzech piechoty marszałka Engelharda

zaatakował ziemię wokół Mierecza i
Grodna. Ociął mnie od Wilna, od Trygela.

Właśnie.

Potem przystąpił do oblężenia Grodno.

Mówiono mi, że zamek i miasto dobrze się
broniły. Tak było.

Wycieczki obrońców po świętym Marcinie
zniszczyły wieże oblężnicze i katapulty

widowne. A zaraz Witold zdobył Grodno.

Zdradą? Niestety tak się stało, panie.
Kto zdradził?

Kniaźdź Iwan, panie, i kilku bojarów i
mieszczan z nimi.

Witold przekupił ich złotem i
obietnicami urzędów.

Jak dokonali zdrady?

Nocą podpalili kilka domostw od
południowej strony, a kiedy ludzie

żeby gasić, otworzyli północną bramę
miasta.

A zbrojni Witolda czekali.

I krzyżacy przyszli pod osłoną
ciemności.

Znam tego kniazia i jego podły ród.

Ktoś jeszcze był z nimi?

Nie wiem na pewno. Moi ludzie rozpytują
się o to.

Mogłbym odbić Grodno.

Zrób to jak najszybszy, jak
najjaśniejszy, panie.

Wojna z Witoldem nigdy się nie skończy.
Miasta będą przychodzić z moich rąk do

jego rąk.

Ludzie poginą.

Może polskiej i litewskiej krwi
przelejemy.

Zakon się z tego raduje.

Czas zadziałać inaczej, bez nienawiści.

Dziękuję wam.

Wasza wysokość.

Mam dla ciebie zadanie.

Pozwól, panie, że najpierw powiem, co mi
na sercu leży.

Mów. Pojmuję powód wojny z księciem
opolskim, ale nie mogę wyrzec się

Zbyt wiele jej zawdzięczam.

Jeżeli to nie przeszkadza tobie, panie,
Będę Ci służył. W przeciwnym razie

pozwól, że Cię opuszczę.

Nie jest moim zamiarem rozbić Twoje
więzi z eufemią.

Dziękuję najjaśniejszy, panie.

Chcę, abyś pojechał do Witolda.

Przecież zdradził Ciebie i Litwę.

Nikt się o Twojej misji nie może
dowiedzieć.

Zwłaszcza Zakon, a nienawidz Kriegelu.

Dostanie zbrojną eskortę, ale poruszyć
się musi się jak lis.

Albo widmo.

Tylko drzewa i leśne zwierzęta się o nas
dowiedzą.

Dobrze. Mój zamiar wielu zaboli.

Pokój z Witoldem?

Za jaką cenę?

Oddam mu namiestnictwo Litwy.

Mam mu to rzec? Nie od razu.

Pojedziesz do twierdzy Ritterswerder.

I dasz Witoldowi do zrozumienia, że król
Władysław chce rozmawiać.

Zbyt znaczna dla księcia korzyścią.

W dyplomacji powoli odkryły się celi i
zamiary.

Jestem ci bardzo wdzięczna. Za to, że
tak mądrze przekonałaś Bohuna.

I nie wydał mojego męża. Cieszę się, że
mogłam pomóc. Ale teraz ja, Margit,

potrzebuję twojego wsparcia.

Co mogę dla ciebie zrobić?

Chcę wrócić na królewski dwór.

Mogę spróbować porozmawiać z królową,
ale... To nie wszystko.

Muszę odzyskać syna.

Gonsela?

Ma już dziewięć lat.

Po śmierci cudki jej rodzina wygoniła
mnie z gołczy, a jego zatrzymali.

Jakim prawem?

Takim jak tu nas niewiasty traktują.

Prawem siły.

To prawda.

Ale ja się na to prawo nie zgadzam.

Dlatego potrzebuję wsparcia Wawelu.

Pomożesz mi, Margit.

Muszę odzyskać Gunthela.

Skąd to masz?

Od... jednej kuchennej Hanki. Kto jej to
dał?

Nie wiem, pani.

To Herb Habsburgów. Boże.

Wilhelm znowu w Krakowie?

Nie wiem.

Przekręgam. Będzie mnie namawiał do
porzucenia męża i orzęku. Pani, to tylko

Wilhelm Kuchenna znalazł.

Jedwigo.

Możemy zostać sami?

Gdyby moje rycerze równie posłusznie
słuchali rozkazów króla jak twoje

dawno bym zakończył wojnę.

Co cię sprowadza?

Pomyślmy.

Miłość do żony?

Cieszę się, że pamiętasz o żonie.

Jak mógłbym zapomnieć? Pragnię cię,
królowa, ale... Ale?

Obiecałem wyczerzyć z Olenką.

Idź zatem do siostry.

Tak po prostu?

Myślałem, że się pognięłaś.

Miłowanie to sztuka zrozumienia i
wybaczenia.

Idź królu, bo jeszcze chwila i cię
zatrzymam.

Widział? Wołaj do mnie Tachankę.

Zaczekaj, moja droga. Coś ci powiem.

Mężczyzna potrzebuje czasem zwierzyć się
niewieście.

Po co?

Aby chmudki i złe myśli odpędzić.

Aha.

Może wiadome ci jest, że umieścił
uczucie w Hance.

Co pan nie umieścił?

Niby którędy.

Ja próbowałem przez serce i przez rozum.

I co?

Nie weszło?

Ani kawałeczka. Ja pomyślałem, żeby
pomóc Bidulce.

Ożenić się z nią.

Coś takiego.

Właśnie.

Wspaniało myślny ze mnie człowiek. A
Hanka...

Nieznachalna siłą mi się narzuca, jak
dziewka.

Będę musiał ją wyrzucić.

Jak mus, to mus.

Co innego, Ty?

W Tobie jest tyle miejsca na moje
uczucie. Jeśli ma Pan, to co umieścić?

Gdzie jest Tanka?

Królowa chce ją widzieć.

Skąd to masz?

Ukradłaś? Nie.

Najświętsza Pani.

Przysięgam na Pana Boga. Rany Chrystusa
i Najświętszą Marię Panienkę.

To znak Habsburgów.

Kto ci to dał?

Książę Wilhelm?

Nie.

To jest mój spadek.

Przysięgam. Bo ciotce Reginie była żoną
krawca. Wszyscy ją tu znali. Przysięgam.

Co zamierzałaś z tym zrobić?

Dlatego pytałam panie dwórki. Nie
chciałam brać rzeczy od ciotki Reginy,

myślałam, że zakopię, ale biedna jestem
i umiłowałam człowieka niedomocznego i

pomyślałam, że gdyby dobry Bóg pozwolił,
jakieś grosz to może byśmy się z nim

pobrali. Nie wiedziałam, że to jest
złoto Habsburgów. A teraz przypominam

co ciotka Regina mówiła, że to złoto
jest przeklęte i wolę sama być w biedzie

końca życia.

Niech tylko najjaśniejsza pani nie
myśli, że jestem złodziejka.

Oddaję najjaśniejszej pani to złoto.

Mogę już iść.

Poczekaj.

Wybacz, że cię podejrzewałam.

Najjaśniejsza pani.

Regina pewnie dostała to za swoje
zasługi.

Niech więcej tobie służy.

Śmichno, idź z Hanką do złotnika, niech
przetopi to i odgubi od niej.

Najjaśniejsza pani.

Idź już.

Niech tak silnie troszczył o nas
biednych, jak najjaśniejsza pani. Nie

nie będzie takiej królowej.

Najjaśniejsza pani.

Pragnę prosić o wyrozumiałość.

Co się stało?

Teraz już mogę wszystkim powiedzieć, że
jestem brzemienna.

Myślałam, żeby wyjechać. Do mojej
siostry, do Malysztyna.

Nie najlepiej się czuję.

Tak mi przykro.

Może Helena mogłaby mnie zastąpić na
dworze?

Wdowa po nie mierzy. Ona jest teraz
bardzo samotna.

Wgodziłabyś się pani?

Będzie mi ciebie brakowało, Marki.