All language subtitles for Korona królów odc. 353

W poprzednim odcinku.

Wytrwajcie! Macie coś?

Nie ma nic wciąż.

Tak i leciało w północy.

Idą diabły z białych płaszcza.

Wracamy.

Opanasz! Opanasz!

Opanasz!

Tak, panie.

Wody!

Nie pamiętam, żebyś miał kiedyś takie
pragnienie, panie.

Czy to ciepło to rozpalać to i czuło?

Jestem zdrow.

A, korona ciężka.

Rycerze z daleka pociągnęli na Krucjatę.

Potężni rycerze. Ponadto Wilno? Z Anglii
i z Francji.

Wielki Mistrz ich przekonał.

Przed tym już nie poganie. Litwa
chrzciona.

Nie dla nich.

Mojego chrztu też nie uznają.

O, gdybym się do nich przelączył.
Przeciw Litwie.

Gotowi byli by uznać mnie za krója
chrześcijańskiego.

Serce się rwie do Litwy.

Rodem zabrania.

Dzisiaj już gniew, a nie serce.

Za Witoldem i Krucjatą poszło wielu
Litwinów. Tam teraz brat przeciwko

Witold wielką ranę kroi. Przez roki,
przez mód, przez ludzi.

Długo się to nie zabliźni.

Czeka nas dziwna walka.

Wbrew rozumowi.

Rozumu użyjemy.

Będziemy przekonywać władców i papieża,
że ta krucjata to wielkie kłamstwo. To

przelewanie krwi chrześcijan dla
grabieży ziem.

Przekonywać? Nie było ci dotąd po
drodze, panie, z taką polityką, z

doduchownych i całą tą, jak to się zwie,
dyplomacją.

Bez dyplomacji.

Zostaje tylko gwałt i pożoga.

Książę! Samą porę. Każ gotować kotły ze
smogu. Już zarządziłem.

A kuśnice mają... Tak, są gotowi.
Wszystkich posłałem na mury.

Winieneś czekać do mojej rozkazy.
Czekać?

W każdej chwili może nastąpić atak. Ja
doskonale wiem, co robić. I bez twoich

rozkazów, książe. A ja doskonale wiem,
co zrobić z urzędnikiem, który się

czaruje. Niech się tylko oblezie i nie
skończy. Ja nie jestem zwykłym

urzędnikiem. Wy istnijcie tu sobie
później.

Nie czas.

Słyszałaś? Myszy?

Mówiłam nie raz, miłościwa pani, że
tylko pułapki pomogą.

To było rozpaczliwe łkanie.

A ty, Felicjo, słyszałaś?

Tylko twój głos, pani.

Może to wiatr.

To był płacz.

Niewiasty.

Gdzieś obok, blisko.

Jezu.

Czyli to prawda, co mówią? Co?

że od pewnego czasu na zamku słychać
łukanie królowej Anny.

A skąd wiadomo, że to jej płacz? Przez
litewskie słowa.

Kiedyś śpiewała, teraz zawodzi. Co za
bzdury.

Czego ta służba nie wymyśli? Twój brat,
pani, świętej pamięci marszałek

Przedbór, na własne oczy widział ducha
króla Kazimierza. Odejdź, póki im dobra.

Felicjo, boję się.

To na pewno zły sen.

Zastanę z tobą, dopóki nie zaśniesz,
pani.

Boję się, że na Litwie dzieje się źle.

Bardzo źle.

Czego się, księże, nawet po tobie nie
spodziewałem. Witaj, marszałku.

Zdobyłeś troki i spaliłeś.

Gród twojego ojca.

Musiałem.

Naniec mi troki bezwilno.

Idziesz do przodu, nie licząc się z
niczym.

To mi się podoba.

Moje oddziały już stoją pod wysokim
zamkiem.

Komtor insulacki Venemar dotarł nocą do
wsi Ponary.

I oczywiście, niczego w postawie nie
pozostawiając, dołączył do oblegania

niskiego zamku.

Ja wezmę Krzywy Gród.

Moi ludzie są gotowi.

Tego zamku Olgierdowicze będą bronili
najmocniej.

Olczowizna, tradycja, wielka namiętność.
I dlatego go zdobędę. Mam wielkie

poparcie wśród Litwinów. Aż mudzini już
nawet obwołali mnie władcą. Jak sam

słyszałeś.

Chyba nie wszyscy.

Część.

Trzymaj się mnie, a wszyscy będą tak o
tobie mówili. Nie tylko oni.

Już się zaczęło.

Chyba nie boisz się takich wyzwań?

Niczego się nie boję.

Ostatnie wrota zamknięte.

Część ludzi została w niskim zamku.

Nie ma już dla nich radomów.

Teraz słuchajcie mnie uważnie, bo
dziwelne twarzy powtarzam. Polska

Korygieło i ja zostają w wysokim zamku.

Świdrygieło i Fiodor zajmiecie się
obroną niskiego zamku.

Zirputis, Krzywy Grot.

Idę z Tirputisem. Nie pozwalam!

Nie zatrzymasz mnie. Tam pójdzie
najsilniejszy atak, najpewniej Bitonda.

chcę tam być!

Chcę mu pokazać, że jest zdrajcą!

Jagiełło mi koło wyurdy, jeżeli coś ci
się stanie. Boisz się o mnie czy o gród?

Że nie zdołam go obronić?

O ciebie się boję.

Z Kirgiełło nie oddam życia, ani grodu.

Nie pozwalam!

Tak jest zawsze.

Zbaczam, że nie można zaniedbywać
niczego.

Umysł rycerza więznie bez poezji, a jego
członki bez ćwiczeń.

Dlatego to rano spaceruje na samych
rękach po krabinie. No, ale w dół czy w

górę? W górę, a potem w dół.

Jestem zakonnikiem! Nie godzi się tak
traktować braci w wieżę!

Co zrobili?

Spalili mnie do szczętu po nary!

Nawet kosz opuścili przed dymem.

To tak... Jak przewidzicie
chrześcijaństwo?

Tyć! I halba!

O, biedny człowiek.

Przeżył potworne rzeczy i w głowie mu
się pomieszało. Ale on mówił... To o

boganie spalili te wieś.

Po lasach kryją się ich całe bandy.
Zrobimy z nimi porządek.

Chama na Litwę.

Już czas.

Sam król wysłał go do obrony mścisławie.

Kto mu przyszedł za trzecią? Ja!

I dlatego chcę pokazać, że podołał
bronię.

Nie odstąpię go na krok.

Obiecuję, książę.

Wierzę, że Zbigniew wróci.

I twój Jan także.

Wrócą jako zwycięzcy.

A do tego czasu możemy tylko siedzieć i
czekać.

Dziś rano natrafiłam na piękny fragment
w kazaniach mistrza Eckharda.

Dobry Bóg jest tak wniosły, czysty i
prosty, że pozwala swemu najwyższemu

stworzeniu działać z Bożą mocą.

Tak jak namiestnik działa z mocą króla i
zarządza jego krajem.

Działać z Bożą mocą tu na ziemi. To
nasze zadanie.

Podskarbie miłości papani.

Co się stało, Dymitrze?

Bracia Benedyktyni przybyli z Pragi, by
osiąść w nowym klasztorze.

Trzeba ich uposażyć.

I powitać.

To działanie, które Bóg mi zsyła.

Benedyktyni słowiańscy mogą być tym
ogniwem, które połączy kościół zachodni

kościołem wschodu. Teraz, kiedy na
Litwie wojna, to szczególnie ważne.

Piękne i mądre słowa.

Jak przekleństwo zawsze się pojawiają,
gdy człowiek ma mówić o pieniądzach i

wychodzi potem na bezdusznego.

Jakiś kłopot, Dymitrze?

Król Władysław wystawił dokument, że
należy przekazać dochody z krakowskiego

zakonnikom. Dwadzieścia grzywien
rocznie, pięć kwartalnie.

A skarbiec pusty. Wszak wojna.

Dołożę na ten cel.

Sprzedam jakiś klejnot.

Ja też.

Ja także.

Jesteście bardzo szczodre. Nie
zapomnijmy, jaką hojnością wykazała się

Bożego Daru.

To prawda.

Zdatny gett tej pobożnej niewiachty
rozpoczął dzieło.

Mam nadzieję, że msze w języku
słowiańskim połączą Rusinów, którzy

Krakowie.

Będziesz tam chodził, Dymitrze?

Mniszki śpiewające pieśni ze wschodu i
słowa tamtejsze wzruszają serce.

Ale tyle lat już tu jestem.

Nawykłem do łaciny i surowej ciszy w
abelskiej katedry.

Bez książek. Mam swój. Nie wierzę, że
nie chciałbyś spróbować czegoś nowego.

Doskonalszego. W końcu po to tu
jesteśmy.

żeby wnieść światłość w ciemność
pogańskiej knieli.

Dajcie pokój, panowie.

Książę nie lubię, kiedy mu się
przypomina, że potrzebuje pomocy dla

Nawet najlepszy oręż najmiec bez odwagi
i znajomości wroga.

Dowiodę. Nikt nie kwestionuje tego, że
sam znasz najlepiej swoich stryjecznych

braci, książę.

Dziś wezmę Krzywy Gród, panowie.

Siłą własnego wojska, własną bronią i
sprytem.

Mam dla ciebie zadanie.

Macie okropne maniachy, panowie.

Czyżbyśmy urazili wielkiego księcia? Na
razie jest wasarem zakonu.

Dla wielkiego księcia jest temu daleko.
Ale jeśli nim zostanie, dobrze, żeby

pamiętał dzięki komu.

To jak?

Czas nagli.

Jeśli się dobrze spiszecie, dostaniecie
drugi taki sam od księcia Witolda. I do

tego wioska.

To nie będzie zdrada swoja? Zdrada?

To książe Witold walczy o tę ziemię.
Król was zdradził.

Zapomniał o Litwie w dalekim Krakowie.

Myślicie, że obchodzicie go wy i wasze
zgryzoty?

Co racja, to racja.

Zgadzamy się.

No.

Nie tracicie czasu.

Wiecie, co macie robić.

Dotarłeś do Thalnera? Nie mówiłem z nim
osobiście. Nie dopuścili mnie do niego.

Wielki Mistrz jest zbyt chory.

Do diabla. Miałem nadzieję, że on ich
powstrzyma.

Mówili, że czeka na spotkanie z Bogiem.

Teraz Valenrod i Engelgard będą chcieli
udowodnić innym braciom.

Który bardziej zasłużyłby zająć miejsce
wielkiego mistrza? Atak na Litwę to

świetna okazja.

Tam, gdzie dwóch pragnie władzy, ziemię
nasionka krwią pod ich stopami.

Panie, twoi bracia to dzielni wojownicy.

Nieraz odpierali ataki zakonu i księcia
Witolda. Ale teraz mają przeciw sobie

jeszcze rezerzy z Anglii i Francji.

Tymi uczestnikami krucjat bym się nie
przejmował.

Co innego ich na południe, gdzie jest
ciepło, a co innego na północ.

Zima się zbliża, a oni nie mają
odzienia.

Nie nawykli do mrozu.

Nie znają tych ziem.

Wystarczy, że Wittel zna.

W Karszmach śmieją się, że Francuzi
nawykli jeść kilka razy dziennie.

A Anglicy lubią głowę zamroczyć tym ich
ciężkim miodem.

A krzyżacy wciąż modlić się muszą.

Pewnie dla zachowania pozoru.

Chcesz mnie pocieszyć, księdziewo?

Lecz ja z pokoju nie zaznam.

Tam moi bracia, roczniśmy razem. Znam
ich i kocham jak nikogo na świecie.

A oni poświęcają życie teraz.

I są z tego dumni, królu.

Dlatego serce moje z braćmi i Polakami,
którzy poszli się bić razem z nimi.

Umiem być wdzięczny.

Pamiętaj, panie, że legat papieski wciąż
zabiega o spotkanie z zakonem.

Przekonany, że Litwa atakowana ich
niesłusznie.

Za kilka niedziel dojdzie do rozmów.

I zostanie ten daleki i niepewny sit.

Czeka mnie długa i bezsenna noc.

Dziękuję. Zobaczysz, precyzję nie
zapiąć. Zamknij się.

Wszystkim wystawimy wielkie weselisko
Tobie i Twojej Anastazji.

Zobaczymy, czy Gajła się zgodzi.

Nie jest przeciwny.

Tylko stworzył taki pozor. W końcu to
król.

Nie zdążyłem posłać tego Anastazji.

Aj.

Czołowam Cię.

Posłuchaj, jak to się wszystko skończy.

Wywoń pracę.

Dziękuje.

Pośpieszcie się!

Za murami zginiemy, panie! Ludzy Krzycza
Witolda nie będą dobijać Litwinów!

Lepiej zginąć od nieca niż w okniu!

Nie dotrzymałem zlota!

To jest twoja wina!

Kto podrzucił ogień, zdradził! Szybciej!

Szybciej!

Wierzę, że obrężnicze dotarły pod góry
od strony miasta. W takim razie

się skóry, które przygotowaliśmy.

Po co?

Zawisimy je w wyłomach, żeby osłabiły im
petkul z bombard.

To ciekawa metoda, dziękuję ci.
Uratowałeś mi życie. Jesteśmy kwitaj,

Tylko na przyszłość uważaj. Jesteśmy na
wojnie.

Pójdźcie tam.

Jezu, gorę!

Chyba chce wygród.

O Jezu.

O Jezu.

O Jezu.

O Jezu.