All language subtitles for Korona królów odc. 351

W poprzednim odcinku... Co się stało w
kierdowie?

Witok z krzyżakami spalili miasto i
wycznęli wszystkich ludzi.

Garduł muszę gryzać.

Wypadrożę i trzewiami nakarmię psa.

Myślisz, że to grzech modlić się za
zabójcę męża?

Sierpu. Pragnę z całego serca służyć
koronie. Za królewskie monety będziesz

opowiadał swoje oszczerstwa? Odzyskam
dobre imię. Czy to pomoże zapomnieć

pamięci? Jednej jej części.

Niewielkiej. Królu, nie będzie odsierczy
dla grodna.

Sześć tygodni się bronili, ale wreszcie
wydarzyliśmy Grodno z krzyżackich ław.

Nie mogło być inaczej. Mogło, gdyby nasi
bracia Korybyt i Władimierz nie

pomogli. Mówią, że Korybyt miał ze sobą
huk wojska. A skrygał swoim bombardy i

to był dopiero huk.

Jakajła, skoro jesteś dobrym nastrojem.
Zawsze jest niby ogłaszać zwycięstwo.

Wiesz, co mówią na zachodzie? Co? Że
zakon walczy z poganami w słusznej

Ochciwym siebie, władz i Litwę.

Ale to wciąż za mało.

Panie, legat papieski Jan Manko zbliża
się do bram Wilna.

Widzisz, nie byłoby go tu, gdyby myślano
o nas inaczej.

Ale teraz, legat, zobaczcie, jak jest
naprawdę.

Papież dowie się, że Litwini... To
barbarzyńcy i poganie.

Mimo sztu, który przyjęli, taka ich
natura.

I niedźwiedzia można wpuścić do kaplicy,
lecz czy przestanie przez to być dzikim

zwierzęciem?

Twój mąż Jadwigo sprowokował tę wojnę,
bo w głębi duszy nienawidzi wszystkiego,

co chrześcijańskie.

Wiem, że chciałaś dobrze.

Nie mogę w to uwierzyć.

Wilhelm chyba myśli, że Władysław chce
mnie oszukać.

I że nie mam własnego rozumu.

Dalej jest jeszcze gorzej.

Namawia mnie, żebym pomogła mu usunąć
Władysława z tronu.

Niebywała. I zapewnia, że mnie miłuje.

Jak on śmie.

Przecież wie, że jesteś żoną króla
Władysława.

Chcę zwrócić się do swoich sojuszników
na zachodzie. Z krzyżakami przeciwko

Polsce i Litwie.

Wtedy Wilhelm zasiądzie u mojego boku na
tronie.

Wystarczy, że stanę po stronie miłości.

Pani, co zamierzasz?

Zrobię to, o co mnie prosi.

To znaczy, stanę po stronie miłości.

Daj zgodę na mój ślub z Anastasią
Chorodecką.

Siostrą Dawida, męża Marii? Tak.

Nie mam teraz głowy do tego. Nie musisz
mieć głowy, miej serce, zgódź się. To

nie jest dobry moment, jest wojna.

Wrócimy do tego, jak wszystko się
uspokoi. Nie chcę czekać.

Rzekłem, nie teraz.

I zejdźmy z drogi, spieszy się do
Pragany.

Ty możesz sobie zwiedzać swoją
kochanicę, choć masz żonę w Krakowie, a

bronisz, myłowe, czuć w ciebie?

Ani słowa więcej!

Ragano umiera, rozumiesz?

Zaraz zajmę się legatem.

Ma stąd wyjechać z przyświadczeniem, że
Litwa jest chrześcijańska.

Jak mam go przekonać?

Pokaż mu kościoły.

Zachwalaj cuda.

Cuda?

Wychowaj trąba, zbieraj świadectwo na
rzecz ojca Wojciecha.

Żeby kościół uznał go o świętych. Niech
opowie o tym legatowie.

Waruję przy niej, odkąd zjechaliśmy i
nawet na mnie nie spojrzała.

Co z nią?

Znowu ma ciepło i wybacz bracia, ale
nawet w nieczego sposobu nie

były w stanie zaradzić.

Kazałeś mu to robić?

I diabeł bym kazał, gdybym go spotkał.

Ragano, nie upuści mnie.

Gdzieś mnie obejrzy tu na Litwie.

Zdaw się ciebie widzę.

Ciebie pamiętam. Nie upuszczaj Litwy.

Zostaw ją, bracio. Naletwo dycha.

Ta,

która cię... miluje...

obroni cię.

W ten czas...

gdy przeżywamy mękę i zmartwychwstanie
Chrystusa, znajduję pocieszenie w Jego

drodze i oddaję się bezustannej
modlitwie.

Drżę o los korony i z obawą myślę o
wyprawie króla Władysława,

mojego męża, który broni swojej ziem
przed zuchwałym atakiem zakonu

krzyżackiego. Jak dobrze wiesz, ojcze,
ziemie te zostały uświęcone chrztem.

Powstało nowe biskupstwo.

Nowi wyznawcy codziennie chylą czoła
przed krzyżem. Mogę cię zapewnić, ojcze,

że znalazłam w królu Władysławie męża
dobrego i pobożnego, dla którego nasza

wiara stała się drogowskazem. Niech
zmartwychwstały Bóg chroni go w tym

czasie. Niech poseł natychmiast rusza do
Rzymu.

Papież Bonifacy musi dowiedzieć się, jak
wygląda sytuacja.

Książę Wilhelm pewnie też do niego
napisał.

I powiedz w kancelarii, żeby nie
przekazywali mi listów od Wilhelma.

Niech je niszczą.

Nie chcę ich więcej dostawać.

Księżna Eufemia, miłościwa pani.

Znowu cię zawiodłem, bracie.

Możesz mnie odwołać z namiętnictwa i
ukarać się. Nie chcę cię odwołać, a nie

bardziej karać.

Dobrze się spiecujesz.

Pomogłeś zdobyć Grodno.

Ale jej nie uchroniłem.

Jeżeli ona umrze i przegramy wojnę,

wina obciąży mnie.

Tylko mnie.

Witold za to odpowiada. Nie ty.

Ale muszę podejść jak kamoń.

Uwierzyłem w tą całą intrygę ze ślubem
Ringauly.

I tam i wyjechać z Wilna jego żonie, a
teraz truzacy mają zakładniczkę, a ja

nie.

Witold to sprytny przeciwnik.

Zasklepiony żon do wlady.

Nie miej do siebie żalu, Skrygewo.

Ja też.

Popełniałem blendy.

Ono nie może tu zostać.

W tej wilguci i zimnie.

Każ ją przenieść do książęcych komat.

Nie powinnaś się, pani, odwracać od
księcia Wilhelma.

Eufemia, czas na mszę.

Warto mieć w nim przyjaciela. Wilhelm
nie jest moim przyjacielem.

Gdyby nim był, nie oczerniałby mojego
męża.

A przy tym i mnie.

Miłość go zaślepiła.

Martwię się o ciebie, pani.

Nie musi.

Nic mi nie grozi.

Ale królowi tak.

Pomyśl tylko, co będzie, jeżeli król
przegra tę wojnę.

Albo z niej nie wróci. W życiu wszystko
może się zdarzyć.

My kobiety musimy się zabezpieczać na
wszelki wypadek, bośmy słabe. Ja nie

jestem słaba.

Jestem królem i mam za sobą całe
królestwo. Nie to miałam na myśli. Nie

miałaś na myśli, Eufemio.

Nie zdradzę zaufania, jakim darzy mnie
mąż.

Przysięgałam przed Bogiem być z nim bez
względu na wszystko.

Księciu Wichelmowi nie przysięgałaś?

To było najpierw, pani, więc która
przysięga bardziej silnie?

Eufemio, spakuj kufry i opuść Wawel.
Dlatego, że mówię prawdę, a nie to, co

chcesz usłyszeć? Dlatego, że twoje słowa
ranią jak nóż.

Nie godzi się.

Jest święto.

Czas pojednania.

Nie wiem, czy zdołam zamknąć oczy po
tym, co widziałem po drodze.

Zabobon, pogańskie zwyczaje, wiara w
boski wciąż mają się tu domy. W takim

polecam wpierw udać się do katedry
wileńskiej pod wezwaniem świętego

Wielkim wysiłkiem ją postawiliśmy. W
przeciwnym razie nikt by was nie uznał

chrześcijan. W takim razie mogę pokazać
też mniejsze świątynie. Jest ich coraz

więcej.

A wśród ludu jest żywa wiara o ojcu
Wojciechu, który przybył tu by

chrystianizować liczbę. Za to go zabili.
Zabili rozbuje.

W miejscu, gdzie zginął jest jego grób i
kaplica.

Wkrótce stanie tam kościół.

Zbieramy świadectwa cudów, które ojciec
Wojciech... Wykanonizować go znam w

prawe. Ale to tylko jeden święty, którym
zresztą jeszcze nie jest. I do tego

Polak.

Książę, nie przybyłem tu po to, by
podziwiać katedry, czy liczyć świętych.

Bo wiem, że na to potrzeba czasu.

Szukam raczej... Czego?

Znaków, które dowiodą, że Bóg, Pan nas w
Trójcy Świętej jedyny,

zamiatka w ludzkich sercach.

Któż to?

To mój brat.

Z Kyrgyzstanu.

A ta niewiasta?

Królowo. Biskupie, co w Krakowie?

Bóg czuwa nad Krakowem pani.

Mikołaj z Alverni.

Słusznie nakazał odseparować chorych od
zdrowych. Dzięki temu zaraza już się nie

rozprzestrzenia i chorych nie przybywa.

Wstanie ma wiadomość.

Jednakże wciąż potrzeba ludzi do pomocy.

Bracia nie dojadają. Śpią po kilka
godzin. Niedługo sami będą potrzebować

leczenia. W tym rzeczy.

Dla małych.

I wciąż potrzeba mądrych głów. Takich
jak Mikołaj Zalwernik.

Mówiliśmy o studium generala.

Dokumenty, o które prosiłaś, Akt
fundacyjny podpisany przez króla

plany kolegium są już w Twojej
komradzie. Przynieście mi je

ale dziś jest święto.

Na wojnie nie ma święta.

Boże miłosierny, przebacz mi, Panie.

Wiem, że to przez mój grzech zginęli moi
bracia.

To nie winieneś ukarać.

Oni nie byli niczemu.

Panie, nie chciałem zabić tego Błocha.

Choć w głębi duszy życzyłem mu śmierci.

Chciałem, by jego żona była moją.

Trzeba budować na skale, nie na piasku.
Tak mówi Ewangelia.

Odpokutuję swoje widy.

I przysięgam, Boże, że Tobie poświęcę
moje życie.

Wstąpię do zakonu.

Przyjmij mnie, Boże.

Jeśli Twój żal jest sercyną, Bóg z
radością przyjmie Cię.

w szeregi swoich sług.

Księżno? Długo tu jesteś?

Coś się stało?

Nie, nic.

Chcę tylko czasem wypłakać się w
samotności.

W takim razie... Oj, Boże.

Ono miało taką suchą rączkę jak
patyczek.

Kto? To dzieciątko, które matka tuliła
do piersi pod kościołem.

Było chore. Ona chciała się dostać do
duchaków. Tam chorzy z ulicy i zaraza.

Dałam jej grosz na medyka, ale wiem, że
potrzebujących jest więcej.

Pani, nie wiedziałam, że kłopoczysz się
takimi sprawami.

Nie obnoszę się z dobroczynnością,
Margit.

Ale mogłabym posłać pomedyków do Opola.

Mogliby zacząć leczyć chorych, dopóki...
Sytuacja się nie zmieni oczywiście.

Za wszystko zapłacę, byleby tylko
przybyli.

Piękny gest.

Królowa bardzo się martwi.

Chciałam jej o tym powiedzieć, ale
królowa gniewa się.

Nie chce mnie widzieć.

Dlaczego?

Wszyscy popełniamy błędy.

Wszyscy za nie płacimy.

Martwię się tylko, że jak opuszczę
Wawel, już nie uda mi się odzyskać

naszej pani.

Ona znowu jest rozpalona. Przynieś
więcej lodu. To już wszystko, książę.

No to przynieś więcej.

Mogę przynieść, ale czy to coś pomoże?

Pomódlmy się.

Ona jest nieochrzczona.

Bóg troszczy się o wszystkie swoje
stworzenia.

Tak się troszczy.

Polskie Rycerstwo świętuje. Wreszcie co,
grodno odbite?

A Chrystus stał z martwych. Jak się
nacieszył tym świętem?

Popoń im przyjdzie znów trudny czas.

Możesz odejść w spytku.

Żyje. Działa się mamy cud.

Czuje się lepiej.

Truma przyłożył jej jakieś drwienko i
wrócił jej siły.

Zaraz zacząłem szukać tego wisiora z
wężem, ale nie mogliśmy go znaleźć.

Drewienko? Trąba mówi, że to jakaś
relikwia z krzyża, co stoi przy grobie

Wojciecha.

Chcemy o tym powiedzieć legatowie. Gdzie
on jest?

Korygeo miał go oprowadzić po Wilny, ale
jest nam niezły.

Mogłem kogo innego oznaczyć. A to
czekaj, ja widziałem go.

Z Korygeą. Wytwornie taki, cizmy brudny.

Mówiłeś z nim?

Tak, niosłem ragany do przywoj komnaty.

Widzę was.

Widzę. Mogła wtedy zgubić ten wisier?

No mogła.

Katastrofa.

Chciałaś mnie widzieć, pani.

Kufry już spakowane. Jeszcze wieczorem
opuszczę Wawel. Nie ma takiej potrzeby,

księżno.

Nie pojmuję. Mówiłaś.

Byłam rozgniewana.

I źle oceniłam twoje intencje.

Margit powiedziała mi o twoim wielkim
sercu.

Ach, przy twoim i tak nie możesz się
równać.

Cenię to, że nie odnosisz się ze swoją
dobroczynnością.

Zostań na Wawelu.

Jeśli chcesz.

Dziękuję, pani.

Mam tylko jeden warunek.

Wszystko, co każesz, pani.

Już nigdy więcej nie podważysz mojej
miłości do Władysława. I nie będziesz

między nami niezgody.

Przyrzekam. Książę Wilhelm i ja byliśmy
dziećmi, kiedy mój ojciec i książe

Leopold Habsburg zawarli układ.

Ale to Władysławowi przysięgałam
świadoma tej przysięgi.

Jestem królem, ale i żoną. A męża ma się
na całe życie.

I wieczność.

Jestem dumna, pani, że nie zapomniałaś.

Próbowałam ci przekazać, że będąc królem
jesteś także niewiastą.

A to oręż, nie słabość.

Wybacz, Ekscelenco, że nie powitałem cię
na leżycie na korytarzu. Nie kłopocz

się o to, książe.

Doskonale rozumiem.

Miałeś ważniejsze sprawy.

Pasowałem po mojego kapelana.

Zaraz powinien tu być.

Przed wielu dni szuka świadectw trudów
naszego pierwszego świętego. Ojciec

Wojciech jeszcze nim nie jest.

Nie będę czekał na kapelana.

Widziałem już wszystko, co jest mi
potrzebne.

by nakreślić sytuację papieżowi.

Kiedy Ragana ozdrowiała, możemy śmiało
wrócić do wiary przodu.

Gdzie byłeś?

Musiałem przewietrzyć głowę.

Czy uciec przed tłumaczeniem tego, coś
nabroił?

Legat wyjechał, ledwo przybył, nic nie
rzekł.

Ale domyślam się, co powie papieżowie.

Żylitwa jest nie mniej pogańska, niż
była przed chrztem.

I tu się mylisz, Jogaila.

Legat był urzeczony tym, co zobaczył.

Najbardziej poruszył go Skrygeo.

Skrygeo, zajmujący się poganską wiedźmą.

Pominąłem, że jest poganką.

Dla legata była chorą na trąd, słuszką,
głęboko wierzącą w Chrystusa.

Legat nie mógł się nadziwić, że zajmuje
się nią sam książę i to z takim

poświęceniem. Nie widział wisi oraz
męża?

Potem w kaplicy natknęliśmy się na
Sirputisa, który obiecywał Bogu, że

zakonu. Sirputis w zakonie.

Pewnie przeżywa śmierć brati.

Mniejsza w tym.

Na koniec twój kapelan wręczył legatowi
drzewo z krzyża przy grobie ojca

Wojciecha, które uratowało Raganę.

Wtedy legat zapewnił mnie.

że będę namawiał papieża Bonifacego do
surowego potępienia krzyżackich ataków

chrześcijańską Litwę.

Dobrze się spisałeś, Corriegelo.

Gaila.

Czy teraz?

Ale na ślub.

Wciąż nie pora, Corriegelo.

Trawienko z krzyża?

Nie mam wątpliwości, że ojciec Wojciech
powinien być kanonizowany i poszerzyć

grono świętych.

On sprawił ten cud.

Cokolwiek to było, najważniejsze, że
jesteś z nami.

Najważniejsze, że żyjesz, Ragana.