Original subtitles

Në vitin 2003, një koalicion i udhëhequr nga SHBA-të hyn në luftë me Irakun e Sadam Huseinit.

Vendi është i pushtuar.

Ka sulme të përditshme ndaj kontingjenteve ushtarake

dhe rrëmbimet e gazetarëve dhe operatorëve humanitarë.

Ashtu si vendet e tjera në koalicion,

Italia po paguan një çmim të lartë për sa i përket jetëve njerëzore.

Rezistenca Irakiane e konsideron botën perëndimore si armike.

Bagdad, 4 Mars 2005.

Përshëndetje, Kilian.

- Makina? - Gati.

Një Toyota Corolla, më anonime këtu.

Ne kemi karta identiteti dhe mora telefona satelitorë nga amerikanët.

- Jemi vetëm unë dhe Kiliani. - Në rregull.

Numrat janë të ruajtur.

- Ku jemi? - Bagdadi Jugor.

Kjo është Rruga Irish, Vernon është atje poshtë...

Nikola!

Po shkojmë në zonën e takimeve, z. Drejtor.

Duhet të mbërrijmë në...

Njëzet minuta.

Do të telefonoj kur të arrijmë atje.

Në rregull, flasim më vonë.

Kanë zbarkuar?

Ata janë në makinë, duke shkuar për në takim.

- Ku? - Al-Mansour.

Do të shkoj në Selinë e Kapitolit.

Ndiz dritat e emergjencës që të na vënë re.

Jemi gjysmë ore më herët.

Nicola, jam unë, morëm informacionin nga një informator që është në Bagdad.

Ai thotë se vendi i takimit është një tjetër.

Nëse shkojmë atje do të përfundojmë në një pritë.

28 DITË MË MË PARË.

- Ja ku janë gjërat e fundit. - Çfarë janë ato?

Çizme skijimi, ë?

Pse i sjellim gjithmonë të gjitha këto nëse mund t’i marrim me qira?

- Atëherë pse e blemë? - Edhe unë pyes veten për këtë.

E drejtë.

- Ma jep këtë? - E sheh Pepen?

Hajde, le të shkojmë!

Ne e bëmë.

Harrove ndonjë gjë?

Je i sigurt? Le të shkojmë.

Ne kemi mbërritur.

BAGDAD - KAMPI I REFUGJATËVE.

- Përshëndetje. - Përshëndetje.

Dokumente.

- Kush është ajo? - Një gazetare italiane.

Ajo punon për një gazetë miqësore, Il Manifesto.

Prit këtu.

- Parko atje. - Faleminderit.

BAGDAD - KOMPLEKSIONI I SHBA-së.

Kokën lart, ushtarë!

Shko, shko, shko, shko.

Hajde, më shpejt!

Nuk kemi gjithë ditën! Lëviz, lëviz!

Ato bomba shkrijnë lëkurën, mishin, muskujt.

Kjo lë vetëm kocka.

- Xhuliana, është vonë, duhet të ikim. - Vetëm një sekondë.

A e pe këtë me sytë e tu? Më trego.

Giuliana, kishim vetëm gjysmë ore kohë!

Duhet të ikim, Xhuliana!

Në rregull, le të shkojmë.

Barbara, jam Xhuliana. Po vij pak me vonesë.

A jeni tashmë në drekë?

Jam duke ardhur.

- Pse nuk mund të kemi një qen? - Do ta shëtisim.

E di si do të shkojë.

Do ta bësh muajin e parë, pastaj çdo mëngjes dhe mbrëmje...

Thashë që do ta bëjmë!

- Hajde! - Të premtoj.

- Ne premtojmë! - Premtime, betime!

Shoqja ime, Francesca, e shëtit gjithmonë qenin e saj. Nëse ajo e bën, edhe unë mundem.

Drejtor, zotëri!

Nicola, lajm i keq, ata rrëmbyen një gazetar tjetër në Bagdad.

- Sa kohë më parë ishte kjo? - Rreth gjysmë ore më parë.

Duhet ta trajtosh këtë për mua.

Më duhen disa orë për t'u kthyer në Romë.

E kuptoj... bëje sa më shpejt të mundesh.

Në rregull.

Më vjen keq, pushimet...

është shtyrë, duhet të kthehem në zyrë.

- Domethënë? - Shtyrë?

Pse? Na trego pse?

Një problem në punë. Ata kanë nevojë për mua.

Ata papritmas kanë nevojë për ty?

Ai nuk po flet.

Si është e mundur që me ty nuk mund të planifikojmë kurrë?

Gjërat janë kaq misterioze, kurrë një shpjegim!

- Asnjë fjalë. - Silvia, ndalo! - Asnjëherë!

Kjo nuk është mënyrë për të folur me babanë tënd.

Në rregull, është e rëndësishme, por mund të thuash një ose dy fjalë.

Të paktën për fëmijët.

Do të flasim për këtë më vonë.

ROME - ZYRA QENDRORE E IL MANIFESTO-s.

- Alo? - Dëgjova që Xhulianën e kanë rrëmbyer.

Dua të di nëse është e vërtetë.

SHOQËRUES I GIULIANA SGRENA-s

Do ta vesh Polon.

Gabriele?

Pieri është në telefon, sapo dëgjoi për Giulianën.

Vendose atë.

REDAKTOR I IL MANIFESTO.

Skelë!

Përshëndetje.

Po...

E verifikuam, lajmi është i vërtetë.

Më vjen keq.

Skelë?

- Ku është Chiarini? - Në Jordani.

Gjeje atë, kontaktet e tij mund të jenë të dobishme.

Do ta telefonoj Pierin përsëri, ai nuk po përgjigjet.

Jashtë, të gjithë ju!

Shpejt!

Mirë, duket se flet arabisht.

Çfarë? Nuk e kuptoj...

- Televizori thotë se ti di arabisht. - Nuk kuptoj...

Në televizor! Ti flet arabisht.

- Jo, nuk flas... - Je spiun.

Absolutisht jo... Unë jam gazetar! Betohem... Nuk flas arabisht.

Hesht!

Shko atje!

Nëse do të më vrasësh, bëje tani.

E di që nuk do të më lësh të shkoj, kam parë fytyrat e tua.

Bëje tani!

- Antonio, sigurohu që Nikola të hajë. - Mirupafshim, fëmijë.

Në raste urgjence, ai madje harron të pijë.

Do të kujdesem unë për këtë, zonjë.

Shko, mirupafshim.

Mirupafshim.

E sheh? Ajo po buzëqesh. Ai na prish pushimet, ajo po buzëqesh.

A i kemi të gjitha?

ROME - ZYRA KRYESORE E INTELIGJENCËS USHTARAKE SISMI FORT BRASCHI.

Gjëja e parë është të gjesh një kanal.

Kanalet e mëparshme të rrëmbimeve nuk kanë rezultuar gjithmonë të vlefshme.

Nibbio, e di këtë. Baldoni ka vdekur.

Me Baldonin nuk ishte kanali problem, ti e di më mirë se unë.

Kishte probleme komunikimi.

Ato që kemi përdorur kanë rezultuar gjithmonë të vlefshme.

Në vend të kësaj, mendoj se po përcaktohet saktësisht burgu nëpërmjet CIA-s dhe po tentohet një sulm i shpejtë.

Mund të lëviz me ekipin tim menjëherë.

Nëse ka mundësi për të negociuar, le të negociojmë.

Pajtohem me Nikollën.

Ke liri të plotë.

E pe vërtet?

Po. Ditën tjetër kur bëmë shkëmbimin.

- Erdha menjëherë në Bagdad. - Je në Bagdad tani?

Po, por Shërbimet Sekrete më duan në një aeroplan për në Romë.

- Pse? - Siguria ime! - Siguria ime!

Kam qenë në Lindjen e Mesme për shekuj me radhë,

Mund të jem i vetmi që kam kontakte për të shkuar te Giuliana.

Gjithsesi, kini kujdes.

Gabriele, mos u shqetëso! Do të telefonoj kur të gjej diçka.

Duhet t'i provoj të gjitha shtigjet. Mirupafshim.

- Faleminderit. - S'ka problem.

Do të marr valixhen time

dhe të jem i drejtë me ty.

Faleminderit.

Hajde, përditësimi më i fundit, Shefi po vjen.

Asgjë e re, por po e ndjekim nga afër.

Ja ku jam.

- Përshëndetje. - Le ta shqyrtojmë situatën.

Kemi lajme për lëvizje në zonën ku u rrëmbye Sgrena.

E njëjta zonë ku gazetarja Florence Aubenas u rrëmbye muajin e kaluar.

- Keni kontaktuar Inteligjencën Franceze? - Po, por ata nuk kanë informacione të tjera.

Çfarë i ndodhi shoferit dhe përkthyesit të saj?

Të dy u kursyen, përkthyesi është plotësisht i besueshëm,

Të gjithë gazetarët e njohin dhe i besojnë.

CIA e mori në pyetje shoferin, duket se është i pastër.

Do të marrim kanalin fetar sunit të përdorur në rrëmbimet e mëparshme.

Gjej udhëheqësin e Urema-s: Al Kubaisi.

- Do të telefonoj tani. - Atëherë ma jep mua.

Nikola, ka edhe diçka tjetër!

Korrespondenti i Il Manifesto, Chiarini,

I thamë të kthehej, por ai ishte zhdukur.

Kjo është e gjitha që na duhet!

Omero, telefono Tiberin, i thuaj ta gjejë.

Menjëherë.

Je i sigurt që makina ime është në rregull?

Mos thuaj që nuk më intereson për ty, Ryan!

Mos u anko.

Nuk më pëlqen aspak, Mohamed!

Makina është perfekte!

Do ta shohësh!

Përshëndetje?

Përshëndetje Tiber, jam Omero.

Përshëndetje, Omero. Si po shkojnë punët?

- Mirë, faleminderit. - Çfarë është?

Duhet të më ndihmosh të gjej njëfarë Stefano Kiarini.

Ai është gazetar atje në Bagdad.

Mundesh? Është urgjente.

Në rregull, do ta kërkoj.

DITA E DYTË E BURGOSJES

Një...

dhe dy.

- Nga dy ditët e fundit. - Në rregull. Perfekt.

- Ja ku është. - Faleminderit.

Çoja të gjitha Shefit.

Ja ku je, Xheko. A është e plotë kjo? A është gjithçka?

Po!

Për ty.

Tiberi thotë se burri është një ish-politikan sunit.

- Në të njëjtën parti me Sadamin. - Mirë!

Ne kemi më shumë të dhëna për Sgrenën.

Nga Piemonte, korrespondent lufte, kam qenë në vendet më të këqija në tokë.

- Familje, fëmijë? - Një shoqërues.

Por të gjithë thonë se familja e saj e vërtetë është Il Manifesto.

Një aktivist i përkushtuar, shumë i vlerësuar nga ish-drejtori i gazetës, Valentino Parlato.

- Kush është drejtori tani? - Gabriele Polo.

Di gjithçka për punëtorët, luftërat politike në fabrika, sindikatat.

- Numri i tij është aty. - Mirë. Faleminderit.

Solidariteti i Romës për Giuliana Sgrenën,

Korrespondenti i gazetës Il Manifesto, u rrëmbye dje në Bagdad.

Jashtë Kapitolit janë miq, kolegë dhe organizata pacifiste,

pesë, gjashtë mijë njerëz, këtu për të kërkuar lirimin e saj të menjëhershëm.

Sytë e ndritshëm të Giuliana Sgrenës vëzhgojnë Sheshin e Kapitolit,

plot me miq, kolegë, pacifistë, vullnetarë,

njerëz të thjeshtë, me një kërkesë të vetme: të lirojnë një grua paqeje.

Ju lutem, ju lutem!

Më jepni pak letër, ju lutem!

Për të shkruar!

Ju lutem, më duhet!

Lexoje këtë.

- Çfarë është? - I vetmi libër në këtë shtëpi.

Në arabisht!

Të thashë që nuk flas arabisht!

Nuk mund ta lexoj!

Përshëndetje.

- Ende zgjuar? - Edhe ti.

Çfarë po bën ai?

Duke fjetur.

Si është situata?

Jemi ende larg, nuk ka asnjë pretendim për përgjegjësi.

Në fakt, ka shumë prej tyre, por asnjëra nuk është e besueshme.

Dukesh i lodhur.

Edhe ti.

Do të vazhdoj punën meqë kanë mbaruar pushimet.

A ke ngrënë ndonjë gjë?

Po, diçka.

Le të shkojmë në shtrat.

Nuk mund të të mbaj më.

Ngrihu dhe ec.

Mbaji sytë mbyllur, unë do të të udhëzoj.

- Natën e mirë. - Natën e mirë.

- Babi! - Përshëndetje.

Hidhini një sy këtu!

Nuk e kam parë këtë për shekuj me radhë!

- Ishin pushime të këndshme. - Mrekullueshme!

Ne nuk bëjmë më pushime të tilla, nuk ke kurrë kohë...

Do ta gjej kohën.

Kam vetëm disa gjëra për të cilat duhet të kujdesem.

Ndërkohë, gjeni një vend për zhytje serioze.

- E di tashmë. - Ku?

Deti i Kuq, padyshim! I bukur.

Kur është periudha më e mirë?

Pse?

- Më thuaj vetëm periudhën më të mirë. - Midis shtatorit dhe tetorit.

- U krye. - Po, sigurisht...

- Tetor, Deti i Kuq. - Kujdes, mund ta besoj!

Më mirë do të bësh!

- Tetor. - Premtim.

- Përshëndetje? - Përshëndetje, jam Nicola Calipari.

Unë drejtoj Zyrën e Kërkimit SISMI,

Po merrem me rrëmbimin e Giuliana Sgrenës dhe do të doja të të takoja.

- Po, kur? - Edhe menjëherë.

Në rregull, koha për një dush.

Jam jashtë, do të pres.

Po vjen.

Ne po kërkojmë një kanal për të negociuar, por nuk është e lehtë.

Ditët e para të një rrëmbimi janë më delikatet.

Nëse një peng kalon nëpër to, ka të ngjarë të dalë i gjallë.

Pse ma thua këtë?

Sepse duhet të punojmë së bashku për të shpëtuar jetën e Giulianës.

Dhe ne e bëjmë këtë duke ndarë informacion.

Do të thoja që je në profesionin e gabuar.

Si kështu?

Shërbimet Sekrete punojnë si ju gazetarët: me informacionin.

Ne e zbulojmë, ju e fshihni.

- Je gropa e informacionit. - Kohë më parë!

Më pak tani.

Tani po përpiqemi të krijojmë siguri.

Dhe siguria forcohet vetëm duke qarkulluar informacion.

Të paktën kështu e shoh unë.

Qeveria ka aktivizuar një Njësi Krize.

Ndonjëherë mund të na duhet të flasim edhe me ty.

Por për momentin,

dhe për mirëqenien e Giulianës, mbaji fjalët e mia për vete.

Sigurisht! Ndërkohë, gazeta do të vazhdojë me fushatën e saj të mobilizimit

për t'u bërë të ditur rrëmbyesve se Giuliana nuk është spiune.

Pikërisht këtë bashkëpunim po kërkoj.

Faleminderit.

A mund t’i lëmë mënjanë formalitetet?

Po, sigurisht.

Kam edhe një nder tjetër për të kërkuar.

Bind korrespondentin tënd në Bagdad, Chiarini, që të kthehet në Itali.

Në rregull.

- Maestro! - Profesor, çfarë ju solli këtu?

Tiber, mos më gënje.

Pse Shërbimet Sekrete më duan përsëri në Itali?

Unë thjesht po bëj pjesën time për të ndihmuar Giulianën

dhe të merrni mbështetje nga banorët vendas.

Ata e dinë shumë mirë këtë!

Por ata e dinë gjithashtu që ju keni një kanal për të marrë informacion mbi Sgrenën:

politikani!

Politikan?

Ai që takove në kafene.

Por ai është vetëm një mik.

Mendon se jam idioti i Bagdadit?

Unë di gjithçka.

A mund të gjejë ky kontakt një grep për rrëmbyesit?

Ai nuk punon për ushtrinë.

Ai nuk e bën, por ndoshta rrëmbyesit janë ish-ushtarakë,

besnik ndaj Sadamit

dhe ndoshta ai njeh dikë atje.

Ndoshta, por do të na duhet ta bindim.

Kujtoja atij se Sgrena është një mike e popullit irakian,

se ajo është kundër amerikanëve të ndyrë që sillen si zotërinj në shtëpinë tonë.

Je bërë vërtet irakian!

Tiber, jam këtu me Nibbio-n, ti je në altoparlant.

Zotëri, si janë gjërat?

Mund të ishte më mirë. Po ti?

Duke ecur përpara si të gjithë të varfrit, siç do të thoshte babai im.

Ndonjë lajm?

Sapo fola me Chiarinin.

Përmes kontaktit të tij, ai mund të ketë një ndërmjetës të mundshëm.

Në çfarë niveli?

Dikush që mund ta çojë Kiarinin për të folur me rrëmbyesit.

- Por ndoshta është shumë e rrezikshme. - Jo! Ndalojeni!

Nuk mund të dërgojmë një gazetar për të folur me terroristët.

A ka Chiarini një takim me këtë person?

- Me sa duket, nesër në mbrëmje. - Bëje të të tregojë se ku.

Dhe unë do të shkoj në takim në vendin e tij.

Në rregull, e kuptova.

Chiarini, le të shkojmë!

Italia ju falënderon për kontaktin dhe për punën tuaj.

por thonë se nuk është e sigurt.

U thashë atyre që i dini punët tuaja, por është shumë e rrezikshme.

Të vijmë te thelbi.

Ne ju çojmë në aeroport dhe ju shkoni në shtëpi.

Por me nder!

I vetmi nder është të bëj punën time siç duhet, të ndihmoj njerëzit.

Po e heq atë.

Jo, është një vendim i qeverisë.

Situata është shumë e shëmtuar, të gjithë gazetarët duhet të largohen.

Më thuaj, pse përfundove si kolegu yt?

Ti gjithmonë ke qenë një zotëri.

Kujdesu.

Edhe ti.

- Tiber? - Qift!

Sa mirë që ju shoh, zotëri!

Burri i tha Chiarinit në telefon se emri i tij është Tariq,

Ai ka caktuar një takim në një zonë në ndërtim e sipër.

- Kur? - Pas katër orësh. A vij edhe unë?

Po, dhe sillni kamerën tuaj.

DITA E PESTË E BURGOSJES

- Çfarë ke? - Duhet të flas me një grua.

Pse një grua?

Kam një problem me gratë. Më duhet të flas me një grua, ju lutem.

Në rregull, të kuptoj.

Siç të thashë, unë njoh njerëz që njohin disa njerëz,

Mund t'i gjej kontaktet që po kërkoni.

Pra, nuk keni asnjë kontakt të vërtetë.

- Po më humb kohën kot. - Prit...

Më beso, mund t'i arrij njerëzit që e mbajnë gruan.

- Në këmbim, çfarë përfitoj unë? - Çfarë dëshiron ti?

Më duhen dy gjeneratorë për të ujitur fushat e mia.

Gjithçka po vdes, për shkak të luftës, për shkak të amerikanëve.

Do t'ju gjej gjeneratorët. Le të takohemi këtu, nesër, në të njëjtën kohë.

- Jo këtu. - Pse jo? Më beso.

Jo, nuk të besoj!

Do ta gjej unë vendin ku do të qëndrosh.

Jam në Hotel Bahji.

Përshëndetje, Kite.

Përshëndetje Clayton, gjithçka në rregull?

Gjithçka është në rregull, po, faleminderit që pyete. Përshëndete Piterin.

- Përshëndetje, Piter! - Përshëndetje.

A të ulemi në hotel? Mund të të ofroj diçka për të pirë.

Jo, vëlla, unë nuk pi në punë. Është joprofesionale.

Në rregull, pra... Çfarë ke? Çfarë ke për të më thënë?

Ndoshta e kemi gjetur burgun e gazetarit.

Ndoshta? Çfarë do të thotë "ndoshta"? A po e përcjell informacionin apo...

Kjo do të thotë që ndoshta duhet të presësh

derisa të kemi mbaruar atë që duhet të bëjmë,

Ndoshta mund t'ju kursejmë disa rreziqe të panevojshme.

Mos u shqetëso për mua.

Mendoj se gjeta një pistë, më duhet vetëm pak kohë dhe do ta lirojmë gazetarin.

Ne jemi CIA, vëlla, jemi më të shpejtë, e di këtë.

- A e keni vendndodhjen? - Po zotëri!

- Nga e more? - Nga një terrorist i mallkuar. Është këtu brenda.

Të bëra një pyetje të mallkuar, bir kurve!

Më thuaj ku është!

Ndalo, po dorëzohem! Të lutem! Ndalo! Të them...

Në rregull, e dëgjuat çfarë tha?

Ai tha vetëm se ku po mbahet robër, kjo nuk të mjafton?

Jo. Një njeri i torturuar do të thotë çfarëdo që të kërkoni të thoni.

A e dëgjuat këtë?

Plaku Nibbio ka disa talente shtesë, e shoh. Në rregull. Le të dëgjojmë.

Nuk kam asgjë të sigurt, por e di që një bastisje është e rrezikshme.

Për më tepër, nëse do të ishit vërtet të sigurt për informacionin,

nuk do të kishe rënë për të fjetur me të, thjesht do të kishe vepruar,

qartë dhe thjesht, siç e keni bërë më parë.

Pikërisht, thjesht po të informojmë, shoku. Kaq është.

Shumë e sjellshme nga ana jote, por mos më krijo probleme, në rregull?

Nuk është hera e parë që bën gabime.

Pothuajse arrita, a mund ta shmangësh këtë budallallëk?

Nicola. Tani duhet ta dish që unë dhe Piteri,

Ne nuk i marrim këto vendime. Duart tona janë të lidhura.

Prit jashtë.

Ja disa peceta, shampo dhe një furçë dhëmbësh.

Merr, përdor këto dhe ki kujdes që të mos lëshosh njolla.

Kush je ti?

- Ndërro rrobat dhe vish këto. - Si quhesh?

Mund të më quash Karima.

Nëse do të qëndrosh këtu për një kohë të gjatë, do të të sjell më shumë ndryshime.

Prit! Prit...

Do të më vrasin?

Ende nuk është vendosur asgjë për ty.

Zgjohu, zgjohu!

Dhoma është e siguruar.

Amerikanët janë të nxituar!

Siç e imagjinova, sulmi i shpejtë dështoi.

Ata i alarmuan rrëmbyesit, të cilët mund të vendosnin më pas

për të hequr qafe pengun.

Çfarë tani?

Nuk e di.

Qëllimi ishte të lidhesha, por kanë kaluar orë të tëra.

Do të thoja se rruga është e mbyllur.

I dërgova foton e tij, e kontrollove?

Po, por nuk mund ta emërtojmë.

- Nikola, jam Omero. - Çfarë është?

A ju kujtohet ai kapiteni i policisë së distriktit Hamra?

Oh, mirë! Hasan.

Duhet të shohim nëse është pastruar edhe ai.

Në atë kohë ai ishte një nga të paktët sunitë që ende në punën e tij.

Është një ide, nëse është ende aty, do të shkoj ta shoh.

Në rregull. Mirupafshim.

Djema, le të shkojmë.

Siç është urdhëruar.

Mirupafshim.

- Hehe.

Faleminderit që më takuat kaq shpejt.

- Si mund të të ndihmoj? - Kam nevojë për ndihmën tënde, Hasan.

Po kërkoj këtë burrë.

Ai duhet të ketë një fermë diku, ndoshta jashtë qytetit. A mund ta gjesh?

Pse po e kërkon atë?

Për një arsye që amerikanët nuk duhet ta dinë.

Nuk mund të bësh asgjë në Bagdad pa e ditur ata, e di këtë.

Nëse nuk duan ta dinë, thjesht mos ua thuaj.

Nuk e di, Nikola.

Ju jeni një nga të paktët sunitë të mbetur në pozicionin tuaj.

A nuk doni të bëni asgjë për popullin tuaj?

Do ta bëja, sigurisht që do ta bëja, por hajde tani.

Dëgjo. E di që djali yt ka një sëmundje të rëndë.

E di që trajtimi këtu është i vështirë, shumë gjëra mungojnë.

A nuk do të donit ta çonit në Itali dhe ta trajtonit?

në Spitalin Pediatrik Bambin Gesù në Romë,

cili është një nga më të mirët në botë?

Nuk mund të iki që këtej, nuk më lejojnë të iki nga Iraku.

E di që nuk mundesh, por gruaja jote mundet.

Ajo mund ta shoqërojë dhe të qëndrojë me të derisa të shërohet.

Do të kujdesem për gjithçka, mos u shqetëso. Ti më njeh.

Të lutem Hasan... më ndihmo ta gjej...

Tarik!

Si më gjete?

Kemi disa miq të përbashkët. Dëgjo...

Jo, nuk dua të të dëgjoj.

Tariq, më dëgjo, të lutem.

Sulmi ndaj asaj shtëpie mbrëmë nuk ishte vepër e italianëve.

Ne nuk kishim të bënim fare me të.

Po, e bëre. Ti dhe amerikanët jeni një, jeni njësoj.

Unë ju gjeta gjeneratorët dhe mund të organizoj hapjen e një pusi.

Dhe kush tha që do ta bësh vërtet?

Askush. Fjala ime. Unë mund të siguroj ujë dhe energji elektrike, më besoni.

Ajo që ndodhi mbrëmë nuk do të ndodhë përsëri.

Duhet të thuash që jemi gati të negociojmë,

por për ta bërë këtë na duhet diçka konkrete.

Një foto, një video do të ishte edhe më mirë.

Por duhet të veprosh menjëherë dhe shpejt.

- Më jep dy ditë. - Jo, mund të të jap një.

Pas njëzet e katër orësh nga tani, do të kthehem në Itali.

A është një marrëveshje?

Është një marrëveshje.

DITA E SHTATË E BURGOSJES

- Vishi ato. - Çfarë do nga unë?

Merre atë aty brenda.

Duhet t’i kërkoni qeverisë suaj të tërheqë trupat, në gjuhën tuaj.

Por unë jam gazetar nga një gazetë me pozicione të vogla,

pse do të më dëgjonin?

Sepse ata duhet ta kuptojnë se lufta vazhdon.

Sepse edhe ne irakianët kemi të drejtë të luftojmë, të çlirojmë vendin tonë,

siç u bë në Vietnam dhe Algjeri.

Rezistenca është e drejtë e çdo populli, pajtohem me ty.

Nuk më intereson që je dakord. Bëj siç them unë.

Më lejoni t'i bëj një apel jo vetëm qeverisë

por të gjitha forcave që luftojnë kundër luftës. Ndoshta atëherë do të më dëgjojnë.

Në rregull. Regjistro.

Që nga fundi i janarit, kam qenë këtu

për të dëshmuar gjendjen e kësaj popullsie, që vdes çdo ditë.

Mijëra njerëz nuk kanë ushqim, drita apo ujë.

Ju lutem t’i jepni fund pushtimit.

Ia kërkoj këtë qeverisë italiane.

I kërkoj popullit italian të ushtrojë presion mbi qeverinë.

Ky popull nuk duhet të vuajë më kështu.

Tërhiqni trupat nga Iraku. Më ndihmoni...

Ju lutem, më ndihmoni.

Lutju burrit tënd... lutju familjes tënde.

Jo, jo, nuk dua... të lutem... A nuk mjafton?

Ju nuk komentoni për kërkesat tona. Ju duhet të bëni vetëm atë që ju urdhërojmë ne.

A nuk e kupton që jeta jote varet nga një fije?

Pier, më ndihmo.

Ti ke qenë gjithmonë me mua në të gjitha betejat e mia.

Më trego fotografitë e fëmijëve të goditur nga bombat thërrmuese,

gratë.

Po mbështetem tek ti, ti je shpresa ime e vetme, Pier.

Ju lutem të më ndihmoni, ju lutem!

Hyr brenda.

- Si je? Nicola Calipari. - Pier Scolari.

Ju lutem, uluni.

Ia kërkoj këtë qeverisë italiane.

I kërkoj popullit italian të ushtrojë presion mbi qeverinë.

Ky popull nuk duhet të vuajë më kështu.

Tërhiqni trupat nga Iraku.

Më ndihmo.

Pier, më ndihmo.

Ti ke qenë gjithmonë me mua në të gjitha betejat e mia, të lutem më ndihmo.

Pier, të lutem më ndihmo.

Më trego fotografitë e fëmijëve të goditur nga bombat thërrmuese,

gratë.

Po mbështetem tek ti, ti je shpresa ime e vetme, Pier.

Ju lutem të më ndihmoni, ju lutem!

Video të tilla nuk shërbejnë fare

duke kërkuar tërheqjen e trupave.

Rrëmbyesit e dinë se nuk do ta marrin kurrë.

Pra, pse ta bësh?

Për të vërtetuar se pengu është gjallë dhe për të hapur një kanal.

Mund të na japësh një dorë.

Si?

Giuliana flet për bombat me thërmim dhe fotot e saj

të grave dhe fëmijëve të goditur nga këto bomba.

Ne i publikuam ato menjëherë pas bombardimit të Hillës.

Publikojini ato përsëri.

- Të njëjtat fotografi? - Po.

Rrëmbyesit dhe Giuliana do ta dinë që mesazhi është marrë.

dhe shpresojmë që do të kontaktojnë së shpejti.

Pier, ji i fortë.

Do ta sjellim në shtëpi.

"ZËRI YNË"

Tiber, çfarë është?

E kuptova, faleminderit.

Ne e kemi adresën.

Shkojmë te DIGOS, operacione speciale.

E pamë videon, është prova që prisnim.

Na mungon një grep, një propozim takimi.

Propozimi sapo erdhi nga një nga burimet tona.

- Nga Bagdadi? - Po, por takimi është në Dubai.

- Në Dubai? Me kë? - Nuk po thonë për momentin.

Sapo thanë në port, skela pesë.

A ndiheni të sigurt në këtë takim?

Jo.

Por për momentin, kjo është e vetmja rrugë që kemi.

DUBAI.

Ja ku është.

Shko.

- Mirëmëngjes! - Mirëmëngjes.

Faleminderit.

Mirë se vini në Dubai.

Emri im është i vështirë për ty ta shqiptosh.

Mund të më quani Z. Simbel.

- A do të preferonit të flisnit në anglisht? - Po, faleminderit.

Më siguroni se e përfaqësoni plotësisht vendin tuaj?

Sigurisht. Unë jam Gjeneral i Forcave të Armatosura Italiane.

dhe unë jam këtu në emër të qeverisë sime.

Shijoni çajin.

Faleminderit.

Duhet të iki, është koha e lutjes.

Më trego diçka për znj. Sgrena. Ajo është mirë?

Më pas do të të tregoj se çfarë kërkon, por lutja nuk mund të presë.

Zahid, Kilian, nuk jeni të nevojshëm.

Prit poshtë.

Limon apo qumësht?

Më ngushëllon të di që Giuliana Sgrena është mirë,

por çmimi i shpërblimit është shumë i lartë.

Nuk më pëlqen termi shpërblim.

Zgjidhni një më të mirë.

Shkëmbim.

Dakord. Çmimi i 'shkëmbimit' është shumë i lartë.

Ndoshta,

por çfarë po paguan populli irakian për këtë luftë

është pafundësisht më shumë dhe shumë më e dhimbshme.

Për më tepër, vendimi katastrofik amerikan

për të eliminuar sunitët nga skena politike

dhe për të formuar një qeveri vetëm me shiitë

ndërlikon gjithçka.

Më shikoni, jam irakian

dhe Sunni.

Isha një menaxher i rëndësishëm.

Do të doja të merrja pjesë në jetën e re demokratike të Irakut,

dhe në vend të kësaj unë jam këtu në mërgim

pa kryer asnjë krim.

A po m’i tregon të gjitha këto?

sepse do të dëshironit të riktheheshit në skenën politike të vendit tuaj?

Po ju them edhe diçka tjetër, zotëri.

Po ju them se Italia

mund të jetë bashkëbiseduesi politik për sunitët.

Mund të ndërmjetësojë midis nesh dhe amerikanëve.

Nëse kjo do të ndodhte, ne mund t'i ndalonim menjëherë sulmet,

rrëmbimet dhe çdo gjë tjetër.

DITA E DYMBËDHJETË E BURGOSJES

Lirë Xhulianën! Lirë Xhulianën!

Përshëndetje?

Përshëndetje Gabriele, jam këtu në demonstratë.

Ku je?

Në të majtën tuaj.

Po vjen.

Përshëndetje.

Jam këtu për t'ju njoftuar se negociatat kanë filluar.

- Vërtet? - Po.

- Ky është lajm i vërtetë! - Nuk dua ta zbuloj.

Po, mund ta imagjinoj.

Problemi është se rrëmbyesit duan,

përveç parave, kompensim politik.

Dhe ti?

Çfarë mendoni për këtë kompensim?

Është e nevojshme.

Për sa kohë që sunitët ndihen të përjashtuar, paqja nuk është e mundur.

- A janë dakord amerikanët? - Jo.

Ata mendojnë se një botë arabe e ndarë është më e lehtë për t’u kontrolluar.

LIRËSOJE ATË

Faleminderit që më informove.

Marshimi është gati të fillojë, po vjen?

Jo.

Por vajza ime mund të vijë, edhe nëse unë do të thoja të mos vinte.

Do të vija bast 99.9% se ajo nuk më dëgjoi.

Mirupafshim.

Përshëndetje.

Përshëndetje.

E shoh që më dëgjove!

Jo, nuk e bëra. Pra?

Cili është problemi?

Problemi është: Unë thashë të mos shkoja.

- Pse jo? Ishte shumë e rrezikshme? - Po, mund të kishte qenë.

Flet për rrezik?

Babi, e di çfarë bën, është e kotë të sillesh kështu.

Unë nuk jetoj në një planet tjetër, unë shikoj televizor... E di.

Çfarë lidhje ka kjo me...

Po! Të qenit në marshim ishte mënyra ime për të marrë pjesë në çlirimin e saj.

U rrëzua dhe u fundos.

Po mbytem.

Çfarë është kaq qesharake?

A nuk po rriten shumë shpejt fëmijët e sotëm?

- Nuk isha aq i zgjuar në moshën e saj. - Epo, isha shumë i mprehtë.

Vajzat janë shumë përpara.

Po, kjo gjë për gratë: ato janë më të mirat në çdo gjë. Dorëzohem!

- Ajo është një grua, dorëzohu. - Një grua!

Në moshën 18 vjeç nuk je më grua, je ende fëmijë.

DITA E KATËRMBËDHJETË BURGIMI.

Në rregull, do të pres.

Ti po luteshe.

Po. Nuk lutesh?

Jo. Unë nuk e bëj.

Cila është arsyeja?

Sepse nuk besoj në asnjë Zot.

Sepse je komunist? Siç thotë televizori.

Jo, nuk është për shkak të kësaj.

Në rregull, mbarova. Faleminderit.

Mundohu ta përfundosh.

Por... edhe Italia dëshiron paqe, ju siguroj.

E kam përcjellë pikëpamjen tuaj në nivelet më të larta,

por qëndrimi i qeverisë është shumë i qartë: Ne nuk mund të jemi bashkëbiseduesit tuaj.

Qeveria jonë nuk mund ta bëjë këtë, megjithatë...

Qeverisë suaj i mungon guximi!

Por unë, ndoshta, mund të siguroj për ju një pasaportë.

Shpjegohu më mirë.

Një pasaportë për të ardhur tek ne, për të dhënë leksione,

të nxisin marrëdhëniet dhe të mbrojnë kauzën sunite.

Një pasaportë mund të jetë një zgjidhje interesante.

- Po paratë? - Përveç parave, sigurisht.

Por, në këtë pikë, shifra duhet të ulet.

Cila është kërkesa juaj përfundimtare?

Ata ende duan 12 milionë dollarë,

Mund ta përcaktoj këtë shifër. Por njohja politike mbetet.

Asnjë njohje për ata që rrëmbejnë gazetarët dhe ua presin fytin.

Mund të bënim një gjest të thjeshtë

por shumë e rëndësishme për menaxherin sunit me të cilin po negocioj.

Po mendoja...

Ne mund t'i siguronim një pasaportë për të ardhur në Itali,

prandaj në Evropë, ku ai mund të mbante konferenca, takime

dhe flasin në emër të 30% të popullsisë sunite

që administrata amerikane e ka lënë plotësisht mënjanë.

Me largimin e Sadamit, logjikisht struktura administrative ka ndryshuar.

E di, por...

hapja e negociatave me sunitët

do të thoshte të bëje një ndërhyrje.

Ne, qeveria, mund t'u ofrojmë amerikanëve

një dritare për bisedime me pakicën që po organizon rezistencë të armatosur,

duke kryer sulme dhe rrëmbime.

E arsyeshme, do të thoja.

Megjithatë, përpara se të vendosim, duhet t’ia referojmë këtë Kryeministrit Berlusconi.

Do të kujdesem për këtë.

Z. Calipari, faleminderit për gjithçka që bëni.

E kuptojmë sa e vështirë është.

Faleminderit.

Mirupafshim.

Shkoi mjaft mirë.

Jam i bindur se Kryeministri do të na mbështesë në këtë drejtim.

Le të shpresojmë kështu.

Giulio, çfarë thua ti?

Unë ende kam dyshimet e mia.

Përpara takimit, fola me Ambasadën Amerikane.

Ata janë kundër pagesës.

Zyrtarisht janë, por edhe ata paguajnë nën tavolinë.

Po, por bëhet nëpërmjet një shteti miqësor.

Ajo që ka rëndësi për ta është të jenë të palëkundur në opinionin publik.

Bota e di që ata nuk negociojnë.

Në fakt, shumë nga pengjet e tyre janë vrarë në mënyrë të tmerrshme.

A nuk merret parasysh opinioni publik në këto raste?

Sigurisht që po!

Përveç kësaj, kush është ky z. Simbel?

Garancitë e tij?

Si e di ti që nuk po luan me ne?

Do të paguajmë? Përhapeni fjalën dhe shikoni sa Z. Simbels do të shfaqen!

Unë e konsideroj çdo rrëmbim si një episod lufte.

Gjithmonë përpiqem të bëj dy gjëra:

lironi pengun dhe bëni një hap më afër fundit të luftës.

Pra, je një pacifist i maskuar dhe unë nuk e dija!

Prek!

Nëse qeveria e miraton, ne do të veprojmë siç është propozuar në Ministri.

- Kush ka mbetur në Dubai? - Omero.

Sapo të zhbllokohet kjo, do të kthehem edhe unë.

Ndërkohë, unë do të marr pushim sonte.

Të bëftë mirë!

Ndalo kur të mundesh, unë do të dal.

KRYQI I KUQ ITALIAN

Ata po flenë!

Herën tjetër që do të më propozosh një film aksioni, të betohem, do të kërkoj divorcin.

Çfarë dëmi të kanë bërë?

Ky ishte i bukur,

i bërë mirë, i thjeshtë.

Madje tepër shumë!

- Cila ishte alternativa? - Një film i Kiarostamit.

Filmat e tij janë të gjithë njësoj!

Një djalë ecën përgjatë rrugëve me pluhur të Iranit, nga një fshat në tjetrin, pa thënë asnjë fjalë.

E mrekullueshme.

E di pse ende të dua kaq shumë?

Pse?

Sepse pas gjithë këtyre viteve, ti ende ma hap derën.

- Omero, ja ku jam. - Përshëndetje.

- Sot zoti Simbel është shumë i inatosur. - Çfarë ndodhi?

Ai thotë që nuk e mbajtëm paktin, po e mashtrojmë.

Dyfishim? Nuk e kuptoj!

Ai nuk do të më tregonte më shumë.

Ai ishte i tërbuar, do të flasë vetëm nëse e telefonon ti.

- Menjëherë. - Në rregull.

- Përshëndetje! - Zotëri, çfarë ke?

Jam shumë i zhgënjyer.

- Nuk më besoni... - Për çfarë po flisni? Ne ju besojmë.

Pse po negocioni edhe me të tjerët?

Negociatat janë nën përgjegjësinë time.

Dhe nuk ka të tjerë në zhvillim e sipër!

Dhe Kryqi i Kuq?

Kryqi i Kuq? Nuk di asgjë për këtë, ju siguroj.

Por më jepni pak kohë tani, jo shumë.

Koha për të kuptuar dhe unë do të të telefonoj përsëri, në rregull?

Në rregull.

Ndërmjetësi që gjeta është gati të tërhiqet

sepse dje dikush bëri një lëvizje, pa më njoftuar mua.

Në fakt, me qëllimin e saktë për të mos më informuar!

Pse të mos provoni mënyra të tjera? Sa më shumë përpjekje, aq më mirë.

Është krejt e kundërta!

Sa më shumë përpjekje, aq më shumë konfuzion!

- Kush e vlerëson këtë konfuzion? Ti? - Po, unë!

Së pari, Drejtori më ngarkoi mua në krye,

së dyti, në sytë e terroristëve, po i mashtrojmë.

Nuk mund ta humbasim besueshmërinë dhe ta vëmë pengun në rrezik.

Së treti, shoqëruesi i Sgrenës dhe Il Manifesto më besuan mua!

Një gazetë komuniste që shet 30 mijë kopje? Oh, hajde!

Pacifistët italianë janë me Il Manifesto.

Miliona prej tyre!

Miliona qytetarë tanë që nuk e mbështesin luftën, nuk besojnë në të.

dhe mendojnë se është një dredhi amerikane për të rrëmbyer naftën irakiane.

I qëllojmë edhe ne?

Mjaft!

Le të mos debatojmë mes nesh, pasi koha ikën me shpejtësi!

Gjëja e parë, Nikola, rivendos kontaktin tënd.

Bëje tani!

Unë i kam respektuar paktet, a mund të shpjegoj?

Po.

Ajo që ndodhi, mund të ndodhë përsëri!

Jo. Ju siguroj, nuk do të ketë më ndërhyrje.

Por ka kaluar shumë kohë tani, më duhet provë që pengu është ende gjallë.

Pa prova, ndalemi këtu.

- Do të kesh provat e tua. - Faleminderit.

DITA E NJËZETË E BURGOSJES

Ke humbur shumë peshë. Duhet të hash.

Nuk mundem. Nuk mund të bëj asgjë tjetër përveçse të qaj.

Përkundrazi, duhet ta bësh, ndihmon.

Falë teje më kanë mbaruar lotët.

Nuk kam asgjë kundër teje, por ti je pjesë e pushtuesve.

Nëse ajo që thua është e vërtetë, nëse vërtet ndjen pak keqardhje...

Nuk përmenda mëshirë! Dhe nuk jam këtu për të folur me ty.

Duhet t’i shkruash një letër burrit tënd.

Duhet të përmbajë referenca personale, gjëra që vetëm ti dhe ai do t’i dinit.

- Kush po e kërkon këtë letër? - Kjo nuk të shqetëson ty.

A ka negociata, apo jo? A po negocion qeveria ime?

Nuk e di, nuk varet nga unë.

Por është e vërtetë, ti e di që është e vërtetë. Më jep pak shpresë.

Shkruaj letrën.

- Lexoje këtë... - Çfarë është?

Gjatë Festës së Ashures, një sulmues vetëvrasës me bombë...

Ju duhet të përmendni në letrën tuaj se jeni në dijeni të këtij fakti.

Është për të vërtetuar se sot je ende gjallë.

Çfarë ka ndodhur?

Asgjë.

- Pse pyet? - Sepse të njoh.

Çfarë nuk shkon?

Jam i ngopur.

Dua të kthehem në polici.

Unë punoj për ta shpëtuar dhe dikush përpiqet të ndërhyjë, për famë të keqe.

- Lërini. Çfarë ju intereson juve? - Jo!

- Pse jo? - Duhet ta bëj.

E di që mundem, ashtu si herë të tjera, do ta bëj edhe këtë herë,

me të njëjtën metodë, identike.

A nuk mund ta gëlltisësh krenarinë tënde dhe ta lejosh një ekip tjetër ta bëjë këtë?

Nuk është çështje krenarie. Ekipi tjetër do të ndiqte vijën amerikane.

Ata do të provonin një veprim spektakolar, por njerëzit mund të vriten.

Ndoshta pengu.

Më vjen keq.

A është ky shkrimi i saj i dorës?

Po.

Është ajo, jam i sigurt.

E njoh mënyrën se si e shkruan emrin tim,

P-ja e çuditshme që bën vetëm ajo.

Mirë.

Është një hap i madh përpara.

Dhe tani? Si do të vazhdoni?

Do të iki nesër për ta përfunduar, por do t'ju mbaj të informuar.

Faleminderit.

Faleminderit juve.

E di, nëse gjithçka shkon mirë,

Kryeministri që po luftoni do të jetë i pari që do ta pretendojë suksesin?

E di... por nuk do të më duhet ta përqafoj, apo jo?

Epo, ndoshta do të të përqafojë.

Mund të bëhesh truproja ime për ta shmangur këtë.

Asnjë premtim.

Ai është mjaft i gëzuar.

Kur të mbarojë e gjithë kjo, do t'i çojmë gratë për darkë

dhe bëni muhabet të shkurtër.

Po.

Pra, ti shko nesër.

Le të themi se nesër do t'i afrohem pak më shumë Xhulianës.

Më beso.

Unë po.

Dhe pastaj?

Pastaj, çfarë?

Do ta bësh atë që the?

- Do të kthehesh në polici? - Po.

Je i sigurt?

Jam i sigurt.

Jo, jo, jo!

Pak më shumë.

Përshëndetje.

Përshëndetje.

- Si je? - Mirë.

Po largohet përsëri?

Po.

Por kjo është hera e fundit.

Kështu thua gjithmonë.

Mbaje vëllain tënd me detyrat e shtëpisë, e vetmja gjë që ai mendon është futbolli.

Filippo është 11 vjeç, ai kujdeset për veten e tij.

- Mos u shqetëso. - Në rregull.

Në rregull.

Do ta sjellësh në shtëpi, apo jo?

Do ta sjellësh, apo jo?

Po, e dashur.

Do ta sjell në shtëpi.

Mirupafshim.

Mirupafshim, zemër.

Ji i mirë.

Edhe ti.

Më dëgjo, çfarë do të kishe ndryshe?

Një tjetër peng i vrarë, pa para dhe reputacioni i popullit tuaj po përkeqësohet,

edhe më shumë se tani. Dhe kjo nuk është paqe.

Kjo nuk është paqja që përmendët.

Në rregull, pranoj. Por me kusht...

që pasaporta të mbërrijë me paratë, as një minutë më vonë.

Dhe vetëm atëherë, mund të kesh atë që kërkon. Dakord?

Dakord.

- I ke të gjitha? - Po, e kontrollova vetë.

Ne shkojmë në Bagdad, Kilian po na pret atje.

Alarico dhe Jeco vijnë me mua. Omero, qëndro derisa të përfundojë shkëmbimi.

Nëse them "jemi tre prej nesh", e kam atë.

Vetëm atëherë ata marrin çantën.

DITA E NJËZET E SHTATË E BURGOSJES

Së shpejti do të jesh i lirë.

Kjo është një dhuratë nga udhëheqësi ynë i cili ka negociuar me sukses lirimin tuaj.

Vishe kur je jashtë dhe thuaj që të trajtuam mirë.

Faleminderit.

Unë as nuk i di emrat tuaj.

- Emri im është Hsien. - Hsien.

Dhe e jotja?

Abbas.

A janë këta emrat tuaj të vërtetë?

Gjithsesi, nuk mendoj se do të më lësh të shkoj.

Duhet ta bësh.

Muslimanët nuk gënjejnë.

Përshëndetje.

Pra, do ta marr këtë...

dhe kjo.

MUAJI MË I GJATË

A po ha diçka?

Po, po ha, mos u shqetëso.

- A mund të flas me Filippon? - Filippo, babi është në telefon.

Ja ku është.

- Përshëndetje, babi? - Gëzuar ditëlindjen, shoku!

Faleminderit.

E ndjen peshën e këtyre 12 viteve, apo jo?

Po, të gjithë! Është e vështirë.

Mund të të kuptoj!

Çfarë do të bësh për të festuar?

Ndoshta më vonë nënat do të na çojnë për bouling.

Sa keq që nuk jam aty!

Po, më vjen keq.

Do ta bëjmë vitin tjetër, në rregull?

Të mora një dhuratë.

- Çfarë është? - Është një surprizë!

Por jam i sigurt që do t'ju pëlqejë.

Dhe jo vetëm ti, por kaq mjafton.

- Nuk mund të them asgjë më shumë. - Sa gjatë do të më duhet të pres?

- Vetëm pak, shumë pak. - Në rregull.

Më kthe te mami.

Gëzuar ditëlindjen përsëri, zemër.

Faleminderit babi, mirupafshim.

Mami?

- Nikola? - Roza...

Ishte thjesht për të dëgjuar përsëri zërin tënd.

- Vetëm një gjë... - Çfarë?

A e dini pse...

Pas gjithë këtyre viteve, edhe unë ende të dua kaq shumë?

Pse?

Sepse më çon të shoh ato filma.

Iranian, korean, japonez.

Asnjë shpirt tjetër nuk mund ta bënte.

Unë dremis shumë! Më mirë se në shtrat!

Kthehu së shpejti.

Sa më shpejt të mundem, dashuria ime.

Mirupafshim.

BAGDAD - 4 MARS 2005.

Kanë zbarkuar?

Ata janë në makinë, duke shkuar për në takim.

- Ku? - Al-Mansour.

Do të shkoj në Selinë e Kapitolit.

Jemi gjysmë ore më herët.

Ne presim.

- Po. - Vendi i takimit është diku tjetër.

Ku?

Informatori thotë se çfarë ndodh pas Hotelit Babylon.

- Je i sigurt? - Kështu tha ai.

- Po? - Nikola, jam unë.

Morëm një informacion nga një informator në Bagdad.

Vendi i takimit ka ndryshuar, është përtej lumit.

Ku, saktësisht?

Pas Hotelit Babylon, ka një rrugicë.

- A është Pollari me ty? - Jo, ai është në Selinë e Kapitolit.

Në rregull.

- Po. - Tiber, është urgjente.

Duhet të di nëse rrugica pas Babilonit është e sigurt.

Nuk është një vend i mirë. Pse të shkosh atje?

Nuk mund ta them.

Në rregull, do të telefonoj përsëri pas dhjetë minutash.

Largohuni djema!

- Në rregull, toger, le të shkojmë! - Lëviz, lëviz, lëviz!

Hajde! Më shpejt! Më shpejt!

MITRALYLIST I USHTRISË SË SHBA-së.

- Tiber, mirë? - Situata duket e shëmtuar.

Mos u afro fare këtu.

Nëse shkojmë atje do të përfundojmë në një pritë.

- Po. - Është një pistë e rreme.

Ne e marrim dhe jemi të vdekur. Nga është informacioni?

Nuk është e dorës së parë.

Është e rreme! Dreq! Nuk dua më ndërhyrje!

Jam në fushë, unë vendos!

Vendos këto syze dielli.

Nëse ka ndonjë kontroll, ju lutem mos tregoni nervozizëm.

Çfarë? Nuk e kuptoj.

Hyr brenda, të lutem.

Thjesht rri këtu në heshtje.

- Kemi qenë këtu shumë gjatë. - E di!

Shko!

Në rregull, djema, ja ku është, dua ta siguroj vendndodhjen menjëherë.

Në rregull, le të shkojmë, le të shkojmë, kjo nuk është shaka. Mbaji sytë lart nga tuneli.

Zotëri? A është e vërtetë? Ky është një nga vendet e preferuara për sulme vetëvrasëse?

Mos dëgjo thashetheme.

Disa njerëz thonë se ka pasur mbi 15.000 shkëmbime zjarri në dy vitet e fundit.

Njerëzit thonë shumë gjëra.

Po, siç ndodhi kur presidenti ynë i madh që shpalli luftën mbaroi dy vjet më parë.

- E drejtë? - E drejtë.

Ajo është këtu.

Giuliana, emri im është Nicola,

Unë jam shoku i Pierit, i Gabriele-s.

Ka mbaruar, je i lirë.

Do të të çoj në shtëpi, në Itali.

Hajde!

Je me ne tani.

Ai është Kilian.

Po të çojmë në shtëpi.

Kilian, ndez dritën.

Do të ulem këtu me ty që të jesh më i qetë.

Kapiten, nuk duhet të jemi këtu gjatë gjithë kësaj kohe?

Rregullat e angazhimit lejojnë një maksimum prej tridhjetë minutash.

Kanë kaluar dy orë.

Qëndro aty edhe njëzet minuta të tjera. Derisa të vijmë ne të të zëvendësojmë.

Omero, jemi tre prej nesh. E përsëris, jemi tre prej nesh.

Jemi në makinë, do të kthehemi.

Në rregull.

Le të shkojmë.

Perfekt.

E takova Pierin këtë muaj, do ta telefonojmë së shpejti,

Dhe do ta telefonojmë redaktorin tënd, edhe ai ka qenë shumë i shqetësuar.

Mirëmbrëma, Z. Kryeministër.

Z. Kryeministër, mirëmbrëma.

Më lejoni të prezantoj redaktorin e Il Manifesto.

Komplimentet e mia për punimin tuaj,

Edhe pse nuk më trajton shumë mirë, e respektoj botimin tënd.

Pier Scolari, shoqëruesi i znj. Sgrena.

Argëtimi juaj ka mbaruar: Gruaja është kthyer!

Botim special, me lajme të mrekullueshme.

Giuliana Sgrena sapo është liruar.

Mami, babi e bëri.

- Ai e liroi. - Kush ta tha?

- Tani, në lajme. - Në rregull, po kthehem.

Kapiten, a mund të më tregoni çfarë po ndodh?

Ambasadori duhej të kalonte nga këtu, por nuk u shfaq kurrë.

A ka ndodhur diçka?

Ambasadori u kthye në Kampin Victory. Ai mori një rrugë tjetër.

Prit, çfarë? Me gjithë respektin e duhur, Kapiten, çfarë po bëjmë ende këtu?

Jemi më pak se një kilometër larg aeroportit.

Prit, pothuajse mbërritëm.

Do të duhet t'i tregoj Nicolës për skenën e vogël me Berluskonin.

Më falni, do të kthehem menjëherë.

Po?

Pothuajse atje, zotëri.

Jemi një kilometër larg aeroportit.

Do të vë Calipari-n.

Kujdes!

Kilian?

Kilian!

Ne jemi ambasada italiane, mos qëlloni!

Trego duart e tua të mallkuara!

Mos qëlloni! Ne jemi ambasada italiane, mos qëlloni!

Hej! Hesht! Dil nga makina, dil nga makina.

Shko! Dil nga makina!

Në gjunjë!

Kemi dokumente në makinë, kontrollojeni makinën.

Hesht!

Mut!

- Ushtar, ejani këtu. - Po, zotëri!

- Zotëri, a më prisni ende? - Po.

Amerikanët qëlluan mbi ne.

Kujdes kokën e saj!

- Ngadalë! - Shtrije përtokë.

Shtrojeni përtokë. Kujdes kokën e saj!

O, dreq!

Sgrena është e plagosur, por gjallë.

- Më jep një dorë këtu. - Po vij!

Çfarë dreqin kemi bërë?

Kalipari ka vdekur.

Zotërinj, më falni.

Operacioni i mbrojtjes së ambasadorit ka mbaruar, Negroponte është në selinë qendrore.

Pika e kontrollit mund të çaktivizohet.

Kapiten, kemi një problem, ka pasur një shkëmbim zjarri.

- A ka ndonjë viktimë? - Dreq!

Asnjë nga burrat tanë, por në makinë ka një grua të plagosur.

Zotëri, ky është plagosur rëndë.

Duhet ta çojmë në spital sa më shpejt të jetë e mundur.

Menjëherë!

Toger!

Toger! I gjetëm këto në makinë.

Ai është poshtë zotëri.

- Burri është italian. Ai ka vdekur. - Kush është ai? Burri yt? Vëllai yt?

Ai është me rroba civile, por në kartën e tij të identitetit shkruan se është gjeneral divizioni.

Ju lutem, më lejoni të kaloj!

Ju lutem, të gjithë në tavolinë, të gjithë gazetarët jashtë, ju lutem.

I kërkoj kolegëve të mi dhjetë minuta, ju lutem,

Më duhet të flas me shokët e Il Manifesto.

Zotërinj, ju lutem largohuni nga dhoma.

Le të shkojmë në një dhomë tjetër.

Por ata duhet të dalin jashtë!

- Çfarë po ndodh? - Tani do të ta them, prit.

Tani do t'ju tregoj.

Shokë, u bë ferr i madh.

Amerikanët qëlluan mbi ta.

Ata po shkonin në aeroport,

tre prej tyre në makinë,

dy agjentë të Shërbimit Sekret dhe Giuliana.

Në një moment të caktuar u qëlluan të shtëna.

Giuliana është e plagosur, por është mirë.

Agjenti tjetër i Shërbimit Sekret është plagosur...

Nicola Calipari ka vdekur.

kush?

- Ai që e liroi është i vdekur. - Ndërmjetësi?

Po, ndërmjetësi.

Jo vetëm, duket se ky djalë i varfër

e shpëtoi për herë të dytë, sepse...

ai u hodh mbi të dhe ia mori të gjitha.

Nicola Calipari...

ishte një njeri i mirë.

- Ada, faleminderit. - Mirëmbrëma.

Filip, hej.

Për të hetuar vdekjen e Calipari-t

u krijua një komision italo-amerikan.

Hetimi prodhoi dy raporte, që kundërshtonin njëri-tjetrin në pika të ndryshme.

Më 19 qershor 2006, Prokurori i Qarkut kërkoi një aktakuzë

për mitralierin Mario Luis Lozano.

Më 25 tetor 2007,

Gjykata e Azizeve e shpalli padinë të papranueshme për shkak të "Mungesës së Juridiksionit".

Disa muaj më vonë, Gjykata e Lartë e mbështeti vendimin.

Giuliana Sgrena jeton dhe punon në Romë dhe vazhdon të jetë gazetare.

Presidenti i Italisë Carlo Azeglio Ciampi

i dha Nicola Calipari-t "motu proprio" Medaljen e Artë për Trimëri Ushtarake.

Vrasja e Nicola Calipari mbetet e pandëshkuar.