Original subtitles

movie info: XVID 608x320 23.976fps 701.4 MB /SubEdit b.4056 (http://subedit.com.pl)/

Synchro do wersji: Disorder.2006.DVDRip.XviD-VoMiT

DISORDER

- Kto tam?

- To twoja wina!

- Nie wydostaniesz się z tąd. -Czego chcecie?

- Żebyś umarł. - Nie pamiętasz Rachel'i Hammond?

- To za to co zrobiłeś mojej siostrze.

- Zostaw mnie w spokoju. - Jasne.

Musisz przeżyć to samo co Rachel, przed śmiercią.

- Proszę cię mam problem. -Wiem jaki masz problem.

Słyszałam o twoim problemie każdego dnia.

Ale co cię to obchodzi. Masz swoje życie.

Wiesz gdzie obecnie jest moja siostra?

Zakopana w ziemi !

- Nie!

O mój boże!

- Zabiję cię!

Nie możesz mnie zabić.

Co powiesz policji?

Że się włamaliśmy i zabiłeś nas w obronie własnej.

Nie uwierzą w to.

Jeśli znajdą dwa trupy.

Stracisz zwolnienie warunkowe z Newbridge.

Co robisz?

Dzwonisz na policje?

- Dzwonię do szeryfa Mitchell'a.

- Powiedz szeryfowi, że chcę z nim rozmawiać.

- Zamknij się -A jeśli powiem, że zaatakowałeś mnie i moją dziewczynę.

I ją zamordowałeś. Ona była jej siostrą, którą też zabiłeś.

Teraz wiesz co robić?

Masz przerąbane.

To nie takie proste, jak się wydaje? - Zamknij się!

- Trza było o tym wcześniej pomyśleć.

- Ja tam nie wrócę. - Wrócisz tam.

Ale tym razem nikt cię nie wyciągnie.

- Powiedziałem ci żebyś się zamknął!

- Wszystko w porządku?

- Tak. - Nie wyglądasz na takiego?

- Spałem.

- Twoja mama prosiła bym sprawdził, co u ciebie. Byłem w pobliżu, wiec zajrzałem.

- Wszystko w porządku.

- Dobrze to słyszeć.

Co tam się stało?

- Jest potrzaskana. - Nie jestem ślepy przecież widzę.

Samo się potrzaskało? Czy ktoś się włamał?

- Nie ja to zrobiłem jak wróciłem wczoraj z pracy.

Zapomniałem kluczy.

- Lepiej to napraw.

- Zapraszałeś kogoś? - Nie.

- A z pracy? - Nie.

- Na początek lepiej sprawdzić po znajomych.

A jeśli juz o tym mówimy. Nie powinno cię tu już być?

- Jest 7:00. - Jest już 7:30.

- Lepiej się już szykuj. Podwiozę cię.

- Dobrze.

- Znowu się spóźniłeś.

- Cześć.

- Cześć, Melissa.

- Jak ci minął dzień ? - Było w porządku.

- Ja byłam strasznie zajęta. - Zakupy później spacer.

Jak to w życiu.

A ty co robiłeś?

- Łowiłem ryby. - Złapałeś coś?

- Próbowałem. - To dobrze, co nie?

Coś nie tak?

- Nie.

- Jesteś pewien? Powiedz mi co cię gryzie.

- Nic mi nie jest.

- Melissa, pospiesz się. - Dzięki, Paul.

Jak byś chciał pogadać zawsze cię wysłucham.

Idź się przebrać.

- Pytałaś go co mu jest? Co mu dolega?

- Jest bardzo skryty. Boi się.

- Słuchaj...

Przepraszam.

Wszystko w porządku?

- Tak.

- Zapomniałam ci powiedzieć, że widziałam cię w sklepie.

I miałam nadzieję, że mnie widziałeś.

A jednak nie.

- Nie, nie widziałem cię.

- Melissa, mamy mnóstwo roboty.

- Ok, już idę. Do zobaczenia.

- David, trzeba posprzątać ze stolików. Chodź już.

- Rachunek.

- Cześć. - Cześć.

- Jesteś tak zajęta, że nie mam okazji z tobą porozmawiać.

- Nie wróciłaś ostatnio na noc do domu.

- Byłam u Paul. - A ty co porabiałaś?

- Danny znowu przyszedł.

- On cię prześladuje. - Nie prześladuje.

- Zawsze tak mówisz. Nigdzie nie możesz iść sama.

Jeśli byś chciała wyjść sama on nagle pojawia się z nikąd.

Masz rację, może zadawanie się z nim jest coś warte.

- Nie jest taki zły.

- Jak chcesz. -Pomagał mi przez ostatni rok, wiesz o tym.

To dobry przyjaciel. - On chce być kimś więcej niż przyjacielem.

-Wiem.

- Nie prześladuje cię?

- Przestań.

Cześć. Co tu robisz?

- Chciałem się z tobą zobaczyć.

- Nie powinieneś być teraz w pracy? - Spóźnię się.

To nic wielkiego. - Danny, potrzebujesz tej pracy.

- Sam mówiłeś, że robisz u ojca.

- Teraz mówisz jak mój ojciec.

- Mówię poważnie.

- Tak naprawdę jestem tu, bo chcę ci coś dać.

W każdym bądź razie jutro rano.

- Nie to nie tak.

- Pomyślałem sobie, że moglibyśmy narazie spróbować być razem.

Wiesz tylko narazie.

- Doceniam to co robisz, ale...

Miałam ci to wczoraj wieczorem powiedzieć, że zarazie chcę być sama.

- Mam nadzieję, że kiedyś zmienisz zdanie.

Melissa, wiesz co do ciebie czuję.

I wydaję mi się, że czujesz to samo co ja.

Wiem, że obawiasz się z kimś ponownie związać, ale...

- Co panu podać? - Zastanawiam się co z resztą twojego życia.

- Resztę mojego życia?

- Danny, od lat słyszę to samo

nie udzielając odpowiedzi. - Wiem.

- Nie nie wiesz!

Każdego dnia zastanawiam się...

Czy jestem dobra do tej pracy.

Ale to niema nic wspólnego z tobą.

- Nie to chciałem powiedzieć...

Melissa. - Co jest z tobą?

- Co jest z tobą?

Nie umiesz mówić?

- Melissa! Laura, czy możesz poprosić ją by wyszła?

- Zostaw ją w spokoju dupku!

- Nie chciałem jej skrzywdzić.

/- Wszystko w porządku. /- Jesteś pewna?

- Tak.

- Melissa? - Nic mi nie jest.

Przepraszam. - Czemu mnie przepraszasz?

- To ja powinienem cię przeprosić.

Za to co ostatnio powiedziałem.

- Nie.

- Chciałem tylko powiedzieć, że chciałem z tobą narazie zamieszkać.

- Ok.

- Hej. Podwieźć cię?

- Zostanę tu jeszcze.

- Ale nie za długo, dobrze?

- W porządku.

- Dobranoc.

- Dobranoc.

- Dobranoc, Tom. - Dobranoc.

- Podać kolację? Cześć.

Byłeś u nas rano, prawda? - Ze względu na miłą obsługę

przyszedłem jeszcze raz.

- Hej. Ty jesteś Tom Diner, prawda?

- Tak.

- Jadę w tym samym kierunku. Podwieźć cię?

- Dam sobie radę. - Jesteś pewien?

Jak chcesz.

Nalegam jednak byś wsiadł.

Nie pamiętasz mnie, prawda?

- Nie.

- Jestem detektyw Mike Clayton. Zostałem przydzielony do sprawy.

- Co jest z tobą? Nie umiesz mówić?

Lepiej zacznij gadać zanim skończy mi się cierpliwość.

- Pamiętam cię.

- Pamiętasz o czym rozmawialiśmy?

Tylko ty i ja.

- Nie.

- Powiedziałeś mi, że widziałeś kogoś tego wieczora.

Nad jeziorem.

- Powiedziałeś mi, że ktoś zabił te dzieciaki.

- O mój Boże! Kevin!

Przestań!

- Nie!

- Rachel?

Trzymasz się?

Powiedziałem ci prawdę.

Tam był ktoś jeszcze.

- Tylko tyle pamiętasz?

Może doktor ci pomoże?

- Doktor McGruder czasami myśli, że to naprawdę sie zdarzyło.

Tak naprawdę to nie wierzy. - Wiem co mówi.

Na miejscu zdarzenia znaleziono nóż z twoimi odciskami palców.

Myślałeś, że opowiesz jak było i sprawa zostanie zamknięta?

Nigdy nie zwątpiłem, że to ty.

Więc sprawdziłem twoją opowieść o śmierci Rachel.

Przyjaciel powiedział mi, że była ze swoim chłopakiem.

- Co?

- Nigdy się nie dowiedziałem kto to był.

- Ona nie była taką osobą. -Wiem kim była.

Popełniła błąd zrywając z nim.

- Przepraszam. To koniec.

- Powiedziała chłopakowi prawdę.

Pamiętasz Jim'a Hannah?

- To ojciec Rachel.

- Zaginęła ona 2 tygodnie temu.

- Rodzina Rachel'i próbowała mnie zabić jak wyszedłem.

- Wiem, dlatego przyjechałem zobaczyć czy wszystko u ciebie w porządku.

Kiedy zobaczyłem cię wczoraj rano, postanowiłem rozejrzeć się wokół twojego domu.

Zobacz co znalazłem.

Sprawdziłem rejestrację. Samochód należy do Jason'a Malek'a.

To chłopak Kelly Hannah.

Kelly jest siostrą Rachel'i.

Chodź.

Chodź.

Samochód stoi tu cały dzień. Sprawdziłem też koło twojego domu.

Więc gdzie oni są?

- Nie wiem. - Nie przyszli do ciebie by cię zabić?

- Nie. - Powiedz mi co sie stało.

- Włamali się do mnie i próbowali mnie zabić.

- I nie zadzwoniłeś po pomoc?

Coś ty myślał?

Święty Boże! Zabiłeś ich?

- Nie chciałem zrobić im krzywdy. To sie poprostu stało.

- Gdzie są ich ciała? Nadal są w domu?

- Nie. - Więc gdzie są?

- Co zrobiłeś z ich ciałami? - Nie chcę wracać do więzienia w Newbridge.

- Sądzisz, że jak schowiesz ciała to nikt się nie dowie?

Wracaj do samochodu.

Idź.

Zaczekaj tutaj.

Nie podchodź.

David... Sprowadź pomoc...

- David. Wszystko w porządku?

- Jesteś pewien, że to ta droga?

Rozmawiałem właśnie z szeryfem w Mantersville.

Powiedział mi, że Mike Clyton nie pracuje u nich.

A także, że nikt nie prowadzi tej sprawy.

Jesteś pewien, że tak miał na imie ten mężczyzna? - Jestem pewien.

- Więc gdzie on jest?

- Był dosłownie tam. - Więc, gdzie jest jego samochód?

- Nie wiem. - Jesteś tego wszystkiego pewien.

- Powiedziałem wam co się stało.

- Znaleźliście cos? - Nic.

- Szukajcie dalej.

Jesteś pewien, że tu się coś wydarzyło?

- Chciałbym sklasyfikować twoją chorobę.

Cieszę się, że do ciebie przyszedłem.

Bierzesz lekarstwa? - Tak.

- Codziennnie? - Codziennnie.

Nie kłamię odnośnie tego co się tam stało.

- Wiem, że nie kłamiesz.

To co chcesz osiągnąć to prawda i to jest właśnie problemem.

Nie wiem po co mi to mówisz.

Zostałeś zwolniony z Newbridge bo taki był odgórny rozkaz.

Rozumiem co zrobiłeś z dzieciakami na jeziorem, ale dlaczego.

Może był to ktoś inny.

Może ty. - Nie zabiłem ich!

- Powiedz mi po co miałbym ich skrzywdzić. - Nawet nie myślę, że mógłbyś.

- Trafię do szpitala znowu?

- Zrobię to jeśli zauważę, że zagrażasz sobie lub komuś innemu.

Zróbmy wszystko by do tego nie doszło.

- David?

Gdzie jesteś?

Coś ty zrobił?

David!

Otwórz drzwi w tej chwili.

Słyszysz mnie?

Otwórz drzwi!

O mój Boże!

Coś ty zrobił?

Jest tam ktoś?

- Bardzo długo brałeś prysznic.

- Nie aż tak długo.

- Znowu długo spałeś?

- Nie.

Mamo co ty tu robisz? - Miałam chwilę wolnego czasu.

Przyjechałam by spędzić trochę czasu z moim synem

w moim starym domu.

Zobacz jak tu zarosło. - Tyle co zacząłem.

Mamo mogę to dokończyć. Nie powinnaś się tym zajmować.

- Czym dokładnie?

To przywołuje na myśl wspomnienia.

Jak byłeś mały przychodziliśmy tu wiosną i pomagałeś mi.

Nigdy nie byłeś zmęczony. Wyprzedzałeś mnie o połowę.

Spoglądałeś na mnie i pytałeś: mamo czy ja to dobrze robię?

Nigdy nie mówiłam ci, że źle robisz.

Byłeś taki milutki.

Teraz nie widać ile ja w ten ogród włożyłam kiedyś serca i wysiłku.

Teraz jedynie widać co sie stało z nim przez lata.

Wiele rzeczy już nie wróci choć byś tego bardzo chciał.

Powinieneś szykować się do pracy . - Może ci pomogę w czymś.

- Nie, idź do pracy, bo ją stracisz.

Dam sobie radę.

Idź już.

- Jest tam ktoś?

Kim jesteś?

- David?

Co ty tu robisz?

- Idę do pracy.

Wszystko w porządku?

- Nie.

To mój mąż.

- Przykro mi.

- Spotkaliśmy się na przyjęciu w Koledżu.

Po prostu wiedziałam, że to z nim chcę być.

Później się pobraliśmy, gdyż byłam w ciąży.

Przerwałam studia i podjęłam pracę w kawiarni.

Nie pragnęliśmy nic więcej.

Byliśmy szczęśliwi.

Aż do zeszłego roku.

- Co się stało?

- John jechał do szkoły...

Miał wypadek samochodowy. Jak by zapiął pasy wszystko by się dobrze skończyło...

Chciałam mu pomóc ale go zostawiłam.

Kochałam go tak bardzo.

Może jak bym była silniejsza...

Bylibyśmy razem i nie straciłabym dziecka.

- Jeśli się straci kogoś ważnego, trudno się z tym pogodzić.

- Nie mogę się z tym pogodzić.

Danny mówi żebym się przeprowadziła i zapomniała o tym...

- Może ma rację. - Wiem, że ma rację.

Może jak bym znalazła tego co to zrobił...

Wtedy mogłabym zacząć wszystko od nowa.

- Mam już dosyć tego gościa.

- Danny, przestań! - Lepiej trzymaj się z daleka!

-Słyszałeś? - Co się z tobą dzieje?

- Co się ze mną dzieje? Wszędzie gdzie idziesz on tam jest.

- Mieszka tu i szedł do pracy.

- Pieprzenie, wiesz co on robi w Martinsville.

- A ty co tu robisz?

- Chciałem sprawdzić co z tobą. - Jest dobrze.

I dlatego chciałeś się ze mną zobaczyć?

- Przyszedłem tu bo zależy mi na tobie.

- Jakiś problem? - Tak tato jest problem.

Ten człowiek chodzi za nią.

- Przestań.

- To prawda, Melissa? - Nie to nie prawda.

To małe miasto. - Nie aż tak małe.

- Nie powinieneś być w pracy? - Gus powiedział bym przyszedł na 9:00.

- Tak, może wezmę cię na posterunek i sobie to przedyskutujemy.

- Co to miało znaczyć? -Zabieraj się stąd

i przypilnuj roboty aż do przyszłego miesiąca.

- Może porozmawiamy o tym w domu.

- Przepraszam, Melissa.

Porozmawiamy o tym później.

Za dużo spędzasz czasu z tą kobietą, nieprawdaż?

David, podejdź ze mną do samochodu?

Mam nadzieję, że mi to wytłumaczysz.

- Tak. - Dobra wsiadaj.

Porozmawiamy po drodze.

- Proszę zostaw mnie w spokoju. - Chodź, Melissa.

- Danny, po prostu odejdź. - Jak chcesz.

- Doceniam to, że nie odezwałeś się nic przy nim.

- Nie chciałem. - Dziękuję.

- Wiesz, myślałem wczoraj o twoim ojcu.

Był moim najlepszym przyjacielem.

Byliśmy razem w akademii i walczyliśmy razem.

Później nastąpiło nieporozumienie między twoją mamą a nim.

I tak przez cały czas.

- Pamiętam to jak byłem mały.

Czekałem rano na ojca jak wróci z pracy.

Chodziliśmy grać w baseball.

Mama była szczęśliwa.

Zanim nastąpiła ta noc.

- Tak... Zła noc.

Przypomina mi się ta noc tysiące razy.

- Tak jak i mnie.

Możesz mi powiedzieć co się wtedy stało? Mama nigdy naprawdę...

- Tak, rozumiem.

- Byliśmy na patrolu, gdy koło komendy ktoś wybił okno.

Twój tata był tam wcześniej. I wszedł do środka...

Jak już przyszedłem zobaczyłem tego skurczybyka jak stoi z nożem w ręku.

Oddałem dwa strzały.

Podniósł się i jakimś cudem uciekł.

Mój przyjaciel a twój ojciec umarł na tej podłodze.

Nawet nie potrafię go opisać bo miał maskę.

Nigdy go nie złapaliśmy.

- Po prostu stał tam.

Obserwował.

Przyjrzałem mu się i wyglądał jak by chciał ode mnie odejść.

Zostawił mnie na cmentarzu.

Wyglądało na to, że chciał abym ją obserwował.

- Powiedziałeś jej o nim? - Chciałem, ale...

Nie wiem czy on naprawdę istnieje.

Słyszałem jego kroki jak biegł.

Widziałem go jak się odwróciłem.

Później podbiegł i przewrócił mnie uderzając we mnie.

- Jak się z tym czujesz?

- A jak myślisz, że jak się czuję?

Część mnie chce wiedzieć co się stało naprawdę zeszłej nocy

by udowodnić, że nie zwariowałem.

Jeśli tak się nie stanie to ktoś zginie...

- A jeśli nie to... - To może pobyt w zakładzie

w Newbridge będzie konieczny i powrócenie do leczenia medycznego.

- Nie muszę wracać do Newbridge.

- David, brałeś udział w najlepszym programie będąc tam.

- Ale teraz mam po co żyć. Od długiego czasu naprawdę żyję pełnią życia.

Jeśli przeszłość nie powróci...

- Co ma powrócić?

- Szeryf Mitchell podwiózł mnie od cmentarza po drodze rozmawialiśmy o moim ojcu.

W jaki sposób zginął.

Rano na pierwszej stronie zobaczyłem portret człowieka

w masce, który zabił mojego ojca.

To co widziałem zeszłej nocy i dziś rano...

to jest ta sama postać w masce.

- To nic nadzwyczajnego.

Omawialiśmy to kilka lat do tyłu.

Nie pamiętasz tego?

Będąc dzieckiem zobaczyłeś w gazecie rysunek tego człowieka...

i podświadomie go zapamiętałeś.

Gdy dorosłeś twoja schizofrenia pogłębiła się i będzie coraz gorzej,

masz halucynację, że twojego ojca zabił człowiek w masce oraz Rachel'e Hannah i jej chłopaka.

W twoim umyśle ta sama osoba jej odpowiedzialna za zniszczenie twojego życia kolejny raz.

Ale w Newbridge z odpowiednimi lekami zdasz sobie sprawę kto jest odpowiedzialny za to co się stało.

Kochałeś Rachel.

Chodziłeś za nią wszędzie. Mówiła ci, żebyś ją zostawił w spokoju.

Tej nocy po raz pierwszy użyłeś siły.

Puściły Ci nerwy ze względu na to czego doznałeś.

- A co jeśli się mylisz?

Jeśli ta osoba naprawdę istnieje.

Nie mogę zrobić nic by ochronić Melisse.

- Posłuchaj mnie bardzo uważnie.

On naprawdę nie istnieje.

To wszytko jest w twoim umyśle.

Musisz zostawić ją w spokoju.

- Czujesz się dobrze, przepraszam. - Jestem cały.

Odkupię ci nowy. Masz coś by tu posprzątać?

- Zapomnij o tym, ja się tym zajmę.

- Przyszedłem tu by cię przeprosić za to co rano powiedziałem.

Źle się zachowałem w ten sposób. Wiem, że to nie był czas ani miejsce na to.

Jak go tylko zobaczyłem stojącego tam, poniosło mnie.

Pomyśl o tym, Melissa, on zabił twoje ludzi.

Sama w nocy wracałaś.

- Możesz mnie pilnować 24 godziny na dobę, Ok ?

- Przepraszam, chyba znowu się ośmieszyłem.

- Danny...

Wejdź do środka to porozmawiamy.

- Coś ty narobił? - Przepraszam.

To koniec.

- David?

Wszystko w porządku?

- Jest ok.

- Nie słychać tego po tobie .

- Nie!

Nie wchodź tu! - David?

Wszystko w porządku? - Śnił mi się koszmar .

- Chcesz o tym porozmawiać?

- Z czasem mi przejdzie.

- Nie uciekniesz przed tym.

Nie ty, nie ja. Nikt nie zdoła.

- Rozmawiałem dzisiaj z szeryfem Mitchell'em o tacie.

Powiedział, że ty masz coś wspólnego z tym co się stało.

- Mówił o przeszłości.

- O czym on mówił. -Prawdopodobnie mówił on o relacjach miedzy nami.

- Jakich relacjach? - David, to było tak dawno.

Nie dlaczego Frank zaczął tą rozmowę. - Mamo...

Jakie relacje?

- Frank był moją sympatią w liceum.

Tak naprawdę to czymś więcej.

Chciał się ze mną ożenić, jednak ja go nie kochałam.

Nie kochałam go, gdyż kochał twojego ojca.

Było coś szczególnego między nami.

Marzyliśmy o dzieciach.

- Więc co się stało? - Zerwałam z Frankiem

by być z twoim ojcem.

Frank nie odezwał się przez wiele lat.

Wystarczy ci tyle wiedzieć. Spróbujesz teraz zasnąć?

- Spróbuję.

- Kocham cię, David.

- Ja ciebie też kocham, mamo.

- Mogę z tobą pomówić? - Jasne.

- Chcę cię przeprosić za wczoraj. David nie miał prawa Ci tego zrobić.

- W porządku. - On nie jest taki.

Zrobił to by mnie ochronić przed światem czy czymś tam...

Nie jest złym facetem.

Na początku był wszystko ok, chodziliśmy na lancz zawsze był w pobliżu.

Kiedy John umarł staliśmy się bliższymi przyjaciółmi.

Nie myślałam, że dam rade po tym wszystkim być z nim.

- Danny przyszedł.

- Dobrze już idę.

Ok to już pójdę.

Wszystko w porządku?

Ok.

- Wiesz, myślę że Danny może ma rację iż jestem ostatnią osobą na świecie która go obroni.

Ty wiesz czego chce David. - Wiem.

I to cię nie dziwi?

- Nie, on tylko ze mną rozmawiał.

- On tylko ze mną rozmawia.

- Wiem, to nie jest dla mnie zbyt łatwe.

Nie tak jak ty. - Jesteś suką?

- Coś w tym stylu.

- Chcę powiedzieć, że na twoim miejscu bym z nim została.

Zobacz jakie ładne. - Naprawdę ładne.

- Zapowiada się całkiem ciekawie.

- Nie wiem co mama robić.

- Zostaw obydwóch w spokoju. Ja bym tak zrobiła.

- Nie mówię o Davidzie tylko o Danny'm.

To miły facet. Zależy mu na mnie, troszczy się o mnie.

- Ale ty nic do niego nie czujesz.

- Może to przeze mnie. Że nic nie czuję.

- Co do uczuć to nie zgaduj.

Nie chcę popełnić wielkiego błędu przy dokonywaniu wyboru.

Nigdy nie kochał mojego byłego, ale przekonałam mnie do siebie

ponieważ był miły, zabawny i opiekował się mną.

Porozmawiamy o tym u mnie w domu.

Wszystko będzie dobrze.

Zadzwonię do Paul'a. Jest samochodem na zakupach.

- Zobaczymy się wieczorem. - Przyjadę.

- Laura?

Laura, to ty?

- Mellisa.

- To tylko ja. - Co ty robisz?

- Przepraszam nie chciałem cię wystraszyć. - Chwyciłeś mnie od tyłu?

Co ty robisz u mnie w domu. - Chciałem zrobić obiad.

- Włamałeś się do mnie do domu by zrobić mi obiad?

- Nie włamałem się użyłem klucza ukrytego na zewnątrz.

Zaparkowałem samochód na drodze by ci zrobić niespodziankę.

Tak na dobry początek.

- Nie prosiłam cię byś tu przychodził i cokolwiek gotował.

Nie jesteśmy parą. Jesteśmy przyjaciółmi.

- Może czas najwyższy na to by być kimś więcej niż przyjaciółmi.

Czas najwyższy przestać się bać.

- Ja się nie boję.

To nie to mnie powstrzymuje.

Muszę być z tobą szczera, Danny...

Nie czuję tego samego, co ty do mnie.

Przepraszam.

- Zawsze tak postępujesz z przyjaciółmi?

- To nie uczciwe. - Nie?

- Nigdy nie powiedziałam ci, że będziemy kimś więcej niż przyjaciółmi.

- To jakieś pierdoły, zawsze wiedziałaś co do ciebie czuję.

I dopiero teraz mi to mówisz.

- Co sie dzieję? - Nie twój interes.

- Że co? - Coś ty powiedział?

- To co słyszałeś. - Ty pierdolcu!

- Ten gościu mnie wkurza. - Zawsze tu przyłazi.

- Danny! Na miłość Boską!

Trzymaj się ode mnie z daleka. - Dobra jak chcesz.

- David?

- David, co ty tu robisz?

David, chciałbym z tobą porozmawiać.

- Wychodź David, tu szeryf Mitchel. Otwieraj.

- Jeśli upora się z samym sobą, wtedy sam wyjdzie.

- David? Czy ktoś jest przy drzwiach?

- Nie, mamo.

Nie ma nikogo.

- Czekaliśmy wczoraj na ciebie pod twoim domem.

Możesz mi powiedzieć co robiłeś wczoraj koło domu Meliss'y?

- Poszedłem zobaczyć czy wszystko u niej w porządku.

- Doktor twierdzi, że chodzisz za nią po mieście.

- Chciałem się upewnić.. - Rozumiem, David.

Myślisz, że ona jest w niebezpieczeństwie. Ale nie możesz tego robić.

Policja się tym zajmie. - Wy nie myślicie, że ktoś inny chce ją skrzywdzić- tylko że to ja.

- David... - Muszę wracać do pracy.

- Poczekaj. - Nie skrzywdzę jej.

- David, nie wchodź tam!

- Melissa, muszę z tobą porozmawiać.

- Dobra idziemy. - Nie zabiłem Rachel i jej chłopaka.

Najpierw by mnie zabili, chodzili za mną.

- David, proszę. - wiem, że ci powiedzieli że to ja

ale to nie ja. - Widziałam cię w krzakach.

Obserwowałeś mnie. - Próbowałem cię ochronić.

- Przed kim? Jeśli ktoś za mną chodzi a to nie ty, więc kto to jest?

- To Danny. - Mój syn?

To masz na myśli? - To nie David, to ty.

Chcę byś mnie zostawił w spokoju. - Melissa.

- Idziemy. I to już!

/- Jesteś pewien, że coś się tam wydarzyło? /- Widzę, że chcesz znowu trafić do zakładu.

/- Jeśli ktoś za mną chodzi a to nie ty, więc kto to jest?

/- To Danny.

/- Przepraszam. /To już koniec.

- Nigdy się nie dowiemy kim była ta osoba.

- David?

Nie mogę spać po ciężkim dniu.

Jestem tym wszystkim zmęczona.

- Danny zabił Rachel.

- Co? - Syn szeryfa Mitchell'a.

Zabił ich oboje.

Ma zamiar zabić Melisse.

- David, co się dzieje?

- Kiedy szedłem do domu po pracy podwiózł mnie detektyw Clayton.

- Kto to jest detektyw Clayton? - Pracuje nad moją sprawą.

Powiedział mi, że Rachel zdradziła swojego chłopaka tylko niewiedzą z kim.

To był Danny.

Widziałem tego dnia Rachel w sklepie.

Powiedziała mu, że to koniec i dlatego ją zabił.

- Jesteś pewien, że to był on? - Jestem pewien.

Melissa powiedziała mu zeszłej nocy by ją zostawił w spokoju.

Zabił Rachel gdy powiedziała mu że to koniec.

Wrobił mnie.

On chciał abym go zobaczył w masce jak chodzi za Mellisą.

Na wypadek jak bym chciał zrobić coś więcej.

Wrabiał mnie od samego początku.

Wiedział o tym, że myślałem iż ktoś chodzi za nią.

Myślał, że to ja.

Kiedy detektyw Clayton zatrzymał się na drodze, Danny chciał bym

go powstrzymał. Dlatego do mnie przyszedł.

Chciał bym powiedział to co widziałem, bo wiedział, że i tak nikt mi nie uwierzy.

- Dlaczego mi to wszystko mówisz? - Bo tak naprawdę myślę, że się to nie wydarzyło.

Poszedłem po pomoc, ale jak wróciłem jego ciała już nie było.

Nie było jego samochodu myślałem, że to wszystko dzieje się w mojej głowie.

- Co na to Frank i doktor Mcgrove?

Nie uwierzyli mi. Szeryf Mitchell zadzwonił do Martinsville

powiedzieli, że niema detektywa Mike'a Clayton'a pracującego nad moją sprawą.

- Może inaczej sie nazywa. - Może tak, nie wiem tego.

Przedtem nie wiedziałem co się stało.

Teraz już wiem.

To zdarzyło się naprawdę.

Mamo, Danny zamierza zabić Melisse.

Oni pomyślą, że ja to znowu zrobiłem.

Nie dopuszczę do tego - Co masz zamiar zrobić?

Zamierzasz go powstrzymać? Co jeśli ci się nie uda?

Nie chcę by coś sie stało tej dziewczynie. Nie chcę też byś znów trafił do Newbridge

za coś czego nie zrobiłeś. - Napewno tam wrócę.

- Po co? Nic nie zrobiłeś.

- Nie rozumiesz. - Powiedz im prawdę, to samo co mi powiedziałeś.

Porozmawiam z Frankiem. - Nie potraktuje on tego na poważnie to co mu powiem.

- Więc zadzwoń do doktora Mcgruder niech on tym się zajmie.

Ja zadzwonię jeśli ty nie chcesz.

- Sam zadzwonię.

- Porozmawiam z szeryfem Mitchel'em o tym co mi powiedziałeś.

Jestem niedaleko twojego domu, zaraz tam będę.

- Będę czekał. - Muszę ci coś jeszcze powiedzieć.

Nie chcę cię denerwować, ale musisz mnie wysłuchać.

Szeryf Mitchell właśnie dzwonił. Powiedział, że znalazł samochód Jim Hannah

na parkingu przed kawiarnią. - Jim Hannah?

- To ojciec Rachel Hannah. - Wiem kim on jest.

Policja jedzie do twojego domu w poszukiwaniu go.

Nie chcę byś był sam jak oni przyjadą.

-Nie będę sam. - Zajmę się wszystkim jak przyjadę.

- Moja mama jest ze mną. - Mama jest z tobą?

- Jest ze mną. - W porządku.

Wkrótce tam będę.

- Mamo?

Mamo?

Wszystko w porządku?

Mamo!

Proszę wstań!

Mamo!

No dalej wstawaj.

Proszę, nie.

Nie rób mi tego.

Proszę mamo nie rób mi tego.

Dlaczego musiałeś ją zabić?

Doktorze Mcgruder.

Nic się panu nie stało? - Tak.

Wszystko Ok.

Co robiłeś na drodze? - Morderca tu był.

- Co?

David... - Zabił moją mamę.

Nie!

- Melissa? - Nie to ja David.

- Co?

- Co ty tu u diabła robisz? - Ktoś obcy jest w domu.

- Poważnie ty porąbany wariacie!

- Paul! - Dzwoń po policję!

O mój Boże!

Paul! Nie!

Nie!

- To ja.

- Melissa.

- Co ty tu robisz? - Musimy z tąd uciekać!

- Co? - On zabił Laure i Paul'a.

- Laura i Paul nie żyją? - Chodź musimy uciekać.

- Coś ty zrobił? - Nie Melissa, to nie ja.

- Trzymaj się ode mnie z daleka!

- Musisz mi uwierzyć! - Zostaw mnie w spokoju!

- Melissa, proszę.

- O mój Boże! - Uciekaj!

Nie!

- David!

- Daj jej spokój!

- Ratunku!

Nie!

- Myślałam, że to on!

- To tylko ja.

- Dlaczego to wszystko się dzieje? - Nie wiem.

Jest tam.

Melissa, uciekaj!

Melissa, nie!

- Gdzie on się podział? - Nie wiem.

- Co robisz?

- Gdzie są kluczyki?

Gdzie one są!

No nie!

To Danny. - Nie!

Mellisa zaczekaj!

- Danny!

- Melissa, musimy sprowadzić pomoc.

- Już nie żyjesz!

Poznajesz ten nóż?

- Danny!

Przestań. To nie on.

- Wiem, że to nie on.

Przez cały czas to nie był David.

Ty i ja walczyliśmy o tę samą dziewczynę.

- Co? - David nie chce do tego wracać.

Zanim się urodziłeś, prawda?

Twoja mama i mój ojciec zabili

swojego najlepszego przyjaciela oprócz ciebie.

To sie nigdy nie skończyło.

- Dlatego mnie wrobiłeś?

- Zrobiłem to z przyjemnością.

Rachel ze swoim chłopakiem knuła przeciwko mnie.

Nie było innego wyjścia jak tylko ich zabić.

Pozwoliłem ci zostawić odciski na nożu i powiedzieć policji, że zabił ją ten sam człowiek co twojego ojca.

I jak się teraz z tym czujesz.

- Danny, przestań! Potrzebujesz pomocy.

- Ja potrzebuję pomocy?

To spójrz lepiej na siebie.

Kazałaś mi pracować dla siebie.

Nauczyłem się od Rachel, że nie należy rywalizować o dziewczynę.

Więc zlikwidowałem konkurencję.

- John?

Zabiłeś John'a? - Oczywiście.

Byliście blisko ze sobą zanim umarł.

Teraz już go niema więc mogę się do ciebie zbliżyć.

- Nigdy mnie nie zdobędziesz.

- Może jednak zdobędę?

Na początek zacznę od ciebie.

Wiem, że zawsze mnie podejrzewałeś.

- Wystarczy.

- Proszę musisz nam pomóc!

- Co tu się dzieje? - Próbował nas zabić

- Dlaczego oni jeszcze żyją? - A jak myślisz?

Mówiłem ci, że masz ich szybko zabić.

- O mój Boże! - Nie ruszaj się!

- Taki dokładnie był plan.

- Pospiesz się bo policja już tu jedzie.

- Jesteś szeryfem, jak możesz?

- Powiem ci. Kiedy Danny tu przybył...

Zobaczył, że nie żyjecie.

I że David próbował go zabić.

Powiem, że jak przyjechałem szarpałeś się z moim synem...

Przepraszam David, ale w tym wypadku muszę cię zabić.

To jest najważniejsze w tym wszystkim.

- Lekarz mówił, że masz halucynacje.

Wiem, że sobie to wszystko wyobrażałeś.

- Znajdą ciało detektywa w lesie.

I dwa ciała zakopane w twoim ogrodzie.

Wszystkie dowody świadczą na twoją nie korzyść.

- Nie mogę zapomnieć widoku jak ich zakopywałeś.

Myślałeś, że ty ich zabiłeś?

Dobrze, że tej nocy cię obserwowałem.

Gdyż mój plan by sie nie powiódł.

- Wiesz David, tej nocy jak zabiłem twojego ojca...

Wszystko sam zaplanowałem.

Jednak nie do końca.

Tylko ty wychowywałeś sie bez powodu

dla którego straciłeś matkę.

- Nie denerwuje was to?

- Mówiłeś, że wszyscy nie żyją.

- Bo nie żyją.

- To nie moi ludzie.

- Tato!

- Nie ruszać się.

- Doktorze, proszę oddać mi pistolet. - Nie!

Nie! - Mój syn został postrzelony.

Potrzebuje pomocy. Oddaj mi pistolet!

- To wszystko moja wina. - Wiem.

- Słyszałem wszystko.

Myślałem, że dobrze robię. - Wiem.

- To wszystko moja wina!

- Danny!

- Oddaj mi pistolet!

Idziemy.

Melissa!

- Uważaj!

- Ty pierdolcu!

- Danny!

- Niedługo zobaczysz się z mężem.

- Nie!

- Przestańcie!

Przestańcie!

- Melissa?

- Nie zbliżaj się.

- O co chodzi? - Nie zbliżaj się do mnie!

- Coś ty zrobił?

- Przepraszam. Ale to już koniec.

- Pamiętasz Jim'a Hannah?

- To ty zabiłeś moją córkę!

- To ojciec Rachel. Jego żona zaginęła 2 tygodnie temu.

- Biorę swoje leki.

- Nie mogę uwierzyć, że to ty.

- Zabrakło nam paliwa.

Możemy zadzwonić?

/- Pamiętam cię. /- Nie wiem o czym mówisz.

/Jestem detektywem. /Wsiadaj podwiozę cię.

/- Jesteś w Newbridge 15 lat, a nie 5.

/Wszystko ci się pomieszało /jak twoja mama zmarła.

/- Jaki warunek?

/- Twoja mama nie żyje od 5 lat.

Ja ciebie też kocham mamo. /Moja mama nie żyje.

/- Powiedział mi bym uciekała. /On próbował mnie zabić.

/Dlaczego to się dzieje? /- Nie wiem.

- Już nie żyjesz!

Poznajesz to?

/- Danny, policja jest już w drodze.

/- Dlaczego mnie oszukałaś? - Nie wiem o czym mówisz.

/- Miałem wtedy 10 lat.

Nie zabiłem męża Mellisy.

- David, odłóż nóż.

- Lepiej sie pospiesz...

- Tato!

- Danny!

- To jest moja wina. - Wiem o tym.

- Daj mi pistolet nie umiesz z niego strzelać.

- Szeryfie niech pan uważa!

- David, przestań!

- Uciekaj Melissa, uciekaj!

}

>> Napisy pobrane z http://napisy.org >>>>>>>> nowa wizja napisów