All language subtitles for Korona królów odc. 271

W poprzednim

odcinku...

Przesz się gościa, co niezapowiedziany
nocą przychodzi.

Świetnie długo, a mam sprawę.

Będzie musiała poczekać.

Święty ogień ważniejszy.

Właśnie troska o trwałość świętego ognia
mnie tu przywiodła.

Mów, Tio Gajła.

Chce przymusić nas do wyrzeczenia się
wiary naszych ojców i dziadów.

Ja się na to nie godzę, ale Jogawa
rządzi.

A zna?

Przyjadą tu ludzie z Moskwy i Tweru i
ugaszą ten ogień, którego strzeżesz.

Zabiją każdego, kto stanie im na drodze.

Krew znów popłynie rzekami.

Jak niegdy trawą i rudawą, gdy
krzyżacy...

Mieczem rozgrzanym nienawiścią próbowali
wypalić znak krzyża na naszej ziemi.

Jak mi pomożesz, możemy jeszcze temu
zapobiec.

Kniaź Witold ukorzy się przed tobą,
książę, i uzna twą władzę, jeśli

jego prośbę.

Witold mnie prosi, ale straszy. I
przyszedł do was po wsparcie.

Do kogo miał się zwrócić, jak nie do
przyjaciół?

Mamy przecie pokój.

Nie będę hodował węża na swoim
grzbiecie. Nie oddam mu tronu. I nie

mu dziw.

Jestem marszałkiem zakonu, a to
zobowiązuje, by przewidywać i

Dlatego w imię naszych dobrych stosunków
mam rozwiązanie.

Twój chcesz.

Mamy biskupa w naszym obozie.

Mam się uchcić. Teraz.

Na cóż dłużej czekać?

Mamy układ, który cię obowiązuje.
Czyżbyś zapomniał? Nie zapomniałem.

Za to my zapomnimy o kniaziu Witoldzie.

Jego sprawa będzie dla nas zamknięta raz
na zawsze.

Dobrze się zastanów. Wielki Mistrz nas
poprze.

On nie lubi długich, ciężkich wojen.

Dobrze wiedzisz.

Jako chrześcijanie będziemy mieli odtąd
wspólne cele.

Razem powstrzymamy Kiełstutowicza.

Tak sobie myślę.

że nie godzi się prowadzić kraju do Boga
w ten sposób, to

chyba przecie waszej religii.

Ranny z ciebie ptaszek.

Raczej ptak wyrzucony z gniazda.

Dziękuję, że mnie przygarnąłeś.

Zaraz cię wygonię.

Pojedziesz z mitnią, tak jak chciałeś.

Do zakonu?

Do Wilna.

Do wielkiego księcia Jogajły.

Zapytasz z zachowaniem szczególnej
ostrożności, czy chciałby za żonę

Jadwigę. Litwinę?

Córkę króla Ludwika?

Co za pomysł.

To dzicy ludzie.

Mój ojciec przez całe swoje życie nie
mógł sobie wybaczyć, że nie ubił księcia

Kiejstuta, kiedy miał ku temu
sposobność. Być może czas, żeby ta kręta

wyprostowała w imię wspólnych korzyści.

Jogajła może nie okazać się dla Polski
tak sennej jak królowa Anna.

I dlatego pojechać tam musi ktoś, kto ma
dosyć rozumu, żeby należycie ocenić

księcia. Czy jest rozważny, jak ojciec
Olgiert, czy zapalczywy i dziki, jak

który Kiejstut.

Serko, to dla ciebie.

Ty jedna prócz królowej okazałaś mi
serce.

Bezinteresownie. Dlatego weź.

Z mojego majątku.

Wiesz, taka gadka może się nie
powtórzyć. To jedyne, cośmy przywieźli z

kościelca. Jedną kaczkę?

Nieprawda. I trzy garstki kucmerki
zjedliśmy po drodze. Nieprawda. I

na stopach?

Zostałem wielce obdarowany.

Usiądźmy.

Zanim dotarliśmy do wsi, spotkaliśmy
dobrych ludzi.

Poznałem ich wszystkich. Na przykład
Cierpka i Miłkę.

I ich dziadki od najstarszego.

Copka, Beniecha, Cusne, Dobrosułkę,
Dziadu Miłe, Bronkę, Chupkę.

Janie, pojechałeś tam po swoją własność.

Ale jakie miałem od nich brać, jak oni
sami niewiele mają.

Ale to miał być twój dochód, żebyś mógł
się kształcić i pomagać ludziom takim

jak oni. Już próbowałem, esterko. Nic do
niego nie dociera.

Mało tego, marszałek przedbór zawezwał
go do siebie, ale on się uparł wpierw

tobie kaczkę podarować. To sprawy ważne
i ważniejsze.

Czyż ty rozum postradał? Co ty tu
jeszcze robisz? Marsz na zamek!

Jako możny masz nie tylko prawa i
majątek, ale obowiązki.

Czas zapłacić marszałkowi za konia.

Pomyślę o tym, ale nie będzie to łatwe.

Ja nie!

Mój jest udany?

Dziece. Koń na wszystkich zrobił
wrażenie. I polubiliśmy się.

Teraz znowu będzie marszałkowi dobrze
służyć.

Co dać się jest?

Nie mam go gdzie trzymać zresztą. Taki
koń to majątek. Nie mam jeszcze tyle.

Oddać zawsze zdolność.

A będzie ci potrzebne jak ruszymy do
Melktyna.

A po cóż ja tam?

Wszystko ci wyjaśnię po drodze.

Idziemy.

Pora cię, staro, bo pogubiłam się już
zupełnie.

Pomożesz mi ją złapać? Jak żyję, nie
widziałam kaczki tak rozmiłowanej w

wolności. Podobno mąż pani Heleny
wrócił.

A ja przecież wiem, że kto inny kupował
dla niej tę piękną kosulę.

Co z tego?

To z tego, że jako chrześcijanka czuję,
że powinnam to powiedzieć panu

niemierzy. A jako niewiasta, że nie
powinnam.

Skoro jesteś chrześcijańską niewiastą,
to masz kłopot. No właśnie, bo wiem, że

niełatwo być żoną.

Ewangelia nauczy, że za grzech
pierworodny Bóg skazał niewiastę na

bólu.

Ale o udręce życia z mężczyzną nic nie
mówi.

A to o wiele gorszy niż ból porodu. Bo
trwa dzień po dniu do końca życia.

Więc nic nie mów.

Kiedy trzeba mówić prawdę?

Ta wiedza obciąża moją duszę, a ja chcę
być zbawiona.

W tym ci nie pomogę, Urszulo.

Nie rozeznaję się, jak to jest z
chrześcijańskim odkupieniem win.

Kto jej odpuszcza?

Skrzywdzony człowiek czy Bóg?

Ale jedno wiem na pewno. I krawcowa, i
karczmarka. Więcej zarobią, jak umieją

trzymać język za zębami.

Pieczęć? Twoja własna.

Teraz będziesz mógł potwierdzić każde
pismo, każdą umowę.

I nikt nie zaprzeczy zaś szlachetnie
urodzony.

Widzisz, jakie to proste?

I pieczęcią możesz podpisać.

Choć jesteś niepiśmienny.

Umiem się podpisać.

Ojciec Wojciech nauczył mnie, jak się
pisze Jan.

O imię, Panie, jest dużo trudniejsze.

Red Bull.

Nie ma porównania.

Więc pojmuję, Panie, że z pisaniem to
się Tobie nie spiesz.

Ale Jan to się prosto pisze.

A od tego są pisarze.

Chcesz się zarobku pozbawić?

Boże, broń.

Nikomu od ust chleba nie chcę zabierać.

Pieczęć to jest władza i prawo.

Bez pieczęci nie ma prawa.

Zapamiętaj sobie.

Bez pisania tym bardziej nie ma prawa.
Będziemy się teraz spierać o drobiazgi,

kiedy królestwo nas potrzebuje?

Nie królestwo też potrzebuje?

Naprawdę królestwo mnie potrzebuje?

Na radzie każdy głos się liczy. Każda
głowa, każde słowo. Moje też?

Choć do króla Kazimierza byłoby nie do
pomyślenia, żeby człowiek z plebsu miał

własną pieczęć. Chce się uczyć tylko na
tyrulika.

Mniejsza z tym.

Czasy są, jakie są. Trzeba się
dostosować.

Sam zobaczysz na zjeździe panów, że
zostaliśmy jak sieroty po królu

Życie sieroty nie takie złe.

Jest wolny, może decydować sam o sobie.

I nikt sierocie nie mówi, kim ma być.
Nam wolność nie wychodzi.

Król wszystko wiedział, rozumiał i w
rządzeniu nie miał sobie równych.

Teraz sami musimy lepić do naszych
królestw.

Lekko nie jest.

Nie poszło zbyt dobrze u krzyżaków.
Walenrod chciał mnie ochścić.

Jak nie po dobrosti, to przez
zaskoczenie. Nawet biskupa miał oboję.

Wkrótce wszystkie twoje troski skończą
się. Czuję to.

Czyżby?

Nada dzień. Spodziewam się powrotu
posłów z Moskwy.

Jestem pewna, że przywiozą dobre wieści.

Wkrótce ślub będzie.

Po co ten pośpiech? Dymitr leży rany po
najeździe Tatarów.

Nie musimy się go obawiać. Jesteś teraz
górą jogajła. To jest najlepszy moment

na ten ślub. Jak wrócą posłowie,
pomówimy. Teraz chciałbym... Wtedy to

będzie nad czym się zastanawiać.

Kupiec Hanul pragnie się pilnie z tobą
widzieć, wielki książę.

Proś.

Panie, nieszczęście. Właśnie się
dowiedziałem.

Co się stało?

Krzyżacy zatrzymali nasze wozy.

Skąpiskowali towar. Kupców poturbowali.

Jukaila, to prawda, że chcesz oddać
krzyżakom Witoldową część Litwy? Czy

zrezygnować ze Żmudzi? Nie chcę dzielić
Litwę, oddawać Żmudzi. Chcię się ani

żenić się.

Chcę chwili spokoju, żeby zabrać myśli.

Wyjdźcie wszyscy!

Kodeks honorowy rycerza znasz?

Nie, nie znam.

Bez tego ani ról. Nie możesz się
wypowiadać, nie znając naszych praw i

obowiązków.

Witam, panowie.

Możemy zaczynać?

Wpierw muszę poznać kodeks honorowy
rycerza, panie... Wojewodo. Wojewodo. Ja

zacznę. Człowieka wszelakiego szanować,
miłość w sercu nosić. Na dumę rycerską

zważać i pychą jej nie plamić.

Strzeczek nie miłować, ze skłóconymi
pojednać się przed zachodem słońca.

Umysł w trzeźwości trzymać. Oręża
pochopnie nie dobierać.

W rozkazaniu starszego we wszystkim być
posłusznym.

Zapalczywości nie mieć.

Słowu danemu wiernym być. A no właśnie!

A po Wielkopolsce wciąż jeździ
arcybiskup Bozanta i próbuje przepchnąć

kandydaturę Siemowita na króla. A myśmy
dali słowo Ludwikowi. A Siemowit z

Wojskiem wjechał.

Zapalczywy psu brat.

A starosta do Marat wciąż sportuje
koronowanie księcia Zygmunta. Jak potem

przekonamy wielkopolską hołotę do
królewnej Adwigi? Jak?

Trzeba ich uciszyć, jak nie podobroci to
siłą. Prawda. Za króla Kazimierza takie

miernoty siedziały po kątach. A teraz?

Marszałku, król nie żyje. Dałbyś już
spokój. Mówię, co myślę.

Masz coś naprzeciw, Janie? Spotkamy się
na dziedzińcu. Panowie!

Panowie, trzeba uradzić, jak zmusić
królową z Budy, żeby królewnę przysłała.

Inaczej te siemowity, domaraty i
bodzanty obrócą ten kraj w perzynę. Nie

pozwolimy. Królewna na króla!

Wychodzisz, Matka?

Szłam do ciebie.

Muszę ci coś wyznać.

Dobrze. Ale najpierw mnie posłuchaj.

Jestem szczęśliwy, że jestem tu z wami.

Mój kocha.

Wiem, że tyle łez popłynęło przez te
lata.

Z oczu twoich, z oczu Heleny.

Wynagrodzę wam to.

Sam wiele wycierpiałeś.

To było strasznie, matko.

Myślałem, że nie wrócę żyw.

Że już was więcej nie zobaczę.

Ale nie mogłem odpuścić.

Musiałem zabić za śmierć mojego ojca.

A ty?

W najgorszych chwilach myślałem o ojcu,
który umierając nawet nie wiedział, że

pod sercem nosisz jego synów.

To wszystko już jest za nami.

Teraz chcę żyć jak inni.

Rozpieszczać żonę.

Patrzeć, jak moje dzieci dorastają. Jak
ty je tulisz.

Helena jest wspaniała.

Tyle lat na mnie czekała.

A ty co chciałaś mi powiedzieć, matko?

Jeżeli żałujesz swojego grzecia...
Żałuję.

Bardzo żałuję. Ojciec wie o tym.

Rozgrzeszam cię.

Skoro Bóg mi wybaczył, to może nie muszę
mówić mężowi.

Helena, nie możesz żyć w kłamstwie.

Czyniąc tak, wpuszczasz zło do swojego
serca i domu.

Powiem mu zatem.

Im szybciej, tym lepiej.

Zanim to uczynisz, Helena, wpierw
rozważ, jak przekazać tę prawdę, by

najmniej.

Jak zapewnić męża o swojej miłości
oddaniu?

Módl się, Helenu, i proś Boga, aby
pozwolił wam przetrwać tę próbę.

Litwini nie będą cię szukać, żeby się
zemścić?

Tak jak szukali Egle?

Udawałem Rusina.

Więc jeżeli już w ogóle, to będą szukali
Ukrzyżaków albo Narusi.

I nie mnie, tylko Rusina Cyryla.

Cyryla? Takim imieniem się posługiwałem.

A jeśli ktoś rozpozna?

Ja na Litwę nie pojadę.

A księżęta litewscy do Krakowa czy do
Gołczy nie zawitają.

Oni na wschód zapatrzeli.

Z Mokwą, z Tatarami.

Przeciw Krzyżakom w to już wejdą.

Zanim królową Annę wydano za króla
Kazimierza, też każdy mówił, że to już z

Litwą jest niemożliwe.

A potem w Krakowie było pełno Litwinów.

Byłem w Radomsku.

Decyzja zapadła.

Królową zostanie Andek Awęka, a królem
jej mąż z Habsburgów.

Możemy spać spokojnie.

Przybywam z Sierekowa.

Proszę.

Śledz panią Heleną.

Co się stało?

Zapadli ją.

Jechała z pomocą do rodziny, której dom
spaliło wojsko księcia Siemowita.

Pan Gunzel prosił, by przywieźć
panienkę. Znaczy, panią Helenkę.

Niczego nie potrzebuję. Wszystko już
mam. Wiem. I wiem też, że nie od męża

dostałaś tę koszulkę. Co ci do tego?
Mnie nic.

Ale gdyby twój mąż się dowiedzał?

Nic nie powiem.

O ile dasz mi na mszę za moją skalę na
duszę.

Kochany, układałam przemowę, ale już nic
nie pamiętam. Chciałam się... Nic nie

mów. Posłuchaj mnie.

Co się stało?

Pana Matka.

Źle wiem.

W świętej pamięci królowa Elżbieta w to
wierzyła.

Miłosierdzie to piękne słowo, ale w
polityce trzeba być twardym.

Nie wiedz tego.

Jak ty dzwon?

Jan, Jan Sklepaga.

Na razie do polskich panów zjadają
spory.

Wszędzie takie same, tu czy w
Wielkopolsce. Do tych pieniaczy

nie porównuj. Jedy dobrze prawi. Ale kim
ty jesteś? Nie znam cię.

Kim był twój ojciec, dziad twój?

Mamy ważniejsze sprawy na głowie.

Widocznie nikt ważny, skoro nawet
kodeksu rycerskiego nie zna. Wysłałem

poselstwem do księcia Jogajły.

W Litwie?

Obcy na tronie?

Pomyśl, jak wielkim krajem włada.

Wolisz się mówita z jego księstewkiem?
Niby swój, ale jednak nie nasz, bo my

swoich księstw nie mamy, a ziemi czasem
więcej.

A cóż ty byś nam radził, panie Janie?

Wiem, że drwisz ze mnie, panie.

Lecz ja urazy nie chowam i powiem.

Jak dalej będziemy wzajem na siebie
psioczyć, wady innym wytykać i czekać na

cud... Ktoś nam ukradnie koronę.

Stracimy koronę i przegramy królestwo.

Nie ma. Radana jest wolna. Robi co chce.

Jogaila chce się z nią widzieć.

Tu jej nie ma.

Witold ją porwał, żeby zrobić Jogailę na
złość.

Dokonuł zablok, co mówił? Gadaj. Mówił,
że chciałby, że Ciebie chciałby widzieć

u swojego boku, książę. Ja nie jestem
zdrajcą.

A mój zdradzał Litwę, wspierając księcia
Jogailę.

Czy nie widzisz, że on oszalał?

Że prowadzi nas ku przepaści?

Ty, co oszalał, bo wielkiego księcia
szkalujesz, zaraz żyjesz.

Jesteś bez ognia i z miecza.

Ten ogień trzyma nas w jedności.

Twój brat chce się wyrzec z wiary
przodków.

Obce prawa narzuca.

Twój stutowicz zachowa dziedzictwo
Giedmina. On to silna Litwa.

On to wieczny ogień.

Ogień to ja mam w gardle, jak słyszę
twoje bajdurzenie.

Daj coś do pić.

Same zioła, daj coś normalnego.

Chyba coś ważnego, skoro nie na trzeźwo.

Witolda nie znalazłeś?

Cyreliowicz, jeśli ten Polak naprawdę
nazywał.

Dałeś czas na uczyszkę?

Czuję, że się znajdzie.

Albo i sam wróci.

Wtedy może trzeba będzie go zabić.

A mnie już pora, panowie.

Chcecie... To radźcie jej do świtu.

Jaki mąż najlepszy dla królewny Jadwigi.

Albo śniadka i tak zrobi.

Rzecz w tym, że ona już sama nie wie,
czego chce.

Czekacie na nowego króla jak na
Mesjasza?

On nie przyjdzie, panowie.

Ale ja jestem do waszej dyspozycji.

Ty?

Władysławie królem?

Nie będzie lepszego kandydata.