All language subtitles for Korona królów odc. 267

W poprzednim odcinku.

Nie zasługujesz na szybką śmierć.

Chcę, żebyś cierpiał tak, jak cierpiał
mój ojciec i dziad, kiedy czekali na

egzekucję.

Chorzysz?

Z życia mojej matki zrobiłeś pasmo
boleści.

Jednego dnia straciła i ojca, i męża.

Synowie nie wynagrodzili jej tej straty.

Nie znać ojca to jak urodzić się bez
nóg.

A co ty możesz o tym wiedzieć?

Niby nosi cię ziemia, jak wszystkich,
ale nie masz ni oparcia, ni więzi,

pustkę tylko.

Do świtu będziesz już martwy.

Świt już.

Mówiła, że mam wyjść zanim wstaną twoi
bracia i matka.

Mam trzymać stryja w krewie?

Przywołaj ducha mojego ojca.

Wroga zabij.

W wojnie albo.

Trzymaj blisko.

Tak zawsze majał.

Zabić nie mogę. Sławak jest tutaj, tutaj
zbyt silno. Uwolnij się.

Nie chcę.

Nie po tym, co zrobił.

Poszli skrygele do kraju.

Jakie miałam małe dłonie.

Jednak było w nich dość siły, żeby przez
całe życie dzierżyć królewskie berło.

Powinieneś odpocząć.

Najlepiej w Trnawie.

Radzisz mi się ukrywać z moją chorobą
przed światem?

Wczoraj zemdlałeś, panie.

Jadwiga wie?

Nie. Dobrze.

Nie chcę, by widziała mnie słabym.

By tylko moja żona.

Umiała mądrze pokierować życiem Marii i
Jadwigi.

Wiem, Marcinie, mnie też to niepokoi.

Tej pomysły zamiana mężów. Mowy nie ma.

Habsburg będzie dla Jadwigi,
Luksemburczy dla Marii. Żadnych

A wola królowej matki, żeby Jadwiga
pojechała do Polski?

To trzeba jeszcze wstrzymyć, jeśli ci
polscy panowie muszą się zgodzić.

Od razu pokochają ja Dwigę, jak tylko ją
poznają.

Może zaproszę ich do Trnawy.

Na razie powiązują dawne układy.

Nim odejdę, ten laperson jest
niebezpieczny.

Obejdzie się smakiem.

Umowy już zawarte.

Moje córki będą królami, nie ich
mężowie.

Bo to one są z antykawenów.

Dzień na niebie, a ty wciąż tchórzysz.

Wiem, czemu się wahasz.

Cokolwiek powiesz, nadaszła twoja
godzina.

Pogrobowiec, który nigdy nie poznał
ojca, niczego nie może być pewien.

A jeśli nie jesteś synem, nie mierzysz
gołczy.

Kogoś, z kim matka pocieszyła się po
jego śmierci.

Nie bierze z gołczy, płodził same córki.

Był zbyt słaby, żeby dać życie synowi.

Zabiłem go.

Dzięki mnie się urodziłeś.

Dzięki mnie!

Nie, nie, z takiem ojcem!

Coś ty zrobił!

Odwracaj ale i książę, nie będziesz jadł
z podłogi.

Przynoś drugą piskę.

To nie jest dobry moment na śniadanie.

Książę rozmawia z bogami.

Książę poganin, ale pobożny.

Zakazał, żeby mu przeszkadzał. Tyle tła
wyrzędził, że chyba ma wyrzuty sumienia.

Nigdy nie wyglądał na kogoś, kto by się
tym trafił. Ludzie zmieniają się na

starość.

Jak skończy swoje modły, to będzie
głodny, a jak jest głodny, to zły.

Szybko nie skończy.

Tylko moja dobra rada. Jeżeli chcecie
rozwścieczyć starego kiś, to ta droga

wolna.

Matki Boskiej zielnej to moje ulubione
święto. W kościołach pełno kwiatów i

ziela. Lubię sobie wyobrazić, jak
apostołowie otwierają grób Matki

nim nie ma jej ciała.

Poszła prosto do nieba. Zostały wianki i
lilie.

Ja tam się nie cieszę.

Zambony pewnie znowu usłyszymy, że my
niewiasty winnyśmy naśladować Matkę

w jej czystości i świętości.

Jakoś tak ciężko iść do świątyni.

Bóg wybacza.

Naśladować nie znaczy iść krok w krok.

Jesteśmy ludźmi, nieświętymi.

Nawet gdy zbłądzimy, zawsze możemy
wrócić na właściwą ścieżkę. Łatwo ci

matko. Ty nie zbłądziłaś tak jak ja.

Wiem jak to jest, gdy męża wciąż nie ma
w domu.

Wiem jak dłużą się dni i noce. Ale
wczoraj... Wczoraj byłam zła, bo boję

synów.

Ale no, nie potępiam cię.

Liczę na twoje opamiętanie.

Dziękuję, matko, że jesteś ze mną
szczera.

Zrobię wszystko, żeby moje małżeństwo
przetrwało.

Nie mierzę życie, ryzykuję dla
królestwa.

Zasługuję, bym na niego czekała nawet
wieczność.

Śpiwy czerpany podobną modlę rozprawiał
w nocy.

Feju, twoje modle zostały wysłuchane.

Koniec wysłania w krewie.

Co on dał, słabo?

Reju!

Reju!

Oddał ducha?

Jak tam, we śnie?

Ktoś mu pomógł.

To jest ślad.

Oduszony. Ale?

O 'Gaila wyraźnie powiedział, że z tej
ma żyć, a ty miałeś go pilnować.

Zapłacisz za to własną głowę. Przecież
książę przysłał tego człowieka.

Kogo?

Tego Cyryla, żeby go lepiej pilnował.

Cyryl?

Gdzie on jest?

Nie wiem. Nie pozwalał przeszkadzać.

Kto mu to pozwoliłeś?

Skąd miałem wiedzieć? Miał nóż od
wielkiego księcia.

Kto był?

Twój najlepszy truch, panie.

W mojej piersi bestię wykarmiłem.

Serce przed nim uchyliłem.

Znajdź go, proszę.

Osobiście odprowadzę go Witoldowi pod
nóż.

Kocham dostawać prezenty.

Dostaniesz, pani, od króla króla
wszystko, czego sobie zarzuci.

Wystarczy, że książe Ludwik znajdzie w
tobie matkę.

Matkę swojej żony.

To jakie prezenty chcesz dostać?

Od francuskiego króla.

Nie rozumiem.

Przecież widziałem, jak się łazisz do
tego francuskiego młodnisia.

No, dojdź.

Ludwiku, to potwarz.

Zawsze byłam ci oddana. Tobie, córkom i
koronie. Nigdy nie dałam ci powodu, byś

w to wątpił. No, sierżbieto.

Ja to nie mam sił na twoje gierki.

Jakie gierki?

Jadwiga pójdzie za Habsburga, bo ja tak
chcę. I ona czeka na to.

I tak to się stanie.

Marzu, ja chcę tylko jej dobra i dobra
korony. Więc przyjmij do wiadomości, że

takie układy na to obowiązują.

Maria pójdzie za Luksemburczyka.

I pojedzie do Polski.

Luksemburgów nikt tutaj nie chce.

A w budzie na tronie obok Jadwigi musi
zasiąść ktoś właściwy.

Ludwik Orlański, jest... Zamilcz!

Wniosę niewygosłowa przeciwko mnie.

Nie teraz.

Jadę do Trnawy.

Dobrze, Ludwiku.

Musisz odpocząć.

Ja się wszystkim zajmę.

Ty jedziesz ze mną.

Bo mnie potrzebujesz?

Ci nie ufam.

Helena, co ci?

Nic.

W kościele zrobiło mi się słabo. Duszno
było.

Zapach tych kwiatów.

Odprowadzaj się do domu. Nie.

Sama pójdę.

Mówiłaś, że lubisz to święto.

Zostań. Sama pójdę.

Wzywałeś mnie, panie.

Ja nie.

Przygotujcie z Marcinem wszystko, co
potrzebne do mojej wyprawy do Trnawy.

Dobra decyzja, panie.

Spotkam się tam z Luksemburczykami. Tym
razem to nie będzie Karol.

Wielki to był władca.

Jak Kazimierz.

Pierwszy raz słyszę królu, byś chwalił
Polskę i jej króla Kazimierza. Polski

lubię, ale dokonania wuja szanuję.

Nigdy mu tego nie powiedziałem za życia.

Nie miał ze mną lekko.

Podłybyłem.

Ja też go muszę.

Tak, panie?

Usadzić Jadwigę na tronie.

I on zobaczy się.

Czy wiesz, człowieku, gdzie znajdę
grabarza? Grabarza?

O tam, tutaj przy mięsie.

Kości.

Na dupę.

Ty jesteś grabarz?

Ja.

Pan cię prosi.

Prawie. Szuka mogił Węgrów.

Zabitych sześć lat temu.

A, żeś Węgrów.

Było trochę roboty.

Kogo szczególnego szukacie, panie?

Matiasa Laczkwi i Michała Pogana.

Paziów świętej pamięci królowej.

Powiedziano mi, że możecie coś wiedzieć.

Jestem radnikiem tajemnic grobów, a to
święte tajemnice.

Jeśli zamierzam jej komuś zdradzić,
muszę odłożyć ofiarę.

Komu? Jak komu?

Duchom.

Byłem pewien, że jesteś chrześcijanin.

Chrześcijanie, poganie, a duchy ciągle
takie same. I kabryśne. Ich nie da się

zbyć milczym.

A jak przestaną lubić, to...

Paniec, miło się nad nami.

Chryste, miło się nad nami. Jadwigo.

Córeczko umiłowana, bądź dzielna i
dobra.

Bogu powierzaj się troszki.

W mężu szukaj męstyzny i przyjaciela.

I szczęśliwa bądź w ich ewnem.

Nie bój się szukać odpowiedzi w mądrych
księgach i u ludzi mądrych.

Myśl i działaj.

Nigdy jedno bez drugiego.

I bądź uważna, by nie przegapić znaków.

Wprowadzą.

Wpomną o ludziach, którzy odesli

ten krucyfiks.

Niech będzie teraz z Tobą.

Powieraj mu swoje troski.

Nie ma sensu.

Niepocząć.

Tutaj? Przecież tutaj nic nie ma.

Dupa, nie mogiła.

Wólna.

Dam na krzyż.

Porządny.

Taki, którego ludzie nie będą uważali
się zabrać.

I herby tych rodów węgierskich
przywiesimy tu na murze.

Wedle życzenia, panie.

Nie macie nic po nich?

Wiem, że nie wszystko ziemi oddajecie.

No jak dobrze w chałupie poszukam.

Przynieś na Bracko.

Zapłacę. Ale chyba nie do Morsztyńskich.

Tam właśnie.

Weźcie wnuk Specmiera?

Tak.

To byli wielcy ludzie.

Powinienem się domyślić.

Pomogę.

Przyniosę, jeśli coś znajdę.

Na Bracko.

Zleciłem przygotowanie tosów w Dolinie
Swintoroha.

Pożegnamy go, jak na wielkiego władcę
przystało.

Nie pozwalam zabrać ciała.

Sam decyduję.

A ty... odpłacisz mnie

za jego śmierć.

Musisz mi uwierzyć. Ja też opłakuję
strich.

Zamordowałeś go, a teraz twój?

Zachowę resztkę godności Skiergieła i
jeszcze ci się przydadzę.

Przyjdzie czas i jeszcze z tobą się
policzę.

Zleciłeś. Skrytobójca to zrobił.

Wiem, co wiem. Jogaila chciał się
ukladać.

Ta skrytobójca to kto? Nie wiem, ale się
dowiem.

Rzeszek, pies.

Rzeszek, przeklęty brat Jogaila.

Przyjechałem tu nawet za plecami ojca.

Jak mi odpłacić?

Jogailo to tchórz, który wolą zabić
ojca, niż wstąpić z nim do walki.

Wtedy nie obrażaj takiego księcia. Bo
co?

Ty już mnie zabijesz. I moją Annę?

A ja się myliłem co do Jugaевой.

Nie byłem się z nim zgodny.

Wiedziałem, że kiedyś przyjdzie mi
zapłacić.

Za twoją lekomyślność, Skrygeł.

Przed twojego Cyryla właśnie zaczęła się
wojna z Witoldem, która może trwać aż

po kres naszych dni.

Witold nie ma takiej siły, co Kejstut.
Jest słaby. Właśnie, dlatego, że jest

słaby. Będzie dużo gorszy od stryje.

Bardziej niebezpieczny, jak przybiegły.

Stryjkej tu bywał trudny, ale można było
przywiedzić jego ruchy. Był otwarty,

prosty, dziki.

Tak i właśnie był.

Witold jest inny, szwany, chytry.

Rozum ma więcej, a serce w tali.

Układa się ze mną za plecami ojca.

Czy komuś takiemu będę mógł zaufać?

Powierzyć część władzy?

Mój nie dawaj.

Jogaila, przepraszam, ale... Jesteś
teraz pełni władzy. Po co masz się

Witoldem? Wykorzystaj to. Trzeba nam się
radować.

Nie mogę na ciebie patrzeć. Wyjdź.

Jogaila, to dopiero początek.

Słuchasz, co do ciebie mówię?

Kazałem Ci wyjście.