Original subtitles

ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

Ένας δολοφόνος βρίσκεται ανάμεσα σας!

Ένας εγκληματίας που στραγγαλίζει νέες γυναίκες.

Όποιος έχει πληροφορίες γι'αυτόν τον Κυανοπώγωνα...

παρακαλείται να επικοινωνήσει με την Αστυνομία αμέσως!

Εγώ είμαι! Γιατί δεν άνοιξες πριν, που σου ξαναχτύπησα;

Με τρόμαξες, Πολ. Τι θες εδώ;

Ήρθα να σε συνοδέψω σπίτι. Με τον Κυανοπώγωνα ελεύθερο...

οι δρόμοι του Παρισιού δεν είναι ασφαλείς πια το βράδυ.

Ντονέτ! Δε σε έπιασε ο Κυανοπώγωνας! Πού ήσουν;

Τι προσπαθείς να κάνεις; Να με πεθάνεις;

Κόνστανς, είναι ήδη μαύρο σκοτάδι, έξω.

Λουσίλ, θα βιαστείς; Θες να φύγουμε και να γυρίσεις μόνη;

Έρχομαι, Μπαμιτέτ.

-Δε χρειαζόταν να με περιμένετε. -Την ακούς;

Λες και δε θα'τρεμε απ'τον φόβο της να περπατάει βράδυ μόνη!

Γιατί λέτε να μην τον έχει πιάσει η αστυνομία;

-Ποιον; -Ποιον; Τον Κυανοπώγωνα, φυσικά!

Ποιος άλλος έχει τρομοκρατήσει ολόκληρο το Παρίσι;

-Μα ναι! Το είχα ξεχάσει. -Ελάτε, θέλω να πάω σπίτι.

Ας μείνουμε κοντά κοντά, για ασφάλεια.

Ο μαριονετίστας, είναι! Γεια σας.

Η Κόνστανς φοβάται και την ίδια της τη σκιά.

-Πότε θα ξαναπαίξετε στο πάρκο; -Πιθανόν πολύ σύντομα.

Αυτές είναι οι φίλες μου, Κόνστανς και Λουσίλ.

-Ξεχνάω το όνομά σας. -Γκαστόν Μορέλ.

Σας σκέφτομαι πάντα απλά ως τον μαριονετίστα.

Έχετε δει τις παραστάσεις του στο πάρκο, φυσικά.

-Όχι, το έχω χάσει. -Τις υπέροχες όπερες με κούκλες;

-Είναι πολύ διασκεδαστικές. -Θα'θελα να δω μία, κάποτε.

Κι εγώ θα το'θελα. Δε δείχνω πολύ τις μαριονέτες μου, τελευταία.

Δύσκολα μαζεύεται κόσμος τελευταία, λόγω του Κυανοπώγωνα.

Αλλά αν μου πείτε πως θα'ρθετε, θα δώσω παράσταση αύριο το βράδυ.

Αύριο το βράδυ; Τι λέτε;

-Εγώ... -Φυσικά και θα'ρθει!

-Φοβάται τον Κυανοπώγωνα. - Εσείς, δεν τον φοβάστε;

-Τι να με κάνει εμένα; -Θα σας έβρισκε ακαταμάχητη.

-Παράσταση αύριο, λοιπόν; -Στο ίδιο μέρος.

-Θα έρθουμε. Σωστά, Λουσίλ; -Ναι. Αύριο το βράδυ.

Η Μαργαρίτα, πεπεισμένη ότι ο Φάουστ την εγκατέλειψε...

και όντας μέσα σε απόγνωση, έχοντας σκοτώσει το παιδί της...

βρήκε τελικά το κουράγιο να παραδοθεί.

Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση...

όπου τη βρίσκει ο Φάουστ με τη βοήθεια του Μεταστόφολη.

Ρενέ, βοήθησε τον να δείξετε τις μαριονέτες σ’όποιον έρθει πίσω.

Θέλω να μαζέψω εγώ τα χρήματα, απόψε.

Ευχαριστώ.

-Σας άρεσε η παράσταση; -Πάρα πολύ.

Ευχαριστώ. Μόνος μου έφτιαξα τις μαριονέτες.

-Εσείς φτιάξατε και τα κοστούμια; -Εγώ τα σχεδίασα. Γιατί;

Η Λουσίλ είναι μοδίστρα. Είναι φυσικό να την ενδιαφέρουν.

Μοδίστρα;

Θα μπορούσατε να μου φτιάξετε μερικά καινούργια κοστούμια;

Ελάτε πίσω, να σας δείξω τα κοστούμια.

Αν αυτή ήταν γυναίκα...

δε θα χρειαζόταν σκοινί για να την κάνεις να μιλάει!

-Πώς κουνιούνται τα μάτια; -Αυτό είναι πολύ απλό.

Βλέπετε αυτές τις δύο κλωστές, εδώ;

-Σας αρέσουν τα ανθρωπάκια μου. -Πάρα πολύ.

-Μου μοιάζουν πολύ αληθινά. -Σωσίες ανθρώπων που γνωρίζω.

-Και ο Μεταστόφολης; -Ναι και ο κακός.

Και είναι, επίσης και ο μάνατζερ μου

-Και η Μαργαρίτα; Είναι φίλη σας; -Ήταν.

-Ήταν; -Δυστυχώς, είχε τραγικό τέλος.

Πρέπει να'ταν πολύ όμορφη.

Είπαν πως θα μου δείξετε πώς δουλεύουν οι μαριονέτες!

Ας φύγουμε, μέχρι να φύγει ο κόσμος. Θα ρωτάνε διαρκώς.

Δε μπορώ να μιλήσω με τόσο κόσμο τριγύρω.

Με τη δουλειά σας, θα περίμενα να σας αρέσει ο πολύς κόσμος.

Του μαριονετίστα, εννοείτε;

Προτιμώ το να τις δημιουργώ, από το να δίνω παραστάσεις.

τις κάνετε να παίζουν τόσο καλά!

Αλλά υπάρχει κάτι στη φωνή σας...

που με έκανε να νιώσω ότι έχετε υποφέρει.

-Είστε πολύ διορατική. -Η Μαργαρίτα σας, είναι;

-Η ανάμνηση της τραγωδίας; -Κατά ένα μέρος.

Μα κρατάτε εσκεμμένα ζωντανή την τραγούδια, σωστά;

Αν θέλατε να την ξεχάσετε, θα φτιάχνατε μία νέα μαριονέτα.

Μία που θα σας θύμιζε κάποια άλλη. Που ίσως σας έκανε ευτυχισμένο.

-Είναι δύσκολο να φτιάξετε μία; -Παίρνει χρόνο.

-Πρώτα φτιάχνω ένα σκίτσο... -Πίνακα; Ζωγραφίζετε, κιόλας;

Αρκετά για να'χω το αποτέλεσμα που χρειάζεται.

Ξέρετε πως έχετε πολύ όμορφα μάτια; Ειλικρινή μάτια.

Θα μου επιτρέψετε να φτιάξω μία μαριονέτα σαν εσάς;

-Θα το θέλατε; -Πάρα πολύ. Για να δούμε...

Προσπαθείτε να αποφασίσετε πώς θα με ζωγραφίσετε;

Δε θα σας ζωγραφίσω.

Λουσίλ!

Καλύτερα να πάτε μαζί τους. Και να μείνετε κοντά τους.

Δε θέλετε να σας φτιάξω το κοστούμι της Μαργαρίτας;

Όπως θέλετε.

Πού είναι η Ρενέ;

Σε ψάχνει. Ήταν δύσκολη;

Όπως είναι πάντα, όταν την αποφεύγεις.

-Αν έρθει, πες της πως την ψάχνω. -Πράγμα που δε θα κάνεις!

Και βέβαια, όχι. Καληνύχτα, γερόλυκε.

-Μάζεψες τίποτα; -Τι;

-Τίποτα χρήματα, εννοείς; -Για τους μουσικούς, ξέρεις...

Στο λόγο της τιμής μου!

-Γιατί δεν έμεινες στην παράσταση; -Να σε βλέπω να φλερτάρεις;

-Ποια είναι; -Δεν ξέρω. Μια κοπέλα.

Άλλη μία που θα πάρει τη δουλειά μου για λίγες μέρες, βδομάδες!

Και μετά νομίζεις πως θα ξαναγυρίσεις σε μένα.

-Καλύτερα να φύγεις, τώρα. -Όχι, όχι αυτή τη φορά!

Δε θα το ανεχτώ!

Σε προειδοποιώ. Θα το μετανιώσεις.

Απ'την αρχή, το μετάνιωσα! Απ'την πρώτη μέρα που σε γνώρισα!

Δε σου ζήτησα εγώ να με ερωτευτείς.

Τότε γιατί έλεγες πως με ήμουν απαραίτητη για την επιτυχία σου;

-Τι έπρεπε να πιστέψω; -Τι πίστεψες, Ρενέ;

Ξέρω πως όλες αυτές οι κοπέλες δε σήμαιναν τίποτα για σένα.

Γιατί πάντα γυρνούσες σε μένα.

Τι απέγιναν, όμως, Γκαστόν;

Νομίζεις...

Αυτός είναι ο κύριος. Επιθεωρητή Λα Φεβρ, ο Γκαστόν Μορέλ.

-Είδατε το πτώμα; -Είναι όντως η Ρενέ.

Ρενέ Κρεμόντ. Τραγουδούσε στις παραστάσεις μου εδώ κι ένα χρόνο.

Κατάλαβα. Συγγνώμη, είναι όλες ερωτήσεις ρουτίνας.

-Πώς κατάλαβες ότι εξαφανίστηκε; -Θα κάναμε πρόβα σήμερα το πρωί.

Όταν δεν εμφανίστηκε, πήγα στο δωμάτιο της.

Δεν απαντούσε κανείς και είπα στον θυρωρό να μου ανοίξει.

-Το κρεβάτι της ήταν άθικτο. -Ξαναπήγα, πριν από λίγο...

αλλά δεν είχε εμφανιστεί.

Ο θυρωρός μου είπε ότι βρέθηκε κι άλλη κοπέλα στον Σηκουάνα.

Άλλο ένα θύμα του Κυανοπώγωνα. Ανησύχησα, λοιπόν.

Ξέρετε ποιος μπορεί να είχε κίνητρο να την σκοτώσει;

Δε μπορώ να σκεφτώ κανέναν. Ήταν πάντα τόσο ευγενική.

-Πότε την είδατε τελευταία φορά; -Στο σόου. Έφυγε πριν από μένα.

Και έχετε αποδείξεις γι'αυτό.

-Είδατε μήπως έφυγε με κανέναν; -Όχι.

Έχει πάντα πολύ κόσμο πίσω, μετά τις παραστάσεις.

Έρχεται ο κόσμος να δει πως κουνάμε τα σκοινιά.

Η Ρενέ έφυγε, χωρίς να το καταλάβω.

Μήπως προσέξατε κανέναν ασυνήθιστο τύπο στους θεατές;

Λυπάμαι, δεν έχω πληροφορίες που μπορούν να σας βοηθήσουν.

Είμαστε ευγνώμονες που κάνατε την αναγνώριση.

Θα σας τηλεφωνήσω, αν μπορείτε να βοηθήσετε με άλλο τρόπο.

Ρενό, στείλε να ειδοποιήσουν την Φρανσίν Νατσάνγκ.

Να επιστρέψει στο Παρίσι το συντομότερο.

-Μα, επιθεωρητή... -Αμέσως!

Καλησπέρα.

Ήρθες να μου πεις πότε θα ξαναπαίξουμε τον Φάουστ;

Πώς να τον παίξουμε, αν δε βρούμε νέα Μαργαρίτα, πρώτα;

Η μις Ρενέ δεν είναι μαζί μας, πια;

Τι κρίμα! Είχε ωραία φωνή.

-Έχεις κάποια άλλη στο νου σου; -Όχι.

Σκέφτομαι να ανεβάσω καινούργια παράσταση.

Κάτι από μπαλέτο, με πολλά νέα κοστούμια.

Αυτή, πώς τη λένε;

-Πρισίλα Καν. -Πού θα την βρω;

Στο μοδιστράδικο της Μαντάμ Μπλανς.

Πότε θες να σου ποζάρει;

-Δε θα τη ζωγραφίσω, αυτή. -Όχι;

Όχι, βέβαια. Θέλω μόνο να μου φτιάξει μερικά κοστούμια.

Καινούργιο, αυτό!

Είναι πραγματικότητα, τίποτα παραπάνω.

-Μόνο να μου φτιάξει κοστούμια. -Στο δικό σου στούντιο;

Δεν ξέρω πού θα τα φτιάξει. Ούτε καν, αν θα τα φτιάξει.

-Αυτό θέλω να μάθεις εσύ. -Πότε;

Το συντομότερο δυνατόν.

Εσοντά.. Είναι και δύο φίλες της.

-Θα τις αποκλείσεις, φαντάζομαι. -Στο λόγο της τιμής μου.

Πώς μπαίνεις έτσι, εδώ μέσα; Δε δεχόμαστε ζητιάνους!

Δεν ήρθα εδώ για επαγγελματικούς λόγους.

Ήρθα για μία πολύ εμπιστευτική αποστολή.

-Να δω την μις Λουσίλ. -Εγώ είμαι. Με θέλατε;

Ιδιαιτέρως.

Ένας κύριος μου είπε να ρωτήσω αν θα του κάνετε μία μεγάλη χάρη.

-Ποιος; -Ο Γκαστόν Μορέλ, μαριονετίστας.

Ο μαριονετίστας!

Ρωτάει αν θα φτιάξετε κοστούμια για τις νέες του μαριονέτες.

-Με μεγάλη μου χαρά! Πότε; -Τώρα.

-Πού είναι; -Στο στούντιο του.

Θα έρθω αμέσως μαζί σας.

Ναι, έχει τόσες πολλές ιδέες.

Κανείς δεν ξέρει τι θα σκεφτεί στη συνέχεια.

Πάντα ελπίζω κάποια μέρα, να φτιάξει μία σαν εμένα.

Λουσίλ!

Να πηγαίνω, εγώ.

Πέρασε.

-Εδώ δουλεύεις, λοιπόν. -Ναι.

Είναι τέλειο.

-Εσύ τα έφτιαξες; -Ναι.

-Δε χαίρεσαι που με βλέπεις. -Είμαι κατενθουσιασμένος.

Αυτά είναι τα κοστούμια. Μπορείς να τα φτιάξεις;

-Είναι πολύ καλά. Εσύ τα'φτιαξες; -Με δυσκολία. Είναι εποχής.

-Γιατί τόσα πολλά; -Θα αφιερώσω χρόνο στις κούκλες.

Ως τώρα, δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι. Ένα χόμπι.

-Σε σχέση με τη ζωγραφική; -Ναι,

-Παρατάω τη ζωγραφική. -Γιατί;

-Έχω τους λόγους μου. -Φυσικά...

Θες να φτιάξω ένα, για έγκριση; Διάλεξε όποιο θες.

Αυτό.

Είναι προφανές ότι λείπει η γυναικεία φροντίδα, από εδώ.

-Τόσο βρώμικο είναι το σπίτι; -Όπως κάθε εργένικος χώρος.

-Δώσ'το μου, αυτό. -Είναι σκισμένο.

-Ήθελα να το πετάξω. -Υπέροχο ύφασμα.

-Ήταν το αγαπημένο μου. -Καναδυό βελονιές, χρειάζεται.

-Πέτα το. -Θα'ταν εγκληματικό!

Σε λίγα δευτερόλεπτα, θα'ναι μια χαρά.

Γιατί αποφάσισες να μη με ζωγραφίσεις;

Στο πάρκο είχες πει ότι θα μ'έφτιαχνες σε κούκλα.

Έδειξες να ενδιαφέρεσαι πολύ. Κάτι συνέβη. Τι;

-Δε μπορώ να στο πω, αυτό. -Είπα, ή έκανα κάτι;

Απογοητεύτηκες όταν με είδες από πιο κοντά;

-Αντιθέτως. -Γιατί, τότε;

-Κάνεις πολλές ερωτήσεις. -Δε σ'αρέσουν οι ερωτήσεις;

Έχεις κάτι να κρύψεις; Ωραία!

-Αν υποσχεθώ να μην ξαναρωτήσω; -Είσαι πολύ γοητευτική.

Αντίθετα με όσες έχω ζωγραφίσει. Αναρωτιέμαι...

Να’το. Έτοιμο. Τώρα μπορείς να το χρησιμοποιήσεις ξανά.

Τι σε φέρνει εδώ, Λαμόντε;

Η αστυνομία βρήκε το πτώμα της τελευταίας κοπέλας.

Γιατί συνεχίζεις να τις ρίχνεις στον Σηκουάνα και τις βρίσκουν;

Ξέρεις γιατί.

Αυτό είναι το πιο τρομακτικό πάθος σου απ'όλα, Γκαστόν!

Πλήρωσα πολλά, για να βγάλω τους πίνακες σου απ'την Γαλλία!

Θα βγάζεις αρκετά, για να μου ζητάς συνεχώς καινούργιους.

Γι'αυτό ήρθες και τώρα; Πριν ξεφορτωθείς τον τελευταίο;

-Τον πούλησα, τον τελευταίο. -Κιόλας;

Ο Δούκας του Κανίρ αναζητούσε κάτι ασυνήθιστο.

-Μη μου πεις πως αυτός τον πήρε! -Γνωστός για την τσιγκουνιά του.

-Μόλις 5.000 φράγκα, έδωσε. -Ανόητε! Αυτός τα εκθέτει πάντα!

Αν αναγνωρίσει κανείς την κοπέλα;

Αυτοί που πάνε στις εκθέσεις του, δε θα ξέρουν μια τέτοια κοπέλα.

Είναι δημόσιες εκθέσεις, μπορεί να μπει οποιοσδήποτε

-Πείσε τον να μην τον εκθέσει. -Αυτό θα κινήσει υποψίες.

Αγόρασε τον ξανά. Είπες πως σου'δωσε μόνο 5.000.

Δε νομίζω πως θα θέλει να τον αποχωριστεί.

Η κοπέλα του πίνακα, είναι ένα από τα θύματα του Κυανοπώγωνα.

-Ένα θύμα του Κυανοπώγωνα; -To 4o, για να'μαι ακριβής.

-Είστε σίγουρος; -Απολύτως.

Είναι συνταρακτικό!

Ένας από τους φρουρούς μου εδώ, πρόσεξε την ομοιότητα.

Το ερεύνησα και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι η ίδια κοπέλα.

-Τρομερά ατυχές. -Τύχη για μας, που τον αγοράσατε.

-Ξέρω ότι θα συνεργαστείτε. -Φυσικά, θα κάνω ό,τι μπορώ.

Ευχαριστώ. Τι γνωρίζετε για τον ζωγράφο;

Τίποτα. Αγόρασα τον πίνακα επειδή τον πρότεινε ο γκαλερίστας.

Αν και, φυσικά, αναγνώρισα την μεγάλη του αξία.

-Ποιος ήταν ο γκαλερίστας; -Ο Ζαν Λαμόντε. Τον γνωρίζετε;

Εξ'ακοής, μόνο. Ο Λαμόντε...

-Τι σας είπε για τον ζωγράφο; -Ήταν λίγο ασαφής, θα έλεγα.

Υπαινίχθηκε, όμως, ότι ήταν κάποιος φημισμένος..

που τον δημιούργησα με το ψευδώνυμο Αλμπέρ Γκαρόν.

Ο Λαμόντε... Λέω να του κάνω μία επίσκεψη.

Δε θυμάμαι, τέτοιον πίνακα.

Φυσικά, ο Δούκας αγοράζει πολλούς πίνακες, κι όχι όλους από μένα.

Αυτόν θυμάται χαρακτηριστικά ότι τον αγόρασε από εδώ.

Τον ζωγράφισε κάποιος Αλμπέρ Γκαρόν.

Δε θυμάμαι το όνομα.

Παράξενο, γιατί μου είπε ότι τον πλήρωσε 30.000 φράγκα...

επειδή του είπατε ότι κάποια μέρα ο ζωγράφος θα γίνει διάσημος.

Ίσως είχα πει ότι ήταν πολύ ταλαντούχος ζωγράφος.

Συχνά στοιχηματίζω την κρίση μου, πάντα επιτυχώς.

Μήπως έχετε κανέναν άλλον πίνακα αυτού του Αλμπέρ Γκαρόν;

Λυπάμαι που το λέω, αλλά όχι.

Αλλά έχω ένα έργο ενός άλλου, πολλά υποσχόμενου νεαρού.

-Ίσως με ενδιαφέρει. -Από εδώ, παρακαλώ.

Ευχαριστώ.

Και αυτός είναι σε πολύ λογική τιμή.

Ναι, είναι αρκετά καλός. Μα όχι εντυπωσιακός, όσο του Γκαρόν.

Μπορείτε να μου τον βρείτε; Ίσους έχει κάτι άλλο, που μ'αρέσει.

-Θα'χετε αρχείο για τον πίνακα. -Θυμήθηκα τον πίνακα, τελικά!

Ένα απλό, μελαχρινό κορίτσι, σε ένα αλλόκοτο φόντο.

-Μου τον είχε φέρει ένας γέρος. -Ο ίδιος ο ζωγράφος;

Όχι, ένας άγνωστος γεράκος. Είπε πως χρειαζόταν χρήματα.

-Μήπως ξέρετε το όνομά του; -Έδωσα μετρητά. Δε με ενδιέφερε.

Μήπως ξέρετε από ποιον πήρε εκείνος, τον πίνακα;

Ανέφερε μόνο πως ήταν χρόνια στην οικογένεια του.

Μα γιατί όλο αυτό το ενδιαφέρον για τον Αλμπέρ Γκαρόν;

Με ενδιαφέρει η δουλειά του. Σίγουρα δε μπορείτε να τον βρείτε;

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, πώς να τον εντοπίσω.

Λυπάμαι. Φοβάμαι πως δε μπορούμε να συνεργαστούμε, τότε.

-Αν ήξερα πού μπορώ να σας βρω... -Ίσως ξαναπεράσω, κάποια στιγμή.

-Φρανσίν! -Λουσίλ!

-Αγάπη μου! Πότε γύρισες; -Μόλις κατέβηκα απ'το τρένο.

Απαίσιο ταξίδι! Μπήκα για μπάνιο, πριν παρουσιαστώ στο γραφείο!

Πρέπει να πας στη δουλειά απόψε;

Έλαβα ένα τηλεγράφημα, λες κι όλο το Παρίσι περιμένει εμένα!

-Ήταν μαζί σου; -Ποιος;

-Ξέρεις ποιος εννοώ. -Ποτέ δε λες το όνομα.

Ο Ζακ! Όχι, δεν ήταν μαζί μου. Αυτός έστειλε το τηλεγράφημα.

Είναι εξωφρενικό! Δεν είσαι ποτέ σπίτι, πια.

-Αυτή η θέση σου! -Ξέχασες τη συμφωνία μας;

Δε θα μπλέκομαι στις δουλειές σου, ούτε εσύ στις δικές μου.

Αν είναι κάποιος για μένα, θα πρέπει να περιμένει!

Καλησπέρα.

Σου'φερα ένα ανθρωπάκι μου, να έχεις για μοντέλο.

-Ποιος είναι, Λουσίλ; -Ένας πελάτης μου.

-Από πότε ράβεις για άντρες; -Για μαριονέτες, ράβω!

-Ας περάσει, δε θα εμφανιστώ. -Η αδελφή μου, η Φρανσίν.

Λυπάμαι που δεν είναι ευπρεπής. Θα'θελα να την γνωρίσεις.

-Ας περάσει. Δε θα αργήσω. -Δεν περνάς μέσα;

Τι έχεις πάθει; Φοβάσαι να.. Καλησπέρα.

-Φρανσίν, ο Γκαστόν Μορέλ. -Πώς είστε;

Πολύ καλύτερα, συνήθως! Βγαίνω σε ένα λεπτό.

Δε μπορώ να μείνω. Σκέφτηκα να φέρω μία, για δοκιμές.

Όλες σχεδόν τις ίδιες διαστάσεις, έχουν.

Θες να φτιάξω όλα τα ρούχα;

-Με μεγάλη μου χαρά. -Με συγχωρείς, τώρα.

-Χάρηκα πολύ, δεσποινίς. -Παρομοίως.

Καληνύχτα.

Απλά, "πελάτης";

Ναι, απλά πελάτης.

Πρώτη φορά ακούω να τα λένε "μαριονέτες"

-Απλά συνοδεύουν την μαριονέτα. -Φυσικά! Για να μην σπάσει!

Δεν είναι άσχημος. Αυτός που κινεί τα νήματα, εννοώ!

Δε φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι, πόσο χαιρόμαστε όλοι, που γύρισες.

Ευχαριστώ, επιθεωρητή. Να σας συστήσω την αδελφή μου.

Δε μου’χες πει ότι έχεις μία τόσο γοητευτική αδελφή.

-Δεν είμαι χαζή! -Χαίρω πολύ.

Χαρά μου. Η Φρανσίν μου έχει πει πάρα πολλά για σας.

Κύριοι, μπορείτε να φύγετε.

Τώρα πρέπει να μου πεις για την επιτυχία σου.

Καθίστε.

Κι εσύ.

Τώρα μπορούμε να μιλήσουμε. Πες μου τα πάντα για σένα.

Νόμιζα πως με κάλεσες για δουλειά. Για τον Κυανοπώγωνα.

Είναι αγκάθι στα πλευρά μου! Δε βγαίνουμε πουθενά.

-Τι έχετε κάνει, ως τώρα; -Να ο ολοκληρωμένος φάκελος.

Διάβασε τον, όταν μπορέσεις.

Μέχρι πρόσφατα, τον είχα εντοπίσει ως ζωγράφο.

Μα ανακρίναμε κάθε Καλλιτεχνική Αρχή του Παρισιού.

Τον καθηγητή Γουαζάνγκ, ακόμα και τον Ρεκόμιαν Ντάουν.

Και τώρα ανακρίνουμε μοντέλα. Κανείς δεν ξέρει την τεχνική του.

Δεν καταλαβαίνω.

Έχω τον πίνακα που αγόρασε ο Δούκας του Κανίρ.

Μα θα'ναι πιο σύντομο να σου δείξω. Θα έρθετε κι εσείς;

-Όχι, πηγαίνετε. Θα μείνω. -Δίπλα είναι. Ερχόμαστε αμέσως.

-Επόμενο μοντέλο. -Ελέν Μπερό.

Ελίζ Μπερό.

Δούκα του Κανίρ, η μις Φρανσίν Καν.

-Πώς είσαι, Ρενό; -Πολύ καλά, ευχαριστώ.

-Είστε μοντέλο Καλλιτεχνών; -Στο Μποζ Αρτς.

Μελετήστε αυτόν τον πίνακα, παρακαλώ.

Έχετε καμία ιδέα, ποιος μπορεί να τον ζωγράφισε;

Όχι.

Θα προσέχετε το χαρακτηριστικό στιλ.

Πού πιστεύετε ότι εντοπίζεται αυτή η διαφορά;

-Στο φόντο. -Ακριβώς.

Γνωρίζετε κανέναν ζωγράφο που να χρησιμοποιεί τέτοιο φόντο;

-Όχι. -Η επόμενη κοπέλα.

Μιμί Ρομπέρ!

Και έτσι συνεχίζεται. Κανείς δε γνωρίζει τη δουλειά του.

-Αν ανακρίνω τον Λαμόντε; -Όχι, είναι ήδη πολύ καχύποπτος.

Λαμόντε είναι ο γκαλερίστας που τον πούλησε στον Δούκα.

Υποπτεύομαι ότι γνωρίζει τον ζωγράφο, μα δεν έχω αποδείξεις.

Θα ανακρίνετε μερικές, επιθεωρητή; Το κάνω ώρες!

Φυσικά, Ρενό.

Καταλαβαίνετε ότι δε δικάζεστε για κάποιο αδίκημα.

-Καλό αυτό! -Απλά κωδικοποιούμε μάρτυρες.

-Είστε μοντέλο καλλιτεχνών; -Φυσικά. Για τι με περνάτε;

Δεν είναι αυτό το θέμα.

Ησυχία, στο ακροατήριο

Έχω ποζάρει για τους πιο σπουδαίους Γάλλους ζωγράφους!

Αναμφισβήτητα, μα μας ενδιαφέρουν μόνο σύγχρονοι καλλιτέχνες.

Και για τους πιο διάσημους γλύπτες.

Θα γνωρίζετε, φυσικά, την Αφροδίτη της Μήλου!

Ιστορικό αριστούργημα. Μα δε θα μας πείτε ότι ποζάρατε γι'αυτό!

Ησυχία!

Είμαι ακριβές αντίγραφο των διαστάσεων της.

Τελευταία, εργαστήκατε ως μοντέλο;

Όχι σαν μοντέλο, ακριβώς. Αφότου αποσύρθηκα, κάνω...

Δε χρειάζεται να μπούμε σ ‘αυτό.

Μία ερώτηση, μόνο. Γνωρίζετε τον Αλμπέρ Γκαρόν;

-Μα και βέβαια! -Ποιος είναι;

-Ο Κυανοπώγωνας. -Κοιτάξτε τον πίνακα.

Έχετε καμία ιδέα, ποιος μπορεί να'ναι ο ζωγράφος;

-Όταν πόζαρα για τον Μονέ... -Γι'αυτόν, σας ρωτάμε!

Όχι!

Το επόμενο μοντέλο!

Ακούστε. Έχω μία ιδέα.

Ο Δούκας μου γράφει ότι θέλετε ένα πορτρέτο της κόρης σας...

και μου ζητάει να σας βοηθήσω να βρείτε έναν καλό ζωγράφο.

Όντας ξένοι εδώ, προσφεύγουμε στον Δούκα, που είναι συγγενής...

για να μας καθοδηγεί για διάφορα πράγματα.

-Για την προίκα μου, κυρίως. -Ο Δούκας έχει εξαιρετικό γούστο.

Ένας από τους πίνακες του μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή.

Το πορτρέτο μίας κοπέλας, με ένα απρόσμενο φόντο.

Αναρωτιόμουν αν είναι αυτός ο ζωγράφος διαθέσιμος.

-Τι είπε ο Δούκας για τον πίνακα; -Δε μπορέσαμε να τον ρωτήσουμε.

Χθες βράδυ, ήρθαμε. Λίγο πριν φύγει ταξίδι, εκτός πόλης.

Και μιας και ξαναφεύγουμε για Νότιο Αμερική πριν επιστρέψει...

είπαμε ελάχιστα προσωπικά και του είπα πως θέλω ένα πορτρέτο.

-Πώς λεγόταν ο ζωγράφος; -Δεν διακρινόταν πολύ καλά.

-Καρόφ, ή Καρόν; -Γκαρόν;

Πιθανόν. Όποιος κι αν είναι, χρωματίζει την σάρκα εξαιρετικά.

Αυτό ήταν που με έκανε να αποφασίσω ότι είναι ο ιδανικός...

για να συλλάβει την λεπτή ομορφιά της κόρης μου.

Πατέρα, σε παρακαλώ!

Δυστυχώς, δε γνωρίζω τον ζωγράφο που αναφέρατε.

Για μία καλή προμήθεια, θα μπορούσατε να το εντοπίσετε.

Δε θα'ξερα πού να τον βρω.

Για μία προμήθεια 75.000 φράγκων, μπορείτε να βάλετε αγγελία.

-150.000 θα'ταν αποδεκτό ποσό. -Σύμφωνοι.

Προσοχή, όμως. Δεν υπόσχομαι ότι θα έχω επιτυχία.

Θα προσπαθήσετε, τουλάχιστον. Να σας δώσω μία προκαταβολή.

Δεν είναι απαραίτητο. Αν βρω τον ζωγράφο, όμως...

και αποδειχτεί κάποιος διάσημος που ζωγραφίζει με ψευδώνυμο...

ίσως δε επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το όνομά του.

Δε με ενδιαφέρει με τι όνομα θα ζωγραφίσει.

Αρκεί να'ναι αυτός που έφτιαξε το πορτρέτο που μ'άρεσε τόσο.

-Επιβάλλονται καλοί λογαριασμοί. -Θα πρέπει να γίνει σύντομα, όμως.

-Θέλω να τον πάρω μαζί μου. -Θα κάνω ό,τι μπορώ.

Αν έχω καλά νέα, θα επικοινωνήσω μαζί σας αμέσως, στου Δούκα.

Θα είμαστε απεριόριστα ευγνώμονες, κε Λαμόντε.

Εσύ είσαι! Γιατί δεν ήρθες από την μπροστινή πόρτα;

Αν πλήρωνες, θα μπορούσες να λες από πού να μπαίνω σπίτι μου.

Έβγαλες πολλά από τους πίνακες μου, στο παρελθόν.

Ένα μικρό κέρδος, έβγαλα.

Νομίζεις ότι θα συνεχίσω να σε αφήνω να μένεις εδώ τσάμπα;

Θα σε πληρώσω.

Τι; Πόσα βγάζεις με τις μαριονέτες;

-Θα τα καταφέρω. -Μη λες ανοησίες.

Θα σου κάνω μία πρόταση, όμως. 25.000 φράγκα, αν δεχτείς.

-25.000 -Ίσως σου εξασφαλίσω και 30.000.

-Μ'αυτά θα'κανα εκπληκτικό σώου! -Με ντουζίνες μαριονέτες!

Ποια είναι η πρόταση;

Ένας πλούσιος Νότιο-Αμερικανός θέλει πορτρέτο της κόρης του.

Το φαντάστηκα. Όχι, σου είπα ότι σταμάτησα τη ζωγραφική.

Και μπορείς να το κάνεις, για πάντα. Μετά απ’ αυτό!

Σκέψου το, Γκαστόν! 30.000 φράγκα!

Το σκέφτομαι.

Όχι, είναι πολύ επικίνδυνο!

Εξάλλου, σου είπα ότι δεν ξαναζωγραφίζω κοπέλα σου!

Μα αυτό είναι διαφορετικό. Είναι πορτρέτο. Είναι ασφαλές.

Θα φύγει αμέσως, παντρεύεται! Και θα τον πάρει μαζί της!

-Είναι παγίδα! -Λες να το ρίσκαρα άλλο;

Αν δεν υπάρχει ρίσκο, γιατί να μην τη ζωγραφίσω στο στούντιο σου;

Στο εργαστήριο, πάνω από το μαγαζί. Κάνει για να ζωγραφίσω.

-Ναι! Έτσι είναι! -Ή εκεί, ή δεν τη ζωγραφίζω!

Εντάξει, Γκαστόν. Ζωγράφισε την εκεί.

Το μαγαζί θα'ναι περικυκλωμένο. Κάθε έξοδος, θα φυλάσσεται.

Αλλά πώς θα καταλάβουμε ότι πήγε ο Γκαρόν στου Λαμόντε;

Θα κάνουμε σινιάλο. Θα σταθεί στο παράθυρο και θα ανάψει πούρο.

Ξέρεις το παράθυρο, στο πίσω μέρος του γραφείου.

Βάλτε κάποιον να παρακολουθεί το παράθυρο, να μας ειδοποιήσει.

Μη μπείτε πολύ σύντομα, όμως. Αφήστε τον να ξεκινήσει, πρώτα.

Πρέπει να'χουμε κάτι στον καμβά, για απόδειξη.

Πείσε τον να σου δείξει το φόντο που σκοπεύει να χρησιμοποιήσει.

Θα προσπαθήσω. Το σινιάλο θα σημαίνει ότι ήρθε και ξεκίνησε.

Αφήνω την επιλογή τής χρονικής στιγμής σε σένα, Ρενό.

Αυτό σημαίνει, όμως, ότι θεωρείσαι και απόλυτα υπεύθυνος.

Όρισε, επίσης, ότι δεν πρέπει να υπάρξει κανένας επισκέπτης.

Ούτε καν εσείς, κύριε. Για να μη ρισκάρω άρνηση, δέχτηκα.

-Ναι, αλλά η κόρη μου... -Μην ανησυχείς για μένα.

Ο Λαμόντε δε θα'χει αντίρρηση να μείνεις εδώ και να καπνίσεις.

-Καθόλου. -Πολύ καλά.

Μα συγχωρείτε. Θα οδηγήσω την κυρία στον ζωγράφο μας.

Ο ζωγράφος ζήτησε να μπορέσει να δουλέψει χωρίς να τον βλέπετε.

Τον ικανοποιεί αυτός ο τρόπος. Ήρθε η σενιορίτα!

-Είσαι έτοιμος; -Απόλυτα.

Ελπίζω να είστε άνετα. Αν επιθυμείτε οτιδήποτε...

αρκεί να φωνάξετε από τον σωλήνα επικοινωνίας.

Ο καλλιτέχνης νιώθει την βιασύνη και συμφωνεί απολύτως.

Ως εκ τούτου, δε θα σας απασχολήσω άλλο.

Καλύτερα να μου φτιάξετε εσείς την ποζα.

Καλύτερα μόνη σας. Το αποτέλεσμα θα'ναι πιο προσωπικό.

-Δεν αργήσατε. -Όχι πολύ, ελπίζω.

-Ο ζωγράφος μας ήταν έτοιμος; -Ξεκίνησε.

Αν δε σας πειράζει, να κανονίσουμε τις εκκρεμότητες μας.

-Έφερα το ποσό που ζητήσατε. -Όλο το ποσό;

-150.000 φράγκα. -Ωραία. Θα σας γράψω απόδειξη.

Θα'χετε κάνει κι άλλους πίνακες, εκτός από εκείνον του Δούκα.

Ορίστε;

Θα'θελα να δω και κάποιους άλλους πίνακες σας, είπα.

Ευχαριστώ. Πιο ψηλά το κεφάλι, παρακαλώ.

Έχετε ένα σπίρτο;

-Πούρο; -Ευχαριστώ, δεν καπνίζω.

Αλλά έχω πάντα σπίρτα. Αποδεικνύονται συχνά χρήσιμα.

Έχω μερικές αντίκες, εδώ πίσω, αν θέλετε να τις δείτε.

Αλλά δε θα’θελα να βάλω σε πειρασμό αδιάκριτα βλέμματα!

Έβαλα απλό φόρεμα, για να μου βάλετε ενδιαφέρον φόντο.

Μ'άρεσε ιδιαίτερα εκείνο στο πορτρέτο του Δούκα.

-Μου κάνετε κι εμένα τέτοιο; -Θα μπορούσα.

Δεν ανάψατε το πούρο σας.

Καπνίζω πολύ, τελευταία. Και μου τράβηξε την προσοχή το άγαλμα.

Τότε δε θα σας πείραζε να πάω να δω πώς προχωράει ο πίνακας.

Παρακαλώ, πηγαίνετε.

-Δε θα'πρεπε να... -Εγώ θα σας πω πότε.

Ισιώστε τους ώμους σας! Όχι τόσο τετραγωνισμένους!

Ζήτησα να με βοηθήσετε! Είμαι ανίκανη σε κάτι τέτοια.

Δε μπορεί να'ναι τόσο δύσκολο να είστε ο εαυτός σας!

-Τι συμβαίνει; -Ο μαριονετίστας της Λουσίλ!

-Ώστε εσύ είσαι ο Κυανοπώγωνας! -Ποιος το είπε;

Ο Λαμόντε!

Και πιστεύεις αυτό που σου είπε ο Λαμόντε;

Όχι!

Σε πόσους ακόμα είπες ότι εγώ έφτιαξα τους πίνακες του Δούκα;

Σε κανέναν!

Δε μου λες την αλήθεια.

Και προσπαθείς να φύγεις κρυφά. Μου ρίχνεις την ευθύνη και γι'αυτό!

Δεν έκανα κάτι τέτοιο!

Είχες κανονίσει και τον χρόνο, έτσι;

Θα'χες φύγει από εδώ, μόλις έμπαιναν.

Θα μπούμε με τη βία!

Ειδοποίησε τους άλλους να'χουν τα μάτια τους δεκατέσσερα

Σπάστε την!

Είναι τελειωμένος.

Θερό, γρήγορα

Ναι, ο θάνατός του, σίγουρα δε θα μας βοηθήσει καθόλου!

-Πού είναι η Φρανσίν; -Την πήγε εκεί έξω.

Τι γίνεται μ'αυτόν, τώρα;

Δεν είμαστε πιο κοντά σε σύλληψη, από ό,τι ήμαστε πριν.

Ο Λαμόντε ήταν ο μόνος που είχαμε για να παρακολουθούμε.

Εκτός αν μπορέσω να μάθω τι γίνεται με εκείνον το λαιμοδέτη.

Μα γύρισα όλα τα μαγαζιά της πόλης και τίποτα.

-Τον λαιμοδέτη; -Ναι, αυτόν.

-Τι συμβαίνει; -Λες ότι χρησιμοποίησε αυτόν;

Ναι, ως στραγγάλη.

Και πιστεύεις ότι ο ιδιοκτήτης του, είναι ο δολοφόνος;

Πιθανότατα. Αν όχι, θα μας οδηγήσει στο δολοφόνο.

Λουσίλ, δεν ξέρω πώς να το πω αυτό.

Αλλά ξέρεις πώς ένιωθα για την Φρανσίν.

Ήταν αδελφή σου.

Πίστεψε με, θα έκανα ό,τι μπορούσα. Και για σένα.

Ευχαριστώ.

-Τώρα έχουμε κάτι κοινό, σωστά; -Ναι.

-Καλύτερα να πάω μέσα. -Ναι, παρακαλώ

-Τα θερμά μου συλλυπητήρια. -Αυτή είναι που σου μπάλωσα;

-Πολύ πιθανό. -Και τι έγιναν οι βελονιές;

Ίσως δεν είναι εκείνη. Έχω πολλές ίδιες.

-Πολλές; -Μισή ντουζίνα. Σπίτι, στο συρτάρι.

-Πού τις αγόρασες. -Σε ένα μαγαζάκι.

Στην Πλας Ντε Γκλάσε. Γιατί;

Απλά αναρωτιόμουν. Είναι πολύ ασυνήθιστο ύφασμα, για γραβάτα.

Ναι, εύθραυστο.

-Θα'χες την καλοσύνη; -Δε θες να μπεις μέσα;

Οι ζωντανοί, με ενδιαφέρουν. Ήρθα να σε συλλυπηθώ.

-Πρέπει να σε δω. Να περάσω; -Παρακαλώ.

-Πού είναι ο λαιμοδέτης; -Ποιος;

-Αυτός που σου μαντάρισα. -Αυτός... Τον πέταξα.

-Θα'θελα να σε πιστέψω! -Πέρασες πολλά. Κάθισε.

Επίτρεψε μου να σου φέρω κάτι. Λίγο κονιάκ;

Τίποτα, ευχαριστώ.

-Πού ήσουν χθες βράδυ; -Εδώ. Έφτιαχνα τις μαριονέτες.

-Όλο το βράδυ; -Βγήκα έξω, για λίγο.

-Για να ζωγραφίσεις κάποια; -Είπα πως δεν ξαναζωγραφίζω!

Νόμιζα πως απλά δεν ήθελες να ζωγραφίσεις εμένα. Γιατί;

Τι ουσία θα'χε να σου πω; Ό,τι κι αν λέω, δεν το πιστεύω.

-Γιατί; -Είχα αρχίσει να σε συμπαθώ πολύ.

-Να με συμπαθείς; -Ναι. Μα ήταν κάτι παραπάνω.

Ένιωσα πως σε ερωτευόμουν. Σε ερωτευόμουν πραγματικά.

Γιατί να σε εμποδίσει αυτό να με ζωγραφίσεις;

Θέλω να σου πω κάτι, που κανείς άλλος δε γνωρίζει.

Τότε ίσως καταλάβεις πόσο πολύ σ'αγαπώ...

και γιατί δε θέλω να σε ζωγραφίσω.

Ήμουν ένας πολύ φιλόδοξος νέος. Και τρομερά ευαίσθητος.

Κόντεψα να λιμοκτονήσω, όταν σπούδαζα Καλές Τέχνες.

Δε με πείραζε η σωματική πείνα.

Υπήρχε κάτι μέσα μου.

Μία φιλοδοξία να ζωγραφίσω κάτι που να άξιζε πραγματικά!

Κάτι εξαιρετικό! Δούλευα πυρετωδώς στο Μπορζ Αρτς..

μα δε φαινόταν να βγαίνω πουθενά.

Ζωγράφιζα όλα τα μοντέλα που έρχονταν εκεί μέσα...

μα οι πίνακες, ο ένας μετά τον άλλον, έβγαιναν συνηθισμένοι.

Και τότε, ένα βράδυ...

καθώς γυρνούσα στη σοφίτα μου, συνάντησα μία κοπέλα.

Κατέρρευσε. Δεν ήξερα τι να κάνω.

Η σοφίτα μου ήταν κοντά, οπότε την κουβάλησα εκεί.

Την φρόντισα όσο καλύτερα μπορούσα. Είχα λίγα χρήματα.

Ίσα για τις μπογιές. Χρειαζόταν τροφή, αλλιώς θα'χε πεθάνει.

Με κάποιον τρόπο, κατάφερα να της εξασφαλίσω όσα χρειαζόταν.

Ώσπου μια μέρα, για να περνάει η ώρα, άρχισα να τη ζωγραφίζω.

Τζανέτ Λαμπό. Αυτό ήταν το όνομά της.

Τα βασανισμένα από τον πυρετό μάτια της, είχαν κάτι πνευματικό.

Κάτι που μου θύμιζε κάποιον που είχα δει.

Και τότε το συνειδητοποίησα. Η Κόρη του Oliya!

Είχα δει τον τάφο της και με ενέπνευσε.

Μετά, έτυχε να πουλήσω τον πίνακα στον Λαμόντε.

Η Τζανέτ ανάρρωσε ώσπου μια μέρα, χωρίς ούτε λέξη...

εξαφανίστηκε.

Ώσπου μια νύχτα εμφανίστηκε ο Λαμόντε στη σοφίτα μου.

Μου είπε πως η Ακαδημία είχε βραβεύσει τον πίνακα μου.

Θα εκτιθόταν στο Λούβρο...

κι εγώ θα προτεινόμουν για την Λεγεώνα της Τιμής.

Η δουλειά μου, στο Λούβρο!

Κόντεψα να τρελαθώ, απ'τη χαρά μου!

Φυσικά, ήθελα να μοιραστώ τη χαρά μου με την Τζανέτ.

Την αναζήτησα, έψαξα παντού.

Τελικά, την εντόπισα μέσω ενός μελαχρινού άντρα.

Μου έδωσε τη διεύθυνση. Πήγα εκεί.

Έξω από την πόρτα της, άκουσα γέλια. Τρομερά γέλια!

Τότε ήταν που την είδα πραγματικά.

Με προσκάλεσε μέσα. Δεν ήταν η ίδια Τζανέτ.

Αυτή ήταν η πραγματική Τζανέτ. Ένα φτηνό, απεχθές πλάσμα.

Μου πρόσφερε χρήματα.

Θα θεώρησε ότι μπορούσε να μου το ανταποδώσει με χρήματα.

Ξαφνικά, το θέαμα αυτής της Τζανέτ, κάτι μου έκανε!

Κάτι που ήταν τρομερά εξοργιστικό.

Ήθελα να πάψει να κηλιδώνει την εικόνα που είχα δημιουργήσει.

Να εξευτελίζει τη δουλειά μου Νόμιζα πως εκεί θα τελείωναν όλα.

Όχι, όμως. Όποτε ξαναζωγράφιζα, ζωγράφιζα την Τζανέτ.

Άρχισα να φτιάχνω μαριονέτες, επειδή γίνονταν από ξύλο.

Όταν γίνονταν Τζανέτ, μπορούσα να βγάλω την οργή μου!

Δεν έχουν λεφτά οι μαριονέτες. Όχι αρκετά για τον Λαμόντε.

Και του χρωστούσα πολλά χρήματα.

Και μόνο αυτός γνώριζε ότι είχα σκοτώσει την Τζανέτ.

Έπρεπε να ζωγραφίζω για τον Λαμόντε, λοιπόν.

Ήθελε πίνακες κοριτσιών που να μπορεί να πουλήσει.

Και όταν όλοι μου οι πίνακες, κατέληγαν στην Τζανέτ...

δε μπορούσα να το επιτρέψω! Δε μπορούσα να σταματήσω!

Κάθε φορά που τη ζωγράφιζα, έπρεπε να την ξανασκοτώσω!

Τελικά, η ζωή δε σήμαινε τίποτα για μένα. Ούτε η δική μου.

Και τότε είδα εσένα.

Σε σένα, ήξερα ότι βρήκα ό,τι έλειπε από την ύπαρξή μου.

Αυτό που νόμιζα ότι θα'βρισκα στην Τζανέτ και δεν το βρήκα.

Σε σένα, είδα μία ευκαιρία ολοκλήρωσης.

Δε μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου, για να σε αξίζω.

Δε μπορούσα να ανακαλέσω τα λάθη μου.

Μπορούσα όμως να αποτρέψω περαιτέρω λάθη.

Γι'αυτό αποφάσισα να σταματήσω τη ζωγραφική, μια για πάντα.

Πως για χάρη σου, δεν έπρεπε να υπάρξουν άλλοι φόνοι.

Γι'αυτό δε μπορούσα να σε ζωγραφίσω.

-Καταλαβαίνεις, τώρα; -Ναι...

Γιατί την Φρανσίν;

Δεν ήθελα να την σκοτώσω.

Δέχτηκα την τελευταία δουλειά, γιατί θα σήμαινε ανεξαρτησία.

Δεν υπήρχε πιθανότητα λάθους. Γι'αυτό ζωγράφιζα στου Λαμόντε.

Όταν κατάλαβα ότι ήταν η αδελφή σου, ήταν πολύ αργά.

Είδα μόνο ότι έμπαινε ανάμεσα μας, σε σένα και μένα.

Κατέστρεφε τη μόνη μας ευκαιρία για ευτυχία.

Πιστεύεις ότι μπορείς να δικαιολογήσεις το φόνο της;

Όποιος θέλει να καταστρέψει την ευτυχία μας, αποτελεί απειλή.

Μία απειλή που πρέπει να βγει από τη μέση!

-Τι θα κάνεις; -Το μόνο πράγμα που μπορώ.

-Σκέφτεσαι να πας στην αστυνομία! -Γιατί όχι;

-Δε θα το'κανες αυτό. -Αλήθεια;

Δε μπορείς να μου το κάνεις αυτό! Όχι εσύ, Λουσίλ!

Και να μπορούσες, δε θα σ’ άφηνα να στραφείς κι εσύ εναντίον μου!

Σπάστε την πόρτα! Γρήγορα

Πιο δυνατά!

-Πώς βρέθηκες εδώ; -Σε ακολούθησα.

Όταν κοίταξες το λαιμοδέτη, κατάλαβα πως κάτι ήξερες.

Επιμέλεια Υποτιτλισμού VIDEOPRESS S.A.