Original subtitles

Λοιπόν, θα κάτσουμε;

-Πώς σου φαίνεται; -Ωραία!

Ο κυρ Ηλίας έχει φρέσκο ψαράκι.

-Σολoμό; -Κουτσομούρα.

Τι;

Τι "τι"; Κουτσομούρα. Δεν έχεις φάει ποτέ;

Α, τα "κουτσομούρα" είναι ψάρια;

Νόμιζα ότι τα μικρά τα μούρα τα λένε έτσι.

Ας φάμε! Δεν με πειράζει.

Μπράβο, Ντανιέλα, δυνατά! Πάμε για την ισοφάριση!

Ντανιέλα! Ντανιέλα!

Ζουμπουλία, έτσι και βγει αυτό, ισοφαρίσαμε! Θέλουμε άλλους δύο πόντους,

παίρνουμε αυτό το σετ, και πάμε το παιχνίδι στο τρίτο!

-Καλέ, θα τους τσακίσω! -Έτσι μπράβο!

(τραγούδι τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι...

Τι έγινε;

(σφύριγμα)

-Ζουμπουλία, είσαι καλά; -Αυτός που ήταν στο σπίτι της Έλενας...

-Είναι εδώ! -Τι; Είσαι σίγουρη; Πού είναι;

#Εκεί κάτω!

Μιλάει με τον άλλον.

Χριστέ μου, Παναγία μου και Αγία μου Παρασκευή...

Τι θα κάνουμε, Αγία μου Παρασκευή; Τι θα κάνουμε;

Την Αγία Παρασκευή, τι τη λες τώρα;

Με είχε τάξει η μανούλα μου. Όταν ήμουνα μικρή.

Α.

-Το προάστιο νόμιζες εσύ; -Ναι.

Έλα, Ζουμπουλία μου, δεν είναι ώρα να πανικοβάλλεσαι τώρα.

Και τι ώρα να πανικοβληθώ; Πείτε μου μια ώρα που σας βολεύει,

να πανικοβληθώ εγώ, να πανικοβληθείτε κι εσείς, να πανικοβληθούμε όλοι μαζί!

Να μη σας χαλάσω και το πρόγραμμα! Πείτε μου τι ώρα;

Το πρωί; Το μεσημέρι; Το απόγευμα κατά τις 18:00 είναι καλά;

-Τι θα κάνουμε; -Δεν ξέρω.

Λίγο νερό. Λίγο νερό!

Για δείτε. Κοιτάει κατά εδώ;

Δεν είναι κι η άλλη εδώ. Να μας κρύψει με το μαλλί!

Όχι, εντάξει, μιλάνε.

Τι θα κάνουμε;

Αν φύγετε τώρα, στα καλά καθούμενα, τότε είναι που θα σας κοιτάνε όλοι.

Αν πάλι μείνετε και πάτε για το τρίτο σετ

και κάτσει κι αυτός εδώ, μπορεί να μας αναγνωρίσει.

Αποφασίστε τελειώνει και το τάιμ-άουτ.

-Είσαι καλά; -Καλύτερα.

-Βγάλε το σερβίς έξω. -Όχι.

-Άμα το βγάλω, θα χάσουμε. -Ναι.

Θα χάσουμε;

Και θα φύγουμε από δω, χωρίς να μας καταλάβουν.

Εσείς θα πάτε να μαζέψετε τα πράγματα κι εμείς θα πάμε να βρούμε την Ντάλια.

Πρέπει να φύγουμε από δω, όσο γίνεται γρηγορότερα

Βγάλε την μπάλα έξω, Ζουμπούλια!

(σφύριγμα)

(σφύριγμα)

(σφύριγμα)

Πάμε;

Πάμε.

Ωραία. Ήσυχα φαίνεται εδώ.

-Θα μπορέσουμε να μιλήσουμε. -Αυτό θέλω κι εγώ.

-Αυτό που με βάλατε να κάνω-- -Άκου...

Εσύ θα μιλάς όταν θα σε ρωτάω.

Και μην είσαι έτσι. Τρέμεις σαν το ψάρι.

Μη μας πάρει είδηση κι ο κόσμος. Να φέρεσαι κανονικά.

-Τίμο! -Α!

Έλα, ρε! Εδώ είσαι;

Τι έγινε; Τελειώσαν οι αγώνες;

Όχι. Απλά ήρθε ένας φίλος από Αθήνα και ήρθαμε να τσιμπήσουμε κάτι.

-Για χαρά! Λευτέρης! -Γιάννης!

-Κι από δω, η Ντάλια. -Πώς;

-Ντάλια. -Άκουσα "Θάλεια".

Όχι, όχι! Ντάλια!

Ντάλια. Σπάνιο όνομα.

Αν και νομίζω ότι τώρα τελευταία, κάπου το 'χω ξανακούσει.

-Δεν κάθεστε για έναν μεζέ; -Όχι, όχι. Έχουμε να τα πούμε.

Έλα, μωρέ, θα τα πείτε μετά. Εμείς θα φύγουμε σε λίγο. Καθίστε!

Έλα, μωρέ, καθίστε!

-Είσαι σίγουρη ότι είναι εδώ; -Έτσι μου 'πε η κοπέλα απ' το μπακάλικο.

Τζάμπα πήγαμε μέχρι εκεί. Έπρεπε να την πάρουμε τηλέφωνο!

Σηκωτή έπρεπε να την πάρουμε! Που έχει κολλήσει με τον Λευτέρη.

Όταν τον είδα τον άλλο στο γήπεδο, μου κόπηκαν τα πόδια!

Ευτυχώς δεν μας είδε αυτός!

Αμάν!

-Τι "αμάν"; -Η ταυτότητά μου!

Για να μπούμε στο κάμπινγκ, έδωσα την ταυτότητά μου!

Εντάξει, θα την πάρουμε φεύγοντας.

Καλά, δεν καταλαβαίνεις; Αυτός για να ήρθε μέχρι εδώ, εμάς ψάχνει!

Το πρώτο που θα κάνει, είναι να ελέγξει ποιοι είναι στο κάμπινγκ.

Πώς θα το ελέγξει;

Κοιτάζοντας τις ταυτότητες στην υποδοχή...

Ακριβώς!

Ωραία, πάμε την πάρουμε.

(γυναίκα) Ήταν αδύνατη, 54-55 κιλά, ύψος 1,70,

μαλλί ξανθό, το σαντρέ το σκανδιναβικό, σγουρό κρεπαρισμένο.

-Είχε μεγάλα πράσινα-- -(Λευτέρης) Γεια μας!

Ρε συ Λευτέρη, ειλικρινά,

εμείς λέμε να πάμε δίπλα. Να σας αφήσουμε και σας να τα πείτε.

Έλα μωρέ, ένα τελευταίο. Φεύγουμε κι εμείς άλλωστε όπου να 'ναι.

Καλό χειμώνα, ε;

-Καλό χειμώνα! -Καλό χειμώνα!

(κλήση κινητού) Με συγχωρείτε.

(Ντάλια) Ναι;

Μην αναφέρεις ούτε το δικό μου όνομα, ούτε της Ζουμπουλίας.

Κι άκουσέ με, με προσοχή!

-Ποιος είναι; -Θα σου πω.

Τι θες εσύ, είπαμε;

Σήκω και φύγε, τώρα αμέσως, από κει που βρίσκεσαι!

-Γιατί; -Τι λέει;

-Ρωτάει "γιατί". -Θα τη σκοτώσω!

Έλα δω, μωρή, να σε σκοτώσω, και ξαναπάς μετά!

-Τι έπαθε η-- -Μη λες ονόματα, είπαμε!

Άκουσέ με, και προσπάθησε να μην αντιδράσεις σ' αυτό που θα σου πω.

Εντάξει.

Αυτός που είναι μαζί σου...

Όχι ο Λευτέρης. Ούτε ο σερβιτόρος που ψάχναμε.

-Ο άλλος. -Ναι;

Είναι αυτός που μας κυνηγάει!

Αυτός που κρατούσε αιχμάλωτη την γραμματέα του υπουργού!

ΤΙ;

Αμάν! Θα μας πάρει χαμπάρι!

-Δηλαδή χωρίσανε; -Το έσωσε!

Πο πο... Πολύ στεναχωρήθηκα τώρα.

Τέλειο! Μπράβο! Σε περιμένουμε πίσω απ' την ταβέρνα.

Ναι, εντάξει.

Θα 'ναι τώρα απαρηγόρητη.

Ναι, θα της τηλεφωνήσω αμέσως.

Σ' ευχαριστώ που μου το είπες.

-Έλα γεια! -Τι έγινε;

Πρέπει να φύγω, να κάνω ένα επείγον τηλεφώνημα.

Έντεκα χρόνια γάμου, διαλύθηκαν μέσα σε μία στιγμή.

Φοβερό.

Τίμο, Γιάννη, χάρηκα! Λευτέρη, θα τα πούμε αργότερα.

Γεια σας!

-Τι θέλει αυτός εδώ; -Πάντως όχι να φάει κουτσομούρες!

-Τώρα, τι θα κάνουμε; -Άτακτη οπισθοχώρηση. Γρήγορα στη σκηνή!

-Μόλις φύγει αυτός, μπουκάρουμε. -Κι αν δεν φύγει;

Θα φύγει. Στην παραλία είναι ο τελικός των αντρών.

Δεν θα μείνει κανείς πάνω. Θα κατέβουν όλοι κάτω για τον αγώνα.

Ωραία! Οπότε μπαίνουμε μέσα, παίρνουμε την ταυτότητα,

και με το που πάμε Αθήνα, εγώ ξεκινάω διάβασμα.

Έχω εξεταστική. Απ' το τηλέφωνο θα μου λέτε τα νέα σας.

-Τα χαζά της Ζουμπουλίας άρχισες; -Καθόλου χαζά! Σοφά πράγματα λέει.

Να πάω στην Αθήνα, να δώσω τα μαθήματα που χρωστάω,

να πάω τη γιαγιά μου για τις εξετάσεις της.

-Η γιαγιά σου εξεταστική έχει; -Τριγλυκερίδια έχει.

Άλλες εξετάσεις είναι αυτές.

Να τις κάνει και να καθόμαστε στο σπίτι, να βλέπουμε τηλεόραση,

και που και που, να έρχεται κι η Θεοπούλα, να ξεσκάμε.

Ωραία ζωή.

-Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. -Αυτό ακριβώς!

Μόνο που αν πέσεις στον γκρεμό, πάει έπεσες. Δεν γλιτώνεις με τίποτα.

Ενώ στο ρεύμα, αν κολυμπήσεις καλά, μπορεί και να γλιτώσεις!

-Ο Μαγκάιβερ το λέει κι αυτό; -Όχι, αυτό το λέω.

Οπ! Κοίτα!

Α, να!

(μουσική αγωνίας)

-Έφυγε! -Έφυγε.

Κολύμπα!

Κοίτα να δεις ατυχία! Σήμερα ήταν ανάγκη να ρθει κι αυτός;

Άμα ερχόταν χθες, θα σε βόλευε καλύτερα.

Πιθανόν.

Σήμερα ήταν η τέλεια μέρα.

Πήγαμε για μπάνιο, καθίσαμε μόνοι μας στην παραλία,

μου μίλησε για τον εαυτό του, την οικογένειά του.

-Πέντε αδέρφια έχει! -Να του ζήσουν!

Μου μίλησε για τα όνειρα που έκανε μικρός.

-Ήθελε να γίνει θαλασσοπόρος. -Και γιατί δεν έγινε;

Είχε ψηλές βάσεις, δεν έγραψε και καλά στην έκθεση...

-Τι; -Τίποτα.

-Δεν βοηθάς στο μάζεμα, λέω 'γώ; -Μετακομίζουμε;

Α, ωραία! Πού θα πάμε;

Έχει ένα ωραίο δέντρο, με πιο μεγάλη σκιά, πιο κάτω!

Μεγάλη κουφάλα έχει, να κρυφτούμε μέσα;

-Ποια σκιά, μαρή; Φεύγουμε! -Απ' το κάμπινγκ;

-Ναι! -Γιατί;

Να τη!

Ωραία. Πάρ' τη να φύγουμε!

Περίμενε!

Δεν μπορεί απλώς να κράτησαν την ταυτότητα.

Κάπου θα έχουν περάσει και τα στοιχεία.

Κομπιούτερ δεν βλέπω...

Άρα σε κάποιο μπλοκ! Σε κάποιο τετράδιο ίσως.

Ψάξε βρες το! Να φύγουμε πριν έρθει κανένας!

Κράτα τσίλιες!

-Πώς πάει; -Ψάχνω.

Κάνε γρήγορα!

Να με!

Σ' το 'πα εγώ!

Είναι γραμμένη η ημερομηνία άφιξης, τα στοιχεία μου κι όλα!

Σκίσε τη σελίδα όπως είναι και πάμε να φύγουμε.

Παιδάκι μου, χαζό είσαι; Τι κάνεις;

-Μην τους καταστρέψω το τετράδιο! -Κάνε γρήγορα!

-Ωχ! -Τι έγινε;

-Κρύψου! Έρχονται! -Τι;

Ξαναδές τους και πες μου.

Έχουν έρθει τον τελευταίο μήνα; Σ' έχουν πλησιάσει αυτοί οι δύο;

Δεν ξέρω... Δεν θυμάμαι... Δεν είμαι σίγουρος.

-Είμαι ταραγμένος. -Δεν σε ρώτησα αυτό.

-Αν τους έχεις δει ποτέ, σε ρώτησα. -Όχι.

Δεν ξέρω.

-Αφήστε με. Πού με έχετε μπλέξει; -Πουθενά δεν σε μπλέξαμε, ηλίθιε! Σκάσε!

-Τους έχεις δει; -Όχι.

Αυτή που συναντήσαμε στην ταβέρνα, ποια είναι; Την ξέρεις;

-Πρώτη φορά την είδα. -Είναι μέρες εδώ;

-Δεν ξέρω. -Προσπάθησε να σε βρει; Σε πλησίασε;

Όχι.

Τον Υπουργό, στο ξενοδοχείο...

Εγώ τον σκότωσα;

-Γι' αυτό με θέλατε; -Κανείς δεν τον σκότωσε.

-Ήτανε να πεθάνει, και πέθανε. -Δεν σε πιστεύω!

-Τότε γιατί ήρθες εδώ για να με βρεις; -Είπαμε, εγώ θα ρωτάω. Όχι εσύ.

Δεν μου λες...

Αυτοί που έρχονται εδώ, τους φακελώνετε πουθενά; Υπάρχει καμιά λίστα;

-Κρατάμε τις ταυτότητες τους. -Φέρε να τις δω.

Δεν επιτρέπεται.

Μάλιστα.

Ορίστε.

Πάντως δεν φανταζόμουν ότι τα πράγματα θα φτάσουν--

-Βούλωσ' το! -Η Ζάνα φταίει!

"Βούλωσ' το" είπα!

Λοιπόν...

Θέλω μια λίστα με όλους όσους ήρθαν στο κάμπινγκ,

απ' όταν πέθανε ο Σταυριανίδης μέχρι σήμερα. Υπάρχει;

-Ναι. Σε αυτό εδώ το τετράδιο. -Φέρ' το εδώ.

-Δεν επιτρέπει να το πάρεις. -Γιατί;

Το κάμπινγκ δεν είναι δικό μου. Υπάλληλος είμαι.

-Άρα δεν είναι δικό σου και το τετράδιο. -Θα βρω τον μπελά μου!

Τον μπελά σου θα βρεις, αν δεν κρατήσεις το στόμα σου κλειστό.

Δεν ξέρεις και δεν είδες τίποτα. Δεν συναντηθήκαμε ποτέ

και δεν θα μιλήσεις για αυτό το θέμα σε κανέναν. Κατάλαβες;

Σ-Μάλιστα. -Έτσι μπράβο.

Και τώρα τι θα κάνω; Θα ξανασυναντηθούμε;

Αν ξανασυναντηθούμε, δεν θα είναι για καλό.

Για σένα τουλάχιστον.

Ζάνα, πρέπει να μιλήσουμε. Είναι μεγάλη ανάγκη.

Ήρθε κάποιος τύπος εδώ και ρωτούσε διαφορά.

Πού με έχεις μπλέξεις;

Τι;

Πότε να σε πάρω;

Σε καμιά ώρα. Έγινε .

Θα το σηκώσεις, έτσι;

Καλά. Έγινε.

Την επανάκληση!

Να φύγουμε, έτσι, στα καλά καθούμενα; Ξεχάστε το!

Βρισκόμαστε σε ένα πολύ όμορφο μέρος και περνάμε πάρα πολύ ωραία.

Δεν βρίσκω λόγο να τα καταστρέψει όλα αυτά ένας πανικός.

Ο οποίος, εν τέλει, ξεπεράστηκε κιόλας!

-Τι λέει; -Θέλει να κάτσουμε.

Θα σε σκοτώσω!

Κατ' αρχήν, έχω κανονίσει αύριο να πάω με τον Λευτέρη στο πανηγύρι του χωριού,

που θα έχει οργανοπαίκτες, θα 'ρθει Λούνα Παρκ με μπαλαρίνα και ταψί

-και χίλια δυο άλλα ωραία πράγματα. -Στο πανηγύρι του χωρίου να πας!

-Γιατί για τα πανηγύρια είσαι! -Σ' ευχαριστώ! Και συνεχίζω.

Το θέμα είναι απλό.

Θα κοιμηθούμε απόψε στην όμορφη τη σκηνούλα μας,

να μη μας ανακαλύψει ο άλλος και αύριο πρωί-πρωί,

για καλό και για κακό, αν δεν έχει φύγει,

πάμε στην πίσω παραλία, που είναι απομονωμένη και δεν περνάει ψυχή,

και κάνουμε το μπανάκι μας, ασφαλείς. Δεν έχει κι αχινούς!

Γιατί στην παραλία του κάμπινγκ έχει αχινούς. Τους είδα.

Μάλιστα. Πολύ ωραία μίλησες.

Το βλέπεις αυτό το κλαδί; Εκεί θα σε κρεμάσω!

Ντάλια, σύνελθε, γιατί δεν θα προλάβουν να σε πιάσουν.

-Θα σ' έχουμε ξεπαστρέψει εμείς πρώτες! -Ποιοι εσείς;

-Εγώ κι η Ζουμπούλια. -Γιατί, εσύ μ' αυτήν είσαι;

-Ναι. -Από πότε;

Από σήμερα. Τα βρήκαμε.

Όχι, ρε συ! Όλες οι αναποδιές σήμερα;

Κορίτσια! Κορίτσια!

-Ο Μπάρκουλης; -Ο Μπάρκουλης;

Αηδίες!

-Πού ήσασταν εσείς; -Πού να σας τα λέμε!

-Έχουν γίνει πράματα και θάματα! -Τι έγινε;

Έχουμε το τηλέφωνο της γυναίκας,

που ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον σερβιτόρο και τους δολοφόνους!

-Πλάκα κάνεις; -Καθόλου πλάκα δεν κάνει!

Ακούστε τι έγινε...

(τραγούδι "Ένα Καλοκαίρι")

Εγώ δεν φεύγω!

-ΤΙ; -Αυτό που άκουσες!

Και θα ρωτήσουμε και τα παιδιά!

Παιδιά, θέλετε να πάμε αύριο στο Λούνα Παρκ,

-που θα 'χει μπαλαρίνα και ταψί; -Πού να πάμε;

-Τι είναι η μπαλαρίνα στο ταψί; -Το ταψί, στο κεφάλι θα σ' το φέρω!

Μάζεψε να φύγουμε! Απ' του Χάρου τα δόντια γλιτώσαμε!

Αν γλιτώσαμε, γιατί ο άλλος ακόμα θα μας ψάχνει.

-Όχι, έχει φύγει απ' το κάμπινγκ. -Ορίστε! Έχει φύγει!

Ναι, αλλά μπορεί να μας αναγνωρίσει ο σερβιτόρος.

Τώρα που έδειξε τη φωτογραφία, θα είναι πιο ψυλλιασμένος.

Γενικότερα, όσο μένουμε εδώ, κινδυνεύουμε.

Μα δεν καταλαβαίνετε ότι δεν μπορώ να φύγω και να τον αφήσω έτσι;

-Για ποιον λέει; -Για τον μπακάλη, μην ανοίξω το στόμα.

Αυτός ο άνθρωπος με πήγε σε ένα τόπο μαγικό.

Στο μπακάλικο σε πήγε, μαρή! Ποιον τόπο μαγικό;

Καταρχήν, δεν είναι μπακάλικο! Είναι μίνι μάρκετ.

Και δεν εννοώ αυτό.

Εννοώ ότι μετά από τόσα χρόνια απομόνωσης,

γνώρισα κι εγώ έναν άνθρωπο.

Ένιωσα την καρδιά μου να ξυπνάει.

Κατάλαβα γιατί το καλοκαίρι είναι η πιο ερωτική εποχή του χρόνου.

Ένιωσα...

-Ένιωσα... -Άχρηστη! Γιατί όλα εμείς τα κάναμε.

-Εσύ δεν έκανες τίποτα! -Όχι.

Ένιωσα σαν την Έλενα Ναθαναήλ στο "Εκείνο το Καλοκαίρι".

Ποιο είναι αυτό;

Μια ταινία, που αυτή είναι άρρωστη,

κι έρχεται ο πρώην άντρας της για να του δώσει το παιδί.

-Που πνίγεται; -Ναι.

Το πόσο είχα κλάψει με αυτή την ταινία...

Το πόσο έχω συγχυστεί με αυτή την ταινία.

Είχε που είχε μόνο έξι μήνες ζωής, πήγε και μπλέχτηκε στα δίχτυα και πνίγηκε.

Ναι, αλλά τουλάχιστον πρόλαβε να χαρεί τις τελευταίες τις στιγμές.

Περπάτησαν μαζί στην ακροθαλασσιά...

Έκλαψε ο ένας στον ώμο του άλλου... Χόρεψαν αγκαλιασμένοι!

Και το βασικότερο; Πρόλαβε να τον αποχαιρετήσει.

Εγώ ούτε αυτό δεν πρόλαβα να κάνω!

Ναι, βρε Ντάλια μου, αλλά αυτή πέθανε στο τέλος.

Ε, και τι; Θέλετε να πεθάνω για να ευχαριστηθείτε;

Όχι!

Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να τον αποχαιρετήσεις.

Ιιιι!

Έλα δω, βρε! Έλα δω! Να σε πιάσω κι εσένα,

θα πιάσω κι αυτήνε, να σε αποχαιρετήσω μια χαρά!

Στον πάτο της θάλασσας θα σας ρίξω! Να σας φαν' τα ψάρια!

-Ένα τέταρτο. -Με το ρολόι.

Τι θα πρωτοπώ σ' ένα τέταρτο; Μία ώρα!

-Είκοσι λεπτά! -Μισή ώρα.

Μισή. Αλλά θα είμαστε και εμείς εκεί.

Εντάξει.

Και τι θα του πω; Γιατί φεύγω;

Εγώ θα σου πω;

Α! Πες αυτά που είπε κι η άλλη στην ταινία.

Αυτή θα πέθαινε.

Κι εσύ άμα κάτσεις ακόμα λίγο εδώ, αυτό θα πάθεις.

(Φώτης) Μη, ρε Ζουμπουλία!

Δεν μπορείς να φανταστείς με πόση ανυπομονησία περίμενα τη συνάντησή μας.

Κι εγώ.

-Μέτραγα τις ώρες, τα λεπτά... -Κι εγώ.

Εγώ ακόμα τα μετράω, για να 'μαι ειλικρινής.

Δεν έπρεπε να φύγεις έτσι ξαφνικά το απόγευμα.

Δεν έπρεπε βέβαια!

-Καθόμαστε; -Ναι, αμέ.

Άκουσες;

-Ένα ψαράκι παίζει στο νερό. -Ναι. Παίζει το ψαράκι.

Γιατί την πέταξες την πέτρα τώρα;

Δεν είπαμε ότι θα περιμένουμε 20 λεπτά

και μετά θα αρχίσουμε να την προειδοποιούμε;

Ούτε 10 λεπτά δεν πέρασαν!

-Ακόμα κι αν πετάξει κοτσάνα; -Αφού δεν είπε τίποτα!

Κάθισε! Γιατί να κάτσει; Άντε να σηκωθεί τώρα!

Σσσς!

-Έχει ψύχρα σήμερα, ε; -Ναι.

Τελειώνει κι αυτό το καλοκαίρι.

Τελειώνει...

Μακάρι να μην τελείωνε ποτέ, ε;

Πράγματι.

Μακάρι να μην τελείωνε ποτέ.

Μεταφορικά το είπε!

Μεταφορικά, ξε-μεταφορικά, θα τη ρίξω καλού-κακού!

-Κι άλλο ψαράκι! -Ναι το σκασμένο.

-Αισθάνομαι λίγο-- -Τσαντισμένος; Κι εγώ!

-Τα 'χω πάρει με τα ψάρια. -Όχι, όχι. Θέλω να πω...

Αισθάνομαι λίγο περίεργα, γιατί θέλω να σου πω κάτι, αλλά...

δεν ξέρω πώς θα το πάρεις.

Αύριο έρχονται οι γονείς μου και αν δεν σε πειράζει,

θα ήθελα να τους γνωρίσεις. Θέλεις;

(νευρικό γέλιο) Α, ψαράκια!

Καλά, μωρέ, άσε τα ψαράκια, τώρα, κι απάντησε μου.

Ήδη αισθάνομαι πολύ άσχημα,

γιατί σου είχα υποσχεθεί να πάμε μαζί στο πανηγύρι.

Αλλά έρχονται έτσι ξαφνικά, αύριο,

και σκέφτηκα ότι το καλύτερο θα ήταν να πάμε όλοι μαζί.

Θα 'ρθεις;

-Αύριο, ε; -Ναι.

Θα 'ρθω!

Φάλαινα!

Τι φάλαινα, καλέ; Αυτό ήταν βράχος. Κάποιος τον έριξε.

-Κάποιος είναι εδώ, ε; -Λευτέρη, στάσου!

Πρέπει να μιλήσουμε.

Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως θα θέλαμε να είναι.

Τι εννοείς;

Δεν σε κάλεσα εδώ για να περάσουμε ακόμα μία όμορφη βραδιά...

Αλλά;

Εμείς οι δύο δεν μπορούμε να 'μαστε μαζί.

Μπορούμε, αγάπη μου. Μπορούμε, αρκεί να το θέλουμε!

Δεν έχει σημασία τι θέλουμε εμείς.

Σημασία έχει τι θέλει η μοίρα.

η αγάπη μπορεί να αλλάξει τη μοίρα δύο ανθρώπων.

Όχι, πάντοτε.

Αυτό είναι το τελευταίο μου καλοκαίρι.

(τραγούδι "Ένα Καλοκαίρι")

-(Λευτέρης) Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. -(Ντάλια) Μη μιλάς. Αγκάλιασέ με.

(Λευτέρης) Αυτό το καλοκαίρι ήταν το ωραιότερο της ζωής μου.

(Ντάλια) Ναι, αλλά κάποτε έπρεπε να τελειώσει.

Ήταν η πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια,

που ένιωσα τα σύννεφα της μοναξιάς, να διαλύονται στην ψυχή μου.

Ήσουν εσύ.

Ένας ήλιος λαμπερός που φώτισε την καρδιά μου.

Στέγνωσες τη βροχή απ' τα μάτια μου.

Άναψες μία πελώρια φωτιά...

κι έκαψες μέσα μου καθετί παλιό

(Ζουμπουλία) Άντε, μαρή, μισή ώρα είπαμε!

-Κι από δω η Ντάλια. -Πώς;

-Ντάλια. -Άκουσα, "Θάλεια".

Ήταν αδύνατη, 54-55 κιλά, ύψος 1,70,

μαλλί ξανθό, το σαντρέ το σκανδιναβικό, σγουρό κρεπαρισμένο.

Είχε μεγάλα πράσινα μάτια -πολύ ωραία,

λεπτά μακριά φρύδια, με έντονες γωνίες στο πρόσωπο!

Ντάλια. Σπάνιο όνομα.

Αν και νομίζω ότι τώρα τελευταία, κάπου το 'χω ξανακούσει.

Κυρία Έλενα; Η Ζουμπουλία είμαι!

Η αδελφή της Ντάλιας, που σας καθαρίζει το σπίτι!

Ποια;

Η αδερφή της γυναίκας που μου καθαρίζει.

Μήπως άκουσες να λένε τ' όνομά της;

-Ναι! -Πώς τη λέγανε;

Θάλεια!

Πόπη!

Πόπη!

-Δεν είναι εδώ, ε; -Εδώ είναι, απλώς δεν ακούει καλά.

-Πώς τη λέγανε; -Θάλεια!

...απλώς δεν ακούει καλά.

-Πώς τη λέγανε; -Θάλεια!

(μουσική αγωνίας)

Απλώς πρέπει να καταλάβω ότι στις ζωές μας,

με την τροπή που έχουν πάρει, δεν χωράει ο έρωτας και το ρομάντζο.

Έχουμε αναλάβει μία αποστολή και πρέπει να τη φέρουμε εις πέρας.

Αυτός είναι ο στόχος μας.

Κι αυτό που κάνουμε είναι πολύ σημαντικό.

Καθετί που κάνουμε, καθετί που λέμε, είναι πολύ σημαντικό.

--Νομίζω ξέχασα τις παντόφλες μου. -Σσσς!

-Είμαστε πράκτορες. -Ακριβώς!

Κι έτσι είναι η ζωή τον πρακτόρων.

Ο Τζέιμς Μποντ ποτέ δεν έκανε μια σταθερή σχέση με μια γυναίκα.

-Όχι, βέβαια! Ούτε ο Μαγκάιβερ. -Ούτε!

-Καλά, αυτός νομίζω ήταν γκέι. -Τι είπες;

Τίποτα. "Ούτε" λέω.

Άρα...

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση

ότι εμείς δεν μπορούμε να έχουμε μία ζωή όπως οι άλλοι άνθρωποι.

Με έρωτες, με παιδιά, με οικογένεια...

Γιατί εμείς ζούμε μέσα στην ένταση και τον κίνδυνο.

-Τελείωσες; -Ναι.

(ραδιόφωνο)

Ηλίθιε!

Μας τύφλωσε.

Είσαι σίγουρος; Εδώ σου είπε ο Λευτέρης ότι ήταν η σκηνή τους;

-Ναι. -Να πάρει!

-Πόσοι σου είπε ότι ήταν; -Πέντε. Τρεις γυναίκες και δύο άντρες.

Η Αγγέλα, η Ντάλια, η Ζουμπούλια, ο Σπύρος κι ένας ακόμα.

Πού θα πάει; Θα τους πετύχω.

Στο καλό σου Δράκουλα! Θα με αφήσεις στον τόπο κάποια φορά.

Τον βρήκες τον δρόμο για το σπίτι, Λία;

Βρε Μαρινέλλα μου...

Τέτοια ώρα, μόνο οι βρικόλακες είναι ξύπνιοι!

Το βλέπω.

Δεν μου λες, Λία,

έχεις αντιληφθεί ποια είναι η θέση σου μέσα σε αυτό το σπίτι;

Στο πίσω το δωμάτιο. Εκεί δεν με έχεις βάλει;

Δεν εννοώ αυτό, και σταμάτα να αστειεύεσαι!

Ο μόνος λόγος που σε φιλοξενώ,

είναι για να έχεις υπό την ευθύνη σου το μωρό.

Όχι για να εξαφανίζεσαι, μέρες ολόκληρες!

Και εν πάση περιπτώσει,

αν έχεις σκοπό να εξαφανιστείς, να εξαφανιστείς για πάντα!

Όχι μόνο για πέντε μέρες.

Δηλαδή εγώ τώρα, έπρεπε να έχω γυρίσει, ή όχι;

Δεν έπρεπε να είχες φύγει, Λία μου.

Ναι, Μαρινέλλα μου, έχεις δίκιο. Το ξέρω. Στο είπα και στο τηλέφωνο.

Αφού με πήρε η Χατζηαλεξάνδρου να με πάει στο...

-Στο Μονακό. -Μονακό, ναι.

-Ήμασταν καλεσμένοι της Καρολίνας. -Καρολίνα.

Η Καρολίνα, ναι, αυτή. Ήταν έκτακτο αυτό. Δεν φταίω εγώ.

Καταλαβαίνεις; Τι; Δεν με πιστεύεις; Να πάρω την Ντάλια να στα πει;

Δηλαδή ήσασταν στο Μονακό με τη Χατζηαλεξάνδρου και την Καρολίνα;

Ναι.

Σημερινή.

Η πριγκίπισσα Καρολίνα του Μονακό,

επισκέπτεται τη Μαρτινίκα και τη Γουαδελούπη.

-Ναι. -Τι ναι;

Εσείς υποτίθεται ότι ήσασταν μαζί!

Καλέ, ναι, μαζί καφέ πίναμε!

Και μας λέει, "καθίστε εσείς εδώ, θα πεταχτώ εγώ απέναντι,

να δω τις δύο φίλες μου τη Μαρτινίκα και την πώς την είπες.

Γιατί έχω πολύ καιρό να τα δω τα κορίτσια. Δεν θα αργήσω!"

Τι; Ψέματα θα σου πω;

Α, πήγε να δει τα κορίτσια.

Ναι!

Η Μαρτινίκα και η Γουαδελούπη είναι νησιά!

-Και οι δύο; -Και οι δύο!

Κι όχι απέναντι! Στην Καραϊβική. 20 ώρες με το αεροπλάνο!

Α, γι' αυτό άργησε.

Σε ποιον τα πουλάς αυτά, Λία;

Τολμάς να μου λες ψέματα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι;

Και να εξαφανίζεσαι!

Τι δουλειά έχεις να τρέχεις από δω κι από κει με την Χατζηαλεξάνδρου;

Α, για να σου πω συμπεθέρα! Ως εδώ και μη παρέκει!

Με τη Φωφώκα και τη Βαγγελιώ δεν με αφήνεις να κάνω παρέα,

γιατί είναι απ' το χωριό!

Με την Ντάλια και την Καρολίνα δεν με αφήνεις, γιατί εξαφανίζομαι.

Με την Μαρτινίκα και την Κοντοστούπη δεν με αφήνεις, γιατί είναι νησιά!

Και τι θες να κάνω; Να κάτσω μέσα στο σπίτι, σαν τον μπούφο;

Δεν με παρατάς; Άει παράτα μας!

Πάει. Μου τον χάλασε τον ύπνο πάλι! Δεν θα κοιμηθώ!

Τι είναι αυτά;

Α, είναι μοβ και κίτρινα!

Τι μοβ και κίτρινα; Τα υπόλοιπα που είναι;

Τι ψάχνετε κάτω απ' τα μαξιλάρια, κα Ντάλια;

Εδώ λείπουν 100.000 ευρώ. Τι τις κάνατε;

Στο κάμπινγκ είχα πάει. Είχα έξοδα.

Και τι αγοράσατε, που κάνει 100.000 ευρώ; Τη θάλασσα;

Όχι, βρε Αλέξη μου!

-Πήρα κάλτσες. -Ναι.

-Πήρα ένα φιδάκι για τα κουνούπια. -Ναι.

Πέντε και πέντε, δέκα ευρώ. Μας λείπουν άλλες 99.990.

Τέλος πάντων. Έχω υπομονή. Πάνε παρακάτω.

-Α, αγόρασα ένα τροχόσπιτο! -Και πού είναι;

Αχ, το ξέχασα!

Αγοράσατε ολόκληρο τροχόσπιτο και το ξεχάσατε εκεί;

Τι χτυπιέσαι; Κι ο Σπύρος ξέχασε τις παντόφλες του!

Δεν με νοιάζει τι κάνει ο Σπύρος! Εγώ για σας δουλεύω!

Ε, τότε, δούλευε και μη ερεύνα!

Α, καλό αυτό, ε; Τέλειο! Θα στο λέω!

Ανοησίες.

Κυρία Ντάλια, δεν πιστεύω αυτοί οι άνθρωποι

να σας εκμεταλλεύονται οικονομικά.

-Τι θες να πεις; -Να σας τρώνε χρήματα!

Α, να σου πω, πλούσια είμαι, δεν είμαι χαζή!

Δεν είπα αυτό!

Αν ήμουν χαζή, πώς θα είχα βγάλει τόσα λεφτά;

Δεν τα βγάλατε. Τα κληρονομήσατε.

Πεθάναν όλοι και μείνατε η τελευταία κληρονόμος

Ναι, γιατί είχα καλό τάιμινγκ ! Κι αυτό δείγμα εξυπνάδας είναι.

Πήγαινε τώρα!

Α, πήρα και μπισκότα!

Που είσαι;

Εκατό χιλιάδες είναι. Τι είναι; Φεύγουν.

(ξένο τραγούδι)

Καταπληκτικό;

Τι είναι;

Φίδι! Βόας που τραγουδάει!

Και τι λέει; Δεν το άκουσες;

Όχι, το άκουσα...

Δεν θέλω να το ξανακούσω. Τι λέει, δεν μπορείς να μου πεις;

(τραγουδιστά) Δεν θα βρέξει άλλο, Δεν θα βρέξει άλλο,

πώς θα πλύνω τον λαιμό μου, αν δεν βρέξει άλλο;

Κι εμείς τι το χρειαζόμαστε αυτό;

Δεν ψάχναμε τόσο καιρό ένα μουσικό σήμα για να πέφτει πριν απ' το δελτίο καιρού;

Ορίστε!

Βρε μπαμπά, δεν είναι καλό. Καμία άλλη δεν υπάρχει;

-Υπάρχει μία. -Ποια;

(τραγουδιστά) Βροχή και σήμερα, βροχή και αύριο,

ατέλειωτη βροχή!

Ο καιρός! Και μπορώ να το πω και σε στυλ τζαζ, αν θέλετε!

Αν και νομίζω πως το είπα τέλεια!

Οκέι.

Το φίδι. (ξένο τραγούδι)

Πώς τα πήγατε όσο έλειπα;

Καλά! Καλά.

Α, τόσο καλά.

Κοίταξε, είχαμε κάποια προβλήματα, για να είμαι ειλικρινής.

Τι έγινε;

Η άλλη η τρελή θα έκανε κάτι, σίγουρα!

Δεν την μπορώ άλλο αγόρι μου.

Θυμάσαι που έλεγες κι εσύ ότι δεν μπορείς να τη βλέπεις;

Το ίδιο έπαθα, αλλά τι να κάνω;

Κόρη της μακαρίτισσας, της αδερφής μου, είναι.

Χθες είδα στον ύπνο μου

ότι ήταν κάτι τεράστιες κότες και πέσαν πάνω της και την φάγανε!

Τι να σου πω; Δεν έχω δει πιο ωραίο όνειρο!

-Τι έκανε; Πες μου. -Καταρχήν, προχθές,

Βγήκε κι ανακοίνωσε στις ειδήσεις, ότι έφυγες απ' το κανάλι.

-Τι; -Το κάλυψα εγώ, μην ανησυχείς.

Σου κάναμε και τρέιλερ, ότι επανέρχεσαι δριμύτερος.

Θα τη σκοτώσω.

Έφτιαξε τρεις καινούργιες εκπομπές. Έλειπες κι εσύ, τι να 'κανα;

Λέω "εντάξει, ας τις ξεκινήσει".

Η μία ήταν βραδιές μιούζικαλ.

Χοροπηδούσε από δω κι από κει. Πολύ θέλει ο άνθρωπος;

Κάνει και μια πιρουέτα, στραβοπατάει,

πέφτει πάνω στην κάμερα. Θρύψαλα η κάμερα!

-Ξέρεις πόσο κοστίζουν! -Αμ, δεν ξέρω;

Στην άλλη είπε, "Θα λέω τα Ταρώ".

Παίρνει ένας τηλέφωνο να ρωτήσει αν ένα μαγαζί που θα ανοίξει, θα πάει καλά,

και του λέει ότι βλέπει διαζύγιο στον γάμο του -λες και ρώτησε-

κι ότι η γυναίκα του τον απατά μ' έναν βαλέ σπαθάτο.

Πού τον είδε τον σπαθάτος στα Ταρώ; Να μην στα πολυλογώ...

Τους είπαν στις ειδήσεις την άλλη μέρα.

Ζηλόφθων σύζυγος τραυματίζει σοβαρά τη γυναίκα του

με κυνηγετική καραμπίνα.

Στον Ευαγγελισμό την έχουν τη γυναίκα.

Της έστειλα έναν φίκο χθες.

Τι να τον κάνεις, θα μου πεις, τον Φίκο.

Ε, αυτό βρήκα, αυτό έστειλα.

Έπρεπε να της κόψει τον αέρα, ρε μπαμπά! Και τον αέρα και τις εκπομπές!

-Τις έκοψα! Τις δύο. -Η τρίτη ποια είναι;

Από δω παρακαλώ. Στο πλατό.

Να συντομεύσουν, όμως, ε; Έπρεπε να είχαμε ήδη αρχίσει.

Μπα; Τι κάνεις, Φώτη;

Καλά. Ακούω τα κατορθώματά σου, τις μέρες που έλειπα.

Αλήθεια; Εγώ πάλι για σένα δεν άκουσα απολύτως τίποτα.

Ελάτε, πάμε να πάρουμε τις θέσεις μας γρήγορα.

-Τι είναι πάλι αυτό; -Αυτή είναι η τρίτη εκπομπή.

Είναι ψυχαγωγική και λέγεται: "Κοίτα τι θα σας κάνω"

Είναι λίγο Σεμίνα, λίγο Σπύρος Παπαδόπουλος,

λίγο "Το πάρτυ της ζωής σου". Αυτό.

Και παίρνει συνέντευξη απ' αυτούς;

Ποιοι είναι αυτοί; Εγώ δεν τους ξέρω.

Ποιον ήθελες να φέρει; Τη Βανδή;

Είναι απ' τον οίκο ευγηρίας, απέναντι.

Και τι συνέντευξη να τους πάρει; Αυτή μιλάει όλη την ώρα!

Τραγουδάει, χορεύει, ξέρεις.

Αυτή η εκπομπή δεν με ενοχλεί.

Καλά περνάνε οι άνθρωποι, ξεσκάνε κιόλας.

Τους δίνει και λίγο κρασάκι να είναι χαμογελαστοί και ευδιάθετοι.

Καλή είναι.

Για πες μου, εσύ πώς πέρασες στις διακοπές σου;

Δεν είχα πάει διακοπές!

-Σε κάμπινγκ δεν μου είπες ότι θα πας; -Ναι, αλλά όχι για διακοπές.

Τι είναι αυτό; Τηλέφωνο; Ποιανού;

Δεν ξέρω ακόμα.

Αλλά αυτό που ξέρω, μπαμπά,

είναι ότι πολύ σύντομα, για να μη σου πω σήμερα κιόλας,

θα σε κάνω πολύ περήφανο για μένα.

Για να μη σου πω για τη φοβερή αποκλειστικότητα

που θα εξασφαλίσω για το κανάλι.

Με έχεις κάνει ήδη περήφανο αγόρι μου.

Πάντα ήμουνα περήφανος για σένα. Κι εγώ και η μητέρα σου.

Λοιπόν, σε πέντε λεπτά ξεκινάει η εκπομπή.

Όποιος είναι να πάρει, να βάλει θερμόμετρο, δεν ξέρω τι άλλο,

να το κάνει τώρα! Δεν θα διακόπτω το τραγούδι στη μέση για το τίποτα.

Συνεννοηθήκαμε;

Ο άντρας που θα παντρευτώ θα είναι από σόι!

Χρυσό κολάρο θα φορεί κι ολόχρυσο ρολόι!

-Θα είναι όμορφος πολύ! -Θα βάζει και κολόνια!

Και θα μ' αφήνει να γυρνώ κι εγώ με παντελόνια!

(όλες) Μια παντελονού περνάει

το νησί δεν συχωράει

τα κακά της χάλια τήρα

Ε, και να' χα μια...

Ζωστήρα!

Στοπ!

Αγγέλα, δεν συμμετέχεις στο τραγούδι, ούτε στο χορευτικό.

Θα 'χω τους λόγους μου. Δεν μου λες, ρε μπάρμπα.

-"Μπάρμπα" είπες τον κύριο Λέτζο; -Όχι, τη Βάνα. Τι πετάγεσαι εσύ, ρε;

Για πες λοιπόν, τι του κάνατε του έργου όσο έλειπα;

Καταρχήν, ποιο έργο ανεβάζουμε;

Δεν είπαμε; "Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα"

Είπαμε "Την Σφαγή του Ποσειδώνα",

που θα ήταν βασισμένο στο "Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα"

Άλλαξα γνώμη. Θα ανεβάσουμε, τελικά, αυτούσιο το "σπίτι".

Μάλιστα.

Επειδή εγώ το διάβασα το εργάκι, δεν έχει ούτε χορούς, ούτε τραγούδια.

Κάτι γεροντοκόρες έχει, που είναι κλεισμένες σ' ένα δωμάτιο

και κλαίνε τη μοίρα τους. Ξεκούραστο πράγμα, δηλαδή.

Τι χοροί και τραγούδια είναι αυτά;

Ο ιδιοκτήτης του θεάτρου σκέφτηκε να το ελαφρύνουμε λίγο το έργο.

-Να το κάνουμε έτσι λίγο πιο-- -Χάλια!

Όχι! Χαρούμενο.

Αγγέλα μου, θα σ' το εξηγήσω εγώ.

Θέλουμε να δώσουμε έναν τόνο αισιοδοξίας στις ζωές αυτών των γυναικών.

Μας διηγούνται, μέσα από τον χορό και το τραγούδι, την επιθυμία τους,

που δεν είναι άλλη από το να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια

Μάλιστα. Εγώ, όμως, δεν έχω όρεξη ούτε να χορεύω, ούτε να τραγουδάω,

γιατί πολύ απλά βαριέμαι!

Θέλω να κάθομαι στην καρεκλίτσα μου και να λέω τα λογάκια μου!

-Τι κάνουμε τώρα μ' αυτό; -Απλώς είναι μία άλλη άποψη--

Ποια μίλησε;

-Για πες; -Αγγέλα, έχε μου εμπιστοσύνη. Θα δεις!

Θα είναι μία ξεχωριστή, μία ονειρική παράσταση.

Γιατί αυτό ακριβώς που κάνουμε σήμερα, πίστεψέ με...

-Είναι το όνειρό μου! -Σήμερα! Γιατί αύριο θα δεις άλλο!

Δεν βλέπεις κάθε νύχτα το ίδιο όνειρο. Αυτό είναι το κακό!

Αγγέλα, μάθε τα βήματα και το τραγούδι, σε παρακαλώ.

Θα σου πω κάτι. Επειδή σε συμπαθώ κιόλας.

Η μάνα μου, ξέρεις τι μου 'λεγε;

Παιδάκι μου, δεν θα κάνεις τίποτα στη ζωή σου.

Κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, εγώ κάνω δύο ζωές.

Μία εδώ, και μία όταν δεν είμαι εδώ.

-Βάλ' το αυτό μες στον ρόλο! -Δεν χωράει!

Άμα δεις τι κάνω στην άλλη μου ζωή, δεν θα το πιστεύεις.

Επειδή, όμως, εκεί πάμε για θρίαμβο σήμερα,

στο κάνω το χατίρι και θα το πω το τραγουδάκι.

Κανόνισε, όμως, κακομοίρη μου,

μη μου 'ρθεις με άλλο όνειρο αύριο, γιατί θα είναι και το τελευταίο σου.

Αντιλαβού;

Σώσον ελέησον.

-Ωραίο το φαγητό; -Ναι.

Πάλι καλά που εκτιμάς και κάτι. Για να σου μαγειρεύω είμαι καλή.

Να με πας και μένα μερικές μέρες στο κάμπινγκ, δεν είμαι.

Τέσσερις μέρες έλειψες.

-Εκεί έτρωγες; -Όχι, είχα ορό.

Κοροϊδεύεις κιόλας!

Αυτό το παιδάκι που ήσαστε μαζί, απ' τη σχολή σου είναι;

Κανένα κορίτσι δεν είχατε μαζί σας;

Πότε θα βρεις καμιά κοπέλα εδώ στο σπίτι;

Τώρα αρχίζει η εξεταστική σου, δεν θα 'χεις χρόνο!

Αλήθεια, πότε αρχίζει; Χρωστάς πολλά;

-Τι έπαθες; Γιατί δεν απαντάς; -Σε ποιο απ' όλα;

Δεν ήταν μια και δυο οι ερωτήσεις! Πέφταν βροχή από παντού!

Καλά, δεν θα μιλάμε κιόλας;

Μα εσύ δεν μιλάς. Εσύ μου παίρνεις συνέντευξη!

Βγάλε με και δυο φωτογραφίες όπως είμαι με την μπριζόλα, κι έτοιμο το εξώφυλλο.

Κάθομαι εγώ να σε ρωτήσω τι έκανες κάθε μέρα;

Ρώτα με!

Τη Δευτέρα, πήγαμε με τη Θεοπούλα στο Ωδείο

και γραφτήκαμε να μάθουμε από ένα όργανο.

Την Τρίτη, κατεβήκαμε σε μια διαδήλωση που είχαν οι αδιόριστοι του ΑΣΕΠ,

και την Τετάρτη, βγάλαμε εισιτήρια για τον αγώνα με τη Γεωργία.

-Γι' αυτό δεν ρωτούσα. -Τι εννοείς;

Τι να εννοώ κι από πού να πρωτοξεκινήσω;

Απ' το ωδείο, απ' τη διαδήλωση, απ' τον αγώνα; Από πού;

Σε κάνα ρέιβ πάρτι πήγατε ή όχι ακόμα;

-Τι είναι αυτό; -Άσε καλύτερα, γιατί θα μπλέξουμε.

Να μη με άφηνες τόσες βραδιές, μόνη μου, εδώ πέρα! Τι ήθελες να κάνω;

(κλήση κινητού)

Ναι;

Α, έλα!Σ

Ορίστε, το άφησε το φαγητό του! Όλη την ώρα, κρυφά τηλεφωνήματα!

Τι έγινε;

Ακυρώνεται το ραντεβού, σήμερα, στο σπίτι του Φώτη.

Γιατί;

Δεν ξέρω, κάτι έγινε στο κανάλι. Αύριο την ίδια ώρα.

Εντάξει, τα λέμε αύριο τότε.

Οκέι! Μπάι, Σπύρο! Φιλάκια!

Καλέ! Κλείστηκα!

Ποιος ήτανε;

Να μη σε νοιάζει.

-Θα βγεις, όμως. -Όχι δεν θα βγω.

Ορίστε, ευχαριστήθηκες; Θα κάτσω εδώ, να σου κάνω και παρέα!

Σήμερα; Να το βράσω!

Θα βγούμε με τη Θεοπούλα.

Θα πάμε στην παρουσίαση του νέου δίσκου της Πέγκυ Ζήνα.

Είσοδος ελεύθερη! Πάω να ετοιμαστώ.

(γαλλικά) Τα λέμε!

Το τι ακούω σ' αυτό το σπίτι, είναι αδιανόητο.

Ο άλλος τι να 'παθε στο κανάλι.

Καλά, τι έγινε;

Ηλίθια. ΗΛΙΘΙΑ!

Κοντέψατε να τους αφήσετε στον τόπο τους ανθρώπους!

Κοίτα εδώ κατάσταση. Έχουν πιει από ένα μπουκάλι κρασί.

Κάντε μία προσπάθεια να το πιείτε. Μία γουλίτσα. Θα σας κάνει καλό.

-Δεν φταίω εγώ... -Και ποιος φταίει!

-Δεν είχανε γερή κράση! -Σου 'πε κανείς ότι ήταν πεζοναύτες;

Απ' το γηροκομείο ήρθαν οι άνθρωποι!

Φρίντα, κορίτσι μου, καταλαβαίνει πως πάπαλα και αυτή η εκπομπή.

Περιττό να σ' το πω.

(γοερό κλάμα)

Πώς είναι ο κυρ Αντώνης, μπαμπά;

Άμα δεν έρθει γρήγορα το ασθενοφόρο, δεν το βλέπω καλά.

(τραγουδώντας) Ο κυρ Αντώνης πάει καιρό που ζούσε στην αυλή.

Μ' ένα κρεβάτι κι ένα κανάτι και με κρασί πολύ...

ΣΚΑΣΜΟΣ!

Έχεις το θράσος και τραγουδάς ακόμα!

Ξέρεις τι είναι να είσαι ένα βήμα πριν τους πιάσεις

και να την πατάς στο παρά πέντε;

Και το 'νιωθα ότι ήμουνα κοντά, αλλά...

-Στον άλλον μίλησες; -Τι να πω;

Ότι τους έχασα για πέντε λεπτά, ή ότι μου 'μείναν μόνο κάτι παντόφλες;

Μάλιστα.

Οπότε τι κάνουμε;

Μακάρι να 'ξερα.

-Τελικά είναι πέντε; -Τόσοι ήταν εκεί τουλάχιστον.

Σπύρος, Αγγέλα, Ντάλια, Ζουμπούλια κι ένας ακόμα άντρας.

Ντάλια, Ζουμπούλια... Τι ονόματα είναι αυτά;

-Λες να είναι ψευδώνυμα; -Ξέρω 'γώ; Ξέρεις εσύ καμιά Ντάλια;

-Ακουστά μόνο. -Τι ακουστά;

Κατ' αρχήν, από που βγαίνει αυτό; Απ' το Ευθαλία;

Μπορεί, δεν ξέρω.

Αυτή που λέω εγώ, δεν ξέρω, μπορεί και να την βάπτισαν έτσι.

Τουλάχιστον είναι σπάνιο. Δεν ψάχνουμε καμία Μαρία.

-Δεν έχεις καταλάβει ποια λέω; -Όχι.

-Ποια; Την ξέρω; -Όλη η Ελλάδα την ξέρει.

-Τη Χατζηαλεξάνδρου; -Ναι.

Αυτή, κατ' αρχήν, ζει; Πού βρίσκεται; Είναι εξαφανισμένη.

Πώς δεν ζει; Απλώς είναι απομονωμένη.

Από τότε που έχασε την οικογένεια της, δεν την έχει δει κανείς.

Πόσα χρόνια τώρα;

-Εφτά, οχτώ, ε; -Κάπου εκεί.

Να είχαμε τουλάχιστον καμία πρόσφατη φωτογραφία της!

-Τι να την κάνεις; -Να τη δω πως είναι.

Καλά τώρα.

Σιγά μην είναι η Χατζηαλεξάνδρου ανακατεμένη σε κάτι τέτοια.

Πάντως αν ήταν, θα είχε την τέλεια κάλυψη.

Δεν την έχει δει κανείς, δεν ξέρουμε πώς είναι...

-Κάτι σαν τον δικό μας. -Ακριβώς.

Να σε ρωτήσω κάτι;

Εμείς τελικά τον Υπουργό γιατί τον φάγαμε;

-Και να 'ταν μόνο αυτός. -Τι θες να πεις;

Άσ' το. Όσα λιγότερα ξέρεις για αυτή την ιστορία, τόσο καλύτερα.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι κρύβεται από πίσω.

Δεν πάει ο νους του ανθρώπου.

Ίσως για αυτό κι εμείς δεν μπορούμε να τους πιάσουμε αυτούς τους πέντε.

Κοίτα εδώ. Τι βλέπεις;

Δύο πιτσιρίκια.

Ούτε πράκτορες της CIA είναι, ούτε εκπαιδευμένοι κομάντος, ούτε τίποτα.

-Δύο πιτσιρίκια. Τι σημαίνει αυτό; -Τι;

Ότι ίσως πρέπει να ψάχνουμε στα πιο απίθανα και όχι στα πιο πιθανά μέρη.

Οπότε δεν χάνουμε τίποτα να κάνουμε μια επίσκεψη και στη κυρία Χατζηαλεξάνδρου.

(τραγούδι τίτλων)

Απόδοση διαλόγων Λευτέρης Ρίζος

Υποτιτλισμός Videopress S.A.

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά